 |
Στη χώρα που χαλάνε οι κάμερες
Δεκαπέντε νεκροί στη Χίο. Και, ξανά, η γνώριμη τεχνική λεπτομέρεια που στην Ελλάδα λειτουργεί σχεδόν μεταφυσικά: η κάμερα «δεν τέθηκε σε λειτουργία». Οπως αποκαλύφθηκε, το σκάφος διέθετε σύστημα καταγραφής - απλώς δεν ενεργοποιήθηκε γιατί «η χρήση του δεν κρίθηκε αναγκαία». Σχεδόν το ίδιο αφήγημα με την Πύλο όπου για τις κάμερες ειπώθηκε πως είτε δεν λειτουργούσαν είτε δεν αποθήκευαν εικόνα λόγω βλάβης. Δύο επιχειρήσεις. Το ίδιο Σώμα. Οι ίδιες «συμπτώσεις». Τυχαίο θα είναι. Νεκροί πρόσφυγες και μετανάστες και μια ευθύνη που ταξιδεύει γρήγορα προς «διακινητές» - ή και προς τους ίδιους τους πνιγμένους. Στην Ελλάδα οι κάμερες υπάρχουν και δεν υπάρχουν ταυτόχρονα. Σαν το παράδοξο του Σρέντινγκερ.
Δεν είναι, βέβαια, μόνο η θάλασσα. Στα Τέμπη, πάλι, η τεχνολογία τήρησε την ελληνική παράδοση της διακριτικότητας. Τα βίντεο χάθηκαν. Οι κάμερες δεν λειτουργούσαν το βράδυ της τραγωδίας· ψηφιακές κάμερες υψηλής ευκρίνειας τοποθετήθηκαν μετά. Οπου υπήρχαν κάμερες, είτε δεν λειτουργούσαν, είτε δεν κατέγραφαν συνεχώς, είτε το υλικό δεν διατηρήθηκε. Δεν είναι μόνο αυτά.
Στη γυναικοκτονία στους Αγίους Αναργύρους της Κυριακής Γρίβα, η κάμερα του Αστυνομικού Τμήματος δεν λειτουργούσε. Κι ύστερα ήρθαν οι υποκλοπές για να ολοκληρώσουν το παζλ της τεχνολογικής επιλεκτικότητας. Εκεί, ξαφνικά, τίποτα δεν χαλάει. Τα λογισμικά δουλεύουν άψογα, οι παρακολουθήσεις τρέχουν αθόρυβα, τα ίχνη σβήνουν μόνο όταν πρέπει να σβήσουν. Το κράτος μπορεί να ακούει υπουργούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς αντιπάλους - με τεχνολογία αιχμής. Αλλά δεν μπορεί να καταγράψει μια επιχείρηση διάσωσης που καταλήγει σε θάνατο. Κι όμως, όταν πρόκειται για πανεπιστήμια, οι κάμερες θα δουλεύουν ρολόι. Για τους «δήθεν εγκληματίες» των αμφιθεάτρων.
Οταν πρόκειται για «έξυπνες πόλεις», οι κάμερες θα μας διαβάζουν πινακίδες, πρόσωπα, κινήσεις. Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι αν λειτουργούν τα συστήματα επιτήρησης. Λειτουργούν - απλώς έχουν εκπαιδευτεί να κοιτούν πάντα προς τα κάτω, ποτέ προς τα πάνω.
 |
|
Λιμενικό Σώμα / EUROKINISSI
ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ
|
Γιατί να πιστέψει κανείς το Λιμενικό;
Αν δεν μπορείτε να πιστέψετε τους ισχυρισμούς του ελληνικού Λιμενικού για τα γεγονότα της Χίου, δεν είστε οι μόνοι.
Όταν δόθηκε “πάσα” για διαφημίσεις, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος έσπευσε να μας…μαλώσει. “Δεν είναι πρέπον να λες στον αέρα ότι θεσμοί όπως τα Σώματα Ασφαλείας λένε ψέματα ή ότι δεν τα πιστεύεις. Ετσι δημιουργείται δυσπιστία στον κόσμο”. Επιχειρήσαμε να εξηγήσουμε ότι τη δυσπιστία στον κόσμο τη δημιουργούν ακριβώς οι ανακρίβειες και οι μισές αλήθειες, όχι η επισήμανση των γεγονότων και η αποκάλυψη της αλήθειας. Δεν φάνηκε να πείστηκε αλλά η διένεξη τελείωσε κάπου εκεί…
Ανασύραμε αυτό το περιστατικό από τη μνήμη μας, παρατηρώντας το ίδιο, με το ναυάγιο της Πύλου, θλιβερό σκηνικό να εκτυλίσσεται μπροστά μας από τα πρώτα λεπτά της δημοσιοποίησης της είδησης της τραγωδίας της Χίου. Το Λιμενικό έδωσε στη δημοσιότητα μία συγκεκριμένη εκδοχή των γεγονότων. Τα περισσότερα media την υιοθέτησαν χωρίς να βρίσκονται σε θέση να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς. Μέχρι που το μεσημέρι της Τετάρτης μάθαμε ότι η κάμερα του Λιμενικού σκάφους ήταν κλειστή κατά την επιχείρηση. Γιατί άραγε;
Γεννάται, έτσι, αβίαστα το ερώτημα: Γιατί να τους πιστέψει κανείς; Ποια εχέγγυα εμπιστοσύνης διαθέτουν; Πότε είπαν, τέλος πάντων, την αλήθεια για να την πουν και τώρα; Το πρόβλημα δεν το έχουμε όσοι δεν τους πιστεύουμε. Το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι που δεν μπορούν να πείσουν παρά μόνο όσους θέλουν να πειστούν. Που έχουν καταστεί καταγέλαστοι με τα εκάστοτε ψέματα τους, που δεν σέβονται, σε τελική ανάλυση, το θεσμικό τους ρόλο.
Να μην πάμε μακριά στο χρόνο και επικαλεστούμε το Σολωμό που είχε πει (όπως μας το μεταφέρει ο μαθητής και εκδότης του, Ιάκωβος Πολυλάς) ότι εθνικόν είναι το αληθές. Ας σκεφτούμε πότε εξυπηρετείται το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας καλύτερα: Όταν γνωρίζουμε την πλήρη αλήθεια ή όταν γεμίζουμε το δημόσιο χώρο με ψέματα; Μην χαρακτηρίσετε το ερώτημα ρητορικό. Πάντα θα είναι οι εδώ ο πρόθυμοι που θα επιλέξουν το δεύτερο, αρκεί το ψέμα να βολεύει το αφήγημά τους (το οποίο πάντα, μ’ένα μαγικό τρόπο, το συνδέουν με την πατρίδα).
Για να γίνουμε περισσότερο συγκεκριμένοι: Τη δυσπιστία για τους θεσμούς (όπως τα σώματα ασφαλείας εν προκειμένω) δεν την προκαλεί η αποκάλυψη των ψεμάτων. Αυτή είναι πράξη απαραίτητη για την εύρυθμη λειτουργία τους. Τη δυσπιστία τη δημιουργούν τα κρατικά αφηγήματα που προσπαθούν να συγκαλύψουν παραλείψεις, διαφθορά ακόμα και απώλειες ανθρώπινων ζωών.
Οι πολίτες βρίσκονται πια σε θέση να καταλάβουν ότι η αλήθεια δεν αποτελεί προνόμιο, αν μιλήσουμε για την περίπτωσή μας, μόνο των σωμάτων ασφαλείας για τις υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται. Αλλοίμονο αν πιστεύαμε ότι μας σέρβιραν η Ελληνική Αστυνομία, το Λιμενικό και πάει λέγοντας. Και επειδή τα πολλά τελευταία χρόνια η δημοσιογραφική έρευνα έχει φέρει στο φως κραυγαλέα ψέματα που έχουν ξεστομίσει οι αρχές ακόμα και σε επίσημες ανακοινώσεις, ας είμαστε το λιγότερο επιφυλακτικοί με το τι ισχυρίζεται το Λιμενικό για τη θηριωδία της Χίου.
Αλλωστε το ναυάγιο της Πύλου έγινε ούτε τρία χρόνια πριν. Και όλοι θυμόμαστε τι έγινε…
 |
Σκίτσο της Εφ.Συν. [Κ.Γρηγοριάδης 05.02.2026] |
 |
Σκίτσο της Εφ.Συν. [John Antono 05.02.2026] |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου