Ο Μητσοτάκης θα κυνηγήσει τους «180» σε μια άκρως επικίνδυνη αναθεώρηση
Πώς οι συσχετισμοί στη σημερινή Βουλή βοηθούν τους σχεδιασμούς του Μαξίμου. Οι βουλευτές - στόχοι, οι πιθανές συνεννοήσεις και ανταλλαγές.
Σε μία διαδικασία άκρως επικίνδυνη θα αναδειχθεί πιθανότατα η συνταγματική αναθεώρηση, την έναρξη της οποία κήρυξε μέσω τηλεοπτικού του μηνύματος ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Οι αλλαγές του Συντάγματος αφορούν τόσο την υπάρχουσα όσο και την επόμενη Βουλή, αφού σύμφωνα με τις προβλέψεις η όλη διαδικασία έχει 2 φάσεις και απαιτεί αντίστοιχα δύο κοινοβούλια.
Οι βάσεις, όμως, για την αναθεώρηση αναμένεται να «μπουν» από την τρέχουσα σύνθεση του κοινοβουλίου. Πράγμα που σημαίνει ότι για τη Νέα Δημοκρατία υπάρχουν μεγάλα περιθώρια να διαμορφώσει συνθήκες αντιδραστικών ανατροπών στο Σύνταγμα, ανοίγοντας τον δρόμο για περαιτέρω αντιδημοκρατικές, νεοφιλελεύθερες εξελίξεις. Μάλιστα, σε αυτή την τρέχουσα συγκυρία από ότι φαίνεται, σημαντικό ρόλο θα παίξει το ακροδεξιό στοιχείο που χαρακτηρίζει σε σημαντικό βαθμό την σύσταση και τους συσχετισμούς του κοινοβουλίου.
Ο στόχος
Στο διάγγελμά του την περασμένη Δευτέρα ο πρωθυπουργός έδωσε με σαφήνεια το στίγμα της αναθεωρητικής διαδικασίας που θα επιχειρήσει, δίχως μάλιστα να ανοίξει όλη την «βεντάλια» των στόχων του. Επιθυμεί να θεσμοθετηθεί συνταγματικά η δυνατότητα μαζικών απολύσεων στο δημόσιο και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, να αλλάξει το καθεστώς προστασίας των δασικών εκτάσεων, ο τρόπος εκλογής της ηγεσίας της δικαιοσύνης και η διαδικασία εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας, ενώ ασαφείς είναι οι αλλαγές που θα προτείνει για την ποινική ευθύνη των υπουργών. Πράγμα που σημαίνει ότι επιθυμεί την αναθεώρηση τουλάχιστον 6 άρθρων: 16, 24, 30, 86, 90 και 103.
Μάλιστα, επιθυμεί την αναθεώρησή τους με την ψήφο 180 βουλευτών. Κάτι το οποίο θα δώσει εν λευκώ εξουσιοδότηση στην επόμενη κυβέρνηση, προκειμένου να προχωρήσει σε αλλαγές και αναδιατυπώσεις με απόλυτη πλειοψηφία. Σημειώνουμε ότι στην πρώτη φάση της αναθεώρησης τα άρθρα που κρίνονται αναθεωρητέα με 151 ψήφους απαιτούν 180 στο δεύτερη φάση, που διεξάγεται από την επόμενη Βουλή, η οποία θα προκύψει, ενώ το αντίθετο συμβαίνει για όσα κριθούν αναθεωρητέα με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων.
Ο κοινοβουλευτικός χάρτης
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι προφανές ότι θα αναζητήσει ευρύτερες συναινέσεις για τις επιλογές του, στρεφόμενος κατά βάση στην αξιωματική αντιπολίτευση. Όμως δεν φαίνεται πως αυτή είναι η μόνη επιλογή του, προκειμένου – σε συγκεκριμένες συνταγματικές αλλαγές – να επιτύχει τον «μαγικό αριθμό» των 180 ψήφων. Αντιθέτως, η κοινοβουλευτική αριθμητική προδιαθέτει τη δημιουργία ιδιαίτερα αρνητικών συνθηκών και συσχετισμών στην επικείμενη αναθεώρηση.
Αρχικά, αξίζει να υπενθυμίσει κανείς ότι οι ψηφοφορίες για τις αλλαγές στα άρθρα του Συντάγματος δεν γίνονται με την «αρχή της δεδηλωμένης». Δηλαδή κάθε βουλευτής ψηφίζει ξεχωριστά για κάθε άρθρο και δεν είναι σπάνιες οι φορές σε προηγούμενες αναθεωρήσεις που καταγράφηκαν στάσεις διαφορετικές από την επίσημη κομματική θέση. Αυτό σημαίνει πολλά περιθώρια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για προσωπική «διαπραγμάτευση» με βουλευτές, ιδίως αν αναλογιστεί κανείς πως στην Βουλή αυτή την στιγμή υπάρχουν πολλά κόμματα, δίχως όλα να έχουν βασικό χαρακτηριστικό την εσωτερική συνοχή ή κάποια σιγουριά για το μέλλον τους.
Όσον αφορά τους αριθμούς να επισημάνουμε ότι η Νέα Δημοκρατία διαθέτει μία κοινοβουλευτική πλειοψηφία 156 βουλευτών. Άρα, αναζητά 24 ακόμη ψήφους προκειμένου να επιτύχει την αναθεώρηση άρθρων με 180 ψήφους. Αυτά σε ένα κοινοβούλιο που διαθέτει 25 ανεξάρτητους βουλευτές, 20 ψήφους κομμάτων από τον χώρο της ακροδεξιάς και το αστάθμητο παράγοντα των 6 βουλευτών της Πλεύσης Ελευθερίας. Δηλαδή το Μέγαρο Μαξίμου διαθέτει μία «δεξαμενή» 51 βουλευτών για να επιτύχει τον στόχο της.
Πιο αναλυτικά στους ανεξάρτητους βουλευτές περιλαμβάνονται 9 πρώην μέλη των «Σπαρτιατών» με τουλάχιστον 3 από αυτούς να στηρίζουν σταθερά η σποραδικά τα νομοσχέδια που «κατεβάζει» η Νέα Δημοκρατία. Επίσης υπάρχουν 3 βουλευτές του χώρου της ακροδεξιάς προερχόμενοι από την «Νίκη» και την Ελληνική Λύση, όπως και δύο προερχόμενοι από τη λεγόμενη «πατριωτική πτέρυγα» της Ν.Δ, ο Αντώνης Σαμαράς και ο Μάριος Σαλμάς. Δηλαδή 15 βουλευτές με ακροδεξιό προσανατολισμό. Δίχως να συνυπολογίσει κανείς τον Μιχάλη Χουρδάκη (πρώην Πλεύση Ελευθερίας νυν Κίνημα Δημοκρατίας) που στο παρελθόν έχει συμφωνήσει με θέσεις του Κυριάκου Βελόπουλου.
Στους ανεξάρτητους βουλευτές βρίσκουμε επίσης πρόσωπα που έχουν προσωπικές απόψεις και ατζέντες για σειρά ζητήματα όπως π.χ ο Ευάγγελος Αποστολάκης, η Αθηνά Λινού, η Αρετή Παπαϊωάννου και η Θεοδώρα Τζάκρη. Με ό,τι αυτό σημαίνει για τους όρους καθορισμού της στάσης τους στις επίμαχες ψηφοφορίες.
Στην εξίσωση μπαίνουν με τουλάχιστον δύο «εναλλακτικές», η Ελληνική Λύση και η «Νίκη». Με το κόμμα του Κυριάκου Βελόπουλου η Ν.Δ φαίνεται να έχει «υπόγεια» συνεργαστεί στο παρελθόν, όταν στη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής θέλησε να επιτύχει τις πλειοψηφίες που απαιτούνταν για την αλλαγή των συσχετισμών στην διοίκηση της ΑΔΑΕ. Αυτό είναι ένα δείγμα του ότι ανάλογα φαινόμενα θα μπορούσαν να καταγραφούν και στην αναθεωρητική διαδικασία. Όσον αφορά τη «Νίκη»; Είναι ένα κόμμα που θα μπορούσε να μπει σε «ανταλλακτικές» λογικές, για ζητήματα της συνταγματικής αναθεώρησης που αφορούν το πολιτικό της ακροατήριο, όπως τα ζητήματα της «επικρατούσας θρησκείας» ή τη διαμόρφωση του συνταγματικού πλαισίου των σχέσεων κράτους – εκκλησίας. Τέλος δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει την πιθανότητα η Νέα Δημοκρατία να ζητήσει την ατομική αρωγή βουλευτών που υπάρχουν στην Κ.Ο του ΠΑΣΟΚ, έστω κι αν αυτό σημάνει οριστική ρήξη με την Χαριλάου Τρικούπη.
- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ανάρτηση στο μπλογκ μας:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου