Σύρος / "Η διοίκηση επιλέγει τον εκφοβισμό αντί για την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων του Νοσοκομείου": Καταγγελία από τον Σύλλογο Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ 

Η διοίκηση επιλέγει τον εκφοβισμό αντί για την επίλυση των πραγματικών προβλημάτων του Νοσοκομείου

Ο Σύλλογος Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου καταγγέλλει τη διοίκηση του Νοσοκομείου για πρακτικές αυταρχισμού και επιλεκτικής αντιμετώπισης εργαζομένων, την ώρα που τα σοβαρά προβλήματα λειτουργίας του μοναδικού νοσοκομείου των Κυκλάδων παραμένουν χωρίς ουσιαστική αντιμετώπιση.

Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το γεγονός ότι, εν μέσω της κορύφωσης της τουριστικής περιόδου, η Μονάδα Αυξημένης Φροντίδας (ΜΑΦ) του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου πρόκειται να παραμείνει κλειστή για δέκα συνεχόμενες ημέρες. Πρόκειται για μια εξέλιξη που δημιουργεί εύλογη ανησυχία για την ασφαλή παροχή υπηρεσιών υγείας σε μόνιμους κατοίκους και χιλιάδες επισκέπτες των Κυκλάδων.

Αντί η διοίκηση να έχει ως πρώτη προτεραιότητα την αντιμετώπιση της υποστελέχωσης, ώστε να διασφαλίζεται η συνεχής και αδιάλειπτη λειτουργία της ΜΑΦ και η ασφαλής λειτουργία του Νοσοκομείου, αντί να δίνει λύσεις στα πραγματικά προβλήματα, επιλέγει να αναλώνεται σε ενέργειες που επιβαρύνουν το εργασιακό κλίμα, πρακτικες αυταρχισμού και διαρκούς πίεσης.

Οι εργαζόμενοι δεν αποτελούν το πρόβλημα του Νοσοκομείου. Παρά τις σοβαρές ελλείψεις προσωπικού και τις αυξημένες ανάγκες, είναι αυτοί που κρατούν καθημερινά όρθιο το μοναδικό νοσοκομείο των Κυκλάδων.

Καταγγέλλουμε κάθε προσπάθεια δημιουργίας κλίματος εκφοβισμού και επιλεκτικής μεταχείρισης των εργαζομένων και

Καλούμε τον Υπουργό Υγείας, τη Διοίκηση της 2ης Υγειονομικής Περιφέρειας Πειραιώς και Αιγαίου και την ΠΟΕΔΗΝ να παρέμβουν άμεσα, να διερευνήσουν τις καταγγελλόμενες πρακτικές. Να δώσουν απαντήσεις για το πώς είναι δυνατόν η ΜΑΦ να παραμένει κλειστή επί δέκα ημέρες στην καρδιά της τουριστικής περιόδου, και να μην αντιμετωπίζεται με την απαιτούμενη προτεραιότητα η υποστελέχωση του Νοσοκομείου, που οδηγεί ακόμα και σε προσωρινό κλείσιμο κλινικών.

Απαιτούμε:

- Την άμεση αντιμετώπιση της υποστελέχωσης με την κάλυψη των αναγκαίων θέσεων προσωπικού, ώστε να διασφαλίζεται η συνεχής και αδιάλειπτη λειτουργία της ΜΑΦ.

- Την ουσιαστική ενίσχυση του Νοσοκομείου με το αναγκαίο προσωπικό.

- Την παύση κάθε αυθαίρετης και επιλεκτικής πρακτικής εις βάρος των εργαζομένων.

- Την ίση εφαρμογή των κανόνων για όλους, χωρίς εξαιρέσεις.

Η διοίκηση οφείλει να επικεντρωθεί στην επίλυση των πραγματικών προβλημάτων του Νοσοκομείου. Η ασφαλής λειτουργία του μοναδικού νοσοκομείου των Κυκλάδων και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων δεν είναι διαπραγματεύσιμες.

Οι εργαζόμενοι δεν σιωπούν. Το Νοσοκομείο χρειάζεται προσωπικό, στήριξη και λύσεις – όχι αποπροσανατολισμό από τα πραγματικά προβλήματα.

Εργατικά δυστυχήματα: Δεν είναι «κακιά στιγμή» – Είναι ταξική στρατηγική

Δεν είναι «κακιά στιγμή» – Είναι ταξική στρατηγική

Και μόνο ότι στα 67 σου χρόνια, αντί να θεωρείσαι απόμαχος της δουλειάς και να απολαμβάνεις μια αξιοπρεπή σύνταξη αναγκάζεσαι να εργάζεσαι σαν ηλεκτροσυγκολλητής είναι ένα καπιταλιστικό έγκλημα. Το να καταλήξεις δολοφονημένος από τις σφαίρες του εργοδοτικού κέρδους είναι το δεύτερο έγκλημα που ακολούθησε με θύμα τον ταξικό μας αδελφό που εργαζόταν σε εργοστάσιο παραγωγής και τυποποίησης ξυδιού στα Εξαμίλια Κορινθίας.

Αν δεν αλλάξει ριζικά η κατάσταση στον ταξικό καθημερινό πόλεμο δεν θα σταματήσουμε να μετράμε καθημερινά νεκρούς από την τάξη μας
Η σφαγή στους χώρους δουλειάς δεν είναι ατύχημα της πολιτικής. Είναι η ουσία της.

    ➽ 13ωρα βαφτισμένα «ευελιξία»
    ➽ ελαστικές σχέσεις εργασίας
    ➽ εργολαβίες – υπεργολαβίες
    ➽ ιδιωτικοποιήσεις
    ➽ αποδυναμωμένη επιθεώρηση εργασίας

Από το έγκλημα στα Τέμπη μέχρι τη ΛΑΡΚΟ και από τη βιομηχανία τροφίμων μέχρι τα εργοτάξια και τα ντελίβερι, το μήνυμα είναι το ίδιο: Το κεφάλαιο υπολογίζει το κόστος και μέσα στο κόστος είναι και η ζωή.

Αν η ασφάλεια μειώνει το περιθώριο κέρδους, τότε κόβεται η ασφάλεια.
Αν ο χρόνος συντήρησης «καθυστερεί την παραγωγή», τότε παραλείπεται η συντήρηση.
Αν ο εργαζόμενος εξαντλείται, αντικαθίσταται.

Αυτό δεν είναι «αμέλεια». Είναι επιχειρηματικό μοντέλο.
Το Κέρδος Σκοτώνει

Σε μια κοινωνία όπου τα ρεκόρ κερδοφορίας πανηγυρίζονται, οι δείκτες ανάπτυξης υψώνονται σαν σημαίες και οι εργάτες θάβονται σιωπηλά, η αντίφαση είναι κραυγαλέα.

Δεν πεθαίνουν «απρόσεκτοι».
Πεθαίνουν εργαζόμενοι σε ένα σύστημα που μετράει την ανθρώπινη ζωή με Excel.

Και όσο η εργασία αντιμετωπίζεται ως κόστος και όχι ως ανθρώπινη ύπαρξη, η σφαγή θα συνεχίζεται.

ΠΗΓΗ

***  

Το μεροκάματο κοστίζει ζωές: Πάνω από 80 νεκροί εργαζόμενοι μέσα σε έξι μήνες

Οι αποκλίσεις στις καταγραφές, τα κενά στους ελέγχους και τα επαναλαμβανόμενα βιομηχανικά δυστυχήματα επαναφέρουν εμφατικά το ζήτημα της ασφάλειας στους χώρους εργασίας

 Επιμέλεια: Αλισάρ Μπακίρ 

Περισσότεροι από 80 εργαζόμενοι έχουν χάσει τη ζωή τους σε εργατικά δυστυχήματα από τον Γενάρη του 2026 έως και τις 30 Ιουνίου, σύμφωνα με τα στοιχεία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Εργαζομένων Τεχνικών Επιχειρήσεων Ελλάδας (ΟΣΕΤΕΕ). Ο αριθμός αυτός αντιστοιχεί σε περισσότερους από 13 θανάτους εργαζομένων κάθε μήνα.

Η νέα ΕΕ (2028-2034): ιδιωτικοποιήσεις, στρατιωτικοποίηση και φτωχοποίηση, του Νίκου Δαμιανάκη

 Νίκος Δαμιανάκης

Μια πολιτική οικονομία και δημοσιονομική αρχιτεκτονική ενάντια στους λαούς

Οι πρόσφατες επίσημες ανακοινώσεις και τα ενημερωτικά κείμενα των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τη νέα προγραμματική περίοδο 2028–2034 (αναφορικά με την προαποφασισμένη οικονομική πολιτική της) αποτυπώνουν μια ουσιαστική αναδιάταξη των στρατηγικών προτεραιοτήτων της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης.

Η αυξανόμενη έμφαση στην ανταγωνιστικότητα, στη στρατηγική αυτονομία, στην αμυντική ικανότητα, στην ενεργειακή ασφάλεια και στον ψηφιακό μετασχηματισμό δεν συνιστά απλώς μεταβολή των χρηματοδοτικών προτεραιοτήτων της Ένωσης. Αντίθετα, αντανακλά βαθύτερες μετατοπίσεις που συντελούνται στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, στο οποίο η επιβράδυνση της παραγωγικότητας, η εντατικοποίηση του τεχνολογικού ανταγωνισμού, η αναδιάταξη των παγκόσμιων αλυσίδων αξίας, η όξυνση των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων και η αυξανόμενη σημασία της βιομηχανικής πολιτικής αναδιαμορφώνουν τις προϋποθέσεις οικονομικής αναπαραγωγής των αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών.

Αυτές οι ευρωπαϊκές δημοσιονομικές κατευθύνσεις δεν μπορούν να ερμηνευθούν αποκλειστικά ως αποτέλεσμα μιας τεχνικής αναθεώρησης των χρηματοδοτικών εργαλείων της Ένωσης. Η αναδιοργάνωση των δημοσιονομικών μηχανισμών, η συγκέντρωση των χρηματοδοτικών μέσων, η ενίσχυση της σύνδεσης των πόρων με συγκεκριμένα ορόσημα και μεταρρυθμίσεις, καθώς και η στενότερη διασύνδεση των εθνικών σχεδίων με τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς οικονομικού συντονισμού συγκροτούν ένα νέο υπόδειγμα οικονομικής διακυβέρνησης, στο οποίο η δημοσιονομική πολιτική λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως μηχανισμός στρατηγικού προσανατολισμού της επενδυτικής δραστηριότητας και της παραγωγικής αναδιάρθρωσης.

Οι μεταβολές αυτές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι δημοσιονομικοί θεσμοί δεν αντιμετωπίζονται ως ουδέτερα εργαλεία οικονομικής διαχείρισης, αλλά ως μορφές μέσω των οποίων οργανώνονται οι διαδικασίες κοινωνικής αναπαραγωγής, κατευθύνονται οι επενδυτικές επιλογές και διαμορφώνονται οι όροι αξιοποίησης του κεφαλαίου. Η αναδιάρθρωση των προτεραιοτήτων της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής δεν αφορά, επομένως, μόνο τη μεταβολή των ποσοστών χρηματοδότησης μεταξύ διαφορετικών τομέων πολιτικής. Εκφράζει μια συνολικότερη αναπροσαρμογή των σχέσεων μεταξύ κράτους, αγοράς και κεφαλαίου, μέσω της οποίας επιδιώκεται η προσαρμογή της ευρωπαϊκής οικονομίας στις νέες συνθήκες του διεθνούς ανταγωνισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, η σταδιακή μετατόπιση από την παραδοσιακή επιδίωξη της περιφερειακής σύγκλισης προς την ανάδειξη της ανταγωνιστικότητας ως κυρίαρχης αρχής της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης σηματοδοτεί έναν βαθύτερο μετασχηματισμό του ίδιου του καθεστώτος συσσώρευσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προτεραιοποίηση της τεχνολογικής καινοτομίας, της αμυντικής βιομηχανίας, των ψηφιακών υποδομών, της ενεργειακής ασφάλειας, των κρίσιμων πρώτων υλών και της στρατηγικής αυτονομίας δεν αποτελεί απλή ανακατανομή χρηματοδοτικών προτεραιοτήτων, αλλά αντανακλά την προσπάθεια ανασυγκρότησης της ευρωπαϊκής κερδοφορίας σε συνθήκες επιβράδυνσης της παραγωγικότητας, όξυνσης του διεθνούς ανταγωνισμού και αναδιάταξης των παγκόσμιων αλυσίδων αξίας. Η δημόσια πολιτική αναλαμβάνει πλέον ενεργότερο ρόλο στη διαμόρφωση των όρων αξιοποίησης του κεφαλαίου, κατευθύνοντας πόρους προς δραστηριότητες υψηλής οργανικής σύνθεσης και έντασης γνώσης, όπου έχουν ήδη συγκεντρωθεί οι ισχυρότεροι παραγωγικοί, τεχνολογικοί και χρηματοπιστωτικοί πόλοι της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Η νέα δημοσιονομική αρχιτεκτονική

Οι πρόσφατες εξαγγελίες και τα ενημερωτικά κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποδηλώνουν ότι η νέα δημοσιονομική αρχιτεκτονική υπερβαίνει τη λογική της αναδιανεμητικής χρηματοδότησης και συγκροτεί ένα διαφορετικό υπόδειγμα οικονομικής διακυβέρνησης, στο οποίο οι δημόσιοι πόροι λειτουργούν ως μοχλός ενεργοποίησης ιδιωτικών επενδύσεων και στρατηγικών παραγωγικών μετασχηματισμών. Η σύνδεση της χρηματοδότησης με μεταρρυθμίσεις, ορόσημα και δείκτες επίδοσης, σε συνδυασμό με την ενίσχυση των συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και των μηχανισμών χρηματοδότησης μέσω των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών εργαλείων, αναβαθμίζει τον ρόλο του κράτους από διαχειριστή των δημοσίων δαπανών σε θεσμικό διαμεσολαβητή της διαδικασίας συσσώρευσης. Η δημοσιονομική πολιτική παύει έτσι να προσανατολίζεται πρωτίστως στην περιφερειακή εξισορρόπηση και εντάσσεται ολοένα περισσότερο στη στρατηγική αναδιοργάνωσης της παραγωγικής βάσης και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας.

“Έκκληση για Εφημερίδα των Συντακτών και τη δημοσιογραφία”: Κείμενο έκκλησης εξωτερικών συνεργατών της "Εφ.Συν.", με αφορμή απολύσεις δημοσιογράφων

Οι συνεργάτες της ΕφΣυν κάνουν έκκληση στον Δ. Μελισσανίδη

Για δεύτερη φορά τους τελευταίους μήνες οι συνεργάτες-αρθρογράφοι της Εφημερίδας των Συντακτών, εξαίρετοι επιστήμονες, Πανεπιστημιακοί και δημοσιογράφοι, παρεμβαίνουν στις εξελίξεις της εφημερίδας μετά τις απολύσεις και τις καταγγελίες για κρούσματα λογοκρισίας και εκφοβισμού. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι συνεργάτες της εφημερίδας παρέχουν τα άρθρα τους αμισθί και έχουν συμβάλει στα “πέτρινα χρόνια” κατά τα οποία η εφημερίδα πάσχιζε να σταθεί ως εναλλακτική δημοσιογραφική φωνή.

Οι πρόσφατες απολύσεις όμως, όπως του Γιάννη Κιμπουρόπουλου, το ψήφισμα των εργαζόμενων που ζητούσε και απεργιακές κινητοποιήσεις, οι καταγγελίες για λογοκρισία και εκφοβισμό δημοσιογράφων από διευθυντικά δημοσιογραφικά στελέχη που το προηγούμενο διάστημα μιλούσαν για την επιτυχία της “αδέσμευτης εφημερίδας”, έφεραν μια ακόμη παρέμβασή τους.

Με τίτλο “Έκκληση για Εφημερίδα των Συντακτών και τη δημοσιογραφία” 14 συνεργάτες υπογράφουν ονομαστικά το παρακάτω κείμενο καλώντας την ιδιοκτησία να παγώσει τις απολύσεις και την αποκατάσταση της εργασιακής ειρήνης.

Το κείμενο με τις υπογραφές των συνεργατών:

Με λύπη και ανησυχία παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην Εφημερίδα των Συντακτών μετά τη μεταβίβαση του 51% της ιδιοκτησίας της στον όμιλο επιχειρήσεων του κ. Μελισσανίδη: απολύσεις δημοσιογράφων και εργαζομένων, άσκηση λογοκρισίας, κλίμα εκφοβισμού. Οι συνεργάτες/-τριες της εφημερίδας που υπογράφουμε αυτή την έκκληση απευθυνόμαστε στη διοίκηση και στους εργαζόμενους της ΕφΣυν, καθώς και στις αρμόδιες συνδικαλιστικές ενώσεις τους, ζητώντας να συμβάλουν, με όποια μέσα θεωρήσουν αναγκαία, στην αποκατάσταση της τραυματισμένης τιμής της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Οι περισσότεροι/-ες από εμάς συνεργαζόμαστε επί χρόνια κι εξακολουθούμε να συνεργαζόμαστε με την ΕφΣυν χωρίς αμοιβή, θέλοντας να ενισχύσουμε ένα πολλά υποσχόμενο συνεταιριστικό εγχείρημα. Η προσφορά μας ήταν και είναι έκφραση της εμπιστοσύνης και της εκτίμησής μας σε δημοσιογράφους όπως στους απολυθέντες (με τελευταίο τον Γιάννη Κιμπουρόπουλο) και πολλούς άλλους, αποχωρήσαντες ή παραμένοντες, που με τα κείμενά τους υπηρετούν τις αρχές που πρέσβευε η εφημερίδα: την ανεξαρτησία απέναντι στις κυβερνητικές εξουσίες και τις επιχειρηματικές σκοπιμότητες, την προάσπιση της δημοκρατίας, των πολιτικών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, την καταπολέμηση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας, των ποικίλων μορφών βίας και αυταρχισμού, την καταγγελία της λεηλασίας του περιβάλλοντος και των άδικων πολέμων.

Έχουμε επίγνωση ότι η χρυσή εποχή των εφημερίδων έχει παρέλθει – και στην Ελλάδα και διεθνώς. Ωστόσο, η ανάγκη για ανεξάρτητη δημοσιογραφία παραμένει επιτακτική. Αυτός είναι και ο λόγος που ζητάμε το πάγωμα των απολύσεων και την αποκατάσταση περιβάλλοντος εργασιακής ειρήνης και ασφάλειας, αλλά και δημιουργικότητας και ελευθερίας.

Στα 14 χρόνια της ύπαρξής της, η ΕφΣυν καλλιέργησε μια παράδοση ανεξαρτησίας. Η ΕφΣυν έχει δώσει, κι εξακολουθεί να δίνει, δείγματα αδέσμευτης, θαρραλέας δημοσιογραφίας. Τιμούμε τους δημοσιογράφους της που με τα ρεπορτάζ και τις απόψεις τους συνεχίζουν αυτή την παράδοση κι ευχόμαστε να τους δίνεται η δυνατότητα να εργάζονται σε συνθήκες εργοδοτικού, διευθυντικού και συναδελφικού σεβασμού της ανεξαρτησίας και της αξιοπρέπειάς τους.

Απευθυνόμαστε και στους αναγνώστες που συνέβαλαν στην εδραίωση της φυσιογνωμίας της ΕφΣυν, ζητώντας τους να δείξουν την αλληλεγγύη τους προς τους ανθρώπους που με συνέπεια και αυταπάρνηση έχτισαν αυτή την εφημερίδα και σήμερα έχουν απομακρυνθεί, καθώς και προς εκείνους που εξακολουθούν να μάχονται με ευθύνη και σοβαρότητα. Δεν θέλουμε και άλλοι εργαζόμενοι της εφημερίδας να βρεθούν στην ανεργία, δεν θέλουμε η ΕφΣυν να φυλλορροήσει κυκλοφοριακά, να βουλιάξει μες στην ανυποληψία. Ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν βαρύ πλήγμα για την ελευθερία του Τύπου.

Προασπίζοντας την αξιοπρέπεια των δημοσιογράφων της ΕφΣυν προασπίζουμε τη δημοσιογραφία, όσο μπορούμε.

Ολύμπιος Δαφέρμος, μηχανολόγος-ηλεκτρολόγος μηχανικός

Δημήτρης Καλτσώνης, καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου, Πάντειο Πανεπιστήμιο

Χρήστος Λάσκος, εκπαιδευτικός

Γιώργος Λιερός, συγγραφέας

Βασίλης Λιόσης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας

Τάκης Μαστρογιαννόπουλος, συνταξιούχος

Γιάννης Μαυρής, πολιτικός επιστήμονας

Νίκος Ξυδάκης, δημοσιογράφος

Τάσης Παπαϊωάννου, αρχιτέκτων, ομ. καθηγητής Σχολής Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ

Μανώλης Πιμπλής, δημοσιογράφος

Πέπη Ρηγοπούλου, ομ. καθηγήτρια ΕΚΠΑ

Μαριάννα Τζιαντζή, συγγραφέας-δημοσιογράφος

Θωμάς Τσαλαπάτης, συγγραφέας-αρθρογράφος

Reporters United

ΠΗΓΗ 

Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας ως μια ιδιωτική υπόθεση, του Βασίλη Τουμπέλη*

Ποια είναι σήμερα η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ); Είναι αυτή την οποία βλέπουμε καθημερινά στα κέντρα πολλών πόλεων της Περιφέρειας, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, διάφορα Διαγνωστικά Κέντρα (ΔΚ), τα οποία συνεχώς ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, με χιλιάδες χρήστες των υπηρεσιών υγείας.

Μισοπεθαμένη παραμένει η Δημόσια ΠΦΥ στη χώρα μας, παρά τις πολλές δεσμεύσεις της σημερινής κυβέρνησης εδώ και χρόνια, ότι θα προχωρήσει σε ανασυγκρότηση των μονάδων υγείας, ώστε να μπορούν οι πολίτες να απευθύνονται για τα μικρά προβλήματα υγείας ή προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις, και να μη φορτώνονται τα δημόσια νοσοκομεία. Διάφορα σχέδια έχουν διαφημιστεί εδώ και χρόνια, αλλά ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει, ειδικά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η ΠΦΥ χτυπήθηκε από τη μνημονιακή πολιτική των κυβερνήσεων, με απολύσεις προσωπικού-συμβασιούχων, κλείσιμο μονάδων υγείας, απαξίωση δημόσιων εργαστηρίων, και με τη μετακύλιση μεγάλων χρηματικών πόρων του ΕΟΠΥΥ στη γιγάντωση ιδιωτικών ΔΚ και τον σχηματισμό πλέον μονοπωλιακών ομίλων.

Τα Κέντρα Υγείας (ΚΥ) της Πρωτεύουσας, τα οποία θα μπορούσαν να αποσυμφορήσουν σε σημαντικό βαθμό την κίνηση στα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία, ακόμη παραμένουν χωρίς προσωπικό, και αρκετά χωρίς σύγχρονες υποδομές, χωρίς να μπορούν να εξυπηρετούν βασικές ανάγκες διαγνωστικών εξετάσεων.

Τα περισσότερα δημόσια ΚΥ της Αττικής έχουν μετατραπεί σε απλά κέντρα συνταγογράφησης φαρμάκων, χωρίς να μπορούν να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας. Ενδεικτικά είναι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας, ότι την πρωτιά σε συνταγογραφήσεις κατέχει το ΚΥ της πλατείας Αττικής στην Αθήνα, με 54.197 για το 2025, και ακολουθεί αυτό της Νέας Μάκρης με 33.291, ενώ η κατάταξη αυτή συνεχίζεται. Με βάση έρευνες οι οποίες έχουν πραγματοποιηθεί και είναι σε γνώση της ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας, το 60% των περιστατικών που προσέρχονται στα νοσοκομεία θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί σε μονάδες της ΠΦΥ, υπό άλλες συνθήκες.

Μισοπεθαμένες και οι κάποτε περιβόητες Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ), οι οποίες είχαν δημιουργηθεί για να παρέχουν προγράμματα πρόληψης και φροντίδας κυρίως σε γειτονιές της Αθήνας. Σήμερα έχουν μετατραπεί κι αυτές σε απλά κέντρα συνταγογράφησης, και θα είχαν κλείσει εντελώς αν δεν είχαν χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά κοινοτικά κονδύλια. Ιδιαίτερα επιβαρυμένες είναι οι μονάδες ΠΦΥ σε τουριστικά νησιά κατά τους τουριστικούς μήνες, με τα εκατομμύρια τουριστών, όπου φαίνονται οι ελλείψεις σε υγειονομικούς και όπου αρκετοί τοπικοί φορείς και ενώσεις γιατρών, νοσηλευτών και συλλόγων θέτουν συνεχώς ζητήματα ελλείψεων προσωπικού, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί και λαϊκές κινητοποιήσεις (εδώ).

Η συνολική εικόνα είναι αποτέλεσμα της σημερινής κυβερνητικής ανθυγιεινής πολιτικής, αλλά και συνέχεια —με άλλους ρυθμούς— των προηγούμενων κυβερνήσεων, με χρονίζοντα προβλήματα, με την καθήλωση των προϋπολογισμών για την υγεία σε μια εποχή με αυξημένα κόστη και λαϊκές ανάγκες.

Σε συνέντευξή του ο Υπουργός Υγείας, στην Εφημερίδα των Συντακτών, γίνεται προκλητικός· πίσω από τη δήθεν ρητορική υπεράσπισης του δημόσιου συστήματος υγείας, ξεδιπλώνεται η όλη λογική της εμπορευματοποίησης. Κατά τον Υπουργό, το κράτος οφείλει να στηρίζει μόνο εκείνες τις περιοχές όπου ο ιδιωτικός τομέας δεν βρίσκει συμφέρον για να βγάλει κέρδη — δηλαδή το δημόσιο να καλύπτει τις ζημιές του, ενώ οι κερδοφόρες υπηρεσίες να παραδίνονται στα χέρια των επιχειρηματιών υγείας. Φαίνεται καθαρά πλέον η θεσμοθέτηση της υγειονομικής ανισότητας: όσοι έχουν να πληρώσουν θα βρίσκουν γρήγορη φροντίδα και περίθαλψη στην «αγορά» παροχής υπηρεσιών υγείας, ενώ οι φτωχοί θα στέκονται σε ουρές, σε ένα δημόσιο αποψιλωμένο από υποδομές και προσωπικό. Η λογική της εμπορευματοποίησης της υγείας είναι ευρέως διαδεδομένη στο πολιτικό προσωπικό σήμερα και όχι μόνο· πέρα από λόγια παρηγοριάς και εφησυχασμού, στην Ελλάδα οι ιδιωτικές δαπάνες φτάνουν στο 40% του συνολικού ποσού — οι υψηλότερες στην Ευρώπη — όπου πέρα από τους πλούσιους, οι εργαζόμενοι είναι εξαναγκασμένοι να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, ή ακόμη και στις περιουσίες τους (εδώ).

Τι είναι οι "Apartheid Free Zones" (AFZ: Ελεύθερες από το Απαρτχάιντ Ζώνες);

BDS Greece

Τι είναι οι AFZ;

 

Οι "Apartheid Free Zones" (Ελεύθερες από το Απαρτχάιντ Ζώνες) είναι πολιτιστικοί ή εμπορικοί χώροι, χώροι εκπαίδευσης και εργασίας ή χώροι αυτοοργάνωσης οι οποίοι δηλώνουν δημόσια την εναντίωση τους στο απαρτχάιντ του Ισραήλ, όπως αυτό τεκμηριώνεται στις εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW). 

 

Ακολουθώντας το παγκόσμιο κίνημα BDS (Μποϊκοτάζ, Απόσυρση επενδύσεων, Κυρώσεις), οι AFZ αποσκοπούν στη δημιουργία ενός δικτύου χώρων αλληλέγγυων στον αγώνα των Παλαιστίνιων για απελευθέρωση • ασφαλών χώρων που δεν στηρίζουν οικονομικά, πολιτιστικά και ιδεολογικά το Ισραήλ, το απαρτχάιντ, την κατοχή και τη γενοκτονία, και αντιτίθενται σε κάθε μορφή ρατσισμού και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων .

 

Γιατί;

 

Από τον Οκτώβριο του 2023, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί σε ζωντανή μετάδοση τον αφανισμό ενός λαού. Το εποικιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς (regime)* που λέγεται Ισραήλ, κλιμακώνει την εθνοκάθαρση του αυτόχθονου παλαιστινιακού λαού, μια εθνοκάθαρση που ξεκίνησε με τη Νάκμπα το 1948.

 

Ενώ η γενοκτονία καταδικάζεται κατ’ επίφαση διεθνώς, οι εμπορικές και στρατιωτικές συμμαχίες με το σιωνιστικό κράτος συνεχίζονται. Το βάρος, λοιπόν, του εξοβελισμού των ισραηλινών συμφερόντων από τις ζωές μας πέφτει στις πλάτες μας :

 

Να διασφαλίσουμε ότι οι γειτονιές μας, οι χώροι που εργαζόμαστε, σπουδάζουμε, κοινωνικοποιούμαστε και καταναλώνουμε δεν συντηρούν την θανατοπολιτική του Σιωνισμού — μιας ρατσιστικής μηχανής που εγκληματεί συστηματικά κατά της ανθρωπότητας, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο , ενώ αρνείται να συμμορφωθεί προς τις αποφάσεις του ΟΗΕ.

 

*Eποικιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς: settler colonial project όπως ονομάζεται κυρίως από Παλαιστίνιους διανοούμενους κι ακαδημαϊκούς, όπως κι από έγκριτους διεθνείς ιστορικούς (π.χ. Ιλάν Παπέ). Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το Ισραήλ δεν έχει ούτε Σύνταγμα ούτε σύνορα.

ΕΣΥ: Τα νοσοκομεία ξεμένουν από νοσηλευτές, xωρίς γιατρούς τα νησιά εν μέσω του καλοκαιριού - Τα στοιχεία που καταρρίπτουν τα μυθεύματα Γεωργιάδη

Το 2025 δεν προκηρύχθηκε ούτε μία μόνιμη θέση νοσηλευτικού, διοικητικού, παραϊατρικού και τεχνικού προσωπικού.

ΕΣΥ: Τα νοσοκομεία ξεμένουν από νοσηλευτές – Τα στοιχεία που καταρρίπτουν τα μυθεύματα Γεωργιάδη

Τεράστιες, διαχρονικές και ολοένα αυξανόμενες είναι οι ανάγκες του ΕΣΥ σε νοσηλευτικό προσωπικό καθώς, ενώ είναι καταγεγραμμένα τα χιλιάδες κενά, όχι μόνο δεν προκηρύσσονται νέες προσλήψεις αλλά μειώνονται και τα σχετικά κονδύλια. Οι κενές θέσεις νοσηλευτών ξεπερνούν τις 20.000 και οι πραγματικές ανάγκες είναι μεγαλύτερες. Οι υγειονομικοί ζητούν να προσληφθούν με μόνιμη σχέση όλοι όσοι έχουν καταθέσει αίτηση.

 Ντάνι Βέργου

Νοσηλευτές υπάρχουν, τελικά, σύμφωνα με τον υπουργό υγείας Άδωνι Γεωργιάδη. «Δεν είναι ότι δεν θέλουμε, δεν βρίσκουμε [νοσηλευτές]», δήλωνε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην αιφνιδιαστική πρωτοχρονιάτικη επίσκεψή του στο Νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Οι δύο πολιτικοί άνδρες μπορεί να διαφωνούν για το ότι υπάρχει προσφορά νοσηλευτών, ωστόσο συμφωνούν ότι υπάρχει ανάγκη για μαζικές επείγουσες προσλήψεις για να αντιμετωπιστεί η επικίνδυνη υποστελέχωση. Σε κάθε περίπτωση δεν προχωρούν στις απαραίτητες προσλήψεις για τη στελέχωση του ΕΣΥ.

Σύμφωνα με πρόσφατα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα ο υπουργός Υγείας, κατατέθηκαν 19.133 αιτήσεις νοσηλευτικού προσωπικού για πρόσληψη ως επικουρικό προσωπικό. Επιπλέον, μέχρι τις 15 Ιουλίου 2026, στην ηλεκτρονική πλατφόρμα για πρόσληψη επικουρικού προσωπικού, είχαν κατατεθεί, όπως δήλωσε ο Αδ. Γεωργιάδης, 15.995 οριστικές και 3.138 προσωρινές -συνολικά 19.133- αιτήσεις νοσηλευτικού προσωπικού, αριθμός που πρόκειται να αυξηθεί, δεδομένου ότι δόθηκε παράταση για τη δυνατότητα κατάθεσης αιτήσεων εγγραφής μέχρι τις 31 Ιουλίου.

Την ίδια ώρα το ΑΣΕΠ ανακοίνωσε ότι στην «πολυδιαφημισμένη» προκήρυξη 4Κ/2026 κατατέθηκαν 9.433 αιτήσεις για την πρόσληψη μόνο 1.654 νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών. Παρόμοια είναι τα στοιχεία του ΑΣΕΠ συνολικά για τη συμμετοχή στις πρόσφατες προκηρύξεις (1Κ/2026, 2Κ/2026 και 4Κ/2026) για προσλήψεις μόνιμου προσωπικού στις δημόσιες μονάδες υγείας, όπου κατατέθηκαν συνολικά 51.514 αιτήσεις για την κάλυψη 3.860 θέσεων, ενώ οι κενές οργανικές θέσεις με βάση τους απαρχαιωμένους και ανεπαρκέστατους οργανισμούς των νοσοκομείων και κέντρων υγείας ξεπερνούν τις 30.000 και οι πραγματικές ανάγκες είναι πολύ μεγαλύτερες.

Πηγαίνοντας προς τα πίσω, τo 2025 δεν προκηρύχθηκε ούτε μία μόνιμη θέση νοσηλευτικού, διοικητικού, παραϊατρικού και τεχνικού προσωπικού, αν και οι αποχωρήσεις εργαζομένων στις δημόσιες μονάδες υγείας ξεπέρασαν τις 1.800! Το 2024, στην προκήρυξη 2Κ/2024 για την κάλυψη 162 θέσεων νοσηλευτών υποβλήθηκαν συνολικά 1.635 αιτήσεις, το 2023, στην προκήρυξη 5Κ/2023 για την κάλυψη 44 θέσεων βοηθών νοσηλευτών υποβλήθηκαν 4.084 αιτήσεις και το 2022, στην προκήρυξη 7Κ/2022 για την κάλυψη 3.720 θέσεων νοσηλευτών και βοηθών νοσηλευτών υποβλήθηκαν συνολικά 21.095 αιτήσεις.            

Πώς εξαφανίζουν τις ειδήσεις στην ΕΡΤ, την οποία εμείς πληρώνουμε

Πώς εξαφανίζουν τις ειδήσεις στην ΕΡΤ που εμείς πληρώνουμε

Γράφει ο Γιάννης Δάρρας

Ειδήσεις σε «προσχέδιο»

Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας έδωσε συνέντευξη Τύπου για την προσφυγή κατά της περιβαλλοντικής αδειοδότησης της ΑΓΕΤ και για τα μέτρα αντιμετώπισης της αέριας ρύπανσης στον Βόλο.
Ένας αιρετός Περιφερειάρχης δηλαδή, τοποθετήθηκε δημόσια και επώνυμα, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ευθύνη όσων είπε, για ένα ζήτημα που δεν αφορά μια μερίδα ανθρώπων αλλά τη δημόσια υγεία όλων. Με όποιο δημοσιογραφικό κριτήριο κι αν το κρίνει κανείς, αυτό είναι είδηση.
Η συνάδελφος δημοσιογράφος της ΕΡΤ στον Βόλο κάλυψε τη συνέντευξη. Έγραψε το θέμα. Το υπέβαλε για δημοσίευση στο ertnews.gr.
Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το θέμα δεν έχει δημοσιευτεί.

◢ Αν ήταν η πρώτη φορά, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ατυχή παράλειψη. Δεν είναι.

Στις 23 Νοεμβρίου 2025, χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν στην παραλία του Βόλου κατά της εγκατάστασης μονάδας LNG στον Παγασητικό. Μαζί τους ο Περιφερειάρχης, οι επικεφαλής 60 φορέων και βουλευτές, όχι μόνο της αντιπολίτευσης αλλά και της συμπολίτευσης.
Η είδηση δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Και οι συνάδελφοι στον Βόλο έχουν πλέον ενημερώσει εγγράφως την Ένωσή τους για αυτό που ζουν καθημερινά: ειδήσεις που διαγράφονται ή μένουν επ’ αόριστον στα «προσχέδια». Ημέρες ολόκληρες χωρίς ούτε μία δημοσιευμένη είδηση από έναν ολόκληρο νομό και τρία νησιά.

◢ Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες που η ενημέρωση από τον Βόλο βρίσκεται στο επίκεντρο.
Πριν από λίγες ημέρες, δημοσιογράφος της ΕΡΤ στον Βόλο κατήγγειλε δημόσια ότι δέχθηκε τηλεφώνημα από συνεργάτιδα του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με την υπόδειξη ότι δεν μπορεί να μεταδώσει τίποτα από εκδήλωση που κάλυπτε, αν προηγουμένως δεν το εγκρίνει η ιδιωτική εταιρεία που τη διοργάνωνε. Η δημοσιογραφική της Ένωση χαρακτήρισε το περιστατικό πρωτοφανές.
Τότε το ερώτημα ήταν ποιος εγκρίνει τα ρεπορτάζ πριν μεταδοθούν. Τώρα, ποιος αποφασίζει αν θα δημοσιευτούν.

◢ Η αποσιώπηση το 2026 δεν χρειάζεται ψαλίδι.
Χρειάζεται μόνο μία ένδειξη: «προσχέδιο». Το θέμα δεν απορρίπτεται. Δεν επιστρέφεται με παρατηρήσεις. Απλώς δεν δημοσιεύεται ποτέ. Χωρίς εξήγηση, χωρίς κριτήριο που να γνωστοποιείται, χωρίς κανέναν να έχει πει «όχι».

Και ας είμαι σαφής: δεν στρέφομαι κατά κανενός συναδέλφου που βρίσκεται σε θέση ευθύνης στη ροή. Όταν ένα σύστημα λειτουργεί χωρίς γραπτά κριτήρια και χωρίς αιτιολόγηση, την ευθύνη δεν τη φέρει όποιος διαχειρίζεται τα «προσχέδια». Τη φέρει όποιος όφειλε να έχει διασφαλίσει ότι καμία είδηση δεν εξαφανίζεται σιωπηλά. Η ευθύνη, δηλαδή, δεν βρίσκεται χαμηλά στην πυραμίδα. Βρίσκεται στην κορυφή της.

Και εδώ βρίσκεται το πιο ανησυχητικό. Όχι ότι μια είδηση μπορεί να εξαφανιστεί. Αλλά ότι εξαφανίζεται χωρίς κανείς να αισθάνεται την ανάγκη να το εξηγήσει. Χωρίς προσχήματα. Χωρίς καν την προσπάθεια να φανεί ότι κάτι κρίθηκε και απορρίφθηκε.
Έτσι λειτουργεί κάθε εξουσία που έχει πάψει να λογοδοτεί. Κάνει κάτι όχι γιατί έχει επιχειρήματα.
Το κάνει γιατί μπορεί.

◢ Γιατί αυτό αφορά όλους μας, ακόμα κι όσους δεν έχουν πατήσει ποτέ στον Βόλο;

Γιατί την ΕΡΤ την πληρώνουμε όλοι. Ο πολίτης της Αθήνας και ο πολίτης της Μαγνησίας, ο κάτοικος της Σκιάθου και της Αλοννήσου, με το ίδιο ακριβώς ανταποδοτικό τέλος, σε κάθε λογαριασμό ρεύματος. Δεν υπάρχουν πολίτες πρώτης και δεύτερης ταχύτητας στη δημόσια ενημέρωση. Ή, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
Όταν η ποιότητα του αέρα που αναπνέει μια πόλη δεν είναι είδηση για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, το πρόβλημα δεν είναι δημοσιογραφικό. Είναι δημοκρατικό.

◢ Ως εκλεγμένος εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ, θα θέσω το ζήτημα εκεί όπου πρέπει να τεθεί: θεσμικά. Και θα ζητήσω απαντήσεις σε τρία απλά ερωτήματα.
Ποιος αποφασίζει ποιες ειδήσεις της περιφέρειας δημοσιεύονται;
Με ποια δημοσιογραφικά κριτήρια;
Και γιατί μια είδηση μπορεί να εξαφανίζεται, χωρίς κανείς να οφείλει σε κανέναν μια εξήγηση;
Γιατί μια δημόσια ραδιοτηλεόραση που δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα δεν έχει πρόβλημα ροής. Έχει πρόβλημα λογοδοσίας.

◢ Η ΕΡΤ δεν ανήκει σε καμία διοίκηση και σε καμία κυβέρνηση.
Έχει έναν και μοναδικό ιδιοκτήτη: τον πολίτη.
Και ο ιδιοκτήτης της δεν ζει μόνο στην Αθήνα.

ΥΓ. Μην ψάξετε να βρείτε την είδηση και στην τηλεόραση της ΕΡΤ. Άδικος κόπος. Στη συνέντευξη τύπου του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας, η δημόσια ραδιοτηλεόραση δεν έστειλε ούτε κάμερα.

ΠΗΓΗ  

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

Ο αστυνομικός-ρεπόρτερ ζητάει τα ρέστα και απειλεί με αγωγές

Προς ένα ελληνικό φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα; Μετά την Υγεία στην σειρά τής ιδιωτικοποίησης μπαίνει και η Δικαιοσύνη...

Προς ένα ελληνικό φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα;

Το έργο ΣΔΙΤ στις φυλακές Ασπρόπυργου και η ηλεκτρονική επιτήρηση. Μετά την Υγεία στην σειρά της ιδιωτικοποίησης μπαίνει και η Δικαιοσύνη

Τάσος Θεοφίλου

Τον Φεβρουάριο του 1995, όταν πλέον οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του συστήματος φυλακών των ΗΠΑ είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές, ο λευκός δημοσιογράφος και ακτιβιστής Mike Davis άνοιγε τη δημόσια συζήτηση δημοσιεύοντας στο περιοδικό Nation ένα άρθρο με τίτλο «Hell Factories In the Field: A Prison-Industrial Complex». Εκεί εξηγούσε ότι η πολιτεία της Καλιφόρνια διέθετε το τρίτο πολυπληθέστερο σωφρονιστικό σύστημα στον κόσμο (125.842 κρατούμενους σύμφωνα με την τότε τελευταία επίσημη καταμέτρηση) μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες (ως σύνολο). Κατά την τελευταία εκείνη δεκαετία, η πολιτεία έχει κατασκευάσει τις φυλακές Calipatria, 220 μίλια νοτιοανατολικά του Λος Άντζελες, καθώς και δεκαπέντε άλλες νέες φυλακές, οι οποίες κόστισαν 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το αναδυόμενο εκείνο «φυλακοβιομηχανικό σύστημα», όρος που σε εκείνο το άρθρο εισήχθη και τελικά επικράτησε, «ανταγωνίζεται όλο και περισσότερο την αγροβιομηχανία ως κυρίαρχη δύναμη στη ζωή της αγροτικής Καλιφόρνιας και συναγωνίζεται τους κατασκευαστές ακινήτων ως τον κύριο φορέα άσκησης πίεσης των νομοθετών στο Σακραμέντο. Έχει μετατραπεί σε ένα τέρας που απειλεί να εξουδετερώσει και να καταβροχθίσει τους δημιουργούς του, και η ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του θα έπρεπε να ταράξει μια εθνική συνείδηση που σήμερα αρκείται στην ιδέα μιας μόνιμης φυλακισμένης τάξης».

Η αυστηροποίηση της νομοθεσίας, σύμφωνα με το άρθρο, προσέθετε διαρκώς νέους κρατούμενους σε ένα ήδη τραγικά υπερπλήρες και εξαιρετικά βίαιο σύστημα. «Για να διατηρήσει έστω και τα πιο στοιχειώδη δεσμά», προέβλεπε ο Mike Davis, «σε αυτόν τον τεράστιο πληθυσμό, η πολιτεία θα αναγκαστεί να λεηλατήσει τον προϋπολογισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τη δημιουργία δεκάδων νέων φυλακών. Επιπλέον, θα ασκηθούν ισχυρές πολιτικές πιέσεις για τη μείωση του κόστους αυτής της “αποθήκευσης ανθρώπων” μέσω μιας ποικιλίας τεχνολογικών και εμπορικών καινοτομιών».

Μερικά χρόνια μετά, το 2003, η Αφροαμερικανή ακτιβίστρια και διανοούμενη, συνεπώνυμή του, Angela Davis έγραφε στο βιβλίο «Are Prisons Obsolete?» πως η «φυλάκιση έχει καταστεί η πρώτη επιλογή για την αντιμετώπιση πάρα πολλών κοινωνικών προβλημάτων που βαραίνουν τους ανθρώπους που ζουν στη φτώχεια».

«Όμως οι φυλακές δεν εξαφανίζουν τα προβλήματα, εξαφανίζουν ανθρώπους», συνεχίζει παρακάτω στο ίδιο άρθρο η Angela Davis, καθώς εξηγεί ότι «η πρακτική της εξαφάνισης τεράστιου αριθμού ανθρώπων από φτωχές, μεταναστευτικές και φυλετικά περιθωριοποιημένες κοινότητες έχει κυριολεκτικά εξελιχθεί σε μεγάλη επιχείρηση».

Σύμφωνα με το άρθρο της, όταν οι φυλακές εξαφανίζουν ανθρώπους προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων, πρέπει να δημιουργηθούν σωφρονιστικές υποδομές για να φιλοξενήσουν έναν ταχέως αυξανόμενο πληθυσμό φυλακισμένων. Πρέπει να παρέχονται αγαθά και υπηρεσίες για να διατηρηθούν ζωντανοί οι φυλακισμένοι πληθυσμοί. Το έργο αυτό, το οποίο αποτελούσε μέχρι και λίγα χρόνια αποκλειστική αρμοδιότητα της κυβέρνησης, είχε περάσει πλέον και σε ιδιωτικές εταιρείες που διατηρούσαν στενούς δεσμούς μαζί της.

Καθώς οι φυλακές πολλαπλασιάζονταν στην αμερικανική κοινωνία, το ιδιωτικό κεφάλαιο είχε ξεκινήσει να εμπλέκεται στη βιομηχανία της τιμωρίας. Και ακριβώς λόγω του δυναμικού κέρδους τους, οι φυλακές αποκτούσαν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για την αμερικανική οικονομία.

Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών αποτέλεσε το πιο προφανές παράδειγμα της τρέχουσας στροφής του κεφαλαίου προς τη βιομηχανία των φυλακών, καθώς οι κυβερνητικές συμβάσεις για την κατασκευή τους ενίσχυαν τον κατασκευαστικό κλάδο, ενώ συγχρόνως η αρχιτεκτονική κοινότητα αναγνώριζε τον σχεδιασμό φυλακών ως μια σημαντική νέα εξειδικευμένη αγορά.

Οι επιχειρήσεις όμως δεν εμπλέκονται μόνο στο κατασκευαστικό στάδιο, αλλά αποκόμιζαν επιπλέον τεράστια κέρδη από την εκμετάλλευση της εργασίας του μη συνδικαλισμένου εργατικού δυναμικού.

«Πολλές εταιρείες, των οποίων τα προϊόντα καταναλώνουμε καθημερινά, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η εργατική δύναμη των φυλακών μπορεί να είναι εξίσου κερδοφόρα με την εργατική δύναμη του τρίτου κόσμου που εκμεταλλεύονται οι παγκόσμιες εταιρείες με έδρα τις ΗΠΑ. Και οι δύο περιπτώσεις οδηγούν πρώην συνδικαλισμένους εργαζόμενους στην ανεργία, ενώ πολλοί καταλήγουν ακόμη και στη φυλακή…».

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Υπάρχουν κάποια δεδομένα που δείχνουν πως η αντεγκληματική και σωφρονιστική πολιτική, αν και με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών, επηρεάζεται από το αμερικανικό παράδειγμα και γίνεται αντιληπτή ως πεδίο ιδιωτικού κέρδους.

Ένα παράδειγμα, οι υπό κατασκευή φυλακές στον Ασπρόπυργο, στις οποίες προβλέπεται να γίνει η μετεγκατάσταση των Φυλακών Κορυδαλλού. Είναι η πρώτη φορά που την ανέγερση φυλακών δεν αναλαμβάνει το Δημόσιο μέσα από τις Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. ή τη Θέμις Κατασκευαστική, πριν απορροφηθεί από την πρώτη, αλλά υπάγεται σε πλαίσιο ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα).

«Όχι» στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας: Μαζική η χθεσινή (Κυριακή 19/7/2026) απεργία στο εμπόριο ενάντια στη μετατροπή της Κυριακής σε εργάσιμη ημέρα και στην ευρύτερη απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου

Από το Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από την Κέρκυρα μέχρι τον Βόλο, πλήθος εμποροϋπαλλήλων διαδήλωσε χθες για να μη γίνει και η τελευταία ημέρα της εβδομάδας εργάσιμη.

Μαζική η απεργία στο εμπόριο: «Όχι» στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας

Μαζική η χθεσινή απεργία στον κλάδο του εμπορίου ενάντια στη μετατροπή της Κυριακής σε εργάσιμη ημέρα και στην ευρύτερη απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου.

 Λένα Κυριακίδη , Στράτος Ελεύθερος

Παρά τον καύσωνα πλήθος εμποροϋπαλλήλων διαδήλωσαν χθες ανά την Ελλάδα στο πλαίσιο 24ωρης πανελλαδικής απεργίας ενάντια στην επέκταση της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, για να μη γίνει και η τελευταία ημέρα της εβδομάδας εργάσιμη όπως οι υπόλοιπες.

Από το Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από την Κέρκυρα μέχρι τον Βόλο ζήτησαν την άρση της νέας νομοθετικής ρύθμισης, καταγγέλλοντας ότι καταστρατηγεί το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, στην προσωπική και κοινωνική ζωή, ζητώντας να μπει ένα τέλος στο ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, ώστε να μη συνεχίσουν να δουλεύουν όλο και περισσότερες ώρες, όλο και περισσότερες μέρες.

Με το άρθρο 37 του Ν.5316/2026 για τη μισθολογική διαφάνεια ορίστηκε η δυνατότητα εργασίας την Κυριακή σε επιχειρήσεις και υπηρεσίες περισσότερων από 30 κλάδων και ειδικοτήτων, μεταξύ των οποίων βιομηχανίες τροφίμων, εστιατόρια, ξενοδοχεία, νοσοκομεία, ιατρεία, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, σεκιούριτι, data centers, logistics και κέντρα διανομής εμπορευμάτων προς καταστήματα.

Το νέο πλήγμα στο δικαίωμα της υποχρεωτικής ανάπαυσης σε ημέρες αργίας συνεχίζει το «ξήλωμα», που ξεκίνησε με τον τον Ν.4177/2013, ο οποίος είχε επιτρέψει την εργασία επτά Κυριακές τον χρόνο, και συνεχίστηκε με τον Ν.4472/2017 για τη δυνατότητα για 32 Κυριακές σε τουριστικές περιοχές από τον Μάη μέχρι τον Οκτώβρη.

Δεκάδες κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία προχώρησαν σε δυναμική πορεία στο κέντρο της Αθήνας, από την οδό Αιόλου προς την οδό Ερμού, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Τέρμα πια στην κοροϊδία, θέλουμε αυξήσεις και Κυριακή αργία» και «Λάστιχο ωράρια, λάστιχο ζωή, οργάνωση παντού η μόνη επιλογή». Διεκδίκησαν επίσης αυξήσεις στους μισθούς που να εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση και συλλογικές συμβάσεις με καθορισμένες ειδικότητες και αποκατάσταση των ωραρίων, χωρίς σπαστές και ευέλικτες βάρδιες.

Πορεία στην Ερμού

Η κινητοποίηση ξεκίνησε με συγκέντρωση έξω από το πολυκατάστημα «Notos», που κλείνει στο τέλος Αυγούστου οδηγώντας περίπου 200 ανθρώπους στην ανεργία. Η πρόεδρος του σωματείου στα «Notos», Μαρία Μπελόκα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για την αλληλεγγύη των συναδέλφων τους, καλώντας σε περαιτέρω συσπείρωση. Υπογράμμισε τον σταθερό και διαρκή αγώνα των εμποροϋπαλλήλων για τη θεσμοθέτηση του 7ώρου, καταλήγοντας πως «οι εργαζόμενοι δεν είναι μηχανές, αλλά άνθρωποι με ανάγκη για ξεκούραση και αξιοπρεπή ζωή».

Η ένταξη βιτρίνα για ιδιωτικό κέρδος: Το κόλπο με την καθαριότητα φορέων του Δημοσίου - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Solomon (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Η ένταξη βιτρίνα για ιδιωτικό κέρδος: Το κόλπο με την καθαριότητα φορέων του Δημοσίου

Μια ΚοινΣΕπ που φαίνεται να λειτουργεί ως προέκταση μεγάλης ιδιωτικής εταιρείας καθαρισμού, αξιοποιεί το καθεστώς των συνεταιρισμών για την πρόσβαση σε δημόσιους διαγωνισμούς. Νέα στοιχεία του Solomon φέρνουν στο φως καταγγελίες για εργαζόμενες που εμφανίζονται ως μέλη χωρίς να το γνωρίζουν, εργασιακές παραβάσεις, και ανεπάρκεια των κρατικών ελέγχων να αποτρέψουν την καταστρατήγηση του σκοπού κοινωνικών συνεταιριστικών σχημάτων.

Written by: Collective

Ρεπορτάζ:

• Σταύρος Μαλιχούδης
• Δανάη Μαραγκουδάκη

Εικονογράφηση:

• Γαλάτεια Ιατράκη

Επιμέλεια:

• Ηλιάνα Παπαγγελή

Τον Μάρτιο του 2026, μια εργαζόμενη στην καθαριότητα του υπουργείου Εργασίας έλαβε ένα email που την ενημέρωνε για τη διακοπή της απασχόλησής της.

Το μήνυμα έφερε την υπογραφή «Τμήμα Ανθρωπίνου Δυναμικού, Magic Fresh».

Υπήρχε όμως ένα ζήτημα: η γυναίκα δεν εργαζόταν για καμία εταιρεία με την επωνυμία Magic Fresh. Εργοδότης της ήταν η Human Union, μια νεοσύστατη Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚοινΣΕπ), η οποία μέσα σε λίγους μήνες από την ίδρυσή της είχε αναλάβει έργα καθαριότητας σε φορείς του Δημοσίου αξίας άνω του 1 εκατ. ευρώ, μεταξύ των οποίων και η καθαριότητα του υπουργείου Εργασίας.

Τον Μάιο του 2026, το Solomon είχε αναδείξει (σ.σ. δείτε ΕΔΩ και τη σχετική ανάρτηση στο μπλογκ μας) τις συνδέσεις ανάμεσα στη Human Union και τη Magic Fresh, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες καθαριότητας στην Αττική, με ετήσιους κύκλους εργασιών εκατομμυρίων ευρώ και πελατολόγιο που περιλαμβάνει μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές.

Η έρευνα είχε αναδείξει κοινά πρόσωπα στη διοίκηση, κοινή έδρα και στοιχεία επικοινωνίας, καθώς και ενδείξεις λειτουργικής διασύνδεσης ανάμεσα στις δύο εταιρείες. Παράλληλα, είχε θέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο η Human Union, αξιοποιώντας το θεσμικό πλαίσιο των ΚοινΣΕπ, λειτουργεί στην πράξη ως ανεξάρτητος φορέας κοινωνικής οικονομίας.

Σήμερα, δημοσιεύουμε νέα στοιχεία: καταγγελίες εργαζομένων που εμφανίζονται ως εγγεγραμμένα μέλη της Human Union χωρίς να γνωρίζουν ότι έχουν αυτή την ιδιότητα, αναφορές για εργασιακές παραβάσεις, αλλά και ερωτήματα σχετικά με την επάρκεια των κρατικών μηχανισμών ελέγχου.

Μέλη της εταιρείας χωρίς να το γνωρίζουν

Σύμφωνα με στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα του Solomon, στις 26 Ιουνίου 2026 κοινοποιήθηκε στους αρμόδιους φορείς —μεταξύ άλλων στα υπουργεία Ανάπτυξης και Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας— καταγγελία σύμφωνα με την οποία εργαζόμενες της Human Union εμφανίζονταν ως εγγεγραμμένα μέλη της εταιρείας, εν αγνοία τους.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες που τέθηκαν υπόψη του Solomon, περίπου έναν μήνα μετά την πρόσληψή τους, ζητήθηκε από εργαζόμενες να προσέλθουν στα γραφεία της εταιρείας προκειμένου να υπογράψουν έγγραφο, το οποίο —όπως υποστηρίζεται— ήταν λευκό. Η υπογραφή του φέρεται να παρουσιάστηκε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της εργασίας τους.

Τα ονόματα πέντε εργαζομένων, ορισμένες εκ των οποίων μετανάστριες, εμφανίζονται στο Μητρώο Μελών της Human Union.

Το Solomon επικοινώνησε με τη διοίκηση της Human Union, ζητώντας να σχολιαστούν οι καταγγελίες σχετικά με τη φερόμενη εγγραφή εργαζομένων ως μελών της Human Union, χωρίς να το γνωρίζουν.

Η εταιρεία δεν απάντησε στα συγκεκριμένα ερωτήματα. Στην απάντησή της, η οποία καταλαμβάνει περίπου μιάμιση σελίδα, υπογραμμίζει ότι «τηρεί απαρέγκλιτα το ισχύον θεσμικό πλαίσιο» και ότι λειτουργεί «σύμφωνα με τον καταστατικό της σκοπό και το ισχύον νομικό πλαίσιο». [Διαβάστε ολόκληρη την απάντηση εδώ.]

Το ζήτημα της ιδιότητας του μέλους συνδέεται άμεσα με τον τρόπο με τον οποίο μια ΚοινΣΕπ αποδεικνύει ότι λειτουργεί ως πραγματικός συνεταιρισμός.

Σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο, οι εργαζόμενοι μιας ΚοινΣΕπ που δεν είναι παράλληλα μέλη της δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 40% του συνολικού προσωπικού της. Με άλλα λόγια, η πλειονότητα των εργαζομένων θα πρέπει να αποτελείται από μέλη της επιχείρησης, ώστε να διασφαλίζεται ο συνεταιριστικός χαρακτήρας της.

Η συγκεκριμένη πρόβλεψη περιλαμβάνεται και στο καταστατικό της Human Union. 

Τελικός Μουντιάλ χωρίς delivery: Απεργoύν οι διανομείς Efood και Wolt για τον θάνατο συναδέλφου τους

Κινητοποίηση διανομέων Wolt

Μουντιάλ χωρίς delivery: Απεργoύν οι διανομείς για τον θάνατο συναδέλφου τους

Στάση εργασίας την ώρα του τελικού του Μουντιάλ απόψε, θα πραγματοποιήσουν εργαζόμενοι των εταιριών delivery, efood και Wolt, διαμαρτυρόμενοι για τον θάνατο διανομέα στην Αγία Παρασκευή τα ξημερώματα της 15ης Ιουλίου.

Η ανακοίνωση των εργαζομένων στην efood

“Άλλος ένας συνάδελφος διανομέας, μόλις 20 ετών, έχασε τη ζωή του το ξημέρωμα της 15ης Ιουλίου στην Αγία Παρασκευή. Το συγκεκριμένο περιστατικό έλαβε γρήγορα δημοσιότητα, καθώς συνέβη κοντά στα κεντρικά της ΕΡΤ. Αν δεν υπήρχε αυτή η συγκυρία, πιθανότατα θα είχε περάσει απαρατήρητο όπως τα περισσότερα. Δυστυχώς, τα εργατικά ατυχήματα στις ψηφιακές πλατφόρμες αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο, κάποια καταλήγουν σε δυστυχήματα, τα περισσότερα δεν γίνονται ποτέ γνωστά. Είναι βέβαιο πώς δεν καταγράφονται ως εργατικά ατυχήματα, ενώ δεν υπάρχει καμία επίσημη ουσιαστική ενημέρωση για τον πραγματικό αριθμό των τραυματισμών και των νεκρών.

Σύμφωνα με φωτογραφίες που έχουν δημοσιευθεί, ο συνάδελφος οδηγούσε μηχανάκι με κουτί της Wolt. Είναι γνωστό ότι πολλοί διανομείς που εργάζονται ως freelancers απασχολούνται παράλληλα σε περισσότερες από μία πλατφόρμες. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, καμία εταιρεία πλατφόρμας δεν έχει προχωρήσει σε δημόσια ενημέρωση ή τοποθέτηση σχετικά με τον θάνατό του. Ακόμη και σε ένα εργατικό δυστύχημα που έλαβε δημοσιότητα, οι εταιρείες επιλέγουν τη σιωπή, απαξιώνοντας να αποδώσουν τη βαρύτητα που αρμόζει στην απώλεια ενός εργαζομένου. Είναι μια στάση εξοργιστική.

Το καθεστώς της freelancing εργασίας, που διαμορφώθηκε με τον ν. 4808/2021, μεταφέρει στους εργαζόμενους μεγάλο μέρος του βάρους και του ρίσκου της εργασίας, αντιμετωπίζοντάς τους ως αναλώσιμους. Παράλληλα, τα καθεστώτα των εργολάβων εντείνουν την εκμετάλλευση και τη διάχυση της ευθύνης, μετατρέποντας πολλές φορές τους εργαζόμενους ακόμη και σε «φαντάσματα». Η πίεση για περισσότερες παραγγελίες, η αμοιβή με το κομμάτι, τα εξαντλητικά ωράρια που συχνά ξεπερνούν κατά πολύ το οκτάωρο και η μετακίνηση σε άγνωστες περιοχές, δημιουργούν επικίνδυνες συνθήκες εργασίας. Όταν η κόπωση από 12 ή και 14 ώρες δουλειάς συνδυάζεται με την πίεση για ταχύτητα και παραγωγικότητα, ο κίνδυνος αυξάνεται δραματικά.

Δεν μπορεί να μένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο (ν. 4808) επιτρέπει και ενισχύει τις εργολαβίες και τα καθεστώτα «freelancing», αντί να προστατεύει ουσιαστικά την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων.

Οι διανομείς, όπως και οι οικοδόμοι, συγκαταλέγονται στα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη επικινδυνότητα. Μόλις μία ημέρα πριν, ένας 27χρονος Αιγύπτιος οικοδόμος τραυματίστηκε σοβαρά από πτώση σε εργοτάξιο, σε ένα ακόμη εργατικό ατύχημα που αναδεικνύει τις συνέπειες της εντατικοποίησης της εργασίας και των ελλείψεων στα μέτρα ασφαλείας.

Να μην συνηθίσουμε να μετράμε νεκρούς συναδέλφους. Όλοι και όλες στη στάση εργασίας την ημέρα του τελικού του Μουντιάλ. Για δουλειά με δικαιώματα, ασφάλεια, αξιοπρέπεια. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους φίλους του 20χρονου συναδέλφου”

Η ανακοίνωση των εργαζομένων στη Wolt

“Όχι άλλα εργοδοτικά εγκλήματα «ατυχήματα» στο βωμό των κερδών της εταιρείας. Άλλος ένας συνάδελφος δεν γύρισε σπίτι του. Οι ζωές μας δεν είναι κόστος.

Οργή μας γεμίζει η είδηση πως ένας ακόμα συνάδελφος μας, αυτή τη φορά 20 χρονών, δεν γύρισε πίσω στο σπίτι του μετά την δουλειά. Αντί αυτού άφησε την τελευταία του πνοή στην Μεσογείων έπειτα από σφοδρή σύγκρουση με ΙΧ τα ξημερώματα της Τετάρτης.

Πόσοι ακόμα συνάδελφοι χρειάζεται να χάσουν την ζωή τους για να πάρει επιτέλους εταιρεία και κράτος τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην είμαστε βαθύτατα εκτεθειμένοι στον δρόμο; Γιατί να παίζουμε την ζωή μας κορώνα γράμματα ξημερώματα; Η απάντηση είναι μία, για εργοδοσία και κράτος οι ζωές μας μπροστά στα δικά τους σχέδια και στρατηγικές είναι ένα κόστος! Αρκεί να σκεφτούμε πως το χθεσινό έγκλημα θα καταγραφεί ως “τροχαίο” και όχι ως “εργατικό”.

Όσο συνάδελφοι γλιτώνουν στο “παρά πέντε” μια σύγκρουση ή όπως έγινε σήμερα τα ξημερώματα στην Αγία Παρασκευή χάνουν και την ζωή τους, η Wolt διαφημίζει συνεργασίες με Ινστιτούτα υπό την αιγίδα του Υπουργείο Μεταφορών των γνωστών σε όλους μας Τεμπών, για καμπάνιες “υπεύθυνων μετακινήσεων” με τίτλο “Moving the City, Responsibly”!

Πάει πολύ η εταιρεία που μας έχει κάνει λάστιχο, που δεν παρέχει κανένα μέτρο προστασίας πέρα από τα βασικά που και για αυτά πρέπει να δώσουμε εγγυήσεις, που μας έχει μόνιμα πάνω από την εφαρμογή μήπως προκηρύξει bonus απολαβές ή αποστολές για έξτρα εισόδημα την ώρα βροχών ή αυτήν την εποχή μεσημέρια καλοκαιριού να διδάσκει και πώς να μετακινούμαστε υπεύθυνα.

Ας ενημερώσουμε λοιπόν την εταιρεία για το εξής: Η ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται με επικοινωνιακές καμπάνιες, αλλά με σταθερή εργασία, ουσιαστικά μέτρα προστασίας, ανθρώπινους ρυθμούς δουλειάς, επαρκή εισοδήματα και πλήρη ευθύνη του εργοδότη για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.

ΕΡΤ: Από δημόσια υπηρεσία οργανισμός επιδότησης ιδιωτών - Της Ματίνας Παπαχριστούδη

ΕΡΤ: Από δημόσια υπηρεσία οργανισμός επιδότησης ιδιωτών

Ματίνα Παπαχριστούδη

Η ΕΡΤ με την έγκριση νέου Κανονισμού Λειτουργίας ολοκληρώνει τη μετάβασή της από δημόσια υπηρεσία παραγωγής και μετάδοσης ενημερωτικού και ψυχαγωγικού προγράμματος, σε έναν οργανισμό εξυπηρέτησης της ιδιωτικής αγοράς και βολέματος σε στελεχικές θέσεις δεκάδων ημετέρων της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Μια δημόσια ραδιοτηλεοπτική εταιρεία με ετήσιο τζίρο 250 εκατ. ευρώ, εκ των οποίων τα 243 προέρχονται από το ανταποδοτικό τέλος και όχι από τον κρατικό προϋπολογισμό, μετατράπηκε με σχέδιο και τακτική σε «προσωπική υπηρεσία» ενημέρωσης για το Μαξίμου και επιδότησης ιδιωτικής παραγωγής.

Μέσα σε 185 σελίδες περιγράφεται το στήσιμο για έναν πανίσχυρο και απόλυτα δυσλειτουργικό μηχανισμό, ο οποίος ελέγχεται απόλυτα από τον διορισμένο διευθύνοντα σύμβουλο. Σε αυτόν συστήνεται πληθώρα νέων αρμοδιοτήτων με τη δημιουργία «ομάδων», «συντονιστών», «ειδικών συμβούλων», που θα διοικούν τις γενικές διευθύνσεις, υποδιευθύνσεις, τομείς και τμήματα. 

Η πλέον χαρακτηριστική αλλαγή η οποία αποδεικνύει και τη στροφή της ΕΡΤ είναι η εξαφάνιση της εσωτερικής παραγωγής προγραμμάτων. Η υπηρεσία που τη διαφοροποιούσε εδώ και δεκάδες χρόνια από τα ιδιωτικά κανάλια, από διεύθυνση υποβιβάζεται στο απλό «Τμήμα Παραγωγής και Σκηνοθεσίας». Ως εσωτερικές παραγωγές καθορίζονται μόνο οι «ψυχαγωγικές, ντοκιμαντέρ, παιδικά προγράμματα». Όλο το υπόλοιπο ψυχαγωγικό πρόγραμμα αγοράζεται, μέσω προμηθειών, αναθέσεων ή μεικτών παραγωγών. Η ΕΡΤ διαθέτει τέσσερα τηλεοπτικά στούντιο, εκτός των ειδήσεων, με υψηλής ποιότητας ψηφιακή λειτουργία. Αυτά όμως παραχωρούνται στους ιδιώτες για τις μεικτές παραγωγές.

Για την ενημέρωση η διάρθρωση των υπηρεσιών είναι εντελώς διαφορετική. Ο κεντρικός έλεγχος ασκείται μέσω νέων δομών και τμημάτων συγκεντρωτικά, δίνεται η δυνατότητα «πρόσληψης» από την αγορά έως και το 25% των επικεφαλής προϊσταμένων. Το ένα τέταρτο δηλαδή των στελεχών στις κρίσιμες δομές της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας της ΕΡΤ θα προέρχεται από τους «ημετέρους» της κυβέρνησης – διοίκησης. 

Με τη νέα διάρθρωση εξαφανίζεται ολοκληρωτικά η πρωτοβουλία και η ελευθερία των συντακτών-δημοσιογράφων σε θέματα, εκπομπές και ρεπορτάζ. 

Ο νέος Κανονισμός Λειτουργίας ψηφίστηκε χωρίς καν να σταλεί σε διαβούλευση στις δημοσιογραφικές ενώσεις, παρότι το 32% του προσωπικού είναι δημοσιογράφοι. Η ΕΡΤ απασχολεί 1.728 άτομα μόνιμο προσωπικό, εκ των οποίων οι 543 είναι δημοσιογράφοι, οι 320 τεχνικοί, οι 388 διοικητικοί, 441 μουσικοί, κ.λπ. Αυτή την περίοδο η ΕΣΗΕΑ διαπραγματεύεται με την κυβέρνηση τα «τροφεία» που βαφτίστηκαν από το 2019 ως «συλλογική σύμβαση εργασίας».

Για τη στροφή της ΕΡΤ στη χρηματοδότηση της ιδιωτικής αγοράς παραγωγής, τις προσλήψεις ημετέρων ως «έκτακτο προσωπικό» ή ως στελέχη, την εξαφάνιση της εσωτερικής παραγωγής, τον απόλυτο έλεγχο της ενημέρωσης η συνδικαλιστική ηγεσία δεν έχει αρθρώσει ούτε μια αντίρρηση. Αυτό που προέχει έχει να εξασφαλίσει για την εκλογική πελατεία της, τα «τροφεία» των έξι ευρώ ημερησίως και την αύξηση κατά 50 ευρώ των κουπονιών Χριστουγέννων και Πάσχα.

Ίσως για αυτό δεν κατάφερε επίσης να αρθρώσει λέξη αντίδρασης στην πρωτοφανή παρέμβαση του γραφείου του υπουργού Άμυνας σε δημοσιογράφο της ΕΡΤ με την οποία της ζητήθηκε να ελεγχθεί το ρεπορτάζ της από το γραφείο Τύπου της ΜΕΤΛΕΝ του Μυτιληναίου! Το επιχείρημα ότι η δημοσιογράφος ανήκει σε άλλη Ένωση Συντακτών η οποία αντέδρασε έντονα, δεν μπορεί να εξηγήσει πειστικά ούτε καν στους «πελάτες» του Προεδρείου της ΕΣΗΕΑ την περίεργη αφωνία της. 

ΠΗΓΗ