Η Δυτική Σαχάρα στο στόχαστρο Μαρόκου – ΗΠΑ – Ισραήλ, του Λεωνίδα Βατικιώτη
Η Δυτική Σαχάρα μόλις λίγες ημέρες πριν έρθει στην επικαιρότητα με αφορμή την προσφυγική κρίση που προκάλεσαν Μαρόκο – ΗΠΑ – Ισραήλ στη Θέουτα συγκέντρωσε τα φώτα της δημοσιότητας λόγω της Οδύσσειας του Κρίστοφερ Νόλαν. Δεκάδες άνθρωποι του κινηματογράφου, μεταξύ άλλων ο Χαβιέρ Μπαρδέμ και ο Πέδρο Αλμοδοβάρ, υπέγραψαν διεθνή έκκληση που καλούσε σε μποϋκοτάζ της υπερπαραγωγής της Universal Pictures! Αιτία ήταν τα γυρίσματα στην Ντάκλα, την πρωτεύουσα της κατεχόμενης από το Μαρόκο Δυτικής Σαχάρας. Το αιτιολογικό της έκκλησης κατηγορούσε την κυβέρνηση του Μαρόκου για ξέπλυμα και νομιμοποίηση της κατοχής και των απηνών διώξεων σε βάρος χιλιάδων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων ηθοποιών και σκηνοθετών. Καλούσαν μάλιστα τον βρετανό σκηνοθέτη να επισκεφθεί του καταυλισμούς στην Αλγερία όπου ζουν εκτοπισμένοι υπό ακραίες δραματικές συνθήκες 180.000 κάτοικοι της Σαχάρας (Σαχραουί).
Η Δυτική Σαχάρα χαρακτηρίζεται επίσημα ως «η τελευταία αποικία στην Αφρική». Στον περίφημο χάρτη του ΟΗΕ με τις εναπομείνασες ανά τον κόσμο αποικίες («μη-αυτοκυβερνώμενα εδάφη» χαρακτηρίζονται επίσημα) η μοναδική περιοχή στην Αφρική που εξακολουθεί να τελεί υπό ξένη κυριαρχία είναι η Δυτική Σαχάρα, με 612.000 κατοίκους. Η σύγχρονη αποικιοποίησή της ξεκίνησε το 1975. Το κενό που άφησε η αποχώρηση της Ισπανίας με τον τερματισμό της δικτατορίας του φασίστα Φράνκο το κάλυψε το Μαρόκο, που επέκτεινε την κυριαρχία του από την Μεσόγειο στον Ατλαντικό, ενισχύοντας τον στρατηγικό του ρόλο σε εκθετικό βαθμό και καταφέρνοντας να εντείνει την περικύκλωση των χωρών του Σαχέλ.
Την μαροκινή κατοχή ακολούθησε ένοπλος ανεξαρτησιακός αγώνας εκ μέρους των Σαχραουί, υπό τις σημαίες του Εθνικοαπελευθερωτικού Μετώπου Πολισάριο. Με την διαμεσολάβηση του ΟΗΕ, οι εχθροπραξίες τερματίστηκαν το 1991. Στο ίδιο πλαίσιο, ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας μετέφερε το βάρος της απόφασης για το μέλλον της Δυτικής Σαχάρας στον ίδιο τον πληθυσμό της που κλήθηκε να επιλέξει το μέλλον του με δημοψήφισμα. Μόνο που έκτοτε ποτέ ο ΟΗΕ δεν όρισε ειδικό απεσταλμένο για να δρομολογήσει το δημοψήφισμα ενώ το Μαρόκο, ακολουθεί τις πάγιες πρακτικές που εφαρμόζουν οι κατοχικές δυνάμεις σε προσαρτημένες περιοχές, από τα κατεχόμενα της Κύπρου μέχρι την Δυτική Όχθη, ειδικά αν πρόκειται να διεξαχθεί δημοψήφισμα: μετακινήσεις πληθυσμών από την κατοχική στην κατεχόμενη χώρα και εποικισμός με στόχο την αλλοίωση της σύνθεσης των γηγενών από κοινού με την ταυτόχρονη υποβάθμιση των όρων ζωής ώστε να διευκολυνθεί η εκδίωξή τους. Δεν λείπουν μάλιστα και περιστατικά Εβραίων εποίκων που εγκαθίστανται στη Δυτική Σαχάρα, καταλαμβάνοντας εδάφη, καλλιεργήσιμες γαίες και σπίτια Σαχραουί!
 |
«Εβραίος έποικος στο Μαρόκο ευχαριστεί τον Βασιλιά του Μαρόκου και εκφράζει τη χαρά του για την παράδοση της γης μετά την βίαιη εκδίωξη όλων των αρχικών της κατοίκων και την κατεδάφιση των σπιτιών τους. Εποικισμός χωρίς αντίσταση!» ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΕΔΩ |
Το αποτέλεσμα σήμερα είναι η Αραβική Δημοκρατία των Σαχραουί να έχει περιοριστεί στο 20% των εδαφών της Δυτικής Σαχάρας στα σύνορα με την Αλγερία και την Μαυριτανία, που παραμένουν αποκομμένα από τον Ατλαντικό με εξαίρεση έναν μικρό διάδρομο μεταξύ Δυτικής Σαχάρας και Μαυριτανίας που επιτρέπει την πρόσβαση στον ωκεανό. Κι ενώ οι Σαχραουί ζητούν την υλοποίηση της απόφασης του ΟΗΕ και την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, το Μαρόκο αδιαφορεί για την εφαρμογή της και προσπαθεί στην βάση των τετελεσμένων και της βαθύτερης ενσωμάτωσής του στον αμερικανο-ισραηλινό πολεμικό άξονα να νομιμοποιήσει την κατοχή, όπως κάνουν Ισραήλ και Τουρκία στην κατεχόμενη Παλαιστίνη, τα κατεχόμενα εδάφη της βόρειας Κύπρου και την Συρία.
Η Αραβική Δημοκρατία των Σαχραουί είναι μέλος της Αφρικανικής Ένωσης κι είχε φτάσει να αναγνωριστεί από 84 κράτη – μέλη του ΟΗΕ. Ωστόσο, συντονισμένη διπλωματική αντεπίθεση Μαρόκου – ΗΠΑ – Ισραήλ οδήγησε πολλές χώρες κατόπιν πιέσεων ή οικονομικών ανταλλαγμάτων να ανακαλέσουν την υποστήριξή τους, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση την Ινδία. Ως αποτέλεσμα σήμερα μόνο 37 χώρες συνεχίσουν να την αναγνωρίζουν την Δημοκρατία των Σαχραουί.
Οι Συμφωνίες του Αβραάμ αιτία διεθνούς αστάθειας
Η θέση του Μαρόκου ενισχύθηκε περαιτέρω με την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας 2797 του ΟΗΕ του 2025 που καλούσε την Δυτική Σαχάρα να διαπραγματευτεί στη βάση μιας Μαροκινής πρότασης αυτονομίας. Στις βασικές της προβλέψεις περιλαμβάνεται ότι η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία θα παραμείνει στις τοπικές αρχές των «νότιων επαρχιών», ενώ για θέματα εξωτερικής πολιτικής, άμυνας και ασφάλειας θα αποφασίζει η Ραμπάτ. Σημαία και νόμισμα που θα κυριαρχούν στην Δυτική Σαχάρα θα είναι προφανώς αυτά του Μαρόκου. Η απόφαση του 2025 ισοδυναμεί με πισωγύρισμα και αναίρεση θεμελιωδών αποφάσεων του οργανισμού για την Δυτική Σαχάρα, επειδή μπορεί να αναφέρεται στην αρχή της αυτοδιάθεσης, σε γνήσια αυτονομία και σε κοινά αποδεκτή λύση, ωστόσο θεωρεί ως βάση των διαπραγματεύσεων την Μαροκινή πρόταση αυτονομίας, που συγκρίνεται με το καθεστώς που χαίρει η Καταλονία στην Ισπανία, απορρίπτοντας σιωπηρά την θέση για δημοψήφισμα. Ακόμη κι έτσι, το δικαίωμα του λαού της Δυτικής Σαχάρας για αυτοδιάθεση αναφέρεται ρητά σε περισσότερες από 100 αποφάσεις του ΟΗΕ, σε γνώμη του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης και σε τέσσερις αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, ενώ η ιστορικής σημασίας απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ 34/37 του 1979 «εκφράζει τη λύπη της για την επιδείνωση της κατάστασης που προκύπτει από τη συνεχιζόμενη κατοχή της Δυτικής Σαχάρας από το Μαρόκο και την επέκταση της εν λόγω κατοχής στο έδαφος από το οποίο αποχώρησε πρόσφατα η Μαυριτανία». Σημείο τομής και αφετηρία οποιασδήποτε συζήτησης παραμένει η απόφαση της 16ης Οκτωβρίου 1975 του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που απορρίπτει την αξίωση του Μαρόκου στην Δυτική Σαχάρα, ενώ ακόμη και έκθεση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ του 2025 θέτουν το αίτημα του δημοψηφίσματος.
Η ένταξη του Μαρόκου στις Συμφωνίες του Αβραάμ το 2020 και η μετέπειτα αναγνώριση της μαροκινής κατοχής στη Δυτική Σαχάρα από ΗΠΑ και Ισραήλ αναθέρμανε μια «παγωμένη σύγκρουση» και οδήγησε στον τερματισμό της εκεχειρίας μεταξύ του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού των Σαχραουί (SPLA) και του Μαρόκου. Το Μαρόκο ενέτεινε τις επιθέσεις του στους Σαχραουί ενώ κατηγορήθηκε ότι έκανε χρήση ακόμη και θερμοβαρικών όπλων εναντίον τους, προκαλώντας εκατόμβες νεκρών. Η χρήση ακραία φονικών όπλων εναντίον αμάχων δεν αποκλείεται να είναι αποτέλεσμα της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ, καθώς το 2024 η γαλλική εφημερίδα Humanité αποκάλυψε ότι το Μαρόκο σκότωσε δεκάδες πολίτες στη Δυτική Σαχάρα με ισραηλινά όπλα. Ο πρόεδρος της «Ένωσης Φυλακισμένων Σαχραουί και Εξαφανισμένων Οικογενειών» Αμπντεσλάμ Ομάρ Λάσεν, δήλωσε στη γαλλική εφημερίδα ότι σταδιακά υλοποιείται μια πολιτική εθνοκάθαρσης. Δήλωσε επίσης ότι μόνο την τελευταία τριετία έχουν αναγκαστικά μετακινηθεί 30.000 Σαχραουί λόγω των Μαροκινών επιθέσεων. Η επίσημη στρατιωτική συνεργασία του Μαρόκου με το Ισραήλ ξεκίνησε το 2021 με την επίσκεψη του Ισραηλινού υπουργού Άμυνας Μπένυ Γκατζ στην Ραμπάτ. Στο πλαίσιο της υπογράφτηκαν συμφωνίες τόσο μεγάλης αξίας που δεν έχουν γίνει με κανένα άλλο αραβικό κράτος. Ενδεικτικά, συμφωνήθηκε η δημιουργία δύο εργοστασίων παραγωγής drones στο Μαρόκο από την πολεμική βιομηχανία – πρωταγωνίστρια της γενοκτονίας στη Γάζα, Elbit Systems.
Πηγή εσόδων η Δυτική Σαχάρα για το Μαρόκο
Το Μαρόκο με την κατοχή της Δυτικής Σαχάρας που ισοδυναμεί με την επέκταση της ακτογραμμής του και της προσάρτησης μιας έκτασης (266.000 τετ. μ.) που είναι σχεδόν μισή της δικής του (446.000 τετ. μ.) αποκομίζει τεράστια υλικά οφέλη.
Η Δυτική Σαχάρα διαθέτει τεράστια κοιτάσματα φωσφορικών αλάτων που χρησιμοποιούνται στην παραγωγή λιπασμάτων. Μόνο το 2025, με βάση όσα λεπτομερώς περιγράφει το αξιόπιστο Παρατηρητήριο Πόρων Δυτικής Σαχάρας, οι εξορύξεις από το ορυχείο Μπου Κράα υπερέβησαν τα 2 εκατ. τόνους (όταν το 2024 ανέρχονταν σε 1,45 εκατ. τόνους) αποφέροντας στην κρατική μαροκινή εταιρεία που τα εκμεταλλεύεται (OCP) κατά προσέγγιση 376 εκατ. δολ. Οι χώρες εισαγωγής ήταν τρεις, Ινδία, Μεξικό και Νέα Ζηλανδία, όταν το 2012 έφταναν τις 15. Στην περίοδο που μεσολάβησε χώρες όπως το Βέλγιο, η Γερμανία, η Νορβηγία, η Λιθουανία, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία, η Ουρουγουάη κ.α. διέκοψαν τις εισαγωγές λόγω των κατηγοριών για παραβίαση του διεθνούς δικαίου που επέσειε η μαροκινή εκμετάλλευση των κοιτασμάτων της Δυτικής Σαχάρας. Αποχώρηση αποφάσισαν ακόμη και οι πολυεθνικές που υποστήριζαν τις υποδομές εξόρυξης, αποθήκευσης και μεταφοράς στην Δυτική Σαχάρα. Εξαίρεση αποτελεί η βαθιά διεφθαρμένη γερμανική πολυεθνική Siemens που έχει εγκαταστήσει πλήθος ανεμογεννητριών. Επενδύσεις σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ετοιμάζεται να πραγματοποιήσει και η γαλλική Engie, που κεφαλαιοποιεί την στρατηγική και πολυεπίπεδη συμμαχία της Γαλλίας με το Μαρόκο – αντεστραμμένο είδωλο των σχέσεων διαρκούς έντασης της Γαλλίας με την Αλγερία, προς τιμήν της τελευταίας.
Τα έσοδα του Μαρόκου από ένα τεράστιο και αδιαφανές πλέγμα κρατικών επιχειρήσεων καταλήγουν κατά ένα σημαντικό μέρος στους προσωπικούς λογαριασμούς του δικτάτορα του, Μοχάμεντ 6ου. Σύμφωνα με το αμερικανικό περιοδικό Forbes, ο μαροκινός μονάρχης κληρονόμησε από τον πατέρα του μερίδιο ύψους 35% στην Εθνική Εταιρεία Επενδύσεων (SNI), μια εταιρεία συμμετοχών που έχει μετοχές στην μεγαλύτερη τράπεζα και σε όλες τις μεγάλες επιχειρήσεις της χώρας από τον κλάδο της εξόρυξης μέχρι την βιομηχανία τροφίμων. Το αποτέλεσμα είναι ότι η προσωπική περιουσία του μαροκινού δικτάτορα, που χαρακτηρίζεται ως ο πιο πλούσιος μονάρχης της Αφρικής, να αυξάνεται διαρκώς. Μόνο από το 2014 ως το 2015 αυξήθηκε από 2,1 σε 5,7 δισ. δολ. Ο βασιλιάς Μοχάμεντ ο 6ος έχει και το παρατσούκλι ο «απών βασιλιάς» επειδή τον περισσότερο καιρό ζει στο Παρίσι και σπανίως εμφανίζεται τη χώρα του. Επίσης, άλλες φήμες τον φέρνουν να συναγωνίζεται σε ευφυία τον έκπτωτο μονάρχη του Ιράν, Ρεζά Παχλαβί, που πασχίζει να ξαναφέρει την …δημοκρατία στη γενέτειρά του.
Η κατασκευή του αυτοκινητοδρόμου από την μαροκινή πόλη Τιζνίτ στην πρωτεύουσα της Δυτικής Σαχάρας Ντάκλα με την επωνυμία του μωροφιλόδοξου Τραμπ διευκολύνει την υφαρπαγή των πόρων της από το Μαρόκο.
Τεράστια είναι επίσης τα αλιευτικά αποθέματα της κατεχόμενης Δυτικής Σαχάρας που εκμεταλλεύεται παράνομα το Μαρόκο στο πλαίσιο διεθνών εμπορικών του συμφωνιών. Η ακτογραμμή της Δυτικής Σαχάρας χαρακτηρίζεται ως μια από τις πλουσιότερες στον κόσμο. Από τις ακτές της κατεχόμενης Σαχάρας το 2024 προήλθε το 73% των αλιευμάτων του Μαρόκου, που αντιστοιχούσε στο 61% των εσόδων του από την αλιεία. Η ΕΕ από το 1988 υπογράφει συμφωνίες με το Μαρόκο για ελεύθερη αλιεία στα χωρικά του ύδατα. Τα ευρωπαϊκά δικαιώματα αποτέλεσαν προέκταση των ισπανικών δικαιωμάτων που διατήρησε η Μαδρίτη μετά το 1975. Ανάλογοι υλικοί δεσμοί ερμηνεύουν την αμφίθυμη στάση της Ισπανίας απέναντι στο Μαρόκο που δοκιμάστηκε πρόσφατα από την κρίση στην Θέουτα ενώ δοκιμάζεται συνεχώς από τις δημόσια διατυπωμένες φιλοδοξίες του Μαρόκου για διεθνή επέκταση της επιρροής του σε βαθμό να μιλάει επίσημα για «Μεγάλο Μαρόκο», παραπέμποντας στο «Μεγάλο Ισραήλ». Μάλιστα, χτύπημα κάτω από την ζώνη των Ισπανών θεωρήθηκε η πρόταση του προέδρου της FIFA, μαριονέτας του Τραμπ, Τζιάνι Ινφαντίνο να διεξαχθεί το Μουντιάλ του 2030 στο Μαρόκο, με …ορισμένους αγώνες να διεξάγονται σε Ισπανία και Πορτογαλία. Πρόταση που ισοδυναμεί με ταπείνωση για την Ιβηρική χερσόνησο αλλά αντανακλά πιστά τις αμερικανικές ιεραρχήσεις που τείνουν στην αναβάθμιση του Μαρόκου, με κάθε μέσο και κάθε κόστος. Οι αποκαλύψεις του βρετανικού Guardian για δάκτυλο του Τραμπ πίσω από την κρίση στην Θέουτα επιβεβαιώνουν ότι η Ισπανία μάλλον βρίσκεται μπροστά σε μια ασύμμετρη απειλή με …μέλλον.
Επιστρέφοντας στην αλιεία στα ανοικτά των κατεχομένων, εκτιμάται ότι οι ευρωπαϊκοί αλιευτικοί στόλοι από τις ακτές της Δυτικής Σαχάρας αλιεύουν από το 92% ως και το 99% των αλιευμάτων που προέρχονται από τη συμφωνία με το Μαρόκο. Ωστόσο, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης στις 4 Οκτωβρίου 2024 εξέδωσε δύο αποφάσεις με τις οποίες επιβεβαίωσε απόφαση του Γενικού Δικαστηρίου του 2021 που έλεγε ότι οι εμπορικές συμφωνίες για την γεωργία και την αλιεία μεταξύ Μαρόκου και ΕΕ του 2019 ήταν παράνομες επειδή ο λαός της Δυτικής Σαχάρας δεν είχε συναινέσει, επειδή δεν είχαν ληφθεί υπόψη τα συμφέροντα του κι επειδή παραβίαζαν τις αρχές της αυτοδιάθεσής του. Ενάντια στις συμφωνίες αλιείας της ΕΕ με το Μαρόκο έχει τοποθετηθεί και ο ΟΗΕ. Στο Ευρω-δικαστήριο εναντίον της εμπορικής συμφωνίας ΕΕ – Μαρόκου προσέφυγε το σοσιαλιστικού προσανατολισμού Μέτωπο Πολισάριο.
Στα νερά της κατεχόμενης Δυτικής Σαχάρας δεν ψαρεύουν μόνο ευρωπαϊκά αλιευτικά. Ψαρεύουν επίσης ρωσικά, ιαπωνικά και τουρκικά υφαρπάζοντας πόρους του λαού της Δυτικής Σαχάρας και χρηματοδοτώντας την μοναρχία του Μαρόκου.
Οι Αμερικανο-ισραηλινοί ωστόσο είναι αυτοί που προνομιακά απολαμβάνουν τα οφέλη της συμμαχίας με την Ραμπάτ. Διαχρονική σταθερά αυτής της σχέσης είναι η διακλαδική στρατιωτική άσκηση Αφρικανικό Λιοντάρι που πραγματοποιείται κάθε χρόνο στο Μαρόκο υπό την αμερικανική ηγεσία, με την συμμετοχή 5.500 στρατιωτών από 40 σχεδόν χώρες (Τυνησία, Γκάνα, Σενεγάλη κ.α.). Η στρατιωτική άσκηση αποτελεί επίδειξη αμερικανικής ισχύος απέναντι σε χώρες όπως η Αλγερία κ.α. που δεν συντάσσονται με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
Δύναμη κατοχής στη Γάζα το Μαρόκο
Οι στρατιωτικοί δεσμοί του Μαρόκου με Αμερικάνους και Σιωνιστές αναβαθμίστηκαν με αφορμή την συμμετοχή του Μαροκινού στρατού στην κατοχική δύναμη που θα αναλάβει εξ ονόματος του Ισραήλ την αστυνόμευση της Γάζας και την αντιμετώπιση των Παλαιστινιακών αντιστασιακών οργανώσεων. Το Μαρόκο, που έπαιξε ενεργό ρόλο στην γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα προσφέροντας λιμάνι στα πλοία που μετέφεραν οπλισμό με την βοήθεια της δανικής Maersk στο κράτος απαρτχάιντ όπως αποκάλυψε διεθνή έρευνα, ήταν η πρώτη Αραβική και Αφρικανική χώρα που έστειλε στρατό κατοχής στη Γάζα, δύναμης 200 ανδρών, προς διευκόλυνση του σχεδίου του Τραμπ το οποίο υλοποιεί το διορισμένο Συμβούλιο Ειρήνης (Board of Piece) που εν τω μεταξύ έχει φυλλορροήσει. Οι Μαροκινοί στρατιώτες ωστόσο εγκαταστάθηκαν στην Γάζα, καμουφλάροντας την ισραηλινή κατοχή κι ευχαριστώντας με αυτό τον τρόπο το Ισραήλ για την αναγνώριση της κατοχής της Δυτικής Σαχάρας.
Οι Αμερικάνοι θα σφίξουν περαιτέρω τον κλοιό γύρω από την Αραβική Δημοκρατία των Σαχραουί με την αναμενόμενη ψήφιση σχεδίου νόμου που θα επιχειρήσει να βγάλει εκτός νόμου το Μέτωπο Πολισάριο. Αναφέρουν στο δελτίο Τύπου οι τρεις γερουσιαστές που κατέθεσαν την πρόταση τα ακόλουθα, παντελώς αβάσιμα – ούτε ένα αποδεικτικό στοιχείο δεν επισυνάπτουν: «Το ιρανικό καθεστώς προσπαθεί να μετατρέψει το Μέτωπο Πολισάριο σε Χούθι της Δυτικής Αφρικής και να τους χρησιμοποιήσει για να υπονομεύσει την εθνική ασφάλεια των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων μας. Το Μέτωπο Πολισάριο συνεργάζεται με ιρανικές τρομοκρατικές ομάδες, λαμβάνει μη επανδρωμένα αεροσκάφη από το IRGC και μεταφέρει όπλα στην περιοχή για λογαριασμό του ιρανικού καθεστώτος. Αυτό το νομοσχέδιο θα διασφαλίσει ότι οι πιο ισχυρές αντιτρομοκρατικές κυρώσεις της Αμερικής μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την αντιμετώπιση αυτών των απειλών και, μόλις εξασφαλιστεί η ονομασία, το Μέτωπο Πολισάριο και οι ηγέτες του θα αποκοπούν από την πρόσβαση στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα, τα διεθνή ταξίδια και τους πόρους στους οποίους βασίζονται για να διεξάγουν την τρομοκρατία τους».
Οι Αμερικάνοι έχοντας θορυβηθεί από την διεθνή δράση του Πολισάριο, που δεν προστατεύει μόνο τα δικαιώματα του λαού του αλλά και το διεθνές δίκαιο, επιχειρεί να το βγάλει εκτός νόμου για να το απομονώσει και να μην έχει τη δυνατότητα να προσφεύγει σε διεθνή δικαστήρια. Αναπαράγουν την πρακτική που ακολούθησαν με την Χαμάς και την Χεζμπολάχ, δηλαδή να τη βγάλουν εκτός νόμου για να αφήσουν τους Σαχραουί χωρίς νόμιμο εκπρόσωπο κι έτσι να διευκολύνουν και να νομιμοποιήσουν την κατοχή και την εθνοκάθαρση. Η προσπάθεια των αμερικάνων γερουσιαστών είναι επίσης ακραία επιθετική επειδή δεν στρέφεται εναντίον του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού των Σαχραουί, αλλά εναντίον του Μετώπου Πολισάριο που είναι ο πολιτικός βραχίονας του κινήματος ανεξαρτησίας. Ενδεικτικό του κύρους που χαίρει το Μέτωπο Πολισάριο είναι ότι από τον ΟΗΕ αναγνωρίζεται ως νόμιμος αντιπρόσωπος των Σαχραουί, ενώ τακτικά καλείται και μιλάει ενώπιον της Ειδικής Επιτροπής για την Αποαποικιοποίηση του ΟΗΕ.
Η αναβάθμιση του Μαρόκου και η ανάδυση της απειλής που εκπροσωπεί είναι άμεσο αποτέλεσμα των Τραμπικών Συμφωνιών του Αβραάμ. Η αναγνώριση του Ισραήλ από το διεφθαρμένο Μαρόκο δεν έφερε πιο κοντά την ειρήνη και την κανονικοποίηση των διπλωματικών σχέσεων, όπως υπόσχονταν όσοι την διαφήμιζαν, αλλά γενίκευσε τον πόλεμο μεταφέροντάς τον στην Δυτική Αφρική. Επίσης η συμμαχία με το Ισραήλ, υπονόμευσε το διεθνές δίκαιο και τα δικαιώματα των λαών νομιμοποιώντας σφαγές αμάχων, την αποικιοκρατία κι ανοίγοντας νέα διεθνή μέτωπα με άγνωστη μεν, αλλά όχι ευχάριστη, κατάληξη…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου