Μαύρη σελίδα για την Πολιτιστική Κληρονομιά: Μόνο με ψήφους της ΝΔ «πέρασε» ο νόμος που παραδίδει τη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς σε Ανώνυμη Εταιρεία

Μαύρη σελίδα: Νόμος του κράτους η εκχώρηση της διαχείρισης των Μνημείων σε Ανώνυμη Εταιρεία

Η κυβέρνηση με συνοπτικές διαδικασίες, μέσα στο καλοκαίρι, ύστερα από μία προσχηματική υποτιθέμενη διαβούλευση και κόντρα στο σύνολο των εργαζομένων του Υπουργείου Πολιτισμού και του ΟΔΑΠ (Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξη Πολιτιστικών Πόρων) έγραψε σήμερα μια μαύρη σελίδα στην ιστορία της προστασίας και διαχείρισης της Πολιτιστικής Κληρονομιάς. 
Με την ψήφιση της Ανώνυνης Εταιρείας (Hellenic Heritage Organisation SA),  η οποία  θα “διαχειρίζεται” τα ιστορικά – αρχαιολογικά κατάλοιπα και τα αρχαιολογικά μουσεία η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η υπουργός Πολιτισμού, Λ. Μενδώνη εγγράφονται  στα πιο μαύρα κατάστιχα, σε εκείνα όπου θα περιγράφεται πώς η Μνήμη βιάζεται και εκχωρείται σε κάθε λογής τρωκτικά ενώ ταυτόχρονα υποθηκεύεται ένα σημαντικό τμήμα της περιουσίας του λαού για 50 + 50 χρόνια! 

Το νομοσχέδιο πέρασε μόνο με τις ψήφους της ΝΔ. 

Πρόκειται για την απογείωση της χυδαίας αγοραίας αντίληψης για το ρόλο των Μνημείων στη κοινωνία, τα οποία πλέον αποκτούν “ανταποδοτική” αξία, τιμοκατάλογο, followers, διαφημιστές, συμβούλους, ώστε να αποτελούν ένα προσοδοφόρο εμπορεύσιμο προϊόν. 

Η Εταιρεία  θα διαχειρίζεται, χωρίς ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο, την κινητή και ακίνητη περιουσία του υπουργείου Πολιτισμού και όλα τα έσοδα από εισιτήρια, πωλητήρια, αναψυκτήρια, ακριβή αντίγραφα, εκδόσεις, έσοδα που για το 2025 ανήλθαν σε 250 εκατ. ευρώ. 

Δηλαδή, με όρους αγοράς, πρόκειται για ένα κυριολεκτικό “φιλέτο” το οποίο θα διαμελιστεί και θα διαμοιραστεί εν είδη “διαχείρισης” σε διάφορους επιτήδειους. 

Αυτή άλλωστε είναι και η ιδεολογία της κυβέρνησης, όπως πολύ σωστά είπε στη Βουλή η Λ. Μενδώνη: «Η ελληνική κοινωνία έχει επιλέξει τη διακυβέρνησή της για αυτήν την τετραετία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του, άρα και  την εφαρμογή των πολιτικών μας. Είναι σαφές ότι η διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς και του πολιτισμού απηχεί την ιδεολογική μας τοποθέτηση ακριβώς και από τα προηγούμενα που είπα. Η πολιτιστική διαχείριση δεν μπορεί να είναι ουδέτερη ιδεολογικά, σαφώς επηρεάζεται από την ιδεολογία μας».

Δηλαδή η ιδεολογία που εφαρμόζεται είναι το ξεπούλημα. 

Mε στρατηγικά επιτελικό σχεδιασμό παραλαμβάνεται από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, οργανώνεται και ολοκληρώνεται η πλήρης παράδοσης των δημόσιων αγαθών σε Ανεξέλεγκτες Εταιρείες (ΑΕ), διότι όπου υπάρχει δημόσιο αγαθό και λαϊκή περιουσία αυτομάτως μεταφράζεται σε μηχανή εσόδων και κερδών. 

Η εξέλιξη αυτή έρχεται έξι χρόνια μετά την ψήφιση του νόμου 4761/2020, με τον οποίο το ΤΑΠ (Ταμείο Αρχαιολογικό Πόρων και Απαλλοτριώσεων) μετατράπηκε σε ΟΔΑΠ (Οργανισμό Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων), με στόχο, όπως υποστήριζε η υπουργός πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, τον ριζικό εκσυγχρονισμό του, την αναβάθμιση των υπηρεσιών προς τους επισκέπτες, τον εμπλουτισμό των ειδών στα πωλητήρια και εν τέλει την εξοικονόμηση μεγαλύτερων εσόδων.

Το τι βέβαια εννοούσαν ως εκσυγχρονισμό αποδεικνύεται επί 6 συναπτά έτη:  υπέρογκη αύξηση των εισιτηρίων στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους με παράλληλη  κατάργηση της μειωμένης τιμής του χειμώνα, ανάθεση σε ιδιώτη της διαχείριση των εισιτηρίων στην Ακρόπολη, στην Αρχαία Ολυμπία, στην Επίδαυρο, στους Δελφούς και αλλού, ιδιωτικές επισκέψεις των 5.000 ευρώ για φραγκάτους επισκέπτες, ιδιωτικά γεύματα, ακόμα και γαμήλιο πάρτυ σε μνημεία και αρχαιολογικούς χώρους (21 συνολικά), ανάμεσά τους και το μαρτυρικό Επταπύργιο των βασανισμών και των εκτελέσεων αγωνιστών και κομμουνιστών, ανάθεση σε ιδιώτη μέχρι και των τουαλετών στην Ακρόπολη με αντίτιμο  1 ευρώ η χρήση,  οι οποίες ανακαινίστηκαν χρήματα του ΤΑΑ, για να τις παραλάβει καινούργιες ο ανάδοχος κάπου το φθινόπωρο… Ως τότε οι επισκέπτες θα κάνουν ό,τι και όπου μπορούν. 

Με τη νομοθέτηση της Ανώνυμης Εταιρείας απογειώνεται ο εκσυγχρονισμός.   

Η Ανώνυμη Εταιρεία αναλαμβάνει:

• Τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και τα συστήματα πρόσβασης στους χώρους.
• Τα πωλητήρια, τα ηλεκτρονικά καταστήματα, τα αντίγραφα και τα προϊόντα που εμπνέονται από τα μνημεία.
• Τη σήμανση, την εταιρική ταυτότητα και την ψηφιακή προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς.
• Την αξιοποίηση, εκμίσθωση και παραχώρηση ακινήτων.
• Την οργάνωση εκδηλώσεων, ακόμη και γαστρονομικών δράσεων, μέσα σε αρχαιολογικούς χώρους, ιστορικούς τόπους και μουσεία.
• Τη διαμόρφωση προτάσεων για τις τιμές των εισιτηρίων και τη δημιουργία συνδυαστικών πακέτων με υπηρεσίες τρίτων.
• Συνεργασίες με ιδιωτικές εταιρείες και εμπορικά δίκτυα, καθώς και την ανάθεση έργων σε εξωτερικούς συνεργάτες.

Παράλληλα, ο ΟΔΑΠ θα προκαταβάλλει στην εταιρεία την ετήσια αμοιβή διαχείρισης και το 80% των λειτουργικών της δαπανών.

Οι οργισμένες αντιδράσεις αφορούν κυρίως τη σύσταση του «Οργανισμού Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΑΕ», με διακριτικό τίτλο Hellenic Heritage. Η εταιρεία ιδρύεται από το Ελληνικό Δημόσιο και τον ΟΔΑΠ, εποπτεύεται από τον υπουργό Πολιτισμού και έχει διάρκεια 50 ετών, με δυνατότητα παράτασης. Το ποσοστό συμμετοχής του Δημοσίου δεν μπορεί να υποχωρήσει κάτω από το 90% του μετοχικού κεφαλαίου.

Ωστόσο, η αλλαγή βρίσκεται στην έκταση των λειτουργιών που θα αναλάβει. Η Hellenic Heritage θα διαχειρίζεται την ψηφιακή πύλη και τα συστήματα εισιτηρίων, θα αναπτύσσει εμπορική στρατηγική, θα λειτουργεί και θα υποστηρίζει εργαστήρια παραγωγής αντιγράφων και εκθεσιακούς χώρους, θα επιλέγει προϊόντα για τα πωλητήρια και θα συνεργάζεται με ιδιωτικά εμπορικά δίκτυα. Παράλληλα, θα έχει κεντρικό ρόλο στην αξιοποίηση ακινήτων, αναψυκτηρίων και πωλητηρίων, καθώς και στον σχεδιασμό εκδηλώσεων και δράσεων μέσα σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία.

Το νομοσχέδιο προβλέπει επίσης ότι ο ΟΔΑΠ θα προκαταβάλλει, μέσα στους δύο πρώτους μήνες κάθε έτους, το σύνολο της ετήσιας διαχειριστικής αμοιβής της εταιρείας και το 80% των λειτουργικών δαπανών για τις εργασίες που εκτελεί για λογαριασμό του. Το υπόλοιπο 20% θα καταβάλλεται στο τελευταίο τρίμηνο του έτους.

Τα σωματεία του Πολιτισμού καταγγέλλουν ότι ο ΟΔΑΠ περιορίζεται σταδιακά σε ρόλο χρηματοδότη και επόπτη, ενώ οι πιο ενεργές και προσοδοφόρες λειτουργίες περνούν στη νέα εταιρική δομή. Εκφράζουν επίσης ανησυχίες για την επέκταση των συμβάσεων έργου και των εξωτερικών συνεργασιών, για τη μεταφορά προσωπικού, αλλά και για την πιθανότητα η αύξηση των εσόδων και η εμπορική αξιοποίηση να αποκτήσουν μεγαλύτερο βάρος από την ισότιμη πρόσβαση στα μνημεία και τον εκπαιδευτικό τους χαρακτήρα.

Επτά σωματεία και σύλλογοι από τον χώρο της πολιτιστικής κληρονομιάς, ανάμεσά τους ο Ενιαίος Σύλλογος Υπαλλήλων ΥΠΠΟ, ο Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων και η Πανελλήνια Ένωση Συντηρητών Αρχαιοτήτων, πραγματοποίησαν στις 22 Ιουλίου στάση εργασίας και συγκέντρωση στα γραφεία του ΟΔΑΠ. Διαμηνύουν ότι η εταιρική μορφή θα μεταβάλλει τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται τα μνημεία, εισάγοντας ισχυρότερα κριτήρια αποδοτικότητας, επισκεψιμότητας και εμπορικής απόδοσης.

Αναλυτικά η καταγγελία των σωματείων του ΥΠΠΟ:

"Απαράδεκτο το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Πολιτισμού - Από την προστασία των μνημείων στη λεηλασία των εσόδων τους": Ανακοινώσεις Συλλόγων Εργαζομένων στον Πολιτισμό

Σύλλογος Ελλήνων Αρχαιολόγων

Από την προστασία των μνημείων στη λεηλασία των εσόδων τους

Ένα νέο καταστροφικό για τον πολιτισμό νομοσχέδιο εισάγεται εσπευσμένα στην Βουλή για ψήφιση. Η διαβούλευση του ήταν άκρως προσχηματική, αφού την μέρα που ολοκληρώθηκε (20/7) το σχέδιο νόμου εισήχθη στη Βουλή και ξεκινά η συζήτησή του στις 23/7/2026!

Το νέο σχέδιο νόμου εισάγει μια ριζική αλλαγή στη διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας παραχωρώντας τον έλεγχο των αρχαιολογικών πόρων από τον υπάρχοντα δημόσιο Φορέα Ταμείο (ΟΔΑΠ) σε μια  Ανώνυμη Εταιρεία (Α.Ε.)  με διάρκεια λειτουργίας τουλάχιστον  50 ετών. Παράλληλα, ιδρύεται ένα ΝΠΔΔ, το οποίο υποκαθιστά στην ουσία την Εφορεία Ενάλιων Αρχαιοτήτων αποσπώντας από αυτή την αρμοδιότητα πάνω στους Επισκέψιμους Ενάλιους Αρχαιολογικούς Χώρους και στους χερσαίους χώρους προβολής της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς και αναθέτοντας έμμεσα τη διαχείριση, την τεκμηρίωση, την προστασία και την οργάνωση της επίσκεψης στους ενάλιους χώρους σε φορείς εκτός ΥΠΠΟ, λ.χ. ΟΤΑ, ή ακόμη και ιδιωτικές εταιρείες.

Οι αλλαγές αυτές γεννούν εύλογα ερωτήματα:

• Θα συνεχίσουν τα χρήματα να επιστρέφουν στους αρχαιολογικούς χώρους, τα μνημεία και τα μουσεία;

• Ποιος θα ελέγχει τη διαχείριση των εκατομμυρίων ευρώ που προέρχονται από την πολιτιστική μας κληρονομιά;

• Θα παραμείνει ο πολιτισμός δημόσιο αγαθό ή θα αντιμετωπίζεται όλο και περισσότερο ως εμπορικό προϊόν;

Η πλήρης διαχείριση των εσόδων, υπερεξουσίες, απουσία κοινοβουλευτικού ελέγχου και  υποχρεωτική χρηματοδότηση από το Δημόσιο είναι τα δώρα που υπόσχεται η κυβέρνηση στη νέα Α.Ε. 

• Η Εταιρεία θα εισπράττει “τύποις” για λογαριασμό του Δημοσίου, αλλά στην πράξη θα ξοδεύει ανεξέλεγκτα (απευθείας αναθέσεις, διαφημίσεις, συμβουλευτικές) υπό εντολές της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας, χωρίς έλεγχο
• Ένα διορισμένο πανίσχυρο Διοικητικό Συμβούλιο θα υποκαθιστά την Αρχαιολογική Υπηρεσία και τον ΟΔΑΠ. Η εταιρεία θα έχει τη δύναμη ακόμη και να εισηγείται νομοθετικές διατάξεις στον Υπουργό.
• Τα άρθρα 4-24 του νομοσχεδίου ισχύουν προσωρινά, μέχρι η ίδια η Εταιρεία να αποφασίσει το δικό της Καταστατικό  — δηλαδή βασικές διατάξεις (αρμοδιότητες, διαχείριση εσόδων, αμοιβές στελεχών) μπορούν να αλλάξουν μονομερώς από το διορισμένο ΔΣ.
• Και το επιστέγασμα:  Αντί η εταιρεία να φέρνει έσοδα στο κράτος, ο δημόσιος ΟΔΑΠ υποχρεούται να της προκαταβάλλει κάθε χρόνο το  80% των λειτουργικών της εξόδων  μέσα στο πρώτο δίμηνο, καθώς και «διαχειριστικό κόστος» που θα καθορίζει η ίδια η Α.Ε. Παράλληλα, προβλέπονται τακτικές και έκτακτες επιχορηγήσεις από τον κρατικό προϋπολογισμό.

Η θεσμοθέτηση αυτής της Ανώνυμης Εταιρείας κρύβει σοβαρούς κινδύνους για την οικονομία, τους θεσμούς και την πρόσβαση των ίδιων των πολιτών στον πολιτισμό.

• Κίνδυνος κακοδιαχείρισης και διασπάθισης δημοσίου χρήματος:  Η διαχείριση εκατομμυρίων ευρώ αφαιρείται από το δημόσιο λογιστικό και τους θεσμικούς ελέγχους και περνά σε μηχανισμούς εταιρικής διακυβέρνησης. Αυτό ανοίγει τον δρόμο για ανεξέλεγκτες απευθείας αναθέσεις, άχρηστα έργα, υπερκοστολογήσεις και διαφήμιση, επαναλαμβάνοντας αποτυχημένα και ζημιογόνα πειράματα του παρελθόντος (όπως ο ΟΠΕΠ Α.Ε. που έκλεισε με έλλειμμα 14 εκατ. ευρώ).
• Σοβαρό θεσμικό έλλειμμα:  Ακυρώνεται ο ρόλος της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας και του Υπουργείου Πολιτισμού. Οι αποφάσεις περνούν σε ένα Δ.Σ. που δεν υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο.
• Πλήρης εμπορευματοποίηση και ιδιωτικοποίηση:  Ο πολιτιστικός, εκπαιδευτικός και κοινωνικός ρόλος των μνημείων, ο οποίος προστατεύεται από το Σύνταγμα, παραγκωνίζεται. Στη θέση του μπαίνει η λογική του πρόσκαιρου κέρδους για τους λίγους, με τη διοργάνωση ιδιωτικών γευμάτων, δεξιώσεων και πριβέ επισκέψεων.
• Αποκλεισμός των Ελλήνων πολιτών:  Με την υπέρογκη αύξηση των εισιτηρίων, την κατάργηση των εκπτώσεων και την παραχώρηση των υπηρεσιών (όπως τουαλέτες, ιματιοθήκες, αναψυκτήρια) σε ιδιώτες, οι αρχαιολογικοί χώροι κινδυνεύουν να γίνουν απλησίαστοι και αφιλόξενοι για το ευρύ κοινό της χώρας.
• Υποθήκευση της πολιτιστικής κληρονομιάς:  Η περιουσία του ελληνικού λαού παραδίδεται για μισό αιώνα σε ένα ιδιωτικοοικονομικό μοντέλο διαχείρισης, κόντρα σε κάθε έννοια αειφορίας και δημοσίου συμφέροντος.

"Ούτε γη, ούτε ύδωρ!": Συγκέντρωση σήμερα Τετάρτη 29/7/2026, ώρα 7μμ στη Βουλή, ενάντια στο κυβερνητικό νομοσχέδιο “Δούρειο Ίππο” για την εμπορευματοποίηση του νερού

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Να αποσυρθεί το νομοσχέδιο “Δούρειος Ίππος” της εμπορευματοποίησης του νερού

 

Συγκέντρωση στη Βουλή 29/7/2026  – 7μμ

 

Απαιτούμε:

• Άμεση απόσυρση του νομοσχεδίου.
• Πραγματική δημόσια διαβούλευση με Δήμους, ΔΕΥΑ, ΚΕΔΕ, ΕΔΕΥΑ, εργαζόμενους, αγρότες, επιστημονικούς φορείς και τοπικές κοινωνίες.
• Μαζική στελέχωση των οργανισμών ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης με τακτικό προσωπικό πλήρων δικαιωμάτων.
• Σταθερή δημόσια χρηματοδότηση για αντικατάσταση δικτύων, μείωση διαρροών, προστασία υδροφορέων και ενεργειακή αυτονομία.
• Μειωμένο ενεργειακό κόστος για τις ΔΕΥΑ και τους δημόσιους φορείς νερού.
• Καμία αύξηση τιμολογίων και καμία μετακύλιση του κόστους της λεγόμενης μεταρρύθμισης στους πολίτες.
• Καμία διακοπή νερού σε ευάλωτα νοικοκυριά και θεσμοθέτηση ουσιαστικής κοινωνικής προστασίας στην πρόσβαση στο νερό.

Παρά τις σφοδρές αντιδράσεις σχεδόν του συνόλου των θεσμικών φορέων που εμπλέκονται στη διαχείριση του κύκλου του νερού, των εργαζομένων και των τοπικών κοινωνιών, η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου για την Επέκταση αρμοδιοτήτων της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ.

Παρά τη διαχρονικά εκφρασμένη βούληση της κοινωνίας για αποκλειστικά δημόσια διαχείριση του νερού, παρά τη σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας που υπερασπίζονται τον αποτελεσματικό δημόσιο έλεγχο της ύδρευσης, η κυβέρνηση, αφού οδήγησε τους οργανισμούς ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης σε ασφυξία μέσα από υποστελέχωση, υποχρηματοδότηση και εκτίναξη του ενεργειακού κόστους, προχωρά δια της πλαγίας σε έμμεση ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του κύκλου του νερού.

Το νομοσχέδιο δεν απαντά στα πραγματικά προβλήματα: τις διαρροές, τα γερασμένα δίκτυα, την έλλειψη προσωπικού, την ενεργειακή εξάρτηση, την υπεράντληση, την άναρχη κατανάλωση και την απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου προστασίας των υδατικών πόρων. Αντί να ενισχύσει τους δημόσιους και δημοτικούς φορείς, μεταφέρει αρμοδιότητες, υποδομές, οικονομικές υποχρεώσεις και κρίσιμες αποφάσεις σε μεγαλύτερα εταιρικά σχήματα και σε ρυθμιστικούς μηχανισμούς απομακρυσμένους από τις τοπικές κοινωνίες.

Οι βασικές επιδιώξεις του νομοσχεδίου είναι:

• τιμολόγια που εγκρίνονται και εποπτεύονται από τη ΡΑΑΕΥ, απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο την τιμολογιακή πολιτική από τις τοπικές κοινωνίες και τα αιρετά όργανα·
• συγκέντρωση αρμοδιοτήτων σε μεγάλα εταιρικά και υπερτοπικά σχήματα, με κεντρικούς πυλώνες την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ και τον ΟΔΥΘ Θεσσαλίας, σε συνέχεια ενός ευρύτερου σχεδιασμού για τη διαχείριση του νερού σε όλη τη χώρα·
• κλειστές fast-track αναθέσεις έργων, με περιορισμένο ανταγωνισμό και ανεπαρκή δημόσια τεκμηρίωση της αναγκαιότητας, του κόστους και των περιβαλλοντικών συνεπειών τους·
• δημιουργία σοβαρής εργασιακής αβεβαιότητας, με μεταφορά προσωπικού σε νέα εταιρικά σχήματα χωρίς πλήρη και μόνιμη κατοχύρωση όλων των μισθολογικών, υπηρεσιακών και εργασιακών δικαιωμάτων·
• μετακύλιση του κόστους των νέων υποδομών, των επενδύσεων, των χρεών και των έργων λειψυδρίας στους καταναλωτές, μέσα από τη λογική της ανάκτησης κόστους.

Η κυβέρνηση, με προσχηματική επίκληση της λειψυδρίας και χωρίς να εφαρμόζει καμία σοβαρή πολιτική ορθολογικής, φιλοπεριβαλλοντικής και οικολογικής διαχείρισης στο σκέλος της ζήτησης του νερού, επιχειρεί να παρουσιάσει ως μονόδρομο αυτό που η κοινωνία έχει απορρίψει εδώ και χρόνια: την επιθετική είσοδο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων στη διαχείριση του κύκλου του νερού.

Τα προβλήματα που υπάρχουν στον κύκλο του νερού είναι υπαρκτά. Όμως δεν τα δημιούργησε η «πολυδιάσπαση» των ΔΕΥΑ από μόνη της. Τα δημιούργησαν η χρόνια υποχρηματοδότηση, η απουσία δημόσιου σχεδιασμού, η υποστελέχωση, η εργολαβοποίηση κρίσιμων λειτουργιών, η ενεργειακή ακρίβεια και η αντιμετώπιση του νερού ως κόστους που πρέπει να ανακτηθεί από τον πολίτη. Η απάντηση σε αυτά δεν είναι η κατάργηση της τοπικής διαχείρισης, αλλά η ενίσχυσή της με πόρους, προσωπικό, διαφάνεια και δεσμευτικό δημόσιο σχεδιασμό.

Η βούληση της κοινωνίας, τα κινήματα του δημόσιου νερού και οι αποφάσεις του ΣτΕ διέσωσαν μέχρι σήμερα το νερό από το να ακολουθήσει τον δρόμο του ρεύματος: ιδιωτικοποίηση, χρηματιστικοποίηση, ρήτρα κόστους, ακριβοί λογαριασμοί και κοινωνικός αποκλεισμός. Το νερό δεν πρέπει να γίνει το επόμενο πεδίο κερδοφορίας των ίδιων συμφερόντων που κερδοσκόπησαν στην ενέργεια.

Είναι επίσης κρίσιμο ότι η πολιτική απόφαση προηγείται της γνώσης των πραγματικών δεδομένων. Πρώτα επιβάλλεται η μεταφορά και μετά θα ολοκληρωθούν αποτιμήσεις, τεχνικοί έλεγχοι, καταγραφή υποχρεώσεων, επενδυτικά σχέδια και εκτίμηση επιπτώσεων στα τιμολόγια. Αυτή η σειρά δεν συνιστά σοβαρή μεταρρύθμιση. Συνιστά προαποφασισμένη συγκεντροποίηση.

Η δυνατότητα των Δήμων να διατηρήσουν τυπικά την κυριότητα των παγίων δεν αναιρεί το πρόβλημα. Αν η χρήση, η διαχείριση, η εκμετάλλευση, η συντήρηση, τα έργα και η τιμολογιακή πολιτική μεταφέρονται στην ΕΥΔΑΠ ή την ΕΥΑΘ, τότε ο Δήμος μένει ιδιοκτήτης στα χαρτιά αλλά χάνει τον ουσιαστικό έλεγχο. Αυτό δεν είναι προστασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι αφαίρεση αρμοδιότητας με θεσμικό περιτύλιγμα.

Οι κατεπείγουσες διαδικασίες για τα έργα λειψυδρίας δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως λευκή επιταγή για κλειστές αναθέσεις, ανεπαρκή περιβαλλοντικό έλεγχο και επιλογές έργων χωρίς δημόσια τεκμηρίωση. Η λειψυδρία απαιτεί σχέδιο εξοικονόμησης, προστασίας υδροφορέων, μείωσης διαρροών, επαναχρησιμοποίησης νερού, αλλαγής υδροβόρων πρακτικών και δημόσιας λογοδοσίας. Δεν αντιμετωπίζεται με εργολαβικές fast-track λύσεις που θα πληρωθούν από τους λογαριασμούς των πολιτών.

Η απόσυρση του νομοσχεδίου είναι το επόμενο κρίσιμο ορόσημο στον αγώνα για το δημόσιο νερό. Είναι μάχη που αφορά τους καταναλωτές, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους Δήμους, τις τοπικές κοινωνίες και κάθε πολίτη που δεν θέλει το νερό να μετατραπεί σε ακόμη ένα ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα.

Καλούμε τα κόμματα, τους βουλευτές, τις τοπικές κοινωνίες, το συνδικαλιστικό κίνημα στον κύκλο του νερού, τους επιστημονικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς να αντιδράσουν δυναμικά και συντονισμένα, ώστε να αποσυρθεί το νομοσχέδιο.

Παρά τη σύμπλευση της κυβέρνησης με τα μεγάλα συμφέροντα και την προσπάθεια να ψηφιστεί το νομοσχέδιο μέσα στον προεκλογικό Αύγουστο μιας κυβέρνησης σε αποδρομή, υπάρχουν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να το αποτρέψουν για ακόμη μία φορά.

Το κίνημα του δημόσιου νερού έχει δώσει πολλές νικηφόρες μάχες τα τελευταία χρόνια. Και μπορεί να κερδίσει ξανά, αν η αντίδραση γίνει μαζική, τεκμηριωμένη και αποφασιστική.

Τέλος, αντιτασσόμαστε στο σχέδιο «Εύρυτος» και στις σχετικές προβλέψεις του νομοσχεδίου, που επιτρέπουν την υλοποίηση έργων μεταφοράς νερού από την Ευρυτανία προς την Αττική, ύψους άνω των 500 εκατ. ευρώ, με διαδικασίες fast-track, παρεκκλίσεις από την κανονική αδειοδότηση και χωρίς ουσιαστική διαβούλευση με τις τοπικές κοινωνίες. Η λειψυδρία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως μόνιμο καθεστώς “έκτακτης ανάγκης”, που περιορίζει τον δημόσιο και περιβαλλοντικό έλεγχο και διευκολύνει μεγάλες εργολαβικές αναθέσεις. Πριν από οποιαδήποτε νέα εκτροπή απαιτείται ολοκληρωμένο σχέδιο μείωσης των διαρροών, περιορισμού της σπατάλης, προστασίας των υδροφορέων, επαναχρησιμοποίησης του νερού και ελέγχου των υδροβόρων δραστηριοτήτων. Οι υδατικοί πόροι της Ευρυτανίας δεν αποτελούν ανεξάντλητο απόθεμα προς εκμετάλλευση και καμία απόφαση δεν μπορεί να λαμβάνεται ερήμην των κατοίκων και των φορέων της περιοχής.

Το νερό δεν ανήκει στις εταιρείες, στους εργολάβους, στους μετόχους ή στις ρυθμιστικές αρχές. Ανήκει στην κοινωνία. Είναι δημόσιο αγαθό, όρος ζωής και κοινό δικαίωμα.

ΠΗΓΗ: protovoulia-dimosio-nero.gr

- ΣΧΕΤΙΚΗ η ανάρτηση στο μπλογκ μας:

• Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού: Να αποσυρθεί τώρα το κυβερνητικό νομοσχέδιο που γιγαντώνει ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, ενισχύει τη ΡΑΑΕΥ και ανοίγει δρόμο για ακριβότερο νερό

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:  

ΚΕΔΕ: Στήριξη στους δήμους για προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας κατά του νομοσχεδίου για το νερό

Νομοσχέδιο για το νερό: Ομόφωνο «όχι» των δημάρχων στην «υφαρπαγή» των ΔΕΥΑ

• Aποκλεισμός των ενοχλητικών από την ακρόαση για το νομοσχέδιο για την υπαγωγή των ΔΕΥΑ στην ΕΥΑΘ 

Νερό: Ιδιωτικοποίηση από την πίσω πόρτα η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ - Του Γιάννη Μυλόπουλου

Η λειψυδρία αποκαλύπτει την απουσία βιώσιμης πολιτικής για το νερό.

Νερό: ιδιωτικοποίηση από την πίσω πόρτα η «μεταρρύθμιση» του ΥΠΕΝ

Η υποχρεωτική συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ καταστρατηγεί τις βασικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας της διαχείρισης του νερού

Γιάννης Μυλόπουλος

Η «νέα εθνική πολιτική για το νερό» δεν συνιστά ούτε νέα, ούτε βιώσιμη πολιτική για την αντιμετώπιση των προβλημάτων του νερού. Πρώτα και κύρια γιατί η λειψυδρία δεν είναι θεομηνία, για να αντιμετωπίζεται με την ανάθεση μεγάλων έργων με επείγουσες διαδικασίες fast track. Η αναγκαιότητα των οποίων, μάλιστα, δεν προκύπτει από κανένα σχέδιο διαχείρισης υδάτων.

Η λειψυδρία αποκαλύπτει την απουσία βιώσιμης πολιτικής για το νερό.

Η αδυναμία σχεδιασμού μιας ολοκληρωμένης υδατικής πολιτικής στους τομείς της άρδευσης, της ύδρευσης και του τουρισμού, σε συνδυασμό με την αδιέξοδη και περιβαλλοντικά καταστροφική πολιτική της διαχείρισης της προσφοράς, αντί της βιώσιμης πολιτικής της διαχείρισης του ισοζυγίου προσφοράς και ζήτησης του νερού, που έχει ως σκοπό τη δραστική εξοικονόμησή του, είναι οι κύριες αιτίες της λειψυδρίας. Οι οποίες όχι απλώς δεν θεραπεύονται στη νέα «μεταρρύθμιση», αλλά αντίθετα επιδεινώνονται.

Η πολιτική της κατασκευής νέων μεγάλων έργων για την αξιοποίηση διαρκώς νέων υδατικών αποθεμάτων για ένα φυσικό αγαθό που όλοι συμφωνούν ότι βρίσκεται σε ανεπάρκεια, είναι εκτός αρχών βιώσιμης ανάπτυξης.

Η επίκληση της κλιματικής αλλαγής, άλλωστε, γίνεται προσχηματικά. Καθώς από πουθενά δεν προκύπτει ότι αυτή είναι συνυφασμένη με την ξηρασία, αλλά, αντίθετα, με την εναλλαγή ξηρών και υγρών περιόδων.

Δεύτερος λόγος για τον οποίο η νέα «μεταρρύθμιση» δεν συνιστά βιώσιμη πολιτική, είναι ότι, επικαλούμενη την ανάγκη ολιστικής αντιμετώπισης, καταστρατηγεί δύο εκ των πλέον βασικών αρχών της βιώσιμης διαχείρισης του νερού: την αποκέντρωση και τη συμμετοχή.

Η υποχρεωτική συγχώνευση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης Αποχέτευσης των Νομών Βοιωτίας, Φωκίδας και Ευβοίας με την ΕΥΔΑΠ και της Χαλκιδικής με την ΕΥΑΘ, πέραν των συνταγματικών ζητημάτων που εγείρει και πέραν της άρνησης των ίδιων των δήμων, δεν συνιστά ολοκληρωμένη, αλλά αντίθετα συγκεντρωτική παρέμβαση που καταργεί τη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων.

Η ένταξη της ύδρευσης στη δικαιοδοσία των δήμων συμβάλλει στην αποκέντρωση των δράσεων, διασφαλίζει την καλή γνώση των τοπικών προβλημάτων και ενισχύει τη συμμετοχή. Η υποχρεωτική συγχώνευση των ΔΕΥΑ με την ΕΥΔΑΠ και την ΕΥΑΘ, αντίθετα, καταστρατηγεί τις βασικές προϋποθέσεις βιωσιμότητας της διαχείρισης του νερού.

Αν το πρόβλημα είναι η αδυναμία των πολλών ΔΕΥΑ να ανταποκριθούν στις σύγχρονες ανάγκες της ύδρευσης, υπήρχε και η λύση του εκσυγχρονισμού και της ενίσχυσής τους με προσωπικό και πόρους. Η κατάργηση της αποκεντρωμένης και συμμετοχικής πολιτικής για το νερό δεν είναι νέα πολιτική, καθώς γυρίζει την Ελλάδα πολλές δεκαετίες πίσω.

Τρίτος λόγος για τον οποίο η νέα «μεταρρύθμιση» δεν συνιστά βιώσιμη πολιτική, είναι ότι οι αναγκαστικές συγχωνεύσεις των ΔΕΥΑ με εισηγμένες στο Χρηματιστήριο επιχειρήσεις ιδιωτικοποιούν από την πίσω πόρτα την κοινωνική δραστηριότητα της ύδρευσης.

Η ίδρυση των ΔΕΥΑ, που τώρα καταργούνται, υλοποίησε στην πράξη την καθολική παραδοχή ότι το νερό είναι κοινό αγαθό που ανήκει σε όλους.

Οι συγχωνεύσεις και η παράκαμψη των νόμιμων διαδικασιών ανάθεσης έργων δεν αντιμετωπίζουν τη λειψυδρία, ούτε όμως και υπηρετούν τον χαρακτήρα του νερού ως κοινού αγαθού. Εξυπηρετούν μόνο μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που επιβουλεύονται το νερό. Συμβάλλοντας, έτσι, στην ιδιωτικοποίηση ενός δημόσιου αγαθού από την πίσω πόρτα.

Κι ακόμη, η «μεταρρύθμιση» για το νερό συνεχίζει την αδιέξοδη, όσο και περιβαλλοντικά καταστροφική πολιτική της διαχείρισης της προσφοράς του. Η οποία είναι υπεύθυνη για το γεγονός ότι οι ανάγκες σε νερό αυξάνονται τις τελευταίες δεκαετίες τρεις φορές πιο γρήγορα σε σχέση με τον πληθυσμό.

ΠΗΓΗ 

Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού: Να αποσυρθεί τώρα το κυβερνητικό νομοσχέδιο που γιγαντώνει ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, ενισχύει τη ΡΑΑΕΥ και ανοίγει δρόμο για ακριβότερο νερό

 

Νομοσχέδιο που γιγαντώνει ΕΥΔΑΠ-ΕΥΑΘ, ενισχύει τη ΡΑΑΕΥ και ανοίγει δρόμο για ακριβότερο νερό

Παρά τις σφοδρές αντιδράσεις σχεδόν του συνόλου των θεσμικών φορέων που εμπλέκονται στη διαχείριση του κύκλου του νερού, των εργαζομένων και των τοπικών κοινωνιών, η κυβέρνηση προχώρησε στην κατάθεση στη Βουλή του νομοσχεδίου για την Επέκταση αρμοδιοτήτων της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ.

Παρά τη διαχρονικά εκφρασμένη βούληση της κοινωνίας για αποκλειστικά δημόσια διαχείριση του νερού, παρά τη σειρά αποφάσεων του Συμβουλίου της Επικρατείας που υπερασπίζονται τον αποτελεσματικό δημόσιο έλεγχο της ύδρευσης, η κυβέρνηση, αφού οδήγησε τους οργανισμούς ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης σε ασφυξία μέσα από υποστελέχωση, υποχρηματοδότηση και εκτίναξη του ενεργειακού κόστους, προχωρά δια της πλαγίας σε έμμεση ιδιωτικοποίηση της διαχείρισης του κύκλου του νερού.

Το νομοσχέδιο δεν απαντά στα πραγματικά προβλήματα: τις διαρροές, τα γερασμένα δίκτυα, την έλλειψη προσωπικού, την ενεργειακή εξάρτηση, την υπεράντληση, την άναρχη κατανάλωση και την απουσία ολοκληρωμένου σχεδίου προστασίας των υδατικών πόρων. Αντί να ενισχύσει τους δημόσιους και δημοτικούς φορείς, μεταφέρει αρμοδιότητες, υποδομές, οικονομικές υποχρεώσεις και κρίσιμες αποφάσεις σε μεγαλύτερα εταιρικά σχήματα και σε ρυθμιστικούς μηχανισμούς απομακρυσμένους από τις τοπικές κοινωνίες.

Οι βασικές επιδιώξεις του νομοσχεδίου είναι:

• τιμολόγια που εγκρίνονται και εποπτεύονται από τη ΡΑΑΕΥ, απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο την τιμολογιακή πολιτική από τις τοπικές κοινωνίες και τα αιρετά όργανα·
• συγκέντρωση αρμοδιοτήτων σε μεγάλα εταιρικά και υπερτοπικά σχήματα, με κεντρικούς πυλώνες την ΕΥΔΑΠ, την ΕΥΑΘ και τον ΟΔΥΘ Θεσσαλίας, σε συνέχεια ενός ευρύτερου σχεδιασμού για τη διαχείριση του νερού σε όλη τη χώρα·
• κλειστές fast-track αναθέσεις έργων, με περιορισμένο ανταγωνισμό και ανεπαρκή δημόσια τεκμηρίωση της αναγκαιότητας, του κόστους και των περιβαλλοντικών συνεπειών τους·
• δημιουργία σοβαρής εργασιακής αβεβαιότητας, με μεταφορά προσωπικού σε νέα εταιρικά σχήματα χωρίς πλήρη και μόνιμη κατοχύρωση όλων των μισθολογικών, υπηρεσιακών και εργασιακών δικαιωμάτων·
• μετακύλιση του κόστους των νέων υποδομών, των επενδύσεων, των χρεών και των έργων λειψυδρίας στους καταναλωτές, μέσα από τη λογική της ανάκτησης κόστους.

Η κυβέρνηση, με προσχηματική επίκληση της λειψυδρίας και χωρίς να εφαρμόζει καμία σοβαρή πολιτική ορθολογικής, φιλοπεριβαλλοντικής και οικολογικής διαχείρισης στο σκέλος της ζήτησης του νερού, επιχειρεί να παρουσιάσει ως μονόδρομο αυτό που η κοινωνία έχει απορρίψει εδώ και χρόνια: την επιθετική είσοδο μεγάλων ιδιωτικών συμφερόντων στη διαχείριση του κύκλου του νερού.

Τα προβλήματα που υπάρχουν στον κύκλο του νερού είναι υπαρκτά. Όμως δεν τα δημιούργησε η «πολυδιάσπαση» των ΔΕΥΑ από μόνη της. Τα δημιούργησαν η χρόνια υποχρηματοδότηση, η απουσία δημόσιου σχεδιασμού, η υποστελέχωση, η εργολαβοποίηση κρίσιμων λειτουργιών, η ενεργειακή ακρίβεια και η αντιμετώπιση του νερού ως κόστους που πρέπει να ανακτηθεί από τον πολίτη. Η απάντηση σε αυτά δεν είναι η κατάργηση της τοπικής διαχείρισης, αλλά η ενίσχυσή της με πόρους, προσωπικό, διαφάνεια και δεσμευτικό δημόσιο σχεδιασμό.

Η βούληση της κοινωνίας, τα κινήματα του δημόσιου νερού και οι αποφάσεις του ΣτΕ διέσωσαν μέχρι σήμερα το νερό από το να ακολουθήσει τον δρόμο του ρεύματος: ιδιωτικοποίηση, χρηματιστικοποίηση, ρήτρα κόστους, ακριβοί λογαριασμοί και κοινωνικός αποκλεισμός. Το νερό δεν πρέπει να γίνει το επόμενο πεδίο κερδοφορίας των ίδιων συμφερόντων που κερδοσκόπησαν στην ενέργεια.

Είναι επίσης κρίσιμο ότι η πολιτική απόφαση προηγείται της γνώσης των πραγματικών δεδομένων. Πρώτα επιβάλλεται η μεταφορά και μετά θα ολοκληρωθούν αποτιμήσεις, τεχνικοί έλεγχοι, καταγραφή υποχρεώσεων, επενδυτικά σχέδια και εκτίμηση επιπτώσεων στα τιμολόγια. Αυτή η σειρά δεν συνιστά σοβαρή μεταρρύθμιση. Συνιστά προαποφασισμένη συγκεντροποίηση.

Η δυνατότητα των Δήμων να διατηρήσουν τυπικά την κυριότητα των παγίων δεν αναιρεί το πρόβλημα. Αν η χρήση, η διαχείριση, η εκμετάλλευση, η συντήρηση, τα έργα και η τιμολογιακή πολιτική μεταφέρονται στην ΕΥΔΑΠ ή την ΕΥΑΘ, τότε ο Δήμος μένει ιδιοκτήτης στα χαρτιά αλλά χάνει τον ουσιαστικό έλεγχο. Αυτό δεν είναι προστασία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Είναι αφαίρεση αρμοδιότητας με θεσμικό περιτύλιγμα.

Οι κατεπείγουσες διαδικασίες για τα έργα λειψυδρίας δεν μπορούν να λειτουργήσουν ως λευκή επιταγή για κλειστές αναθέσεις, ανεπαρκή περιβαλλοντικό έλεγχο και επιλογές έργων χωρίς δημόσια τεκμηρίωση. Η λειψυδρία απαιτεί σχέδιο εξοικονόμησης, προστασίας υδροφορέων, μείωσης διαρροών, επαναχρησιμοποίησης νερού, αλλαγής υδροβόρων πρακτικών και δημόσιας λογοδοσίας. Δεν αντιμετωπίζεται με εργολαβικές fast-track λύσεις που θα πληρωθούν από τους λογαριασμούς των πολιτών.

Η απόσυρση του νομοσχεδίου είναι το επόμενο κρίσιμο ορόσημο στον αγώνα για το δημόσιο νερό. Είναι μάχη που αφορά τους καταναλωτές, τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους Δήμους, τις τοπικές κοινωνίες και κάθε πολίτη που δεν θέλει το νερό να μετατραπεί σε ακόμη ένα ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα.

Καλούμε τα κόμματα, τους βουλευτές, τις τοπικές κοινωνίες, το συνδικαλιστικό κίνημα στον κύκλο του νερού, τους επιστημονικούς και αυτοδιοικητικούς φορείς να αντιδράσουν δυναμικά και συντονισμένα, ώστε να αποσυρθεί το νομοσχέδιο.

Παρά τη σύμπλευση της κυβέρνησης με τα μεγάλα συμφέροντα και την προσπάθεια να ψηφιστεί το νομοσχέδιο μέσα στον προεκλογικό Αύγουστο μιας κυβέρνησης σε αποδρομή, υπάρχουν οι κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να το αποτρέψουν για ακόμη μία φορά.

Το κίνημα του δημόσιου νερού έχει δώσει πολλές νικηφόρες μάχες τα τελευταία χρόνια. Και μπορεί να κερδίσει ξανά, αν η αντίδραση γίνει μαζική, τεκμηριωμένη και αποφασιστική.

Απαιτούμε:

«Πωλειτισμός»... σε τιμή ευκαιρίας: Κυβερνητικό νομοσχέδιο-ταφόπλακα για τον πολιτισμό μετά από επτά χρόνια συστηματικής εμπορευματοποίησης

(ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI)

«ΠΩΛΕΙΤΙΣΜΟΣ»... ΣΕ ΤΙΜΗ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ

Νομοσχέδιο – ταφόπλακα για τον πολιτισμό μετά από επτά χρόνια συστηματικής εμπορευματοποίησης

Σύσσωμη η αντιπολίτευση απέναντι στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίζεται την Τρίτη στην Ολομέλεια της Βουλής και παραδίδει στα χέρια των ιδιωτών τη διαχείριση της κινητής και ακίνητης περιουσίας του υπουργείου Πολιτισμού

Βασιλική Τζεβελέκου

Η πολιτική που ασκεί από το 2019 η ηγεσία του υπουργείου Πολιτισμού αποσκοπεί, πρωτίστως, στην εμπορευματοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς και στην εκχώρηση της διαχείρισής της σε ιδιώτες. Μεθοδικά και μελετημένα η υπουργός Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη, με την απόλυτη στήριξη του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, με σταθερά βήματα και ισχυρούς φίλους, υλοποιεί το σχέδιο που αποτυπώνεται εύγλωττα στο πολυνομοσχέδιο που συζητείται από την Πέμπτη στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων και πρόκειται να ψηφιστεί από την ολομέλεια της Βουλής την προσεχή Τρίτη.

Παρ’ ότι είναι κρατική υποχρέωση συνταγματικά κατοχυρωμένη η πολιτική διαχείριση της πολιτιστικής κληρονομιάς, η κυβέρνηση προωθεί την ίδρυση της Ανώνυμης Εταιρείας «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης της Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς» (Hellenic Heritage Organisation SA) που θα διαχειρίζεται, χωρίς ουσιαστικό δημόσιο έλεγχο, την κινητή και ακίνητη περιουσία του υπουργείου Πολιτισμού και όλα τα έσοδα από εισιτήρια, πωλητήρια, αναψυκτήρια, ακριβή αντίγραφα, εκδόσεις που το 2025 ανήλθαν σε 250 εκατ. ευρώ. Και αυτό για 50 χρόνια με δυνατότητα ανανέωσης για άλλα 50 χρόνια.

Σύσσωμη η αντιπολίτευση αναμένεται να καταψηφίσει το νομοσχέδιο, όπως φάνηκε από τις τοποθετήσεις των εισηγητών και των ομιλητών την πρώτη ημέρα, που θα περάσει βέβαια με τις ψήφους της κυβερνητικής πλειοψηφίας και ας εκφράζουν διαφωνίες ακόμα και στελέχη της. Η ΔΑΚΕ πάντως στην πρόσφατη συνεδρίαση της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Εργαζομένων-ΥΠΠΟ είπε «όχι», ενώ ο Γιάννης Τσακοπιάκος το υπερασπίστηκε με σθένος, όπως συνέβη και χθες κατά τη διάρκεια της ακρόασης των φορέων στην Επιτροπή Μορφωτικών Υποθέσεων. Η επεξεργασία του σχεδίου νόμου θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα (27/7) και την Τρίτη θα κατατεθεί προς ψήφιση στην Ολομέλεια.

Η πολιτική που εφαρμόζει η Λίνα Μενδώνη αντικατοπτρίζεται στην απαράδεκτη συμφωνία της Συλλογής Στερν, στη μετατροπή των πέντε μεγάλων δημόσιων μουσείων σε ΝΠΔΔ με το πρόσχημα της ευελιξίας τους, αλλά και στην πρώτη νομοθετική πρωτοβουλία το 2020. Με τον νόμο 4761/2020, άλλαξε το ΤΑΠ (Ταμείο Αρχαιολογικό Πόρων και Απαλλοτριώσεων) στον ΟΔΑΠ, τον Οργανισμό Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων δηλαδή, με στόχο, όπως έλεγε, τον ριζικό εκσυγχρονισμό του, την αναβάθμιση των υπηρεσιών προς τους επισκέπτες, τον εμπλουτισμό των ειδών στα πωλητήρια και εν τέλει την εξοικονόμηση μεγαλύτερων εσόδων. Με δουλειά και προσήλωση τα πράγματα άλλαξαν προς την κατεύθυνση της φιλελεύθερης πολιτικής της κυβέρνησης. Με πρόεδρο τη Νικολέτα Βαλάκου, στενή φίλη και εκλεκτή συνεργάτιδα της Λίνας Μενδώνη, με διορισμένα μέλη στο Δ.Σ. που δεν έχουν σχέση με την πολιτιστική κληρονομιά, ο προσανατολισμός του ΟΔΑΠ έθεσε προτεραιότητα την ιδιωτικοποίηση και την εμπορευματοποίηση των μνημείων. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα τελευταία τέσσερα χρόνια ενισχύθηκε για τους σκοπούς του με 52 εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας!

Στο μεταξύ εισηγήθηκε την υπέρογκη αύξηση των εισιτηρίων στα μουσεία και τους αρχαιολογικούς χώρους, ενώ κατάργησε τη μειωμένη τιμή του χειμώνα.

Ανέθεσε σε ιδιώτες, έναντι μεγάλης αμοιβής, τη διαχείριση των εισιτηρίων της Ακρόπολης και άλλων σημαντικών αρχαιολογικών χώρων (Αρχαία Ολυμπία, Επίδαυρος, Δελφοί κ.ά.).

Εισήγαγε τις «πριβέ επισκέψεις» στην Ακρόπολη, έναντι 5.000 ευρώ, τις οποίες ανέθεσε επίσης σε ιδιωτική εταιρεία.

Με φωτογραφικό διαγωνισμό παρέδωσε τα αναψυκτήρια των μεγαλύτερων αρχαιολογικών χώρων στην αλυσίδα «Γρηγόρης», με πρόσχημα ότι μαζί θα ανοίξει και τα καφέ των μικρότερων χώρων, στόχος που δυστυχώς δεν έχει επιτευχθεί σε πολλές περιπτώσεις.

Ο ΟΔΑΠ στη νέα εποχή του ξεκίνησε τα ιδιωτικά γεύματα σε αρχαιολογικούς χώρους και μνημεία με αποκορύφωμα το κρητικό γλέντι που έστησε πέρυσι το καλοκαίρι στη Σπιναλόγκα, ξεσηκώνοντας θύελλα αντιδράσεων. Προχώρησε παραπέρα τη δράση του καθώς ανακοίνωσε ότι 21 αρχαιολογικοί χώροι θα διατίθενται για ιδιωτικά γεύματα, ανάμεσά τους και o μαρτυρικός τόπος του Επταπυργίου. Τον Απρίλιο 2026, με νέο διαγωνισμό παραχώρησε σε ιδιώτη τους χώρους υγιεινής και τις θυρίδες φύλαξης (lockers) της Ακρόπολης. Παρά το τσουχτερό εισιτήριο των 30 ευρώ, οι επισκέπτες είναι υποχρεωμένοι να καταβάλουν 1 ευρώ για χρήση τουαλέτας και 2 ευρώ για ντουλάπι προσωρινής αποθήκευσης!

Είναι ενδεικτικό το πρόσφατο άρθρο της Libération, έπειτα από ρεπορτάζ στην Ακρόπολη, που κάνει λόγο για «κόλαση» για τους τουρίστες και τους εργαζόμενους, για συνθήκες που δεν τιμούν τη χώρα, το μνημείο και το υπουργείο Πολιτισμού («Libération: Παγίδα για τους τουρίστες η Ακρόπολη – Χωρίς τουαλέτες, σκιά και δυνατότητα αγοράς νερού», efsyn.gr).

Αχελώος (EUROKINISSI)

«Θύελλα» για το νομοσχέδιο ΥΠΕΝ: Οι fast track εργολαβίες για τη λειψυδρία, η εκτροπή του Αχελώου και το real estate σε 6.500 χωριά

Μαρία Λιλιοπούλου

Συντάκτρια

Τριπλό μέτωπο έχει ανοίξει το νομοσχέδιο του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, του οποίου η δημόσια διαβούλευση ολοκληρώθηκε χθες, καθώς εκτός από τις αντιδράσεις για την υποχρεωτική συγχώνευση ΔΕΥΑ από τους νομούς Φωκίδας, Βοιωτίας και Εύβοιας στην ΕΥΔΑΠ και της Χαλκιδικής στην ΕΥΑΘ, εργολήπτες και μελετητές αντιδρούν στην... ακόμα πιο fast track διαδικασία που θεσπίζεται για τα έργα της λειψυδρίας συμπεριλαμβανομένου του Εύρυτου, της εργολαβίας - μαμούθ των 750 εκατ. ευρώ. Το τρίτο μέτωπο αφορά τους εγκαταλελειμμένους οικισμούς, για τους οποίους το υπουργείο - σύμφωνα με πολεοδόμους και οργανώσεις - δεν οραματίζεται τίποτα περισσότερο από μία ανοικοδόμηση που θα ευνοήσει λίγους.

Οσον αφορά το ζήτημα των έργων για την αντιμετώπιση της λειψυδρίας, οι αντιδράσεις δεν αφορούν μόνο τις διαδικασίες ανάθεσης των έργων, τις οποίες αναλυτικά είχε παρουσιάσει το «ethnos.gr», αλλά και τον ίδιο τον σχεδιασμό της υδατικής θωράκισης της Αττικής, τον οποίο πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί φορείς της Ευρυτανίας χαρακτηρίζουν ως μια νέα προσπάθεια εκτροπής του Αχελώου από την... πίσω πόρτα.

Οι μικρότερες εργοληπτικές εταιρίες μέσω επιστολής που απέστειλε στον υπουργό Περιβάλλοντος, Σταύρο Παπασταύρου ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Τεχνικών Εταιρειών (ΣΑΤΕ), αλλά και οι μελετητές έργων μιλούν για ένα νέο καθεστώς εξαιρέσεων ζητώντας την απόσυρση του άρθρου 36, το οποίο ορίζει ότι τα έργα αυτά θα μπορούν να προχωρούν χωρίς ανοιχτούς διαγωνισμούς, αλλά με κλειστή διαδικασία προσκλήσεων σε τρεις εταιρείες, ενώ εξαιρούνται από μια σειρά δικλίδων προστασίας όπως οι εγκρίσεις του Τεχνικού Συμβουλίου, η ανάρτηση των συμβάσεων συμβούλων στο ΕΣΗΔΗΣ, αλλά και οι αδειοδοτήσεις με τη συνήθη διαδικασία.

Ο Σύνδεσμος υποστηρίζει ότι η συγκεκριμένη διάταξη εισάγει μια νέα γενικευμένη εξαίρεση από το σύστημα ανάθεσης δημοσίων συμβάσεων που έχει θεσπιστεί τόσο από την ευρωπαϊκή όσο και από την ελληνική νομοθεσία: «Τα έργα θα δημοπρατούνται χωρίς απαλλοτριώσεις, χωρίς περιβαλλοντικές αδειοδοτήσεις, χωρίς μελέτες, δηλαδή χωρίς στοιχειώδεις προϋποθέσεις, συνθήκη που δημιουργεί εξαιρετικά μεγάλη ανασφάλεια κατά την υλοποίηση των συμβάσεων τόσο για τον ανάδοχο όσο και για την αναθέτουσα αρχή», αναφέρει ο ΣΑΤΕ, ο οποίος ασκεί σφοδρή κριτική, στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται ο «κίνδυνος λειψυδρίας». Ο ΣΑΤΕ θεωρεί ότι η διατύπωση είναι τόσο γενική ώστε μπορεί να χρησιμοποιηθεί σχεδόν σε κάθε περίπτωση: «Η έννοια "κίνδυνος λειψυδρίας" είναι αόριστη και μπορεί να περιλάβει στον ορισμό της ένα μεγάλο εύρος περιπτώσεων, δημιουργώντας το περιθώριο ένταξης συνηθισμένων έργων στις εξαιρετικές διαδικασίες».

Τονίζει επίσης ότι «ο κίνδυνος λειψυδρίας αφ' εαυτού δεν δικαιολογεί την εφαρμογή της επείγουσας διαδικασίας, αφού δεν πρόκειται για επείγον περιστατικό ανωτέρας βίας, όπως μια θεομηνία. Είναι ένα μακροχρόνιο δεδομένο που πρέπει να αντιμετωπίζεται με σωστό προγραμματισμό και έγκαιρο σχεδιασμό».

Στην ίδια κατεύθυνση κινούνται και οι παρεμβάσεις του Συλλόγου Μελετητών Δημοσίων Εργων Κεντρικής Μακεδονίας, ο οποίος κάνει ξεκάθαρα λόγο για έργα, τα οποία πιθανότατα θα καταλήξουν σε συγκεκριμένους αναδόχους: «Το άρθρο 36 πρέπει να απαλειφθεί, και να τεθεί διάταξη... εκτός αν στόχος είναι η καθοδήγηση των αναθέσεων των δημοσίων συμβάσεων για κατεπείγοντα έργα λειψυδρίας σε συγκεκριμένους αναδόχους, αφού το άρθρο αυτό προσθέτει επιπλέον διαδικαστικές παρεκκλίσεις και διευκολύνσεις από αυτές των άρθρων 32 και 269 του ν. 4412/2016, και συγκεκριμένα, εκτός από την παράλειψη της δημοσίευσης προκήρυξης», σημειώνεται στο σχόλιο.

Το σχέδιο «Εύρυτος» επαναφέρει την υπόθεση Αχελώου

Οι ενστάσεις για το άρθρο 36 συνδέονται άμεσα και με το αμέσως προηγούμενο, το οποίο ανάβει το πράσινο φως για το σχέδιο «Εύρυτος» που προβλέπει την αξιοποίηση των υδάτων των ποταμών Καρπενησιώτη και Κρικελλοπόταμου για την ενίσχυση της υδροδότησης της Αττικής.

Μια χώρα υπό ολοκληρωτική λεηλασία - Της Δήμητρας Μυρίλλα

Μια χώρα υπό ολοκληρωτική λεηλασία

  ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

Η Ανώνυμη Εταιρεία που θα παραλάβει την διαχείριση των αρχαιολογικών χώρων για 50 συν 50 χρόνια, για την ακρίβεια το κερδοφόρο μέρος της  (αναψυκτήρια, πωλητήρια, εισιτήρια, ακίνητη περιουσία) – διότι το άλλο, το κοστοβόρο, θα παραμείνει να καλύπτεται από τα πενιχρά δημόσια κονδύλια – είναι η υψηλή πύλη για περνάνε στο εξής με δόξα και τιμή εταιρείες,  ξιπασμένοι πλην όμως φιλάρχαιοι “επενδυτές”, διαφόρων ειδών και τραπεζικών λογαριασμών αρπακτικά και να βυσσοδομούν κερδοσκοπικά πάνω στη σώμα των μνημείων, δηλαδή της Μνήμης.

Μια κυβέρνηση σε πλήρη αποδρομή, αλλά ταυτόχρονα και σε απόλυτη εγρήγορση, σπεύδει – για παν ενδεχόμενο – να βουλώσει όποιες τρύπες λαϊκής περιουσίας έχουν απομείνει, με αλλότριες ανώνυμες εταιρείες και ιδιώτες τρωκτικά. 

Ο,τι ζούμε, ακούμε, βλέπουμε δεν είναι απλώς ένα οργανωμένο κυβερνητικό πρόγραμμα. Είναι λεπτομερές σχέδιο καταστρωμένο προσεκτικά – εδώ και 3 δεκαετίες τουλάχιστον – για την καθολική παράδοση του δημοσίου χώρου, του εθνικού πλούτου, της λαϊκής πολιτιστικής – πολιτισμικής κληρονομιάς. Παράδοση η οποία ακολουθείται ήδη ή θα ακολουθηθεί από οργιώδη λεηλασία  με όλους τους τύπους του ιδιωτικού και προπάντων κερδοσκοπικού δικαίου. 

Ηταν θέμα χρόνου να φτάσουμε, λοιπόν, και στα Μνημεία. Οχι που τέτοιο “φιλέτο”, “μαγαζί γωνία” θα έμενε εκεί να κρατάει “Θερμοπύλες” δημόσιου συμφέροντος, περιουσίας του λαού και άλλα τέτοια… κομμουνιστικά.  

Να θυμίσουμε ότι το 2018 – με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – στον κατάλογο των 10.119 ακινήτων κυριότητας του Ελληνικού Δημοσίου που περνούσαν  στην Εταιρεία Ακινήτων Δημοσίου Α.Ε. (ΕΤΑΔ), θυγατρική του λεγόμενου Υπερταμείου (Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας Α.Ε. – ΕΕΣΥΠ), φιγουράριζαν και δεκάδες μνημεία και αρχαιολογικοί χώροι, που κρύβονταν πίσω από αδιευκρίνιστους κωδικούς.  Οταν το “έγκλημα” αποκαλύφθηκε η κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμναν, αλλά η στόχευση είχε ήδη ξεκαθαρίσει…

Το νομοσχέδιο, λοιπόν, που συντάχθηκε για να περάσει άρον άρον μέσα στο καλοκαίρι δεν είναι ένα κακό σπυρί που εμφανίστηκε ξαφνικά. Είναι λογική συνέχεια μιας μακράς πορείας που δεν ξεκίνησε με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, εντούτοις με την κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει λάβει την πιο προκλητική, κυνική και άγρια μορφή της. 

Οταν πριν από πολλά χρόνια, στη δεκαετία του ’90, άνοιγε το θέμα της ιδιωτικοποίησης της ΔΕΗ στο πλαίσιο της εφαρμογής της ευρωπαϊκής οδηγίας 96/92/ΕΚ για την “απελευθέρωση” της αγοράς ενέργειας και ουσιαστικά άνοιγε το γαϊτανάκι των ιδιωτικοποιήσεων που θα ακολουθούσαν, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι η κερδοσκοπική μανία  θα έφτανε μέχρι τα ίδια τα μνημεία. Οχι πως δεν γίνονταν κατά καιρούς προσπάθειες να βρεθεί ένα παράθυρο ώστε ο ιδιωτικός τομέας να βάλει και εκεί το αρπακτικό χεράκι του. Ωστόσο, μια τέτοια απόπειρα άγγιζε πολύ ιδιαίτερα και ευαίσθητα αντανακλαστικά συνολικά του λαού και ειδικότερα της αρχαιολογικής υπηρεσίας. 

Στο μεταξύ ο καπιταλισμός ετοιμαζόταν ασμένως για την κρίση που θα ερχόταν, η ΕΕ έβγαζε τους φετφάδες περί “απελευθέρωσης” της αγοράς και του “ανταγωνισμού”, οι κυβερνήσεις η μία μετά τη άλλη οργάνωναν τις κινήσεις τους.  Η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ έγιναν εταιρείες με “πελάτες” 10 εκ. λαού, σίγουρη επένδυση, τους δρόμους τους πήραν πανωπροίκι οι εργολάβοι – αυτό κι αν είναι σίγουρο και μεγάλο κέρδος – και μετά ήρθε η κρίση, ήρθαν τα Μνημόνια, το Υπερταμείο, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια, γη στους Λάτσηδες για ουρανοξύστες, άλλη γη στους Νιάρχους για να πάρουν το πολιτισμό εργολαβία, καμένα βουνά στους εργολάβους για να κουβαλάνε ανεμογεννήτριες, κουρελόχαρτο οι κηρυγμένες περιοχές NATURA, ξεφύτρωναν οι τουριστικές επενδύσεις με τους εργαζόμενους σχεδόν δούλους να τρέχουν για να ικανοποιήσουν τα καπρίτσια ξιπασμένων λούμπεν λεφτάδων. 

Μαζί με τη Ανώνυμη Εταιρεία για τη διαχείριση των μνημείων και  ακριβώς τις ίδιες ημέρες, η κυβέρνηση επιδεικνύει ιδιαίτερη σπουδή να κλείσει αυτό το καλοκαίρι στη Βουλή και το θέμα της διαχείρισης των υδάτων καταθέτοντας το σχετικό νομοσχέδιο. Εκεί, λοιπόν, μεταξύ άλλων που οδηγούν βήμα – βήμα και στην ιδιωτικοποίηση του νερού, εισάγονται και ρυθμίσεις  “για την πολεοδόμηση εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών”, επιτρέποντας τη επέκτασή τους από 50 ως 200 στρέμματα με ευνοϊκούς όρους  και διευκολύνσεις σε συνεταιρισμούς και άλλους ιδιωτικούς φορείς. 

Με απλά  λόγια να μην μείνει κενή, άδεια, μη “αξιοποιήσιμη” καμία σπιθαμή γης. Ακόμα και σε εκείνες τις νησιωτικές ή ορεινές γωνιές, που έχουν κατορθώσει να κρυφτούν από την τουριστική επένδυση, υπό την εντελώς ψευδή επίκληση της “αναβάθμισης οικισμών” θα ξεφυτρώσουν πολυτελή resorts, τουριστικά συγκροτήματα και επενδυτές της golden visa. 

Ομως με τους τόπους και τα μνημεία συμβαίνει και κάτι άλλο, εξίσου σοβαρό με την εξασφάλιση εγγυημένου κέρδους. 

Η βίαιη αποκοπή και αποξένωση του κάθε ανθρώπου από τον τόπο και τα μνημεία, από ό,τι φέρει προσωπικές και συλλογικές μνήμες, απ’ ό,τι τον συνδέει με τη γη, τη φύση, την ιστορία έχει ως μοιραία κατάληξη λαούς χωρίς συνεκτικούς ιστούς και μνήμες. Ανθρώπους που η ζωή τους είναι ψηφιακές αποτυπώσεις σε κοινωνικά δίκτυα…

Αυτοί θα πουλήσουν και την Ακρόπολη…: Η κυβέρνηση εκποιεί μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους σε ιδιώτες ξεπουλώντας τον Πολιτισμό της χώρας

Ο φορέας θα διαχειρίζεται για 50 χρόνια τα έσοδα από το πολιτιστικό απόθεμα, που το 2025 ανήλθαν σε 250 εκατ. ευρώ.

Το μεγάλο ξεπούλημα του πολιτισμού: Η κυβέρνηση προσφέρει μουσεία και αρχαιολογικούς χώρους σε ιδιώτες

Ο νέος κρατικός φορέας θα κάνει ευκολότερη και ταχύτερη την εκποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς σε ιδιώτες. Ηχηρό μήνυμα ενάντια στο «ξεπούλημα» και την υποθήκευση της περιουσίας του Πολιτισμού έστειλε ο Συντονισμός σωματείων του ΥΠΠΟ. Η Α.Ε. έχει λαμβάνειν με την ίδρυσή της 3 εκατ. ευρώ ως έκτακτη επιχορήγηση και ακόμα 3 εκατ. ευρώ σε μετοχές από το Δημόσιο και τον ΟΔΑΠ.

 Λένα Κυριακίδη

Στη λεηλασία των εσόδων από το σύνολο του πολιτιστικού αποθέματος, που μόνο το 2025 απέφερε 250 εκατ. ευρώ, προχωρά η κυβέρνηση, συστήνοντας Ανώνυμη Εταιρεία του Οργανισμού Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς με την οποία «αναβαθμίζει» το συνεκτικό σχέδιο της Νέας Δημοκρατίας για την παραχώρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς σε ιδιώτες.

Με νομοσχέδιο-σκούπα το υπουργείο Πολιτισμού αναθέτει σκανδαλωδώς στην Α.Ε. τη διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, μουσείων και ιστορικών τόπων, την εκμετάλλευση εισιτηρίων, πωλητηρίων και αναψυκτηρίων, την αξιοποίηση κινητής και ακίνητης περιουσίας, την εμπορική προβολή, προώθηση και άρα τη δημόσια εικόνα των μνημείων για 50 χρόνια, με δυνατότητα παράτασης για άλλα 50. Θα αναλαμβάνει επίσης την παραγωγή και τη διάθεση των πωλητέων.

Οι διατυπώσεις περί προστασίας της πολιτικής κληρονομιάς διαψεύδονται από το περιεχόμενο άρθρων του σχεδίου νόμου για την κερδοσκοπική αποστολή του νέου νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου και την περαιτέρω αξιοποίηση πόρων, υποδομών και του ίδιων των πολιτισμικών αγαθών, ως επενδυτικά και τουριστικά προϊόντα, σε αντίθεση με τον κοινωνικό και εκπαιδευτικό χαρακτήρα τους, με αποτέλεσμα να εγείρεται ζήτημα συνταγματικότητας.

Σκανδαλώδεις προβλέψεις

Με εισήγηση των υπουργείων Πολιτισμού και Εθνικής Οικονομίας και χωρίς επιστημονικά κριτήρια επιλέγονται το επταμελές Διοικητικό Συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας, που διέπεται από τη νομοθεσία περί εταιρικής διακυβέρνησης. Μάλιστα, οι εποπτικές διαδικασίες του συστήματος εσωτερικού ελέγχου θα παρακολουθούνται από επιτροπή ελέγχου, η οποία θα αποτελείται από μέλη τα οποία θα παύονται και θα διορίζονται από τη γενική συνέλευση των μετόχων.

Η Α.Ε. έχει λαμβάνειν με την ίδρυσή της 3 εκατ. ευρώ ως έκτακτη επιχορήγηση και ακόμα 3 εκατ. ευρώ σε μετοχές από το Δημόσιο και τον ΟΔΑΠ, πρόβλεψη που αφήνει ανοιχτή την κερκόπορτα για συμμετοχή της ιδιωτικής αγοράς στη διαχείριση. Σύμφωνα με τις διατάξεις, ποσοστό 60% των καθαρών εσόδων αποδίδεται στον ΟΔΑΠ, ενώ το υπόλοιπο παραμένει στην εταιρεία για την εξυπηρέτηση και τη χρηματοδότηση της λειτουργίας και των επενδυτικών της δράσεων.

Νέα, λοιπόν, λειτουργικά έξοδα, αλλά και εξασφαλισμένα τα κέρδη του νέου φορέα που δημιουργεί το υπουργείο Πολιτισμού αντί να ανταποκριθεί στο διαχρονικό πρόβλημα της υποστελέχωσης κρίσιμων υπηρεσιών. Ενδεικτικό δε της βιασύνης του να νομοθετήσει κατακαλόκαιρο αποτελεί πως η δημοσίευση της αιτιολογικής έκθεσης του ν/σ έγινε λίγες μέρες πριν από τη λήξη της δημόσιας διαβούλευσης, που ολοκληρώθηκε χθες.

«Όχι» στο ξεπούλημα

Ηχηρό μήνυμα ενάντια στο «ξεπούλημα» και την υποθήκευση της περιουσίας του Πολιτισμού έστειλε ο Συντονισμός σωματείων του ΥΠΠΟ, που προχωρά αύριο σε στάση εργασίας από τις 12.00 έως τη λήξη της βάρδιας.

Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού: Παρέμβαση στη Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος - Θεσμική ανατροπή χωρίς τεκμηρίωση και κοινωνική νομιμοποίηση

Πρωτοβουλία: Παρέμβαση στη Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στη Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας
με τίτλο: «Επέκταση αρμοδιοτήτων της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, ενίσχυση της ΡΑΑΕΥ, ρυθμίσεις για τον ΟΔΥΘ και λοιπές διατάξεις»

---

Θεσμική ανατροπή χωρίς τεκμηρίωση και κοινωνική νομιμοποίηση

Το υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου επιχειρεί μία από τις μεγαλύτερες μεταβολές των τελευταίων δεκαετιών στο θεσμικό, διοικητικό και οικονομικό μοντέλο παροχής των υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης.

Μια τόσο σοβαρή θεσμική ανατροπή προωθείται στην καρδιά του καλοκαιριού, με όρους ουσιαστικού κατεπείγοντος, χωρίς να έχει προηγηθεί οργανωμένος και ουσιαστικός διάλογος με τους Δήμους, τις Περιφέρειες, την ΚΕΔΕ, τις Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων, τις ΔΕΥΑ, τους εργαζομένους, τους αγροτικούς φορείς, την επιστημονική κοινότητα και τις τοπικές κοινωνίες.

Η δημόσια διαβούλευση περιορίζεται σε μόλις δέκα ημέρες.

Αυτό δεν είναι ουσιαστική διαβούλευση. Είναι μια διαδικασία που λειτουργεί ως τυπική επικύρωση μιας ήδη ειλημμένης απόφασης.

Η επιλογή του χρόνου και του ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος γεννά εύλογες υποψίες. Γιατί ένα νομοσχέδιο τέτοιας κλίμακας κατατίθεται μέσα στο καλοκαίρι, όταν η λειτουργία των συλλογικών οργάνων, των δημοτικών συμβουλίων, των σωματείων και των επιστημονικών φορέων είναι αντικειμενικά δυσχερέστερη; Γιατί δεν προηγήθηκε θεσμικός διάλογος; Γιατί δεν δίνεται επαρκής χρόνος για επιστημονικό, οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο;

Η κυβέρνηση δεν εξηγεί ποιος πραγματικός λόγος επιβάλλει αυτή τη βιασύνη για προβλήματα που είναι γνωστά εδώ και χρόνια και για έναν σχεδιασμό που επανέρχεται, με διαφορετικές μορφές, τουλάχιστον από το 2022, χωρίς όμως ποτέ να συνοδευτεί από επιστημονική τεκμηρίωση και επαρκή συζήτηση.

Οι εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης έχουν ήδη καταγγείλει ότι το σχέδιο ήρθε χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους Δήμους, χωρίς επαρκή οικονομοτεχνική τεκμηρίωση και με ανεπαρκέστατο δεκαήμερο χρόνο διαβούλευσης. Ακόμη και αυτοδιοικητικοί που δεν απορρίπτουν τη συνεργασία με την ΕΥΔΑΠ ή την ΕΥΑΘ χαρακτηρίζουν τη διαδικασία λανθασμένη, επειδή πραγματοποιήθηκε ερήμην των άμεσα ενδιαφερομένων.

Ζητούμε, επομένως, πριν από την εξέταση των επιμέρους διατάξεων:

1. Την αναστολή της νομοθετικής διαδικασίας μέχρι να πραγματοποιηθεί πραγματικός θεσμικός διάλογος.
2. Τη δημοσιοποίηση όλων των οικονομοτεχνικών, επιχειρησιακών και περιβαλλοντικών μελετών.
3. Την παρουσίαση συγκεκριμένων στοιχείων για το κόστος της μετάβασης, τις πηγές χρηματοδότησης, τη στελέχωση, τις επενδύσεις και τις επιπτώσεις στα τιμολόγια.
4. Τη συγκριτική αξιολόγηση εναλλακτικών μοντέλων πριν από την οριστικοποίηση της υποχρεωτικής μεταφοράς.

Προς ένα ελληνικό φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα; Μετά την Υγεία στην σειρά τής ιδιωτικοποίησης μπαίνει και η Δικαιοσύνη...

Προς ένα ελληνικό φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα;

Το έργο ΣΔΙΤ στις φυλακές Ασπρόπυργου και η ηλεκτρονική επιτήρηση. Μετά την Υγεία στην σειρά της ιδιωτικοποίησης μπαίνει και η Δικαιοσύνη

Τάσος Θεοφίλου

Τον Φεβρουάριο του 1995, όταν πλέον οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του συστήματος φυλακών των ΗΠΑ είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές, ο λευκός δημοσιογράφος και ακτιβιστής Mike Davis άνοιγε τη δημόσια συζήτηση δημοσιεύοντας στο περιοδικό Nation ένα άρθρο με τίτλο «Hell Factories In the Field: A Prison-Industrial Complex». Εκεί εξηγούσε ότι η πολιτεία της Καλιφόρνια διέθετε το τρίτο πολυπληθέστερο σωφρονιστικό σύστημα στον κόσμο (125.842 κρατούμενους σύμφωνα με την τότε τελευταία επίσημη καταμέτρηση) μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες (ως σύνολο). Κατά την τελευταία εκείνη δεκαετία, η πολιτεία έχει κατασκευάσει τις φυλακές Calipatria, 220 μίλια νοτιοανατολικά του Λος Άντζελες, καθώς και δεκαπέντε άλλες νέες φυλακές, οι οποίες κόστισαν 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το αναδυόμενο εκείνο «φυλακοβιομηχανικό σύστημα», όρος που σε εκείνο το άρθρο εισήχθη και τελικά επικράτησε, «ανταγωνίζεται όλο και περισσότερο την αγροβιομηχανία ως κυρίαρχη δύναμη στη ζωή της αγροτικής Καλιφόρνιας και συναγωνίζεται τους κατασκευαστές ακινήτων ως τον κύριο φορέα άσκησης πίεσης των νομοθετών στο Σακραμέντο. Έχει μετατραπεί σε ένα τέρας που απειλεί να εξουδετερώσει και να καταβροχθίσει τους δημιουργούς του, και η ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του θα έπρεπε να ταράξει μια εθνική συνείδηση που σήμερα αρκείται στην ιδέα μιας μόνιμης φυλακισμένης τάξης».

Η αυστηροποίηση της νομοθεσίας, σύμφωνα με το άρθρο, προσέθετε διαρκώς νέους κρατούμενους σε ένα ήδη τραγικά υπερπλήρες και εξαιρετικά βίαιο σύστημα. «Για να διατηρήσει έστω και τα πιο στοιχειώδη δεσμά», προέβλεπε ο Mike Davis, «σε αυτόν τον τεράστιο πληθυσμό, η πολιτεία θα αναγκαστεί να λεηλατήσει τον προϋπολογισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τη δημιουργία δεκάδων νέων φυλακών. Επιπλέον, θα ασκηθούν ισχυρές πολιτικές πιέσεις για τη μείωση του κόστους αυτής της “αποθήκευσης ανθρώπων” μέσω μιας ποικιλίας τεχνολογικών και εμπορικών καινοτομιών».

Μερικά χρόνια μετά, το 2003, η Αφροαμερικανή ακτιβίστρια και διανοούμενη, συνεπώνυμή του, Angela Davis έγραφε στο βιβλίο «Are Prisons Obsolete?» πως η «φυλάκιση έχει καταστεί η πρώτη επιλογή για την αντιμετώπιση πάρα πολλών κοινωνικών προβλημάτων που βαραίνουν τους ανθρώπους που ζουν στη φτώχεια».

«Όμως οι φυλακές δεν εξαφανίζουν τα προβλήματα, εξαφανίζουν ανθρώπους», συνεχίζει παρακάτω στο ίδιο άρθρο η Angela Davis, καθώς εξηγεί ότι «η πρακτική της εξαφάνισης τεράστιου αριθμού ανθρώπων από φτωχές, μεταναστευτικές και φυλετικά περιθωριοποιημένες κοινότητες έχει κυριολεκτικά εξελιχθεί σε μεγάλη επιχείρηση».

Σύμφωνα με το άρθρο της, όταν οι φυλακές εξαφανίζουν ανθρώπους προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων, πρέπει να δημιουργηθούν σωφρονιστικές υποδομές για να φιλοξενήσουν έναν ταχέως αυξανόμενο πληθυσμό φυλακισμένων. Πρέπει να παρέχονται αγαθά και υπηρεσίες για να διατηρηθούν ζωντανοί οι φυλακισμένοι πληθυσμοί. Το έργο αυτό, το οποίο αποτελούσε μέχρι και λίγα χρόνια αποκλειστική αρμοδιότητα της κυβέρνησης, είχε περάσει πλέον και σε ιδιωτικές εταιρείες που διατηρούσαν στενούς δεσμούς μαζί της.

Καθώς οι φυλακές πολλαπλασιάζονταν στην αμερικανική κοινωνία, το ιδιωτικό κεφάλαιο είχε ξεκινήσει να εμπλέκεται στη βιομηχανία της τιμωρίας. Και ακριβώς λόγω του δυναμικού κέρδους τους, οι φυλακές αποκτούσαν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για την αμερικανική οικονομία.

Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών αποτέλεσε το πιο προφανές παράδειγμα της τρέχουσας στροφής του κεφαλαίου προς τη βιομηχανία των φυλακών, καθώς οι κυβερνητικές συμβάσεις για την κατασκευή τους ενίσχυαν τον κατασκευαστικό κλάδο, ενώ συγχρόνως η αρχιτεκτονική κοινότητα αναγνώριζε τον σχεδιασμό φυλακών ως μια σημαντική νέα εξειδικευμένη αγορά.

Οι επιχειρήσεις όμως δεν εμπλέκονται μόνο στο κατασκευαστικό στάδιο, αλλά αποκόμιζαν επιπλέον τεράστια κέρδη από την εκμετάλλευση της εργασίας του μη συνδικαλισμένου εργατικού δυναμικού.

«Πολλές εταιρείες, των οποίων τα προϊόντα καταναλώνουμε καθημερινά, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η εργατική δύναμη των φυλακών μπορεί να είναι εξίσου κερδοφόρα με την εργατική δύναμη του τρίτου κόσμου που εκμεταλλεύονται οι παγκόσμιες εταιρείες με έδρα τις ΗΠΑ. Και οι δύο περιπτώσεις οδηγούν πρώην συνδικαλισμένους εργαζόμενους στην ανεργία, ενώ πολλοί καταλήγουν ακόμη και στη φυλακή…».

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Υπάρχουν κάποια δεδομένα που δείχνουν πως η αντεγκληματική και σωφρονιστική πολιτική, αν και με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών, επηρεάζεται από το αμερικανικό παράδειγμα και γίνεται αντιληπτή ως πεδίο ιδιωτικού κέρδους.

Ένα παράδειγμα, οι υπό κατασκευή φυλακές στον Ασπρόπυργο, στις οποίες προβλέπεται να γίνει η μετεγκατάσταση των Φυλακών Κορυδαλλού. Είναι η πρώτη φορά που την ανέγερση φυλακών δεν αναλαμβάνει το Δημόσιο μέσα από τις Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. ή τη Θέμις Κατασκευαστική, πριν απορροφηθεί από την πρώτη, αλλά υπάγεται σε πλαίσιο ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα).

«Ανώνυμη Εταιρεία» για τη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς! Η κυβέρνηση μετατρέπει σε «οίκο εμπορίου» τα Μνημεία

«Ανώνυμη Εταιρεία» για τη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς ! Η κυβέρνηση μετατρέπει σε «οίκο εμπορίου» τα Μνημεία

Τα σωματεία του Υπουργείου Πολιτισμού  Δευτέρα 20 Iουλίου πραγματοποιούν Συνέντευξη Τύπου ενάντια  στην ίδρυση Ανώνυμης Εταιρείας.

Η κυβέρνηση, τις τελευταίες ημέρες έχει θέσει προς διαβούλευση σχέδιο νόμου του ΥΠΠΟ, το οποίο μεταξύ άλλων προβλέπει τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρείας «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΑΕ» (Hellenic Heritage Organisation SA)!

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη το έκανε και αυτό! Να στήσει εταιρεία για την διαχείριση των μνημείων!

Ο Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ),  άλλοτε Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ), που διαχειρίζεται κρίσιμες λειτουργικές ανάγκες  μουσείων και αρχαιολογικών χώρων, ήταν ανέκαθεν η χρυσοτόκος όρνιθα για το Υπουργείου Πολιτισμού.

Και αυτό διότι είναι  μία από τις βασικότερες χρηματοδοτικές πηγές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.  Εισπράττει τα εισιτήρια, διαχειρίζεται τα πωλητήρια στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία καθώς και άλλα ακίνητα και διαθέτει την αποκλειστικότητα – προς όφελος του δημοσίου – των πιστών αντιγράφων αρχαίων έργων τέχνης προς πώληση. Τα έσοδα από όλα τα παραπάνω διατίθενται για τις λειτουργικές ανάγκες των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων.

Αλλά στο πολύ κοντινό μέλλον… όλα τα παραπάνω αναμένεται να είναι απλώς παρελθόν.

Το εισπρακτικό εύρος του τέως ΤΑΠ και νυν ΟΔΑΠ το γνώριζαν φυσικά  όλες οι κυβερνήσεις, αλλά κυρίως οι… φιλάρχαιοι επενδυτές και χορηγοί, γι’ αυτό και προσπαθούσαν διακαώς να κάνουν τις … όρνιθες να κακαρίζουν αγοραία.

Θυμίζουμε, το παράδειγμα του ΟΠΕΠ ΑΕ (Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού) που ιδρύθηκε το 1997 με υπουργό Πολιτισμού τον Ευ. Βενιζέλο μόνο για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων, αποφασίστηκε να παραμείνει ενεργός και μετά το 2004,  ανέλαβε από το ΤΑΠΑ τα πωλητήρια στους πλέον προβεβλημένους αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία της χώρας, την εκχώρηση της παραγωγής μουσειακών αντιγράφων σε ιδιωτικές εταιρίες, υπέγραψε μια σκανδαλώδη σύμβαση με τη Siemens για την εγκατάσταση 4.500 «φορητών ξεναγών» σε 15 αρχαιολογικούς χώρους (που δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ενώ πληρώθηκαν 4 εκατομμύρια ευρώ ως προκαταβολή) και τελικά έκλεισε με έλλειμμα 14 ευρώ!

Θυμίζουμε, επίσης πως ήδη ο ΟΔΑΠ έχει απωλέσει τα έσοδα από τα 5 μεγάλα αρχαιολογικά μουσεία που έγιναν ΝΠΔΔ με διορισμένα από την κυβέρνηση Διοικητικά Συμβούλια. Στην πραγματικότητα τα έσοδα από αυτά τα μουσεία τα στερούνται οι μικρότεροι αρχαιολογικοί χώροι.

Τελευταία προσπάθεια είναι το νομοσχέδιο – πολιτιστική «σκούπα» της κυβέρνησης, που βγήκε σε διαβούλευση,  εμπνεύσεως Λίνας Μενδώνη και φέρει τον τίτλο: «Σύσταση νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, με την επωνυμία «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΑΕ» (Hellenic Heritage Organisation SA), Αναδιοργάνωση του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (Ο.Δ.Α.Π.) – Στρατηγική για την προστασία και ανάδειξη της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας – Ίδρυση Φορέα Διαχείρισης Επισκέψιμων Χώρων Ενάλιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Εφαρμογή του εθνικού σχεδίου δράσης με σκοπό την ανάπτυξη του Οπτικοακουστικού Δημιουργικού Τομέα (Ο.Δ.Τ.) – Ρυθμίσεις για την προστασία των αρχαιοτήτων και της πολιτιστικής κληρονομιάς – Διαχείριση και διανομή αδιάθετων ποσών πνευματικών δικαιωμάτων – Θέματα Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας και άλλων εποπτευόμενων φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού»»

 Με αυτό, λοιπόν, το σχέδιο νόμου, δίπλα  στον ΟΔΑΠ στήνεται μία Ανώνυμη Εταιρεία,  η οποία με χρήματα του δημοσίου – ο ΟΔΑΠ θα καλύπτει τα λειτουργικά της έξοδα και μάλιστα προκαταβάλλοντας το διαχειριστικό κόστος – θα είναι θεσμικά και λογιστικά απελευθερωμένη  να οργανώνει δουλίτσες με ιδιώτες που νοιάζονται για… τον πολιτισμό. Επίσης, ροβλέπεται η Εταιρεία να παίρνει και έκτακτες επιχορηγήσεις από τον ΟΔΑΠ (άρθρο 17, παρ. 1), καθώς και τακτική και έκτακτη επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (άρθρο 17, παρ 1).

Στην πραγματικότητα, πρόκειται μία προδιαγεγραμμένη πορεία ετών, η οποία οδηγούσε σε αυτό το αποτέλεσμα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στον νόμο Ν.4761/2020 “Αναδιοργάνωση του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων και μετονομασία του σε Οργανισμό Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων, προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς στο εξωτερικό, ρυθμίσεις για το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης και το μουσείο «Φοίβος Ανωγειανάκης» και άλλες διατάξεις» προβλέπεται η σημερινή εξέλιξη, η οποία βέβαια πάει και ένα βήμα πέρα από το νόμο.

Συγκεκριμένα άρθρο 5 αναφέρεται ότι «Για την υποστήριξη της εκπλήρωσης των αναπτυξιακών σκοπών του Ο.Δ.Α.Π. με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση των Υπουργών Οικονομικών και Πολιτισμού και Αθλητισμού, κατόπιν εισήγησης του Δ.Σ. του Ο.Δ.Α.Π., μπορεί να συστήνεται νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ειδικού σκοπού. Το Ν.Π.Ι.Δ. διοικείται από Δ.Σ. που ορίζεται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού μετά από πρόταση του Δ.Σ. του Ο.Δ.Α.Π. και έχει αποκλειστικό αντικείμενο τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας της παρ. 1 του άρθρου 4.»

Τότε ήταν που σταμάτησε να ανακατευθύνει έσοδα για τις ανάγκες των αρχαιολογικών χώρων. 

Στην πραγματικότητα ,τα τελευταία χρόνια και με σημείο καμπής το Ταμείο Ανάκαμψης, ο ΟΔΑΠ διαμελιζόταν και διαμοιραζόταν σε ιδιώτες για να προσφέρουν διαφόρων ειδών υπηρεσίες, υπό το βολικό επιχείρημα της υποστελέχωσης.   

Και παρά το γεγονός ότι τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια το πρόβλημα του πρώην ΤΑΠ, σημερινός ΟΔΑΠ ήταν πράγματι η ακραία υποστελέχωση, τα σχεδόν 50 εκ. του ΤΑΑ που βρέθηκε να διαχειρίζεται, αντί να κατευθυνθούν σε προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αλλά και εκσυγχρονισμό του φορέα, πήγαν σχεδόν όλα σε εταιρείες.

Εταιρείες οι οποίες ανέλαβαν από την κρίσιμη διαχείριση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου μέχρι και  την μισθοδοσία των υπαλλήλων, αλλά και προσλήψεις προσωπικού για τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων. Σύμφωνα με τους εργαζόμενους του ΟΔΑΠ περίπου 45 (!) εταιρείες έχουν συνάψει μεγάλες συμβάσεις κατόπιν διαγωνισμών, αλλά και μικρότερες με απ’ ευθείας αναθέσεις. Εφτασαν να αναθέτουν σε ιδιώτη ακόμα και τις τουαλέτες στην Ακρόπολη με αντίτιμο για τον χρήστη 1 ευρώ! Το αποτέλεσμα είναι, το ήδη ελάχιστο προσωπικό να τρέχει με εξοντωτικούς ρυθμούς πίσω από διαγωνισμούς και παραλαβές έργων και υπηρεσιών.

Με άλλα λόγια υπάλληλοι ως «υπηρετικό» προσωπικό διευθετήσεως των υποθέσεων των ιδιωτικών εταιριών.

Η ίδια πολιτική θα ανατεθεί τώρα σε μια ΑΕ εκτός δημόσιου λογιστικού, εκτός κάθε διαφάνειας και θεσμικής δικλείδας. Η διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, μνημείων, μουσείων ιστορικών τόπων, η διαχείριση των εισιτηρίων, τα πωλητήρια, τα αναψυκτήρια, η κινητή και ακίνητη περιουσία του ΟΔΑΠ και του ΥΠΠΟ, θα αποτελούν αντικείμενο Ανώνυμης Εταιρείας!