Η Παλαιστίνη στους χάρτες: Πώς οι πρώτες χαρτογραφήσεις της Παλαιστίνης από τη Δύση συνεχίζουν να διαμορφώνουν την αντίληψή της για τον σιωνισμό σήμερα

BDS Greece

Κριτική Βιβλίου: Πώς οι πρώτες χαρτογραφήσεις της Παλαιστίνης από τη Δύση συνεχίζουν να διαμορφώνουν την αντίληψή της για τον σιωνισμό σήμερα

 

Από τον Tony Greenstein* | 26.7. 2026 | Mondoweiss

 

Η ΠΑΛAIΣΤΙΝΗ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ (PALESTINE MAPPED)

 

Από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα στην πρώιμη γεωγραφική σκέψη - του Thomas Suárez

 

Ο Τομ Σουάρεζ είναι ένας από τους πιο σχολαστικούς και προσεκτικούς ερευνητές σε θέματα Παλαιστίνης και σιωνισμού, αν και είναι σχετικά άγνωστος. Το πρώτο του βιβλίο, «The State of Terror» (Το Κράτος της Τρομοκρατίας), το οποίο οι σιωνιστές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εμποδίσουν τη δημοσιοποίησή του, διακόπτοντας τις περιοδείες ομιλιών του, αποτελούσε ένα μεγαλειώδες αριστούργημα που ανέλυε τη σιωνιστική τρομοκρατία που δημιούργησε το ισραηλινό κράτος και τις στρατηγικές τους για τη μελλοντική εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης.

 

Το δεύτερο βιβλίο του Σουάρεζ, «Palestine Hijacked – How Zionism Forged an Apartheid State from the River to the Sea» (Η Παλαιστίνη υπό κατάληψη – Πώς ο σιωνισμός δημιούργησε ένα κράτος απαρτχάιντ από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα), ήταν ένα ακόμη αριστούργημα. 

 

Όπως έγραψε ο Ιλάν Παπέ, ο Σουάρεζ έδειξε πώς "Η χρήση της τρομοκρατίας ήταν σκόπιμη και συνεχής, και πραγματοποιήθηκε ή υποστηρίχθηκε από τους ίδιους ηγέτες που στη συνέχεια ίδρυσαν και ηγήθηκαν του ισραηλινού κράτους. 

 

Ζούμε ακόμα αυτή την ιστορία: Το βιβλίο αποδεικνύει ότι το καθεστώς απαρτχάιντ του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων και η συνεχιζόμενη απαλλοτρίωση της χώρας τους δεν είναι αποτέλεσμα πολύπλοκων ιστορικών συνθηκών, αλλά ο επιδιωκόμενος, μοναδικός στόχος του σιωνισμού από την αρχή του.

 

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το τελευταίο βιβλίο του Σουάρεζ ακολουθεί την παράδοση των προηγούμενων βιβλίων του, ακόμη και αν επικεντρώνεται κυρίως στο οπτικό παρά στο λεκτικό στοιχείο.

 

Το «Palestine Mapped» καθοδηγεί τον αναγνώστη μέσα από τις ελληνικές και ρωμαϊκές αντιλήψεις για την Παλαιστίνη, τους διάφορους μεσαιωνικούς μεσογειακούς πολιτισμούς και τη χαρτογράφηση της ευρωπαϊκής χριστιανικής «Αγίας Γης», η οποία κυριάρχησε από την εποχή της Μεταρρύθμισης και συνεχίζει να επηρεάζει τη σύγχρονη πολιτική σκέψη. Δεν πρόκειται απλώς για ένα βιβλίο σχετικά με τη χαρτογραφία ή τη δημιουργία χαρτών, αλλά για το πώς οι έννοιες της «Αγίας Γης» και της Παλαιστίνης διαμόρφωσαν τους χάρτες και τις οπτικές αναπαραστάσεις που δημιουργήθηκαν.

 

Ένα όμορφα εικονογραφημένο βιβλίο για τη χαρτογράφηση της πορείας του ποταμού προς τη θάλασσα μπορεί να φαίνεται ως μια πολυτέλεια που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, δεδομένου ότι οι Παλαιστίνιοι σφαγιάζονται καθημερινά. Ο Suárez το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Εξηγεί στην Εισαγωγή του γιατί η συνεχιζόμενη γενοκτονία καθιστά, στην πραγματικότητα, το θέμα ακόμη πιο επίκαιρο. Ίσως το κλειδί για αυτό να βρίσκεται στην τελευταία λέξη του υπότιτλου: «γεωγραφική σκέψη».

Μεγάλο μέρος της φανατικής υποστήριξης της Δύσης προς το Ισραήλ έχει τις ρίζες του στον ευαγγελικό μεσσιανισμό, την ψύχωση (για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του συγγραφέα) ότι το ισραηλινό κράτος είναι ο τόπος της βιβλικής Γένεσης, «τοποθετώντας το εκτός του χώρου όλων των άλλων γήινων εθνών και εξασφαλίζοντας ευρεία χριστιανική αφοσίωση».

 

Ο Σουάρεζ υποστηρίζει ότι αυτή η συλλογική νοοτροπία των ελίτ και της θρησκείας τροφοδοτείται από τη δική μας γεωγραφική διάθεση, και ότι το βιβλίο προορίζεται εν μέρει ως αντίδοτο σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί την αφήγηση της «χαρτογράφησης της Αγίας Γης».

 

Δεδομένου ότι το βιβλίο είναι οργανωμένο κατά προσέγγιση χρονολογικά, η συνάφειά του με τον πραγματικό κόσμο γίνεται εμφανής κυρίως στο τελευταίο κεφάλαιο — αν και η παραποίηση αρχαίων χαρτών από το ισραηλινό κράτος αποδεικνύεται ήδη με τον χάρτη της «Μαδάμπα» του 6ου αιώνα.

 

Το βιβλίο ξεκινά με τις παλαιότερες σωζόμενες χαρτογραφήσεις της Λεβαντίνης, αυτές των Ελλήνων και των Ρωμαίων, και στη συνέχεια αφιερώνει δύο κεφάλαια στη μεσαιωνική περίοδο. Το πρώτο ασχολείται με τη χαρτογράφηση από τους Ευρωπαίους, στην οποία η Παλαιστίνη αποτελεί το επίκεντρο: τόσο εκείνη που έγινε από την απόσταση της Εκκλησίας, όσο και εκείνη των προσκυνητών που βρέθηκαν επί τόπου.

 

Το δεύτερο κεφάλαιο ασχολείται με τη χαρτογράφηση στην οποία η Παλαιστίνη δεν αποτελούσε το επίκεντρο, αλλά μέσω της οποίας η χαρτογράφηση — και η δυτική αντίληψη — για την Παλαιστίνη εξελίχθηκε παρ’ όλα αυτά: ναυτικοί χάρτες, εξελιγμένοι παγκόσμιοι χάρτες, η «Γεωγραφία» του Πτολεμαίου, καθώς και αυτό που ο συγγραφέας αποκαλεί «αραβική» χαρτογράφηση, ένας όρος που χρησιμοποιείται αντί του συνήθους «ισλαμικού» όρου που χρησιμοποιείται στον ακαδημαϊκό χώρο, τον οποίο θεωρεί λανθασμένη ορολογία.

 

Στη συνέχεια, το βιβλίο φτάνει σε αυτό που περιγράφεται ως το καθοριστικό έτος του 1500. Τρεις επαναστάσεις της περιόδου θεωρείται ότι επηρέασαν το μέλλον της Παλαιστίνης: η δραματικά διευρυμένη κοσμοθεωρία των Ευρωπαίων, η έλευση της τυπογραφίας και, πάνω απ’ όλα, ο Λουθηρανισμός.

 

Παραμονές Αποκάλυψης για το Ισραήλ - Του Δημήτρη Λένη*

Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι, εκπρόσωπος της πιο επιθετικής σιωνιστικής πτέρυγας του αμερικανικού κατεστημένου | AP Photo/Ohad Zwigenberg, File

Παραμονές Αποκάλυψης για το Ισραήλ

Το Ιράν είναι πλέον η μεγάλη δύναμη στη Μ. Ανατολή, όχι το Ισραήλ. Το μόνο που μένει είναι να το χωνέψει και το Ισραήλ ότι έχει ηττηθεί στρατηγικά

 Δημήτρης Λένης*

Tο τίμημα της ήττας από το Ιράν θα είναι μακροπρόθεσμα πολύ βαρύ για το Ισραήλ (και για τις ΗΠΑ). Το Ισραήλ δεν είναι πλέον η ίδια χώρα που ήταν πέρσι, αν και δεν το έχει συνειδητοποιήσει ακόμη. Και όχι μόνο το Ισραήλ.

Ο πρεσβευτής των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι, είναι εκπρόσωπος της πιο επιθετικής σιωνιστικής πτέρυγας του αμερικανικού κατεστημένου. Εχει υπάρξει κυβερνήτης του Αρκανσο (η κόρη του μάλιστα είναι η σημερινή κυβερνήτρια της Πολιτείας – μη νομίζετε ότι μόνο εδώ έχουμε κληρονομική δημοκρατία) και έχει υπηρετήσει σε πολλά υψηλόβαθμα πόστα. Δεν είναι δηλαδή κανένας τυχαίος.

Είναι επίσης βαπτιστής πάστορας (δηλαδή διαμαρτυρόμενος παπάς) και ανήκει στην πολύ δημοφιλή αυτή ομολογία (κάποιοι θα την έλεγαν ακραία και φανατική αίρεση) των φονταμενταλιστών αναγεννημένων χριστιανών που θεωρούν το Ισραήλ ως το αναγκαίο μέσο για την έλευση του βασιλείου του Θεού επί της γης. Πριν από τη Δευτέρα Παρουσία βλέπετε, θα δοθεί η ευκαιρία στους Ιουδαίους που κατοικούν στους Αγιους Τόπους να αλλαξοπιστήσουν και να γίνουν χριστιανοί. Οι περισσότεροι δεν θα το κάνουν και θα αφανιστούν υποφέροντας παντοτινά στην κόλαση – έτσι θα ξεκινήσει η αρπαγή και ο Αρμαγεδδώνας και τα λοιπά, ώστε να οδηγηθούμε στη χιλιετή βασιλεία των δικαίων, αμήν. Μέχρι να συμβεί όμως αυτό, έχουμε καθήκον να υποστηρίζουμε τυφλά το Ισραήλ, γιατί αν δεν υπάρχουν Ιουδαίοι στους Αγιους Τόπους, δεν θα ξεκινήσει η Αποκάλυψη.

Είναι όλα τμήμα του σοφού θείου σχεδίου – τα λέει όλα χαρτί και καλαμάρι η «Αποκάλυψη» και τα κάνει κήρυγμα ο πρώην κυβερνήτης και νυν πρέσβης στους Αγιους Τόπους, ο πάστορας Χάκαμπι.

Ιδεοληψίες και Αντίχριστος

Λοιπόν, ο παστοροπρέσβης, μιλώντας σε συνέδριο που διοργάνωσε το Jewish Telegraphic Agency στη Δυτική Ιερουσαλήμ στις 22 Ιουνίου, υποστήριξε ότι ο δυτικός πολιτισμός έχει θεμελιωθεί πάνω σε εβραϊκές και ιουδαιοχριστιανικές αρχές. «Χωρίς το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν θα υπήρχαν», δήλωσε, προσθέτοντας: «Χωρίς αυτό, δεν θα υπήρχαν οι ΗΠΑ. Είναι τόσο απλό». Ο Χάκαμπι αναγνώρισε ότι το τελευταίο διάστημα έχουν υπάρξει εντάσεις στις σχέσεις ΗΠΑ και Ισραήλ, ωστόσο επέμεινε ότι οι δεσμοί των δύο χωρών παραμένουν σταθεροί και διαχρονικοί, κάνοντας λόγο για έναν «άρρηκτο δεσμό».
Παρά το πρωθύστερο (το Ισραήλ υπάρχει εδώ και σκάρτα 80 χρόνια), σε έναν βαθμό αυτά όλα είναι αλήθεια. Οι ιδεολογικοί δεσμοί είναι βαθιοί και έχουν πάντα μια δευτερεύουσα θρησκευτική χροιά: π.χ. «ισλαμοφασίστες», ισλαμιστές τρομοκράτες κ.λπ. Σκεφτείτε επίσης ότι ο Πίτερ Τιλ, ο ιδρυτής της πολυεθνικής Palantir, αυτής που πουλάει όπλα και εργαλεία επιτήρησης, ένας ήρωας της Silicon Valley, μιλάει για τον Αντίχριστο και την έλευσή του.

Με άλλα λόγια, οι ιδεολογικοί δεσμοί του σχεδίου Ισραήλ με τη μητρόπολη είναι ισχυροί και δεν θα θρυμματιστούν σε ένα απόγευμα, μόνο και μόνο επειδή η πλειονότητα του πλανήτη έχει σιχαθεί να ακούει για το πόσο φίλη και σύμμαχη είναι μια χώρα που διαπράττει καθημερινά πογκρόμ, εθνοκαθάρσεις, γενοκτονία (τι σκοτεινή κι αλλόκοτη ειρωνεία η χρήση αυτών των λέξεων με αυτουργούς Εβραίους!). Ο μέσος Δυτικός μικροαστός έχει κουραστεί να κοιτά στους Αγιους Τόπους και να βλέπει τα μούτρα του στον καθρέφτη. Αλλά τον βοηθά να κρατηθεί και να μην επαναστατήσει η κυρίαρχη ιδεολογία, δηλαδή η ενστικτώδης σκέψη ότι «όλα αυτά είναι απαραίτητα για να έρθει το τέλος του κόσμου» και έτσι τα πράγματα να παραμείνουν επιτέλους τα ίδια.

Στο τέλος του κόσμου του

Η Χάνα Άρεντ μάς είχε προειδοποιήσει για την ίδρυση του Ισραήλ

Η Χάνα Άρεντ μας είχε προειδοποιήσει για την ίδρυση του Ισραήλ

Αποσπάσματα από δημοσίευση του Ρόμπερτ Μαν*

Η Χάνα Άρεντ είχε προειδοποιήσει το 1948, ότι ένα εβραϊκό κράτος που θα ιδρυόταν χωρίς συμφωνία μεταξύ Εβραίων και Αράβων θα ζούσε σε κατάσταση μόνιμου πολέμου, φόβου και αποκλεισμού – μια προειδοποίηση που σήμερα μοιάζει λιγότερο με ιδεαλισμό και περισσότερο με ρεαλισμό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της μάλλον ανορθόδοξης ακαδημαϊκής μου σταδιοδρομίας, έχω διεξάγει έρευνα και έχω γράψει βιβλία ή δοκίμια όχι σύμφωνα με κάποια ειδικότητα, αλλά πάνω σε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων που με ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Τα θέματα αφορούσαν κυρίως τα τρέχοντα γεγονότα είτε στη χώρα μου, την Αυστραλία, είτε σε άμεση ή έμμεση σχέση με όσα συνέβησαν στην Ευρώπη στους παππούδες μου και στον λαό μου. Λόγω της «7ης Οκτωβρίου», της βάναυσης μαζικής δολοφονίας περίπου χιλίων Ισραηλινών Εβραίων υπό την ηγεσία της Χαμάς, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) ξεκίνησαν την ανελέητη εξόντωση των κατοίκων της Γάζας και την καταστροφή της ίδιας της Γάζας.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εκστρατείας του IDF, κάθε μέρα για μένα ξεκινά με την ανάγνωση των αναλύσεων για τον συνεχιζόμενο εφιάλτη των Παλαιστινίων της Γάζας, κυρίως στη μεγάλη ισραηλινή εφημερίδα, Haaretz. Σε βαθύτερο επίπεδο, όμως, αυτό που προσπαθώ να κατανοήσω, μέσω της μελέτης της ιστορίας, είναι γιατί ο εβραϊκός λαός στο Ισραήλ και στη διασπορά, ο οποίος υπέστη, κατά πάσα πιθανότητα, το χειρότερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Ολοκαύτωμα, είναι πρόθυμος, περίπου 80 χρόνια αργότερα, να υποστηρίξει μια κυβέρνηση και τις ένοπλες δυνάμεις της που έχουν εφαρμόσει συστηματικά μια πολιτική γενοκτονίας στη Γάζα.

Πρόσφατα επανήλθα στα δοκίμια της Χάνα Άρεντ για το Ισραήλ, η οποία σήμερα θεωρείται η σημαντικότερη πολιτική συγγραφέας του 20ού αιώνα. Η Άρεντ υπήρξε για κάποιο διάστημα σιωνίστρια ενός ιδιαίτερου είδους – υποστηρίκτρια  όχι ενός εβραϊκού κράτους σε τμήμα της Παλαιστίνης, αλλά του δικαιώματος των Εβραίων σε μια «πατρίδα» στην Παλαιστίνη.

Η Άρεντ, τη δεκαετία του 1940, ήταν μέλος της λεγόμενης ομάδας «Ιχούντ», διαδόχου ενός παλαιότερου κινήματος που ονομαζόταν «Μπρίθ Σαλόμ». Και οι δύο ομάδες ανήκαν στο αριθμητικά μικρό σιωνιστικό ρεύμα σκέψης, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν αρκετοί από τους εβραίους διανοούμενους που αξίζει ακόμα να διαβάσει κανείς: ο Αχάντ Χα’αμ, ο Μάρτιν Μπούμπερ και ο Γκέρσον Σόλεμ. Αυτό που ένωνε αυτούς τους ανθρώπους ήταν η αντίληψη ότι, αν οι Εβραίοι δεν έκαναν πρώτα ειρήνη με τους Άραβες, η ικανοποίηση του εβραϊκού αιτήματος για μια πατρίδα στην ιστορική Παλαιστίνη – την  οποία οι εκτοπισμένοι Εβραίοι θεωρούσαν για περισσότερα από 2.000 χρόνια ως τη Γη της Επαγγελίας τους— θα κατέληγε σε καταστροφή. Στη συλλογή Hannah Arendt: The Jewish Writings, βρήκα ένα σύντομο δοκίμιο του οποίου το σκεπτικό μου φάνηκε ότι αξίζει να μοιραστώ με τους αναγνώστες. Ο τίτλος του δοκιμίου ήταν «Για τη διάσωση της εβραϊκής πατρίδας». Η ημερομηνία ήταν το 1948, το έτος κατά το οποίο, μετά από ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών τον Νοέμβριο του 1947, η ιστορική Παλαιστίνη διαιρέθηκε και δημιουργήθηκε το Κράτος του Ισραήλ. Ακολουθούν μερικά από τα κεντρικά του επιχειρήματα. Για την Άρεντ, η ομοφωνία των Εβραίων σχετικά με τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους πριν από την επίτευξη οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ Εβραίων και Αράβων ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε καταστροφή στο μέλλον.

Ένας πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Αράβων για την Παλαιστίνη έδειχνε πλέον να πλησιάζει. Αν το εβραϊκό κράτος «εξαφανιζόταν σε μια άλλη καταστροφή […] αυτό θα γινόταν το κεντρικό γεγονός της εβραϊκής ιστορίας και θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της αυτοδιάλυσης του εβραϊκού λαού».

Η κοινότοπη νομιμοποίηση του πολέμου - Του Τάσου Κωστόπουλου

Ουάσινγκτον, 25 Μαΐου 2026. Η «Μις Αμέρικα» στο δημοφιλέστερο άρμα της φετινής παρέλασης προς τιμήν των πεσόντων των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων.

Η κοινότοπη νομιμοποίηση του πολέμου

Εντυπώσεις από την Ουάσινγκτον σε καιρούς πολεμικούς ή -ακόμη χειρότερα- προπολεμικούς. Η ατάκα του Αδώνιδος είναι χαραγμένη στο αμερικανικό μνημείο του πολέμου της Κορέας.

 Τάσος Κωστόπουλος

Σε μια συγκυρία που μοιάζει όλο και περισσότερο προπολεμική (με την έννοια της σταδιακής διολίσθησης προς έναν ενδεχόμενο Τρίτο Παγκόσμιο), μια επίσκεψη στην Ουάσινγκτον, την πρωτεύουσα της χώρας που έχει σήμερα την πρωτοβουλία γι’ αυτή την κλιμάκωση, αποδεικνύεται πολλαπλά διδακτική για τη νομιμοποίηση του πολέμου ως καταλύτη της εθνικής συγκρότησης και συνοχής. Ο επιμελητής της στήλης είχε την τύχη να πραγματοποιήσει αυτό το ταξίδι τρεις φορές μέσα στην τελευταία διετία, στο πλαίσιο των ερευνητικών του καθηκόντων ως ιστορικός, και θεώρησε χρήσιμο να μοιραστεί με τους αναγνώστες του στην «Εφ.Συν.» κάποιες βασικές εντυπώσεις του. Εντυπώσεις σποραδικές μεν, αρκετά εύγλωττες ωστόσο για τη διαπλοκή μεταξύ των καθημερινών ή συμβολικών πρακτικών που ο κοινωνιοψυχολόγος Μάικλ Μπίλιγκ περιέγραψε ως «κοινότοπο εθνικισμό» και της ανάδειξης του μιλιταρισμού (και του πολέμου) ως ύψιστης αποστολής της νοερής εθνικής κοινότητας μιας «αυτοκρατορικής» υπερδύναμης.

Πλήθη υπαρκτά και ντίτζιταλ

Το πρώτο απ’ αυτά τα συμπεράσματα έχει να κάνει με την κατασκευή, μέσα από τη σύζευξη διαδικτύου και τεχνητής νοημοσύνης, μιας αρκετά πλασματικής εθνικιστικής κινητοποίησης. Η Δευτέρα 25 Μαΐου, «ημέρα μνήμης» για τους πεσόντες των αμερικανικών πολέμων, γιορτάστηκε λ.χ. με παρελάσεις σχολείων, βετεράνων, οικογενειών πεσόντων, αλλά και κάθε είδους εθνικοφρόνων εθελοντών σε όλες τις ΗΠΑ. Η ίδια η «ημέρα μνήμης» πρωτοεμφανίστηκε το 1868 με κατεξοχήν εμφυλιοπολεμική διάσταση (ως απότιση φόρου τιμής στους πεσόντες ειδικά των Βορείων στον πρόσφατο τότε αμερικανικό εμφύλιο, για να υιοθετηθεί σχεδόν αμέσως και από τους Νότιους), θεσμοθετήθηκε ως εθνική εορτή και αργία το 1966 από τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον (κατά την κλιμάκωση της αμερικανικής επέμβασης στο Βιετνάμ) και εμπλουτίστηκε με κεντρική παρέλαση στην Ουάσινγκτον το 2005 (κατά την κλιμάκωση της αντίστασης στην αμερικανική κατοχή του Ιράκ). Τη φετινή -τουλάχιστον- διοργάνωση την είχε αναλάβει η εταιρεία Μπόινγκ, από τα βαριά ονόματα της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας, τα δολοφονικά εργαλεία της οποίας διέπρεψαν κατά του άμαχου πληθυσμού στην πρόσφατη ανθρωποσφαγή της Γάζας.

Οι ομόφρονες ιστότοποι προεξοφλούσαν για τη φετινή κεντρική παρέλαση της Ουάσινγκτον, μπροστά σε εκπροσώπους της στρατιωτικής ηγεσίας των ΗΠΑ, συμμετοχή 300.000 θεατών σε μια πόλη 700.000 κατοίκων (και 5 εκατομμυρίων με τα περίχωρα). Τον ίδιο ακριβώς αριθμό έσπευσε να προβάλει το ίδιο βράδυ, σαν πιστοποιημένο πλέον γεγονός, η «Επισκόπηση τεχνητής νοημοσύνης» (AI Overview) της Google, ο «ενημερωτικός» δηλαδή μηχανισμός που τείνει να υποκαταστήσει σε μεγάλο βαθμό τη Wikipedia ως βασική πηγή πληροφόρησης του όχι ιδιαίτερα υποψιασμένου διαδικτυακού κοινού. Για «περισσότερους από 300.000» κάνει λόγο και η επίσημη Υπηρεσία Διανομής Οπτικής Πληροφόρησης των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων (DVIDS), στις λεζάντες του φωτογραφικού υλικού που διένειμε στο διαδίκτυο.

ΠΡΟΣΟΧΗ: Αλλαγή ημέρας, ώρας & τόπου της διάλεξης-ανοιχτής συζήτησης με τον κοινωνιολόγο & πολιτικό επιστήμονα Thierry Maire και με θέμα: "Εμφύλιος πόλεμος και διαχείριση της μνήμης στην Ελλάδα της κρίσης 2010-2025" που διοργανώνει η Λέσχη Εκπαιδευτικών | Τετάρτη 24/6 , ώρα 19:30, στο καφενείο "Εσπερμεθεντίν", Αντωνίου και Ευάγγελου Μπαρμπέτα 10

Η Λέσχη των Εκπαιδευτικών Σύρου

σας προσκαλεί

στην τελευταία συνάντηση της χρονιάς και στη διάλεξη - ανοιχτή συζήτηση με τον κοινωνιολόγο & πολιτικό επιστήμονα Thierry Maire με θέμα :

Εμφύλιος πόλεμος και διαχείριση της μνήμης στην Ελλάδα της κρίσης 2010-2025.

Ο Thierry είναι συνεργάτης του Iνστιτούτου Maurice Halbwachs, École des Hautes Études en Sciences Sociales στο Παρίσι και της Γαλλικής Σχολής Αθηνών (École Française d’Athènes). Τα επιστημονικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στη σχέση θρησκείας – πολιτικής, στις έμφυλες ταυτότητες και τη διαχείριση της μνήμης των Εμφύλιων πολέμων.

Μεγάλο μέρος της έρευνας και των δημοσιεύσεών του σχετίζεται με την παρουσία και επιρροή της Ευαγγελικής Εκκλησίας στη δημοσία σφαίρα της Γουατεμάλα της Λατινικής Αμερικής. Τα τελευταία χρόνια μελετά συγκριτικά τη διαχείριση της μνήμης του εμφυλίου πολέμου την περίοδο 2010-2025 στην Γουατεμάλα και στην Ελλάδα.

Στην προσέγγιση του κάνει ευρεία χρήση της ποπ κουλτούρας και των μεθοδολογικών εργαλείων της ηχητικής (sonic) και εικονικής ( visual) κοινωνιολογίας οι οποίες εξετάζουν πώς οι εικόνες, ο ήχος και ο οπτικοακουστικός πολιτισμός κατασκευάζουν την πραγματικότητα, αντανακλούν σχέσεις εξουσίας και διαμορφώνουν την ανθρώπινη κοινωνική εμπειρία.

Η διάλεξη θα γίνει στα αγγλικά και θα υπάρχει παράλληλη μετάφραση.

Τετάρτη 24 Ιουνίου, 19.30 μμ

Καφενείο Εσπερμεθεντίν, Αντωνίου και Ευάγγελου Μπαρμπέτα 10

Σχέσεις σιωνισμού με φασισμό και ναζισμό: μια καλά κρυμμένη ιστορία – Του Τάκη Πολίτη

Ο Πρωθυπουργός και Υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Νταβίντ Μπεν-Γκουριόν, στις 31 Μαϊου 1948 εκδίδει διαταγή ενοποίησης των οργανώσεων Χαγκανά, Ιργκούν και Λεχί στον IDF που γνωρίζουμε σήμερα.

Σχέσεις σιωνισμού με φασισμό και ναζισμό: μια καλά κρυμμένη ιστορία – του Τάκη Πολίτη

του Τάκη Πολίτη

Το Ισραήλ διαχρονικά δίνει τεράστια σημασία στην προπαγανδιστική επικοινωνιακή του πολιτική, γνωστή ως hasbara, και με εργαλείο αυτήν έχει διαμορφώσει ένα κατάλληλο για το σιωνιστικό σχέδιο αφήγημα. Ένας από τους βασικούς στόχους του αφηγήματός του είναι η ψυχολογική επιρροή στην παγκόσμια κοινή γνώμη και η δημιουργία θετικών συναισθημάτων απέναντί του. 

Για την επίτευξη αυτής της ψυχολογικής επιρροής, η έννοια-κλειδί είναι η θυματοποίηση των εβραίων. Το σιωνιστικό αφήγημα αυθαίρετα εκλαμβάνει τους εβραίους ως ένα ενιαίο σώμα, ιδιοτελώς τους ταυτίζει με το Ισραήλ και οικειοποιούμενο το Ολοκαύτωμα τούς παρουσιάζει -αλλά με την λαθροχειρία της ταύτισης, τελικά αυτοπαρουσιάζεται- ως το απόλυτο θύμα. 

Η ισραηλινή προπαγάνδα μας λέει ότι στη διάρκεια του Β’Παγκόσμιου Πολέμου, οι εβραίοι στο σύνολό τους στοχοποιήθηκαν ανηλεώς από τη χιτλερική Γερμανία. 

Στο σύνολό τους; Όχι ακριβώς. Οι σιωνιστές συνεργάστηκαν επί δεκαετίες, τόσο με τον γερμανικό ναζισμό, όσο και με τον ιταλικό φασισμό. Αλλά αυτές οι πτυχές της ιστορίας του σιωνισμού -μερικές από τις οποίες αναφέρουμε στη συνέχεια- αποσιωπώνται επιμελώς, συσκοτίζονται επιτηδευμένα και μένουν μακριά από την δημόσια συζήτηση. Πρόσφατα, αρχεία κρατικών ισραηλινών υπηρεσιών αποχαρακτηρίστηκαν ως άκρως απόρρητα και επιβεβαιώνουν αυτήν την συνεργασία, σχετικό άρθρο δημοσιεύθηκε στο διαδικτυακό αγγλόφωνο περιοδικό The Cradle.

Στην Ιταλία, το Δεκέμβριο του 1922, αντιπροσωπεία Ιταλών σιωνιστών -μεταξύ των οποίων ο Μόσε Μπεϊλινσον (Moshe Beilinson), σημαντική φυσιογνωμία του εργατικού σιωνισμού- επισκέφθηκε τον νέο Ιταλό ηγέτη Μουσολίνι και υποσχέθηκε πίστη στο νέο ιταλικό φασιστικό καθεστώς.

Το 1923, ο Βλαντίμιρ Ζαμποτίνσκι -ηγέτης του αναθεωρητικού σιωνισμού- δημοσίευσε το άρθρο του «The Iron Wall», στο οποίο αναδεικνύονται οι αυταρχικές και μιλιταριστικές τάσεις του αναθεωρητικού σιωνισμού και η ιδεολογική του συγγένεια με τον ιταλικό φασισμό. 

Το 1928, ο Άμπα Αχιμέιρ -σημαντικός ιδεολόγος του αναθεωρητικού σιωνισμού- δημοσίευσε μια σειρά από άρθρα με τίτλο «Diario de un Fascista» (Ημερολόγιο ενός Φασίστα) σε τακτική στήλη στην εφημερίδα Doar HaYom των σιωνιστών στην ιστορική Παλαιστίνη.

Το 1934, στη πόλη Civitaveccia, με την πλήρη υποστήριξη και συνεργασία του φασιστικού καθεστώτος Μουσολίνι, ιδρύθηκε η Ναυτική Σχολή της Betar -όπου Betar ήταν η οργάνωση νεολαίας του αναθεωρητικού σιωνισμού- και στη συνέχεια οι απόφοιτοί της εντάχθηκαν ως ναυτικοί στις σιωνιστικές τρομοκρατικές οργανώσεις στην ιστορική Παλαιστίνη και στο μετέπειτα ισραηλινό ναυτικό.

Στη Γερμανία, με την άνοδο του Χίτλερ στην εξουσία -τον Ιανουάριο του 1933- ξεκίνησε μια περίοδος ενεργού συνεργασίας μεταξύ σιωνισμού και ναζισμού, βασισμένη σε κοινές ιδεολογικές αρχές και πρακτικά συμφέροντα. 

Η συμφωνία Haavara υπογράφτηκε τον Αύγουστο του 1933 μεταξύ της Γερμανικής Σιωνιστικής Ομοσπονδίας (Zionistische Vereinigung für Deutschland), της Jewish Agency for Palestine -της κύριας σιωνιστικής οργάνωσης που λειτουργούσε ως η de facto κυβέρνηση της σιωνιστικής κοινότητας στην Παλαιστίνη- και των ναζιστικών οικονομικών αρχών. Κοινός στόχος της συμφωνίας ναζιστών και σιωνιστών ήταν να φύγουν οι Γερμανοί εβραίοι από τη Γερμανία -όπως επιθυμούσαν οι ναζιστές- και να πάνε ως έποικοι στην ιστορική Παλαιστίνη -όπως επιθυμούσαν οι σιωνιστές-. Όσοι Γερμανοί εβραίοι ήταν πρόθυμοι να γίνουν έποικοι, μπορούσαν, κατ’ εξαίρεση, να αγοράσουν γερμανικά προϊόντα -με μέρος από τα ήδη δεσμευμένα από τους χιτλερικούς κεφάλαιά τους- και να τα πάρουν μαζί τους στην Παλαιστίνη. Παράλληλα, οι σιωνιστές ανέλαβαν την υποχρέωση να κάνουν εκστρατεία κατά του διεθνούς μποϊκοτάζ γερμανικών προϊόντων, που είχαν ήδη κηρύξει άλλες εβραϊκές οργανώσεις. Η συμφωνία Haavara λειτούργησε μέχρι την έναρξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1939, οπότε περίπου 65.000 Γερμανοί εβραίοι εποίκησαν την ιστορική Παλαιστίνη φέρνοντας μαζί τους και σημαντικά κεφάλαια, ενισχύοντας έτσι την οικονομική ανάπτυξη της εκεί σιωνιστικής κοινότητας. 

Διαγράφουν ένα λαό από την Ιστορία: Η κατεχόμενη από το Ισραήλ Δυτική Όχθη της Παλαιστίνης διαγράφεται από τα αμερικανικά επίσημα έγγραφα

Η Δυτική Όχθη διαγράφεται από τα αμερικανικά επίσημα έγγραφα

Στη ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη οι λέξεις έδιναν πάντα τις δικές τους μάχες. «Κατεχόμενα εδάφη» ή «αμφισβητούμενα»; «Φράχτης  ασφαλείας» ή «τείχος απαρτχάιντ»; «Τρομοκράτης» ή «μαχητής»; Κάθε επιλογή όρου δεν περιγράφει απλώς μια πραγματικότητα, την ερμηνεύει. Και τις περισσότερες φορές αποκαλύπτει σε ποια πλευρά στέκεται εκείνος που μιλά.

Η γλωσσική αυτή σύγκρουση φαίνεται σταδιακά να επεκτείνεται από τη δημόσια σφαίρα στο πεδίο της νομοθεσίας. Στην αμερικανική πολιτεία του Τενεσί, ψηφίστηκε πρόσφατα νομοσχέδιο που απαγορεύει τη χρήση του όρου «Δυτική Όχθη» σε επίσημα κρατικά έγγραφα, επιβάλλοντας αντ’ αυτού τη χρήση των βιβλικών ονομασιών «Ιουδαία και Σαμάρεια», έναν όρο που παραδοσιακά χρησιμοποιεί το Ισραήλ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το μέτρο, που αναμένεται σύντομα να γίνει νόμος, επεκτείνεται και στην εκπαίδευση — από τα σχολικά εγχειρίδια έως τις περιγραφές μαθημάτων.

Η αιτιολόγηση είναι αρκετά ενδεικτική για την πολιτική στάση των νομοθετών. Ο όρος «Δυτική Όχθη», σύμφωνα με το νομοσχέδιο, κρίνεται ότι «εξαλείφει την εβραϊκή ταυτότητα» της περιοχής και αποκρύπτει «τους βαθιούς ιστορικούς και θρησκευτικούς δεσμούς του εβραϊκού λαού με τη γη.

Συντονισμένη κίνηση των Ρεπουμπλικάνων

Η όλη υπόθεση δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν ήταν μεμονωμένη και δεν εντασσόταν σε μια γενικότερη πολιτική τάση. Όμως και στην Ουάσιγκτον, Ρεπουμπλικανοί βουλευτές επαναφέρουν νομοθετικές προτάσεις και εσωτερικές οδηγίες που ζητούν από κρατικούς αξιωματούχους να εγκαταλείψουν πλήρως τον όρο «Δυτική Όχθη» και να χρησιμοποιούν αποκλειστικά τη βιβλική ονομασία.

Χαρακτηριστική είναι η συγκρότηση της κοινοβουλευτικής ομάδας «Φίλοι της Ιουδαίας και της Σαμάρειας», η οποία προωθεί ανοιχτά την ισραηλινή κυριαρχία στα εδάφη που καταλήφθηκαν μετά τον πόλεμο του 1967. Από τους 16 βουλευτές που συμμετείχαν, κανείς δεν ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας του Κογκρέσου — γεγονός που υπογραμμίζει τον ρόλο που διαδραματίζουν ευαγγελικοί χριστιανικοί κύκλοι στη διαμόρφωση αυτής της ατζέντας.

Η επιρροή αυτή δεν περιορίζεται στη ρητορική. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής έχει ήδη δώσει εντολή στους συνεργάτες του να αποφεύγουν τον όρο «Δυτική Όχθη», ενώ προτάσεις νόμων επιχειρούν να καταστήσουν υποχρεωτική τη χρήση της βιβλικής ονομασίας σε όλα τα επίσημα έγγραφα των ΗΠΑ.

Πρόκειται για μια σαφή μετατόπιση από τη μέχρι πρότινος αμερικανική πολιτική, που —τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων— στήριζε τη λύση δύο κρατών και αναγνώριζε τη διεθνώς αποδεκτή θέση ότι η Δυτική Όχθη αποτελεί κατεχόμενη περιοχή. Σήμερα, η ιδέα της ισραηλινής προσάρτησης όχι μόνο επανέρχεται, αλλά προωθείται ενεργά από πολιτικούς και συμβούλους που επικαλούνται ακόμη και θρησκευτικά επιχειρήματα για να τη δικαιολογήσουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν διατυπωθεί προτάσεις για ανακατεύθυνση οικονομικής βοήθειας από τους Παλαιστίνιους προς την υποστήριξη της ισραηλινής παρουσίας στην περιοχή, ενώ κύκλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επίσημης αναγνώρισης της προσάρτησης. Οι ίδιες προσεγγίσεις εντάσσονται και σε ευρύτερα πολιτικά σχέδια, όπως το λεγόμενο Project 2025, που συνδέεται με τον χριστιανικό εθνικισμό στις ΗΠΑ.

Η διαγραφή ενός λαού από την ιστορία

Πάπας Λέων: Ο κόσμος «καταστρέφεται από μια χούφτα τυράννων»

Σφοδρή κριτική σε ηγέτες που επενδύουν τεράστια ποσά σε πολεμικές συγκρούσεις άσκησε ο Πάπας Λέων, δηλώνοντας ότι ο κόσμος «καταστρέφεται από μια χούφτα τυράννων» που επιλέγουν τη βία αντί για την ειρήνη.

Συγκεκριμένα, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Καμερούν, ο Ποντίφικας κατηγόρησε πολιτικούς ηγέτες ότι δαπανούν δισεκατομμύρια σε πολεμικές επιχειρήσεις, την ώρα που οι κοινωνίες έχουν ανάγκη από πόρους για υγεία, εκπαίδευση και ανοικοδόμηση. 

Παράλληλα, τόνισε ότι η διεθνής κοινότητα πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση, υπογραμμίζοντας ότι η βία προκαλεί καταστροφές που απαιτούν χρόνια για να αποκατασταθούν.

«Οι υποκινητές των πολέμων κάνουν πως δεν γνωρίζουν ότι η καταστροφή μπορεί να προκληθεί σε λίγα λεπτά, ενώ η αποκατάσταση απαιτεί συχνά ολόκληρη ζωή» δήλωσε, επισημαίνοντας ότι τεράστια οικονομικά κονδύλια κατευθύνονται σε στρατιωτικές δαπάνες, ενώ λείπουν πόροι για κοινωνικές ανάγκες.

Ο Πάπας επέκρινε επίσης ηγέτες που χρησιμοποιούν θρησκευτική ρητορική για να δικαιολογήσουν συγκρούσεις, ζητώντας μια «αποφασιστική αλλαγή πορείας» στη διεθνή πολιτική.

Οι δηλώσεις έγιναν λίγες ημέρες μετά την έντονη αντιπαράθεση με τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος είχε επικρίνει τον Ποντίφικα μέσω ανάρτησης στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, χαρακτηρίζοντάς τον «αδύναμο» και καλώντας τον να «συνέλθει».

Στην τελευταία του παρέμβαση, ο Πάπας δεν κατονόμασε συγκεκριμένο ηγέτη, ωστόσο επανέλαβε την ανάγκη για επενδύσεις σε ειρηνικές λύσεις και διεθνή συνεργασία αντί για στρατιωτική κλιμάκωση.

ΠΗΓΗ 

Παρανοϊκός φασίστας 2: Ο Τραμπ «ποζάρει» και στην αγκαλιά του Ιησού!

Ο παρανοϊκός φασίστας Τραμπ «ποζάρει» και στην αγκαλιά του Ιησού!

Δύο ημέρες μετά τη διαγραφή προηγούμενης δημοσίευσης του πορτοκαλί αστοιχείωτου φασίστα – μακελάρη, όπου εμφανιζόταν ως Χριστός να ευλογεί, τώρα ανέβασε νέο παρανοϊκό φωτομοντάζ με Τεχνητή Νοημοσύνη όπου ο  Τραμπ εμφανίζεται στην αγκαλιά του Ιησού. 

Αυτόν έχει επιλέξει το στρατιωτικο – βιομηχανικό σύστημα των ΗΠΑ να υπηρετεί τις υποθέσεις του και να υπερασπίζεται τα συμφέροντά του με κάθε τρόπο. 

Στο αρχικό συνοδευτικό κείμενο, ο Τραμπ κάνει αναφορά σε «σατανικά» και «δαιμονικά» στοιχεία, αφήνοντας αιχμές για αποκαλύψεις που όπως υποστηρίζει, ενισχύουν τον ρόλο του. Στη νέα εκδοχή της ανάρτησης, προσθέτει ότι η εικόνα μπορεί να μην αρέσει «στη ριζοσπαστική αριστερά», ωστόσο τη χαρακτηρίζει «πολύ ωραία».

Και η δεύτερη εκδοχή: 

ΠΗΓΗ

Η AI εικόνα που ανάρτησε ο Ντόναλντ Τραμπ, η οποία στη συνέχεια, μετά τις αντιδράσεις στις ΗΠΑ, διαγράφηκε

Παρανοϊκός φασίστας! Ο Τραμπ εμφανίστηκε ως Ιησούς!

Ο Ντόναλντ Τραμπ μετά την επίθεση που εξαπέλυσε στον Πάπα Λέοντα τη Δευτέρα του Πάσχα (σ.σ. δείτε εδώ και εδώ σχετικά ρεπορτάζ), όπου μεταξύ άλλων τον κατηγόρησε ότι «εξυπηρετεί τη ριζοσπαστική αριστερά», εμφάνισε τον εαυτό του και ως Ιησού!

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ σε πλήρες παραλήρημα πλέον  δημοσίευσε στο Truth Social μια φωτογραφία με πρωταγωνιστή τον ίδιο ως Ιησού με κόκκινη χλαμύδα να προσφέρει ευλογία ή θεραπεία σε ασθενή.

Τον Τραμπ ως Ιησού (!) πλαισιώνουν η σημαία των ΗΠΑ, μια νοσοκόμα, στρατιωτικοί, αμερικανικά μαχητικά, ο αετός-σύμβολο των ΗΠΑ, το Άγαλμα της Ελευθερίας και το Καπιτώλιο, με τον Τραμπ να μην κάνει κανένα επιπλέον σχόλιο στη λεζάντα της ανάρτησής του αυτής.

Σημειώνεται ότι ο Ντόναλντ Τραμπ σε μακροσκελή ανάρτηση εναντίον του πάπα Λέοντα Ιδ’ τον κατηγόρησε πως υποστηρίζει το πρόγραμμα απόκτησης πυρηνικών εξοπλισμών του Ιράν, ότι εναντιώθηκε στην αμερικανική στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα τον Ιανουάριο και ότι συναντήθηκε με συμπαθούντες του πρώην προέδρου Μπαράκ Ομπάμα.

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

AP Photo/Altaf Qadri,File

Ο πλανήτης στα στενά όρια του μυαλού του Τραμπ

 

Παρακινδυνευμένο, εξαιρετικά επικίνδυνο και εν πολλοίς ανέφικτο μοιάζει το σχέδιο αποκλεισμού των λιμανιών του Ιράν που έθεσε ήδη σε εφαρμογή ο Αμερικανός πρόεδρος, ο οποίος δηλώνει πως δεν τον νοιάζει αν επιστρέψουν ή όχι στις συνομιλίες οι Ιρανοί ● Σερί αρνητικών δημοσκοπήσεων στις ΗΠΑ........

ΗΠΑ: Το Πεντάγωνο απείλησε και το Βατικανό

Το Πεντάγωνο απείλησε να «εισβάλει» και στο Βατικανό

Πηγή: Newsweek

Ανώτατοι αξιωματούχοι του Πενταγώνου απείλησαν τον πρέσβη του Βατικανού, γεγονός που φέρεται να οδήγησε στην ακύρωση της προγραμματισμένης επίσκεψης του Πάπα Λέοντα ΙΔ’ στις ΗΠΑ.

Σύμφωνα με δημοσίευση του Free Press, την οποία επιβεβαιώνει και ο ανεξάρτητος δημοσιογράφος Κρίστοφερ Χέιλ, τον Ιανουάριο πραγματοποιήθηκε κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση μεταξύ αξιωματούχων του Βατικανού και του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι απευθύνθηκαν με απειλητικό τόνο στους εκπροσώπους της Καθολικής Εκκλησίας, με έναν εξ’ αυτών να επικαλείται ακόμη και ένα όπλο του 14ου αιώνα, παραπέμποντας στην περίοδο της Παποσύνης της Αβινιόν – όταν δηλαδή η γαλλική μοναρχία χρησιμοποιούσε τη στρατιωτική της ισχύ για να επιβάλει τη βούλησή της στον επίσκοπο της Ρώμης.

«Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν τη στρατιωτική ισχύ να πράξουν ό,τι επιθυμούν διεθνώς», φέρονται να δήλωσαν στον καρδινάλιο ο υφυπουργός Άμυνας για θέματα πολιτικής Έλμπριτζ Κόλμπι και συνεργάτες του. «Η Καθολική Εκκλησία θα ήταν φρόνιμο να ταχθεί στο πλευρό τους».

Αξιωματούχοι του Βατικανού φέρονται να αιφνιδιάστηκαν σε τέτοιο βαθμό, ώστε η επίσκεψη του πρώτου Αμερικανού Πάπα στις ΗΠΑ να ακυρωθεί.

Εκπρόσωπος του αμερικανικού Υπουργείου Άμυνας δήλωσε στο Newsweek ότι η συνάντηση διεξήχθη σε κλίμα «σεβασμού και λογικής ανταλλαγής απόψεων».

Η κριτική του Πάπα προς τον Τραμπ

Ο Πάπας Λέων ΙΔ΄ έχει ασκήσει επανειλημμένα κριτική στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ από τότε που ανέλαβε τα καθήκοντά του, ιδίως σε σχέση με τις πρόσφατες εξελίξεις γύρω από το Ιράν, χαρακτηρίζοντας τη δήλωση Τραμπ περί «αφάνισης ενός ολόκληρου πολιτισμού» ως «απαράδεκτη».

Κεντρικός άξονας του πασχαλινού του μηνύματος ήταν η προειδοποίηση για μια ολοένα εντεινόμενη «παγκοσμιοποίηση της αδιαφορίας» απέναντι στον ανθρώπινο πόνο – φράση που απέδωσε στον προκάτοχό του, Πάπα Φραγκίσκο.

Ο Πάπας είχε προσκληθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες στο πλαίσιο των εορτασμών για τη συμπλήρωση 250 ετών από την ίδρυσή τους. Ωστόσο, σύμφωνα με το Free Press, το Βατικανό, αν και αρχικά εξέτασε το ενδεχόμενο, ανέβαλε επ’ αόριστον την επίσκεψη λόγω «διαφωνιών σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής».

ΠΗΓΗ 

Σταματήστε να ρωτάτε εάν «έχει το Ισραήλ δικαίωμα ύπαρξης» - Της Ραουάν Αμπχάρι*

Σταματήστε να ρωτάτε εάν «έχει το Ισραήλ δικαίωμα ύπαρξης»

της Ραουάν Αμπχάρι* | Jacobin

Καθώς εξελίσσεται η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, η κυβέρνησή του υιοθετεί μια ολοένα και πιο επιθετική στάση στην εξωτερική πολιτική -από απειλές προς συμμάχους και επιδιώξεις εδαφικής επέκτασης έως παράνομες στρατιωτικές επιχειρήσεις, που εκτείνονται από το δυτικό ημισφαίριο και την Καραϊβική μέχρι τη Μέση Ανατολή- με αποκορύφωμα έναν κλιμακούμενο και παράνομο πόλεμο κατά του Ιράν, σε συνεργασία με το Ισραήλ. Ως απάντηση, οι κυρίαρχες συζητήσεις για την εξωτερική πολιτική περιστρέφονται όλο και περισσότερο γύρω από δύο καίρια, σχεδόν υπαρξιακά, ερωτήματα.

Το πρώτο είναι: ποιο είναι το μέλλον της λεγόμενης «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες»; Όσοι θέτουν αυτό το ερώτημα προέρχονται κυρίως από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική ελίτ και υποστηρίζουν ότι οι ενέργειες του Τραμπ κατέρριψαν οριστικά την ψευδαίσθηση πως η μεταπολεμική τάξη εξακολουθεί να λειτουργεί όπως παλαιότερα. Αυτή την αίσθηση αποτύπωσε και ο πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ σε μια πολυσυζητημένη ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, όπου δήλωσε ότι ο κόσμος βιώνει «ρήξη, όχι μετάβαση». Από την άλλη, φωνές της Αριστεράς επισημαίνουν ότι η τάξη αυτή ποτέ δεν λειτούργησε διαφορετικά -αντιθέτως, λειτουργούσε πάντα με τον ίδιο τρόπο, γεγονός που δείχνει συνέχεια και όχι κάποια απότομη τομή.

Καθώς αρχίζει να διαμορφώνεται το σκηνικό για τις προεδρικές εκλογές του 2028 και κορυφαία στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος δοκιμάζουν τη ρητορική τους μέσα από βιβλία και εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης, ένα δεύτερο ερώτημα επανέρχεται διαρκώς: έχει το Ισραήλ δικαίωμα ύπαρξης; Η συζήτηση αυτή οξύνεται όχι μόνο λόγω του τρέχοντος πολέμου, αλλά και εξαιτίας της μεταβαλλόμενης στάσης στη βάση του κόμματος, όπου οι δημοσκοπήσεις και ο δημόσιος λόγος δείχνουν αυξανόμενη επίγνωση και στήριξη στο δικαίωμα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση.

Ο υποψήφιος για την προεδρία Γκάβιν Νιούσομ φάνηκε να ανταποκρίνεται σε αυτό το κλίμα, όταν πρόσφατα χαρακτήρισε το Ισραήλ κράτος απαρτχάιντ -αν και γρήγορα ανασκεύασε και εξέφρασε μεταμέλεια. Αντίθετα, ο Τζος Σαπίρο, μέσα από την περιοδεία του για το βιβλίο του και τις εμφανίσεις του σε μέσα ενημέρωσης και podcast, διατηρεί μια πιο σταθερή στάση. Με απλά λόγια, υποστηρίζει ότι όποιος αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, στην ουσία τάσσεται υπέρ ενός αέναου πολέμου, ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι υπηρετεί την ειρήνη υποστηρίζοντας τη λύση των δύο κρατών.

Στον αντίποδα, η αμερικανική Δεξιά κινείται σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε μια νέα καχυποψία και κριτική προς το Ισραήλ και στην άνοδο αντιεβραϊκών τάσεων, που εκφράζονται από πρόσωπα όπως ο ακροδεξιός influencer Νικ Φουέντες, ο οποίος εξακολουθεί να τυγχάνει μερικής αποδοχής από ένα ολοένα και πιο ριζοσπαστικοποιημένο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Ο Τάκερ Κάρλσον, για παράδειγμα, έχει ασκήσει αιχμηρή κριτική στον ρόλο του Ισραήλ στην επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών να επιτεθούν στο Ιράν, αλλά ταυτόχρονα προκάλεσε αντιδράσεις δίνοντας βήμα στον Φουέντες. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, φάνηκε εμφανώς εκνευρισμένος, όταν η αρχισυντάκτρια του Economist Ζάνι Μίντον Μπέντος τον ρωτούσε επανειλημμένα αν πιστεύει ότι το Ισραήλ έχει «δικαίωμα ύπαρξης». Ο Κάρλσον αντέτεινε ζητώντας διευκρινίσεις: «Τι σημαίνει αυτό; Από πού απορρέει αυτό το δικαίωμα; Έχουν και άλλα κράτη ένα τέτοιο δικαίωμα;»

"Δαυίδ: Το Αγόρι που έγινε θρύλος": Πώς μια παιδική ταινία για τη μάχη μεταξύ Δαυίδ και Γολιάθ πήρε διανομή στις ελληνικές αίθουσες; - Ανακοίνωση από Filmmakers4palestinegr (ΕΙΚΟΝΕΣ)

ΠΗΓΗ: Filmmakers4palestinegr

Η αποκατάσταση της ιστορικής αστοχίας του Ηρώδη - Της Δήμητρας Μυρίλλα

Η αποκατάσταση της ιστορικής αστοχίας του Ηρώδη

 ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

Εορτάστηκε η Κυριακή των  Βαΐων….

«Οι κληρικοί, συνοδεία του Πατριάρχη Ιεροσολύμων, κρατώντας βάγια στα χέρια διέσχισαν τα σοκάκια στην Παλιά Πόλη των Ιεροσολύμων προτού εισέλθουν στο εσωτερικό του ναού για την τέλεση της θρησκευτικής τελετής που σηματοδοτεί την έναρξη της Μεγάλης Εβδομάδας», μεταδίδουν τα Μέσα Ενημέρωσης.

Λάθος… Είναι όλο, λάθος.

Ο Χριστός εδώ και χρόνια δεν μπαίνει στα Ιεροσόλυμα. Δεν προλαβαίνει να γίνει 33 ετών για να περπατήσει ως ενήλικας στα σοκάκια της πόλης.

Ενας μικρός Χριστός πεθαίνει κάθε μέρα για να συναντήσει τα παιδιά της Γάζας, της Μινάμπ, του Σουδάν, της Υεμένης και εκείνα που βυθίζονται στη Μεσόγειο, ως περιττοί και ανεπιθύμητοι «εισβολείς».

Όχι επί ματαίω…

Οι γελαδάρηδες της βαθιάς Αμερικής, οι εκατομμυριούχοι της ενεργειακής – στρατιωτικής βιομηχανίας, οι γραβατωμένοι δολοφόνοι των χρηματιστηρίων, ο πορτοκαλί, αστοιχείωτος  φασίστας αρλεκίνος τους και τα μικρονοϊκά τσιράκια της «ευρωπαϊκού κεκτημένου» μπορούν να νοιώθουν ασφαλείς.

Τα παιδιά είναι των παλαιστίνιων, είναι των μουλάδων, είναι των απολίτιστων…

Ως εκ τούτου στα συστήματα μέτρησης που διαθέτουν οι πάνοπλες δυτικές, «εκπολιτισμένες δημοκρατίες», αυτές που αιματοκυλούν τον κόσμο… για το καλό του,  δεν καταγράφουν  «περιττές» ποσότητες πληθυσμού, αφού σε κάθε περίπτωση έχει προϋπολογιστεί ο «λογικός» αριθμός παράπλευρων απωλειών.

Μα μέσα σε όλο αυτό το φονικό για τη «διάσωση» των ματωμένων δημοκρατιών στη σωστής πλευράς τις ιστορίας, τα παιδιά και πάλι γνωρίζουν την αλήθεια…

Και μέχρι την επόμενη δημοκρατική, απελευθερωτική βόμβα που θα πέσει στα κεφαλάκια τους, κάθε φορά που βγαίνουν στις λάσπες για να στήσουν το παιχνίδι της ζωής, βάζουν μία κούκλα, πάνω στο αυτοσχέδιο φορείο και την κηδεύουν, σε ένα θρήνο γεμάτο χαρούμενες φωνές.

Τα παιχνίδια των παιδιών έχουν πάντα μία σοφία που ενίοτε γίνεται και τραγική.

Ο αναπτυγμένος μας  δυτικός πολιτισμός των πάλαι ποτέ ανεπτυγμένων και διαφωτισμένων αστών, στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ πραγματικά πολιτισμένος ούτε και διαφωτισμένος…

Από τα εργοστάσια της Αγγλίας του 19^ου αιώνα, έως τα στρατόπεδα εργασίας των ασιατικών χωρών, εκεί που τα 8χρονα φτιάχνουν φτηνά ρούχα για να φοράνε οι «πολιτισμένοι» των ευρωπαϊκών πρωτευουσών

Και

Από τα οχυρώματα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου ως τα κρεματόρια του Άουσβιτς και από τη γενοκτονία των Παλαιστίνιων ως την «παραστρατημένη» δήθεν βόμβα που διέλυσε τα κορμιά των μαθητριών στη Μινάμπ

η «σωστή πλευρά της ιστορίας» καταθέτει ως προστιθέμενη αξία τα χιλιάδες φέρετρα, τα οποία αν ακόμα δεν τα συνηθίσαμε, είναι καιρός πια όχι μόνο τα αποδεχθούμε, αλλά και να τα αφομοιώσουμε ως νεοαποκτηθείσα «κουλτούρα» μας.

Τα ζωντανά παιδιά της Γάζας, άλλωστε, ήδη το κατάφεραν.

Τόσο … πολιτισμένα.

Κι αν ο Χριστός περάσει από τα Ιεροσόλυμα ως νεκρό νήπιο είναι επειδή η αποτυχία – τότε – του Ηρώδη ήταν μια ιστορική αστοχία, η οποία ήρθε ο καιρός να αποκατασταθεί. Στη Γάζα, στο Ιράν, στον Λίβανο, στην Υεμένη, στη Μεσόγειο…

Καλό Πάσχα…

*Η φωτογραφία τα τελευταία 24ωρα έχει κάνει τον γύρο αραβικών καναλιών (μεταξύ των οποίων το «Al Jazeera») και των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης [σ.σ. Διαβάστε εδώ σχετικά με τη φωτογραφία]

ΠΗΓΗ