Σύρος: Η Βαρδάκειος Σχολή φιλοξενεί το εργαστήριο Εργαστήριο Γαστρονομίας, Διατροφής και Καλών Πρακτικών της Χαράς Γιαννακοπούλου με θέμα την ΤΡΟΦΗ

Δελτίο Τύπου

Η Βαρδάκειος φιλοξενεί το εργαστήριο της Χαράς Γιαννακοπούλου με θέμα την ΤΡΟΦΗ.

Η ενασχόληση με την τροφή είναι ζωή όχι μόνο για τον άνθρωπο και την οικογένεια, αλλά και για την κοινότητα - και όσο πιο καλά πληροφορημένοι είμαστε, τόσο καλύτερα (και απολαυστικότερα) θα φροντίζουμε τον εαυτό μας, τους γύρω μας και τη φύση.

Τα μαθήματα θα έχουν πρακτικό, βιωματικό, χρηστικό και θεωρητικό χαρακτήρα, με συνέπεια και συνέχεια, ώστε να αποκτήσουμε μια πολύπλευρη κατανόηση της τροφής και να κάνουμε την κουζίνα τους σπιτιού μας πιο λειτουργική, πιο νόστιμη, πιο πλούσια, πιο συνειδητοποιημένη και σίγουρα πιο απολαυστική.

Κάθε συνάντηση θα αποτελείται από διαφορετικές θεματικές (μαγειρική, τροφογνωσία, διατροφή/υγιεινή, πρακτικές) που θα συνδέονται με την επόμενη συνάντηση και θα καταλήγουν σε εργασίες, έρευνα, συλλογικές δράσεις και εξωστρέφεια καθ’ όλη τη διάρκεια της χρονιάς. Στόχος να φτιαχτεί μια συμπαγής, λειτουργική δημιουργική ομάδα με δράσεις που θα απλωθούν και στην κοινότητα.

Θα επικεντρωθούμε στις πρακτικές που προστατεύουν τη φύση και το περιβάλλον με εύκολα, οικονομικά και απόλυτα εφαρμόσιμα κόλπα. Και βεβαίως θα ασχοληθούμε με την υγεία και την ποιοτική διατροφή, εξερευνώντας την καλή τροφή σε ολόκληρο τον κύκλο της: από την παραγωγή, μέχρι την προμήθεια, το χειρισμό, την κατανάλωση και την απόρριψή της.

Θα εμβαθύνουμε, δηλαδή, στην έννοια της τροφής μέσα από τις πιο ουσιαστικές πλευρές της: τη θρέψη, τη φροντίδα, τη φύση, τη διαχείριση, την ανακύκλωση και επανάχρηση, την εποχικότητα, την παράδοση, τη συντήρηση τροφίμων, την ιστορία, την οικιακή οικονομία, την βιωσιμότητα, την προστασία του περιβάλλοντος, την κοινότητα, το μοίρασμα, την υγεία, την πρόνοια, την εξέλιξη, τις καλές πρώτες ύλες, την παγκοσμιότητα και πολυπολιτισμικότητα, την εντοπιότητα, τη συμπεριφορά μας ως καταναλωτές, τις τεχνικές και τους τεχνίτες, την κοινωνική κουζίνα - ενώ δε θα λείψουν οι γιορτές, οι εξορμήσεις, οι επισκέψεις σε χώρους ενδιαφέροντος, η ανταλλαγή και η προσφορά.

1^ος Κύκλος Μαθημάτων: Σάββατο 10 Οκτωβρίου έως 19 Δεκεμβρίου 2026

Πληροφορίες: Βαρδάκειος Σχολή, Μάρτεν Νόρδεστρομ 8, Ερμούπολη

Τηλ. 22810 82573

Σύρος: Ο κατήφορος της δημοτικής αρχής συνεχίζεται, με την απόρριψη αιτήματος παραχώρησης δημοτικού χώρου για αντιπολεμικό φεστιβάλ - Ο αντιδήμαρχος τουρισμού, μάλιστα, πρότεινε να δοθεί ο χώρος του... ΧΥΤΑ για αυτό!! - Καταγγελία της δημοτικής παράταξης "Σύρος εξ Αρχής"

"Σύρος εξ Αρχής": Ντροπιαστική εκτροπή στην Δημοτική Επιτροπή

Στις 6 Αυγούστου 2026, η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου σε συνεργασία με την Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδας, αιτήθηκαν την παραχώρηση δημοτικού χώρου για τη διοργάνωση αντιπολεμικού φεστιβάλ. Το θέμα συζητήθηκε τελικώς στη Δημοτική Επιτροπή στις 15 Σεπτεμβρίου.

Η διοργάνωση ενός αντιπολεμικού φεστιβάλ που απευθύνεται στη νεολαία, σε μια συγκυρία που είναι από τις πιο σκοτεινές για την ειρήνη στον πλανήτη, θα έπρεπε να τυγχάνει θετικής ανταπόκρισης σε κάθε γωνιά της χώρας μας.

Η δημοτική αρχή, δια των μελών της στη Δημοτική Επιτροπή, απέρριψε το αίτημα, κάτι που μάλλον συμβαίνει πρώτη φορά σε ανάλογο αίτημα πολιτών τα τελευταία χρόνια. Βασικό της στέλεχος μάλιστα, ο αντιδήμαρχος τουρισμού κ. Ι. Βουτσίνος, αντιπρότεινε να δοθεί στους αιτούντες ο Χώρος Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων. Σε παρατήρησή μας για το άτοπο και απρεπές της «πρότασής» του, επέμεινε ότι την εννοεί σοβαρά.

Παρόμοιες τοποθετήσεις, είναι σαφές ότι δεν αρμόζουν στην δημοκρατική παράδοση του τόπου μας και των ανθρώπων που ιστορικά έχουν υπηρετήσει το δήμο, ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Ούτε φυσικά στο καθήκον κάθε αιρετού οργάνου να συζητά και να απαντά στα αιτήματα των δημοτών, θετικά ή αρνητικά, αλλά θεσμικά, με σεβασμό στους πολίτες και με τη δέουσα αιτιολόγηση.

Επειδή όλοι γνωρίζουμε ελληνικά, κάποια πράγματα δε χωρούν παρερμηνείας.

Όταν κάποιος αιρετός στέλνει ανθρώπους στα «σκουπίδια», επιχειρώντας να τύχει της επιδοκιμασίας συγκεκριμένου κοινού, το ελάχιστο που θα περίμενε κανείς από την δημοτική πλειοψηφία στο σύνολό της, και από το δήμαρχο ως επικεφαλής της, θα ήταν μια δημόσια αποδοκιμασία.

Θα το αναμένουμε ακόμα και τώρα, μαζί με επανεξέταση του θέματος επί της ουσίας του.

------
Σύρος εξ Αρχής

Οι ταγοί, τα πιράνχας, το Κολοσσαίο - Του Νίκου Μπογιόπουλου

Οι ταγοί, τα πιράνχας, το Κολοσσαίο

  ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

 

“Η ματαιοδοξία είναι το αγαπημένο μου αμάρτημα”, λέει ο Αλ Πατσίνο στο “Ο δικηγόρος του Διαβόλου”. Αλλά να τα ρίξουμε στον Σατανά;…

 

“Η βλακεία είναι κι αυτή θείο χάρισμα” (καλό, βέβαια, να μην της γίνεται κατάχρηση). Αλλά να τα ρίξουμε στον φορέα της ανοησίας;

 

Η ψυχική δυσκολία, η κατάθλιψη, η ματαιοδοξία, το εσωτερικό αδιέξοδο, η ανασφάλεια γύρω από την εικόνα, η αναζήτηση “λύσης” και “θεραπείας” καταφεύγοντας σε “μάγους” της “ευεξίας”, είναι αίτια και συνεπαγόμενα ενός υπαρξιακού κλονισμού, μιας “αρρώστιας” που στις μέρες μας πολλαπλασιάζεται. Αλλά να τα ρίξουμε στην “αδυναμία χαρακτήρα” ή στο “ανεπίδεκτο του ασθενούς”;

 

Η αγωνία, ο φόβος, η ανησυχία, η αμφιβολία, η ταραχή, η αβεβαιότητα, η απόγνωση, όλα όσα κυνηγούν έναν άνθρωπο που παλεύει με υπαρκτά ή ακόμα και ανύπαρκτα τέρατα, είναι φαινόμενο καθημερινό, διογκούμενο. Αλλά στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που απαρτίζεται από άλλους ανθρώπους και όχι από σαρκοφάγα του δαρβινισμού, αυτό είναι σκέτα υπόθεση “ατομικής ευθύνης” του;

 

Και εκείνοι – κράτος, κυβερνήσεις, δημόσιες υπηρεσίες, φορείς, ΜΜΕ – που, αντί της προστασίας του “ασθενούς”, θέτουν υπό την αιγίδα τους το Κολοσσαίο της μετατροπής της ανθρώπινης ανασφάλειας σε marketing, τι ρόλο παίζουν;

 

Αυτοί – κυβερνήτες, κάτοχοι της πολιτικής, οικονομικής, μιντιακής εξουσίας – που παράγουν, αναπαράγουν, θωρακίζουν, συναινούν, φωταγωγούν τα ιλουστρασιόν συνέδρια της “αναγεννητικής” μπίσνας των τσαρλατάνων, τι είναι;

 

Αυτοί που στέκονται μπρος, δίπλα και πίσω από ένα καθεστώς που επιτρέπει να βυθίζεται η Επιστήμη στα καταγώγια των τηλεπωλούμενων νανογιλέκων, των τελοπόν και ενός ζωδιακού κύκλου με ωροσκόπο το προσωπικό τους όφελος, τι ρόλο παίζουν;

 

Εκείνοι που παίρνουν την ανημπόρια, την ανασφάλεια, τον φόβο απέναντι στην φυσιολογική φθορά και την κάνουν πεδίο οικονομικής, ψυχικής εκμετάλλευσης, ομηρίας, που με την τακτική τους συλλέγουν θύματα στα υπέρλαμπρα καταγώγια μιας “αγοράς” που οι ίδιοι υπηρετούν, διαφημίζουν και εποπτεύουν, τι ρόλο παίζουν;

 

ΝΑΖΑ: Δικαιολογημένα η ταινία αναστατώνει το Ισραήλ, του Διονύση Ελευθεράτου

 ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Αν στη Βενετία απέσπασε βραβείο και θερμό χειροκρότημα (standing ovation) πρωτοφανούς διάρκειας, στο ίδιο το Ισραήλ προκαλεί μεγάλη αναταραχή το ντοκιμαντέρ «ΝΑΖΑ», του Γιουβάλ Άμπραχαμ και της Ρέιτσελ Σορ.  «Πολιτικός σεισμός» είναι ένας από τους όρους, με τους οποίους διεθνή ΜΜΕ «συνόψισαν» όσα επέφερε η ταινία εντός της χώρας των δημιουργών της (προτού καν προβληθεί, εκτός Βενετίας). Ας δούμε όμως, εν τάχει, τι έχει συμβεί ως την ώρα που γράφονταν αυτές οι αράδες.

Στις 10 Σεπτεμβρίου έκανε πρεμιέρα στο 83^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας το εν λόγω ντοκιμαντέρ, που  πραγματεύεται τη μαζική εξολόθρευση αμάχων στη Λωρίδα της Γάζας. Η ταινία εστιάζει στη χρήση συστημάτων Τεχνητής Νοημοσύνης για την επιλογή στόχων. Ο ίδιος ο τίτλος του ντοκιμαντέρ, το οποίο περιλαμβάνει μαρτυρίες 24 (φυσικά ανώνυμων) στελεχών των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών και του στρατού, είναι ακρωνύμιο που παραπέμπει στον εκτιμώμενο αριθμό «παράπλευρων απωλειών». Δηλαδή αμάχων που αναμενόταν να χάσουν τη ζωή τους, λόγω συγκεκριμένων πληγμάτων. Η έρευνα στηρίχτηκε στη δουλειά που έκαναν δημοσιογράφοι της βρετανικής εφημερίδας Guardian.

Στο «δια ταύτα»: Το ντοκιμαντέρ του Άμπραχαμ και της Σορ (ειρήσθω εν παρόδω, είναι οι δυο από τους τέσσερις  δημιουργούς του πολυβραβευμένου «No Other Land» του 2024, που αναφερόταν στις ισραηλινές πρακτικές ξεσπιτωμάτων και εθνοκάθαρσης στη Δυτική Όχθη) φωτίζει κάποιους από τους τρόπους, με τους οποίους στη Γάζα συντελέστηκε μαζική εξόντωση «βιομηχανικής κλίμακας». Γενοκτονία, για την οποία ουδείς νουνεχής άνθρωπος πάνω στον πλανήτη αμφιβάλλει.

Όταν ολοκληρώθηκε η προβολή στο Φεστιβάλ της Βενετίας, συγκλονισμένο και όρθιο το κοινό χάρισε στο «ΝΑΖΑ» χειροκρότημα 25 λεπτών, κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ, ως τότε. Δύο ημέρες αργότερα (12/9/2026), η ταινία έλαβε το Ειδικό Βραβείο της Επιτροπής του Φεστιβάλ. Και αμέσως άρχισε ένα αχαλίνωτο – αν και καθόλου απροσδόκητο-  «φεστιβάλ» υστερίας εντός του Ισραήλ, στις τάξεις των εκπροσώπων της πολιτικής εξουσίας και  «ακολούθων» της σιωνιστικής μισαλλοδοξίας.

«Να του δείξουμε τι σημαίνει ‘παράπλευρη απώλεια’»…  

Ο πρωθυπουργός Μπ. Νετανιάχου ανέφερε (στην πλατφόρμα Telegram) πως είναι «αφόρητο» να συμμετέχουν δυο Ισραηλινοί σκηνοθέτες στην «παγκόσμια αντισημιτική υποκίνηση». Κατά πολύ οξύτερος, ο διαβόητος  υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Μπεν-Γκβιρ έγραψε στο Χ για τον Άμπραχαμ και τη Σορ: «Είστε ντροπή για ολόκληρο τον λαό του Ισραήλ. Φύγετε! Είμαι βέβαιος ότι οι φίλοι σας, δηλαδή οι εχθροί μας, η Χαμάς στη Γάζα, θα σας υποδεχθούν με ανοιχτές αγκάλες».

Ο υπουργός Πολιτισμού, Μίκι Ζοχάρ, ανακοίνωσε ότι θα κινηθεί άμεσα, ώστε να αφαιρεθεί η ισραηλινή ιθαγένεια  «από αυτούς τους ποταπούς δημιουργούς» της «αισχρής» ταινίας. Τους χαρακτήρισε δε «προδότες του κράτους» που είναι «διατεθειμένοι να βλάψουν την πατρίδα τους μόνο και μόνο για να αποσπάσουν το χειροκρότημα αντισημιτών σε όλο τον κόσμο».

Από τον «χορό» δεν θα μπορούσε να απουσιάσει η ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων (των IDF). Δυο εντολές έδωσε ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ. Η πρώτη, προς τον γενικό στρατιωτικό εισαγγελέα υποστράτηγο Ιτάι Οφίρ, ήταν: Να «εξετάσει και να προωθήσει πιθανές νομικές ενέργειες σχετικά με την ταινία και όσους εμπλέκονται σε αυτήν, λόγω της διάδοσης ψευδών ισχυρισμών εναντίον στρατιωτών των IDF και των πιθανών επιπτώσεών τους στην προσωπική τους ασφάλεια και την ασφάλεια του κράτους». Η δεύτερη εντολή του ήταν να συσταθεί στρατιωτική «διυπηρεσιακή και διεπιστημονική ομάδα», η οποία θα αναλάβει να «διαμορφώσει τρόπους δράσης και εργαλεία», μπας και κατορθώσει να «φτιάξει» τη διεθνή εικόνα των IDF.

Ο Ζαμίρ προανήγγειλε και έρευνα, ώστε να διαπιστωθεί πώς και εξ αιτίας ποιών προσώπων έγινε «διαρροή απόρρητου υλικού» που χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή της – κατά τα άλλα «συκοφαντικής» – ταινίας. Την οποία ο Ζαμίρ έκρινε έτσι με βάση τα αποσπάσματα που αναρτήθηκαν στο Διαδίκτυο (διότι ολόκληρη δεν την είχε δει, όταν έκανε τις κατηγορηματικές δηλώσεις του).

Μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν έλειψαν οι έμμεσες ή ευθείες απειλές για τη σωματική ακεραιότητα των δυο σκηνοθετών. Ένας ακροδεξιός influencer, μάλιστα, κάλεσε τους ομοϊδεάτες του να θέσουν στο στόχαστρο και την οικογένεια του Άμπραχαμ, ώστε να του δείξουν «τι σημαίνει ‘παράπλευρη απώλεια’». Κοινοποιήθηκε μάλιστα ευρύτατα και η φωτογραφία της μητέρας του Άμπραχαμ, ίσως για να καταδειχθεί πόσο κοντά στα ήθη των μαφιόζων κινούνται τα αντίστοιχα του «πατριωτικού» σιωνισμού.

Haaretz: Ας αντιμετωπίσουμε το μαύρο στίγμα μας      

Κουμπαράς Μητσοτάκη: Βάζουν και τα παιδιά στο επενδυτικό καζίνο και στον χρηματιστηριακό τζόγο

Βάζουν και τα παιδιά στο επενδυτικό καζίνο

Με τον δήθεν κουμπαρά η κυβέρνηση στρέφει την οικογενειακή αποταμίευση, στους έχοντες και σ.

Τζώρτζης Ρούσσος

Ο «παιδικός κουμπαράς» ακούγεται αθώος. Μόνο που δεν πρόκειται για κουμπαρά. Πρόκειται, σύμφωνα με την ίδια την κυβερνητική εξειδίκευση, για ειδικό επενδυτικό λογαριασμό που παίζει στοιχήματα με κρατικό χρήμα και την οικογενειακή αποταμίευση των εχόντων.

Οι γονείς θα καταθέτουν χρήματα, το δημόσιο θα βάζει ισόποση συμμετοχή έως 1.200 ευρώ τον χρόνο και στη συνέχεια τα κεφάλαια θα μπορούν να τοποθετούνται σε προϊόντα διαφορετικού επενδυτικού κινδύνου. Οι τράπεζες θα δημιουργήσουν τα επενδυτικά προϊόντα και οι οικογένειες θα καλούνται να επιλέξουν ανάμεσα σε χαμηλότερο ή υψηλότερο κίνδυνο.

Μετά τις επικουρικές συντάξεις των νέων με το Ταμείο Επικουρικής Κεφαλαιοποιητικής Ασφάλισης (ΤΕΚΑ), η κυβέρνηση επιχειρεί να συνδέσει και την παιδική αποταμίευση με τον χρηματιστηριακό τζόγο.

Με ποια εγγύηση;

Η επικοινωνιακή δύναμη του προγράμματος στηρίζεται στα μεγάλα ποσά που μπορεί να εμφανίσει ο λογαριασμός όταν το παιδί γίνει 18 ετών. Με συνολικές καταβολές περίπου 49.304 ευρώ στη διάρκεια της 18ετίας, έχουν παρουσιαστεί σενάρια σύμφωνα με τα οποία το τελικό κεφάλαιο μπορεί να φτάσει περίπου:

• 64.109 ευρώ με απόδοση 3%,
• 77.062 ευρώ με απόδοση 5%,
• 93.173 ευρώ με απόδοση 7%.

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη λέξη. Η λέξη «σενάρια». Το 3%, το 5% και πολύ περισσότερο το 7% δεν αποτελούν εγγυημένη ετήσια απόδοση. Υψηλότερη προσδοκώμενη απόδοση σημαίνει, κατά κανόνα, μεγαλύτερη έκθεση στον κίνδυνο. Επομένως όποιος παρουσιάζει σήμερα τα 60.000, τα 77.000 ή τα 93.000 ευρώ ως χρήματα που «θα πάρει το παιδί στα 18», μετατρέπει ένα υποθετικό επενδυτικό αποτέλεσμα σε βεβαιότητα που δεν υπάρχει.

Κάπως έτσι έδρασαν και οι εγκάθετοι από την τότε κυβέρνηση Καραμανλή διοικητές των ασφαλιστικών ταμείων, όταν από το μακρινό 2005 έπαιζαν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων σε «δομημένα ομόλογα», δηλαδή στοιχήματα, τα οποία έφερναν μηδενική απόδοση και πλουτισμό των επιτήδειων μέσω τεράστιων προμηθειών.

Πολλά τα ερωτήματα

Υπάρχουν ερωτήματα που ακόμη δεν έχουν απαντηθεί: Ποια θα είναι η πραγματική καθαρή απόδοση μετά τις προμήθειες και το κόστος διαχείρισης; Πώς θα επηρεάζει το αποτέλεσμα ο πληθωρισμός;

Ο λόγος που δεν προκύπτουν οι απαντήσεις από την κυβέρνηση απλός. Αυτού του είδους τα κοράκια που πριμοδοτεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη βασίζονται στη θολούρα των πληροφοριών για να προσελκύσουν… επενδυτές που θα δώσουν πρόθυμα τα 1.200 ευρώ τον χρόνο για να πάρουν άλλα 1.200 ευρώ από τον κρατικό κορβανά. Οπως υπολογίζει η κυβέρνηση ότι το 2027 για 56.000 παιδιά θα δοθούν από τα ταμεία του κράτους 55 εκατ., το 2028 θα δοθούν 82 εκατ. ευρώ για 79.000 παιδιά, το 2029 θα δοθούν 110 εκατ. ευρώ για 102.00 παιδιά και το 2030 θα δοθούν 137 εκατ. ευρώ για 125.000 παιδιά. Συνολικά οι «επενδύσεις» στον χρηματιστηριακό τζόγο με όχημα την αποταμίευση σε βάθος τετραετίας θα κοστίσει στο ελληνικό δημόσιο 384 εκατ. ευρώ. Για να φτάσει το 2034 το δημοσιονομικό κόστος στα 500 εκατ. ευρώ ετησίως!

Το «τυρί» της ανάπτυξης

Ο Πέμπτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεκινήσει

Ο ανοιχτός ή λανθάνων πόλεμος που γίνεται όλο και πιο εμφανής, τα φασιστικά συναισθήματα και οι φασιστικές αναπαραστάσεις που εξαπλώνονται όλο και πιο βαθιά, η μοιρολατρία και η απόσυρση στις ταυτότητες που κρύβουν όλο και λιγότερο την αδυναμία: οι καιροί είναι δύσκολοι. Ο Bernard Aspe (σ.σ. Γάλλος πολιτικός φιλόσοφος και συγγραφέας)  προτείνει εδώ μια σύνθεση της τρέχουσας κατάστασης των δυνάμεων, όχι για να σχολιάσει την εν εξελίξει ήττα, αλλά για να προσδιορίσει τη διαμόρφωση του πεδίου μάχης. Προϋπόθεση κάθε στρατηγικής είναι η ανάπτυξη μιας κοινής αντίληψης, η οποία να περιλαμβάνει όλες τις ιδιαιτερότητες και τις διαφωνίες που τη χαρακτηρίζουν.

« Αν την παρατηρούσαμε από τον Γαλαξία μας, η Γη, ερειπωμένη, καμένη, να περιστρέφεται, μαύρη και έρημη, μέσα στο σύμπαν, δεν θα μπορούσε να μας είναι πιο ξένη (…)

και όμως, η παιδική ηλικία που περάσαμε εκεί, είναι σχεδόν σαν να ήταν χθες. »

                                                                                     Sebald

1. ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ

Το 1997, αυτός που τότε ονομαζόταν υποδιοικητής Μάρκος έγραψε το κείμενο «Ο Τέταρτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεκινήσει» [1]. Ο Ψυχρός Πόλεμος είχε λήξει λίγα χρόνια νωρίτερα, και αμέσως τον διαδέχθηκε ένας νέος παγκόσμιος πόλεμος, με διακύβευμα, όπως και σήμερα, ο έλεγχος της παγκόσμιας οικονομίας. Το κείμενο του Μάρκος αποσκοπούσε στην περιγραφή της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης, ως πόλεμος εναντίον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Από καθαρά στρατιωτική άποψη, το ιστορικό πλαίσιο ήταν επίσης ο πρώτος πόλεμος του Κόλπου, το 1991, στιγμή κατά την οποία άρχισαν να αναφέρονται στις Ηνωμένες Πολιτείες ως «αστυνομία του κόσμου». Ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είχε διακοπεί με την κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ· κατά τον τέταρτο, δεν υπήρχαν πλέον μεγάλα εχθρικά μπλοκ που να αντιμάχονται το ένα το άλλο, αλλά υπήρχε πρωτίστως μια δύναμη που έπρεπε να αναλάβει να αποτελέσει, μόνη της, τον δομικό πυρήνα της παγκόσμιας τάξης. Τα κύρια μέσα της ήταν η στρατιωτική δύναμη, το νόμισμα, η πολιτιστική ηγεμονία και, με την πάροδο των δεκαετιών, η διείσδυση στις καθημερινές δραστηριότητες, «εντός» και «εκτός» εργασίας, ιδίως μέσω της ψηφιακής προόδου.

Η περιγραφή που πρότεινε ο Μάρκος φαίνεται πλέον να αντιστοιχεί σε μια εποχή που απομακρύνεται, φυσικά όχι επειδή ο νεοφιλελευθερισμός υπέκυψε στις επικρίσεις του, αλλά επειδή δεν είναι πλέον προσαρμοσμένος στην επιταχυνόμενη αναδιάρθρωση της παγκόσμιας οικονομίας. Οι μορφές των στρατιωτικών επιχειρήσεων, εκείνες της κυβερνητικότητας και τα τεχνικά μέσα που τις συνοδεύουν παραμένουν, περισσότερο από ποτέ, άρρηκτα συνυφασμένα, αλλά οι ιδιαιτερότητες όπως διαμορφώθηκαν τώρα δεν συνοψίζονται στην ταυτόχρονη εντατικοποίηση των στοιχείων αυτής της σύζευξης. Υπάρχουν πολλά προσχέδια αυτής της διαμόρφωσης· θα αναφερθώ μόνο σε μερικά σημεία αναφοράς για να καταλήξω σε αυτό που μου φαίνεται πιο αποφασιστικό: το σημείο όπου θα διαδραματιστεί η υποκειμενοποίηση του πολέμου ή του αντιπολέμου – δηλαδή της πολιτικής που ακόμη στερείται συγκεκριμένης συνοχής, αλλά η οποία, λογικά, θα πρέπει να διαμορφωθεί από εδώ και στο εξής.

Δεν διεκδικώ καμία πρωτοτυπία, καθώς ο στόχος εδώ είναι να γίνει μια σύνθεση (να έχουμε «μια συνοπτική εικόνα», όπως έλεγε ο Wittgenstein), της οποίας ίσως θα εκτιμήσουμε τη σημασία στην τελευταία ενότητα. Θα προσθέσω όμως ότι το γεγονός πως τόσοι πολλοί άνθρωποι προσπαθούν σήμερα να πουν περίπου το ίδιο πράγμα μου φαίνεται μάλλον θετικό. Υπήρξε μια εποχή κατά την οποία εκτιμούσαμε χωρίς μέτρο την εξαιρετική μοναδικότητα της έκφρασης, αλλά κι αυτό οι εχθροί μας κατάφεραν να το μετατρέψουν σε παγίδα.

2. Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Γίνεται μεγάλη συζήτηση για τις νέες μορφές του πολέμου – δεν πρόκειται για πρόσφατη μόδα, ας πούμε ότι έχει αναζωπυρωθεί. Αλλά πρέπει πρώτα να υπενθυμίσουμε σε ποιο πλαίσιο διαμορφώνεται αυτή η καινοτομία. Ο παγκόσμιος πόλεμος δεν αναφέρεται τόσο σε ένα γεγονός ή μια σειρά γεγονότων, όσο σε ένα συνεχές κλίμα αβεβαιότητας, μια αδύνατη επιστροφή σε μια «αληθινή» ειρήνη, το οποίο εμφανίστηκε ως τέτοιο το 1914 και δεν έχει σταματήσει να επιβάλλεται εδώ και έναν αιώνα. Στο έργο του για τον «σύντομο εικοστό αιώνα», ο Eric Hobsbawm γράφει: «“Ειρήνη” σήμαινε “πριν από το 1914”: μετά από αυτό επήλθε κάτι που δεν μπορούσε πλέον να αξίζει αυτό το όνομα». Μετά το 1914, η ειρήνη δεν είναι πλέον δυνατή, επειδή η αντιπαλότητα μεταξύ των δυνάμεων στη διαμόρφωση της παγκόσμιας οικονομίας δεν μπορεί πλέον να σταματήσει, και επειδή αυτή η αντιπαλότητα είναι πάντα καταδικασμένη να παίρνει, κάποια στιγμή και για περισσότερο ή λιγότερο μεγάλες περιόδους, τη μορφή του πολέμου. Πάντα σύμφωνα με τον Hobsbawm, «αυτός ο πόλεμος [του 1914], σε αντίθεση με τους προηγούμενους πολέμους, οι οποίοι διεξάγονταν με περιορισμένους και συγκεκριμένους στόχους, ξεκίνησε με βάση απεριόριστους στόχους. Στην εποχή της αυτοκρατορίας, η πολιτική και η οικονομία συγχωνεύτηκαν. Η διεθνής πολιτική αντιπαλότητα εφαρμόστηκε τότε σύμφωνα με το μοντέλο της οικονομικής ανάπτυξης και του ανταγωνισμού που αυτή γεννά, αλλά το χαρακτηριστικό στοιχείο αυτού του μοντέλου είναι ακριβώς ότι δεν έχει όρια» [2]. Τα παιχνίδια συμμαχιών μεταξύ εθνών, η ραγδαία εξέλιξη των στρατιωτικών τεχνικών και των μέσων που χρησιμοποιούνται, οι μορφές κινητοποίησης των πληθυσμών: όλα αυτά παίρνουν μια νέα τροπή από τις αρχές του αιώνα και εντείνονται σημαντικά κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου [3]. Αλλά αυτό που διακυβεύεται τότε δεν είναι μόνο ο ολοένα και πιο καθοριστικός ρόλος που θα διαδραματίσει η τεχνολογική ανάπτυξη στον πόλεμο· είναι μάλλον η ολοκλήρωση της συγχώνευσης, όπως την περιέγραψε ο Hobsbawm, μεταξύ της οικονομικής ανάπτυξης και της εξάπλωσης ενός χώρου όπου η ειρήνη είναι αδύνατη.

Ο Mario Tronti διατυπώνει αυτό το σημείο με τον δικό του τρόπο: «Καταλάβαμε ποιος ήταν ο σκοπός των παγκοσμίων πολέμων: να επιφέρουν την οριστική παγκοσμιοποίηση της οικονομίας» [4]. Κι αυτό ακριβώς επιβεβαιώνεται σήμερα περισσότερο από ποτέ, παρά τις ιδεολογικές συζητήσεις για «το τέλος της παγκοσμιοποίησης» – η οποία συγχέεται με τις γεωπολιτικές πρωτοβουλίες της νεοφιλελεύθερης περιόδου – και για «την επιστροφή της πολιτικής», η οποία συγχέεται με την άσκηση της κυριαρχικής εξουσίας. Η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας σημαίνει ακριβώς: την όξυνση του γεωπολιτικού ανταγωνισμού και των καθαρά στρατιωτικών εκφράσεών του. Από αυτή την άποψη, ο σημερινός αγώνας για την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης και των στρατιωτικών της προοπτικών για όλες τις χώρες που δεν θέλουν να «χάσουν το τρένο» δεν είναι παρά η απόλυτη μορφή της ενότητας της οικονομικο-στρατιωτικής ανάπτυξης, η οποία έχει επικυρωθεί εδώ και σχεδόν έναν αιώνα και εξακολουθεί να επιβεβαιώνεται έκτοτε. Ο πέμπτος παγκόσμιος πόλεμος δεν είναι, επομένως, τίποτα άλλο παρά μια νέα διαμόρφωση αυτού του ιστορικού συνεχούς – έτσι ώστε να μπορούμε εξίσου να μιλάμε για την πέμπτη μορφή ή την πέμπτη φάση του παγκοσμιοποιημένου οικονομικο-στρατιωτικού πολέμου.

3. ΤΟΣΟ ΚΟΝΤΑ

Αυθαίρετα με ψηφιακή σφραγίδα; Το σύστημα e-άδειες και τα «παράθυρα» της αυθαίρετης δόμησης

Στην εικόνα η κατασκευή ξενοδοχείου στους ηφαιστειακούς σχηματισμούς της Βλυχάδας στη Σαντορίνη. Το ξενοδοχείο, έπειτα από προσφυγή φορέων και πολιτών, κρίθηκε παράνομο.

Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων

ΑΥΘΑΙΡΕΤΑ ΜΕ ΨΗΦΙΑΚΗ ΣΦΡΑΓΙΔΑ; ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ e-ΑΔΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΠΑΡΑΘΥΡΑ» ΤΗΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΗΣ ΔΟΜΗΣΗΣ

Πηγή: Γιώργος Λιάλιος, Εφημερίδα "Καθημερινή". Διαβάστε εδώ το αποκαλυπτικό άρθρο.

Το e-Άδειες είναι το ηλεκτρονικό πληροφοριακό σύστημα του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας (ΤΕΕ) μέσω του οποίου γίνεται η ηλεκτρονική έκδοση και διαχείριση των οικοδομικών αδειών και των διοικητικών πράξεων πολεοδομικού χαρακτήρα στην Ελλάδα.

Ένα αποκαλυπτικό πόρισμα της Εθνικής Αρχής Διαφάνειας για την Πολεοδομία της Ρόδου αποκαλύπτει σοβαρές δυσλειτουργίες και «τρύπες» στο σύστημα αυτό, οι οποίες φαίνεται να διευκολύνουν πρακτικές που συνδέονται με την αυθαίρετη δόμηση και την καταστρατήγηση των πολεοδομικών κανόνων.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα αφορά την προσπάθεια διατήρησης δικαιωμάτων κατά παρέκκλιση δόμησης σε οικόπεδα κάτω των 4 στρεμμάτων.

Πώς μπορούσε να γίνει αυτό;

Πριν από τη λήξη της σχετικής προθεσμίας υποβάλλονταν αιτήματα στο e-Άδειες με άσχετα, λανθασμένα ή ακόμη και μη συναφή δικαιολογητικά, με στόχο να εξασφαλιστεί απλώς ένας αριθμός πρωτοκόλλου.

Έτσι μπορούσε να «κλειδωθεί» μια αίτηση και να διατηρηθεί η δυνατότητα μελλοντικής αξιοποίησης ενός δικαιώματος δόμησης, ακόμη και μετά την παρέλευση των νόμιμων προθεσμιών.

Το σύστημα επέτρεπε στη συνέχεια την τροποποίηση κρίσιμων στοιχείων της αίτησης.

Όμως το πρόβλημα δεν ήταν μόνο το e-Άδειες. Ήταν και η απουσία ελέγχων.

Η ΕΑΔ διαπίστωσε ότι η Πολεοδομία δεν απέρριπτε κάποιες αιτήσεις ακόμα και αν είχαν προδήλως μη αποδεκτά δικαιολογητικά.

Την ίδια στιγμή, η εικόνα που προκύπτει για τον έλεγχο της αυθαίρετης δόμησης είναι ακόμη πιο ανησυχητική.

Από 277 καταγγελίες για αυθαίρετα που εξετάστηκαν δειγματοληπτικά, οι 205 παρέμεναν σε εκκρεμότητα.

Από 217 σήματα διακοπής εργασιών, τα 176 παρέμεναν επίσης σε εκκρεμότητα.

Σε 39 περιπτώσεις δεν είχε βεβαιωθεί κανένα πρόστιμο.

Καμία υπόθεση δεν είχε διαβιβαστεί στον αρμόδιο εισαγγελέα.

Η υπηρεσία επικαλέστηκε την τεράστια έλλειψη προσωπικού: μόλις 4-5 μηχανικοί φέρεται να είχαν χρεωθεί συνολικά 4.805 καταγγελίες μέσα στην περίοδο 2022–2024, ενώ η Πολεοδομία δεν διέθετε ούτε δικό της όχημα για τις αυτοψίες.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία.

Κάθε αυθαίρετο που δεν ελέγχεται, κάθε καταγγελία που παραμένει σε ένα συρτάρι, κάθε διαταγή διακοπής εργασιών που δεν εφαρμόζεται και κάθε πολεοδομική παράβαση που δεν τιμωρείται, σημαίνει ακόμη περισσότερη πίεση πάνω στον φυσικό χώρο.

Και όταν το σύστημα που υποτίθεται ότι ψηφιοποιεί και οργανώνει τη διαδικασία έκδοσης αδειών επιτρέπει την αλλοίωση στοιχείων, την υποβολή πλασματικών δικαιολογητικών και τη διατήρηση αιτήσεων που κανονικά θα έπρεπε να έχουν απορριφθεί, τότε η ψηφιοποίηση αντί να λύνει προβλήματα, δημιουργεί περισσότερα.

#αυθαιρετα #υπερδομηση

 

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για τη φρενίτιδα καταστροφής των βουνών μας, των νησιών μας και της χώρας, ενδεικτικά στα παρακάτω :  

• https://www.facebook.com/savegreekmountains 

• https://www.facebook.com/nisides

•  Ελεύθερα νερά  

Ισραηλινές εκλογές: Διαγωνισμός για τη συνέχιση της γενοκτονίας - Της Γιάρα Χαουάρι*

Ισραηλινές εκλογές: Διαγωνισμός για τη συνέχιση της γενοκτονίας

της Γιάρα Χαουάρι* | The New Arab

Τα ψηφοδέλτια για τις επερχόμενες εκλογές για την ισραηλινή Κνεσέτ έχουν πλέον κατατεθεί. Συνολικά 38 κόμματα υπέβαλαν τις λίστες των υποψηφίων τους και, παρότι έχουν εμφανιστεί ορισμένα νέα ονόματα, οι ίδιες οι λίστες δεν επιφυλάσσουν σημαντικές εκπλήξεις. Η πραγματική έκπληξη αφορά το ποιος αναδεικνύεται στον ισχυρότερο αντίπαλο του Μπενιαμίν Νετανιάχου.

Για μήνες, αυτόν τον ρόλο κατείχε ο Ναφτάλι Μπένετ, ο οποίος διετέλεσε για σύντομο διάστημα πρωθυπουργός – μεταξύ 2021 και 2022. Ο Μπένετ και ο Γιαΐρ Λαπίντ έχουν σχηματίσει το B’Yachad, ένα κεντροδεξιό κόμμα που αντιτίθεται στον Νετανιάχου. Ωστόσο, ένας σχετικά νεοεμφανιζόμενος πολιτικός έχει ξεπεράσει πλήρως και τους δύο: ο Γκάντι Άιζενκοτ.

Ο Άιζενκοτ διετέλεσε αρχηγός του γενικού επιτελείου του ισραηλινού στρατού επί τέσσερα χρόνια, προτού ιδρύσει το 2025 ένα νέο κεντροδεξιό πολιτικό κόμμα, το Yashar. Έκτοτε, το Yashar έχει σημειώσει θεαματική άνοδο στις δημοσκοπήσεις και ο Άιζενκοτ θεωρείται πλέον ο βασικός διεκδικητής για την εκτόπιση του Μπενιαμίν Νετανιάχου από την εξουσία.

Ο Άιζενκοτ παρουσιάζεται ως το πολικό αντίθετο του Νετανιάχου: ενώ πολλοί βλέπουν τον τελευταίο ως έναν επιδέξιο, ελιτίστα πολιτικό, ο Άιζενκοτ προβάλλεται ως ένας ευθύς, λαϊκός άνθρωπος. Η ομάδα του Άιζενκοτ αναδεικνύει επίσης την προσωπική θυσία του. Ο γιος του σκοτώθηκε ενώ συμμετείχε στη γενοκτονία στη Γάζα, ενώ ο γιος του Νετανιάχου, Γιαΐρ, έχει αποφύγει να κληθεί για υπηρεσία ως έφεδρος – και από το 2023 έχει περάσει μεγάλο μέρος του χρόνου του στο Μαϊάμι. Όλα αυτά σκιαγραφούν μια εικόνα, που έρχεται σε αντίθεση με εκείνη του Νετανιάχου, μια εικόνα που δεν αποπνέει διαφθορά ή ελιτισμό.

Αν ξύσει κανείς την επιφάνεια, ωστόσο, οι δύο άνδρες διαφέρουν ελάχιστα στα θεμελιώδη ζητήματα. Όπως ήταν αναμενόμενο, ο Άιζενκοτ είναι ένθερμος υποστηρικτής της επέκτασης του εποικιστικού εγχειρήματος και της γενοκτονικής πολιτικής στη Γάζα. Αυτό που είναι λιγότερο γνωστό είναι ότι, ως επικεφαλής της Βόρειας Διοίκησης του ισραηλινού στρατού το 2006, ήταν εκείνος που διατύπωσε το «Δόγμα Νταχίγια» στον Λίβανο. Το δόγμα, που πήρε το όνομά του από μια συνοικία της Βηρυτού η οποία ισοπεδώθηκε από τον ισραηλινό στρατό, αποτελεί στρατιωτική τακτική που προβλέπει τη σκόπιμη στοχοποίηση αμάχων και μη στρατιωτικών υποδομών. Έχει καταδικαστεί ως παράνομο βάσει του διεθνούς δικαίου.

Αυτή η βαθύτερη σύγκλιση είναι εύκολο να περάσει απαρατήρητη μέσα στον θόρυβο των προεκλογικών εκστρατειών, καθώς τόσο ο Άιζενκοτ όσο και ο Νετανιάχου διεξάγουν επιθετικές επικοινωνιακές καμπάνιες. Αυτές θα είναι οι πρώτες εκλογές από την έναρξη της γενοκτονίας στη Γάζα και θα αποτελέσουν μια πραγματική δοκιμασία για τον Νετανιάχου, του οποίου ο κυβερνητικός συνασπισμός αρχίζει να ξηλώνεται.

Το έργο που... έχουμε ξαναδεί: Ο Κασιδιάρης «τρώει» τον Κασιδιάρη και μας «ξανασυστήνεται» - Του Γιώργου Σαχίνη

Το έργο που... έχουμε ξαναδεί: Ο Κασιδιάρης «τρώει» τον Κασιδιάρη και μας «ξανασυστήνεται»

Σαχίνης Γιώργος

 

Ο καταδικασμένος για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” βγαίνοντας από τη φυλακή “πουλά” ξανά “αντισυστημικότητα” σε όσους είναι πρόθυμοι να τον ακούσουν

Ο Κασιδιάρης “τρώει” τον Κασιδιάρη και ξανασυστήνεται ως... αντισυστημικός. Από καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης σε «πολιτικό κρατούμενο»... Εδώ υπάρχει κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό. Ο Κασιδιάρης βγαίνει από τη φυλακή και μαζί του βγαίνει, για δεύτερη φορά, και ο μηχανισμός πολιτικού “ξεπλύματος” της εικόνας του. 

Όχι, δεν αποφυλακίστηκε επειδή ήταν νεοναζί. Όχι, δεν καταδικάστηκε επειδή είχε αυτές τις ιδέες. Καταδικάστηκε για κάτι πολύ συγκεκριμένο: για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή”. Αυτό είναι το δικαστικό δεδομένο και δε χρειάζεται ούτε να το διογκώνουμε ούτε να το μικραίνουμε. Η ποινή που του επιβλήθηκε ολοκληρώθηκε την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου του 2026 κι είναι ελεύθερος. Και ακριβώς επειδή το δεδομένο είναι τόσο συγκεκριμένο, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται σήμερα να ξαναγραφτεί η πολιτική του βιογραφία. Ο καταδικασμένος γίνεται «διωκόμενος». Ο φυλακισμένος γίνεται «θύμα του συστήματος». Η φυλακή μετατρέπεται σε παράσημο αντισυστημικότητας. 

Και η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης βαφτίζεται περίπου... τίμημα επειδή κάποιος «δε μάσησε». Μόνο που εδώ η προπαγάνδα έχει ένα μικρό πρόβλημα. 

Τα γεγονότα αντιστέκονται στο rebranding 

Ο πιο έξυπνος τρόπος να “ξεπλύνεις” κάποιον είναι να τον αφήσεις να ξεπλύνει μόνος του τον εαυτό του. Αυτό είναι το καινούργιο κόλπο. Δε χρειάζεται να πει ο Κασιδιάρης «δεν είμαι αυτός που ήμουν». Αρκεί να σταματήσει να μιλά για όσα δεν τον συμφέρουν και να αρχίσει να μιλά για όσα τον συμφέρουν. Πατρίδα. Σύστημα. Ελευθερία. Πολιτική δίωξη. «Καθαρά χέρια» και από κάτω οι δικοί του να συμπληρώνουν το αφήγημα. Να λένε ότι «τον φοβήθηκε το σύστημα». Ότι «τον έβαλαν φυλακή επειδή ήταν επικίνδυνος πολιτικά». Ότι «εξέτισε την ποινή του και επιστρέφει». 

Μέχρι που κάποια στιγμή ο ίδιος ο άνθρωπος που καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης εμφανίζεται περίπου ως ο αδικημένος της ιστορίας. 

Ο Κασιδιάρης “τρώει” τον Κασιδιάρη 

“Τρώει” τον παλιό Κασιδιάρη με τη νέα του εικόνα και το ακροατήριο καλείται να ξεχάσει όσα δε χωράνε στο καινούργιο αφήγημα. Το νέο “μαγείρεμα”: όχι πια ο παλιός Χρυσαυγίτης, αλλά ο «σοβαρός δεξιότερα όλων»... Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επιχείρησης. 

Γιατί το καινούργιο προϊόν δεν μπορεί να βγει στην αγορά με την παλιά συσκευασία. Η παλιά Χρυσή Αυγή έχει βάρος. Έχει δικαστικές αποφάσεις. Έχει τάγματα εφόδου. Έχει βία. Έχει δολοφονήσει τον Παύλο Φύσσα. Έχει τη δημόσια εικόνα μιας εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε κάτω από τον μανδύα πολιτικού κόμματος. Αυτό το προϊόν δεν πουλιέται εύκολα ξανά. Άρα τι κάνεις; 

Δεν το πετάς. Το ξανασυσκευάζεις. Ο Κασιδιάρης δε χρειάζεται να εμφανίζεται πλέον ως ο παλιός Κασιδιάρης. Μπορεί να εμφανίζεται ως ο «σοβαρός εθνικός πατριώτης». Ως ο άνθρωπος «δεξιότερα από το σύστημα». Ως εκείνος που «λέει αυτά που οι άλλοι δεν τολμούν». Ως ο άνθρωπος που «δε χαρίζεται σε κανέναν». Ως ο «αντισυστημικός» που γνωρίζει πλέον καλύτερα τα πράγματα επειδή πέρασε από τη φυλακή. Και κάπως έτσι η φυλακή γίνεται βιογραφικό προσόν. Η καταδίκη γίνεται «πολιτική περιπέτεια». Η απομόνωση (παρότι μια χαρά επικοινωνούσε με τα ΜΚΔ και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας) γίνεται «αντίσταση». Η επιστροφή παρουσιάζεται ως δικαίωση. Μόνο που δεν είναι. Δεν έχουμε έναν πολιτικό που τιμωρήθηκε για τις ιδέες του. Έχουμε έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης που εξέτισε την ποινή του και τώρα επιχειρεί να επιστρέψει στην πολιτική. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τα υπόλοιπα είναι αφήγημα. 

Το «δεν τον λύγισαν» είναι ίσως το πιο φτηνό πολιτικό πλυντήριο 

Η εικόνα είναι πανίσχυρη. Ο άνθρωπος που μπήκε φυλακή και «δε λύγισε». Ο άνθρωπος που «έμεινε όρθιος». Ο άνθρωπος που «δε ζήτησε συγνώμη από το σύστημα». Ο άνθρωπος που «βγήκε και επιστρέφει». Μόνο που εδώ υπάρχει μια αντιστροφή που αξίζει να την προσέξουμε. 

Σε μια δημοκρατία, η καταδίκη για ένα βαρύ ποινικό αδίκημα δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πολιτικού ηρωισμού. Η φυλακή δεν είναι σχολή ηγεσίας και η μη μεταμέλεια δεν είναι απαραίτητα γενναιότητα. Κάποιες φορές είναι απλώς μη μεταμέλεια. Αλλά όταν το ακροατήριο έχει ήδη αποφασίσει ότι «όλοι οι άλλοι είναι διεφθαρμένοι» (και η αλήθεια είναι πως άλλες πτυχές του ίδιου συστήματος φιλότιμα πείθουν γι’ αυτό), τότε ο άνθρωπος που καταδικάστηκε μπορεί πολύ εύκολα να εμφανιστεί ως ο μόνος «καθαρός». Αυτό είναι το πραγματικό μαγείρεμα. Δεν αλλάζουν τα γεγονότα. Αλλάζουν οι λεζάντες κάτω από τα γεγονότα. 

Και μετά έρχεται ο πιτσιρικάς που δεν έζησε τίποτα απ’ όλα αυτά 

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ύπουλο σημείο της υπόθεσης. Ένας 18χρονος, ένας 20χρονος, ένας 25χρονος σήμερα δεν έχει ζήσει τη Χρυσή Αυγή στην ακμή της. 

Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, στις 18 Σεπτεμβρίου, δηλαδή 3 μέρες μετά την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, συμπληρώνονται πλέον 13 χρόνια από το 2013, πολλά από τα παιδιά που σήμερα βλέπουν τα τωρινά βίντεο του Κασιδιάρη είτε πήγαιναν Δημοτικό είτε δεν είχαν καν γεννηθεί. 

Τι βλέπουν τώρα; Έναν άνδρα με αυτοπεποίθηση. Με σωματική ρώμη. Με πειθαρχία. Με λόγο που εμφανίζεται ως απόλυτος. Με έναν αρχηγό απέναντί του οποίου οι άλλοι μοιάζουν «λίγοι». Με μια ομάδα γύρω του. Με χειροκροτητές. Με την εικόνα του ανθρώπου που «δε φοβάται κανέναν». Για έναν νέο άνθρωπο που δεν έχει ιστορικό ή κοινωνικό υπόβαθρο, αυτό μπορεί να μοιάζει με δύναμη. Κάπου εδώ βρίσκεται η πραγματική ευθύνη. Όχι στο παιδί που δεν ξέρει. Σ’ εκείνους που φρόντισαν να μη μάθει. 

Όταν η τεστοστερόνη αντικαθιστά την Ιστορία 

Ο φασισμός πάντα ήξερε να πουλάει εικόνα... Ρώμη. Πειθαρχία. Σώμα. Στολή. Ιεραρχία. Αρχηγός. Υπακοή. Δύναμη. 

Καθαρές, απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα και σε μια νεολαία που πρέπει να την ακούσεις πρώτα, πριν καν σκεφτείς να μιλήσεις. Για έναν νέο που ψάχνει ταυτότητα, παρέα, αναγνώριση και έναν κόσμο που να μοιάζει λιγότερο χαοτικός, το πακέτο μπορεί να αποδειχθεί δελεαστικό. Μόνο που η πολιτική δεν είναι γυμναστήριο. Η πειθαρχία δεν είναι δημοκρατία. Η ρώμη δεν είναι επιχείρημα. Και η υπακοή σε έναν αρχηγό δεν είναι πολιτική σκέψη. 

Αλλά αν κανείς δεν τα εξηγήσει αυτά στον νέο άνθρωπο, ποιος φταίει όταν εκείνος εντυπωσιάζεται από το περιτύλιγμα; Το παιδί βλέπει τον «δυνατό». Εμείς οφείλουμε να του δείξουμε τι υπάρχει πίσω από την εικόνα. Εδώ είναι που το σύστημα αποτυγχάνει. Γιατί είναι πολύ εύκολο να πεις στον πιτσιρικά: «Μην τον βλέπεις». Πολύ δυσκολότερο είναι να του εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει να τον βλέπει σαν πρότυπο. Να του μιλήσεις για τον εθνικοσοσιαλισμό. Για τη Χρυσή Αυγή. Για την εγκληματική οργάνωση. Για τα τάγματα εφόδου. Για τη βία. Για τον Παύλο Φύσσα.

Για τους ανθρώπους που δέχτηκαν επιθέσεις. Για το πώς μια δήθεν «πολιτική» οργάνωση μπορεί να λειτουργεί με λογική ιεραρχίας και πειθαρχίας που θυμίζει παραστρατιωτικό μηχανισμό. 

Γιατί διαφορετικά αφήνεις τον αλγόριθμο να κάνει μάθημα Ιστορίας. Και ο αλγόριθμος δεν ενδιαφέρεται για την Ιστορία. Ενδιαφέρεται για το επόμενο κλικ. 

Το άλλο κόλπο: πρώτα ο θόρυβος, μετά η «σοβαρότητα» 

Ύβρις στη μνήμη του Μαζωνάκη οι ΑΙ μπούρδες του Α. Γεωργιάδη - Πώς η “μπίζνα της ευεξίας” έφτασε να σκοτώσει; (VIDEO)

Άδωνις Γεωργιάδης και Γιώργος Πατούλης / INTIME

Ύβρις στη μνήμη του Μαζωνάκη οι ΑΙ μπούρδες του Α. Γεωργιάδη

Στην περίπτωση Μαζωνάκη, έπρεπε κάτι να ειπωθεί για να μην μετατραπεί η οργή του κόσμου σε ουσιαστική συζήτηση για την Υγεία στην Ελλάδα. Η συνταγή ήταν η γνωστή. APP και ατομική ευθύνη.

• ΜΑΝΟΣ ΧΩΡΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

Ο τραγικός θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, που πέθανε αβοήθητος στα χέρια ολιστικών απατεώνων, ανέδειξε το πλαίσιο ασυδοσίας στον τομέα της Υγείας, το οποίο είναι πολιτική επιλογή αυτών που τώρα δήθεν κόπτονται για τη νομιμότητα και τη διαφάνεια.

Εμφανίζονται μάλιστα μετά από 7 χρόνια διακυβέρνησης ξανά ως παρατηρητές. Σαν να μην έχουν την εξουσία και την ευθύνη για την Υγεία στην Ελλάδα.

Το σήμα όμως και την περιρρέουσα ατμόσφαιρα για το ότι η Υγεία πρέπει να αντιμετωπίζεται όχι με όρους καθολικότητας και ασφάλειας για όλους τους πολίτες, αλλά με όρους “αναπτύξεως” ο ίδιος το έχει γιγαντώσει. 

Το πάρτι με τις γκρίζες ζώνες και τις διαφημίσεις μάγων, σαμάνων, ολιστικών και κβαντικών κλόουν και άλλων ζοφερών ειδικοτήτων, επί αυτής της κυβέρνησης συμβαίνει..

Και αν για άλλη μια φορά γίνει η επίκληση των “χρόνιων παθογενειών”, η απάντηση είναι μία. Μια κυβέρνηση 7 ετών έχει την αποκλειστική ευθύνη, ειδικά όταν μιλάμε για θέματα ζωής και θανάτου.

Η κυβέρνηση λοιπόν που το 2019 ουσιαστικά κατήργησε το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας (που ήταν κανονικοί Ράμπο Υγείας), αντί να το ενισχύσει, διαπιστώνει το 2026 ότι ο κάθε κομπογιανίτης κάνει ό,τι του αρέσει βάζοντας σε κίνδυνο τη ζωή ανθρώπων.

Και ποια είναι η απάντηση; Η συνηθισμένη. Ένα APP, πασπαλισμένο από τον ίδιο τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη με τη γνωστή συνταγή της “ατομικής ευθύνης”. Η ατομική ευθύνη μπορεί να αναζητηθεί όταν και η Πολιτεία τα έχει κάνει όλα σωστά.

Ο ίδιος ο υπουργός όμως σε συνέντευξη τύπου παραδέχθηκε, ότι διαφημίζονται “παράνομα πράγματα” και ότι “βαριές ιατρικές πράξεις που δεν μπορούν να γίνονται σε ιατρείο από γιατρό άνευ ειδικότητας”, γίνονται.

Νωρίτερα είχε ισχυριστεί ότι κανένα ελεγκτικό σώμα δεν μπορεί να ελέγξει όλα τα ιατρεία. Σωστό. Αλλά αν το Σώμα δεν είχε ουσιαστικά καταργηθεί, αλλά ενισχυθεί δεν θα χρειαζόταν να ελέγξει όλα τα ιατρεία.

Θα μπορούσε να ελέγξει όσα ιατρεία χρειάζεται, ώστε οι απατεώνες σε όλη τη χώρα να πάρουν το μήνυμα και είτε να σταματήσουν, είτε να μαζευτούν.

Το μήνυμα της εποχής Γεωργιάδη στο υπουργείο Υγείας, είναι ότι το χρήμα μιλάει. Είτε όταν θες να δραστηριοποιηθείς στην Υγεία, είτε αν θες εσύ ή οι δικοί σου άνθρωποι να έχουν πρόσβαση στην Υγεία.

Πρώτα το χρήμα, μετά ο άνθρωπος.

Αυτό είναι το μήνυμα και αυτό το λαμβάνουν όλοι. Και οι απατεώνες, που ξέρουν ότι υπάρχει το περιβάλλον για να δρουν ανενόχλητοι.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης στη συνέντευξη τύπου, προσπέρασε οποιαδήποτε ευθύνη για ό,τι έγινε με τον Γιώργο Μαζωνάκη με το κυνικό:

“Τώρα θα πείτε γιατί δεν το φτιάξατε νωρίτερα. Δεν το φτιάξαμε. Κάποιες φορές πρέπει να συμβούν κάποια γεγονότα για να σκεφτούμε πιο δημιουργικά”.

Αυτή η φράση, πέρα από το ότι προκαλεί ανατριχίλα, περιλαμβάνει και όλη την ουσία του σόου που στήθηκε, παρουσία των επίσης… “ανήξερων” Πατούλη και Παγώνη.

Η κυβέρνηση τρόμαξε από την αντίδραση και τη συγκίνηση των πολιτών για τον άδικο θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη. Και κάνει αυτό που κάνει πάντα. Επικοινωνιακή διαχείριση.

Όσοι εδώ και καιρό καταγγέλλουν τη σύμφυση του ιδιωτικού με το δημόσιο στην Υγεία και ζητούν την ενίσχυση που το ΕΣΥ έχει ανάγκη, βαφτίζονται ως “συμμορία της μιζέριας” από τον Άδωνι Γεωργιάδη.

Αν πεις ότι εγκαινιάζονται κτίρια, χωρίς γιατρούς και αναισθησιολόγους, ότι υποχρηματοδοτείται το ΕΣΥ, ότι σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας καρκινοπαθείς περιμένουν τον θάνατο σε ράντζα ή ότι σε άλλο μεγάλο νοσοκομείο οι νοσηλευτές μεταφέρουν ασθενείς σε σπασμένα καρότσια (αν υπάρχουν καρότσια) είσαι μίζερος.

Στην περίπτωση Μαζωνάκη, έπρεπε κάτι να ειπωθεί για να μην μετατραπεί η οργή του κόσμου σε ουσιαστική συζήτηση για την Υγεία στην Ελλάδα.

Ο κ. Γεωργιάδης πιθανότατα ποντάρει ότι σε λίγες ημέρες και αυτό θα το έχουμε ξεχάσει, όπως συνήθως συμβαίνει..

Οι φορές που ο Εντ Σίραν «δεν πήρε θέση» (ΕΙΚΟΝΑ & VIDEO)

EPA, ΦΩΤΟ ΑΡΧΕΙΟΥ

Οι φορές που ο Εντ Σίραν «δεν πήρε θέση»

Ήθελε δεν ήθελε, έκανε τη μεγαλύτερη πολιτική δήλωση της καριέρας του

Ιωάννα Καρδούλια

Αυτό εδώ το άρθρο, δεν θα σχολιάσει τι συνέβη με την P!nk, τον Εντ Σίραν και τον Μάκλμορ στη συναυλία και όλους τους μουσικούς που αποχώρησαν καταγγέλλοντας από την περιοδεία του. 

Θα υπενθυμίσουμε μόνο, για την ιστορία, πως έδιωξε τον Μάκλμορ από την περιοδεία του επειδή θέλησε να χρησιμοποιήσει το βήμα που του δόθηκε για να μιλήσει για την Παλαιστίνη. Για τα όσα κάνει εκεί το Ισραήλ, που ο νους μας φοβάται να συλλάβει.

Και πως τον έδιωξε αφού το Αμερικανο-Ισραηλινό Συμβούλιο μαζί με επιχειρηματίες ζήτησαν να τον διώξει. 

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Ο Μάκλμορ είπε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη» και τον έδιωξαν από την περιοδεία του Εντ Σίραν

• 

  Χαβιέ Μπαρδέμ και Λίαμ Κάνιγχαμ καλούν σε μποϊκοτάζ του Εντ Σίραν

Όλ@ ξέρουμε τι συνέβη, είναι παντού στα social media. 

Αυτό που θα σχολιάσουμε όμως, είναι όλες οι φορές που ο Εντ Σίραν «δεν πήρε θέση». Με δεδομένο πάντα, πως όταν δεν διαλέγεις πλευρά, διαλέγεις πλευρά.

Εκείνη του ισχυρού. Αυτή του καταπιεστή σε βάρος του καταπιεζόμενου. Εκείνου που σκοτώνει, σε βάρος αυτού που σκοτώνεται.

Η συνάντηση με Ισραηλινούς ομήρους

Το 2024, ο Εντ Σίραν και ο Post Malone, συναντήθηκαν με τη Νόα Αργκαμάνι, την οποία είχαν απαγάγει οι μαχητές της Χαμάς και βρισκόταν υπό αιχμαλωσία.

Τελικά απελευθερώθηκε 246 μέρες μετά και συνάντησε τους δύο καλλιτέχνες, οι οποίοι πήραν τα εύσημα από το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ.

Δημόσια, όχι «ιδιωτικά και προσωπικά», όπως ισχυρίστηκε ο Σίραν πως εκφράζει την άποψή του.

Ένα προσβλητικό άρθρο με στόχο τους εκπαιδευτικούς - Του Βασίλη Λιόση*

Ένα προσβλητικό άρθρο με στόχο τους εκπαιδευτικούς

Ποιος οργανώνει τον διαγωνισμό PISA;

Βασίλης Λιόσης

*

Πριν από λίγες ημέρες αναρτήθηκε σε ιστοσελίδα, γνωστή για τον συντηρητικό χαρακτήρα της, ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Αναμενόμενο: Αγράμματοι δάσκαλοι βγάζουν αγράμματα παιδιά». Το άρθρο αναφέρεται στις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στον διαγωνισμό PISA.

Ο αρθρογράφος Κωνσταντίνος Χαροκόπος  έχει εργασθεί σε τράπεζες, σε χρηματιστηριακές εταιρίες, σε εταιρίες επενδύσεων χαρτοφυλακίου, στον κατασκευαστικό τομέα και στον χώρο των τροφίμων στην Ελλάδα, στην Ολλανδία και στη Ρωσία. Είναι, επίσης, σύμβουλος διοίκησης στη «Fast Finance» Ανώνυμη Εταιρία Παροχής Επενδυτικών Υπηρεσιών. Επομένως, πρόκειται για ένα στέλεχος επιχειρήσεων που ταυτόχρονα δεν έχει ιδέα από τον χώρο της εκπαίδευσης και κρίνει αφ’ υψηλού και κυρίως κρίνει με σκοπιμότητα.

Συγκεκριμένα, χρησιμοποιεί φορτισμένες λέξεις κρίνοντας τις επιδόσεις των Ελλήνων μαθητών στον διαγωνισμό PISA, αφού μιλά για «θλιβερή εικόνα». Αλλά η ουσία βρίσκεται στην, κατά τη γνώμη του, ερμηνεία του φαινομένου: ποιος φταίει για αυτή τη «θλιβερή» εικόνα; Ο αναλυτής βρήκε τον ένοχο και αυτός δεν είναι άλλος από τον Έλληνα εκπαιδευτικό. Γράφει ανάμεσα στα άλλα: «Όταν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές των μαθητών είναι της ήσσονος προσπάθειας, τι διαφορετικό θα μπορούσαν να μεταλαμπαδεύσουν στους μαθητές τους; Όταν η πλειοψηφία τους έχει εισαχθεί στις πανεπιστημιακές σχολές με βαθμολογία κάτω από τη βάση, έχει αποφοιτήσει με το περίφημο προοδευτικό “5” ή πιο γνωστό σαν “ταληράκι”, όταν μετεκπαιδεύεται μόνο για να “μαζέψει” μόρια, όταν δεν αξιολογείται αλλά αντίθετα επαναπαύεται πάνω στο μαξιλαράκι της ασφάλειας της μονιμότητας του Δημοσίου, θα έπρεπε άραγε να αναμένουμε κάτι καλύτερο;»

Το άρθρο είναι ένα μείγμα ιδεολογικής πώρωσης, μίσους απέναντι στον κόσμο της εκπαίδευσης, ασχετοσύνης και πολιτικής στόχευσης. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Α. Ποιος οργανώνει τον διαγωνισμό PISA;

Ο εν λόγω διαγωνισμός διοργανώνεται από τον ΟΟΣΑ ο οποίος δεν είναι ούτε ουδέτερος, ούτε αθώος αφού πρόκειται για ένα αρχιτεκτόνημα κατά βάση των ΗΠΑ. Το 1948 δημιουργήθηκε ο Οργανισμός Ευρωπαϊκής Οικονομικής Συνεργασίας (OEEC) για τη διαχείριση του Σχεδίου Μάρσαλ και το 1961 μετατράπηκε στον ΟΟΣΑ. Ο ΟΟΣΑ παράγει συγκριτικούς δείκτες, αξιολογήσεις και συστάσεις και μέσω αυτών επηρεάζει τις εθνικές πολιτικές. Υπάρχει σημαντική βιβλιογραφία που υποστηρίζει ότι ο ΟΟΣΑ προωθεί ένα πλαίσιο όπου κυριαρχούν νεοφιλελεύθερες έννοιες όπως ανταγωνιστικότητα, ανθρώπινο κεφάλαιο, παραγωγικότητα, αξιολόγηση, αποδοτικότητα, συγκρισιμότητα, «ποιότητα» με μετρήσιμους δείκτες. Ο ΟΟΣΑ δεν απλώς και μόνο ένας τεχνοκρατικός οργανισμός αλλά ένας ιμπεριαλιστικός οργανισμός ιδεολογικά τοποθετημένος, απολύτως ελεγχόμενος και με συγκεκριμένες στοχεύσεις.

Β. Ο χαρακτήρας του διαγωνίσματος PISA

Ψάχνοντας τη διεθνή αρθρογραφία μπορεί να βρει οποιοσδήποτε μία πλειάδα άρθρων γραμμένων από ακαδημαϊκούς που αμφισβητούν ευθέως την αξιοπιστία των τεστ PISA. Πρόκειται για ενιαία τεστ στις χώρες στις οποίες εφαρμόζονται αλλά ήδη αυτό δημιουργεί ένα πρόβλημα: δεν λαμβάνουν υπόψη το διαφορετικό πολιτισμικό πλαίσιο της κάθε χώρας και έτσι η οποιαδήποτε σύγκριση εξαρχής καθίσταται αναξιόπιστη.

Δεύτερον, δεν λαμβάνεται υπόψη η εκπαιδευτική πολιτική του εκάστοτε επίσημου κράτους. Για παράδειγμα, όσον αφορά το ποσοστό του ΑΕΠ που διατίθεται για την παιδεία, η Ελλάδα στην Ευρώπη των 27, βρίσκεται στην 24η θέση.

Τρίτον, δεν λαμβάνεται υπόψη η ύλη που έχουν οι μαθητές στην κάθε χώρα. Όσο κι αν υποστηρίζουν οι διοργανωτές του διαγωνισμού PISA ότι τα τεστ δεν σχετίζονται με την ύλη, μία πρόχειρη ματιά στην μορφή και το περιεχόμενό τους πείθει ότι δεν είναι ασύνδετα με το τι διδάσκεται στο σχολείο. Αυτό σημαίνει ότι οι ερωτήσεις που τίθενται επηρεάζονται από το αναλυτικό πρόγραμμα της κάθε χώρας.

Τέταρτον, ο διαγωνισμός PISA αξιολογεί τους μαθητές σε τρία αντικείμενα: μαθηματικά, κατανόηση κειμένου και φυσικές επιστήμες. Ακόμη κι αν αποφασίσουμε ότι η αξιολόγησή τους σε αυτούς τους τομείς είναι αντικειμενική δεν μπορεί παρά να είναι ελλιπής αφού σε τομείς όπως η φιλοσοφία, η ιστορία, η μουσική, η ζωγραφική, η κοινωνιολογία, η ηθική κρίση και το αξιακό σύστημα, δεν φαίνεται να ενδιαφέρουν τους διοργανωτές, γιατί αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να βγάλουν στελέχη επιχειρήσεων και παραγωγικούς εργάτες, κάτι που ομολογείται εμμέσως από τους στόχους του διαγωνισμού.

Γ. Τι «ξεχνά» ο αρθρογράφος; 

Για να θυμόμαστε: Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή (VIDEO)

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή

«Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Η ιστορική απόφαση του δικαστηρίου, στις 07.10.2020, ήταν το αποτέλεσμα μιας πολυετούς διαδικασίας, που ενδεχομένως να μην είχε αρχίσει καν ή να είχε αργήσει ακόμα περισσότερο, εάν ο Παύλος Φύσαας δεν υποδείκνυε τον δολοφόνο του στους αστυνομικούς, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, στις 18.09.2013. Είχε χτυπηθεί θανάσιμα από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους της ΧΑ, «όρθιος σε δημόσια θέα». 

Ο Παύλος Φύσσας, αντιφασίστας μουσικός, δεν ήταν το μόνο θύμα της εγκληματικής οργάνωσης. Είχαν προηγηθεί η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, σε στέκια και συλλογικότητες. Γιατί αυτό έκανε η Χρυσή Αυγή: γυρνούσε στους δρόμους και τραμπούκιζε, εκφόβιζε, απειλούσε, χτυπούσε, σκότωνε. 

Αυτό κάνει, ούτως ή άλλως, ο φασισμός. Και στη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία η ακροδεξιά επικρατεί στη μία μετά την άλλη στις χώρες της Ευρώπης, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να μην ξεχνάμε. Γιατί «Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει». Το έργο έχει ξαναπαιχτεί και έχει οδηγήσει σε ολοκαυτώματα. Ποτέ ξανά.

Δημοσιογραφική επιμέλεια: Αθανασία Κουλέτα
Motion Design: Σμαρώ Σαχπαζίδου
Art Direction: Γεωργία Κωστάλα
Product Management: Χρήστος Μπαρούνης

ΠΗΓΗ 

Δικαίωση για τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών: Αντισυνταγματική ως προς βασικές της διατάξεις έκρινε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) την Υπουργική Απόφαση για τη λειτουργία του Μητρώου ΜΚΟ

Δικαίωση στο ΣτΕ – Μητρώο ΜΚΟ: Αντισυνταγματικό στις βασικές του διατάξεις, παραπομπή στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης

Αντισυνταγματική ως προς βασικές της διατάξεις έκρινε η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) την Υπουργική Απόφαση για τη λειτουργία του Μητρώου ΜΚΟ του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, σε μία κρίσιμη εξέλιξη για τον πολυετή δικαστικό αγώνα που δίνουν για τη δίκαιη μεταχείριση της κοινωνίας των πολιτών η RSA και άλλες οργανώσεις.

Σύμφωνα με τη χθεσινή ανακοίνωσή του, το ΣτΕ κρίνει αντισυνταγματικές και αντίθετες με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι τις διατάξεις που προβλέπουν τη δυνατότητα του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου να απορρίπτει την εγγραφή οργανώσεων στο Μητρώο ΜΚΟ κατά τη διακριτική του ευχέρεια, αυτές που υποχρεώνουν τις οργανώσεις να δημοσιεύουν τα στοιχεία των συνδρομητών και χορηγών τους, καθώς και αυτές που απαγορεύουν για διάστημα διετίας την επανεγγραφή οργανώσεων που έχουν διαγραφεί από το Μητρώο.

Παράλληλα, το Δικαστήριο υποβάλλει προδικαστικά ερωτήματα στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΔΕΕ) σχετικά με τη συμβατότητα με την ελευθερία του συνεταιρίζεσθαι και την προστασία των προσωπικών δεδομένων των ρυθμίσεων του ελληνικού νόμου που απαγορεύουν την εγγραφή οργανώσεων σε περίπτωση άσκησης ποινικής δίωξης σε βάρος όσων ασκούν την διοίκηση ή/και των νομίμων εκπροσώπων για οποιοδήποτε κακούργημα ή σε περίπτωση τελεσίδικης καταδίκης για συκοφαντική δυσφήμηση.

Αντισυνταγματική έκρινε, δε, τη διάταξη για τη σύσταση του Μητρώου Μελών ΜΚΟ με υπουργική απόφαση, εφόσον λείπουν από τον βασικό νόμο οι ουσιαστικές προϋποθέσεις για την εγγραφή των μελών, υπαλλήλων και συνεργατών οργανώσεων.

Η απόφαση αυτή αποτελεί μια κομβική νίκη και δικαίωση για τις οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών που δίνουν επί χρόνια έναν επίμονο αγώνα προάσπισης των δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου – και ειδικά για το Μητρώο ΜΚΟ από το 2020. Απέναντι στις συστηματικές προσπάθειες συρρίκνωσης του δημοκρατικού χώρου και στοχοποίησης της αλληλεγγύης, η Δικαιοσύνη βάζει φρένο στην αυθαιρεσία.

ΠΗΓΗ:  rsaegean.org