Ακροδεξιά συνωμοσιολογία για τους μετανάστες στο κεντρικό δελτίο του STAR

Η ρατσιστική συνωμοσιολογία βαφτίστηκε δημοσιογραφική αποκάλυψη στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR. Στις 26 Οκτωβρίου, ο σταθμός στο κεντρικό του δελτίο παρουσίασε ως επιβεβαίωση προηγούμενων ρεπορτάζ του για τη μετανάστευση το Replacing Europe, ένα ντοκιμαντέρ που διανεμήθηκε μέσω του δικτύου του ακροδεξιού σχολιαστή Τάκερ Κάρλσον. Το ντοκιμαντέρ αναπαράγει τη θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης», ένα ρατσιστικό αφήγημα που επικαλούνται εδώ και 20 χρόνια δράστες ρατσιστικών δολοφονικών επιθέσεων.

Το ντοκιμαντέρ Replacing Europe: Following the World’s Deadliest Migration Route, που παρουσιάστηκε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του STAR, δεν είναι μια δημοσιογραφική έρευνα για τη μετανάστευση όπως αφέθηκε να εννοηθεί.

Πρόκειται για παραγωγή του αμερικανικού Muckraker, με δημιουργούς τους Άντονι και Τζόσουα Ρούμπιν, η οποία κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 2026 μέσω του Tucker Carlson Network. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε το Σεπτέμβριο του 2026 στο Heritage Foundation, ένα από τα ισχυρότερα συντηρητικά think tanks των ΗΠΑ, στο πλαίσιο εκδήλωσης που συνδεόταν με τη Mass Deportation Coalition, συμμαχία οργανώσεων που προωθούν τις μαζικές απελάσεις μεταναστών.

Ο Άντονι Ρούμπιν, συνδημιουργός του ντοκιμαντέρ και ιδρυτής του Muckraker, δεν κρύβει τις ακραία ρατσιστικές αντιλήψεις του. Σύμφωνα με δημοσίευμα του Civil Defense Institute, ο Ρούμπιν μιλώντας για τους Αφρικανούς μετανάστες στην Ευρώπη, ισχυρίστηκε ότι «αν στρέψεις μια κάμερα πάνω τους και διαπιστώσουν ότι δεν υπάρχει αστυνομία τριγύρω, θα σου κόψουν τον λαιμό».

Ο Τάκερ Κάρλσον, πρώην παρουσιαστής του Fox News και μία από τις πιο επιδραστικές προσωπικότητες της αμερικανικής ακροδεξιάς, έχει επανειλημμένα προωθήσει τη θεωρία συνωμοσίας της «Μεγάλης Αντικατάστασης» (Great Replacement). Το ίδιο το δίκτυό του διαφημίζει το ντοκιμαντέρ με το σύνθημα «Η αντικατάσταση είναι πραγματική. Καταστρέφει τη Δύση».

Η θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης», που διαδόθηκε ιδιαίτερα από τον Γάλλο ακροδεξιό συγγραφέα Renaud Camus το 2011, υποστηρίζει ότι οι λευκοί ευρωπαϊκοί πληθυσμοί αντικαθίστανται σκόπιμα από μετανάστες μη ευρωπαϊκής καταγωγής, με τη συνεργασία πολιτικών και οικονομικών ελίτ. Πρόκειται για μια ρατσιστική θεωρία συνωμοσίας, χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση, η οποία βλέπει ένα υποτιθέμενο σχέδιο εξάλειψης των Ευρωπαίων. Να θυμίσουμε εδώ ότι η θεωρία της «Μεγάλης Αντικατάστασης» έχει χρησιμοποιηθεί ως ιδεολογική και ηθική δικαιολόγηση από δράστες πολύνεκρων ρατσιστικών επιθέσεων, όπως εκείνες στο Κράισττσερτς της Νέας Ζηλανδίας το 2019, αλλά και τη σφαγή που εξαπέλυσε ο ακροδεξιός τρομοκράτης Άντερς Μπέρινγκ Μπρέιβικ στο νησί Ουτόγια της Νορβηγίας το 2011.

Όλα τα παραπάνω δεν προβλημάτισαν τον τηλεοπτικό σταθμό. Όλως αντιθέτως, στο ρεπορτάζ του STAR, το ντοκιμαντέρ εμφανίζεται να επιβεβαιώνει προηγούμενες αποκαλύψεις του σταθμού για τη μετανάστευση, ενώ αναπαράγονται ισχυρισμοί περί σκόπιμης ανοχής των ευρωπαϊκών αρχών, περί τρομοκρατικού υποβάθρου μεταναστών, ενώ η ρατσιστική συνωμοσιολογία εμφανίζεται ως τεκμηριωμένη είδηση.

Ακόμα, το διάγραμμα που παρουσιάστηκε στο δελτίο ειδήσεων του STAR, βασισμένο σε έρευνα του Economist, ήταν ένα ακόμα λιθαράκι στο ρατσιστικό αυτό ρεπορτάζ. Όπως μας διαβεβαίωσαν τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, άνθρωποι από ορισμένες χώρες, εν προκειμένω από το Αφγανιστάν, καταδικάζονται για σεξουαλικά εγκλήματα πολύ συχνότερα από τους Βρετανούς. Το συγκεκριμένο διάγραμμα μάλιστα εμφανίζει τους Αφγανούς να έχουν επταπλάσιο δείκτη καταδικών.

Για την τιμή των όπλων θα προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε εν συντομία γιατί το διάγραμμα αυτό είναι παραπλανητικό.

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας: Εκπαιδευτικοί και Γονείς στεκόμαστε, ώμο τον ώμο, απέναντι στον φασισμό

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

 

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας: 9 μήνες ζωής, 9 μήνες που εκπαιδευτικοί και γονείς στεκόμαστε, ώμο τον ώμο, απέναντι στον φασισμό.

Όταν, εκεί στις αρχές του περασμένου Γενάρη, κάποιοι εκπαιδευτικοί και γονείς καλέσαμε, από στόμα σε στόμα, μια πρώτη σύσκεψη -χωρίς να γνωρίζαμε αν θα υπήρχε δεύτερη- δε φανταζόμασταν ούτε την ανταπόκριση που θα είχε η κίνησή μας ούτε τη δύναμη που και εμείς οι ίδιοι δεν ξέραμε ότι διαθέτουμε και που την αντλούμε, καθημερινά, από τη -σχεδόν μαγική- ισχύ της συλλογικότητας.

Μέσα σε 9 μήνες καταφέραμε πολλά:

• Έχουμε δημιουργήσει ένα δίκτυο εκπαιδευτικών και γονέων πανελλαδικά, που μας επιτρέπει να ενημερωνόμαστε σε καθημερινή βάση για περιστατικά φασιστικού λόγου και δράσης σε σχολεία.

Είναι αυτό ακριβώς το δίκτυο ανθρώπων που μας έδωσε τη δυνατότητα να πληροφορηθούμε τη δολοφονική απόπειρα εναντίον του Αιγύπτιου μαθητή στο Μεταξουργείο και να φέρουμε στη δημοσιότητα ένα τόσο σοβαρό γεγονός.

• Καταρτίσαμε ερωτηματολόγιο αντιφασιστικής χαρτογράφησης, μέσω του οποίου έχουμε καταγράψει περιστατικά ανά την Ελλάδα, χαρτογραφώντας και κατανοώντας καλύτερα το φαινόμενο.

• Μέσα από την καταγραφή αυτών των περιστατικών και τη δημοσιοποίησή τους από ΜΜΕ, όπως επίσης και μέσω αρθρογραφίας, έχουμε αναδείξει τον κίνδυνο και έχουμε καταστήσει ορατή τη στοχοποίηση των μαθητών και μαθητριών από φασιστικές ομάδες, που επιχειρούν να κάνουν στρατολογήσεις στα σχολεία.

• Έχουμε συγκεντρώσει υπάρχον εκπαιδευτικό υλικό και έχουμε παράξει νέο (λίστα με ταινίες και βιβλία, υλικό για τις σχολικές γιορτές, για την ημέρα κατά του ρατσισμού, την 21η Απρίλη, τη μέρα της γυναίκας) που διατίθεται στους εκπαιδευτικούς για χρήση στην τάξη.

• Την άνοιξη συγκροτήθηκε το Αντιφασιστικό δίκτυο παιδείας Μαγνησίας και σύντομα θα ανακοινωθεί η συγκρότηση Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας στον Έβρο. Ταυτόχρονα, υπάρχουν εκπαιδευτικοί και γονείς που συμμετέχουν στο Δίκτυο, από πολλές πόλεις της Ελλάδας.

•Πραγματοποιούμε ομιλίες στην επαρχία (Αλεξανδρούπολη, Βόλος, σύντομα Ναύπλιο, Καλαμάτα, Λαμία, Ικαρία) ως καλεσμένοι σε εκδηλώσεις τοπικών συλλογικοτήτων.

• Έχουμε νομικό σύμβουλο, ώστε κανείς εκπαιδευτικός να μη νιώθει ακάλυπτος απέναντι σε φασιστική στοχοποίηση.

•Σπάμε έμπρακτα τον κοινωνικό αυτοματισμό που εδώ και μερικά χρόνια θέλει εκπαιδευτικούς και γονείς να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα. Εμείς, παλεύουμε μαζί, για το συμφέρον των παιδιών μας.

•Συμμετέχουμε με δικό μας μπλοκ σε διαδηλώσεις, όπως σε αυτή για την επέτειο δολοφονίας του Παύλου Φύσσα και στην Ελευσίνα, απέναντι στη δολοφονική απόπειρα εναντίον του 32χρονου αντιφασίστα αθλητή. Πραγματοποιούμε εκδηλώσεις, όπως στο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ με ομιλήτρια, εκτός των άλλων, τη Μάγδα Φύσσα.

Δικηγόροι: Στο σποτ του Υπουργείου Μετανάστευσης, με τη σήμανση των ΤΑΜΕΥ και τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είμαστε όλοι κομπάρσοι

Εναλλακτική Παρέμβαση - Δικηγορική Ανατροπή

Στο σποτ του Υπουργείου Μετανάστευσης είμαστε όλοι κομπάρσοι

Σε δύο εκδοχές, διάρκειας 47 δευτερολέπτων και 8 λεπτών, το ίδιο αφήγημα κυβερνητικής επιτυχίας: άνθρωποι που ζητούν προστασία γίνονται κομπάρσοι, μια γυναίκα διασώζεται, άνδρες εμφανίζονται υπό φρούρηση και στη συνέχεια δηλώνουν μετανιωμένοι και επιδοκιμάζουν την επιστροφή τους.

Στο ελληνικό κοινό ανατίθεται ο ρόλος του φοβισμένου θεατή, που καλείται να αισθανθεί ασφαλής βλέποντάς τους να απομακρύνονται.

Αυτό είναι το περιεχόμενο της διαφήμισης του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, με τη σήμανση των ΤΑΜΕΥ και τη συγχρηματοδότηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μια καμπάνια που, κατά την κρίση μας, λειτουργεί ως προεκλογική προβολή της ΝΔ με δημόσιους πόρους.

- «Στην Ελλάδα γνωρίζουμε πώς να προστατεύσουμε […] τους ανθρώπους που […] δικαιούνται άσυλο».
Γνωρίζουν όμως και ποιοι «εισέρχονται παράνομα, χωρίς να δικαιούνται άσυλο». Ο άνδρας εμφανίζεται υπό αστυνομική φρούρηση, πίσω από περίφραξη, και η αφήγηση έχει ήδη αποφανθεί. Πότε ακούστηκε η ιστορία του; Ποιος εξέτασε το αίτημά του και τι αποφάσισε; Το σποτ δεν μας λέει. Χρησιμοποιεί την εικόνα της φρούρησης για να κάνει αυτονόητη την έλλειψη δικαιώματος προστασίας.
Κάθε αίτημα ασύλου απαιτεί ατομική, αντικειμενική και αμερόληπτη εξέταση, όχι διαφημιστική προεξόφληση της απόρριψης [1].

- «Όσοι έρχονται παράνομα, είτε κρατούνται είτε επιστρέφουν στη χώρα τους». 
Το σποτ παρουσιάζει την παράτυπη είσοδο σαν να οδηγεί αναγκαστικά σε κράτηση ή επιστροφή. Εξαφανίζει τη δυνατότητα αναγνώρισης διεθνούς προστασίας. Ο άνθρωπος που φεύγει για να σωθεί μπορεί να μην έχει διαθέσιμη νόμιμη διαδρομή ή ταξιδιωτικά έγγραφα.
Η παράτυπη είσοδος δεν καταργεί το δικαίωμα ασύλου. Η Σύμβαση της Γενεύης προβλέπει, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, μη επιβολή κυρώσεων για παράτυπη είσοδο ή παραμονή [2].

- Μια γυναίκα για την προστασία. Άνδρες για τη φρούρηση και την επιστροφή. 
Η εικόνα μοιράζει ρόλους: η γυναίκα εμφανίζεται στη σκηνή διάσωσης, ενώ οι άνδρες συνδέονται με τον περιορισμό και την απομάκρυνση. Χωρίς να παρουσιάζει κάποιο έγκλημα, η σκηνοθεσία δανείζεται την εικόνα της εγκληματικότητας. Κατασκευάζει τον «άξιο προστασίας» και τον «ύποπτο» πριν εξηγήσει την ατομική τους περίπτωση.

Το φύλο και η εμφάνιση δεν καθορίζουν ποιος δικαιούται διεθνή προστασία ούτε ποιος αποτελεί απειλή. Η ισότητα και η απαγόρευση διακρίσεων δεσμεύουν και τη δημόσια επικοινωνία [3].

- Η ταυτοποίηση δεν είναι απόφαση απόρριψης ασύλου. 

Το σποτ συγχωνεύει φύλαξη συνόρων, δακτυλοσκόπηση, υποδοχή, κράτηση, εξέταση ασύλου και επιστροφή σε μία εικόνα κρατικού ελέγχου. Η λήψη αποτυπωμάτων δεν αποδεικνύει ότι κάποιος δεν δικαιούται άσυλο. Η μεταφορά σε δομή δεν προδικάζει την έκβαση του αιτήματός του.
Η κράτηση αιτούντος άσυλο δεν είναι αυτόματη ούτε τιμωρητική. Απαιτεί συγκεκριμένο νόμιμο λόγο, αναγκαιότητα, ατομική αξιολόγηση και εξέταση λιγότερο περιοριστικών εναλλακτικών μέτρων, καθώς και έγγραφη αιτιολόγηση και δικαστικό έλεγχο [4].

- Η ενεργητική φωνή κάνει τη λάντζα. 
«Αποφάσισα να γυρίσω πίσω. Δεν θα έπαιρνα άσυλο». Οι αρχές, οι διοικητικές αποφάσεις, οι συνθήκες παραμονής και οι πραγματικές εναλλακτικές εξαφανίζονται πίσω από το «αποφάσισα». Η πολιτική εφαρμόζεται πάνω στον άνθρωπο, αλλά εκείνος αναλαμβάνει να την παρουσιάσει ως δική του επιλογή και να τη δικαιώσει.

«Και ο αδερφός μου προσπάθησε, αλλά δεν πήρε». Το οικογενειακό προηγούμενο ενισχύει το μήνυμα ότι η προσπάθεια είναι μάταιη. Και το «Κάναμε καλά που αποφασίσαμε να γυρίσουμε πίσω» επισφραγίζει την επιδοκιμασία. Οι ίδιοι οι επιστρέφοντες αναλαμβάνουν να διαφημίσουν την πολιτική επιστροφών.

Η επιστροφή υπόκειται στην αρχή της μη επαναπροώθησης. Δεν αρκεί η διαφημιστική δήλωση «αποφάσισα»: απαιτείται σεβασμός των εγγυήσεων προστασίας από επιστροφή σε δίωξη ή σοβαρό κίνδυνο κακομεταχείρισης [5]. Το σποτ αποσιωπά αυτές τις εγγυήσεις.

- «Μακάρι να μην είχα μπει ποτέ σε εκείνη τη βάρκα». 
Κάποιος μπορεί να μετανιώνει για τον τρόμο, τον κίνδυνο, το ότι παραλίγο να πνιγεί. Το σποτ συνδέει τη φράση με την επιστροφή και τη μετατρέπει σε μήνυμα αποτροπής. Χρησιμοποιεί το πώς κατέληξε το ταξίδι για να ακυρώσει το γιατί ξεκίνησε. Οι λόγοι της φυγής παραμένουν εκτός κάδρου.

Το ίδιο και η υποχρέωση προστασίας της ζωής στη θάλασσα. Η διάσωση δεν εξαρτάται από την εθνικότητα ή το καθεστώς των ανθρώπων που κινδυνεύουν. Οι αρχές έχουν υποχρεώσεις έρευνας και διάσωσης, προστασίας της ζωής και αποτελεσματικής διερεύνησης των θανάτων [6].

Στην Πύλο, στις 14 Ιουνίου 2023, το ναυάγιο στοίχισε τη ζωή σε εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες. Για την υπόθεση έχουν ασκηθεί ποινικές διώξεις σε βάρος στελεχών του Λιμενικού. Στο Φαρμακονήσι, το ΕΔΔΑ έχει ήδη καταδικάσει την Ελλάδα για παραλείψεις και καθυστερήσεις στη διάσωση και για ανεπαρκή διερεύνηση του ναυαγίου [7].

Μόλις χτες, 19 Οκτωβρίου 2026, δώδεκα ακόμη άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους σε δύο ναυάγια στη Σάμο και τη Λέσβο. Στη Λέσβο, έξι άνθρωποι, ανάμεσά τους ένα βρέφος, σκοτώθηκαν όταν το ταχύπλοο στο οποίο επέβαιναν συγκρούστηκε με περιπολικό σκάφος του Λιμενικού και ανατράπηκε. Σύμφωνα με το Λιμενικό, το ταχύπλοο προσέκρουσε στο περιπολικό κατά τη διάρκεια ελιγμού του χειριστή του [8]. Η εκδοχή αυτή δεν υποκαθιστά την ανάγκη ανεξάρτητης και αποτελεσματικής διερεύνησης των συνθηκών και τυχόν ευθυνών.

Το σποτ ζητά μετάνοια από εκείνους που μπήκαν στη βάρκα. Για τη λογοδοσία εκείνων που όφειλαν να τους προστατεύσουν, σιωπά.

- «Με προηγμένο εξοπλισμό, νέες εγκαταστάσεις και υπηρεσίες».
Η δομή της Σάμου εγκαινιάστηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2021, με χρηματοδότηση κατασκευής από την έκτακτη βοήθεια του Ταμείου Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης της περιόδου 2014–2020. Πέντε χρόνια αργότερα, η αναφορά σε «νέες εγκαταστάσεις και υπηρεσίες» χρειάζεται συγκεκριμένο περιεχόμενο: ποια έργα παρουσιάζονται, πότε κατασκευάστηκαν και ποιες υπηρεσίες ή αναβαθμίσεις χρηματοδοτούνται σήμερα;

Το ζήτημα είναι και η ωραιοποίηση των συνθηκών υποδοχής. Τι σημαίνουν οι αναφορές σε εξοπλισμό, εγκαταστάσεις και υπηρεσίες απέναντι στις καταγγελίες για κατεστραμμένους χώρους, ανθρώπους χωρίς κρεβάτι, κοντέινερ χωρίς κατάλληλο πάτωμα, ελλείψεις γιατρών και ψυχολόγων και απουσία χώρων για το παιχνίδι και τις δραστηριότητες των παιδιών; Πώς συμβιβάζεται αυτή η εικόνα με ανθρώπους που αναγκάζονται να κοιμούνται ακόμη και κάτω από απορριμματοφόρο; Ή με τις περιγραφές από την Κρήτη για ανθρώπους που παραμένουν επί μέρες σε ακατάλληλους χώρους ή στον δρόμο, τυλιγμένοι με σακούλες, και μεταφέρονται στη συνέχεια ξυπόλητοι στα νησιά;

Ο ιστορικός Μενέλαος Χαραλαμπίδης, σε δύο συνεντεύξεις του, μιλά για την Κατοχή, την επιστήμη του ιστορικού, την κακοποίηση της Ιστορίας στο ελληνικό σχολείο και το σήμερα (VIDEO)

Μενέλαε Χαραλαμπίδη, πρέπει ένας ιστορικός να είναι και “δικαστής”;

 

Ο ιστορικός και συγγραφέας μιλά για το πώς ξεκίνησε να ασχολείται με την περίοδο της κατοχής, προσπαθεί να εξηγήσει την τεράστια απήχηση που είχε το βιβλίο του για τους “Δωσίλογους” και μας υπενθυμίζει πως η γνώση της ιστορίας είναι δύναμη για κάθε πολίτη.

• ΣΤΑΥΡΟΣ ΔΙΟΣΚΟΥΡΙΔΗΣ

Πώς διαλέγει κάποιος να γίνει ιστορικός;

Πόσο σε επηρεάζει η ιδεολογία σου στην ιστορική καταγραφή;

Υπάρχει μία ή πολλές ιστορίες;

Γιατί ασχολήθηκε ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης με την περίοδο της κατοχής;

Γιατί πρέπει να γνωρίζουμε ιστορία την εποχή της παντοκρατορίας των κοινωνικών δικτύων;

Μπορεί να εξηγηθεί η τεράστια εμπορική επιτυχία των “Δωσίλογων”; 

Info:

Τα βιβλία του Μενέλαου Χαραλαμπίδη κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια.

ΠΗΓΗ 

***  

Μενέλαος Χαραλαμπίδης: «Η Ιστορία κακοποιείται συστηματικά στο ελληνικό σχολείο» 

Ο ιστορικός μιλά στη LiFO για τη δημόσια συζήτηση που πυροδότησε το βιβλίο του «Οι δωσίλογοι», τα κλειστά αρχεία που δυσκολεύουν την ιστορική έρευνα, την έμπνευση που αντλεί από την επιστήμη, αλλά και τις επικίνδυνες αναλογίες ανάμεσα στις ναζιστικές πρακτικές και τη σημερινή στοχοποίηση των μεταναστών.

Σταυρούλα Παπασπύρου 

Δυόμισι χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου του «Οι δωσίλογοι» (εκδ. Αλεξάνδρεια), ακόμα βομβαρδίζεται από προσκλήσεις για να το παρουσιάσει. «Σε σαράντα τρεις πόλεις έχω πάει! Συναντώ ανθρώπους που θέλουν να κάνουν πράγματα για τον τόπο τους, ν’ ανοίξουν θέματα, να τα συζητήσουν δημόσια, κι αυτό είναι πολύ αισιόδοξο γιατί βλέπεις πως δεν είσαι μόνος».

Ιστορικός από πάθος κι από …τύχη, ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης αναδεικνύει την κληρονομιά της δεκαετίας του ΄40 στο σήμερα. Γαλουχημένος με τις αφηγήσεις του πατέρα του από την καθημερινότητα των προσφύγων επί Κατοχής στον Βύρωνα, πέρασε την εφηβεία του ως ροκάς, σπούδασε Οικονομικά και επί δεκαοχτώ χρόνια εργάστηκε στη μόνη υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών που έδινε χρήματα αντί να παίρνει, στη Διεύθυνση Εθνικών Κληροδοτημάτων. Η Ιστορία ίσως να παρέμενε το κρυφό πάθος του αν δεν ξεκινούσε, τυχαία σχεδόν, μεταπτυχιακό στο ΕΚΠΑ υπό την εποπτεία του Αντώνη Λιάκου.

 

Σε αντίθεση με τους περισσότερους συναδέλφους του, ο ίδιος κινείται με μια «χαοτική λογική»: «Προσπαθώ να φορτώσω όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες από αρχεία, βιβλία, προφορικές συνεντεύξεις, απ’ οτιδήποτε, και αφήνω όσο το δυνατόν μεγαλύτερο πεδίο ελεύθερο για το τι θέμα θα προκύψει. Δίνει έμπνευση στην επιστήμη!». Εκτός πανεπιστημίου –«η φουρνιά μου έπεσε πάνω στα μνημόνια, επί χρόνια δεν άνοιγαν θέσεις»– άνοιξε άλλους δρόμους για να μοιραστεί τις γνώσεις του, όπως οι Ιστορικοί Περιπάτοι της Αθήνας.

Ο Μενέλαος Χαραλαμπίδης μιλά στη Σταυρούλα Παπασπύρου για τις διαχρονικές παθογένειες της δικαστικής εξουσίας και των σωμάτων ασφαλείας, για τα αρχεία που παραμένουν κλειστά εμποδίζοντας την έρευνα και για την επικίνδυνη αναλογία μεταξύ ναζιστικών πρακτικών και της στοχοποίησης των μεταναστών σήμερα.

Όπως τονίζει: «Η Ιστορία είναι μια υπέροχη επιστήμη που κακοποιείται συστηματικά στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, όχι με την ευθύνη των εκπαιδευτικών βέβαια αλλά με την ευθύνη της εκάστοτε ηγεσίας που αποφασίζει να διδάσκεται έτσι όπως διδάσκεται το μάθημα της Ιστορίας». 

Μια ειλικρινής συζήτηση που μας ωθεί ν’ αναζητήσουμε μια ουσιαστική σχέση με το παρελθόν μας.

Τον θυμόμαστε τον Οδυσσέα Τσενάι; (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Ο Οδυσσέας Τσενάι (δεξιά) με τον δρα Στέλιο Παπαδόπουλο, κορυφαία μορφή της βιοτεχνολογίας διεθνώς, στην Αστόρια της Νέας Υόρκης. Λίγες ημέρες μετά την 28η Οκτωβρίου του 2003, ο διαπρεπής Ελληνας του εξωτερικού επισκέφθηκε την οικογένεια Τσενάι και προσφέρθηκε να βοηθήσει τον Οδυσσέα. Ηταν εκείνος που τον καθοδήγησε ώστε να φύγει για σπουδές στις ΗΠΑ.

Τι νιώθεις σήμερα για την Ελλάδα, Οδυσσέα Τσενάι;

Πριν από 23 χρόνια, ο Οδυσσέας Τσενάι αποφάσισε να μην κρατήσει τη σημαία στην παρέλαση, για να μη δώσει τροφή στην αντιπαράθεση. Σήμερα, από τη Νέα Υόρκη, νοσταλγεί την «ωραιότερη πόλη του κόσμου»: τη Θεσσαλονίκη

Τασούλα Επτακοίλη 

Αγαπημένο του τραγούδι ήταν –και παραμένει– το «Γέλα πουλί μου» των Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα. Το έπαιζαν με τους φίλους του από το γυμνάσιο και το λύκειο στα live τους με το συγκρότημα που είχαν φτιάξει· «Ωρίων» λεγόταν, από τον περίφημο κυνηγό της ελληνικής μυθολογίας. Ο ίδιος ήταν ο ντράμερ. Το λάτρεψε από την πρώτη φορά που το άκουσε, όχι μόνο για τη μουσική αλλά και για τους στίχους του, ιδιαίτερα για τη φράση «τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά», που με τα χρόνια έγινε μότο της παρέας.

Πράγματι, στη ζωή του Οδυσσέα Τσενάι τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Εφτασε στην Ελλάδα το 1997, σε ηλικία 12 ετών, με τους γονείς του, Αλβανούς μετανάστες. Εγκαταστάθηκαν στη Νέα Μηχανιώνα Θεσσαλονίκης. Το 2004 έφυγε ξανά, αυτή τη φορά για τις ΗΠΑ. Σήμερα εργάζεται ως παθολογοανατόμος και διδάσκει στο NYU Langone Health, ένα από τα μεγάλα πανεπιστημιακά ιατρικά κέντρα των ΗΠΑ. Ζει στη Νέα Υόρκη με την επίσης αλβανικής καταγωγής σύζυγό του Μπλέρτα και τα δύο παιδιά τους – την επτάχρονη κόρη και τον τρίχρονο γιο τους. Κι όμως, τίποτα δεν έχει αλλάξει. «Οι καλύτεροι φίλοι μου είναι ακόμη στη Θεσσαλονίκη. Ο Θοδωρής, ο Στράτος, ο Μάνος, η Ελισάβετ. Εδώ δεν έχω κάνει πραγματικές φιλίες, δυνατές, όπως αυτές που χτίζονται στα μαθητικά χρόνια», λέει καθώς τρώμε θαλασσινά μεζεδάκια και πίνουμε λευκό κρασί από το Κτήμα Γεροβασιλείου –θεσσαλονικιώτικο κι αυτό– στο ελληνικό εστιατόριο Agnanti στην Αστόρια.

Τέτοιες μέρες, το 2003, ο Οδυσσέας, ως αριστούχος μαθητής του Λυκείου Νέας Μηχανιώνας, ετοιμαζόταν να συμμετάσχει στην παρέλαση για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου κρατώντας την ελληνική σημαία. Αυτό δεν έγινε. Λόγω αντιδράσεων ρατσισμού και σωβινισμού από μερίδα γονέων και τοπικών ακροδεξιών κύκλων με αφορμή την καταγωγή του –ακριβώς όπως είχε συμβεί το 2000, όταν θα ήταν σημαιοφόρος του γυμνασίου του– εκείνος παραιτήθηκε από το δικαίωμά του, για να εκτονωθεί η ένταση. «Για το καλό της κοινωνίας και για να μη στενοχωρηθούν οι συμμαθητές μου», όπως είπε τότε. Η κουβέντα μας ξεκινάει αναπόφευκτα από εκείνη την εμπειρία, που σημάδεψε την εφηβεία του.

– Πώς ήταν για έναν έφηβο να ακούει το σύνθημα «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ, Αλβανέ, Αλβανέ»;

– Ζόρικη συνθήκη, επώδυνη, δεν θα το κρύψω. Στην αρχή είχα θυμώσει πολύ. Ομως στην πορεία, καθώς δέχθηκα ένα τεράστιο κύμα συμπαράστασης από όλη την Ελλάδα, από ανθρώπους που δεν με γνώριζαν καν, ο θυμός υποχώρησε. Αλλωστε, ήταν λίγοι εκείνοι που μου επιτέθηκαν με τόση εχθρικότητα· απλώς έκαναν πολλή φασαρία.

– Δεν σας έχει μείνει καθόλου πίκρα, δηλαδή;

– Οχι. Με τον καιρό, μάλιστα, συνειδητοποίησα πως όσα βίωσα τότε με αφορμή τις δύο παρελάσεις με έκαναν πιο δυνατό και ήταν πολύτιμο μάθημα. Ακόμη το κουβαλάω και προσπαθώ, σε διάφορες περιστάσεις, να το εφαρμόζω: Αφησέ τους να φωνάζουν, ακόμη και να ουρλιάζουν. Κλείσε τα αυτιά σου και προχώρησε προς την κατεύθυνση που έχεις επιλέξει. Μην τους δώσεις την ευκαιρία να σε νικήσουν κάνοντάς σε να οπισθοχωρήσεις ή να αλλάξεις ρότα.

– Τι θυμάστε πιο έντονα από τη Νέα Μηχανιώνα;

– Η ζωή μας ήταν φτωχική και μετρημένη. Ο πατέρας μου και η μητέρα μου εργάζονταν και οι δύο σε βιοτεχνία διχτυών για να τα βγάλουμε πέρα. Αλλά τη θυμάμαι εκείνη την εποχή με νοσταλγία. Οταν το 1997 φτάσαμε εκεί από την πόλη Σκόδρα της βορειοδυτικής Αλβανίας, όλοι οι γείτονες μας υποδέχθηκαν με ζεστασιά και μας άνοιξαν τις πόρτες των σπιτιών τους. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Αυτό είναι για μένα το αληθινό πρόσωπο της Ελλάδας: της ενσυναίσθησης και της αλληλεγγύης.

Ευγονική: Από τους λόρδους στη Σίλικον Βάλεϊ - Του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ (ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Ευγονική: Από τους λόρδους στη Σίλικον Βάλεϊ

του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

Οι φετινές εκλογές (πανευρωπαϊκά) είναι εκλογές γύρω από τη μετανάστευση και το ρατσισμό. Ως εκ τούτου, προχωρούμε σε μια σειρά άρθρων που αναλύουν το σύγχρονο δεξιό και ακροδεξιό λόγο. Το πρώτο άρθρο της σειράς για το φασισμό της υπογεννητικότητας είναι διαθέσιμο εδώ.

Αν θέλουμε να κάνουμε μια βαθιά αναδρομή στην ιστορία του ότι κάποιοι άνθρωποι «αξίζουν λιγότερο», πρέπει να ξεκινήσουμε με μια στάση στην Παπική Βούλα “Inter Caetera” του 1493. Αυτή όριζε, μεταξύ άλλων, πως κατά την Παπική Εκκλησία, οι περιοχές που δεν τελούν υπό την ιδιοκτησία χριστιανών ευγενών ήταν ανοιχτές προς «ανακάλυψη» και κατάκτηση. Σιωπηρά αναγνώριζε πως οι αυτόχθονες πληθυσμοί δεν είχαν κάποιο δικαίωμα στον τόπο τους, ανοίγοντας το δρόμο για τη μετατροπή της αποικιοκρατίας στο σημαντικότερο… εξαγώγιμο προϊόν της Ευρώπης. Κυρίως όμως, θα περιηγηθούμε στην πορεία που οδηγεί από τους ξεπεσμένους Βρετανούς λόρδους έως τον Ίλον Μασκ και τους σύγχρονους ευγονιστές.

Λόρδος απ’ τον τόπο σου, κι ας είν’ και χρεωμένος

Η Μ. Βρετανία του 19ου αιώνα συνδύαζε την εκρηκτική οικοδόμηση μιας αστικής τάξης με ένα κράτος, στο οποίο η φεουδαλική νοοτροπία και τάξη πραγμάτων δεν είχε εκλείψει. Το χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα είναι η υπάρχουσα μέχρι σήμερα Βουλή των Λόρδων, η οποία ασκεί μέρος της νομοθετικής εξουσίας, με τα μέλη της να κληρονομούν τις θέσεις τους έως και το… 1999.

Την περίοδο 1800-1900, η ανάπτυξη της βρετανικής αστικής τάξης απαιτούσε και μια ιδεολογική αντίληψη για την κοινωνική θέση κάθε ανθρώπου. Από τη μία, η αστική τάξη προωθούσε την αντίληψη ότι ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο κατά βάση «άγραφος χάρτης» και πως η αξία του βρίσκεται στις επιλογές, τη φερεγγυότητα και την οικονομική και πολιτική ισχύ, που καλλιεργεί κατά τη διάρκεια της ζωής του. Από την άλλη πλευρά, οι θιασώτες της φεουδαρχικής αντίληψης υποστήριζαν πως ο χαρακτήρας, η φερεγγυότητα και η αόριστη «αξία» ενός ατόμου είναι ζήτημα καταγωγής.

Το ζήτημα της καταγωγής δεν αφορούσε μόνο το ζήτημα της ανατροφής σε ένα περιβάλλον υψηλής κοινωνίας. Ήταν η αντίληψη πως οι άνθρωποι «ευγενούς» καταγωγής ήταν σε ένα βαθύτερο επίπεδο κάτι διαφορετικό από τους υπόλοιπους, με τον ίδιο τρόπο που οι κοινοί πολίτες της βρετανικής αυτοκρατορίας ήταν κάτι διαφορετικό από τους αποικιοκρατούμενους πολίτες. Αυτή η κοσμοθεωρία ήταν εξαιρετικά σημαντική για μια τάξη ευγενών, που απαιτούσε να κρατήσει την εξουσία στα χέρια της, την ίδια στιγμή που βρισκόταν υπερχρεωμένη απέναντι σε τραπεζίτες και βιομήχανους, που δεν προέρχονταν από τη μήτρα της. Ταυτόχρονα, ευθυγραμμιζόταν με την αποικιοκρατία ως κρατική πολιτική, την οποία και οι δύο αυτές άρχουσες τάξεις στήριζαν με κάθε δυνατό μέσο.

Το πιο γλαφυρό ίσως παράδειγμα αυτής διαπάλης είναι η σταδιακή εγκατάλειψη του όρου «a man of breeding», με τον οποίο η γενεαλογία και η ανατροφή ενός ευγενούς αντιμετωπίζονταν ως ένα και το αυτό. Επί της ουσίας, βλέπουμε από το 1810 έως το 1860 τον παραγκωνισμό της «γλώσσας των ευγενών για τον εαυτό τους», καθώς η οικονομική δύναμη και το πολιτιστικό βάρος έφευγαν από τα χέρια τους.

Τι λες σε έναν μαθητή που σε ρωτάει για τον Κασιδιάρη - Μιλά ο Κωστής Παπαϊωάννου (VIDEO)

Τι λες σε έναν μαθητή που σε ρωτάει για τον Κασιδιάρη

Με κεντρικό γεγονός την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, αποκορύφωμα το μαχαίρωμα αντιφασίστα από μέλη της νεοναζιστικής οργάνωσης Propatria στην Ελευσίνα και με δεδομένη τη ρευστότητα του πολιτικού σκηνικού (ενώ διανύουμε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο) υπάρχει διάχυτη η αίσθηση ότι ζούμε σε επανάληψη την περιόδο 2008-2013 που κατέληξε στις δολοφονίες Λουκμάν και Φύσσα με τη Χρυσή Αυγή στη Βουλή. 

Είναι αυτό ένα ακροδεξιό rebranding που ακολουθεί το ρεύμα της εποχής σε Ευρώπη και ΗΠΑ; Κι αν ναι, είναι η πιο ανησυχητική διάστασή του η συντηρητική ριζοσπαστικοποίηση των ανήλικων αγοριών της μετεφηβείας; 

Μιλάει στον Παναγιώτη Μένεγο, ο Κωστής Παπαϊωάννου – εκπαιδευτικός, διευθυντής του Σημείου (μιας πρωτοβουλίας για την αντιμετώπιση της ακροδεξιάς) και πρόεδρος της Τεχνόπολης.

ΠΗΓΗ 

Ποιοι λογαριασμοί κρύβονται πίσω από την στοχοποίηση μουσουλμάνων στη Γαλλία - Tης Ιωάννας Αρχοντάκη (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Ποιοι λογαριασμοί κρύβονται πίσω από την στοχοποίηση μουσουλμάνων στη Γαλλία

της Ιωάννας Αρχοντάκη

Εκατοντάδες λογαριασμοί από την Ινδία, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ προωθούν τα τελευταία 24ωρα το μήνυμα ότι «Ούτε ένα τζαμί δεν υπέστη ζημιές κατά τις ταραχές στη Γαλλία». Η μαζική πανομοιότυπη διατύπωση του μηνύματος σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη ενισχύει τις ενδείξεις συντονισμένης εκστρατείας στοχοποίησης των μουσουλμάνων για τα επεισόδια στη Γαλλία.

Καμία ευκαιρία δεν θα πάει χαμένη – και τα επεισόδια της εξέγερσης στη Γαλλία αποτέλεσαν άλλη μια ευκαιρία για περαιτέρω στοχοποίηση των μουσουλμάνων, με εκστρατείες στα μέσα ενημέρωσης και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να εξελίσσονται παράλληλα.

Όπως θα δούμε παρακάτω, ο ισχυρισμός ότι κανένα τζαμί δεν υπέστη ζημιές στα επεισόδια των τελευταίων ημερών στη Γαλλία διαδόθηκε από δημοσιολόγους και μποτ λογαριασμούς με συνδέσεις στην Ινδία, το Ισραήλ και τις ΗΠΑ. Η διαδρομή των αναρτήσεων και οι δημόσιες παρεμβάσεις αποκαλύπτουν πώς διαμορφώθηκε ένα αφήγημα συλλογικής στοχοποίησης των μουσουλμάνων, χωρίς να έχει παρουσιαστεί ούτε ένα ενοχοποιητικό στοιχείο -τι πιο σύνηθες.

Η πρώτη ανάρτηση που εντοπίσαμε στο Χ προέρχεται από τον λογαριασμό @SaffronShivam. Στις 07:23, ο εν λόγω λογαριασμός δημοσίευσε βίντεο από τα επεισόδια στη Γαλλία ρωτώντας το Grok, το chatbot του X, αν είχε καταστραφεί κάποιο τζαμί στη Γαλλία ή την Ιταλία. Και απαντούσε μόνος του «Ummmm…No?».

Ο Shivam διατηρεί δημόσιο προφίλ συνδεδεμένο με την Ινδία και αυτοπαρουσιάζεται ως δημοσιογράφος. Αναφέρει επαγγελματική σχέση με το Sudarshan News, ινδικό τηλεοπτικό δίκτυο που έχει βρεθεί και παλαιότερα στο επίκεντρο για ανακριβές περιεχόμενο σχετικά με μουσουλμάνους που παρίσταναν τους ινδουιστές ασκητές. Η αστυνομική έρευνα έδειξε ότι και οι τρεις ήταν τελικά… ινδουιστές.

Το 2021, η οργάνωση DFRAC εξέτασε δημοσίευμα του Sudarshan News για υποτιθέμενο περιστατικό βίας σε τζαμί του Αφγανιστάν, καταγράφοντας τη χρήση παραπλανητικού οπτικού υλικού. Το 2024, το ίδιο μέσο ήταν μεταξύ εκείνων που παρουσίασαν τρεις άνδρες στην Ινδία ως μουσουλμάνους που παρίσταναν τους ινδουιστές ασκητές. Η αστυνομική έρευνα έδειξε ότι οι τρεις ήταν ινδουιστές.

Πόλεμος λάσπης στο X

«Fun fact: Not a single mosque was damaged during the riots in France». «Ούτε ένα τζαμί δεν υπέστη ζημιές κατά τις ταραχές στη Γαλλία».

Το απόγευμα της 18ης Οκτωβρίου στις 15:45, ο Eli David δημοσίευσε την ανάρτηση για τα «άθικτα» τζαμιά. . Η ανάρτησή του στο X συγκέντρωσε περίπου 2,1 εκατομμύρια προβολές, 23.000 αναδημοσιεύσεις και 152.000 likes. Σε αντίθεση με τον Shivam, που είχε θέσει το ζήτημα ως ερώτηση, ο David παρουσίασε τον ισχυρισμό ως γεγονός.

Και περιέργως, το μήνυμα αναπαράχθηκε αυτούσιο από εκατοντάδες μποτ -και μη- λογαριασμούς μέσα σε λίγες ώρες σε διαφορετικά γεωγραφικά μήκη και πλάτη.

Ο δρ. Eli David είναι Ισραηλινός ερευνητής και επιχειρηματίας στον χώρο της τεχνητής νοημοσύνης, με διεθνή επαγγελματική δραστηριότητα και μεγάλη παρουσία στο X. Παρεμβαίνει συχνά σε ζητήματα που αφορούν το Ισραήλ, τον αντισημιτισμό και υπέρ του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα.

Η αναπαραγωγή στις ΗΠΑ

Την ίδια ημέρα, ο Αμερικανός τηλε-ευαγγελιστής Shane Winnings δημοσίευσε επίσης πανομοιότυπο ισχυρισμό για τα τζαμιά.

Τι είναι το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας και γιατί πρέπει να στηριχτεί - Του Χάρη Κωστούλα (γονέας και μέλος του Δικτύου)

Τι είναι το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας και γιατί πρέπει να στηριχτεί

Ενώ ένα κύμα εξεγέρσεων κλονίζει την καρδιά της Ευρώπης, σε Γαλλία, Βέλγιο και Αλβανία, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι δίνουν με δυναμισμό την παρουσία του στους δρόμους, χαράζοντας τον δρόμο για τις εξεγέρσεις της γενιάς του. Στην Ελλάδα η κατάσταση είναι λίγο αλλιώς…

 

γράφει ο Χάρης Κωστούλας,
γονέας μέλος του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας

 

Η επανεμφάνιση του φασιστικού ρεύματος στα σχολεία είναι έντονη το τελευταίο διάστημα. Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη, το μαχαίρωμα του 32χρονου αντιφασίστα ακτιβιστή στην Ελευσίνα και η πρόσφατη επίθεση σε βάρος 18χρονου Αιγύπτιου μαθητή, ο οποίος κατέληξε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, είναι ενδεικτικά σημάδια μιας επικίνδυνης πραγματικότητας. Δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά που μπορούμε να αντιμετωπίζουμε ως ασύνδετα μεταξύ τους. Ο φασισμός επιχειρεί να επανέλθει στον δημόσιο χώρο, αξιοποιώντας τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, τη βία και τον εκφοβισμό.

Το σχολείο δεν βρίσκεται έξω από αυτή την πραγματικότητα. Αντίθετα, αποτελεί έναν από τους χώρους όπου οι φασιστικές αντιλήψεις επιχειρούν να αποκτήσουν έρεισμα, να κανονικοποιηθούν και να επηρεάσουν τις συνειδήσεις των νέων ανθρώπων. Η απάντηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε μεμονωμένες καταγγελίες ή σε περιστασιακές αντιδράσεις. Χρειάζεται συλλογική οργάνωση, συντονισμός και σταθερή παρουσία μέσα και έξω από τις σχολικές κοινότητες.

Τι είναι το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

Το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας (ΑΔΠ) συγκροτήθηκε στις αρχές της χρονιάς από εκπαιδευτικούς και γονείς που αρνούνται να αντιμετωπίσουν τη φασιστική δράση στα σχολεία ως κάτι φυσιολογικό ή αναπόφευκτο. Έχουμε συγκροτήσει μία πανελλαδική δικτύωση όπου ενημερωνόμαστε για περιστατικά ρατσιστικής και φασιστικής δράσης, και στηρίζουμε κάθε εκπαιδευτικό και γονιό που δεν μένει αδιάφορος και στέκεται απέναντι.

Στο ΑΔΠ συμμετέχουν άνθρωποι από διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας και από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, με κοινό στόχο την αντιμετώπιση της δράσης των φασιστών στις σχολικές κοινότητες και τη διαμόρφωση ενός συνεκτικού, αντιπαραθετικού λόγου απέναντι στην εθνικιστική και ρατσιστική αφήγηση των σύγχρονων νεοναζί.

Αυτός ο πολυσυλλεκτικός χαρακτήρας αποτελεί σημαντικό πλεονέκτημα. Η υπεράσπιση της δημοκρατίας, της ισότητας και της ελευθερίας στη σχολική ζωή δεν μπορεί να είναι υπόθεση ενός μόνο πολιτικού χώρου ή μιας μικρής ομάδας εκπαιδευτικών. Αφορά όλους όσοι θέλουν ένα σχολείο και κατ’ επέκταση μία μορφή κοινωνίας όπου κανένα παιδί δεν θα στοχοποιείται για την καταγωγή του, τη θρησκεία του, την εμφάνισή του ή τις ιδέες του και όπου η βία και ο εκφοβισμός δεν θα γίνονται ανεκτά.

Το ΑΔΠ επιδιώκει να καταγράφει περιστατικά φασιστικής δράσης και ρατσιστικού λόγου, να διευκολύνει την επικοινωνία και τον συντονισμό γονέων και εκπαιδευτικών και να συμβάλλει στη δημόσια ανάδειξη του προβλήματος.

Από την δίκη της Χ.Α. μέχρι την αποφυλάκιση Κασιδιάρη

Η καταδίκη των ηγετικών στελεχών της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, στις 7 Οκτωβρίου 2020, μετά από μία δίκη που κράτησε 5 χρόνια, έδωσε κάποιον χρόνο στο αντιφασιστικό κίνημα καθώς προκάλεσε την αποδιοργάνωση των ναζί. Της δίκης προηγήθηκε η έντονη μαζική και μαχητική παρουσία του αντιφασιστικού κινήματος στον δρόμο μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Ακολούθησαν οι συλλήψεις της ηγεσίας της Χ.Α., και σε συνδυασμό με ένα ισχυρό πλήγμα της κατάρρευσης του αήττητου στον δρόμο έσπασε την ανοδική φορά των ναζί.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Στις δυτικές κοινωνίες καταγράφεται εκλογική και δημοσκοπική άνοδο των ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων. Τον τόνο δίνουν η ΗΠΑ με τον Τραμπισμό, να γίνεται σημείο ιδεολογικής αναφοράς και πολιτικής συγκρότησης των ακροδεξιών, με την λευκή ανωτερότητα, την αποσιώπηση και δικαιολόγηση του αποικιοκρατικού παρελθόντος της Δύσης, την εμφάνιση της ισλαμοφοβίας, καθώς και το πρόταγμα των κλειστών συνόρων να διαδέχονται τις απειλές γενίκευσης ενός παγκόσμιου πολέμου, με τις πιο σημαντικές φωνές αντίστασης στην ακροδεξιά μεταστροφή του Ευρω-Ατλαντικού Διευθυντηρίου, να βρίσκεται στους εξεγερμένους Παλαιστίνιους και τους σύμμαχους του στην Μέση Ανατολή.

Δεν θα μπορούσε η Ελλάδα να αποτελεί εξαίρεση. Οι δηλώσεις του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη περί «εγκληματογόνων αλλοδαπών» ενισχύουν τον ρατσισμό και τον μετατρέπουν σε κρατική αφήγηση, ολισθαίνοντας σε επικίνδυνα μονοπάτια. Για τον υπουργό προστασίας του Πολίτη οι αλλοδαποί είναι που γεννούν το έγκλημα, και όχι οι συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού. Έχει άραγε και συγκεκριμένη γεωγραφική προέλευση αυτή η γενεσιουργός αιτία εγκλημάτων; Και όσο γράφονται αυτές οι γραμμές διαβάζουμε την είδηση για 12 χαμένες ψυχές μεταναστών στο Αιγαίο ανάμεσα τους και ένα βρέφος. Μήπως και αυτό το βρέφος ήταν εν δυνάμει εγκληματογόνο; Μήπως οι 12 ψυχές ανάμεσα τους και ένα μωρό απειλούσαν να αλλοιώσουν τον πολιτισμό μας;

Και η επόμενη είδηση που διαβάζαμε όσο γράφαμε αυτό το κείμενο αφορούσε τον διαμοιρασμό αμοιβαίων φιλοφρονήσεων ανάμεσα στο ναζιστή Κασιδιάρη και στον επιχειρηματία και πρόεδρο της ΚΑΕ Παναθηναϊκός Δημήτρη Γιαννακόπουλο. Από ότι φαίνεται φασισμός και κεφάλαιο συντονίζουν τον βηματισμό τους και μάλιστα σε δημόσια προβολή (σ.σ. δείτε παρακάτω σχετικό αναλυτικό σχόλιο).

Διαδηλώσεις στη Γαλλία: Ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε να «πουλήσει» ρατσισμό με ΨΕΜΑΤΑ και κατάφερε γίνει δημόσια ξεφτίλα (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Διαδηλώσεις στη Γαλλία: Ο Άδωνις Γεωργιάδης πήγε να «πουλήσει» ρατσισμό με ΨΕΜΑΤΑ και κατάφερε γίνει δημόσια ξεφτίλα (εικόνες)

Για να «πουλήσει» τον ρατσισμό του ανέβασε διαδήλωση που έγινε τρία χρόνια πριν! Ακόμα και όταν αποδείχτηκε το ψέμα του, είχε το θράσος να γράψει πως πρόκειται για κινητοποίηση που έγινε «πριν μερικές μέρες».

Ο «και α και ου» υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη προσπάθησε να «πουλήσει» το ρατσιστικό του παραμύθι για τις κινητοποιήσεις που γίνονται στη Γαλλία. Αυτό που κατάφερε είναι να γίνει δημόσια ξεφτίλα (δεν είναι η πρώτη φορά, έτσι κι αλλιώς). 

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, συγκεκριμένα, σε ανάρτηση του είπε ΨΕΜΑΤΑ. Ιδού τι έγραψε: 

«Δείτε εικόνα από τις διαδηλώσεις στην Γαλλία. Τί παρατηρείτε; Ούτε μια Γαλλική Σημαία. Μόνον Παλαιστίνη….η Ευρώπη στο πιο κρίσιμο σταυροδρόμι της ιστορίας της».

Η δημοσιογράφος Μαρία Δεναξά, ανταποκρίτρια χρόνια στη Γαλλία, με ανάρτηση της, υποστήριξε, με αποδείξεις, τα εξής: «Κύριε υπουργέ οι εικόνες που μας δείχνετε δεν είναι από τις τωρινές διαδηλώσεις στη Γαλλία. Το βίντεο που ανεβάσατε είναι από διαδήλωση για την Παλαιστίνη στο Παρίσι στις 22/10/2023. Παρακαλώ διορθώστε. Ευχαριστώ. (Πηγή: @brutofficiel)».

Τότε τι λέτε ότι έκανε αυτός ογκόλιθος της πολιτικής ζωής του τόπου; Με νέα ανάρτηση δεν αποδέχτηκε, καν, το λάθος του, πλήρως, γράφοντας: «Πράγματι η εικόνα της διαδήλωσης αυτής δεν είναι από σήμερα αλλά πριν από μερικές μέρες. Και; Η ουσία του σχολίου μου δεν αλλάζει. Η Γαλλία και η Ευρώπη πλέον απειλούνται σοβαρά».

ΠΑΛΙ ΨΕΜΑΤΑ: Η διαδήλωση, όπως αναφέρει με αποδείξεις η δημοσιογράφος Μ. Δεναξά είναι, τρία χρόνια πριν (και όχι «μερικές μέρες» όπως γράφει ο υπουργός). Επιπλέον, πρόκειται για διαδήλωση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη.

ΠΗΓΗ

7,4 εκατομμύρια για… να γίνεις φασίστας! - Της Ματίνας Παπαχριστούδη

7,4 εκατομμύρια για… να γίνεις φασίστας! 

Ματίνα Παπαχριστούδη

Τις τελευταίες ημέρες προβάλλεται ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά ένα νέο διαφημιστικό σποτάκι, ενταγμένο στην καμπάνια του ΤΑΜΕΥ (Ταμεία Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων) για την περίοδο 2026 – ’27, με κόστος 7,4 εκατ. ευρώ. Σε αυτό, μέσα σε 47 δευτερόλεπτα, συμβαίνουν τα εξής: Αναφέρεται επτά φορές ο χαρακτηρισμός «παράνομοι» για τους πρόσφυγες που χαρακτηρίζονται μετανάστες. Προβάλλονται υπερσύγχρονα κέντρα κράτησης (οι γνωστές φυλακές προσφύγων), με δήθεν προηγμένο εξοπλισμό. Εμφανίζονται άνθρωποι μετανοημένοι, οι οποίοι χαίρονται που τους επιστρέφουν πίσω από εκεί που έφυγαν. Ταυτίζεται η ασφάλεια των πολιτών στην Ελλάδα με τα τείχη στα σύνορα και τις φυλακές κράτησης. Αναπαράγεται υποσυνείδητα το μήνυμα ότι οι άνδρες μετανάστες (δεν αναφέρονται ως πρόσφυγες) είναι οι εν δυνάμει επικίνδυνοι, γι’ αυτό και απελαύνονται σχεδόν αυτομάτως, σε αντίθεση με τις γυναίκες.

Η διαφήμιση του υπουργείου του ακροδεξιού Θ. Πλεύρη ζέχνει από ρατσιστικά μηνύματα. Το χειρότερο όλων είναι ότι πρόκειται για το πρώτο βήμα σε μια ολόκληρη καμπάνια εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, διάρκειας δύο ετών, με στόχο τη νομιμοποίηση της απάνθρωπης μεταχείρισης των προσφύγων αλλά και των μεταναστών-εργατών στη χώρα μας. Η κυβέρνηση πληρώνει 7,4 εκατ. ευρώ με για να κατοχυρώσει στη συλλογική συνείδηση, στο όνομα της «ασφάλειας», τους πρόσφυγες και κατατρεγμένους ως εγκληματικά στοιχεία. Ενισχύει τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της, χρησιμοποιώντας υπεραπλουστευμένη γλώσσα, συγχέει με δόλο την ασφάλεια και τα σύνορα με τις παράνομες επαναπροωθήσεις (pushbacks) και με τη δολοφονική τακτική αποτροπής εισόδου των προσφύγων.

Οι κατευθύνσεις για το ύφος και το νόημα των διαφημίσεων δόθηκαν κεντρικά από την κυβέρνηση.

Τα σποτ οφείλουν να περιορίζουν τη χρήση της «βαριάς θεσμικής γλώσσας», να μεταφέρουν απλά και κατανοητά το μήνυμα, να απλοποιούν τις σύνθετες πληροφορίες και δεδομένα, να εστιάζουν στον αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων, να απευθύνονται σε συγκεκριμένα κοινά, να αναδεικνύουν τη χρηματοδότηση της ΕΕ, να προβάλλουν την προστασία των εξωτερικών συνόρων και την ενίσχυση του Λιμενικού και της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η κυβέρνηση υιοθετεί τον ρατσισμό απέναντι στους πρόσφυγες για να διατηρήσει το ακροδεξιό ακροατήριο της. Προφανώς και τα επόμενα σποτάκια θα είναι ακόμη πιο προπαγανδιστικά, αφού θα αφορούν – σύμφωνα με την αρμόδια υπηρεσία – την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων και την καταπολέμηση του εγκλήματος και της τρομοκρατίας! Οι «Ράμπο» των συνόρων σε στεριά και θάλασσα, δηλαδή, θα διαφημίζονται ως σύγχρονοι ήρωες που αποτρέπουν την είσοδο στους «εγκληματίες».

Στο προπαγανδιστικό σποτάκι το οποίο θα πρέπει άμεσα να καταγγελθεί σε όλα τα επίπεδα και να ζητηθεί η απόσυρσή του ως απόπειρα εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, αντέδρασε η Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων. Κατήγγειλε τη διαφήμιση ως «κρατική προπαγάνδα» σε βάρος των μεταναστών/-τριών και του ελληνικού λαού, δηλώνοντας ότι είναι βαθιά προσβλητικό καθώς συνδέει «τη μετανάστευση με την εγκληματικότητα και την απειλή για την ασφάλεια».

ΠΗΓΗ 

«Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»: Η Χρύσα Λύκου μιλά στο Untold, με αφορμή το ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκης της Χρυσής Αυγής: Οι άνθρωποί της» (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»

Γράφει: Μαρία Ράντου 

Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.

Στις 7 Οκτωβρίου βρεθήκαμε στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκης της Χρυσής Αυγής: Οι άνθρωποί της», της Χρύσας Λύκου, σε σκηνοθεσία του Στέλιου Ζαχαρίου και παραγωγή της ΣΕΛΗΝΗ ΟΚΕΑ. Μια ημερομηνία με ιδιαίτερο συμβολισμό. Έξι χρόνια νωρίτερα, την ίδια ημέρα, το δικαστήριο ανακοίνωνε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης.

Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή δεν αποτελεί μια απλή αναδρομή στο παρελθόν. Είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.

Η χρονική συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύγλωττη. Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε, δηλώνοντας ότι επιστρέφει στην «πρώτη γραμμή». Λίγες εβδομάδες αργότερα, η επίθεση με μαχαίρι σε βάρος αντιφασίστα στην Ελευσίνα, για την οποία έχουν αναφερθεί διασυνδέσεις των εμπλεκομένων με την ακροδεξιά οργάνωση Propatria, επανέφερε με τον πιο βίαιο τρόπο το ερώτημα αν η καταδίκη μιας εγκληματικής οργάνωσης αρκεί για να εξαφανιστούν οι ιδέες, τα δίκτυα και η δράση που τη γέννησαν.

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Χρειάζεται να κοιτάξουμε και έξω από αυτές. Στις γειτονιές, στους δρόμους, στον τρόπο με τον οποίο η βία παρουσιάζεται ή αποσιωπάται, στη δημόσια συζήτηση που συχνά αποσυνδέει τις επιθέσεις από το πολιτικό τους κίνητρο.

Όπως επισημαίνει η ίδια η Χρύσα Λύκου στη συνέντευξή της στο Untold, η επίθεση στην Ελευσίνα παρουσιάστηκε από κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ως υπόθεση «προσωπικών λογαριασμών». «Φασίστες μαχαίρωσαν αντιφασίστα. Τέλος», λέει, θέτοντας στο επίκεντρο όχι μόνο την ανάγκη να θυμόμαστε, αλλά και την ευθύνη να περιγράφουμε όσα συμβαίνουν χωρίς να παραμορφώνουμε την πραγματικότητα.

«Οι άνθρωποί της» επιστρέφουν σε μια δίκη που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, επιλέγοντας να φωτίσει όχι μόνο την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά και εκείνους και εκείνες που στάθηκαν απέναντί της. Η Μάγδα Φύσσα, η αυτόπτης μάρτυρας Δήμητρα Ζώρζου, οι δικηγόροι Κώστας Σκαρμέας, Μαρίνα Δαλιάνη και Μάνος Μαλαγάρης, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς, η φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη και η Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου από το Golden Dawn Watch συνθέτουν, μέσα από τις μαρτυρίες τους, μια πολυφωνική καταγραφή έντεκα χρόνων δικαστικής και αντιφασιστικής διαδρομής.

«Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής»: Συνέντευξη του συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη στον Δημήτρη Γκιβίση

Η Κυβέρνηση οργανώνει και συντονίζει τις δολοφονίες των μεταναστών

Συνέντευξη του Θανάση Τριαρίδη στον Δημήτρη Γκιβίση

Ο Θανάσης Τριαρίδης, ένας άνθρωπος που για χρόνια, τόσο με το έργο του όσο και στο δημόσιο λόγο του, υπερασπίζεται το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι, μιλάει για την κρατική θανατοπολιτική, για τον εκφασισμό της Ευρώπης, και για την ανάγκη δημιουργίας ενός ηθικού οδοφράγματος αντίστασης στην ελαύνουσα απανθρωπιά. Αφορμή της συνέντευξης ήταν η θεατρική παράσταση «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου», που παρακολούθησα πρόσφατα στο θέατρο «Αυλαία», καθώς και η συζήτηση που ακολούθησε με τον συγγραφέα και τον Ιάσονα Αποστολόπουλο.

- Γράφεις σε πολλά κείμενά σου ότι έχουμε μια κυβέρνηση δολοφόνων. Το λες αυτό σαν σχήμα λόγου για να δώσεις το περίγραμμα μιας κατάστασης, ή το εννοείς στην κυριολεξία; Kαι γιατί;

Το λέω ως απόλυτη κυριολεξία εδώ και πέντε χρόνια -και όσο πιο καθαρά γίνεται: Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής. Στο σχέδιο αυτό δολοφονίας και εξόντωσης των μεταναστών συμμετέχουν μέλη της κυβέρνησης, εκατοντάδες κρατικοί λειτουργοί, όλος ο κρατικός μηχανισμός και όλα τα παρακρατικά λαδικά της κυβέρνησης σε επίπεδο «δημοσιογραφίας» και «δημοσιολογίας».  Με άλλα λόγια έχουμε μια κυβέρνηση που οργανώνει δολοφονίες, διορίζει νεοναζί υπουργούς που εξαγγέλλουν δολοφονίες, και υποστηρίζει συμμορίες δολοφόνων. Αυτό που σας περιγράφω είναι ο νομικός ορισμός της δολοφονικής συμμορίας. Και από την πρώτη ώρα που τα έγραψα όλα αυτά, διευκρίνισα πως ξέρω πολύ καλά τι λέω -και είμαι έτοιμος να δεχτώ μηνύσεις και να το υπερασπιστώ σε οποιοδήποτε δικαστήριο. Εξάλλου πλέον, μετά το μαζικό έγκλημα του Adriana στην Πύλο, δεν το λέω μόνον εγώ: το λέει ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Εισαγγελέας του Ναυτοδικείου, το ΒΒC (ας δει κανείς το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Μεσόγειο»), οι New York Times, δεκάδες ανεξάρτητες δημοσιογραφικές πηγές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται επί του πεδίου. Σύντομα θα το πουν και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια -ή και οι Έλληνες δικαστές που θα αντισταθούν στην κυβερνητική στραγγάλη.

- Πώς τροφοδοτείται η κρατική θανατοπολιτική στη χώρα που ζούμε; Και επίσης, θεωρείς ότι όλη αυτή η φρίκη ενισχύεται μόνο από τις κραυγές των μισάνθρωπων, ή και από την σιωπή μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι προφανές πως όσοι διεκδικούμε το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι σαν κι εμάς και όχι σαν κοπριά της ευτυχίας μας, είμαστε μια τραγική μειοψηφία. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης (και μέσα σε αυτούς και η πλειοψηφία των πολιτών της Ελλάδας), συμφωνούν με την θανατοπολιτική εναντίων των μεταναστών. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης φασιστικοποιείται με βήμα ταχύ. Κάθε έννοια ηθικής ξεχαρβαλώνεται, κάθε έννοια δικαίου γίνεται όλο και πιο ωμά το δίκαιο του ισχυροτέρου, κάθε έννοια ανθρωπιάς αντικαθίσταται με μια εφιαλτική ρητορική του μίσους. Η Ιστορία του κόσμου μπαίνει στην μεγάλη σκοτεινιά του μετα-ανθρώπου: Οι άνθρωποι της Δύσης ετοιμάζουμε τα καινούρια Άουσβιτς σε βάρος των πεινασμένων του κόσμου.

Ο εκφασισμός της Ευρώπης -της Δύσης ολόκληρης- καλπάζει. Το τυφλό μίσος, η απανθρωπιά του αλυχτισμένου ρατσισμού, οι ιερουργίες του φόβου και οι τελετουργίες του φόνου είναι ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος των καιρών μας. Οι άνθρωποι παραδινόμαστε στις αλυσίδες της εξουσίας. Η ανθρώπινη ηθική ηττάται -διότι, παρά την μεγάλη προσδοκία του Καντ, η κακία αποδεικνύεται ελκυστικότερη από την αγάπη.

Οι φτωχοί και οι πεινασμένοι λογαριάζονται πλέον ως ένοχοι. Είναι ένοχοι επειδή γεννήθηκαν, επειδή σπάρθηκαν μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, επειδή οι «ανεύθυνοι γονιοί» τους τους γέννησαν. Για το λόγο αυτό πρέπει να πεθάνουν -και πριν πεθάνουν, μάς χρωστάνε και μια μεγάλη συγνώμη που μας ενόχλησαν με την ακανόνιστη αναπνοή τους.

Είναι προφανές πως οι ελίτ της Δύσης ετοιμάζουν τον αφανισμό των πεινασμένων. Θα είναι το επερχόμενο Ολοκαύτωμα του 21ου αιώνα -και μπροστά του το Ολοκαύτωμα που κάνανε οι ναζί θα είναι μια προαναγγελία. Αυτό το Ολοκαύτωμα θα σταδιοποιηθεί μέσα από μια σειρά από κανονικοποιήσεις του αποτρόπαιου. Αυτό το Ολοκαύτωμα έχει ξεκινήσει. Η ακαθόριστα ανορίωτη ισχύς της Τεχνητής Νοημοσύνης θα επιταχύνει τον όλεθρο -και θα περιορίσει κάθε πιθανότητα παρέκκλισης.

- Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, που θεωρεί ότι οι ζωές των προσφύγων και των μεταναστών δεν έχουν την ίδια αξία με τις ζωές των γηγενών, ποια πιστεύεις ότι είναι σήμερα η πρόκληση για όσους θέλουν να παραμείνουν άνθρωποι;  Πώς μπορούν να δράσουν; Τι μπορούν να διεκδικήσουν, να φωνάξουν, να απαιτήσουν;