«11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ» – Η Χρύσα Λύκου μιλά στο TPP για το ντοκιμαντέρ-απόσταγμα του αντιφασιστικού αγώνα

 

«11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ» – Η Χρύσα Λύκου μιλά στο TPP για το ντοκιμαντέρ-απόσταγμα του αντιφασιστικού αγώνα

 

Σαν σήμερα, στις 7 Οκτωβρίου του 2020, έξω από το Εφετείο Αθηνών, χιλιάδες κόσμου που είχαν πλημμυρίσει την Λεωφόρο Αλεξάνδρας, έγιναν μάρτυρες της ιστορικής ανακοίνωσης ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Σήμερα, στις 7 Οκτωβρίου 2026, μόλις λίγους μήνες μετά την τελεσίδικη απόφαση που καταδίκασε τους νεοναζί Χρυσαυγίτες μια για πάντα, στις αίθουσες του Cinobo ΟΠΕΡΑ κάνει πρεμιέρα το ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ» της Χρύσας Λύκου, σκηνοθεσίας του Στέλιου Ζαχαρίου, παραγωγής της «ΣΕΛΗΝΗ Ο.Κ.Ε.Α». Η Χρύσα Λύκου μιλά στο TPP για το ντοκιμαντέρ - απόσταγμά «όλων των χρόνων που έχουμε εμπλακεί στις αίθουσες των δικαστηρίων και στον αντιφασιστικό αγώνα που δινόταν εκτός αιθουσών. Βγαίνοντας, η Μάγδα μας είπε “μη χαθούμε” και έκανε ακόμη μεγαλύτερη τη φόρτιση του απογεύματος εκείνου... Σκέφτηκα ότι τίποτα απ’ όσα έγιναν δεν γίνεται να χαθεί, ότι όλα συνεχίζονται από άλλο μετερίζι». Σήμερα, 13 χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τον Χρυσαυγίτη Ρουπακιά, η Χρύσα εκτιμά ότι βρισκόμαστε με το φίδι γύρω μας: «Τα αυγά δείχνουν να έχουν σπάσει. Έχουν απελευθερωθεί νέα φίδια, με το ίδιο ακριβώς δηλητήριο. Το θέμα είναι πόσο θα μας σφίξουν. Αυτή είναι η μάχη που πιστεύω ότι πρέπει να δοθεί. Να μην επιτρέψουμε άλλο Λουκμάν, άλλο Φύσσα». 

Συνέντευξη: Νεκταρία Ψαράκη

Μόλις λίγες ώρες έμειναν για την πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκη της Χρυσής Αυγής: ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΤΗΣ», της Χρύσας Λύκου, παραγωγής της Κοινωνικής Συνεταιριστικής Επιχείρησης ΣΕΛΗΝΗ Ο.Κ.Ε.Α., σκηνοθεσίας του Στέλιου Ζαχαρίου. Σήμερα, 7 Οκτωβρίου, στον κινηματογράφο Cinobo Όπερα, πραγματοποιείται η δημοσιογραφική προβολή, μαζί με μία εκδήλωση από όσους έζησαν την πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής από μέσα.

Πολύ γρήγορα, οι πρώτες ελεύθερες προβολές στο κοινό στις 9, 10 και 11 Οκτωβρίου βγήκαν sold out, με τη Χρύσα Λύκου, να λέει ενθουσιασμένη στο TPP ότι ανακοινώθηκαν νέες προβολές από τις 10 έως τις 14 Οκτωβρίου.

Η Χρύσα με υποδέχεται στο υπέροχο νεοκλασικό της «Σελήνης», στην οδό Περγάμου, στο κέντρο της Αθήνας, εκεί όπου γυρίστηκε και το ντοκιμαντέρ. Ανεβαίνοντας τη vintage στριφογυριστή ξύλινη σκάλα της εισόδου, η Χρύσα μου κάνει νόημα να κάνω ησυχία, διότι ακριβώς στο διπλανό δωμάτιο πραγματοποιείται ψυχοθεραπεία.

Ο νεοναζί Κασιδιάρης έκανε δωρεά σε σχολείο στα Μέγαρα και ο σύλλογος γονέων τη δέχτηκε. Οργισμενη αντίδραση των εκπαιδευτικών - «Κόμμα» Κασιδιάρη: Είμαστε η συνέχεια της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής!

Ο νεοναζί Κασιδιάρης έκανε δωρεά σε σχολείο στα Μέγαρα και ο σύλλογος γονέων τη δέχτηκε – Οργή από τους εκπαιδευτικούς

Την οργισμένη αντίδραση των εκπαιδευτικών προκάλεσε η κίνηση του συλλόγου γονέων του σχολείου.

Σάλο έχει προκαλέσει στα Μέγαρα -και όχι μόνο- η απόφαση του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του 1ου Δημοτικού Σχολείου να αποδεχθεί οικονομική δωρεά από τον πρόσφατα αποφυλακισθέντα νεοναζί Ηλία Κασιδιάρη και να τον ευχαριστήσει δημόσια.

Η επίμαχη ανάρτηση του Συλλόγου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έκανε λόγο για «θερμές ευχαριστίες» προς τον Κασιδιάρη για την οικονομική ενίσχυση που προοριζόταν για την κάλυψη αναγκών του σχολείου. Η ανάρτηση, ωστόσο, φαίνεται πως διαγράφηκε λίγη ώρα μετά τη δημοσιοποίησή της.

«Έξω οι φασίστες»

Η αποδοχή της δωρεάς προκάλεσε την έκρηξη του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Π.Ε. Δυτικής Αττικής «Κώστας Βάρναλης».

Στην ανακοίνωσή τους που απέστειλαν στο thriassio.gr, οι εκπαιδευτικοί χαρακτηρίζουν την προσφορά ως «ματωμένη χορηγία» και υποστηρίζουν ότι τέτοιες πρακτικές δεν έχουν θέση στα σχολεία.

«Η δήθεν προσφορά για το 1ο Δ.Σ. Μεγάρων μόνο προσφορά δεν είναι, αλλά ένα φτηνό δηλητήριο που στόχο έχει να δηλητηριάσει εμάς και τους μαθητές μας! Να δεχτούμε ότι ο φασισμός μπορεί να έχει και ανθρώπινο πρόσωπο. Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά, ότι ποτέ και πουθενά δεν είχε», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση.

Οι εκπαιδευτικοί συνδέουν την υπόθεση και με τα προβλήματα χρηματοδότησης και συντήρησης των σχολικών μονάδων. Όπως αναφέρουν, η χρόνια υποχρηματοδότηση και η εγκατάλειψη υποδομών, μεταξύ άλλων και της στέγης του συγκεκριμένου σχολείου, δημιουργούν συνθήκες που διευκολύνουν την παρέμβαση τέτοιων ομάδων.

Παράλληλα, ο Σύλλογος «Κώστας Βάρναλης» καλεί τον Δήμο Μεγαρέων και το υπουργείο Παιδείας να καλύψουν τις ανάγκες των σχολείων, ενώ απευθύνει έκκληση προς τους γονείς και την τοπική κοινωνία να υπερασπιστούν τη δημόσια εκπαίδευση και να αποτρέψουν αντίστοιχες παρεμβάσεις.

Ολόκληρη η επιστολή του Συλλόγου Εκπαιδευτικών «Κώστας Βάρναλης»:

«ΘΕΜΑ: «ΕΞΩ ΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΜΑΣ!»

Δήμος και ΥΠΑΙΘΑ να αναλάβουν ΤΩΡΑ τις ευθύνες τους για την επισκευή των προβλημάτων που έχουν προκληθεί από τη μη συντήρηση της στέγης του 1ου ΔΣ Μεγάρων!

Πετάμε στα σκουπίδια τις “ματωμένες” χορηγίες – δόλωμα δήθεν για την επισκευή στέγης, του ναζιστή εγκληματία Η. Κασιδιάρη, καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Η δήθεν “προσφορά” για το 1ο ΔΣ Μεγάρων, μόνο προσφορά δεν είναι, αλλά ένα φτηνό δηλητήριο που στόχο έχει να δηλητηριάσει εμάς και τους μαθητές μας! Να δεχτούμε ότι ο φασισμός μπορεί να έχει και ανθρώπινο πρόσωπο! Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά, ότι ποτέ και πουθενά δεν είχε! Ποτέ και πουθενά δεν θα έχει!

Γι’ αυτό αρνούμαστε κάθε χορηγία, βαμμένη με το αίμα αγωνιστών που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της διεκδίκησης για μισθούς, ζωή, μόρφωση για όλους! Για τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους κατατρεγμένους από τους πολέμους! Γιατί απέναντι σε αυτούς στρέφονται οι φασίστες!

Έχει μεγάλη ευθύνη η κυβέρνηση, το ΥΠΑΙΘΑ και οι Δήμοι για τη χρόνια υποχρηματοδότηση της Παιδείας, που οδηγεί στην απαράδεκτη αυτή κατάσταση που βρίσκονται τα σχολεία της περιοχής μας!

Έχουν ευθύνη που αντί να ακούσουν την εκπαιδευτική κοινότητα και τις διεκδικήσεις τους, αντί να πάρουν μέτρα για σύγχρονα και ασφαλή σχολεία, επιλέγουν να δίνουν λεφτά για νατοϊκούς εξοπλισμούς, να αναβαθμίζουν υποδομές της περιοχής για τις ανάγκες του πολέμου!

Έτσι, στρώνουν το έδαφος και για τη δράση αυτών των ομάδων! Και ταυτόχρονα η – για μια ακόμα φορά συστημική – στάση των φασιστών απαλλάσσει την κυβέρνηση, το ΥΠΑΙΘΑ και το Δήμο από την ευθύνη να λύσουν τα προβλήματα!

Ο ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΔΥΤ. ΑΤΤΙΚΗΣ «Κ. ΒΑΡΝΑΛΗΣ», καλεί τους γονείς και το λαό της περιοχής να διεκδικήσουμε άμεσα την πλήρη κάλυψη όλων των αναγκών των σχολείων!

Διεκδικούμε την άμεση επισκευή της στέγης του 1ου ΔΣ Μεγάρων, με αποκλειστική ευθύνη του Δήμου! Έλεγχος και επισκευή όλων των σχολείων ώστε να μπαίνουν οι μαθητές μας, τα παιδιά μας σε σύγχρονα και ασφαλή κτίρια!».

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ, επίσης, το αποκαλυπτικό ρεπορτάζ: 

«Κόμμα» Κασιδιάρη: Είμαστε η συνέχεια της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής!

Ο συνιδρυτής της «Συμμαχίας Ελλήνων, Γ. Μανούσος, αποκάλυψε πριν από ένα χρόνο την νεοναζιστική ταυτότητα του μορφώματος.....

Αντισυστημικοί οι φασίστες; Σε ποιο ουράνιο και τόξο;

Αντισυστημικοί οι φασίστες; Σε ποιο ουράνιο και τόξο;

Από τον “Φύρερ” και τον “Ντούτσε”, μέχρι τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, οι σχέσεις των φασιστών και των ναζί με τις ελίτ και την εξουσία ήταν και είναι σχέσεις αγάπης

Βαρβάρα Μανταίου 

 

Άλλους γοητεύουν τα φουσκωμένα μπράτσα, τα τατού με τις σβάστιγκες και η ματσίλα, άλλους η βία εναντίον της εύκολης λείας όπως αδύναμες κοινωνικές ομάδες, μετανάστες κλπ, άλλους η ικανοποίηση να ανήκουν σε μία ομάδα που μοιράζεται τις ίδιες ρατσιστικές ιδέες. Και τους περισσότερους όλα τα παραπάνω. Όλοι αυτοί αποτελούν μία εύκολη δεξαμενή οπαδών για τα φασιστικά μορφώματα. Αρκεί απλά να τους ταΐσουν το μίσος και τον θυμό, που αδυνατεί να εστιάσει στην πραγματική πηγή των προβλημάτων τους.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι, οι λιγότερο ειλικρινείς ή περισσότερο παραπλανημένοι, που στον φασισμό βλέπουν την μοναδική αντισυστημική διέξοδο. Αφού έτσι αυτοπαρουσιάζονται οι φασιστές, έτσι θα είναι. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Κι αυτό το χει αποδείξει τόσο η ζωή, όσο και η σύγχρονη ιστορία, την οποία μάλλον αγνοούν.

Καλό (λέμε τώρα) το παραμύθι της αντισυστημικότητας, αλλά δεν έχει δράκο. Από τον “Φύρερ” και τον “Ντούτσε”, μέχρι τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, οι σχέσεις των φασιστών και των ναζί με τις ελίτ και την εξουσία ήταν και είναι σχέσεις αγάπης, μεγαλύτερης από εκείνη του Χίτλερ με την Έβα Μπράουν (για να χρησιμοποιήσουμε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα των ορκ).

Οι φασιστές ανέκαθεν παρείχαν πολύτιμη βοήθεια στις κλονισμένες συντηρητικές πολιτικές ελίτ και σε αντάλλαγμα απολάμβαναν ανοχής, ασυλίας, προνομίων και γερής χρηματοδότησης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Δεν φοβηθήκαμε τότε, δεν θα φοβηθούμε τώρα

Στην βάση της κοινωνίας οι φασίστες στρώνουν το έδαφος για την υποδοχή ακροδεξιών ιδεών και πολιτικών, ενώ με την είσοδο τους στα κοινοβούλια, οι συντηρητικοί πετυχαίνουν κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ικανές να λάβουν αποφάσεις, χωρίς να χρειάζονται τη συνεργασία της Αριστεράς. Στο μεταξύ, οι φασίστες δεν απειλούν τα οικονομικά και κοινωνικά προνόμια των συντηρητικών. Win – win.

Όσες φορές όμως οι συντηρητικοί είδαν στον φασισμό μία λύση παραχωρώντας του αξιώματα με την ελπίδα ότι οι ίδιοι θα διατηρήσουν τον έλεγχο του κράτους, τα πράγματα πήγαν πολύ πιο άσχημα απ’ ότι περίμεναν, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για την ανθρωπότητα. Ωστόσο φαίνεται πως το πάθημα δεν γίνεται μάθημα.

Συμμαχίες με το κατεστημένο και επικίνδυνη επιείκεια στους ναζί

Και μπορεί οι Χίτλερ και Μουσολίνι να μην είναι γέννημα των συντηρητικών, αλλά απήλαυσαν την ανοχή τους και πολλές φορές την στήριξη τους, αφήνοντας ατιμώρητες τις παρανομίες τους, με συνέπειες καταστροφικές. Το σύστημα, έκλεισε τα μάτια στη ναζιστική και φασιστική βία, κανονικοποιώντας της στα μάτια μερίδας της κοινωνίας.

Στη Γερμανία, την περίοδο της συνταγματικής κρίσης 1930 – 1932, ο Γερμανός καγκελάριος Μπρίνινγκ επιχείρησε να καταστείλει τη βία των ναζί, απαγορεύοντας στις 14 Απριλίου του 1932 τη δράση ένστολων Ταγμάτων Εφόδου. Ωστόσο, ο Φραντς φον Πάπεν που τον διαδέχτηκε τον Ιούλιο του 1932, ήρε την απαγόρευση και τότε ακολούθησε η πιο βίαιη περίοδος.

Αντίστοιχα στην Ιταλία, οι εθνικοί ηγέτες επέλεξαν να μην “μαζέψουν” τον Μουσολίνι. Η ιταλική αστυνομία και ο στρατός έκαναν τα στραβά μάτια και συχνά συνέδραμαν τους Μελανοχίτωνες.

Ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Ρουπακιάς, είπε στον οδηγό του περιπολικού που τον συνέλαβε και τον οδηγούσε στο τμήμα “Είμαστε δικοί σας. Είμαστε Χρυσή Αυγή”, ενώ και οι αστυνομικοί που βρίσκονταν κοντά στο σημείο της δολοφονίας το βράδυ της 17ης προς 18ης Σεπτεμβρίου, έμειναν άπραγοι, σύμφωνα με έρευνα της Forensic Architecture. Αγαπούσε η ελληνική αστυνομία στην πλειονότητά της τους νεοναζί; Έτσι φαίνεται και από τα ποσοστά της ΧΑ στα εκλογικά κέντρα της αστυνομίας.

Για να μην θυμηθούμε και τις παρασκηνιακές κινήσεις στελεχών της τότε κυβέρνησης της ΝΔ προς όφελος της ΧΑ. Με αποκορύφωμα την παραίτησή του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά, Τάκη Μπαλτάκος, μετά την αποκάλυψη από τον υπόδικο χρυσαυγίτη βουλευτή Ηλία Κασιδιάρη ηχογραφημένης και οπτικοποιημένης συνομιλίας, στην οποία ο Μπαλτάκος κάνει λόγο για πολιτικές παρεμβάσεις στις δικαστικές διώξεις της Χρυσής Αυγής.

Οικονομική βοήθεια από τον επιχειρηματικό χώρο

Το έργο που... έχουμε ξαναδεί: Ο Κασιδιάρης «τρώει» τον Κασιδιάρη και μας «ξανασυστήνεται» - Του Γιώργου Σαχίνη

Το έργο που... έχουμε ξαναδεί: Ο Κασιδιάρης «τρώει» τον Κασιδιάρη και μας «ξανασυστήνεται»

Σαχίνης Γιώργος

 

Ο καταδικασμένος για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” βγαίνοντας από τη φυλακή “πουλά” ξανά “αντισυστημικότητα” σε όσους είναι πρόθυμοι να τον ακούσουν

Ο Κασιδιάρης “τρώει” τον Κασιδιάρη και ξανασυστήνεται ως... αντισυστημικός. Από καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης σε «πολιτικό κρατούμενο»... Εδώ υπάρχει κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό. Ο Κασιδιάρης βγαίνει από τη φυλακή και μαζί του βγαίνει, για δεύτερη φορά, και ο μηχανισμός πολιτικού “ξεπλύματος” της εικόνας του. 

Όχι, δεν αποφυλακίστηκε επειδή ήταν νεοναζί. Όχι, δεν καταδικάστηκε επειδή είχε αυτές τις ιδέες. Καταδικάστηκε για κάτι πολύ συγκεκριμένο: για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή”. Αυτό είναι το δικαστικό δεδομένο και δε χρειάζεται ούτε να το διογκώνουμε ούτε να το μικραίνουμε. Η ποινή που του επιβλήθηκε ολοκληρώθηκε την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου του 2026 κι είναι ελεύθερος. Και ακριβώς επειδή το δεδομένο είναι τόσο συγκεκριμένο, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται σήμερα να ξαναγραφτεί η πολιτική του βιογραφία. Ο καταδικασμένος γίνεται «διωκόμενος». Ο φυλακισμένος γίνεται «θύμα του συστήματος». Η φυλακή μετατρέπεται σε παράσημο αντισυστημικότητας. 

Και η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης βαφτίζεται περίπου... τίμημα επειδή κάποιος «δε μάσησε». Μόνο που εδώ η προπαγάνδα έχει ένα μικρό πρόβλημα. 

Τα γεγονότα αντιστέκονται στο rebranding 

Ο πιο έξυπνος τρόπος να “ξεπλύνεις” κάποιον είναι να τον αφήσεις να ξεπλύνει μόνος του τον εαυτό του. Αυτό είναι το καινούργιο κόλπο. Δε χρειάζεται να πει ο Κασιδιάρης «δεν είμαι αυτός που ήμουν». Αρκεί να σταματήσει να μιλά για όσα δεν τον συμφέρουν και να αρχίσει να μιλά για όσα τον συμφέρουν. Πατρίδα. Σύστημα. Ελευθερία. Πολιτική δίωξη. «Καθαρά χέρια» και από κάτω οι δικοί του να συμπληρώνουν το αφήγημα. Να λένε ότι «τον φοβήθηκε το σύστημα». Ότι «τον έβαλαν φυλακή επειδή ήταν επικίνδυνος πολιτικά». Ότι «εξέτισε την ποινή του και επιστρέφει». 

Μέχρι που κάποια στιγμή ο ίδιος ο άνθρωπος που καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης εμφανίζεται περίπου ως ο αδικημένος της ιστορίας. 

Ο Κασιδιάρης “τρώει” τον Κασιδιάρη 

“Τρώει” τον παλιό Κασιδιάρη με τη νέα του εικόνα και το ακροατήριο καλείται να ξεχάσει όσα δε χωράνε στο καινούργιο αφήγημα. Το νέο “μαγείρεμα”: όχι πια ο παλιός Χρυσαυγίτης, αλλά ο «σοβαρός δεξιότερα όλων»... Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επιχείρησης. 

Γιατί το καινούργιο προϊόν δεν μπορεί να βγει στην αγορά με την παλιά συσκευασία. Η παλιά Χρυσή Αυγή έχει βάρος. Έχει δικαστικές αποφάσεις. Έχει τάγματα εφόδου. Έχει βία. Έχει δολοφονήσει τον Παύλο Φύσσα. Έχει τη δημόσια εικόνα μιας εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε κάτω από τον μανδύα πολιτικού κόμματος. Αυτό το προϊόν δεν πουλιέται εύκολα ξανά. Άρα τι κάνεις; 

Δεν το πετάς. Το ξανασυσκευάζεις. Ο Κασιδιάρης δε χρειάζεται να εμφανίζεται πλέον ως ο παλιός Κασιδιάρης. Μπορεί να εμφανίζεται ως ο «σοβαρός εθνικός πατριώτης». Ως ο άνθρωπος «δεξιότερα από το σύστημα». Ως εκείνος που «λέει αυτά που οι άλλοι δεν τολμούν». Ως ο άνθρωπος που «δε χαρίζεται σε κανέναν». Ως ο «αντισυστημικός» που γνωρίζει πλέον καλύτερα τα πράγματα επειδή πέρασε από τη φυλακή. Και κάπως έτσι η φυλακή γίνεται βιογραφικό προσόν. Η καταδίκη γίνεται «πολιτική περιπέτεια». Η απομόνωση (παρότι μια χαρά επικοινωνούσε με τα ΜΚΔ και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας) γίνεται «αντίσταση». Η επιστροφή παρουσιάζεται ως δικαίωση. Μόνο που δεν είναι. Δεν έχουμε έναν πολιτικό που τιμωρήθηκε για τις ιδέες του. Έχουμε έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης που εξέτισε την ποινή του και τώρα επιχειρεί να επιστρέψει στην πολιτική. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τα υπόλοιπα είναι αφήγημα. 

Το «δεν τον λύγισαν» είναι ίσως το πιο φτηνό πολιτικό πλυντήριο 

Η εικόνα είναι πανίσχυρη. Ο άνθρωπος που μπήκε φυλακή και «δε λύγισε». Ο άνθρωπος που «έμεινε όρθιος». Ο άνθρωπος που «δε ζήτησε συγνώμη από το σύστημα». Ο άνθρωπος που «βγήκε και επιστρέφει». Μόνο που εδώ υπάρχει μια αντιστροφή που αξίζει να την προσέξουμε. 

Σε μια δημοκρατία, η καταδίκη για ένα βαρύ ποινικό αδίκημα δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πολιτικού ηρωισμού. Η φυλακή δεν είναι σχολή ηγεσίας και η μη μεταμέλεια δεν είναι απαραίτητα γενναιότητα. Κάποιες φορές είναι απλώς μη μεταμέλεια. Αλλά όταν το ακροατήριο έχει ήδη αποφασίσει ότι «όλοι οι άλλοι είναι διεφθαρμένοι» (και η αλήθεια είναι πως άλλες πτυχές του ίδιου συστήματος φιλότιμα πείθουν γι’ αυτό), τότε ο άνθρωπος που καταδικάστηκε μπορεί πολύ εύκολα να εμφανιστεί ως ο μόνος «καθαρός». Αυτό είναι το πραγματικό μαγείρεμα. Δεν αλλάζουν τα γεγονότα. Αλλάζουν οι λεζάντες κάτω από τα γεγονότα. 

Και μετά έρχεται ο πιτσιρικάς που δεν έζησε τίποτα απ’ όλα αυτά 

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ύπουλο σημείο της υπόθεσης. Ένας 18χρονος, ένας 20χρονος, ένας 25χρονος σήμερα δεν έχει ζήσει τη Χρυσή Αυγή στην ακμή της. 

Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, στις 18 Σεπτεμβρίου, δηλαδή 3 μέρες μετά την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, συμπληρώνονται πλέον 13 χρόνια από το 2013, πολλά από τα παιδιά που σήμερα βλέπουν τα τωρινά βίντεο του Κασιδιάρη είτε πήγαιναν Δημοτικό είτε δεν είχαν καν γεννηθεί. 

Τι βλέπουν τώρα; Έναν άνδρα με αυτοπεποίθηση. Με σωματική ρώμη. Με πειθαρχία. Με λόγο που εμφανίζεται ως απόλυτος. Με έναν αρχηγό απέναντί του οποίου οι άλλοι μοιάζουν «λίγοι». Με μια ομάδα γύρω του. Με χειροκροτητές. Με την εικόνα του ανθρώπου που «δε φοβάται κανέναν». Για έναν νέο άνθρωπο που δεν έχει ιστορικό ή κοινωνικό υπόβαθρο, αυτό μπορεί να μοιάζει με δύναμη. Κάπου εδώ βρίσκεται η πραγματική ευθύνη. Όχι στο παιδί που δεν ξέρει. Σ’ εκείνους που φρόντισαν να μη μάθει. 

Όταν η τεστοστερόνη αντικαθιστά την Ιστορία 

Ο φασισμός πάντα ήξερε να πουλάει εικόνα... Ρώμη. Πειθαρχία. Σώμα. Στολή. Ιεραρχία. Αρχηγός. Υπακοή. Δύναμη. 

Καθαρές, απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα και σε μια νεολαία που πρέπει να την ακούσεις πρώτα, πριν καν σκεφτείς να μιλήσεις. Για έναν νέο που ψάχνει ταυτότητα, παρέα, αναγνώριση και έναν κόσμο που να μοιάζει λιγότερο χαοτικός, το πακέτο μπορεί να αποδειχθεί δελεαστικό. Μόνο που η πολιτική δεν είναι γυμναστήριο. Η πειθαρχία δεν είναι δημοκρατία. Η ρώμη δεν είναι επιχείρημα. Και η υπακοή σε έναν αρχηγό δεν είναι πολιτική σκέψη. 

Αλλά αν κανείς δεν τα εξηγήσει αυτά στον νέο άνθρωπο, ποιος φταίει όταν εκείνος εντυπωσιάζεται από το περιτύλιγμα; Το παιδί βλέπει τον «δυνατό». Εμείς οφείλουμε να του δείξουμε τι υπάρχει πίσω από την εικόνα. Εδώ είναι που το σύστημα αποτυγχάνει. Γιατί είναι πολύ εύκολο να πεις στον πιτσιρικά: «Μην τον βλέπεις». Πολύ δυσκολότερο είναι να του εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει να τον βλέπει σαν πρότυπο. Να του μιλήσεις για τον εθνικοσοσιαλισμό. Για τη Χρυσή Αυγή. Για την εγκληματική οργάνωση. Για τα τάγματα εφόδου. Για τη βία. Για τον Παύλο Φύσσα.

Για τους ανθρώπους που δέχτηκαν επιθέσεις. Για το πώς μια δήθεν «πολιτική» οργάνωση μπορεί να λειτουργεί με λογική ιεραρχίας και πειθαρχίας που θυμίζει παραστρατιωτικό μηχανισμό. 

Γιατί διαφορετικά αφήνεις τον αλγόριθμο να κάνει μάθημα Ιστορίας. Και ο αλγόριθμος δεν ενδιαφέρεται για την Ιστορία. Ενδιαφέρεται για το επόμενο κλικ. 

Το άλλο κόλπο: πρώτα ο θόρυβος, μετά η «σοβαρότητα» 

Για να θυμόμαστε: Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή (VIDEO)

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή

«Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Η ιστορική απόφαση του δικαστηρίου, στις 07.10.2020, ήταν το αποτέλεσμα μιας πολυετούς διαδικασίας, που ενδεχομένως να μην είχε αρχίσει καν ή να είχε αργήσει ακόμα περισσότερο, εάν ο Παύλος Φύσαας δεν υποδείκνυε τον δολοφόνο του στους αστυνομικούς, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, στις 18.09.2013. Είχε χτυπηθεί θανάσιμα από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους της ΧΑ, «όρθιος σε δημόσια θέα». 

Ο Παύλος Φύσσας, αντιφασίστας μουσικός, δεν ήταν το μόνο θύμα της εγκληματικής οργάνωσης. Είχαν προηγηθεί η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, σε στέκια και συλλογικότητες. Γιατί αυτό έκανε η Χρυσή Αυγή: γυρνούσε στους δρόμους και τραμπούκιζε, εκφόβιζε, απειλούσε, χτυπούσε, σκότωνε. 

Αυτό κάνει, ούτως ή άλλως, ο φασισμός. Και στη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία η ακροδεξιά επικρατεί στη μία μετά την άλλη στις χώρες της Ευρώπης, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να μην ξεχνάμε. Γιατί «Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει». Το έργο έχει ξαναπαιχτεί και έχει οδηγήσει σε ολοκαυτώματα. Ποτέ ξανά.

Δημοσιογραφική επιμέλεια: Αθανασία Κουλέτα
Motion Design: Σμαρώ Σαχπαζίδου
Art Direction: Γεωργία Κωστάλα
Product Management: Χρήστος Μπαρούνης

ΠΗΓΗ 

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων - Του Νικόλα Σεβαστάκη*

Βλέπει κανείς μια διέγερση, τα μούσκουλα ως απόδειξη ανθεκτικότητας και, φυσικά, τη δηλητηριώδη αισθητικοποίηση της εθνικής υπεροχής (ως κακοφορμισμένης ιδέας περί ανδρείας). Φωτ.: lamiareport.gr/Eurokinissi

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων

Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.

Νικόλας Σεβαστάκης*

ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.

Ο Κασιδιάρης, λοιπόν, υπάρχει ως ανθρωπότυπος μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο και τις προθέσεις του. Υφίσταται σε επίπεδο ζήτησης, αφού ένας κόσμος έχει ταυτιστεί με ένα ακροδεξιό φάσμα ιδεών και συναισθημάτων. Μπορεί αυτές οι ιδέες να είναι εξαιρετικά περιορισμένες και φτωχές, εκείνο όμως που μετράει είναι ότι έχει διαμορφωθεί ένα συναίσθημα που επιλέγει ως «ήρωα» τον Κασιδιάρη. Το ότι χρησιμοποιείται από καιρό το μικρό όνομα και μάλιστα με ένα υποκοριστικό (Ηλίας - «Λιάκος») είναι δείγμα μιας οικειότητας που τρέφει προσδοκίες ή κατασκευάζει κάτι θερμό.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την ενδυνάμωση του «κασιδιαρισμού», χρειαζόμαστε περισσότερα από την ηθική μας αγανάκτηση για ένα πρόσωπο ή νομικά αντίμετρα και προσδοκίες από αποφάσεις του Άρειου Πάγου.

Είναι αυτό το ίδιο συναίσθημα με το οποίο έχουμε ήδη συναντηθεί εκ του σύνεγγυς και στον ψηφιακό κόσμο. Όλες αυτές οι φωνές που παρουσιάζουν το έθνος υπό κατοχή από κάποιους εισβολείς της «Αφρικής» ή της «Ασίας», όλες οι σαρωτικές καταδίκες για τη Μεταπολίτευση ως υποθετικά αριστερού καθεστώτος σήψης και διαφθοράς, όλες οι χειρονομίες χυδαίας άρνησης της διαφορετικότητας και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και οι εκδοχές μανικής αναζήτησης της υπεροπλίας και της αστυνομικής επιβολής, όλα αυτά έχουν τα δικά τους κοινά. Πολλές από αυτές τις ιδέες έχουν φυτρώσει εδώ και χρόνια, αναπτύχθηκαν στις ρίζες του παλαιού χρυσαυγιτισμού και ανακυκλώνονται, πάλι, με καινούργιες προσθήκες.

Υπάρχει αναμφίβολα κάτι επίμονα αυταρχικό που παρασιτεί σε αιτήματα λαϊκής δικαιοσύνης, συγχέοντας κατά σύστημα τη δικαιοσύνη με τη θεαματική τιμωρία και την ψυχο-εκτονωτική εκδίκηση. Κάτι που έχει μετατρέψει τις προσδοκίες «εξυγίανσης των θεσμών» σε κυνήγι διαφόρων εχθρών, δίχως κανένα πολιτικό βάθος και σχέδιο, πέρα από την ηλεκτρική διέγερση που προκαλεί σε έναν κόσμο το να προξενεί «φόβο».

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033 - Του Ξενοφώντα Κοντιάδη* (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Η Μάγδα Φύσσα

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033

Του Ξενοφώντα Κοντιάδη*

Οι εξαγγελίες του Η. Κασιδιάρη ότι πρόκειται να μετάσχει στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές στερούνται νομικής βάσης. Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία (άρθρο 32 παρ. 1 του ΠΔ 26/2012), όπως τροποποιήθηκε το 2023, προϋπόθεση για να ανακηρυχθούν οι εκλογικοί συνδυασμοί των κομμάτων ή συνασπισμοί ανεξάρτητων υποψηφίων είναι μέλη της ηγετικής ομάδας ή της πραγματικής ηγεσίας του κόμματος να μην έχουν καταδικαστεί σε κάθειρξη για μια σειρά αδικημάτων, μεταξύ των οποίων η συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Τη συνδρομή αυτής της προϋπόθεσης ελέγχει αυτεπαγγέλτως το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου.

Με βάση αυτή τη νομοθεσία ο Άρειος Πάγος απέκλεισε ήδη τρεις φορές από τις εκλογές συνδυασμούς με το σκεπτικό ότι πραγματικός αρχηγός ήταν ο Η. Κασιδιάρης. Συγκεκριμένα, με την ιστορική απόφαση 8/2023 αποκλείστηκε το κόμμα «Έλληνες» από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023, παρά την εικονική τοποθέτηση άλλων προσώπων στην ηγεσία του. Με το ίδιο σκεπτικό αποκλείστηκε ο συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων «Έλληνες για την Πατρίδα και την Ελευθερία» από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023. Ακολούθησε ο αποκλεισμός του κόμματος «Σπαρτιάτες» από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, με το σκεπτικό ότι ο Η. Κασιδιάρης ήταν ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος.

Εξάλλου, η συνταγματικότητα της κρίσιμης εκλογικής νομοθεσίας κρίθηκε από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο σε δύο αποφάσεις του, με τις οποίες ακύρωσε την εκλογή τριών βουλευτών του κόμματος «Σπαρτιάτες». Με τις αμφιλεγόμενες αυτές αποφάσεις του (9-10/2025) το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έκανε ένα μετέωρο βήμα αξιολογώντας την ανακήρυξη του συνδυασμού των Σπαρτιατών και τη συμμετοχή τους στις εκλογές με βάση στοιχεία τα οποία προέκυψαν μετά την ανακήρυξη του συνδυασμού από τον Άρειο Πάγο. Η θεμελίωση αυτή επικρίθηκε μεν από τη συνταγματική επιστήμη, ωστόσο οι αποφάσεις του ΑΕΔ συγκροτούν μαζί με τις προαναφερθείσες αποφάσεις του Αρείου Πάγου μία σταθερή νομολογιακή βάση για τον αποκλεισμό συνδυασμών στους οποίους θα μετέχει ο Η. Κασιδιάρης ή θα κριθεί ότι αποτελεί τον πραγματικό ηγέτη του κόμματος.

Τίθεται το ερώτημα μέχρι πότε ισχύει αυτός ο αποκλεισμός για τον Η. Κασιδιάρη, ο οποίος καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή στη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε υπό τον μανδύα της Χρυσής Αυγής. Στην εκλογική νομοθεσία προβλέπεται ότι η αποστέρηση του δικαιώματος κατάρτισης συνδυασμών ισχύει για τη χρονική διάρκεια της ποινής που επιβλήθηκε, η οποία υπολογίζεται από την επόμενη μέρα της οριστικής καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή σε ό,τι αφορά τον Η. Κασιδιάρη από τις 8 Οκτωβρίου 2020 και για 13 χρόνια.

Όπως ρητά προβλέπεται στον εκλογικό νόμο η έκτιση ή η παραγραφή της ποινής δεν επηρεάζει τον υπολογισμό αυτού του χρονικού διαστήματος, άρα η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι ο αποκλεισμός του θα παύσει να ισχύει στις 7 Οκτωβρίου 2033. Διατηρεί πάντως το δικαίωμα να είναι μεμονωμένος υποψήφιος εκτός εκλογικών συνδυασμών, χωρίς αυτό να του επιτρέπει να εκλεγεί αφού θα έπρεπε να συγκεντρώσει αριθμό ψήφων ίσων με το 3% σε επίπεδο επικράτειας, το οποίο είναι μαθηματικά αδύνατον.”

Μάγδα Φύσσα για Κασιδιάρη: «Δεν θέλω να λερώσω το στόμα μου με την αποφυλάκιση ενός φασίστα»

Οι εκδηλώσεις του «Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη», της ετήσιας πρωτοβουλίας που πραγματοποιείται στο Κερατσίνι στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 από μέλη της Χρυσής Αυγής, ξεκίνησαν φέτος με ομιλία της μητέρας του, Μάγδας Φύσσα.

Κατά την έναρξη των εκδηλώσεων, η ίδια καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού.

Η Μάγδα Φύσσα αναφέρθηκε στην αποφυλάκιση Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού, επιλέγοντας να μην επικεντρώσει σε εκείνον την ομιλία της.

«Θα μου επιτρέψετε αυτές τις μέρες, να μη λερώσω το στόμα μου με εκείνους που λέρωσαν τα χέρια τους ξανά και ξανά με αίμα», είπε, προσθέτοντας ότι ειδικά αυτές τις ημέρες θέλει να μιλά μόνο για το παιδί της.

Στη συνέχεια, σημείωσε: «Το μόνο, όμως, που θέλω να πω σε σχέση με αυτή την εξέλιξη είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα, γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί; Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου».

Την Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού και μεταλλεργάτη Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από το τάγμα εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Την ίδια μέρα στις 5.30 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στο μνημείο του Παύλου Φύσσα (Π. Φύσσα 60, Κερατσίνι), ενώ θα ακολουθήσει πορεία προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Αναλυτικά,  η ομιλία της Μάγδας Φύσσα:

«Καλώς βρεθήκαμε αυτόν τον 13ο Σεπτέμβρη, τον Σεπτέμβρη της άγριας απώλειας και της παντοτινής απουσίας, τον Σεπτέμβρη του αγώνα, της υπομονής, της επιμονής, και δυσβάσταχτης αντοχής. Καλώς ανταμώσαμε ξανά πάνω από τη μνήμη που καίει την πληγή πάνω από μια δεκαετία.

Και που εσείς είστε ακόμα εδώ για τον Παύλο, για τον γιο μας με τον Τάκη, τον αδερφό της Ειρήνης, το γελαστό παιδί που σκότωσαν οι φασίστες μια νύχτα που από τότε έχει να ξημερώσει ξανά.

Ευχαριστώ όσους και όσες είστε εδώ απόψε. Όσους και όσες θα περάσουν από εδώ αυτές τις μέρες, όσους και όσες άφησαν το δικό τους χνάρι σε αυτόν τον αγώνα.

Κι όταν μιλάω για αγώνα, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ τον Ανδρέα Τζέλη, τον πρώτο δικηγόρο που μπήκε σπίτι μας. Και έγινε οικογένεια. Εκείνον που μέσα στην απόλυτη τραγωδία έφτιαξε ένα μέρος να νιώθουμε σιγουριά.

Ελπίζω να είναι μαζί με τον Παύλο τώρα, να μας κοιτάνε με βλέμμα σιγουριάς ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε μέχρι το τέλος.

Φέτος είναι η πρώτη φορά που ο Σεπτέμβρης μας βρίσκει χωρίς δικαστική εκκρεμότητα, έχοντας κατέβει τα σκαλιά του Εφετείου, χωρίς την προοπτική να τα ανέβουμε ξανά.

Είμαστε εδώ με την τελεσίδικη απόφαση ότι η Χρυσή Αυγή ήταν, είναι και θα είναι, σε όποια μορφή θελήσουν να της δώσουν στο μέλλον, μια εγκληματική οργάνωση που τρομοκρατεί, κυνηγά, χτυπά και τελικά δολοφονεί κάθε άνθρωπο που επιμένει να προχωρά με ψηλά το κεφάλι, αναζητώντας μια ελεύθερη ζωή.

Είμαι σίγουρη ότι στο μυαλό σας, όπως φυσικά και στο δικό μου, υπάρχει η αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Θα μου επιτρέψετε αυτές τις μέρες, να μη λερώσω το στόμα μου με εκείνους που λέρωσαν τα χέρια τους ξανά και ξανά με αίμα.

Θα μου επιτρέψετε, ειδικά αυτές τις μέρες, να μιλάω μόνο για το παιδί μου. Το μόνο, όμως, που θέλω να πω σε σχέση με αυτή την εξέλιξη είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα, γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί; Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου.

Όπως είπα όμως, αυτές οι μέρες είναι του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. Κι εγώ είμαι εδώ σαν τη μάνα που δεν θα σταματήσω ποτέ να καμαρώνω μέσα στο απέραντο πένθος για τον γιο μου.

Εύχομαι από καρδιάς να μην υποχωρήσει η αγάπη μπροστά στο μίσος, η μνήμη μπροστά στη λήθη και ο αγώνας μπροστά στην αδιαφορία. Είναι χαρμολύπη για εμένα οι συναντήσεις μας αυτές.

Σας ευχαριστώ που είστε ακόμα μαζί, όπως ευχαριστώ και προσωπικά τον δήμαρχο Κερατσινίου, Χρήστο Βρεττάκο, για την παραχώρηση των Λιπασμάτων, που έγινε ο τόπος που συναντιόμαστε κάθε χρόνο. Καλώς βρεθήκαμε στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη. Καλή δύναμη! Σας ευχαριστώ έναν έναν προσωπικά».

ΠΗΓΗ 

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες - Του Χρήστου Αβραμίδη (VIDEO & ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες (video)

• Χρήστος Αβραμίδης

Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη συνοδεύεται ήδη από μια επιχείρηση επιστροφής του στην κεντρική πολιτική σκηνή με το γνώριμο προσωπείο του «αντισυστημικού». Μόνο που η πραγματική ιστορία της Χρυσής Αυγής είναι η ιστορία μιας ναζιστικής οργάνωσης που υπηρέτησε εργοδοτικά συμφέροντα, κανονικοποιήθηκε από μεγάλα ΜΜΕ, απέκτησε διαύλους με την κρατική εξουσία και μπόρεσε για χρόνια να δρα μέσα σε ένα περιβάλλον θεσμικής ανοχής, σε πράξεις που αν τις έκαναν αριστεροί/αναρχικοί θα είχαμε αμέσως εκατοντάδες συλλήψεις.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, από τις φυλακές Δομοκού, μετά την ολοκλήρωση της ποινής του — επτά χρόνια πραγματικής έκτισης και έξι που υπολογίστηκαν μέσω ημερομισθίων εργασίας. Βγαίνοντας ανακοίνωσε ουσιαστικά την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή και μίλησε για ένα «νέο, ισχυρό εθνικό κόμμα». Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, το Εφετείο είχε επιβεβαιώσει την καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Η χρονική στιγμή έχει έναν σχεδόν ανατριχιαστικό συμβολισμό. Σε τρεις ημέρες συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Και ήδη γύρω από τον Κασιδιάρη επιχειρείται να ξαναχτιστεί μια παλιά απάτη: η εικόνα του διωκόμενου, του απαγορευμένου, του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι στο «σύστημα».

Μόνο που για να δεχτεί κανείς αυτή την εικόνα πρέπει να ξεχάσει σχεδόν ολόκληρη την ιστορία της Χρυσής Αυγής.

Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος κρατούσε το μαχαίρι τη νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013. Αυτό το γνωρίζουμε.

Το ερώτημα είναι πώς μια νεοναζιστική οργάνωση απέκτησε τόση δύναμη ώστε ένα οργανωμένο τάγμα εφόδου να μπορεί να κινητοποιηθεί μέσα στη νύχτα στο Κερατσίνι, να περικυκλώσει μια παρέα ανθρώπων και τελικά να δολοφονήσει τον έναν εξ αυτών.

Και για να απαντήσεις σε αυτό, πρέπει να δεις πολύ περισσότερα από τον Ρουπακιά.

Το «αντισυστημικό» κόμμα των εφοπλιστών

Η Χρυσή Αυγή παρουσιαζόταν ως δύναμη που θα γκρέμιζε το «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα». Μέσα στη Βουλή, όμως, έδειχνε αξιοθαύμαστη ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα ενός πολύ συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας: του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Κοινοβουλευτικού Ελέγχου που δημοσιοποιήθηκαν το 2013, μέσα σε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο οι βουλευτές της είχαν καταθέσει περισσότερες από 140 ερωτήσεις, αναφορές και αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων προς το υπουργείο Ναυτιλίας, για ζητήματα που αφορούσαν μεταξύ άλλων ναυτιλιακές εταιρείες, ακτοπλοΐα, λιμάνια και ιδιωτικοποιήσεις.

Η κατεύθυνση δεν ήταν δύσκολο να διαγνωστεί.

Τον Νοέμβριο του 2012 ο Γιώργος Γερμενής, ο διαβόητος «Καιάδας», κατακεραύνωνε από το βήμα της Βουλής την προοπτική φορολόγησης των πλοίων. Προειδοποιούσε ότι, αν εφαρμοζόταν το μέτρο, οι εφοπλιστές θα κατέβαζαν την ελληνική σημαία και θα επέλεγαν κάποια άλλη που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά τους (μιλάμε για συγκινητική αγάπη για την πατρίδα).

Δύσκολα μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί πιο καθαρά το δικαίωμα του κεφαλαίου να εκβιάζει ένα κράτος με τη μεταφορά της επιχειρηματικής του δραστηριότητας.

Αυτό ήταν το «αντισυστημικό» οικονομικό πρόγραμμα της οργάνωσης: μπράβοι στους δρόμους για τους αδύναμους, εξαιρετική κατανόηση για τις ανησυχίες των ισχυρών.

Στο Πέραμα ο φασισμός έδειξε σε ποιον ήταν χρήσιμος

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο αυτής της σχέσης δεν βρισκόταν όμως στη Βουλή.

Βρισκόταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Εκεί υπήρχε ένα πραγματικό ταξικό πρόβλημα. Ισχυρό συνδικάτο, οργανωμένοι εργάτες, συλλογικές συμβάσεις, απεργίες και εργοδοσίες που ήθελαν χαμηλότερο εργατικό κόστος και λιγότερη συνδικαλιστική ισχύ.

Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε πρόθυμη να δώσει τη δική της λύση.

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο: Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο

• Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

• Αλέξανδρος Μινωτάκης, Παναγιώτης Αντωνίου

Μια κληρονομιά που δεν σβήνει

Κάθε αντιφασίστας, αντιφασίστρια, κάθε άνθρωπος που θέλει έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης, θυμάται με χαρά την 7η Οκτωβρίου του 2020 και πάντα οι καρδιές θα χτυπάνε πιο δυνατά όταν θυμούνται τα μεγάφωνα να ηχούν ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα έζησε μια κορυφαία και ιστορική στιγμή συμπύκνωσης των πολύμορφων αγώνων που επισφράγισε εκείνη τη δεκαετία. Υπό την ασφυκτική πίεση χιλιάδων διαδηλωτών, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που πάντα ήταν από την ίδρυσή της, εγκληματική οργάνωση. Με οργανωμένα τάγματα εφόδου που επιτέθηκαν κατά μεταναστών σε λαϊκές αγορές, οργάνωση αρχικά «επιτροπών κατοίκων» με σαφέστατα μισαλλόδοξο λόγο και τελικά βίαιων πογκρόμ σε πολυπολιτισμικές γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, εκπαιδεύσεις μελών και στελεχών στα όπλα με αποτέλεσμα τη δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα. Όλα αυτά πάντα με την πολύμορφη στήριξη του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή «νομιμοποιήθηκε» μέσα από τα κανάλια και τη στήριξη μερίδας πολιτικών-τραγουδιστών και διάσημων κάθε είδους που είδαν σε αυτή ένα «γνήσιο κίνημα». Συγχρόνως, χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένες μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου για χάρη του οποίου έστηναν φιλο-εργοδοτικά σωματεία και οργάνωναν επιθέσεις σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Φυσικά, πάνω από όλα, όλοι αυτοί έβλεπαν στη ΧΑ έναν δρόμο να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του 2010-2012, η άνοδος των αγώνων και της Αριστεράς αλλά και μια ευκαιρία να οδηγηθεί η κοινωνική αγανάκτηση για τα μνημόνια σε τελείως άλλους δρόμους. Η Χρυσή Αυγή έφτασε να είναι τρίτο κόμμα σε απανωτές εκλογικές μάχες την περίοδο 2014-2015 όντας μάλιστα την περίοδο της κρίσης η πιο μαζική και δυναμική έκφραση τουφασισμού στην Ευρώπη με το Γιόμπικ στην Ουγγαρία και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο να ακολουθούν.

Η παρακαταθήκη του 2020

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν επιστέγασμα αγώνων, τόσο εντός όσο και εκτός δικαστηρίων. Ήταν αποτέλεσμα μιας δουλειάς αποφασισμένων αντιφασιστριών-αντιφασιστών σε όλα τα επίπεδα, από την πολιτική αγωγή και την κατάρριψη όλων των γελοίων επιχειρημάτων τους μες τα δικαστήρια μέχρι την απομόνωση τους στην κοινωνία και τις καμπάνιες (#Δεν είναι αθώοι) την περίοδο της πανδημίας που βοήθησαν να εκφραστεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ήθελε να τους δει να διαλύονται. Παρά την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων μετά το 2015, το αντιφασιστικό κίνημα συνέχισε τον αγώνα όλη αυτή την περίοδο με συγκεκριμένα-απτά αποτελέσματα, όπως την απώλεια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ΧΑ στις εκλογές του 2019. Μετά την καταδίκη, φυλακίστηκαν οι αρχηγοί των ταγμάτων εφόδου αλλά κυρίως απενεργοποιήθηκαν πολιτικά κορυφαία στελέχη τους όπως ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, ο Λαγός, ο Παππάς κι ο Κασιδιάρης. Η ΧΑ διασπάστηκε και σε επίπεδο δρόμου και δράσεων απέμειναν άμαζα, όχι όμως ακίνδυνα, απομεινάρια της· παραφυάδες και δορυφορικές παρακρατικές ομάδες(ΕΝΕΘ, Propatria, Μέτωπο Νεολαίας κλπ, Εθνικό Μέτωπο) οι οποίες δρουν τα τελευταία χρόνια με επιθέσεις σε Εύοσμο-Σταυρούπολη στη Θεσσαλονίκη και σε Νέο Ηράκλειο και Πετρούπολη στην Αθήνα, φιλοξενώντας όσα στελέχη και μέλη της ΧΑ δεν κρύφτηκαν μετά το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο αγώνας του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα έκανε την κοινωνία λίγο πιο ασφαλή για όλους αλλά ιδίως για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ανέδειξε ότι οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν είναι «υπερβολές» ή παράπλευρες συνέπειες του δήθεν πατριωτικού ζήλου αλλά αποτελούν κομμάτι του πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας και άμεση συνέπεια της. Με αυτό τον τρόπο, ήδη από το 2013, το κίνημα ανέκοψε μια πορεία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, με την καταρρέουσα ΝΔ του Σαμαρά (τότε) να προσπαθεί να προσεταιριστεί είτε τμήμα είτε το όλο της ΧΑ. Αντίστοιχα, καταρρίφθηκε στην πράξη η θεωρία των δύο άκρων και διαπαιδαγωγήθηκε μια νέα γενιά, που μπορεί να μην έζησε την κινηματική έξαρση των προηγούμενων χρόνων αλλά γνώρισε τι θα πει αντιφασιστικό κίνημα και νίκη. Ο φραγμός που υψώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έβαλε όρια για την Ακροδεξιά ευρύτερα και τις φασιστικές ομαδοποιήσεις. Το όριο αυτό ισχύει και για τη νέα προσπάθεια του καταδικασμένου νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη.

Υπάρχει σήμερα εύλογη οργή και απογοήτευση μαζί για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τη δεδηλωμένη πρόθεση του να δημιουργήσει νέο κόμμα. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται απαξίωση των κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου, με την καταδίκη ως αποκορύφωμα. Αντίθετα, η πρόκληση σήμερα είναι να καταλάβουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν και τις επιτυχίες του.

Η συντηρητική στροφή και η κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς

Είναι δεδομένο ότι μια δικαστική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά μια πορεία συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και εμπέδωση ρατσιστικών πολιτικών στην κυρίαρχη σκηνή — κανείς ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε βρέθηκε να κυβερνάει (όπως στην Ιταλία) είτε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (όπως στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία) είτε έχει καταφέρει να ορίσει τη δημόσια συζήτηση και θεσμικά να κατοχυρώσει πολιτικές της. Αυτό το τελευταίο είναι η περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία ακριβώς το όριο που έθεσε η αντιφασιστική νίκη του 2020 εμπόδισε σε πολιτικό επίπεδο κατά το ενδιάμεσο αυτό χρονικό διάστημα την ελληνική Ακροδεξιά να αποκτήσει αυτοτελή ηγεμονικό πολιτικό φορέα που να μπορεί να εκφράσει το ρεύμα ανόδου της Ακροδεξιάς διεθνώς.

Συγχρόνως, η συμπόρευση της Ακροδεξιάς στην υπόθεση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και των νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λίβανο και Ιράν δίνουν ένα γενικό σήμα ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα. Η Μελόνι έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια ως προς αυτό και σήμερα μια χαρά συνεργάζεται με τους πολιτικούς του Ακραίου Κέντρου στη διαμόρφωση των ρατσιστικών και φιλοπόλεμων πολιτικών της ΕΕ. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε η στροφή της ίδιας της Ακροδεξιάς που, χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον αντισημιτισμό της, τον υποβάθμισε για χάρη της ισλαμοφοβίας, συμβάλλοντας καθοριστικά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πρότζεκτ του συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Η άνοδος της ισλαμοφοβίας και του λευκού, αποικιοκρατικού εθνικισμού δίνουν και ευκαιρίες συστράτευσης στις νέες σταυροφορίες του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή αλλά και οδηγούν κομμάτι λαϊκών μαζών να φαντασιώνονται κάποια αντιπολίτευση στις ελίτ (κυρίως στο πεδίο της «woke ατζέντας») την ίδια στιγμή που συναινούν στα πιο καταστροφικά σχέδια τους· όλα αυτά την περίοδο του τραμπισμού που την μεγαλύτερη οικονομία και την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη ελέγχει μια εκδοχή ακροδεξιάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Δεν θα επεκταθούμε παραπάνω σε αυτό τώρα αλλά είναι σαφές ότι αυτό αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά της εποχής μας: σε μια εποχή πολλαπλών αδιεξόδων του συστήματος, να δώσει ενωτική ριζοσπαστική εναλλακτική γύρω από τα βασικά επίδικα της περιόδου όπως η ακρίβεια και η πολεμική προετοιμασία και να μην αφήσει την πολιτική διαπάλη να εγκλωβιστεί στο δίπολο «παραδοσιακού», δήθεν προοδευτικού νεοφιλελευθερισμού εναντίον ακροδεξιού, δήθεν αντισυστημικού και δυνάμει νεοφασιστικού, νεοφιλελευθερισμού. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι ο αγώνας για να συντριβούν τα φασιστικά μορφώματα.

Έχει σημασία να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία καταρχάς στο επίπεδο της κατανόησης του φαινομένου. Είναι η κυρίαρχη πολιτική που τροφοδοτεί τον φασισμό· οι δολοφονίες αγωνιστριών από τον ICE, διευκολύνουν φασιστικές ομάδες στις ΗΠΑ, τα δολοφονικά pushbacks σε Πύλο και τη Χίο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνουν τον δρόμο στον Κασιδιάρη.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κασιδιάρης είναι απλά μια πιο δεξιά, πιο αυταρχική εκδοχή του Μητσοτάκη. Υπάρχει ποιοτική διαφορά στο τι συγκροτεί ο φασισμός και αυτό προκύπτει από τη στρατηγική της κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας μέσα από ένα μαύρο κίνημα που στόχο έχει να διαλύσει κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού, να εξοντώσει την Αριστερά και κάθε δύναμη αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε τόσο ιστορικά όσο και απτά, μέσα από την πρόσφατη διαδρομή της ΧΑ και άλλων φασιστικών μορφωμάτων στη χώρα μας· αυτό είναι που δίνει μια σχετική αυτοτέλεια στη φασιστική απειλή και δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα αντίστοιχα μορφώματα ως, απλώς, μια ακόμα συστημική δύναμη.

Φυσικά, ο Κασιδιάρης σήμερα επιστρέφει επιδιώκοντας ένα προφίλ εξιλέωσης, να δείξει ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας που αφήνει πίσω τους τις «υπερβολές» του παρελθόντος. Σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμα ΜΜΕ και περσόνες να βοηθήσουν το rebranding. Η δικογραφία όμως του 2020 και η μνήμη του αντιφασιστικού κινήματος θα θυμίζουν την αλήθεια, ότι πρόκειται για δολοφόνους, νοσταλγούς των ναζί. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για επανάπαυση.

Και τώρα τι κάνουμε;

Επιστροφή Κασιδιάρη: Ως φάρσα ή ως τραγωδία;

Η πρώτη φορά σαν τραγωδία, η δεύτερη σαν φάρσα

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την πρώτη φορά σαν τραγωδία, την δεύτερη σαν φάρσα όπως έλεγε ο θείος Κάρολος. Δυστυχώς, ζούμε σε εποχή που δεν σηκώνει φάρσες και αστεία.

Σπύρος Ραπανάκης

Βγαίνοντας από τις φυλακές Δομοκού ο Κασιδιάρης ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος. «Όπως αυτά που σαρώνουν στην Ευρώπη», είπε σε ένα πλήθος μαυροντυμένων υποστηρικτών του, έχοντας ως φόντο “φουσκωτούς”.

Μια εικόνα που μας γύρισε ξαφνικά σχεδόν 15 χρόνια πίσω. Τότε που τα τάγματα εφόδου σκόρπιζαν τον τρόμο στους δρόμους και στις γειτονιές. Τα χρόνια που η ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής επιχείρησε να δηλητηριάσει την κοινωνία της κρίσης με το δηλητήριο του μίσους και της βίας.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη από τον Ρουπακιά στις 18 Σεπτεμβρίου το 2013 ξετύλιξε το νήμα που οδήγησε στην καταδίκη του διευθυντηρίου της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Νήμα που κρατούσαν έως τότε καλά φυλαγμένο στα συρτάρια τους υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας που σήμερα εμφανίζονται ως δήθεν τιμωροί του νεοναζισμού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Ο Μαζωνάκης έπαιρνε θέση: Όταν μιλούσε κατά της Χρυσής Αυγής και τραγουδούσε στον Κορυδαλλό

Οι δολοφονίες και οι επιθέσεις κατά μεταναστών δεν αρκούσαν. Έπρεπε να σκοτωθεί ένας νέος άνθρωπος που τύγχανε να είναι Έλληνας ώστε η πολιτεία και η δικαιοσύνη να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.

Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής μπήκε στην φυλακή. Ο φασισμός όμως, δεν νικιέται με μια δικαστική απόφαση. Όσο ιστορική κι αν είναι. Το δηλητήριο που χύνει είναι ανθεκτικό. Προσαρμόζεται. Έχει υφέσεις και εξάρσεις.

Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη είναι ένα γεγονός το οποίο από μόνο του δεν συνιστά πρόβλημα με την νομική έννοια. Εφόσον εξέτισε την ποινή του όπως αυτή προβλέπεται από τον ποινικό κώδικα, δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά.

Ο Κασιδιάρης δεν καταδικάστηκε επειδή είναι εθνικοσοσιαλιστής και νεοναζί. Η Δημοκρατία δεν τιμωρεί τις ιδέες και τα πολιτικά πιστεύω, όσο αποκρουστικά κι αν είναι. Ακόμα κι αν την εχθρεύονται. Η δικαιοσύνη στην Δημοκρατία τιμωρεί πράξεις. Κι ο άλλοτε υπαρχηγός του Μιχαλολιάκου, ο αρχηγός των Ταγμάτων Εφόδου, καταδικάστηκε ως ηγετικό στέλεχος εγκληματικής οργάνωσης.

Το πραγματικό ερώτημα είναι, πόσο ανθεκτική είναι η Δημοκρατία απέναντι στους εχθρούς της. Εδώ είναι και το πρόβλημα. Σε έναν κόσμο που βαδίζει από κρίση σε κρίση, γεμάτο αβεβαιότητες, με πολέμους παντού, με τις ανισότητες να διευρύνονται διαρκώς, ο φασισμός εμφανίζεται ξανά ως απάντηση.

Ο Τραμπισμός εξάγεται κι εκτός ΗΠΑ. Οι πιο ισχυρές ελίτ του κόσμου, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη αποτελούν χορήγους αυτής της ιδεολογίας. Δυνάμεις που δηλώνουν αντισυστημικές ενισχύονται με τις ευλογίες του Μάσκ και άλλων.

Από την Αγγλία έως την Ελλάδα, σε μια Ευρώπη που ζεί εδώ και χρόνια σε καθεστώς πολεμικού παροξυσμού και φόβου, το τέρας που πίστεψε η ανθρωπότητα ότι έθαψε, επιστρέφει εκεί που γεννήθηκε και πέθανε. Τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε για δεκαετίες ολόκληρες.

Η εκλογική νίκη των Χιτλερικών του AfD στην Σαξονία, είναι ένα γεγονός που μερικά χρόνια πριν θα φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως. Σχεδόν έναν αιώνα από την Βαϊμάρη, ο εθνικοσοσιαλισμός επανέρχεται.

Οι συνταγματολόγοι και οι νομικοί συμφωνούν ότι ο Κασιδιάρης δεν μπορεί να κατέβει ο ίδιος στις εκλογές. Τουλάχιστον όχι τα επόμενα χρόνια.

Το ζήτημα δεν είναι νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Μετά την φυλάκιση των νεοναζί, η θεσμική δεξιά φρόντισε να ενσωματώσει όσα ζητούσε το εκλογικό ακροατήριο τους. Στο μεταναστευτικό, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ρητορική της εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων, στο… φαντασιακό «antiwοke».

Γερμανία: Οι Χιτλερικοί κέρδισαν εκλογές με χορηγό την Ευρωπαϊκή δεξιά και τον Τραμπ

Martin Meissner Source AP

Οι Χιτλερικοί κέρδισαν εκλογές στην Γερμανία με χορηγό την Ευρωπαϊκή δεξιά και τον Τραμπ

100 σχεδόν χρόνια από την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με χαρακτηριστικά τραγωδίας. Το παράδειγμα του AfD.

 

Σπύρος Ραπανάκης

Το AfD υπήρξε ένα περιθωριακό κόμμα στης ακροδεξιάς. Για χρόνια, μια γραφική απόπειρα συνέχισης του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Γερμανία. Από την Κυριακή, η «Εναλλακτική για την Γερμανία» με έναν 35χρονο πρώην πωλητή αποσμητικών χώρου στο τιμόνι, φτάνει πιο κοντά στην εξουσία από την κατάρρευση του Ράιχ κι έπειτα.

Ο Ούρλιχ Ζίγκμουντ κατάφερε μέσα από το Tik Tok να χωρέσει τις ναζιστικές ιδέες σε συσκευασία φιλική προς τον ψηφοφόρο.

Πριν από μερικά χρόνια αν έλεγες στην Γερμανία ότι οι συνεχιστές του εθνικοσοσιαλιστικού ιδεώδους θα κέρδιζαν εκλογές στην Γερμανία θα σε περνούσαν για τρελό.

H δεξιά που έδωσε στο πιάτο των φασιστών την δημοκρατία

Το αποτέλεσμα στην Σαξονία δεν οφείλεται μόνο στον Ζίγκμουντ που κατάφερε να κάνει trend το μίσος για τους μετανάστες, την μη αναγνώριση του Ολοκαυτώματος, τα συνθήματα και τους χαιρετισμούς των Ναζί, την ομοφοβική ατζέντα, την λογική της λογοκρισίας και της απέχθειας προς τους θεσμούς και την δημοκρατία.

Η Ευρωπαϊκή ηγεσία και οι χριστιανοδημοκράτες έχουν παραδώσει την δημοκρατία στους φασίστες και στους απογόνους των Ναζί. Η δεξιά σε όλη την Ευρώπη- της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης- υιοθέτησαν τον σκληρό πυρήνα της ακροδεξιάς ατζέντας.

Ρατσισμός, Ισλαμοφοβία, pushbacks και απελάσεις, Ευρώπη Φρούριο έγιναν κεντρική ιδέα της δεξιάς πλειοψηφίας στην Ευρώπη.

Όταν η εξίσωση Ναζισμού- Κομμουνισμού γίνεται επίσημη θέση των Βρυξελλών, όταν τα Ευρωπαϊκά κράτη υποχρεούνται να δαπανούν προϋπολογισμούς ολόκληρους για την πολεμική προετοιμασία απέναντι σε έναν φανταστικό εχθρό σε βάρος του κοινωνικού κράτους, αυξάνοντας τις ανισότητες και την φτώχεια, η ακροδεξιά δεν καραδοκεί απλά.

Πανηγυρίζει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή.

Δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό συμπέρασμα. Στο Ευρωκοινοβούλιο σε πλείστες περιπτώσεις οι δεξιοί ευρωβουλευτές, ακόμα κι αυτοί που θεωρούν εαυτούς κεντρώους, ψήφισαν χέρι χέρι με τους ακροδεξιούς. Χωρίς προσχήματα.

Δείξε μου τον φίλο σου

Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης 2026 (14 - 18/9): Δεκατρία χρόνια από τη ναζιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα | Πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης 2026: Δεκατρία Χρόνια | Πρόγραμμα

Δεκατρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη ναζιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Από τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου ξεκινά φέτος ο Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης με συζητήσεις, παραστάσεις, προβολή ντοκιμαντέρ και stand up comedy στον Πολυχώρο Λιπασμάτων Κερατσινίου – Δραπετσώνας. Όλες οι εκδηλώσεις γίνονται με ελεύθερη πρόσβαση, χωρίς εισιτήριο.

Οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν με την κεντρική συναυλία την Πέμπτη 17/9 και την αντιφασιστική πορεία την Παρασκευή 18/9 από το μνημείο του Παύλου Φύσσα στο σημείο της δολοφονίας (οδός Π. Φύσσα 60, Αμφιάλη) προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων:

Δευτέρα 14 Σεπτέμβρη

[μεγάλο θέατρο Λιπασμάτων]

20:00 Κεντρική ομιλία: «Να αντιμετωπίσουμε το φασισμό πριν να είναι ξανά αργά»

Ομιλητές:

• Δημήτρης Χριστόπουλος, Καθηγητής Πολιτειολογίας Παντείου
• Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος

Παρεμβάσεις από:

• Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων «Μηδενική Ανοχή»
• Γιάννης Μάγγος
• Αναστάσης Μανιουδάκης

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά από το OmniaTV:

YouTube

PeerTube

Facebook

22:00 Θεατρικός μονόλογος: «Δεκαοχτώ Ενάτου» με τη Δώρα Χρυσικού

Τρίτη 15 Σεπτέμβρη

[μεγάλο θέατρο Λιπασμάτων]

20:00 Προβολή ντοκιμαντέρ: «575 ημέρες στο 18 ΑΝΩ – η φωτογραφία ως πράξη μνήμης και λύτρωσης»

& συζήτηση με τους:

• Γιάννης Χαροκόπος: φωτογράφος, πρωταγωνιστής ντοκιμαντέρ
• Ηλίας Γκότσης: κοινωνιολόγος, θεραπευτής, συγγραφέας
• Μαρία Κεφαλά: δημοσιογράφος The Untold
• Μαρία Γαλάτη: σκηνοθέτρια ντοκιμαντέρ
• Μαρία Λούκα: project coordinator Eteron

21:30 Μουσικό δρώμενο – γλέντι με την ομάδα γκαϊντών “Φυσιλάτες”

Τετάρτη 16 Σεπτέμβρη

[μεγάλο θέατρο Λιπασμάτων]

19:00 Κουκλοθέατρο για μικρούς & μεγάλους: «Τα κάναμε σαλάτα»

από το Κουκλοθέατρο «Αντράλα»

(παραγωγή: Παιδική Σκηνή ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων)

21:00 Stand Up Against Fascism!

Συμμετέχουν:

Χρύσα Κατσαρίνη • Πάρις Ρούπος • Μελίνα Κόλλια • Χάρης Νταρζάνος • Χρήστος Μακαριάδης

+guests

Πέμπτη 17 Σεπτέμβρη, 18:30

[Σιλό Πολυχώρου Λιπασμάτων]

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ

συμμετέχουν:

ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΠΙΣΤΙΟΛΗΣ • ΠΑΝΟΣ ΒΛΑΧΟΣ • ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ • ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ • ΡΟΥΜΠΑΓΙΑΤ • BAILDSA • MISTAFIRE • RAVITA BRANDO • STAB • TWINSANITY

Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη, 17:30

[στο Μνημείο του Παύλου – Π. Φύσσα 60, Αμφιάλη]

Συγκέντρωση & Πορεία

από το μνημείο του Παύλου προς τη Μάντρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς.

(η πορεία θα καταλήξει στο Μετρό Νίκαια)

ΠΗΓΗ