Ναόμι Κλάιν: Ο πλούτος και ο φασισμός του Ίλον Μασκ πάνε πακέτο

Πηγή: naomiklein.substack.com*

Πρόσφατα είχα μια από τις τακτικές μου συζητήσεις με τον Μέντι Χασάν στο «Unshocked» για τον Ίλον Μασκ, κατά την οποία επιχειρήσαμε να ξετυλίξουμε το εξής παράδοξο: πώς ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος του πλανήτη μπορεί να είναι ταυτόχρονα κι ένας από τους χειρότερους ανθρώπους του κόσμου. Εδώ θα ήθελα να εξηγήσω γιατί αυτή η σύμπτωση δεν είναι καθόλου τυχαία.

Οι περισσότερες συζητήσεις για τον Μασκ κρατούν αυτές τις δύο εικόνες χωριστά, σαν να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Στη μία πλευρά, βλέπουμε τον Μασκ ως τον λαμπρό τεχνοκράτη-διευθύνοντα σύμβουλο, τον άνθρωπο εναντίον του οποίου δεν πρέπει να στοιχηματίζει κανείς και του οποίου η περιουσία πια αγγίζει τα όρια του τρισεκατομμυρίου. Στην άλλη, αντικρίζουμε έναν άθλιο τύπο που χοροπηδάει κρατώντας αλυσοπρίονο, κάνει δημοσίως «μη-ναζιστικούς» χαιρετισμούς, συνάπτει απροκάλυπτα σχέσεις με την ακροδεξιά παγκοσμίως – και γενικά καλό θα ήταν να αποφεύγεται σε πολιτισμένες παρέες.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι δύο πλευρές του Μασκ δεν μπορούν να αποκοπούν η μία από την άλλη. Eίναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τα θεατρικά τεχνάσματα με το αλυσοπρίονο και η σφαγή της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους φτωχούς, οι ρατσιστικές θεωρίες συνωμοσίας που διαχέονται μέσω του X, τα ναζιστικά παραληρήματα του Grok και όλοι οι άλλοι τρόποι με τους οποίους ο Μασκ συμβάλλει στην εξευτέλιση και τη θυσία τεράστιων τμημάτων της ανθρωπότητας – όλα αυτά συνιστούν τις αναγκαίες κοινωνικές προϋποθέσεις για το εταιρικό εγχείρημα που τον ανέδειξε πρόσφατα σε τρισεκατομμυριούχο. Άλλωστε, το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής που έχει πουλήσει ο Μασκ στο χρηματιστήριο θα ωφελήσει μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του είδους μας, θυσιάζοντας παράλληλα αμέτρητους ανθρώπους και μη-ανθρώπους. Άρα, κάτι πρέπει να γίνει με όσους μένουν απ’ έξω. Εδώ ακριβώς εμφανίζεται η άλλη πλευρά του Μασκ – ή, όπως την αποκαλεί ο ίδιος, το «Σκοτεινό MAGA».

Το Όνειρο της Απόσχισης

Πριν από δεκατρία χρόνια, η μυθιστοριογράφος Αρουντάτι Ρόι αναλογιζόταν το νόημα ενός φανταχτερού αρχιτεκτονήματος: ενός νέου εκθαμβωτικού ανακτόρου, που έχτισε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ινδίας, ο Μουκές Αμπάνι. Έγραψε ότι ολόκληρη η χώρα σχολίαζε «τους είκοσι επτά ορόφους του, τα τρία ελικοδρόμια, τους εννέα ανελκυστήρες, τους κρεμαστούς κήπους, τις αίθουσες χορού, τα δωμάτια ελεγχόμενου κλίματος, τα γυμναστήρια, τους έξι ορόφους πάρκινγκ και τους εξακόσιους υπηρέτες».

Στεκόμενη στη σκιά του, κοιτάζοντας τον κατακόρυφο κήπο του, αναρωτήθηκε: «Είναι αυτή η ύστατη πράξη του πιο επιτυχημένου αποσχιστικού κινήματος της Ινδίας; Η απόσχιση της μεσαίας και ανώτερης τάξης προς το διάστημα;»

Fake news και διαρροές για (και από) την περιβόητη έκθεση για τη Marfin: Πώς η Τράπεζα Χανίων γίνεται Marfin, και άλλα αντιτρομοκρατικά αφηγήματα (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Στιγμιότυπο Mega

Fake news και διαρροές για (και από) την περιβόητη έκθεση για τη Marfin

Πώς η Τράπεζα Χανίων γίνεται Marfin, και άλλα αντιτρομοκρατικά αφηγήματα

The Case

Από τη στιγμή που αποδείχθηκε ότι το ανώνυμο email (sic) που «έλαβαν» οι αρχές κατονόμασε τον φυλακισμένο εκείνη την περίοδο Πολύκαρπο Γεωργιάδη ως έναν από τους εμπρηστές της Marfin, νέες διαρροές από την περιβόητη έκθεση της ΔΕΕ, σε φίλα προς την αστυνομία προσκείμενα δημοσιογραφικά παραμάγαζα, έρχονται να παραπληροφορήσουν ξανά.

Με ενθουσιασμό πληροφορηθήκαμε από το Mega, το Πρώτο Θέμα και άλλα μίντια ότι δόθηκε στη δημοσιότητα «απόσπασμα από βίντεο που δείχνει ένα από τα άτομα να σπάει την τζαμαρία της τράπεζας πριν τη φονική επίθεση».

Στιγμιότυπο Mega [πηγή] [αρχειοθετημένο]

Στιγμιότυπο Πρώτο Θέμα [πηγή] [αρχειοθετημένο]

Κι όλα καλά ως εδώ, μόνο που η τζαμαρία η οποία φαίνεται στο στιγμιότυπο δεν είναι από τη Marfin αλλά από τη Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων στη Λεωφόρο Συγγρού.

Εύκολα μπορεί να διακρίνει κανείς, από τις φωτογραφίες της εποχής, ότι η μεν μπροστινή είσοδος της Marfin δεν είχε ποτέ κυκλική περιστρεφόμενη πόρτα, αλλά και ότι το πεζοδρόμιο ήταν διαφορετικό.

Η τράπεζα Marfin στη Σταδίου, Ιούλιος 2009 (Google Maps)

Αντίθετα, η πρόσοψη της Συνεταιριστικής Τράπεζας Χανίων στη Λεωφόρο Συγγρού φέρει, όπως διακρίνεται και πάλι σε φωτογραφίες της εποχής, τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτά που διακρίνονται στο στιγμιότυπο που παρουσιάζουν οι επαγγελλόμενοι τους δημοσιογράφους.

Μάιος 2009

Η Συνεταιριστική Τράπεζα Χανίων, Λ. Συγγρού 68

Το ίδιο άλλωστε αναφέρει και η ίδια η έκθεση της ΔΕΕ, που καταγράφει το στιγμιότυπο ως «ΤΡΑΠ ΧΑΝΙΩΝ 1-00-15.png».

Από την έκθεση της ΔΕΕ

Τα παραπάνω εξηγούνται μόνο με έναν τρόπο.

Τα δημοσιογραφικά μαγαζιά δεν έχουν καταβάλει ούτε την στοιχειώδη προσπάθεια να καταλάβουν ή, έστω, να περάσουν ένα «δεύτερο μάτι» τις διαρροές που τους παραδίδονται από αστυνομικές πηγές. Είναι προφανές ότι τα «στοιχεία» τούς παραδίδονται ήδη σχολιασμένα από την πηγή τους και τα ΜΜΕ είναι παραπάνω από πρόθυμα να αυτοεξευτελιστούν, δημοσιεύοντας ως αλήθεια τον ισχυρισμό της αστυνομίας, ακόμα κι αν διαψεύδεται από το ίδιο το «συγκλονιστικό» στοιχείο που τη συνοδεύει.

Στο OmniaTV, παραμένοντας κατά της μαζικής παραγωγής παραπληροφόρησης, παρακολουθούμε στενά την υπόθεση «Μαρφίν 2.0». Περισσότερα, προσεχώς.

ΠΗΓΗ: omniatv

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:  

Πρότζεκτ Μαρφίν: Όταν η αμφιβολία γίνεται καθήκον του πολίτη 

 ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ 

Η τήρηση της νομιμότητας είναι η πραγματική τιμή στη μνήμη των θυμάτων και σεβασμός στους συγγενείς τους. Τα άλλα είναι απλή πολιτική σπέκουλα από εκείνους που έκαναν μότο του αυταρχισμού και της πολιτικής αλαζονείας το “Ναι, αλλά για τη Μαρφίν δε λέτε τίποτα”.........

Δολοφόνοι με στολή - Του Κωνσταντίνου Πουλή

Δολοφόνοι με στολή 

Δεν συγχώρεσα ποτέ αυτά τα ανθρωποειδή που έκαναν τη μάνα μου να κλαίει. Πέρασαν πόσα χρόνια, και, όταν βλέπω ή ακούω αστυνομικό, μου ανακατεύονται τα σωθικά. Η παρουσία της εξουσίας με κάνει έξω φρενών και βρίζω χωρίς σταματημό, εγώ ο κατά κανόνα ήρεμος κατά τ’  άλλα, όπως μπορούν να σας διαβεβαιώσουν οι στενοί συγγενείς και οι φίλοι μου.  

Τάσος Πορφύρης, Η άφιξη, περ. σημειώσεις, Νοέμβριος 2025.

Κωνσταντίνος Πουλής

Την Τετάρτη στις 8 Ιουλίου αστυνομικοί πυροβόλησαν στο κεφάλι και σκότωσαν άοπλο νεαρό που προσπαθούσε να αποφύγει αστυνομικό έλεγχο, τον Θοδωρή Ζαβραδινό Καράμπαμπα. Στην ανακοίνωσή της η αστυνομία παραδεχόταν ότι το θύμα προσπαθούσε να διαφύγει, δηλαδή δεν αποτελούσε κίνδυνο για τους αστυνομικούς, συνεπώς δεν υπήρχε κανένα νομικό έρεισμα για τη δράση τους. Στη συνέχεια μάθαμε ότι τον σκότωσαν με το μαγιό του, είχε φύγει για να κάνει μπάνιο στη θάλασσα, διότι ήταν αυτιστικός που είχε προηγούμενα κακοποίησης από την αστυνομία και φοβήθηκε γιατί δεν είχε μαζί του το δίπλωμα. Αυτή ήταν η ένταση της δικής του παραβατικότητας. Αυτό δεν εμπόδισε τον τοπικό δήμαρχο να βγάλει ανακοίνωση στήριξης των δολοφόνων αστυνομικών και ενοχοποίησης του θύματος και της μητέρας του, διότι κυκλοφορούσε παρότι ήταν αυτιστικός (!). Παράλληλα, ενώσεις αστυνομικών υπαλλήλων από την Εύβοια ώς τον Έβρο στάθηκαν στο πλευρό των δολοφόνων, όπως και η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Αργολίδας, ζητώντας να μην παρασύρεται η δικαιοσύνη από την πίεση της κοινής γνώμης. Με δεδομένο ότι η στήριξη των αστυνομικών από τους δικαστικούς θεσμούς θα είναι διαρκής, δικαιούμαστε να μη θεωρήσουμε ριζοσπαστική τη δήλωση του Υπουργού Προστασίας του Πολίτη ότι «η αστυνομία δεν έχει αποστολή να σκοτώνει παιδιά». Ας πούμε ότι αυτό δεν θα έπρεπε να χρειάζεται να το ξεστομίσει ο υπουργός.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη της στρέβλωσης της ενημέρωσης, από την ανοχή που επιδεικνύεται στα εγκλήματα της αστυνομίας. Όταν λέω εγκλήματα της αστυνομίας, δεν εννοώ γενικά κι αόριστα την αστυνομική αυθαιρεσία. Αντιλαμβάνομαι ότι όταν ασκείται βία κατά αναρχικών σε πορείες την ώρα που εκτοξεύονται μολότοφ, πολλοί γύρω μου θα συμμερίζονται την άποψη ότι η αστυνομία προστατεύει την τάξη απέναντι σε ταραξίες. Τι γίνεται όμως όταν έχουμε να κάνουμε με δολοφόνους και βιαστές; Μέσα σε λίγες μέρες είχαμε (πρωτόδικη) καταδίκη αστυνομικών για τον βιασμό 19χρονης στο ΑΤ Ομόνοιας και μετά τη συγκλονιστική περίπτωση ανακοίνωσης της Αστυνομίας που περιέγραφε  εν ψυχρώ δολοφονία από ένστολους. Προσοχή, όχι η δική μου κρίση, η ίδια η ανακοίνωση έλεγε ότι ο άνθρωπος δέχθηκε πυρά την ώρα που προσπαθούσε να πηδήξει μια μάντρα για να γλιτώσει, ότι «προσπάθησε να διαφύγει πεζός, αναρριχώμενος σε μαντρότοιχο». Αντί να σταθώ στο συγκεκριμένο περιστατικό, που εκτιμώ ότι δύσκολα μπορεί να φωτιστεί διαφορετικά, και αν αλλάξει κάτι θα είναι προς την κατεύθυνση των ακόμη πιο επιβαρυντικών πληροφοριών για τη δράση των αστυνομικών, θα συζητήσω λίγο πιο αφηρημένα τη σχέση μας με την αστυνομία, δηλαδή τι υπόσχεται και τι προσφέρει.

Πώς προκύπτουν αυτά τα τερατώδη αποθέματα θράσους που επιτρέπουν στην αστυνομία πρώτα να διαπράττει αυτά τα εγκλήματα και μετά να τα υπερασπίζεται με τόση αναίδεια; Η απάντηση μας γυρίζει στη διαπίστωση της αρχής. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη στρέβλωση από αυτή που ονομάζουμε «αστυνομικό ρεπορτάζ». Αυτό που κυρίως κάνει το αστυνομικό ρεπορτάζ είναι να αποκρύπτει ότι η αστυνομία είναι ένας θεσμός που σταθερά παράγει υψηλής έντασης εγκληματικότητα και παράλληλα αναδεικνύει τα ειδεχθή εγκλήματα λούζοντας με αμέτρητες ώρες πορνογραφίας της βίας το τηλεοπτικό κοινό, διαφημίζοντας βίαια εγκλήματα καθημερινά στις ειδήσεις, ώστε όλο και περισσότερο ο κόσμος να νιώθει την ανάγκη να τον προστατεύσουν αστυνομικοί από τις διαρκείς απειλές. Ο συστημικός λόγος για την αστυνομία αντιστρέφει αυτή την πολύ απλή αρχή: η αστυνομία είναι πηγή κινδύνου. Το πιο λαμπερό αστέρι αυτού του τύπου δημοσιογραφίας είναι ο (αποφυλακισθείς τώρα) Μένιος Φουρθιώτης. Τα ρεπορτάζ αστυνομολαγνείας που είχε επιμεληθεί ήταν από τα πιο διακεκριμένα δείγματα αυτού του genre. Ένα σχετικό ανθολόγιο είχαμε καταρτίσει για το σχετικό επεισόδιο της Ανασκόπησης.

14+1 κυβερνητικοί ισχυρισμοί για τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ), 14+1 απαντήσεις υπέρ της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης

14+1 κυβερνητικοί ισχυρισμοί για τα Επαγγελματικά Ταμεία, 14+1 απαντήσεις υπέρ της δημόσιας Κοινωνικής Ασφάλισης

Η κυβερνητική παρουσίαση του νομοσχεδίου επιχειρεί να εμφανίσει τα Επαγγελματικά Ταμεία ως μια «αθώα» συμπληρωματική επιλογή για τους εργαζόμενους. Ωστόσο, το ίδιο το κείμενο του υπουργείου αναδεικνύει ότι στόχος είναι η συστηματική ανάπτυξη του δεύτερου πυλώνα, η επέκταση των ΤΕΑ και των νέων ασφαλιστικών προϊόντων, η παροχή γενναίων φορολογικών κινήτρων και η διοχέτευση αποθεματικών στην αγορά κεφαλαίου.

Η κυβέρνηση παρουσίασε το νέο νομοσχέδιο για τα Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ) μέσα από ένα κείμενο με 14+1 ερωτήσεις και απαντήσεις, επιχειρώντας να πείσει ότι πρόκειται για μια μεταρρύθμιση που διευρύνει τις επιλογές των εργαζομένων και ενισχύει τη συνταξιοδοτική τους προστασία.

Πίσω όμως από τις εύηχες διατυπώσεις περί «ευελιξίας», «επιλογών», «φορητότητας» και «πρόσθετων παροχών» κρύβεται μια βαθύτερη πολιτική επιλογή: η σταδιακή μετατόπιση της κοινωνικής ασφάλισης από το δημόσιο, αναδιανεμητικό σύστημα προς τα κεφαλαιοποιητικά σχήματα, όπου η σύνταξη παύει να αποτελεί κοινωνικό δικαίωμα και μετατρέπεται σε ατομική επένδυση.

Το νομοσχέδιο δεν αφορά απλώς τη λειτουργία των ΤΕΑ. Αποτελεί συνέχεια της ίδρυσης του ΤΕΚΑ και εντάσσεται στη στρατηγική οικοδόμησης ενός πολυπυλωνικού ασφαλιστικού συστήματος, όπου ολοένα μεγαλύτερο μέρος της συνταξιοδοτικής προστασίας θα εξαρτάται από τις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Ακολουθούν οι 14+1 κυβερνητικοί ισχυρισμοί και η απάντηση που οφείλει να δώσει το εργατικό και συνταξιουχικό κίνημα.

1. «Η επαγγελματική ασφάλιση είναι απλώς ένας συμπληρωματικός πυλώνας»

Αυτός είναι ίσως ο πιο συχνός κυβερνητικός ισχυρισμός. Η πραγματικότητα όμως είναι διαφορετική. Σε όλες σχεδόν τις χώρες όπου αναπτύχθηκαν οι κεφαλαιοποιητικοί πυλώνες, το επόμενο βήμα ήταν η συρρίκνωση της δημόσιας ασφάλισης. Δεν είναι τυχαίο ότι το ίδιο το υπουργείο χαρακτηρίζει ως πρώτο πυλώνα όχι μόνο τον e-ΕΦΚΑ αλλά και το ΤΕΚΑ, δηλαδή ένα κεφαλαιοποιητικό σύστημα ατομικών λογαριασμών. Έτσι αλλοιώνεται σταδιακά ακόμη και η έννοια της δημόσιας κοινωνικής ασφάλισης. Η κοινωνική ασφάλιση δεν μπορεί να στηρίζεται στην ατομική αποταμίευση αλλά στην αλληλεγγύη των γενεών.

2. «Το νομοσχέδιο προσφέρει περισσότερες επιλογές»

Η κυβέρνηση μιλά για «περισσότερες δυνατότητες». Δεν εξηγεί όμως ότι οι επιλογές αυτές αφορούν κυρίως τις ασφαλιστικές εταιρείες, τις τράπεζες και τους διαχειριστές επενδυτικών κεφαλαίων.

Το νομοσχέδιο δημιουργεί νέα ασφαλιστικά προϊόντα, επεκτείνει τα Ανοιχτά ΤΕΑ, εισάγει νέα ομαδικά συνταξιοδοτικά συμβόλαια, αυξάνει τα φορολογικά κίνητρα.

Αντίθετα, δεν προβλέπει ούτε ένα ευρώ αύξηση στις δημόσιες συντάξεις. Δεν αποκαθιστά τις μνημονιακές απώλειες. Δεν επαναφέρει τη 13η και 14η σύνταξη. Δεν αλλάζει τα ποσοστά αναπλήρωσης.

Αυτό αποδεικνύει ότι η προτεραιότητα της κυβέρνησης δεν είναι η ενίσχυση του δημόσιου ασφαλιστικού αλλά η ανάπτυξη της αγοράς επαγγελματικής ασφάλισης.

3. «Η μεταρρύθμιση είναι αναγκαία λόγω του δημογραφικού»

Το δημογραφικό χρησιμοποιείται ξανά ως επιχείρημα για την ιδιωτικοποίηση της κοινωνικής ασφάλισης. Όμως το δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με χρηματιστηριακές επενδύσεις.

Αντιμετωπίζεται με σταθερή και πλήρη εργασία, ουσιαστικές αυξήσεις μισθών, καταπολέμηση της ανεργίας και της ακρίβειας, στήριξη της οικογένειας, δημόσιες επενδύσεις, κοινωνική στεγαστική πολιτική, ενίσχυση της κρατικής χρηματοδότησης της κοινωνικής ασφάλισης.

Ιδιωτική υγεία: Χαράτσι 40% σε ασφαλισμένους, υπερκέρδη για τα funds

Τα επίσημα στοιχεία αποκαλύπτουν μια αγορά που λειτουργεί συστηματικά εις βάρος του καταναλωτή. Σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ, μεταξύ 2022 και 2024 οι ασφαλισμένοι με ισόβια συμβόλαια μειώθηκαν κατά 31.819 άτομα.

Νώντας Χαλδούπης

Πρωτοφανή οικονομική αφαίμαξη έχουν αντιμετωπίσει τα τελευταία χρόνια χιλιάδες ελληνικά νοικοκυριά, που πίστεψαν ότι είχαν «κλειδώσει» ισόβιες παροχές υγείας με τα παλιά και άκρως γενναιόδωρα προγράμματα των εταιρειών: μέσα σε μια τριετία έχουν υποστεί ένα «χαράτσι» που ξεπερνά το 40% σε αυξήσεις ασφαλίστρων.

Την ίδια στιγμή, ισχυρά επενδυτικά κεφάλαια, όπως το CVC Capital, καταγράφουν αστρονομικές αποδόσεις, αναμορφώνοντας τον επιχειρηματικό χάρτη των ιδιωτικών κλινικών και των ασφαλιστικών εταιρειών.

Το σοκ της τριετίας 2024-2026

Η τριετία 2024-2026 θα καταγραφεί στην ιστορία της ελληνικής ιδιωτικής ασφάλισης ως η περίοδος του απόλυτου οικονομικού εγκλωβισμού για τους κατόχους μακροχρόνιων, ισόβιων συμβολαίων υγείας – χωρίς αυτό να σημαίνει ότι απέφυγαν τις αυξήσεις όσοι έχουν προγράμματα που ανανεώνονται κάθε χρόνο.

Οι ασφαλιστικές εταιρείες, αξιοποιώντας το θεσμικό πλαίσιο, επέβαλαν δυσθεώρητες αναπροσαρμογές στα ασφάλιστρα, που σε πολλές περιπτώσεις ανάγκασαν ασφαλισμένους να εγκαταλείψουν τα ισόβια συμβόλαια, μένοντας κατά κανόνα ακάλυπτοι, αφού λόγω ηλικίας και ιστορικού υγείας δεν γίνονται δεκτοί από τις ασφαλιστικές για προγράμματα που ανανεώνονται ετησίως.

Για να αντιμετωπιστεί -θεωρητικά- το φαινόμενο των αυθαίρετων αυξήσεων, για τις οποίες έχουν εκδοθεί δικαστικές αποφάσεις εις βάρος των ασφαλιστικών, η κυβέρνηση εισήγαγε τον Φεβρουάριο του 2022 τον Ενιαίο Δείκτη Υγείας (ΕΔΥ), ο οποίος υπολογιζόταν από το ΙΟΒΕ.

Σε αντίθεση με έναν απλό δείκτη τιμών, ο ΕΔΥ μετρούσε τη μεταβολή του «καθαρού κόστους κάλυψης», ενσωματώνοντας το μέσο κόστος αποζημίωσης ανά περιστατικό πολλαπλασιασμένο με τη συχνότητα εμφάνισης ζημίας. Ετσι, ακόμη και αν δεν είχε μεγάλη αύξηση ο πληθωρισμός υγείας (δηλαδή το μέσο κόστος των ιατρικών πράξεων), ο ΕΔΥ εκτοξευόταν στα ύψη εάν εμφανιζόταν -όπως και έγινε- αυξημένη συχνότητα εμφάνισης ζημίας.

Αντί να λειτουργήσει προστατευτικά για τους ασφαλισμένους, ο ΕΔΥ έδωσε στις εταιρείες το τέλειο άλλοθι για μεγάλες, οριζόντιες αναπροσαρμογές, καθώς τα στατιστικά του ΙΟΒΕ έδειξαν αύξηση 115% στο καθαρό κόστος αποζημιώσεων μέσα σε 12 χρόνια. Η αγορά χρησιμοποίησε αυτά τα νούμερα ως εστιακό σημείο, όπως το ονομάζουν οι ειδικοί στα θέματα ανταγωνισμού, επιβάλλοντας ομοιόμορφες αυξήσεις χωρίς κανέναν ανταγωνισμό.

Ο χορός των αυξήσεων

Η σωρευτική επιβάρυνση δεν προκύπτει από μια απλή πρόσθεση των ετήσιων ποσοστών, αλλά από τον «ανατοκισμό» τους: κάθε νέα αύξηση επιβάλλεται πάνω στο ήδη διογκωμένο ασφάλιστρο του προηγούμενου έτους.

Η διαδρομή των αναπροσαρμογών έχει ως εξής:

2024: Εφαρμογή του ΕΔΥ με αύξηση14,0%.

2025: Νέα εκτίναξη του ΕΔΥ κατά 14,6%.

2026: Μετά την κατάργηση του ΕΔΥ και εν αναμονή του νέου δείκτη ΕΔΑ της ΕΛΣΤΑΤ, που δημοσιεύτηκε μόλις τον Ιούνιο, οι εταιρείες εκμεταλλεύτηκαν το μεταβατικό στάδιο. Σύμφωνα με την Ανεξάρτητη Αρχή Ελέγχου της Αγοράς (ΑΑΕΑ&ΠΚ), η μέση αύξηση (σταθμισμένη βάσει αριθμού ασφαλισμένων) διαμορφώθηκε στο 7,5%, με την πραγματική οικονομική επιβάρυνση (βάσει αξίας ασφαλίστρων) να φτάνει το 8,20%.

Αυτά μεταφράζονται σε μια πραγματική σωρευτική αύξηση 40,4% μέσα σε μόλις τρία χρόνια: ακόμη και οι ασφαλισμένοι που ίσως άντεξαν τον πρώτο μεγάλο γύρο αυξήσεων είναι πολύ αμφίβολο αν κατάφεραν να σώσουν το συμβόλαιό τους ύστερα από μια τόσο μεγάλη σωρευτική αύξηση, όταν μάλιστα τα βασικά εισοδήματα των περισσότερων ασφαλισμένων με ισόβια συμβόλαια είναι συντάξεις.

Ηλικιωμένοι υπό διωγμό

Πίσω από τις ιλιγγιώδεις αυξήσεις στα ισόβια προγράμματα, οι οποίες για τους ηλικιωμένους αναφέρθηκε ότι φέτος από ορισμένες εταιρείες φτάνουν και το 30%, κρύβεται μια εταιρική στρατηγική απομάκρυνσης ασφαλισμένων αυτής της κατηγορίας για να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη.

Τα παλιά, «γενναιόδωρα» ισόβια συμβόλαια θεωρούνται πλέον από τις εταιρείες ως οικονομική «πληγή». Οι αρχικοί υπολογισμοί κόστους των προηγούμενων δεκαετιών αποδείχθηκαν εσφαλμένοι, αλλά οι εταιρείες προσπαθούν να μεταφέρουν το κόστος στους ασφαλισμένους αντί να το αναλάβουν οι ίδιες.

Είναι ενδεικτικό ότι το 2024, οι αποζημιώσεις που κατέβαλαν οι ασφαλιστικές για τα ισόβια προγράμματα ανήλθαν σε 229 εκατ. ευρώ, ποσό σχεδόν ίσο με τα 254 εκατ. ευρώ των ετήσιων προγραμμάτων, παρότι τα ετήσια έχουν τριπλάσιους ασφαλισμένους. Το μέσο ετήσιο κόστος ανά ασφαλισμένο στα ισόβια αγγίζει τα 950 ευρώ – 2,6 φορές μεγαλύτερο από τα ετήσια.

Για να απαλλαγούν από αυτό το βάρος, οι ασφαλιστικές «φορτώνουν» με δυσβάσταχτα ασφάλιστρα τους μεγαλύτερους σε ηλικία ασφαλισμένους, εξωθώντας τους σε διακοπή συμβολαίου. 

Πώς εξαφανίζουν τις ειδήσεις στην ΕΡΤ, την οποία εμείς πληρώνουμε

Πώς εξαφανίζουν τις ειδήσεις στην ΕΡΤ που εμείς πληρώνουμε

Γράφει ο Γιάννης Δάρρας

Ειδήσεις σε «προσχέδιο»

Ο Περιφερειάρχης Θεσσαλίας Δημήτρης Κουρέτας έδωσε συνέντευξη Τύπου για την προσφυγή κατά της περιβαλλοντικής αδειοδότησης της ΑΓΕΤ και για τα μέτρα αντιμετώπισης της αέριας ρύπανσης στον Βόλο.
Ένας αιρετός Περιφερειάρχης δηλαδή, τοποθετήθηκε δημόσια και επώνυμα, αναλαμβάνοντας ο ίδιος την ευθύνη όσων είπε, για ένα ζήτημα που δεν αφορά μια μερίδα ανθρώπων αλλά τη δημόσια υγεία όλων. Με όποιο δημοσιογραφικό κριτήριο κι αν το κρίνει κανείς, αυτό είναι είδηση.
Η συνάδελφος δημοσιογράφος της ΕΡΤ στον Βόλο κάλυψε τη συνέντευξη. Έγραψε το θέμα. Το υπέβαλε για δημοσίευση στο ertnews.gr.
Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, το θέμα δεν έχει δημοσιευτεί.

◢ Αν ήταν η πρώτη φορά, θα μπορούσε κανείς να μιλήσει για ατυχή παράλειψη. Δεν είναι.

Στις 23 Νοεμβρίου 2025, χιλιάδες πολίτες διαδήλωσαν στην παραλία του Βόλου κατά της εγκατάστασης μονάδας LNG στον Παγασητικό. Μαζί τους ο Περιφερειάρχης, οι επικεφαλής 60 φορέων και βουλευτές, όχι μόνο της αντιπολίτευσης αλλά και της συμπολίτευσης.
Η είδηση δεν δημοσιεύτηκε ποτέ.
Και οι συνάδελφοι στον Βόλο έχουν πλέον ενημερώσει εγγράφως την Ένωσή τους για αυτό που ζουν καθημερινά: ειδήσεις που διαγράφονται ή μένουν επ’ αόριστον στα «προσχέδια». Ημέρες ολόκληρες χωρίς ούτε μία δημοσιευμένη είδηση από έναν ολόκληρο νομό και τρία νησιά.

◢ Είναι η δεύτερη φορά μέσα σε λίγες ημέρες που η ενημέρωση από τον Βόλο βρίσκεται στο επίκεντρο.
Πριν από λίγες ημέρες, δημοσιογράφος της ΕΡΤ στον Βόλο κατήγγειλε δημόσια ότι δέχθηκε τηλεφώνημα από συνεργάτιδα του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, με την υπόδειξη ότι δεν μπορεί να μεταδώσει τίποτα από εκδήλωση που κάλυπτε, αν προηγουμένως δεν το εγκρίνει η ιδιωτική εταιρεία που τη διοργάνωνε. Η δημοσιογραφική της Ένωση χαρακτήρισε το περιστατικό πρωτοφανές.
Τότε το ερώτημα ήταν ποιος εγκρίνει τα ρεπορτάζ πριν μεταδοθούν. Τώρα, ποιος αποφασίζει αν θα δημοσιευτούν.

◢ Η αποσιώπηση το 2026 δεν χρειάζεται ψαλίδι.
Χρειάζεται μόνο μία ένδειξη: «προσχέδιο». Το θέμα δεν απορρίπτεται. Δεν επιστρέφεται με παρατηρήσεις. Απλώς δεν δημοσιεύεται ποτέ. Χωρίς εξήγηση, χωρίς κριτήριο που να γνωστοποιείται, χωρίς κανέναν να έχει πει «όχι».

Και ας είμαι σαφής: δεν στρέφομαι κατά κανενός συναδέλφου που βρίσκεται σε θέση ευθύνης στη ροή. Όταν ένα σύστημα λειτουργεί χωρίς γραπτά κριτήρια και χωρίς αιτιολόγηση, την ευθύνη δεν τη φέρει όποιος διαχειρίζεται τα «προσχέδια». Τη φέρει όποιος όφειλε να έχει διασφαλίσει ότι καμία είδηση δεν εξαφανίζεται σιωπηλά. Η ευθύνη, δηλαδή, δεν βρίσκεται χαμηλά στην πυραμίδα. Βρίσκεται στην κορυφή της.

Και εδώ βρίσκεται το πιο ανησυχητικό. Όχι ότι μια είδηση μπορεί να εξαφανιστεί. Αλλά ότι εξαφανίζεται χωρίς κανείς να αισθάνεται την ανάγκη να το εξηγήσει. Χωρίς προσχήματα. Χωρίς καν την προσπάθεια να φανεί ότι κάτι κρίθηκε και απορρίφθηκε.
Έτσι λειτουργεί κάθε εξουσία που έχει πάψει να λογοδοτεί. Κάνει κάτι όχι γιατί έχει επιχειρήματα.
Το κάνει γιατί μπορεί.

◢ Γιατί αυτό αφορά όλους μας, ακόμα κι όσους δεν έχουν πατήσει ποτέ στον Βόλο;

Γιατί την ΕΡΤ την πληρώνουμε όλοι. Ο πολίτης της Αθήνας και ο πολίτης της Μαγνησίας, ο κάτοικος της Σκιάθου και της Αλοννήσου, με το ίδιο ακριβώς ανταποδοτικό τέλος, σε κάθε λογαριασμό ρεύματος. Δεν υπάρχουν πολίτες πρώτης και δεύτερης ταχύτητας στη δημόσια ενημέρωση. Ή, τουλάχιστον, δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.
Όταν η ποιότητα του αέρα που αναπνέει μια πόλη δεν είναι είδηση για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση, το πρόβλημα δεν είναι δημοσιογραφικό. Είναι δημοκρατικό.

◢ Ως εκλεγμένος εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΡΤ, θα θέσω το ζήτημα εκεί όπου πρέπει να τεθεί: θεσμικά. Και θα ζητήσω απαντήσεις σε τρία απλά ερωτήματα.
Ποιος αποφασίζει ποιες ειδήσεις της περιφέρειας δημοσιεύονται;
Με ποια δημοσιογραφικά κριτήρια;
Και γιατί μια είδηση μπορεί να εξαφανίζεται, χωρίς κανείς να οφείλει σε κανέναν μια εξήγηση;
Γιατί μια δημόσια ραδιοτηλεόραση που δεν μπορεί να απαντήσει σε αυτά τα ερωτήματα δεν έχει πρόβλημα ροής. Έχει πρόβλημα λογοδοσίας.

◢ Η ΕΡΤ δεν ανήκει σε καμία διοίκηση και σε καμία κυβέρνηση.
Έχει έναν και μοναδικό ιδιοκτήτη: τον πολίτη.
Και ο ιδιοκτήτης της δεν ζει μόνο στην Αθήνα.

ΥΓ. Μην ψάξετε να βρείτε την είδηση και στην τηλεόραση της ΕΡΤ. Άδικος κόπος. Στη συνέντευξη τύπου του Περιφερειάρχη Θεσσαλίας, η δημόσια ραδιοτηλεόραση δεν έστειλε ούτε κάμερα.

ΠΗΓΗ  

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

Ο αστυνομικός-ρεπόρτερ ζητάει τα ρέστα και απειλεί με αγωγές

Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού: Παρέμβαση στη Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος - Θεσμική ανατροπή χωρίς τεκμηρίωση και κοινωνική νομιμοποίηση

Πρωτοβουλία: Παρέμβαση στη Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στη Δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας
με τίτλο: «Επέκταση αρμοδιοτήτων της ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ, ενίσχυση της ΡΑΑΕΥ, ρυθμίσεις για τον ΟΔΥΘ και λοιπές διατάξεις»

---

Θεσμική ανατροπή χωρίς τεκμηρίωση και κοινωνική νομιμοποίηση

Το υπό διαβούλευση σχέδιο νόμου επιχειρεί μία από τις μεγαλύτερες μεταβολές των τελευταίων δεκαετιών στο θεσμικό, διοικητικό και οικονομικό μοντέλο παροχής των υπηρεσιών ύδρευσης, αποχέτευσης και άρδευσης.

Μια τόσο σοβαρή θεσμική ανατροπή προωθείται στην καρδιά του καλοκαιριού, με όρους ουσιαστικού κατεπείγοντος, χωρίς να έχει προηγηθεί οργανωμένος και ουσιαστικός διάλογος με τους Δήμους, τις Περιφέρειες, την ΚΕΔΕ, τις Περιφερειακές Ενώσεις Δήμων, τις ΔΕΥΑ, τους εργαζομένους, τους αγροτικούς φορείς, την επιστημονική κοινότητα και τις τοπικές κοινωνίες.

Η δημόσια διαβούλευση περιορίζεται σε μόλις δέκα ημέρες.

Αυτό δεν είναι ουσιαστική διαβούλευση. Είναι μια διαδικασία που λειτουργεί ως τυπική επικύρωση μιας ήδη ειλημμένης απόφασης.

Η επιλογή του χρόνου και του ασφυκτικού χρονοδιαγράμματος γεννά εύλογες υποψίες. Γιατί ένα νομοσχέδιο τέτοιας κλίμακας κατατίθεται μέσα στο καλοκαίρι, όταν η λειτουργία των συλλογικών οργάνων, των δημοτικών συμβουλίων, των σωματείων και των επιστημονικών φορέων είναι αντικειμενικά δυσχερέστερη; Γιατί δεν προηγήθηκε θεσμικός διάλογος; Γιατί δεν δίνεται επαρκής χρόνος για επιστημονικό, οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο;

Η κυβέρνηση δεν εξηγεί ποιος πραγματικός λόγος επιβάλλει αυτή τη βιασύνη για προβλήματα που είναι γνωστά εδώ και χρόνια και για έναν σχεδιασμό που επανέρχεται, με διαφορετικές μορφές, τουλάχιστον από το 2022, χωρίς όμως ποτέ να συνοδευτεί από επιστημονική τεκμηρίωση και επαρκή συζήτηση.

Οι εκπρόσωποι της Αυτοδιοίκησης έχουν ήδη καταγγείλει ότι το σχέδιο ήρθε χωρίς προηγούμενη διαβούλευση με τους Δήμους, χωρίς επαρκή οικονομοτεχνική τεκμηρίωση και με ανεπαρκέστατο δεκαήμερο χρόνο διαβούλευσης. Ακόμη και αυτοδιοικητικοί που δεν απορρίπτουν τη συνεργασία με την ΕΥΔΑΠ ή την ΕΥΑΘ χαρακτηρίζουν τη διαδικασία λανθασμένη, επειδή πραγματοποιήθηκε ερήμην των άμεσα ενδιαφερομένων.

Ζητούμε, επομένως, πριν από την εξέταση των επιμέρους διατάξεων:

1. Την αναστολή της νομοθετικής διαδικασίας μέχρι να πραγματοποιηθεί πραγματικός θεσμικός διάλογος.
2. Τη δημοσιοποίηση όλων των οικονομοτεχνικών, επιχειρησιακών και περιβαλλοντικών μελετών.
3. Την παρουσίαση συγκεκριμένων στοιχείων για το κόστος της μετάβασης, τις πηγές χρηματοδότησης, τη στελέχωση, τις επενδύσεις και τις επιπτώσεις στα τιμολόγια.
4. Τη συγκριτική αξιολόγηση εναλλακτικών μοντέλων πριν από την οριστικοποίηση της υποχρεωτικής μεταφοράς.

Προς ένα ελληνικό φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα; Μετά την Υγεία στην σειρά τής ιδιωτικοποίησης μπαίνει και η Δικαιοσύνη...

Προς ένα ελληνικό φυλακοβιομηχανικό σύμπλεγμα;

Το έργο ΣΔΙΤ στις φυλακές Ασπρόπυργου και η ηλεκτρονική επιτήρηση. Μετά την Υγεία στην σειρά της ιδιωτικοποίησης μπαίνει και η Δικαιοσύνη

Τάσος Θεοφίλου

Τον Φεβρουάριο του 1995, όταν πλέον οι συνέπειες της ιδιωτικοποίησης του συστήματος φυλακών των ΗΠΑ είχαν αρχίσει να γίνονται ορατές, ο λευκός δημοσιογράφος και ακτιβιστής Mike Davis άνοιγε τη δημόσια συζήτηση δημοσιεύοντας στο περιοδικό Nation ένα άρθρο με τίτλο «Hell Factories In the Field: A Prison-Industrial Complex». Εκεί εξηγούσε ότι η πολιτεία της Καλιφόρνια διέθετε το τρίτο πολυπληθέστερο σωφρονιστικό σύστημα στον κόσμο (125.842 κρατούμενους σύμφωνα με την τότε τελευταία επίσημη καταμέτρηση) μετά την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες (ως σύνολο). Κατά την τελευταία εκείνη δεκαετία, η πολιτεία έχει κατασκευάσει τις φυλακές Calipatria, 220 μίλια νοτιοανατολικά του Λος Άντζελες, καθώς και δεκαπέντε άλλες νέες φυλακές, οι οποίες κόστισαν 10 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το αναδυόμενο εκείνο «φυλακοβιομηχανικό σύστημα», όρος που σε εκείνο το άρθρο εισήχθη και τελικά επικράτησε, «ανταγωνίζεται όλο και περισσότερο την αγροβιομηχανία ως κυρίαρχη δύναμη στη ζωή της αγροτικής Καλιφόρνιας και συναγωνίζεται τους κατασκευαστές ακινήτων ως τον κύριο φορέα άσκησης πίεσης των νομοθετών στο Σακραμέντο. Έχει μετατραπεί σε ένα τέρας που απειλεί να εξουδετερώσει και να καταβροχθίσει τους δημιουργούς του, και η ανεξέλεγκτη ανάπτυξή του θα έπρεπε να ταράξει μια εθνική συνείδηση που σήμερα αρκείται στην ιδέα μιας μόνιμης φυλακισμένης τάξης».

Η αυστηροποίηση της νομοθεσίας, σύμφωνα με το άρθρο, προσέθετε διαρκώς νέους κρατούμενους σε ένα ήδη τραγικά υπερπλήρες και εξαιρετικά βίαιο σύστημα. «Για να διατηρήσει έστω και τα πιο στοιχειώδη δεσμά», προέβλεπε ο Mike Davis, «σε αυτόν τον τεράστιο πληθυσμό, η πολιτεία θα αναγκαστεί να λεηλατήσει τον προϋπολογισμό της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης για τη δημιουργία δεκάδων νέων φυλακών. Επιπλέον, θα ασκηθούν ισχυρές πολιτικές πιέσεις για τη μείωση του κόστους αυτής της “αποθήκευσης ανθρώπων” μέσω μιας ποικιλίας τεχνολογικών και εμπορικών καινοτομιών».

Μερικά χρόνια μετά, το 2003, η Αφροαμερικανή ακτιβίστρια και διανοούμενη, συνεπώνυμή του, Angela Davis έγραφε στο βιβλίο «Are Prisons Obsolete?» πως η «φυλάκιση έχει καταστεί η πρώτη επιλογή για την αντιμετώπιση πάρα πολλών κοινωνικών προβλημάτων που βαραίνουν τους ανθρώπους που ζουν στη φτώχεια».

«Όμως οι φυλακές δεν εξαφανίζουν τα προβλήματα, εξαφανίζουν ανθρώπους», συνεχίζει παρακάτω στο ίδιο άρθρο η Angela Davis, καθώς εξηγεί ότι «η πρακτική της εξαφάνισης τεράστιου αριθμού ανθρώπων από φτωχές, μεταναστευτικές και φυλετικά περιθωριοποιημένες κοινότητες έχει κυριολεκτικά εξελιχθεί σε μεγάλη επιχείρηση».

Σύμφωνα με το άρθρο της, όταν οι φυλακές εξαφανίζουν ανθρώπους προκειμένου να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση της επίλυσης κοινωνικών προβλημάτων, πρέπει να δημιουργηθούν σωφρονιστικές υποδομές για να φιλοξενήσουν έναν ταχέως αυξανόμενο πληθυσμό φυλακισμένων. Πρέπει να παρέχονται αγαθά και υπηρεσίες για να διατηρηθούν ζωντανοί οι φυλακισμένοι πληθυσμοί. Το έργο αυτό, το οποίο αποτελούσε μέχρι και λίγα χρόνια αποκλειστική αρμοδιότητα της κυβέρνησης, είχε περάσει πλέον και σε ιδιωτικές εταιρείες που διατηρούσαν στενούς δεσμούς μαζί της.

Καθώς οι φυλακές πολλαπλασιάζονταν στην αμερικανική κοινωνία, το ιδιωτικό κεφάλαιο είχε ξεκινήσει να εμπλέκεται στη βιομηχανία της τιμωρίας. Και ακριβώς λόγω του δυναμικού κέρδους τους, οι φυλακές αποκτούσαν ολοένα και μεγαλύτερη σημασία για την αμερικανική οικονομία.

Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών αποτέλεσε το πιο προφανές παράδειγμα της τρέχουσας στροφής του κεφαλαίου προς τη βιομηχανία των φυλακών, καθώς οι κυβερνητικές συμβάσεις για την κατασκευή τους ενίσχυαν τον κατασκευαστικό κλάδο, ενώ συγχρόνως η αρχιτεκτονική κοινότητα αναγνώριζε τον σχεδιασμό φυλακών ως μια σημαντική νέα εξειδικευμένη αγορά.

Οι επιχειρήσεις όμως δεν εμπλέκονται μόνο στο κατασκευαστικό στάδιο, αλλά αποκόμιζαν επιπλέον τεράστια κέρδη από την εκμετάλλευση της εργασίας του μη συνδικαλισμένου εργατικού δυναμικού.

«Πολλές εταιρείες, των οποίων τα προϊόντα καταναλώνουμε καθημερινά, έχουν συνειδητοποιήσει ότι η εργατική δύναμη των φυλακών μπορεί να είναι εξίσου κερδοφόρα με την εργατική δύναμη του τρίτου κόσμου που εκμεταλλεύονται οι παγκόσμιες εταιρείες με έδρα τις ΗΠΑ. Και οι δύο περιπτώσεις οδηγούν πρώην συνδικαλισμένους εργαζόμενους στην ανεργία, ενώ πολλοί καταλήγουν ακόμη και στη φυλακή…».

Τι γίνεται στην Ελλάδα

Υπάρχουν κάποια δεδομένα που δείχνουν πως η αντεγκληματική και σωφρονιστική πολιτική, αν και με καθυστέρηση αρκετών δεκαετιών, επηρεάζεται από το αμερικανικό παράδειγμα και γίνεται αντιληπτή ως πεδίο ιδιωτικού κέρδους.

Ένα παράδειγμα, οι υπό κατασκευή φυλακές στον Ασπρόπυργο, στις οποίες προβλέπεται να γίνει η μετεγκατάσταση των Φυλακών Κορυδαλλού. Είναι η πρώτη φορά που την ανέγερση φυλακών δεν αναλαμβάνει το Δημόσιο μέσα από τις Κτιριακές Υποδομές Α.Ε. ή τη Θέμις Κατασκευαστική, πριν απορροφηθεί από την πρώτη, αλλά υπάγεται σε πλαίσιο ΣΔΙΤ (Σύμπραξη Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα).

Πάρος: Οι κάτοικοι διεκδικούν ξανά ελεύθερες παραλίες ενάντια σε Κτηματική Υπηρεσία και στον κυβερνητικό συγκεντρωτισμό (ΕΓΓΡΑΦΟ & ΕΙΚΟΝΑ)

Πάρος: Οι κάτοικοι διεκδικούν ξανά ελεύθερες παραλίες ενάντια σε Κτηματική και συγκεντρωτισμό

Στους δρόμους ξανά κάτοικοι και τοπικοί φορείς της Πάρου με την παραλία της Τρυπητής να γίνεται το επίκεντρο και το παράδειγμα του πως ο Νόμος μπορεί τελικά να μη λαμβάνει υπόψη του καθόλου την οποιαδήποτε τοπική κοινωνία.

Κάτοικοι της Κοινότητας Αγκαιριάς, τοπικοί φορείς και μέλη τη τοπικής αυτοδιοίκησης διαδήλωσαν σήμερα (19/7) κατά της εμπορικής εκμετάλλευσης της παραλίας Τρυπητή στην Πάρο, με συνθήματα όπως «Ελεύθερες παραλίες για όλους μας» και «Οι ζωές μας δεν ανήκουν στην κτηματική».

Η παραλία Τρυπητή, που βρίσκεται περίπου 18 χιλιόμετρα από την Παροικία, αποτελούσε μέχρι πρόσφατα ένα παρθένο μέρος, που φημίζεται για το κάλλος του και την ησυχία που παρέχει και του οποίου τη δημοπράτηση για εμπορική εκμετάλλευση είχε αρνηθεί σε ιδιώτη ο Δήμος Πάρου και η Κοινότητα Αγκαιριάς το 2015.

Οκτώ χρόνια αργότερα (2023) οι κάτοικοι του νησιού βλέποντας την κατάληψη εμβληματικών παραλιών του νησιού όπως η Σάντα Μαρία και το Μαρτσέλο, από ξαπλώστρες και ομπρέλες επιχειρήσεων που έπαιζαν στα όρια του Νόμου -όταν δεν τον ξεπερνούσαν- ξεσηκώθηκαν στο περίφημο «Κίνημα της Πετσέτας», όπως το χαρακτήρισαν υποτιμητικά διάφορα ΜΜΕ τότε.

Η Τρυπητή έγινε κάτι σαν σύμβολο της συγκεκριμένης κίνησης, με μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρχίλοχος να χαρακτηρίζει -μιλώντας στο «Κουτί της Πανδώρας» για τη σημερινή (19/7) κινητοποίηση- «casus belli» οποιαδήποτε παρέμβαση στην παραλία.

Ο Δήμος Πάρου με διακομματική ομοφωνία συντάχθηκε με τους πολίτες και απέστειλε μάλιστα στις 10 Μαρτίου 2026 σχετική επιστολή στην Κτηματική Υπηρεσία Πειραιά, Νήσων και Δυτικής Αττικής με την οποία ενημέρωνε πως δεν χορηγεί άδεια για εγκατάσταση τροχήλατης καντίνας ή άλλους είδους επιχείρησης στην Τρυπητή.

Ωστόσο στις 6 Ιουλίου 2026, μετά από δημοπρασία υπογράφηκε σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου (Κτηματική Υπηρεσία Πειραιά, Νήσων και Δυτικής Αττικής) και της εταιρείας.

Σημειώνεται πως το ΥΠΟΙΚ εγκρίνει τον κατάλογο των παραχωρήσιμων θέσεων, η Γενική Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας εκδίδει την απόφαση και η Κτηματική Υπηρεσία κάνει τη δημοπρασία και υπογράφει το παραχωρητήριο.

Η απόφαση αναρτημένη στη Διαύγεια ΕΔΩ

Η κοινότητα Αγκαιριάς με ανακοίνωσή της ζήτησε την ανάκληση του παραχωρητηρίου, απαριθμώντας τους λόγους, αλλά… φευ.

«Η κοινότητα Αγκαιριάς με επιστολή της ζητά την ακύρωση παραχώρησης αιγιαλού και παραλίας στην θέση Τρυπητή χαρακτηρίζοντας την απόφαση απαράδεκτη για πλήθος λόγων:

1. Παραβίαση Κανονιστικής Απόφασης του Δήμου Πάρου Με την 336/2024 Κανονιστική Απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου, με αριθμό πρωτοκόλλου 1241/23-1-2025 ο Δήμος δεν χορηγεί άδεια για στάσιμη καντίνα ή κινητή καντίνα, αυτοκινούμενη ή μη (οχήματος τροχήλατου, αυτοκινούμενου ή ρυμουλκούμενου ), εντός των ορίων των Δημοτικών Κοινοτήτων σε ιδιωτικό ή δημόσιο χώρο ή αιγιαλό και παραλία, στοιχεία που χαρακτηρίζουν την παραλία της Τρυπητής. Ως εκ τούτου η Κτηματική Υπηρεσία οφείλει να εναρμονίζεται με τις αποφάσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που αφορούν την διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

«Όχι» στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας: Μαζική η χθεσινή (Κυριακή 19/7/2026) απεργία στο εμπόριο ενάντια στη μετατροπή της Κυριακής σε εργάσιμη ημέρα και στην ευρύτερη απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου

Από το Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από την Κέρκυρα μέχρι τον Βόλο, πλήθος εμποροϋπαλλήλων διαδήλωσε χθες για να μη γίνει και η τελευταία ημέρα της εβδομάδας εργάσιμη.

Μαζική η απεργία στο εμπόριο: «Όχι» στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας

Μαζική η χθεσινή απεργία στον κλάδο του εμπορίου ενάντια στη μετατροπή της Κυριακής σε εργάσιμη ημέρα και στην ευρύτερη απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου.

 Λένα Κυριακίδη , Στράτος Ελεύθερος

Παρά τον καύσωνα πλήθος εμποροϋπαλλήλων διαδήλωσαν χθες ανά την Ελλάδα στο πλαίσιο 24ωρης πανελλαδικής απεργίας ενάντια στην επέκταση της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, για να μη γίνει και η τελευταία ημέρα της εβδομάδας εργάσιμη όπως οι υπόλοιπες.

Από το Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από την Κέρκυρα μέχρι τον Βόλο ζήτησαν την άρση της νέας νομοθετικής ρύθμισης, καταγγέλλοντας ότι καταστρατηγεί το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, στην προσωπική και κοινωνική ζωή, ζητώντας να μπει ένα τέλος στο ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, ώστε να μη συνεχίσουν να δουλεύουν όλο και περισσότερες ώρες, όλο και περισσότερες μέρες.

Με το άρθρο 37 του Ν.5316/2026 για τη μισθολογική διαφάνεια ορίστηκε η δυνατότητα εργασίας την Κυριακή σε επιχειρήσεις και υπηρεσίες περισσότερων από 30 κλάδων και ειδικοτήτων, μεταξύ των οποίων βιομηχανίες τροφίμων, εστιατόρια, ξενοδοχεία, νοσοκομεία, ιατρεία, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, σεκιούριτι, data centers, logistics και κέντρα διανομής εμπορευμάτων προς καταστήματα.

Το νέο πλήγμα στο δικαίωμα της υποχρεωτικής ανάπαυσης σε ημέρες αργίας συνεχίζει το «ξήλωμα», που ξεκίνησε με τον τον Ν.4177/2013, ο οποίος είχε επιτρέψει την εργασία επτά Κυριακές τον χρόνο, και συνεχίστηκε με τον Ν.4472/2017 για τη δυνατότητα για 32 Κυριακές σε τουριστικές περιοχές από τον Μάη μέχρι τον Οκτώβρη.

Δεκάδες κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία προχώρησαν σε δυναμική πορεία στο κέντρο της Αθήνας, από την οδό Αιόλου προς την οδό Ερμού, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Τέρμα πια στην κοροϊδία, θέλουμε αυξήσεις και Κυριακή αργία» και «Λάστιχο ωράρια, λάστιχο ζωή, οργάνωση παντού η μόνη επιλογή». Διεκδίκησαν επίσης αυξήσεις στους μισθούς που να εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση και συλλογικές συμβάσεις με καθορισμένες ειδικότητες και αποκατάσταση των ωραρίων, χωρίς σπαστές και ευέλικτες βάρδιες.

Πορεία στην Ερμού

Η κινητοποίηση ξεκίνησε με συγκέντρωση έξω από το πολυκατάστημα «Notos», που κλείνει στο τέλος Αυγούστου οδηγώντας περίπου 200 ανθρώπους στην ανεργία. Η πρόεδρος του σωματείου στα «Notos», Μαρία Μπελόκα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για την αλληλεγγύη των συναδέλφων τους, καλώντας σε περαιτέρω συσπείρωση. Υπογράμμισε τον σταθερό και διαρκή αγώνα των εμποροϋπαλλήλων για τη θεσμοθέτηση του 7ώρου, καταλήγοντας πως «οι εργαζόμενοι δεν είναι μηχανές, αλλά άνθρωποι με ανάγκη για ξεκούραση και αξιοπρεπή ζωή».

Η διεθνής κατάρρευση της δημοτικότητας του Ισραήλ και το δίκιο του… Τραμπ - Του Διονύση Ελευθεράτου (ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Η διεθνής κατάρρευση της δημοτικότητας του Ισραήλ και το δίκιο του… Τραμπ, του Διονύση Ελευθεράτου

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Για όλα υπάρχει μια «πρώτη φορά»… Το επιβεβαίωσε κάτι σημαντικό που συνέβη την Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2026, στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ: Για πρώτη φορά οι περισσότεροι από τους παριστάμενους βουλευτές του Δημοκρατικού Κόμματος ψήφισαν να ανασταλεί εξοπλιστική βοήθεια προς το Ισραήλ (εν προκειμένω ύψους 3,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων). Για την ακρίβεια, 103 Δημοκρατικοί υπερψήφισαν τροπολογία, κατατεθειμένη από τον Τόμας Μάσι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η οποία προέβλεπε την περικοπή. Την καταψήφισαν 98 Δημοκρατικοί και δέκα δήλωσαν απλώς την παρουσία τους.

Μπορεί η πρόταση – τροπολογία να απορρίφθηκε (με ψήφους 314 – 104), αλλά τα συμβάντα απέδειξαν ότι αρχίζει να επηρεάζει σοβαρά και τα «άνω διαζώματα» της κομματικής πυραμίδας η αγανάκτηση που επικρατεί σε ευρύτατο τμήμα της εκλογικής και κοινωνικής βάσης των Δημοκρατικών για τα πεπραγμένα και τα νυν πραττόμενα του Ισραήλ – στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο, τη Μέση Ανατολή ευρύτερα.  Χαρακτηριστικό είναι ότι καταψήφισε την τροπολογία για την αναστολή της βοήθειας προς το Ισραήλ ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Δημοκρατικών, Πιτ Αγκιλάρ, ενώ την υπερψήφισε η αναπληρώτρια επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας, Κάθριν Κλαρκ.

Ιστορική χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη ψηφοφορία η αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών.  Ο βουλευτής Γκρεγκ Κασάρ, επικεφαλής της «Προοδευτικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας» (Congressional Progressive Caucus), δήλωσε: «Σήμερα, η πλειοψηφία των Δημοκρατικών σε αυτό το Σώμα αρνήθηκε να ψηφίσει υπέρ της αποστολής δισεκατομμυρίων δολαρίων σε όπλα προς τον ισραηλινό στρατό (…) Οι  ημέρες της ανεξέλεγκτης, λευκής επιταγής για τους πολέμους και τα εγκλήματα πολέμου έχουν τελειώσει – τουλάχιστον εκ μέρους του Δημοκρατικού Κόμματος. Πιστεύω ότι μετά από αυτή την ψηφοφορία τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο σε αυτό το ζήτημα».

Ακόμη και βουλευτές των Δημοκρατικών που επέλεξαν το «παρών» αναγνωρίζουν αυτό που συντελείται στο κόμμα τους. Ένας εξ αυτών, ο Τζάρεντ Χάφμαν, δήλωσε: «Είναι τεράστια η συσσωρευμένη επιθυμία μεταξύ των περισσότερων Δημοκρατικών να σηματοδοτήσουν μια αλλαγή πολιτικής απέναντι στο Ισραήλ και γενικότερα στην περιοχή. Για πολλούς από τους συναδέλφους μου, η τροπολογία του Μάσι αποτέλεσε το κατάλληλο μέσο για να εκφράσουν αυτό το μήνυμα».

Προ διετίας, σε παραπλήσια ψηφοφορία, μόλις 37 Δημοκρατικοί είχαν ταχθεί υπέρ μιας αντίστοιχης πρότασης. Το άλμα από τους 37 στους 103 είναι, αν μη τι άλλο, εύγλωττο.

Τι δείχνουν οι σφυγμομετρήσεις για την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ

Καλό και συνετό θα ήταν να αποφευχθούν οι προβλέψεις (ασφαλείς δεν νοούνται, ούτως ή άλλως) για το κατά πόσο όλα αυτά θα επιφέρουν – έστω και σε βάθος χρόνου – μια ριζική αλλαγή στην επίσημη στάση των Δημοκρατικών, απέναντι στο κράτος που απροσχημάτιστα διαπράττει  γενοκτονία, εθνοκάθαρση, συνεχείς δολοφονίες δημοσιογράφων και κάθε είδους απανωτά εγκλήματα. Ωστόσο, αυτή καθαυτή η μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης, ιδίως των νέων και των οπαδών – ψηφοφόρων των Δημοκρατικών, αποτελεί  σοβαρότατη παράμετρο, την οποία δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει εύκολα. Σίγουρα δεν μπορούν να την αγνοούν οι πολιτευτές των ίδιων των Δημοκρατικών. Ούτε να παραβλέπουν τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών, στις οποίες υπέστησαν οδυνηρές ήττες στελέχη του κόμματος που επιμένουν στις πάγιες, παραδοσιακές  φιλο – ισραηλινές θέσεις των Δημοκρατικών (σε Νέα Υόρκη, Καλιφόρνια, Κολοράντο, κλπ).

Νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ: Ανανεώσιμα… κέρδη για «επενδυτές», υποβάθμιση για περιβάλλον

Τίθενται περιορισμοί στα αιολικά αλλά προκύπτει δυνητική αύξηση της πυκνότητας εγκαταστάσεων, που οδηγεί σε πολλαπλασιασμό

Νέο χωροταξικό ΑΠΕ

Ανανεώσιμα… κέρδη για «επενδυτές», υποβάθμιση για περιβάλλον

Νίκος Κατσουλάκης, Μηχανολόγος Μηχανικός

Η αθρόα ανάπτυξη μονάδων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) στην Ελλάδα είχε και έχει σοβαρές χωρικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Γι’ αυτό, εδώ και χρόνια, ένα σταθερό αίτημα κινημάτων, επιστημονικών φορέων και τοπικών κοινωνιών ήταν η θέσπιση ενός επικαιροποιημένου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ. Τον Μάιο του 2026, το νέο χωροταξικό τέθηκε, επιτέλους, σε διαβούλευση. Η κυβέρνηση, διά του υπουργείου Περιβάλλοντος και με τη συνδρομή των πρόθυμων επικοινωνιακών της μηχανισμών, το παρουσίασε ως μεγάλη θετική τομή. «Με εντολή Μητσοτάκη» τα προβλήματα της άναρχης ανάπτυξης των ΑΠΕ (δήθεν) λύνονται και η χώρα οδηγείται σε βιώσιμη ανάπτυξη των ΑΠΕ, με ισχυρούς κανόνες και σεβασμό στο περιβάλλον.

Πίσω, όμως, από τις διακηρύξεις, η πραγματικότητα είναι λιγότερο ειδυλλιακή. Το νέο χωροταξικό, σε αρκετές περιπτώσεις, επιτρέπει περαιτέρω αύξηση της πυκνότητας εγκατεστημένης ισχύος, δεν καλύπτει κρίσιμες τεχνολογίες, όπως η αντλησιοταμίευση, και εξαιρεί έργα που έχουν ήδη πάρει τον δρόμο της αδειοδότησης. Έχει επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι έρχεται μετά την ψήφιση του νόμου 5299/2026, ο οποίος διαμορφώνει ένα πλαίσιο επιτάχυνσης των έργων ΑΠΕ. Χωρικοί και περιβαλλοντικοί περιορισμοί, μαζί με επιτάχυνση επενδύσεων: η ορθολογικότητα του καπιταλισμού…

Το νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ εντάσσεται πλήρως στην ενεργειακή στρατηγική της ταχύτατης αλλαγής του ενεργειακού μίγματος της Ελλάδας, που ενώ βασίζεται σε διακηρύξεις για την προστασία του περιβάλλοντος και την παροχή προσιτής ενέργειας στα νοικοκυριά, στοχεύει στην αύξηση των κερδών της πλήρως χρηματιστικοποιημένης ενεργειακής αγοράς.

Στην Ελλάδα, από το 2006 ξεκινά στην πράξη η προώθηση της ηλεκτροπαραγωγής από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Μέσω των υψηλών τιμών αποζημίωσης για την παραγόμενη ενέργεια, ουσιαστικά επιλέχθηκε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης: μεγάλες ενεργειακές μονάδες που διοχετεύουν ενέργεια στο δίκτυο και αποτελούν ιδιαίτερα ελκυστικές επενδύσεις. Το ενδεχόμενο μιας άλλης πορείας, με έμφαση στην αποκεντρωμένη παραγωγή και στην κάλυψη τοπικών αναγκών, δεν ακολουθήθηκε.

Έτσι, ναι μεν μειώθηκε το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της ηλεκτροπαραγωγής, αλλά οι μονάδες μεγάλης ισχύος που εγκαταστάθηκαν δημιούργησαν σωρεία άλλων επιπτώσεων και οδήγησαν σε κοινωνικές συγκρούσεις.

Κάποια αριθμητικά μεγέθη είναι χαρακτηριστικά:

• 4.386 έργα ΑΠΕ έχουν ισχύουσες άδειες παραγωγής, με συνολική ισχύ 72,5 GW.

• Σε λειτουργία βρίσκονται 16,2 GW, ενώ η ιστορική αιχμή φορτίου στην Ελλάδα είναι 10,6 GW.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς πως όταν επιχειρείται να εγκατασταθεί ισχύς επταπλάσια της μέγιστης ζήτησης, οι ΑΠΕ χρησιμοποιούνται απλώς ως τεχνολογία για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου; Είναι ξεκάθαρο πως το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις που το υπηρετούν μπορούν να ευτελίσουν ακόμη και κάτι αναγκαίο, όπως η ενεργειακή μετάβαση.

Υπόθεση Marfin: Νέα στοιχεία αμφισβητούν το κατηγορητήριο – Τι λέει στην «Εφ.Συν.» ένας από τους κατονομαζόμενους στο email

Marfin: Νέα στοιχεία αμφισβητούν το κατηγορητήριο – Τι λέει στην «Εφ.Συν.» ένας από τους κατονομαζόμενους στο email

Δεκαέξι χρόνια μετά η υπόθεση ξανάνοιξε, όπως φαίνεται, με ανακύκλωση των παλιών, σαθρών υλικών και χωρίς καμία ασφάλεια δικαίου ● Μιλάει στην «Εφ.Συν.» άνθρωπος που κατονομάζεται στο ανώνυμο email και που έχει ελεγχθεί από το 2021, όταν καταγραφόταν στο «ορφανό» στικάκι

 Δανάη Κισκήρα - Μπαρτσώκα

Μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται τα στοιχεία που δείχνουν ένα σαθρό κατηγορητήριο βάσει του οποίου έχουν προφυλακιστεί οι δύο 42χρονοι κατηγορούμενοι για τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Marfin στην οδό Σταδίου στις 5 Μαΐου του 2010, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της τεσσάρων μηνών εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, του Επαμεινώνδα Τσάκαλη και της Παρασκευής Ζούλια.

Μετά τις αποκαλύψεις για την αναξιοπιστία του ανώνυμου email -η αναφορά σε άτομο ως φυσικό αυτουργό της επίθεσης που όμως εκείνη την περίοδο ήταν κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού, όπως και η αναφορά σε συγκεκριμένη κατάληψη ως στέκι των δραστών η οποία δεν υπήρχε τότε-, ακόμα ένα στοιχείο που βρίσκεται στη διάθεση της «Εφ.Συν.» έρχεται να ενισχύσει αυτή την πεποίθηση.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, ένας εκ των ανθρώπων που κατονομάζονται στο επίμαχο email έχει ήδη ελεγχθεί από τις Αρχές και έχει αποκλειστεί η οποιαδήποτε σχέση του, αφού το όνομά του βρισκόταν και στο στικάκι που αφέθηκε σε παγκάκι το 2021 και για το οποίο η ΕΛ.ΑΣ. ενημερώθηκε από ανώνυμο τηλεφώνημα. Η έκθεση της ΔΕΕ αποκλείει ρητά οποιαδήποτε ταυτοποίηση του συγκεκριμένου ατόμου (και άλλων) με τους δράστες του εμπρησμού, ενώ ο ίδιος έχει ακλόνητο άλλοθι καθώς εκείνη την περίοδο συμμετείχε στην αποστολή «ένα καράβι για τη Γάζα». Πλήθος μαρτύρων πιστοποιεί ότι εκείνη την περίοδο τον απασχολούσε μόνο αυτό, ενώ τις περισσότερες ώρες της ημέρας βρισκόταν στις εργασίες κατασκευής του σκάφους το οποίο απέπλευσε μέσα στον Μάιο.

«Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στις Αρχές. Πρόκειται για άλλη μία κατασκευασμένη υπόθεση, για τον ορισμό της σκευωρίας, όμως δεν μπορούμε να είμαστε αμυντικοί και παθητικοί απέναντι σε αυτό το δυστοπικό πράγμα που προσπαθούν να φτιάξουν»