Την ώρα που η Σύρος (και η Ελλάδα) υποδέχεται Ισραηλινούς τουρίστες, οι ειδικοί του ΟΗΕ ζητούν από τα κράτη να αντιμετωπίζουν κάθε Ισραηλινό που έχει υπηρετήσει στον IDF (Ισραηλινό Στρατό) ως ύποπτο για εγκλήματα πολέμου (VIDEO)

ΟΗΕ: Όλοι οι στρατιώτες του IDF είναι εν δυνάμει εγκληματίες πολέμου

Την ώρα που η Ελλάδα υποδέχεται τους Ισραηλινούς τουρίστες, σκοράροντας για άλλη μια χρονιά στην κορυφή των αγαπημένων προορισμών για γενοκτόνους, οι ειδικοί του ΟΗΕ καλούν τα κράτη να αφήσουν τις πολιτικές δηλώσεις και να προχωρήσουν σε πράξεις, αντιμετωπίζοντας κάθε Ισραηλινό που έχει υπηρετήσει στον IDF ως ύποπτο για εγκλήματα πολέμου.

Ο Κρίστοφερ Σιντότι, μέλος της επιτροπής του ΟΗΕ και πρώην επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αυστραλία, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Γενεύη, ότι οποιοσδήποτε έχει υπηρετήσει στον IDF θα πρέπει να θεωρείται ύποπτος για εγκλήματα πολέμου, καλώντας τα κράτη-μέλη να αφήσουν τις δηλώσεις και να προχωρήσουν στη λήψη μέτρων.

«Οποιοσδήποτε υπηρέτησε στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις στη Γάζα από τον Οκτώβριο του 2023 και μετά θα πρέπει να θεωρείται ύποπτος για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και του εγκλήματος της γενοκτονίας. Πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την έκφραση βαθιάς ανησυχίας και έντονης καταδίκης. Η απάντηση στο ερώτημα τι άλλο μπορεί να γίνει είναι η λήψη μέτρων κατά των θεσμών».

Ακολούθως, η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, Φραντζέσκα Αλμπανέζε δήλωσε: «ΕΠΕΙΓΟΝ! Για οποιαδήποτε χώρα (από την Ιταλία μέχρι την Ταϊλάνδη ή τη Βραζιλία), οπουδήποτε πιθανοί εγκληματίες πολέμου πηγαίνουν για διακοπές και ξεκούραση. Οι στρατιώτες πρέπει να διερευνηθούν, τα στοιχεία να αξιολογηθούν και η ευθύνη να καθοριστεί μέσω ΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ. Αυτό δεν είναι υποκίνηση σε βία. Είναι λογοδοσία».

Στη Γενεύη, ο Σιντότι αναφέρθηκε εκτενώς στην υπόθεση του Τζαντ Τζανταλάχ, ενός 14χρονου αγοριού που πυροβολήθηκε από Ισραηλινούς στρατιώτες τον Φεβρουάριο έξω από το σπίτι του στην Κοιλάδα του Ιορδάνη. Επί 45 λεπτά, όσο το παιδί αιμορραγούσε μέχρι θανάτου, οι στρατιώτες παρέμειναν στο σημείο χωρίς να του προσφέρουν ιατρική βοήθεια, αγνόησαν τις εκκλήσεις του για βοήθεια, ενώ τοποθέτησαν και μια πέτρα δίπλα στο σώμα του σε μια προφανή προσπάθεια να εμφανιστεί ως οπλισμένος. Όταν η μητέρα του προσπάθησε να τον πλησιάσει, οι στρατιώτες έριξαν προειδοποιητικά πυρά εναντίον της.

Εκείνη την περίοδο, ο IDF είχε δηλώσει ότι οι στρατιώτες επιχείρησαν να παράσχουν στον Τζανταλάχ «πρώτες βοήθειες» και ότι θα διερευνούσαν το περιστατικό.

«Τι είδους άνθρωποι είναι οι στρατιώτες σας, που αφήνουν ένα παιδί 14 ετών να πεθάνει από αιμορραγία επί 45 λεπτά;» διερωτήθηκε ο Σιντότι. «Τι είδους στρατιωτική ηγεσία καλλιεργεί μια κουλτούρα στην οποία οι στρατιώτες αισθάνονται ελεύθεροι να ενεργούν έτσι; Και τι είδους πολιτική ηγεσία δίνει εντολές και κάνει δηλώσεις που ενθαρρύνουν αυτού του είδους τη συμπεριφορά;»

Να σημειωθεί ότι η συνέντευξη Τύπου αφορούσε τα αποτελέσματα της έρευνας της ανεξάρτητης Επιτροπής του ΟΗΕ, η οποία κατέληξε ότι ο ισραηλινός στρατός έχει στοχοποιήσει σκόπιμα παιδιά στη Γάζα, πράξη που συνιστά γενοκτονία, καθώς και στη Δυτική Όχθη με ενέργειες οι οποίες συνιστούν εγκλήματα πολέμου.

Η Επιτροπή Έρευνας σε προηγούμενα συμπεράσματά της, που δημοσιεύθηκαν τον Σεπτέμβριο, είχε αναφέρει ότι η ισραηλινή στρατιωτική εκστρατεία στη Γάζα πληροί τον νομικό ορισμό της γενοκτονίας — ένα συμπέρασμα που συμμερίζεται ένας αυξανόμενος αριθμός ειδικών, μεταξύ των οποίων και Ισραηλινοί ακαδημαϊκοί και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αφού εξέτασε ειδικά τις ισραηλινές ενέργειες, η Επιτροπή δήλωσε ότι διαπίστωσε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφοράς. Αυτό περιλάμβανε τη σκόπιμη στόχευση παιδιών από Ισραηλινούς στρατιώτες, την καταστροφή νοσοκομείων, μαιευτηρίων και σχολείων στη Γάζα, καθώς και την αδιάκριτη χρήση εκρηκτικών πυρομαχικών. Σύμφωνα με την επιτροπή, τα στοιχεία αυτά αντανακλούν τη στρατηγική καταστροφή του μέλλοντος του παλαιστινιακού λαού και επιβεβαιώνουν το προηγούμενο συμπέρασμά της, ότι το Ισραήλ ενεργούσε με γενοκτονική πρόθεση. Ο Μουραλιντάρ, πρόεδρος της Επιτροπής, δήλωσε επίσης ότι οι ισραηλινές δυνάμεις συνέχισαν να στοχοποιούν παιδιά στη Γάζα ακόμη και μετά την επίτευξη εκεχειρίας με τη Χαμάς τον Οκτώβριο.

Η εργαλειοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, για τον «εξαγνισμό» μιας άλλης που διαπράττεται τώρα - Του Γιάννη Αρσακιάν

Η εργαλειοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, για τον «εξαγνισμό» μιας άλλης που διαπράττεται τώρα

• Γιάννης Αρσακιάν

Τα ξημερώματα της 28ης Απριλίου 1988, ένας άνδρας πέφτει νεκρός έξω από το σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο από τα πυρά δύο ανδρών με καλυμμένα χαρακτηριστικά. Όταν οι ελληνικές Αρχές καταφθάνουν στο σημείο του εγκλήματος, βρίσκουν κάλυκες από περίστροφο και καραμπίνα, μία βαλίτσα καθώς και ένα διπλωματικό διαβατήριο της Νότιας Υεμένης. Το θύμα ταυτοποιείται αρχικά ως ο 39χρονος Abdul Mohammed Kasim. Το όνομα, βέβαια, όπως και το διαβατήριο, ήταν ψευδή. Στην πραγματικότητα, οι ελληνικές Αρχές είχαν μπροστά τους το πτώμα ενός από τα ηγετικά στελέχη της μεγαλύτερης ένοπλης αρμενικής οργάνωσης της εποχής, η οποία συνδεόταν με τον θάνατο συνολικά 46 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 299. Πέντε χρόνια νωρίτερα, τον Ιούλιο του 1983, ο ίδιος είχε σχεδιάσει τη βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο Ορλύ του Παρισιού, που άφησε πίσω της έξι νεκρούς και ενενήντα τραυματίες. Ήταν μόλις μία από τις περίπου πενήντα επιθέσεις που αποδίδονται στην ASALA (Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia).

Τελικά, οι ελληνικές Αρχές ταυτοποίησαν το πτώμα ως τον Χαγκόπ Χαγκοπιάν. Οι Γάλλοι από την άλλη θεωρούσαν πως το αληθινό του όνομα ήταν Πεντρός Χοβανισσιάν. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον Χαρουτιούν Τακουσιάν. Ο Χαρούτ, όπως τον αποκαλούσε ο κύκλος του, γεννήθηκε το 1951 στη Μοσούλη από Αρμένιους γονείς. Σε ηλικία περίπου 16 ετών μετανάστευσε στη Βηρυτό. Εκεί συναντήθηκε με τη μεγάλη αρμενική διασπορά και σύντομα βρέθηκε στα προσφυγικά καμπ των Παλαιστίνιων, όπου γνωρίστηκε με το PFLP και τις υπόλοιπες αντάρτικες ομάδες του Λιβάνου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Χαρούτ μαζί και με άλλους Αρμένιους ίδρυσαν στη Βηρυτό την ένοπλη οργάνωση ASALA.

Γεννημένη στα προσφυγικά καμπ της Βηρυτού και εκπαιδευμένη από τις παλαιστινιακές οργανώσεις, η αρμενική ένοπλη οργάνωση, υιοθέτησε τα μαρξιστικά ρεύματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και σύντομα ανέλαβε διεθνή δράση. Κύρια επιδίωξή της ήταν η διεθνής προβολή της υπόθεσης της Γενοκτονίας των Αρμενίων και ο εξαναγκασμός της Τουρκίας να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώρισή της. Όμως, η αναγνώριση δεν αποτελούσε τον τελικό στόχο, αλλά το πολιτικό εργαλείο για έναν ευρύτερο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος θα ολοκληρωνόταν με την επιστροφή των Αρμενίων στα εδάφη της ανατολικής Τουρκίας και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους.

Τι σημαίνει όμως στην πραγματικότητα ο αγώνας για την αναγνώριση μιας γενοκτονίας;

Οι απαντήσεις και οι μεθοδολογίες ποικίλλουν. Στην καθημερινή πρακτική των επιζώντων μιας γενοκτονίας, η αναγνώριση δεν περιορίζεται σε μια μόνο πολιτική ή νομική πράξη. Συνδέεται με τη διάσωση της ιστορικής αλήθειας, των πολιτιστικών στοιχείων και της μνήμης των νεκρών. Οι επιζώντες και οι απόγονοί τους μετατρέπονται σε φορείς ενός χαμένου τόπου, μιας προηγούμενης ζωής και ενός διαγενεακού βιώματος που μεταφέρεται μέσα στον χρόνο, αλληλεπιδρά με τους νέους τόπους εγκατάστασης και διαμορφώνει τη νέα πραγματικότητα.

Για κάποιους η αναγνώριση υπερβαίνει τη μνήμη και συνδέεται με συγκεκριμένες πολιτικές διεκδικήσεις στο παρόν. Για άλλους έχει οικονομικό χαρακτήρα, μέσω της διεκδίκησης αποζημιώσεων. Για κάποιους άλλους αφορά την αποκατάσταση μιας ιστορικής εδαφικής διεκδίκησης ή ακόμη και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου αρμενικού κράτους που θα εκτείνεται από τα εδάφη της ανατολικής Τουρκίας έως τον νότιο Καύκασο. Υπάρχουν, τέλος, εκείνοι που θεωρούν ότι η αναγνώριση μιας γενοκτονίας υπερβαίνει το ίδιο το συλλογικό υποκείμενο που υπήρξε θύμα και ανάγεται σε μια οικουμενική πολιτική πράξη και θέση αρχής, η οποία αγωνίζεται ώστε τέτοια εγκλήματα να μην επαναληφθούν.

Όσο διαφορετικές είναι οι απαντήσεις, άλλο τόσο διαφορετικοί είναι και οι δρόμοι που χαράσσονται για την επίτευξή τους. Εκεί όπου οι κοινότητες των επιζώντων απέκτησαν θεσμική αναγνώριση και ενσωμάτωση στον κοινωνικό ιστό, ο αγώνας για την αναγνώριση πέρασε μέσα από τα κοινοβούλια, τα ψηφίσματα και τη θεσμική πίεση. Έτσι, πολλά κράτη προχώρησαν στην επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

«Περιβαλλοντικό και υγειονομικό έγκλημα»: Κοινή έρευνα των Coordination gegen Bayer-Gefahren (CBG) και Medico International συνδέει την Bayer πίσω από το λευκό φώσφορο και τη γλυφοσάτη που έριξε το Ισραήλ στον Λίβανο

Η Bayer πίσω από το λευκό φώσφορο που έριξε το Ισραήλ στο Λίβανο

ΠΗΓΗ: The Cradle μέσω info-war.gr

Κοινή έρευνα της γερμανικής οργάνωσης Coordination gegen Bayer-Gefahren (CBG) και της Medico International συνδέει τον γερμανικό όμιλο Bayer με την εκτεταμένη χρήση γλυφοσάτης και λευκού φωσφόρου από τον ισραηλινό στρατό στον Λίβανο.

Η έκθεση, με τίτλο «Χαρτογραφίες της Καταστροφής: Ο πόλεμος του Ισραήλ κατά του Λιβάνου», υποστηρίζει ότι η αλυσίδα εφοδιασμού της γλυφοσάτης και του λευκού φωσφόρου οδηγεί στην Bayer, η οποία εξαγόρασε τη Monsanto το 2018.

Ο εκπρόσωπος της CBG, Γιάν Πέρκχε, δήλωσε: «Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ο φώσφορος που χρησιμοποιείται στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή προέρχεται από τη μονάδα παραγωγής γλυφοσάτης της Bayer στο Soda Springs των Ηνωμένων Πολιτειών».

Το Υπουργείο Γεωργίας του Λιβάνου διαπίστωσε ότι δείγματα εδάφους από πληγείσες περιοχές περιείχαν συγκεντρώσεις γλυφοσάτης έως και 30 φορές υψηλότερες από τα φυσιολογικά επίπεδα. Παράλληλα, ο αρχηγός του λιβανικού στρατού χαρακτήρισε την κατάσταση «περιβαλλοντικό και υγειονομικό έγκλημα».

Σύμφωνα με τη Medico International, η χρήση καρκινογόνων ζιζανιοκτόνων ως στρατιωτικού μέσου συνιστά επέκταση ενός τακτικού δόγματος που, όπως αναφέρει, είχε ήδη «δοκιμαστεί» από τον ισραηλινό στρατό στη Λωρίδα της Γάζας το 2014, κατά παράβαση της δέσμευσης που είχε αναλάβει το Ισραήλ το 2013 να καταργήσει σταδιακά τη χρήση της ουσίας σε κατοικημένες περιοχές.

Κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της Bayer τον Απρίλιο του 2026, η διοίκηση της εταιρείας αρνήθηκε ότι προμήθευσε γλυφοσάτη απευθείας στον ισραηλινό ή τον αμερικανικό στρατό. Ωστόσο, δεν διέψευσε ότι προμήθευσε πρώτες ύλες για την παραγωγή λευκού φωσφόρου.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά τον χαρακτηρισμό του στοιχειακού φωσφόρου από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως υλικού κρίσιμης σημασίας για την «εθνική ασφάλεια».

Η Διεθνής Αμνηστία έχει καταγράψει τη χρήση λευκού φωσφόρου στη Γάζα μετά την έναρξη της ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης της 7ης Οκτωβρίου 2023.

Κοινωνική ασφάλιση και επάρκεια συντάξεων - Των Σάββα Γ. Ρομπόλη - Βασίλειου Γ. Μπέτση (*) [ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ]

Κοινωνική ασφάλιση και επάρκεια συντάξεων

Με ποια στοιχεία ανάλυσης θεσμικοί παράγοντες ισχυρίζονται ότι λόγω της γήρανσης του πληθυσμού οι συντελεστές αναπλήρωσης δεν θα επαρκούν;

Σάββας Γ. Ρομπόλης - Βασίλειος Γ. Μπέτσης 

Πρόσφατες δηλώσεις εκπροσώπων θεσμικών οργάνων της  χώρας μας αναφέρουν ότι οι συντάξεις του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης δεν θα είναι επαρκείς λόγω, κατά βάση, της γήρανσης  του  πληθυσμού. Έτσι, για τον λόγο αυτόν διατυπώνουν την άποψη ότι οι Έλληνες  πολίτες θα πρέπει να αποταμιεύουν σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα, όπως ταμεία επαγγελματικής ασφάλισης και ομαδικά συνταξιοδοτικά προγράμματα ασφαλιστικών εταιρειών, υλοποιώντας, μεταξύ  άλλων,  την γενικότερη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης  για την Ένωση των Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων (Savings and Investments Union).

Όμως, το ερώτημα που προκύπτει είναι σε ποια στοιχεία  ανάλυσης και τεκμηρίωσης  βασίζονται αυτές οι απόψεις των  θεσμικών παραγόντων και  ερευνητικών οργανισμών της χώρας μας;  Κι’ αυτό επειδή  τα πραγματικά στοιχεία ανάλυσης και τεκμηρίωσης  αποδεικνύουν ότι  οι ισχυρισμοί αυτοί είναι αβάσιμοι. Πράγματι, σύμφωνα με την μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την βιωσιμότητα των δημοσίων συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης οι συντάξεις στην Ελλάδα το 2060 θα έχουν από τον υψηλότερο συντελεστή αναπλήρωσης  των  κρατών-μελών  της  Ευρωπαϊκής Ένωσης (Διάγραμμα 1).

Τούτων δοθέντων (Διάγραμμα 1), η Ελλάδα το 2024 είχε τον υψηλότερη συντελεστή αναπλήρωσης μεταξύ των κρατών-μελών  της Ευρωπαϊκής Ένωσης  (77%)  και  ο  μέσος  όρος της Ευρώπης  ήταν  45,7%. Το  ίδιο, το 2060 η Ελλάδα θα έχει και πάλι τον υψηλότερο συντελεστή  αναπλήρωσης (67%)  και  ο μέσος  όρος  της Ευρώπης  θα  είναι  38,5%. Οπότε, διερωτάται  κανείς  με ποια στοιχεία  ανάλυσης,  τεκμηρίωσης  και  προβλέψεων, θεσμικοί παράγοντες στην  χώρα μας  ισχυρίζονται ότι λόγω της γήρανσης του πληθυσμού στην Ελλάδα οι συντελεστές αναπλήρωσης δεν θα επαρκούν και οι Έλληνες  πολίτες προτρέπονται να αποκτήσουνν αποταμιευτική συνείδηση  και  να  αποταμιεύουν  σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά  σχήματα  προκειμένου να  αποκτήσουν επαρκείς συντάξεις;

Παράλληλα, από μεθοδολογική  άποψη είναι  ενδιαφέρον να  σημειωθεί ότι  οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχουν πραγματοποιηθεί λαμβάνοντας υπόψη τις δημογραφικές προβολές της Eurostat (Europop2023) οι οποίες είναι οι δυσμενέστερες δημογραφικές προβολές των τελευταίων 15 ετών (Διάγραμμα 2), στις οποίες προβλέπεται ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί από  10,5 εκατ. άτομα το 2023 σε 7,8 εκατ. άτομα το 2070, όταν στις αντίστοιχες δημογραφικές προβολές του 2019 προβλέπονταν για την Ελλάδα  ότι  ο πληθυσμός  θα  ήταν  8,6 εκατ. άτομα το 2070.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας - Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

   Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.

 

   Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις…

 

   Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Τετάρτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε.

 

   Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων που θα αναφερθούν στη συνέχεια) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του.

 

   Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την “Άπονη ζωή” του Ξαρχάκου. Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το “Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”.

 

   Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά. Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού. Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή. Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας. Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν – στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής – αυτοί λένε ότι επί χούντας ήταν έξι μηνών… εξόριστα στο Παρίσι!

 

    Η αναίδειά τους συνιστά μια ακόμα έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά.

 

   Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά. Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε “και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης”…

 

   Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται.

 

   Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό: