Ο Κάστρο μόλις έχει επιστρέψει από την Κύθνο όπου τελευταία πηγαινοέρχεται κάθε βδομάδα.

Συναντιόμαστε στα Εξάρχεια, ένα πρωί που μοιάζει ήδη καλοκαίρι.

Στην Ελλάδα ζω “από προ Χριστού” αστειεύεται ο 55χρονος Σύρος με καταγωγή από την Κρήτη.

Οι γείτονες τον χαιρετούν και εκείνος απαντά με μια “Καλημέρα” και ένα “Ίντα κάνεις;” ενώ κερνάει καλούδια ακόμα και τον ταξιτζή που τον φέρνει στο ραντεβού μας.

Ο Κάστρο Ντακντούκ έζησε “μια όμορφη ζωή” στη Συρία μέχρι τα 19 του χρόνια. Έπειτα ο δρόμος τον έβγαλε στην Κρήτη όπου έμεινε για 17 χρόνια.

Το 2011, με άλλους Σύρους της διασποράς έτρεξε να συνδράμει τους εκτοπισμένους του πολέμου στον καταυλισμό στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας.

“Πιστεύαμε ότι αυτό το κακό θα κρατούσε για λίγο. Κανείς δεν ήθελε να μπει στη διαδικασία της βαριάς προσφυγιάς”.

Η προσφυγιά όμως αποδείχτηκε βαριά κι ατέλειωτη και έτσι, η γνωριμία μας με τον Κάστρο πάει πίσω στο 2015 και στη Λέσβο όπου μετακόμισε για να βοηθήσει αυτούς που είχαν εγκλωβιστεί στη Μόρια σε μια ζωή παθητική και κενή.

“Μεγάλο λάθος να ζουν οι άνθρωποι μαντρωμένοι στα καμπ. Η δική μας φιλοσοφία ήταν να φύγουν από το μαντρί και τη ζωή με επιδότηση. Το να ταΐζεις τον πρόσφυγα είναι ένα είδος παράλυσης.”

Έτσι, το 2016 ο Κάστρο ξεκίνησε το αυτοοργανωμένο εγχείρημα “Τα Χωράφια της Αλληλεγγύης” στις Πλαταιές Βοιωτίας.