Κάθε βράδυ, 100 συλλήψεις για ενδοοικογενειακή βία. Κάθε μήνα, τουλάχιστον μία γυναικοκτονία. Ποιος μας προστατεύει τελικά;

Οι δράστες δεν είναι εθισμένοι ή ψυχασθενείς. Γυναικοκτόνοι είναι. Ας τους πούμε με το όνομά τους και ας αναλογιστούμε γιατί κάθε χρόνο μετράμε τόσες δολοφονημένες

Βιργινία Κιμπουροπούλου

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη είπε, μεταξύ άλλων, πως πλέον στην αστυνομία «γίνονται πολύ καλύτερα τα πράγματα διότι προάγονται και επιλέγονται ικανοί άνθρωποι, υπάρχει αφοσίωση, στοχοπροσήλωση, όλες οι υπηρεσίες έχουν το αναγκαίο και κατάλληλο προσωπικό σε αριθμό, αλλά και σε ποιότητα, προκειμένου να διερευνούν υποθέσεις και να απαντούν στα όποια μεγάλα εγκλήματα εμφανίζονται καθημερινά».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Ιδιαίτερη μνεία έδωσε στον μεγάλο αριθμό συλλήψεων για την ενδοοικογενειακή βία, αναφέροντας ότι «γίνονται 100 συλλήψεις κάθε βράδυ, μέσα από 100 καταγγελίες».

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανέφερε πως «35.000 (συλλήψεις) έγιναν πέρσι (2025) για ενδοοικογενειακή βία…», γεγονός που απέδωσε «σε δουλειά της αστυνομίας που έχει γραφεία σε κάθε έδρα αστυνομικής διεύθυνσης, όπου μπορεί να απευθυνθεί η όποια γυναίκα, το όποιο παιδί και οι ηλικιωμένοι άνθρωποι».

Δεν διευκρίνισε, βέβαια, σε αυτό το σημείο, γιατί αφού οι συλλήψεις είναι τόσες πολλές, συνεχίζουμε να θρηνούμε κάθε χρόνο θύματα γυναικοκτονιών.

Και κάπου εδώ η αισιοδοξία που δημιούργησαν οι αριθμοί άνωθεν καταρρέει καθώς, μόλις οι μισές εξ αυτών των συλλήψεων κατέληξαν στα δικαστήρια.

Και μετά τη σύλληψη, τι γίνεται; Υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να προστατεύει το θύμα;

Η απάντηση εδώ είναι «όχι», καθώς το κράτος δεν έχει προβλέψει για το πώς να προστατεύσει τα θύματα και τις οικογένειές τους από τους κακοποιητές, οι οποίοι πολλές φορές, σύμφωνα με τον υπουργό «είναι υπότροποι».

Για την ενδοοικογενειακή βία ευθύνονται… τα ναρκωτικά και το αλκοόλ

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, απέδωσε τη ρίζα των γυναικοκτονιών σε «μια σειρά από θέματα που άπτονται βαθύτερων θεμάτων», αναφερθείς σε φαινόμενο «πολιτισμικό και κοινωνικό», όχι καινούριο, «αλλά πατρογονικό».

Αντί να το αφήσει εκεί, όμως, έριξε μερίδιο των «ευθυνών» για τις γυναικοκτονίες στις… ουσίες και τις ψυχικές νόσους, αναιρώντας πρακτικά τον πατριαρχικό χαρακτήρα του εγκλήματος.

«Το 30 με 35% (των δραστών) είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ, είναι βίαιοι άνθρωποι, ψυχοπαθείς… δεν μπορώ να τους βάλω εγώ μέσα. Οι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες είναι αρμοδιότητα κυρίως των λειτουργών υγείας. Κυκλοφορούν έξω και πολλές φορές γίνονται επικίνδυνοι».

Φυσικά, το γεγονός ότι κάθε μήνα έχουμε περισσότερες από μία γυναικοκτονίες στην Ελλάδα δεν άφησε στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη περιθώριο για να μην αναφέρει πως «έστω και μια (γυναικοκτονία) είναι απώλεια και με τον τρόπο που γίνεται…», είπε.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο σπίτι

Στην Ηγουμενίτσα σημειώθηκε η 15η γυναικοκτονία για φέτος. Ο δράστης ισχυρίστηκε πως «θόλωσε» πάνω στον καυγά με τη σύντροφό του και τη μαχαίρωσε. Ήταν μόλις 25 χρονών.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής αστυνομίας, και του Ελληνικού Τμήματος του Ευρωπαϊκού Παρατηρητηρίου για τη Γυναικοκτονία, περίπου το 80% των δραστών ήταν νυν ή πρώην σύζυγοι/ σύντροφοι των θυμάτων.

Ως εκ τούτου, για τις γυναίκες ο μεγαλύτερος κίνδυνος δεν είναι κάποιος ξένος παράγοντας, αλλά κάποιος που βρίσκεται στη ζωή τους, ακόμα και στο ίδιο τους το σπίτι.

Κύριε Χρυσοχοΐδη, αντί να εξυμνείτε την ελληνική αστυνομία για τις συλλήψεις που πραγματοποιεί, θα πρέπει να μεσολαβήσετε για τη δημιουργία ενός μηχανισμού που θα φροντίζει για την προστασία των θυμάτων αφού πραγματοποιήσουν την καταγγελία τους ή αφού συλληφθούν οι θύτες.

Ας μην ξεχνάμε ότι η Κυριακή Γρίβα είχε μόλις βγει από το αστυνομικό τμήμα, όπου κατήγγειλε τον πρώην σύντροφό της, όταν εκείνος τη δολοφόνησε, με πολλούς αστυνομικούς να βρίσκονται μόλις λίγα μέτρα μακριά.

Κύριε υπουργέ, το είπατε και εσείς ο ίδιος: οι γυναικοκτονίες δεν είναι καινούριο φαινόμενο, αλλά πατρογονικό. Και όσο οι Αρχές τις αντιμετωπίζουν σαν μεμονωμένα περιστατικά – και όσο στον ελληνικό ποινικό Κώδικα δεν υπάρχει ο όρος «γυναικοκτονία» ως αυτοτελές ποινικό αδίκημα – γυναίκες θα συνεχίσουν να σκοτώνονται επειδή κάποιος θεώρησε ότι η ζωή τους (και οι ίδιες) είναι κτήμα του. 

ΠΗΓΗ