Βγαίνοντας από τις φυλακές Δομοκού ο Κασιδιάρης ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος. «Όπως αυτά που σαρώνουν στην Ευρώπη», είπε σε ένα πλήθος μαυροντυμένων υποστηρικτών του, έχοντας ως φόντο “φουσκωτούς”.

Μια εικόνα που μας γύρισε ξαφνικά σχεδόν 15 χρόνια πίσω. Τότε που τα τάγματα εφόδου σκόρπιζαν τον τρόμο στους δρόμους και στις γειτονιές. Τα χρόνια που η ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής επιχείρησε να δηλητηριάσει την κοινωνία της κρίσης με το δηλητήριο του μίσους και της βίας.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη από τον Ρουπακιά στις 18 Σεπτεμβρίου το 2013 ξετύλιξε το νήμα που οδήγησε στην καταδίκη του διευθυντηρίου της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Νήμα που κρατούσαν έως τότε καλά φυλαγμένο στα συρτάρια τους υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας που σήμερα εμφανίζονται ως δήθεν τιμωροί του νεοναζισμού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Οι δολοφονίες και οι επιθέσεις κατά μεταναστών δεν αρκούσαν. Έπρεπε να σκοτωθεί ένας νέος άνθρωπος που τύγχανε να είναι Έλληνας ώστε η πολιτεία και η δικαιοσύνη να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.

Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής μπήκε στην φυλακή. Ο φασισμός όμως, δεν νικιέται με μια δικαστική απόφαση. Όσο ιστορική κι αν είναι. Το δηλητήριο που χύνει είναι ανθεκτικό. Προσαρμόζεται. Έχει υφέσεις και εξάρσεις.

Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη είναι ένα γεγονός το οποίο από μόνο του δεν συνιστά πρόβλημα με την νομική έννοια. Εφόσον εξέτισε την ποινή του όπως αυτή προβλέπεται από τον ποινικό κώδικα, δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά.

Ο Κασιδιάρης δεν καταδικάστηκε επειδή είναι εθνικοσοσιαλιστής και νεοναζί. Η Δημοκρατία δεν τιμωρεί τις ιδέες και τα πολιτικά πιστεύω, όσο αποκρουστικά κι αν είναι. Ακόμα κι αν την εχθρεύονται. Η δικαιοσύνη στην Δημοκρατία τιμωρεί πράξεις. Κι ο άλλοτε υπαρχηγός του Μιχαλολιάκου, ο αρχηγός των Ταγμάτων Εφόδου, καταδικάστηκε ως ηγετικό στέλεχος εγκληματικής οργάνωσης.

Το πραγματικό ερώτημα είναι, πόσο ανθεκτική είναι η Δημοκρατία απέναντι στους εχθρούς της. Εδώ είναι και το πρόβλημα. Σε έναν κόσμο που βαδίζει από κρίση σε κρίση, γεμάτο αβεβαιότητες, με πολέμους παντού, με τις ανισότητες να διευρύνονται διαρκώς, ο φασισμός εμφανίζεται ξανά ως απάντηση.

Ο Τραμπισμός εξάγεται κι εκτός ΗΠΑ. Οι πιο ισχυρές ελίτ του κόσμου, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη αποτελούν χορήγους αυτής της ιδεολογίας. Δυνάμεις που δηλώνουν αντισυστημικές ενισχύονται με τις ευλογίες του Μάσκ και άλλων.

Από την Αγγλία έως την Ελλάδα, σε μια Ευρώπη που ζεί εδώ και χρόνια σε καθεστώς πολεμικού παροξυσμού και φόβου, το τέρας που πίστεψε η ανθρωπότητα ότι έθαψε, επιστρέφει εκεί που γεννήθηκε και πέθανε. Τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε για δεκαετίες ολόκληρες.

Η εκλογική νίκη των Χιτλερικών του AfD στην Σαξονία, είναι ένα γεγονός που μερικά χρόνια πριν θα φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως. Σχεδόν έναν αιώνα από την Βαϊμάρη, ο εθνικοσοσιαλισμός επανέρχεται.

Οι συνταγματολόγοι και οι νομικοί συμφωνούν ότι ο Κασιδιάρης δεν μπορεί να κατέβει ο ίδιος στις εκλογές. Τουλάχιστον όχι τα επόμενα χρόνια.

Το ζήτημα δεν είναι νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Μετά την φυλάκιση των νεοναζί, η θεσμική δεξιά φρόντισε να ενσωματώσει όσα ζητούσε το εκλογικό ακροατήριο τους. Στο μεταναστευτικό, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ρητορική της εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων, στο… φαντασιακό «antiwοke».

Είναι όμως, κυρίως, ζήτημα των αριστερών και προοδευτικών δυνάμεων. Που δεν έχουν καταφέρει να αφουγκραστούν, να εκφράσουν και να κάνουν πολιτική με αυτά που θεωρούν «μικρά». Που δεν αντιμετώπισαν ποτέ την ακροδεξιά και τις ιδέες της με όρους ιδεολογικής μάχης για την ηγεμονία. Ώστε να πείσουν ότι το φως είναι καλύτερο από το σκοτάδι.

Ο ευρύτερος προοδευτικός και δημοκρατικός χώρος, μοιάζει να έχει παραδοθεί, αμαχητί σε αυτή τη μάχη. Έχει μια ακόμα ευκαιρία; Ας δώσουμε μια αμφιβολία αισιοδοξίας.

Έτσι βρισκόμαστε εδώ. Στο ίδιο σημείο με το 2012. Λίγες ημέρες πριν από την επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, οι δολοφόνοι του κάνουν πάρτι επιστροφής.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την πρώτη φορά σαν φάρσα, την δεύτερη σαν τραγωδία όπως έλεγε ο θείος Κάρολος. Δυστυχώς, όμως, ζούμε σε εποχή που δεν σηκώνει φάρσες και αστεία. Από τραγωδίες πάλι… σωρός. 

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

Ο Κασιδιάρης επιστρέφει: Ως φάρσα ή τραγωδία;