ΕΑΜ - 85 χρόνια από την ίδρυσή του - Μικρό αφιέρωμα (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Alamy/Visualhellas.gr

ΕΑΜ – 85 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ

EΛΕΝΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Η Ελλάδα που αντιστάθηκε, κι όποιος δεν καταλαβαίνει…

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 συμπληρώνονται 85 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Σύμφωνα με μελέτη των Χριστόφορου Βερναρδάκη και Γιάννη Μαυρή τα μέλη του ΕΑΜ τον Σεπτέμβριο του 1944 έφταναν τα 1.520.000 έως 2.020.000 μέλη.

Ξεκινώντας από τον αγώνα για το ψωμί, το ΕΑΜ ρίζωσε στην ελληνική κοινωνία. Εμψύχωσε και συσπείρωσε ανθρώπους που δοκιμάζονταν από τον λιμό, τις κακουχίες και την κατοχική τρομοκρατία, οργανώνοντας την αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση.

Οι γυναίκες ανέλαβαν ενεργό ρόλο, διεκδικώντας συμμετοχή στην πολιτική, την κοινωνική οργάνωση και την ένοπλη αντίσταση. Το ΕΑΜ συνδέθηκε με την ένοπλη αντίσταση στους κατακτητές και παράλληλα υπήρξε κίνημα επιβίωσης, κοινωνικής οργάνωσης και διεκδίκησης μιας διαφορετικής μεταπολεμικής Ελλάδας.

Για να κατανοήσει κανείς το εύρος αυτής της ιστορίας, χρειάζεται να κοιτάξει πέρα από τις γνωστές φωτογραφίες των ανταρτών. Η καθημερινή δράση του εαμικού κινήματος στηριζόταν και στις γυναίκες που συγκέντρωναν και μοίραζαν τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, τους νέους που διακινούσαν προκηρύξεις, τους ανθρώπους που λειτουργούσαν σχολεία και οργάνωναν παιδικά συσσίτια μέσα στην Κατοχή. Αυτές τις δράσεις, το ΕΑΜ απέκτησε βαθιά ερείσματα στην ελληνική κοινωνία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ/INTIME NEWS

Η ίδρυση και η υπόσχεση της απελευθέρωσης

Την ιδρυτική συμφωνία υπέγραψαν εκπρόσωποι τεσσάρων κομμάτων. Ο Λευτέρης Αποστόλου για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, ο Χρήστος Χωμενίδης για το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, ο Ηλίας Τσιριμώκος για την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας και ο Απόστολος Βογιατζής για το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας.

Η πρωτοβουλία και ο καθοριστικός οργανωτικός ρόλος ανήκαν στο ΚΚΕ. Το ΕΑΜ, ωστόσο, συγκροτήθηκε ως μέτωπο και όχι ως ένα ακόμη κόμμα. Το πρόγραμμά του προέβλεπε απελευθέρωση και πλήρη ανεξαρτησία της χώρας, προσωρινή κυβέρνηση και εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ώστε ο λαός να αποφασίσει για το πολίτευμα και τη διακυβέρνησή του.

Αυτή η σύνδεση της εθνικής απελευθέρωσης με τη λαϊκή συμμετοχή εξηγεί γιατί η εαμική συσπείρωση ξεπέρασε τα όρια της προπολεμικής κομμουνιστικής επιρροής. Η παρουσία, για παράδειγμα, του βενιζελικής προέλευσης αξιωματικού Στέφανου Σαράφη στη στρατιωτική ηγεσία του ΕΛΑΣ αποτυπώνει μια διαδρομή που δεν άρχιζε υποχρεωτικά από την κομματική ένταξη στο ΚΚΕ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ/INTIME NEWS

Ο αγώνας για το ψωμί ήταν και αγώνας αντίστασης

Πριν ακόμη ιδρυθεί το ΕΑΜ, στις 28 Μαΐου 1941, κομμουνιστές αγωνιστές, ανάμεσά τους δραπέτες από τους τόπους εξορίας της δικτατορίας Μεταξά, συγκρότησαν την Εθνική Αλληλεγγύη, με πρωτοβουλία του Παντελή Καραγκίτση.

Αρχικός της στόχος ήταν η υποστήριξη των πολιτικών κρατουμένων και εξορίστων. Σύντομα η δράση της απλώθηκε στις πόλεις και τα χωριά, με συσσίτια, συγκέντρωση τροφίμων και ρουχισμού, περίθαλψη και βοήθεια προς τους ανθρώπους που δοκιμάζονταν από την Κατοχή. Η αλληλεγγύη δεν ήταν συμπληρωματική δραστηριότητα, που ακολουθούσε τον «πραγματικό» αγώνα. Ήταν προϋπόθεση για να μπορέσουν οι άνθρωποι να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να αντιστέκονται.

Την ίδια λογική εξέφραζαν οι εργατικές κινητοποιήσεις. Στις 14 Απριλίου 1942 ξεκίνησε η μεγάλη απεργία των εργαζομένων στα ταχυδρομεία, τα τηλεγραφεία και τα τηλεφωνεία, των λεγόμενων Τριατατικών (ΤΤΤ), με αιτήματα που συνδέονταν άμεσα με την πείνα και τις συνθήκες διαβίωσης. Η διεκδίκηση του ψωμιού μετατρεπόταν σε συλλογική αμφισβήτηση της κατοχικής εξουσίας.

Οι βασικές οργανώσεις με χρονολογική σειρά

Εκπομπή "Το Νήμα": Για την απόλυση του Πάρι Ρούπου από την Pizza Fan (VIDEO)

Το Νήμα | Για την απόλυση του Πάρι Ρούπου από την Pizza Fan

Συνέντευξη με τον Βασίλη Αρχιμανδρίτη, δικηγόρο του stand-up κωμικού Πάρι Ρούπου

Λουκάς Σταμέλλος

Ο Πάρις Ρούπος δίνει αγώνα ενάντια στην απόλυσή του από την Pizza Fan.

Ο stand-up κωμικός απολύθηκε από τη γνωστή εταιρεία για το περιεχόμενο παράστασής του στο πλαίσιο του Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη 2025.

Συζητάμε με τον δικηγόρο Βασίλη Αρχιμανδρίτη για την επερχόμενη εκδίκαση της αγωγής του Πάρι Ρούπου κατά της Pizza Fan, καθώς και για το ευρύτερο πλαίσιο και τις προεκτάσεις τέτοιων εργοδοτικών πρακτικών.

Το Νήμα: Δείτε όλες τις εκπομπές

 

- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ανάρτηση στο μπλογκ μας: 

• “Φωλιάζουν και περιμένουν”: Ο stand up κωμικός, Πάρις Ρούπος, για τη στοχοποίησή του από την ακροδεξιά, την απόλυσή του και τη συναυλία αλληλεγγύης

Για να θυμόμαστε: Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή (VIDEO)

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή

«Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Η ιστορική απόφαση του δικαστηρίου, στις 07.10.2020, ήταν το αποτέλεσμα μιας πολυετούς διαδικασίας, που ενδεχομένως να μην είχε αρχίσει καν ή να είχε αργήσει ακόμα περισσότερο, εάν ο Παύλος Φύσαας δεν υποδείκνυε τον δολοφόνο του στους αστυνομικούς, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, στις 18.09.2013. Είχε χτυπηθεί θανάσιμα από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους της ΧΑ, «όρθιος σε δημόσια θέα». 

Ο Παύλος Φύσσας, αντιφασίστας μουσικός, δεν ήταν το μόνο θύμα της εγκληματικής οργάνωσης. Είχαν προηγηθεί η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, σε στέκια και συλλογικότητες. Γιατί αυτό έκανε η Χρυσή Αυγή: γυρνούσε στους δρόμους και τραμπούκιζε, εκφόβιζε, απειλούσε, χτυπούσε, σκότωνε. 

Αυτό κάνει, ούτως ή άλλως, ο φασισμός. Και στη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία η ακροδεξιά επικρατεί στη μία μετά την άλλη στις χώρες της Ευρώπης, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να μην ξεχνάμε. Γιατί «Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει». Το έργο έχει ξαναπαιχτεί και έχει οδηγήσει σε ολοκαυτώματα. Ποτέ ξανά.

Δημοσιογραφική επιμέλεια: Αθανασία Κουλέτα
Motion Design: Σμαρώ Σαχπαζίδου
Art Direction: Γεωργία Κωστάλα
Product Management: Χρήστος Μπαρούνης

ΠΗΓΗ 

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων - Του Νικόλα Σεβαστάκη*

Βλέπει κανείς μια διέγερση, τα μούσκουλα ως απόδειξη ανθεκτικότητας και, φυσικά, τη δηλητηριώδη αισθητικοποίηση της εθνικής υπεροχής (ως κακοφορμισμένης ιδέας περί ανδρείας). Φωτ.: lamiareport.gr/Eurokinissi

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων

Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.

Νικόλας Σεβαστάκης*

ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.

Ο Κασιδιάρης, λοιπόν, υπάρχει ως ανθρωπότυπος μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο και τις προθέσεις του. Υφίσταται σε επίπεδο ζήτησης, αφού ένας κόσμος έχει ταυτιστεί με ένα ακροδεξιό φάσμα ιδεών και συναισθημάτων. Μπορεί αυτές οι ιδέες να είναι εξαιρετικά περιορισμένες και φτωχές, εκείνο όμως που μετράει είναι ότι έχει διαμορφωθεί ένα συναίσθημα που επιλέγει ως «ήρωα» τον Κασιδιάρη. Το ότι χρησιμοποιείται από καιρό το μικρό όνομα και μάλιστα με ένα υποκοριστικό (Ηλίας - «Λιάκος») είναι δείγμα μιας οικειότητας που τρέφει προσδοκίες ή κατασκευάζει κάτι θερμό.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την ενδυνάμωση του «κασιδιαρισμού», χρειαζόμαστε περισσότερα από την ηθική μας αγανάκτηση για ένα πρόσωπο ή νομικά αντίμετρα και προσδοκίες από αποφάσεις του Άρειου Πάγου.

Είναι αυτό το ίδιο συναίσθημα με το οποίο έχουμε ήδη συναντηθεί εκ του σύνεγγυς και στον ψηφιακό κόσμο. Όλες αυτές οι φωνές που παρουσιάζουν το έθνος υπό κατοχή από κάποιους εισβολείς της «Αφρικής» ή της «Ασίας», όλες οι σαρωτικές καταδίκες για τη Μεταπολίτευση ως υποθετικά αριστερού καθεστώτος σήψης και διαφθοράς, όλες οι χειρονομίες χυδαίας άρνησης της διαφορετικότητας και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και οι εκδοχές μανικής αναζήτησης της υπεροπλίας και της αστυνομικής επιβολής, όλα αυτά έχουν τα δικά τους κοινά. Πολλές από αυτές τις ιδέες έχουν φυτρώσει εδώ και χρόνια, αναπτύχθηκαν στις ρίζες του παλαιού χρυσαυγιτισμού και ανακυκλώνονται, πάλι, με καινούργιες προσθήκες.

Υπάρχει αναμφίβολα κάτι επίμονα αυταρχικό που παρασιτεί σε αιτήματα λαϊκής δικαιοσύνης, συγχέοντας κατά σύστημα τη δικαιοσύνη με τη θεαματική τιμωρία και την ψυχο-εκτονωτική εκδίκηση. Κάτι που έχει μετατρέψει τις προσδοκίες «εξυγίανσης των θεσμών» σε κυνήγι διαφόρων εχθρών, δίχως κανένα πολιτικό βάθος και σχέδιο, πέρα από την ηλεκτρική διέγερση που προκαλεί σε έναν κόσμο το να προξενεί «φόβο».

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033 - Του Ξενοφώντα Κοντιάδη* (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Η Μάγδα Φύσσα

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033

Του Ξενοφώντα Κοντιάδη*

Οι εξαγγελίες του Η. Κασιδιάρη ότι πρόκειται να μετάσχει στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές στερούνται νομικής βάσης. Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία (άρθρο 32 παρ. 1 του ΠΔ 26/2012), όπως τροποποιήθηκε το 2023, προϋπόθεση για να ανακηρυχθούν οι εκλογικοί συνδυασμοί των κομμάτων ή συνασπισμοί ανεξάρτητων υποψηφίων είναι μέλη της ηγετικής ομάδας ή της πραγματικής ηγεσίας του κόμματος να μην έχουν καταδικαστεί σε κάθειρξη για μια σειρά αδικημάτων, μεταξύ των οποίων η συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Τη συνδρομή αυτής της προϋπόθεσης ελέγχει αυτεπαγγέλτως το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου.

Με βάση αυτή τη νομοθεσία ο Άρειος Πάγος απέκλεισε ήδη τρεις φορές από τις εκλογές συνδυασμούς με το σκεπτικό ότι πραγματικός αρχηγός ήταν ο Η. Κασιδιάρης. Συγκεκριμένα, με την ιστορική απόφαση 8/2023 αποκλείστηκε το κόμμα «Έλληνες» από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023, παρά την εικονική τοποθέτηση άλλων προσώπων στην ηγεσία του. Με το ίδιο σκεπτικό αποκλείστηκε ο συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων «Έλληνες για την Πατρίδα και την Ελευθερία» από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023. Ακολούθησε ο αποκλεισμός του κόμματος «Σπαρτιάτες» από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, με το σκεπτικό ότι ο Η. Κασιδιάρης ήταν ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος.

Εξάλλου, η συνταγματικότητα της κρίσιμης εκλογικής νομοθεσίας κρίθηκε από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο σε δύο αποφάσεις του, με τις οποίες ακύρωσε την εκλογή τριών βουλευτών του κόμματος «Σπαρτιάτες». Με τις αμφιλεγόμενες αυτές αποφάσεις του (9-10/2025) το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έκανε ένα μετέωρο βήμα αξιολογώντας την ανακήρυξη του συνδυασμού των Σπαρτιατών και τη συμμετοχή τους στις εκλογές με βάση στοιχεία τα οποία προέκυψαν μετά την ανακήρυξη του συνδυασμού από τον Άρειο Πάγο. Η θεμελίωση αυτή επικρίθηκε μεν από τη συνταγματική επιστήμη, ωστόσο οι αποφάσεις του ΑΕΔ συγκροτούν μαζί με τις προαναφερθείσες αποφάσεις του Αρείου Πάγου μία σταθερή νομολογιακή βάση για τον αποκλεισμό συνδυασμών στους οποίους θα μετέχει ο Η. Κασιδιάρης ή θα κριθεί ότι αποτελεί τον πραγματικό ηγέτη του κόμματος.

Τίθεται το ερώτημα μέχρι πότε ισχύει αυτός ο αποκλεισμός για τον Η. Κασιδιάρη, ο οποίος καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή στη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε υπό τον μανδύα της Χρυσής Αυγής. Στην εκλογική νομοθεσία προβλέπεται ότι η αποστέρηση του δικαιώματος κατάρτισης συνδυασμών ισχύει για τη χρονική διάρκεια της ποινής που επιβλήθηκε, η οποία υπολογίζεται από την επόμενη μέρα της οριστικής καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή σε ό,τι αφορά τον Η. Κασιδιάρη από τις 8 Οκτωβρίου 2020 και για 13 χρόνια.

Όπως ρητά προβλέπεται στον εκλογικό νόμο η έκτιση ή η παραγραφή της ποινής δεν επηρεάζει τον υπολογισμό αυτού του χρονικού διαστήματος, άρα η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι ο αποκλεισμός του θα παύσει να ισχύει στις 7 Οκτωβρίου 2033. Διατηρεί πάντως το δικαίωμα να είναι μεμονωμένος υποψήφιος εκτός εκλογικών συνδυασμών, χωρίς αυτό να του επιτρέπει να εκλεγεί αφού θα έπρεπε να συγκεντρώσει αριθμό ψήφων ίσων με το 3% σε επίπεδο επικράτειας, το οποίο είναι μαθηματικά αδύνατον.”

Μάγδα Φύσσα για Κασιδιάρη: «Δεν θέλω να λερώσω το στόμα μου με την αποφυλάκιση ενός φασίστα»

Οι εκδηλώσεις του «Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη», της ετήσιας πρωτοβουλίας που πραγματοποιείται στο Κερατσίνι στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 από μέλη της Χρυσής Αυγής, ξεκίνησαν φέτος με ομιλία της μητέρας του, Μάγδας Φύσσα.

Κατά την έναρξη των εκδηλώσεων, η ίδια καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού.

Η Μάγδα Φύσσα αναφέρθηκε στην αποφυλάκιση Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού, επιλέγοντας να μην επικεντρώσει σε εκείνον την ομιλία της.

«Θα μου επιτρέψετε αυτές τις μέρες, να μη λερώσω το στόμα μου με εκείνους που λέρωσαν τα χέρια τους ξανά και ξανά με αίμα», είπε, προσθέτοντας ότι ειδικά αυτές τις ημέρες θέλει να μιλά μόνο για το παιδί της.

Στη συνέχεια, σημείωσε: «Το μόνο, όμως, που θέλω να πω σε σχέση με αυτή την εξέλιξη είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα, γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί; Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου».

Την Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού και μεταλλεργάτη Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από το τάγμα εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Την ίδια μέρα στις 5.30 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στο μνημείο του Παύλου Φύσσα (Π. Φύσσα 60, Κερατσίνι), ενώ θα ακολουθήσει πορεία προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Αναλυτικά,  η ομιλία της Μάγδας Φύσσα:

«Καλώς βρεθήκαμε αυτόν τον 13ο Σεπτέμβρη, τον Σεπτέμβρη της άγριας απώλειας και της παντοτινής απουσίας, τον Σεπτέμβρη του αγώνα, της υπομονής, της επιμονής, και δυσβάσταχτης αντοχής. Καλώς ανταμώσαμε ξανά πάνω από τη μνήμη που καίει την πληγή πάνω από μια δεκαετία.

Και που εσείς είστε ακόμα εδώ για τον Παύλο, για τον γιο μας με τον Τάκη, τον αδερφό της Ειρήνης, το γελαστό παιδί που σκότωσαν οι φασίστες μια νύχτα που από τότε έχει να ξημερώσει ξανά.

Ευχαριστώ όσους και όσες είστε εδώ απόψε. Όσους και όσες θα περάσουν από εδώ αυτές τις μέρες, όσους και όσες άφησαν το δικό τους χνάρι σε αυτόν τον αγώνα.

Κι όταν μιλάω για αγώνα, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ τον Ανδρέα Τζέλη, τον πρώτο δικηγόρο που μπήκε σπίτι μας. Και έγινε οικογένεια. Εκείνον που μέσα στην απόλυτη τραγωδία έφτιαξε ένα μέρος να νιώθουμε σιγουριά.

Ελπίζω να είναι μαζί με τον Παύλο τώρα, να μας κοιτάνε με βλέμμα σιγουριάς ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε μέχρι το τέλος.

Φέτος είναι η πρώτη φορά που ο Σεπτέμβρης μας βρίσκει χωρίς δικαστική εκκρεμότητα, έχοντας κατέβει τα σκαλιά του Εφετείου, χωρίς την προοπτική να τα ανέβουμε ξανά.

Είμαστε εδώ με την τελεσίδικη απόφαση ότι η Χρυσή Αυγή ήταν, είναι και θα είναι, σε όποια μορφή θελήσουν να της δώσουν στο μέλλον, μια εγκληματική οργάνωση που τρομοκρατεί, κυνηγά, χτυπά και τελικά δολοφονεί κάθε άνθρωπο που επιμένει να προχωρά με ψηλά το κεφάλι, αναζητώντας μια ελεύθερη ζωή.

Είμαι σίγουρη ότι στο μυαλό σας, όπως φυσικά και στο δικό μου, υπάρχει η αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Θα μου επιτρέψετε αυτές τις μέρες, να μη λερώσω το στόμα μου με εκείνους που λέρωσαν τα χέρια τους ξανά και ξανά με αίμα.

Θα μου επιτρέψετε, ειδικά αυτές τις μέρες, να μιλάω μόνο για το παιδί μου. Το μόνο, όμως, που θέλω να πω σε σχέση με αυτή την εξέλιξη είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα, γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί; Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου.

Όπως είπα όμως, αυτές οι μέρες είναι του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. Κι εγώ είμαι εδώ σαν τη μάνα που δεν θα σταματήσω ποτέ να καμαρώνω μέσα στο απέραντο πένθος για τον γιο μου.

Εύχομαι από καρδιάς να μην υποχωρήσει η αγάπη μπροστά στο μίσος, η μνήμη μπροστά στη λήθη και ο αγώνας μπροστά στην αδιαφορία. Είναι χαρμολύπη για εμένα οι συναντήσεις μας αυτές.

Σας ευχαριστώ που είστε ακόμα μαζί, όπως ευχαριστώ και προσωπικά τον δήμαρχο Κερατσινίου, Χρήστο Βρεττάκο, για την παραχώρηση των Λιπασμάτων, που έγινε ο τόπος που συναντιόμαστε κάθε χρόνο. Καλώς βρεθήκαμε στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη. Καλή δύναμη! Σας ευχαριστώ έναν έναν προσωπικά».

ΠΗΓΗ 

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο: Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο

• Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

• Αλέξανδρος Μινωτάκης, Παναγιώτης Αντωνίου

Μια κληρονομιά που δεν σβήνει

Κάθε αντιφασίστας, αντιφασίστρια, κάθε άνθρωπος που θέλει έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης, θυμάται με χαρά την 7η Οκτωβρίου του 2020 και πάντα οι καρδιές θα χτυπάνε πιο δυνατά όταν θυμούνται τα μεγάφωνα να ηχούν ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα έζησε μια κορυφαία και ιστορική στιγμή συμπύκνωσης των πολύμορφων αγώνων που επισφράγισε εκείνη τη δεκαετία. Υπό την ασφυκτική πίεση χιλιάδων διαδηλωτών, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που πάντα ήταν από την ίδρυσή της, εγκληματική οργάνωση. Με οργανωμένα τάγματα εφόδου που επιτέθηκαν κατά μεταναστών σε λαϊκές αγορές, οργάνωση αρχικά «επιτροπών κατοίκων» με σαφέστατα μισαλλόδοξο λόγο και τελικά βίαιων πογκρόμ σε πολυπολιτισμικές γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, εκπαιδεύσεις μελών και στελεχών στα όπλα με αποτέλεσμα τη δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα. Όλα αυτά πάντα με την πολύμορφη στήριξη του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή «νομιμοποιήθηκε» μέσα από τα κανάλια και τη στήριξη μερίδας πολιτικών-τραγουδιστών και διάσημων κάθε είδους που είδαν σε αυτή ένα «γνήσιο κίνημα». Συγχρόνως, χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένες μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου για χάρη του οποίου έστηναν φιλο-εργοδοτικά σωματεία και οργάνωναν επιθέσεις σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Φυσικά, πάνω από όλα, όλοι αυτοί έβλεπαν στη ΧΑ έναν δρόμο να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του 2010-2012, η άνοδος των αγώνων και της Αριστεράς αλλά και μια ευκαιρία να οδηγηθεί η κοινωνική αγανάκτηση για τα μνημόνια σε τελείως άλλους δρόμους. Η Χρυσή Αυγή έφτασε να είναι τρίτο κόμμα σε απανωτές εκλογικές μάχες την περίοδο 2014-2015 όντας μάλιστα την περίοδο της κρίσης η πιο μαζική και δυναμική έκφραση τουφασισμού στην Ευρώπη με το Γιόμπικ στην Ουγγαρία και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο να ακολουθούν.

Η παρακαταθήκη του 2020

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν επιστέγασμα αγώνων, τόσο εντός όσο και εκτός δικαστηρίων. Ήταν αποτέλεσμα μιας δουλειάς αποφασισμένων αντιφασιστριών-αντιφασιστών σε όλα τα επίπεδα, από την πολιτική αγωγή και την κατάρριψη όλων των γελοίων επιχειρημάτων τους μες τα δικαστήρια μέχρι την απομόνωση τους στην κοινωνία και τις καμπάνιες (#Δεν είναι αθώοι) την περίοδο της πανδημίας που βοήθησαν να εκφραστεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ήθελε να τους δει να διαλύονται. Παρά την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων μετά το 2015, το αντιφασιστικό κίνημα συνέχισε τον αγώνα όλη αυτή την περίοδο με συγκεκριμένα-απτά αποτελέσματα, όπως την απώλεια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ΧΑ στις εκλογές του 2019. Μετά την καταδίκη, φυλακίστηκαν οι αρχηγοί των ταγμάτων εφόδου αλλά κυρίως απενεργοποιήθηκαν πολιτικά κορυφαία στελέχη τους όπως ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, ο Λαγός, ο Παππάς κι ο Κασιδιάρης. Η ΧΑ διασπάστηκε και σε επίπεδο δρόμου και δράσεων απέμειναν άμαζα, όχι όμως ακίνδυνα, απομεινάρια της· παραφυάδες και δορυφορικές παρακρατικές ομάδες(ΕΝΕΘ, Propatria, Μέτωπο Νεολαίας κλπ, Εθνικό Μέτωπο) οι οποίες δρουν τα τελευταία χρόνια με επιθέσεις σε Εύοσμο-Σταυρούπολη στη Θεσσαλονίκη και σε Νέο Ηράκλειο και Πετρούπολη στην Αθήνα, φιλοξενώντας όσα στελέχη και μέλη της ΧΑ δεν κρύφτηκαν μετά το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο αγώνας του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα έκανε την κοινωνία λίγο πιο ασφαλή για όλους αλλά ιδίως για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ανέδειξε ότι οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν είναι «υπερβολές» ή παράπλευρες συνέπειες του δήθεν πατριωτικού ζήλου αλλά αποτελούν κομμάτι του πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας και άμεση συνέπεια της. Με αυτό τον τρόπο, ήδη από το 2013, το κίνημα ανέκοψε μια πορεία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, με την καταρρέουσα ΝΔ του Σαμαρά (τότε) να προσπαθεί να προσεταιριστεί είτε τμήμα είτε το όλο της ΧΑ. Αντίστοιχα, καταρρίφθηκε στην πράξη η θεωρία των δύο άκρων και διαπαιδαγωγήθηκε μια νέα γενιά, που μπορεί να μην έζησε την κινηματική έξαρση των προηγούμενων χρόνων αλλά γνώρισε τι θα πει αντιφασιστικό κίνημα και νίκη. Ο φραγμός που υψώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έβαλε όρια για την Ακροδεξιά ευρύτερα και τις φασιστικές ομαδοποιήσεις. Το όριο αυτό ισχύει και για τη νέα προσπάθεια του καταδικασμένου νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη.

Υπάρχει σήμερα εύλογη οργή και απογοήτευση μαζί για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τη δεδηλωμένη πρόθεση του να δημιουργήσει νέο κόμμα. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται απαξίωση των κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου, με την καταδίκη ως αποκορύφωμα. Αντίθετα, η πρόκληση σήμερα είναι να καταλάβουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν και τις επιτυχίες του.

Η συντηρητική στροφή και η κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς

Είναι δεδομένο ότι μια δικαστική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά μια πορεία συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και εμπέδωση ρατσιστικών πολιτικών στην κυρίαρχη σκηνή — κανείς ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε βρέθηκε να κυβερνάει (όπως στην Ιταλία) είτε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (όπως στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία) είτε έχει καταφέρει να ορίσει τη δημόσια συζήτηση και θεσμικά να κατοχυρώσει πολιτικές της. Αυτό το τελευταίο είναι η περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία ακριβώς το όριο που έθεσε η αντιφασιστική νίκη του 2020 εμπόδισε σε πολιτικό επίπεδο κατά το ενδιάμεσο αυτό χρονικό διάστημα την ελληνική Ακροδεξιά να αποκτήσει αυτοτελή ηγεμονικό πολιτικό φορέα που να μπορεί να εκφράσει το ρεύμα ανόδου της Ακροδεξιάς διεθνώς.

Συγχρόνως, η συμπόρευση της Ακροδεξιάς στην υπόθεση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και των νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λίβανο και Ιράν δίνουν ένα γενικό σήμα ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα. Η Μελόνι έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια ως προς αυτό και σήμερα μια χαρά συνεργάζεται με τους πολιτικούς του Ακραίου Κέντρου στη διαμόρφωση των ρατσιστικών και φιλοπόλεμων πολιτικών της ΕΕ. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε η στροφή της ίδιας της Ακροδεξιάς που, χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον αντισημιτισμό της, τον υποβάθμισε για χάρη της ισλαμοφοβίας, συμβάλλοντας καθοριστικά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πρότζεκτ του συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Η άνοδος της ισλαμοφοβίας και του λευκού, αποικιοκρατικού εθνικισμού δίνουν και ευκαιρίες συστράτευσης στις νέες σταυροφορίες του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή αλλά και οδηγούν κομμάτι λαϊκών μαζών να φαντασιώνονται κάποια αντιπολίτευση στις ελίτ (κυρίως στο πεδίο της «woke ατζέντας») την ίδια στιγμή που συναινούν στα πιο καταστροφικά σχέδια τους· όλα αυτά την περίοδο του τραμπισμού που την μεγαλύτερη οικονομία και την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη ελέγχει μια εκδοχή ακροδεξιάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Δεν θα επεκταθούμε παραπάνω σε αυτό τώρα αλλά είναι σαφές ότι αυτό αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά της εποχής μας: σε μια εποχή πολλαπλών αδιεξόδων του συστήματος, να δώσει ενωτική ριζοσπαστική εναλλακτική γύρω από τα βασικά επίδικα της περιόδου όπως η ακρίβεια και η πολεμική προετοιμασία και να μην αφήσει την πολιτική διαπάλη να εγκλωβιστεί στο δίπολο «παραδοσιακού», δήθεν προοδευτικού νεοφιλελευθερισμού εναντίον ακροδεξιού, δήθεν αντισυστημικού και δυνάμει νεοφασιστικού, νεοφιλελευθερισμού. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι ο αγώνας για να συντριβούν τα φασιστικά μορφώματα.

Έχει σημασία να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία καταρχάς στο επίπεδο της κατανόησης του φαινομένου. Είναι η κυρίαρχη πολιτική που τροφοδοτεί τον φασισμό· οι δολοφονίες αγωνιστριών από τον ICE, διευκολύνουν φασιστικές ομάδες στις ΗΠΑ, τα δολοφονικά pushbacks σε Πύλο και τη Χίο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνουν τον δρόμο στον Κασιδιάρη.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κασιδιάρης είναι απλά μια πιο δεξιά, πιο αυταρχική εκδοχή του Μητσοτάκη. Υπάρχει ποιοτική διαφορά στο τι συγκροτεί ο φασισμός και αυτό προκύπτει από τη στρατηγική της κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας μέσα από ένα μαύρο κίνημα που στόχο έχει να διαλύσει κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού, να εξοντώσει την Αριστερά και κάθε δύναμη αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε τόσο ιστορικά όσο και απτά, μέσα από την πρόσφατη διαδρομή της ΧΑ και άλλων φασιστικών μορφωμάτων στη χώρα μας· αυτό είναι που δίνει μια σχετική αυτοτέλεια στη φασιστική απειλή και δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα αντίστοιχα μορφώματα ως, απλώς, μια ακόμα συστημική δύναμη.

Φυσικά, ο Κασιδιάρης σήμερα επιστρέφει επιδιώκοντας ένα προφίλ εξιλέωσης, να δείξει ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας που αφήνει πίσω τους τις «υπερβολές» του παρελθόντος. Σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμα ΜΜΕ και περσόνες να βοηθήσουν το rebranding. Η δικογραφία όμως του 2020 και η μνήμη του αντιφασιστικού κινήματος θα θυμίζουν την αλήθεια, ότι πρόκειται για δολοφόνους, νοσταλγούς των ναζί. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για επανάπαυση.

Και τώρα τι κάνουμε;

“Φωλιάζουν και περιμένουν”: Ο stand up κωμικός, Πάρις Ρούπος, για τη στοχοποίησή του από την ακροδεξιά, την απόλυσή του και τη συναυλία αλληλεγγύης

“Φωλιάζουν και περιμένουν”: Ο Πάρις Ρούπος για την ακροδεξιά, την απόλυση και τη συναυλία αλληλεγγύης

Μια συζήτηση με τον stand up κωμικό, λίγο πριν το μεγάλο live αλληλεγγύης στις 21 Σεπτεμβρίου στο Gagarin 205.

• ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την απόλυσή του από την Pizza Fan, ο Πάρις Ρούπος ανατρέχει σε όσα συνέβησαν τον Σεπτέμβριο του 2025 και πήραν γρήγορα διαστάσεις πολύ μεγαλύτερες από μια εργασιακή διαμάχη.

Η απόλυσή του, μετά τη διαδικτυακή στοχοποίησή του για σατιρικό απόσπασμα της παράστασής του, βρίσκεται πλέον ενώπιον της Δικαιοσύνης, με τη δίκη να έχει οριστεί για τις 23 Σεπτεμβρίου.

Δυο μέρες πριν, στις 21 Σεπτεμβρίου, μουσικοί και συνάδελφοί του διοργανώνουν συναυλία αλληλεγγύης στο Gagarin 205 για την οικονομική ενίσχυση του δικαστικού του αγώνα.

Μιλήσαμε μαζί του για όσα συνέβησαν τον τελευταίο χρόνο, τη δικαστική μάχη που βρίσκεται μπροστά του και το μέγεθος της στοχοποίησης που, όπως λέει, δεν περίμενε ποτέ.

Τι ακριβώς ζητάς από το δικαστήριο και τι θα σημαίνει για σένα μια δικαίωση;
Το εργατικό ζήτημα που προέκυψε είναι πρωτοφανές και ιδιαιτέρως σημαντικό, καθώς δημιουργεί ένα προηγούμενο ότι κάθε εργοδότης δύναται να απολύσει εργαζόμενο για προσωπική ή καλλιτεχνική έκφραση, η οποία δε σχετίζεται καθόλου με το ρόλο του στην εταιρεία, πόσο μάλλον μετά την προτροπή μιας συγκεκριμένης μερίδας ατόμων που απλά θέλουν να ικανοποιήσουν την ατζέντα και το ακροατήριο τους, χωρίς να έχουν ούτε οι ίδιοι καμία σχέση με την εταιρεία.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι η αναγνώριση του παρανόμου και άκυρου της απόλυσης και κατ’επέκταση η δημόσια αποκατάσταση της προσωπικής και επαγγελματικής μου υπόστασης, πόσο μάλλον μετά διαδικτυακό λιντσάρισμα το οποίο υπέστην, και που στήριξε στην πράξη η εταιρεία με τη δημόσια καταγγελία της σύμβασης εργασίας μου.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο προσωπικό κόστος αυτής της ιστορίας που δεν έμαθε ποτέ ο κόσμος;
Σε προσωπικό επίπεδο, η καθημερινή βροχή από απειλές ζωής και σωματικής ακεραιότητας προς εμένα και τους οικείους μου, οι ευχές για θανατηφόρες ασθένειες, για πείνα και ανεργία για πάντα, δε σε αφήνουν ανεπηρέαστο ψυχικά και ας προέρχονται από αγνώστους. Η διαδικασία “καθαρισμού” των social media μου από όλους αυτούς ήταν επίπονη.

Σε επαγγελματικό επίπεδο, άλλοι εργοδότες μπορεί να ήταν πιο επιφυλακτικοί, και προτάσεις είτε για παραστάσεις είτε για εταιρικά είτε για κάποια σταθερή συνεργασία ελαττώθηκαν για κάτι που δεν αφορά τις ικανότητες και τον επαγγελματισμό μου. Όχι απαραίτητα γιατί είχαν κάτι μαζί μου, αλλά γιατί ήθελαν να αποφύγουν αυτού το είδους τη δημοσιότητα μέσα σε αυτή τη χρονιά.

Οι ακροδεξιοί συνεχίζουν να σου επιτίθενται;
Κατά καιρούς, ναι, ειδικά όταν κάπως το θέμα επανέρχεται με κάποια συνέντευξη (καληώρα) ή με κάποιο βίντεο μου που αναδημοσιεύτηκε ή έγινε viral και έφτασε σε περισσότερο κόσμο.

Φωλιάζουν και περιμένουν τη στιγμή.

Μάλιστα, πριν λίγες ημέρες ενημερώθηκα ότι έχει υποβληθεί σε βάρος μου μια εντελώς ανυπόστατη μήνυση για “υποκίνηση μίσους και βίας” και “εξύβριση” από τον Ζώη Μπέχλη, πρόεδρο του ακροδεξιού “Κίνημα 21”, με μάρτυρα τον Κων/νο Μπογδάνο, σε μια προφανή προσπάθεια περαιτέρω τρομοκράτησής μου.

Ένιωσες κάποια στιγμή ότι το θέμα δεν αφορά πλέον μόνο εσένα αλλά μια ευρύτερη πολιτική αντιπαράθεση;
Με το που έγινε θέμα στα mainstream media, ναι. Όπως συμβαίνει συνήθως. Και είναι και λογικό, γιατί η απόλυση αυτή πέρα από αναχρονιστική και, πέρα από εμένα προσωπικά, αφορά οποιονδήποτε εργαζόμενο καλλιτέχνη ή μη που έχει λόγο και δραστηριότητα εκτός εργασίας. Είναι συνθήκη κοινωνική και πολιτική και θέτει τη συζήτηση στο πόσο και πώς η εργοδοσία μπορεί να παρεμβαίνει στις ζωές μας

Πρέπει να γίνει σαφές ότι στην εταιρεία δεν ήμουν περιστασιακός εξωτερικός συνεργάτης, αλλά υπάλληλος επί 5 συναπτά έτη με εξαρτημένη εργασία και με πρόσληψη που έγινε ακριβώς γιατί είμαι αυτός που είμαι και κάνω αυτό που κάνω. Δηλαδή την κωμωδία και τη δημιουργία περιεχομένου.

Όσον αφορά το περιεχόμενο για την εταιρεία, προφανώς λειτουργούσα με κάποια guidelines και συγκεκριμένους κανόνες. Για την καλλιτεχνική μου έκφραση εκτός εργασίας μπορώ και πρέπει να έχω την απόλυτη ελευθερία να λέω ό,τι επιθυμώ άφοβα.

Η πραγματικότητα δεν κρύβεται – κανένα παιδί στο περιθώριο - Ανακοίνωση του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας σχετικά με τα νέα σχολικά βιβλία του Δημοτικού

Η πραγματικότητα δεν κρύβεται – κανένα παιδί στο περιθώριο

• Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

Τι συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες;

 

Στα νέα σχολικά βιβλία του Δημοτικού περιλαμβάνεται εικονογραφικό και όχι μόνο υλικό που αποτυπώνει την πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας: οικογένειες με διαφορετικές συνθέσεις — μονογονεϊκές, οικογένειες με αναπηρία, πολυμελείς, αλλά και οικογένειες με δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες.

 

[Αν και ο εκδοτικός οίκος του βιβλίου της β δημοτικού σε μια αναδίπλωσή (;;) του, διέψευσε κάτι τέτοιο].

 

Αυτή η απλή, παιδαγωγική αποτύπωση της ζωής προκάλεσε άμεσα την αντίδραση ακροδεξιών και σκοταδιστικών κύκλων. Με κραυγές για «προπαγάνδα» και «αλλοίωση των ηθών», επιχειρούν για άλλη μια φορά να μετατρέψουν την εκπαίδευση σε πεδίο ιδεολογικής τρομοκρατίας.

 

Οι υστερικές αντιδράσεις και ο τεχνητός πανικός που σπέρνουν και που υποτίθεται ότι στρέφονται ενάντια στην περίφημη woke ατζέντα, επί της ουσίας στρέφονται ευθέως ενάντια σε παιδιά.

 

Φαίνεται ότι για κάποιους το να μεγαλώνει ένα παιδί από μια ομόφυλη οικογένεια είναι πιο φρικιαστικό από το να μεγαλώνει σε μια ετερόφυλη σαν αυτή της Κυψέλης.

 

Ας πούμε,όμως, αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: Κανένα παιδί δεν πρόκειται να αλλάξει ταυτότητα ή σεξουαλικό προσανατολισμό επειδή είδε μια εικόνα σε ένα βιβλίο Δημοτικού. Αυτά είναι κατασκευασμένα σκιάχτρα για όσους εμπορεύονται τον φόβο και τη μισαλλόδοξη άγνοια.

 

Το σχολείο δεν είναι γυάλα, ούτε ιδιοκτησία κανενός αυτόκλητου θεματοφύλακα των «ηθών». Είναι ο χώρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα ήθελαν να τον επιβάλουν οι θιασώτες της οπισθοδρόμησης.

 

Η τακτική τους, βέβαια, είναι παλιά και δοκιμασμένη:

Πριν από λίγες δεκαετίες, στο στόχαστρο της ίδιας νοοτροπίας βρίσκονταν τα παιδιά των χωρισμένων γονιών, που καλούνταν να αντιμετωπίσουν τους ψιθύρους και το κοινωνικό στίγμα.

 

Στο περιθώριο πετάγονταν τα παιδιά που μεγάλωναν με τον παππού, τη γιαγιά ή έναν μόνο γονέα, επειδή «δεν χωρούσαν» στο μοναδικό καλούπι που ενέκρινε η συντηρητική υποκρισία.

 

Σήμερα, οι ίδιες φωνές αναζητούν νέα θύματα. Απαιτούν ένα σχολείο που θα προσποιείται ότι οι διαφορετικές οικογενειακές δομές απλώς… δεν υπάρχουν. Απαιτούν δηλαδή από το εκπαιδευτικό σύστημα να λειτουργεί ως μηχανισμός επιβολής «αορατότητας».

 

Η απόκρυψη της πραγματικότητας, όμως, το μόνο που πετυχαίνει είναι να διδάσκει στο παιδί τον εκφοβισμό, τον χλευασμό και τον αποκλεισμό του συμμαθητή του.

 

Όταν ένα βιβλίο χωράει όλες τις οικογένειες, κάνει το εντελώς προφανές, που είναι ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη των ίδιων των μαθητών του, δίνοντας σε κάθε παιδί το δικαίωμα να νιώσει ότι ανήκει, ότι δεν είναι κατώτερο, ότι δεν είναι «λάθος».

 

Ως γονείς και εκπαιδευτικοί που συμμετέχουμε στο Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας, ξεκαθαρίζουμε: Δεν θα επιτρέψουμε στις σκοταδιστικές κορώνες να μετατρέψουν τις σχολικές αίθουσες σε πεδίο ρατσιστικών πειραμάτων. Υπερασπιζόμαστε ένα σχολείο ανοιχτό, δημοκρατικό και συμπεριληπτικό.

 

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να βλέπουν τη ζωή τους στα βιβλία τους. Και κανένας έμπορος του μίσους δεν θα τους το στερήσει.

 

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

5/9/2026

 

ΠΗΓΗ 

Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης 2026 (14 - 18/9): Δεκατρία χρόνια από τη ναζιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα | Πρόγραμμα των εκδηλώσεων

Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης 2026: Δεκατρία Χρόνια | Πρόγραμμα

Δεκατρία χρόνια συμπληρώνονται φέτος από τη ναζιστική δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Από τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου ξεκινά φέτος ο Αντιφασιστικός Σεπτέμβρης με συζητήσεις, παραστάσεις, προβολή ντοκιμαντέρ και stand up comedy στον Πολυχώρο Λιπασμάτων Κερατσινίου – Δραπετσώνας. Όλες οι εκδηλώσεις γίνονται με ελεύθερη πρόσβαση, χωρίς εισιτήριο.

Οι εκδηλώσεις θα κορυφωθούν με την κεντρική συναυλία την Πέμπτη 17/9 και την αντιφασιστική πορεία την Παρασκευή 18/9 από το μνημείο του Παύλου Φύσσα στο σημείο της δολοφονίας (οδός Π. Φύσσα 60, Αμφιάλη) προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Πρόγραμμα Εκδηλώσεων:

Δευτέρα 14 Σεπτέμβρη

[μεγάλο θέατρο Λιπασμάτων]

20:00 Κεντρική ομιλία: «Να αντιμετωπίσουμε το φασισμό πριν να είναι ξανά αργά»

Ομιλητές:

• Δημήτρης Χριστόπουλος, Καθηγητής Πολιτειολογίας Παντείου
• Θανάσης Καμπαγιάννης, δικηγόρος

Παρεμβάσεις από:

• Κίνηση Χειραφέτησης Αναπήρων «Μηδενική Ανοχή»
• Γιάννης Μάγγος
• Αναστάσης Μανιουδάκης

Η εκδήλωση θα μεταδοθεί ζωντανά από το OmniaTV:

YouTube

PeerTube

Facebook

22:00 Θεατρικός μονόλογος: «Δεκαοχτώ Ενάτου» με τη Δώρα Χρυσικού

Τρίτη 15 Σεπτέμβρη

[μεγάλο θέατρο Λιπασμάτων]

20:00 Προβολή ντοκιμαντέρ: «575 ημέρες στο 18 ΑΝΩ – η φωτογραφία ως πράξη μνήμης και λύτρωσης»

& συζήτηση με τους:

• Γιάννης Χαροκόπος: φωτογράφος, πρωταγωνιστής ντοκιμαντέρ
• Ηλίας Γκότσης: κοινωνιολόγος, θεραπευτής, συγγραφέας
• Μαρία Κεφαλά: δημοσιογράφος The Untold
• Μαρία Γαλάτη: σκηνοθέτρια ντοκιμαντέρ
• Μαρία Λούκα: project coordinator Eteron

21:30 Μουσικό δρώμενο – γλέντι με την ομάδα γκαϊντών “Φυσιλάτες”

Τετάρτη 16 Σεπτέμβρη

[μεγάλο θέατρο Λιπασμάτων]

19:00 Κουκλοθέατρο για μικρούς & μεγάλους: «Τα κάναμε σαλάτα»

από το Κουκλοθέατρο «Αντράλα»

(παραγωγή: Παιδική Σκηνή ΔΗΠΕΘΕ Ιωαννίνων)

21:00 Stand Up Against Fascism!

Συμμετέχουν:

Χρύσα Κατσαρίνη • Πάρις Ρούπος • Μελίνα Κόλλια • Χάρης Νταρζάνος • Χρήστος Μακαριάδης

+guests

Πέμπτη 17 Σεπτέμβρη, 18:30

[Σιλό Πολυχώρου Λιπασμάτων]

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ

συμμετέχουν:

ΚΩΣΤΑΝΤΗΣ ΠΙΣΤΙΟΛΗΣ • ΠΑΝΟΣ ΒΛΑΧΟΣ • ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΟΣ • ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ • ΡΟΥΜΠΑΓΙΑΤ • BAILDSA • MISTAFIRE • RAVITA BRANDO • STAB • TWINSANITY

Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη, 17:30

[στο Μνημείο του Παύλου – Π. Φύσσα 60, Αμφιάλη]

Συγκέντρωση & Πορεία

από το μνημείο του Παύλου προς τη Μάντρα του Μπλόκου της Κοκκινιάς.

(η πορεία θα καταλήξει στο Μετρό Νίκαια)

ΠΗΓΗ 

Ο «Συριανός» Πιέτρο Ντ’ Αμπρόσιο και η αντιστασιακή δράση του που δεν τιμήθηκε ποτέ - Γράφει ο Κώστας Γκιώνης (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Μετά το τέλος του πολέμου, το ελληνικό κράτος, προς επιβράβευση των ηρωικών του πράξεων, απελαύνει τον Ντ’ Αμπρόσιο στην Ιταλία.

Πιέτρο Ντ’ Αμπρόσιο: Η αντιστασιακή δράση του δεν τιμήθηκε ποτέ

Σημαντική στιγμή της ζωής του είναι όταν βυθίζεται το αντιτορπιλικό «Βασίλισσα Όλγα»· μαζί με τον Mario Napoli πήραν μια τορπιλάκατο και μάζευαν ναυαγούς. Ο καθολικός επίσκοπος Βουτσίνος ήταν ένας απ' αυτούς με τους οποίους συνεργάστηκε ο Ντ’ Αμπρόσιο· του έδινε πληροφορίες για τις κινήσεις των σκαφών που περνούσαν ή έφευγαν από το λιμάνι της Σύρου, πληροφορίες που έπαιρνε από τον Ιταλό τότε ναυτικό διοικητή Mario Napoli, δηλωμένο αντιφασίστα.

 Κώστας Γκιώνης

Ο Pietro D’ Ambrosio γεννιέται στις 17 Οκτώβρη του 1915 στη πόλη Mottola της επαρχίας Τάραντας, στη Νότια Ιταλία.

Το 1928, ο πατέρας του, Τομάσο, και η μητέρα του, Άννα, ελληνικής καταγωγής, παίρνουν τα τέσσερα παιδιά τους Πιέτρο (Πιερίνο), Ιντα, Τζοβάνα και Αντζελο και μετοικούν στη Λέρο. Ο πατέρας του δουλεύει ως εργολάβος οικοδομών. Πολλά από τα κτίρια ιταλικού ρυθμού που υπάρχουν στη Λέρο, στη Ρόδο και στα άλλα Δωδεκάνησα είναι δουλειές δικές του.

Ο νεαρός Πιέτρο τελειώνει τη Σχολή Μηχανικών της Λέρου.

Με την έναρξη του πολέμου οι Ιταλοί του κάνουν πολιτική επιστράτευση, στην αρχή για οκτώ μήνες ως μηχανικό σε ένα υποβρύχιο και κατά τα μέσα του 1941 τον στέλνουν ως αποθηκάριο στη Σύρο αλλά και αργότερα στο μηχανικό, σε συνεργείο αυτοκινήτων. Εκεί στη Σύρο γνωρίζει και ερωτεύεται τη Γαρυφαλλιά Καραμπουρνιώτη, με καταγωγή από το Τσεσμέ της Μικράς Ασίας. Τον επόμενο χρόνο, μέσα του 1942, γεννιέται το πρώτο τους παιδί, η Άννα.

Η Σύρος σπαράσσεται από τον λιμό, ο Δήμος Σύρου μιλάει για 8.000 νεκρούς, ουδέτεροι αναλυτές λένε για 4.000 νεκρούς. Όποιος και από τους δύο να είναι ο ακριβής αριθμός των νεκρών σε ένα σύνολο 20.000 κατοίκων, το νούμερο ακούγεται τρομακτικό!

Ο Πιέτρο προερχόταν από μια οικογένεια που ήταν αντιφασίστες, όπως κι ίδιος. Στη Σύρο, ανάμεσα στα ιταλικά στρατεύματα κατοχής υπήρξαν αρκετοί αντιφασίστες, γεγονός που βοήθησε τον Ντ’ Αμπρόσιο να αναπτύξει την αντιστασιακή του δράση. Ο καθολικός επίσκοπος Βουτσίνος ήταν ένας απ’ αυτούς που συνεργάστηκε ο Ντ’ Αμπρόσιο. Του έδινε πληροφορίες για τις κινήσεις των σκαφών που περνούσαν ή έφευγαν από το λιμάνι της Σύρου, πληροφορίες που έπαιρνε από τον τότε Ιταλό ναυτικό διοικητή Mario Napoli, δηλωμένο αντιφασίστα, τις οποίες ο επίσκοπος τις έστελνε μέσω ενός παράνομου ασυρμάτου στο στρατηγείο της Μέσης Ανατολής.

Ο κ.Γιαννακόπουλος, ο ναζί Κασιδιάρης και η Ιστορία - Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο κ.Γιαννακόπουλος, ο ναζί Κασιδιάρης και η Ιστορία

  ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από λίγες μέρες ο φαρμακοβιομήχανος και πρόεδρος του μπασκετικού Παναθηναϊκού κ.Δημήτρης Γιαννακόπουλος, δήλωσε: 

«Οι απόψεις μου είναι πιο κοντά στις απόψεις του κ. Κασιδιάρη. Βεβαίως και είναι. Αλλά για εμένα… μου ψιλοκεντρίζει λίγο. Εγώ είμαι πιο δεξιός, πολύ πιο δεξιός»…

Δικαίωμα του κ.Γιαννακόπουλου να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά όπως επιθυμεί και όπως του ταιριάζει. Δικαίωμά του να το διαλαλεί, κιόλας. Και δικαίωμα δικό μας να λαμβάνουμε υπόψη μας τον δημόσιο λόγο (άλλωστε να τον λαμβάνεις υπόψη σου δεν είναι ο σκοπός του δημόσιου λόγου;) και να συμμετέχουμε στον “διάλογο”, ειδικά όταν αυτός αφορά στο μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, δηλαδή στον ναζισμό, δεδομένου ότι ο Κασιδιάρης είναι ένα τελεσίδικα καταδικασμένο ναζιστόμουτρο, και ακόμα πιο ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια χώρα με τοπωνύμια όπως “Καλάβρυτα”, “Βιάννος”, “Χορτιάτης”, “Δίστομο”, “Καισαριανή”. 

Η Ιστορία, λοιπόν, έχει αποφανθεί και για το ασύλληπτο των εγκλημάτων του ναζισμού, αλλά και για τις δυνάμεις που επέτρεψαν να ζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. Και είναι τραγικά επίκαιρο να μην ξεχνιέται ότι αυτές οι δυνάμεις, που στάθηκαν δίπλα και πίσω από τον Χίτλερ, και δεν κάθισαν ποτέ στο εδώλιο και παρούσες παραμένουν.

• Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Κρουπ».  Η πολυεθνική «Κρουπ», που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά  η έπαυλη του ιδιοκτήτη της όλως περιέργως έμεινε ανέπαφη όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Εσσεν.  Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο «κύριος» Κρουπ, έλεγε  ότι  «ο Εθνικοσοσιαλισμός  απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος(σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος)». Ο «κύριος» Κρουπ  έλεγε ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ μετέτρεψε τον εργάτη σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και σε σύντροφο των βιομηχάνων». Ο «κύριος» Κρουπ το 1940 παρέλαβε από τα χέρια του Χίτλερ το χρυσό παράσημο του ναζιστικού κράτους. Η σημερινή Κρουπ είναι αυτή στην οποία οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν ξεπουλήσει τα ναυπηγεία της χώρας. Μόνο από ένα εργοστάσιο της «Κρουπ», της σημερινής «Κρουπ» με τις 670 θυγατρικές σε όλο τον κόσμο, οι ναζί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι το 1945 με το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 4,7 εκατ. μάρκων.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ντόιτσε Μπανκ».  Η «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που έχει  αναλάβει το   ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ως σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ζήμενς».  Η «Ζήμενς»,  με την οποία έκαναν εξωδικαστικό συμβιβασμό οι ελληνικές κυβερνήσεις  για τις μίζες, είναι η ίδια «Ζήμενς» που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Ζήμενς» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.
• Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομήχανους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρός της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν». Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα της «Φάρμπεν» κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς . Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι  πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του. Στη «Φάρμπεν» δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η «Φάρμπεν» κατασκεύασε το Κυκλώνιο B. Ηταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι το όνομα «Μπάγερ».
• Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους  που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

 Στο εδώλιο δεν κάθισαν:

• Η αμερικανική πολυεθνική  «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων  εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «IBM». Ο πρόεδρος της «IBM», ο T. Watson,  τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ηταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη. 
• Η αμερικάνικη πολυεθνική «ΙΤΤ». Ηταν αυτή που μεταξύ άλλων οργάνωσε το σύστημα πληροφοριών του γερμανικού στρατού, που συμμετείχε στον σχεδιασμό βομβών και  βομβαρδιστικών για λογαριασμό της ναζιστικής αεροπορίας.
• Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Άξονα.
• Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». Αλλά «ό,τι συμφέρει την General Motors’ συμφέρει την Αμερική», όπως έλεγε κι ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε  με  33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.
• Η  «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford».  Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης.  Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75^αγενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού. 
• Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους  μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρός της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο κατοπινών αμερικανών προέδρων.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά.

Σε κάθε περίπτωση: Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν τιμωρήθηκε ποτέ μετά τον πόλεμο για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν.