ΕΑΜ - 85 χρόνια από την ίδρυσή του - Μικρό αφιέρωμα (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Alamy/Visualhellas.gr

ΕΑΜ – 85 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΟΥ

EΛΕΝΗ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Η Ελλάδα που αντιστάθηκε, κι όποιος δεν καταλαβαίνει…

Στις 27 Σεπτεμβρίου 2026 συμπληρώνονται 85 χρόνια από την ίδρυση του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου. Σύμφωνα με μελέτη των Χριστόφορου Βερναρδάκη και Γιάννη Μαυρή τα μέλη του ΕΑΜ τον Σεπτέμβριο του 1944 έφταναν τα 1.520.000 έως 2.020.000 μέλη.

Ξεκινώντας από τον αγώνα για το ψωμί, το ΕΑΜ ρίζωσε στην ελληνική κοινωνία. Εμψύχωσε και συσπείρωσε ανθρώπους που δοκιμάζονταν από τον λιμό, τις κακουχίες και την κατοχική τρομοκρατία, οργανώνοντας την αλληλεγγύη και τη συλλογική αντίσταση.

Οι γυναίκες ανέλαβαν ενεργό ρόλο, διεκδικώντας συμμετοχή στην πολιτική, την κοινωνική οργάνωση και την ένοπλη αντίσταση. Το ΕΑΜ συνδέθηκε με την ένοπλη αντίσταση στους κατακτητές και παράλληλα υπήρξε κίνημα επιβίωσης, κοινωνικής οργάνωσης και διεκδίκησης μιας διαφορετικής μεταπολεμικής Ελλάδας.

Για να κατανοήσει κανείς το εύρος αυτής της ιστορίας, χρειάζεται να κοιτάξει πέρα από τις γνωστές φωτογραφίες των ανταρτών. Η καθημερινή δράση του εαμικού κινήματος στηριζόταν και στις γυναίκες που συγκέντρωναν και μοίραζαν τρόφιμα, ρούχα και φάρμακα, τους νέους που διακινούσαν προκηρύξεις, τους ανθρώπους που λειτουργούσαν σχολεία και οργάνωναν παιδικά συσσίτια μέσα στην Κατοχή. Αυτές τις δράσεις, το ΕΑΜ απέκτησε βαθιά ερείσματα στην ελληνική κοινωνία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ/INTIME NEWS

Η ίδρυση και η υπόσχεση της απελευθέρωσης

Την ιδρυτική συμφωνία υπέγραψαν εκπρόσωποι τεσσάρων κομμάτων. Ο Λευτέρης Αποστόλου για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, ο Χρήστος Χωμενίδης για το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας, ο Ηλίας Τσιριμώκος για την Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας και ο Απόστολος Βογιατζής για το Αγροτικό Κόμμα Ελλάδας.

Η πρωτοβουλία και ο καθοριστικός οργανωτικός ρόλος ανήκαν στο ΚΚΕ. Το ΕΑΜ, ωστόσο, συγκροτήθηκε ως μέτωπο και όχι ως ένα ακόμη κόμμα. Το πρόγραμμά του προέβλεπε απελευθέρωση και πλήρη ανεξαρτησία της χώρας, προσωρινή κυβέρνηση και εκλογές για Συντακτική Εθνοσυνέλευση, ώστε ο λαός να αποφασίσει για το πολίτευμα και τη διακυβέρνησή του.

Αυτή η σύνδεση της εθνικής απελευθέρωσης με τη λαϊκή συμμετοχή εξηγεί γιατί η εαμική συσπείρωση ξεπέρασε τα όρια της προπολεμικής κομμουνιστικής επιρροής. Η παρουσία, για παράδειγμα, του βενιζελικής προέλευσης αξιωματικού Στέφανου Σαράφη στη στρατιωτική ηγεσία του ΕΛΑΣ αποτυπώνει μια διαδρομή που δεν άρχιζε υποχρεωτικά από την κομματική ένταξη στο ΚΚΕ.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΛΙΑΚΟΣ/INTIME NEWS

Ο αγώνας για το ψωμί ήταν και αγώνας αντίστασης

Πριν ακόμη ιδρυθεί το ΕΑΜ, στις 28 Μαΐου 1941, κομμουνιστές αγωνιστές, ανάμεσά τους δραπέτες από τους τόπους εξορίας της δικτατορίας Μεταξά, συγκρότησαν την Εθνική Αλληλεγγύη, με πρωτοβουλία του Παντελή Καραγκίτση.

Αρχικός της στόχος ήταν η υποστήριξη των πολιτικών κρατουμένων και εξορίστων. Σύντομα η δράση της απλώθηκε στις πόλεις και τα χωριά, με συσσίτια, συγκέντρωση τροφίμων και ρουχισμού, περίθαλψη και βοήθεια προς τους ανθρώπους που δοκιμάζονταν από την Κατοχή. Η αλληλεγγύη δεν ήταν συμπληρωματική δραστηριότητα, που ακολουθούσε τον «πραγματικό» αγώνα. Ήταν προϋπόθεση για να μπορέσουν οι άνθρωποι να επιβιώσουν και να συνεχίσουν να αντιστέκονται.

Την ίδια λογική εξέφραζαν οι εργατικές κινητοποιήσεις. Στις 14 Απριλίου 1942 ξεκίνησε η μεγάλη απεργία των εργαζομένων στα ταχυδρομεία, τα τηλεγραφεία και τα τηλεφωνεία, των λεγόμενων Τριατατικών (ΤΤΤ), με αιτήματα που συνδέονταν άμεσα με την πείνα και τις συνθήκες διαβίωσης. Η διεκδίκηση του ψωμιού μετατρεπόταν σε συλλογική αμφισβήτηση της κατοχικής εξουσίας.

Οι βασικές οργανώσεις με χρονολογική σειρά

Η παράσταση "Δεκαοχτώ Ενάτου" στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Η παράσταση Δεκαοχτώ Ενάτου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Γράφει:Σοφοκλής Αρχοντάκης 

Το Untold βρέθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο για το ανέβασμα της παράστασης Δεκαοχτώ Ενάτου στην επέτειο της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα.

Σε μια κατάμεστη αίθουσα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, στην αίθουσα Μάριο Σοάρες που συνήθως χρησιμοποιείται για συνεδριάσεις επιτροπών, την Παρασκευή 18 Σεπτεμβρίου ανέβηκε η παράσταση Δεκαοχτώ Ενάτου ο μονόλογος με την Δώρα Χρυσικού η οποία κινείται γύρω από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Για όσους δεν γνωρίζουν την υπόθεση, η πρωταγωνίστρια υποδύεται την Δάφνη, όπου στον ρόλο της περιλαμβάνονται οι αληθινές καταθέσεις των δύο πραγματικών μαρτύρων της δίκης για την δολοφονία του Παύλου Φύσσα μαζί με μυθοπλασία.

Στον ρόλο συμπυκνώνονται και οι δύο γυναίκες που βοήθησαν με την μαρτυρία τους στην καταδίκη της νεοναζιστικής εγκληματικής οργάνωσης της Χρυσής Αυγής ως αυτό που ήταν.

Με αυτό τον τρόπο δημιουργείται ένα χρονικό της δολοφονίας του αντιφασίστα καλλιτέχνη, μαζί με τα διλήμματα που θα μπορούσαν να έχουν οι μάρτυρες, τον φόβο τον οποίο νίκησαν την στιγμή που η Χρυσή Αυγή δρούσε και εγκληματούσε ανενόχλητη με την στήριξη κράτους και αστυνομίας και τις παραινέσεις «που πας να μπλέξεις;» που θα σκέφτονταν κάθε οικείο πρόσωπο ενός μάρτυρα εναντίον εγκληματικής νεοναζιστικής οργάνωσης.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ: Όχι στον σύγχρονο Νεομακαρθισμό - Οι κίνδυνοι για τη δημοκρατία και την ελευθερία λόγου που εγκυμονούν οι πόλεμοι στην Ουκρανία και την Δυτική Ασία.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΩΝ: Όχι στον σύγχρονο Νεομακαρθισμό

Ομάδα πολιτών με κείμενο υπογραφών επισημαίνει τους κινδύνους για την δημοκρατία και την ελευθερία λόγου που εγκυμονούν οι πόλεμοι στην Ουκρανία και την Δυτική Ασία.

Ακολουθεί το κείμενο και οι υπογραφές.

Η ελεύθερη διακίνηση των ιδεών έχει, ακόμη τουλάχιστον, συνταγματική κατοχύρωση στην Ελλάδα. Το ίδιο και η πολιτική έκφραση και η πολιτική δραστηριότητα . Οι ελευθερίες αυτές είναι απολύτως ζωτικές γιατί, αν δεν υπάρχουν, ο ελληνικός λαός δεν έχει τη δυνατότητα να σχηματίσει γνώμη για το συμβαίνει στη χώρα του και διεθνώς, ούτε και να ελέγχει αυτούς που τον κυβερνάνε.

Η συνταγματική κατοχύρωση αυτών των ελευθεριών σημαίνει ότι η έκφραση γνώμης ή η πολιτική δράση δεν πρέπει να εξαρτώνται από τον προληπτικό ή κατασταλτικό έλεγχο των εκάστοτε κρατούντων. Όμως η τρέχουσα πρακτική των κρατικών και ευρωπαϊκών αρχών βρίσκεται πλέον στην αντίθετη κατεύθυνση.

Με ανησυχία διαπιστώνουμε πρωτοφανείς διώξεις ή απειλές διώξεων ή κυρώσεων ή διαπομπεύσεων ή άλλων απειλών αποκλειστικά για έκφραση πολιτικών απόψεων ή για πολιτικές δράσεις που απλά δεν είναι σύμφωνες με αυτές που προωθούνται από την κυβέρνηση , τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Ενδεικτικά και μόνο αναφέρουμε:

Έλληνες πολίτες καλούνται σε άτυπες απολογίες από «δημοσιογράφους σε αποστολή» ελληνικών και ξένων ΜΜΕ που διακινούν μάλιστα ερωτηματολόγια  με πληροφορίες προερχόμενες από μυστικές   υπηρεσίες και απειλούν με «κυρώσεις» αυτούς που δεν συνεργάζονται.

Έλληνες πολίτες , όπως και πολίτες άλλων χωρών, δέχονται έμμεσες απειλές από αλλοδαπές ΜΚΟ που δεν εγκρίνουν την πολιτική τους δραστηριότητα ή τις απόψεις τους.

Έλληνες πολίτες γίνονται αντικείμενο δικαστικής έρευνας, συλλήψεων  ή και ποινικής δίωξης επειδή δεν έσκυψαν το κεφάλι σε ισραηλινούς « τουρίστες» που μπαίνουν σε ελληνικά καταστήματα και σκίζουν αφίσες εναντίον της Γενοκτονίας, απαιτώντας να μην υπάρχει σε ελληνικό έδαφος καμία αναφορά σε ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Αντί να διωχθούν οι «τουρίστες» από τις αρχές για τη συμπεριφορά τους καλεί ο Εισαγγελέας τους ιδιοκτήτες του καταστήματος να τους ανακρίνει για αντισημιτισμό. (Πάλι καλά βέβαια από μια άποψη γιατί στην Κύπρο οι υπάλληλοι της ισραηλινής πρεσβείας πραγματοποιούν ήδη, με δική τους πρωτοβουλία και παρανόμως έρευνες σε σπίτια κατοίκων Τι θα γίνει με την πρεσβεία του Ισραήλ; !!!. Προφανώς θεωρούν εν δυνάμει Γάζα όλο τον πλανήτη).

Ισραηλινή εταιρεία απαίτησε αποζημίωση από ελληνικό πολιτικό κόμμα, λόγω πολιτικής παρέμβασης για το στεγαστικό που πραγματοποίησε στην περιοχή της Βαλαωρίτου στη Θεσσαλονίκη. Η εταιρεία κατηγόρησε το κόμμα για ρατσισμό και  αντισημιτισμό, επειδή επεσήμανε το ζήτημα που προκαλεί η μαζική αγορά ακινήτων από μεγάλους ξένους «επενδυτές».

Έλληνες πολίτες, περιλαμβανομένων και πρώην Υπουργών, εντάσσονται σε ουκρανικές «λίστες θανάτου» με τη σιωπηλή ανοχή της ελληνικής κυβέρνησης.

Αλλοδαποί πολίτες στην Ελλάδα δέχονται απειλές, απελαύνονται  ή φυλακίζονται με  κατηγορίες για τρομοκρατία  επειδή δεν συμφώνησαν με το επίσημο δυτικό  αφήγημα για τις χώρες τους.

Δυστυχώς δεν πρόκειται για μεμονωμένες πρωτοβουλίες μεμονωμένων κρατικών οργάνων ή «ιδιωτικών» φορέων:

Κανονισμοί της ΕΕ που είναι ήδη σε ισχύ, με το πρόσχημα της «καταπολέμησης της παραπληροφόρησης από τη Ρωσία»  επιβάλουν ή εξουσιοδοτούν τα κράτη μέλη να επιβάλλουν κυρώσεις αυθαίρετα σε πολίτες οποιασδήποτε χώρας , περιλαμβανομένων και των ίδιων των μελών της ΕΕ, χωρίς να αναγνωρίζουν ούτε το τυπικό δικαίωμα  προηγούμενης ακρόασης,  με μυστικές διαδικασίες, με κριτήριο αποκλειστικά τις απόψεις που διατυπώνουν δημόσια.  Δημιουργούν λίστες προγραμμένων προσώπων που τους επιβάλλεται, σε κατάφωρη παραβίαση των ευρωπαϊκών συνθηκών και των εθνικών συνταγμάτων, πλήρης αποκλεισμός από την οικονομική ζωή και δέσμευση της περιουσίας τους με στόχο την κοινωνική και φυσική τους εξόντωση αφού δεν επιτρέπουν την αγορά ούτε τροφίμων ή ιατρικής περίθαλψης. Ίδιες κυρώσεις επιβάλλονται και στις οικογένειες των στόχων και σε οποιονδήποτε συναλλάσσεται μαζί τους για οποιοδήποτε λόγο. Διατηρούντα αυθαίρετα, χωρίς χρονικό περιορισμό,  πέρα  και έξω από κάθε αποτελεσματικό δικαστικό έλεγχο.

Υφιστάμενη από χρόνια νομοθεσία, κοινή σε όλες τις χώρες της ΕΕ,  όπως η αντιτρομοκρατική νομοθεσία , η νομοθεσία περί διασποράς ψευδών ειδήσεων, οι διατάξεις για τα ρατσιστικά εγκλήματα, τα λεγόμενα εγκλήματα μίσους κλπ. ερμηνεύονται τώρα με τρόπο που να χρησιμοποιούνται για τη φίμωση μέσω της ποινικής καταστολής απόψεων αντίθετων στο δυτικό αφήγημα για τους  πολέμους στην Ουκρανία, στο Ιράν, στη Συρία ή για τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη.

Άτυποι μηχανισμοί απειλών , διαπόμπευσης και συκοφάντησης ενεργοποιούνται.

Η «ειρωνεία» είναι ότι όλα αυτά συμβαίνουν με δικαιολογία την υπεράσπιση της δημοκρατίας! Από πότε η κατάργηση θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων μπορεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο να θεωρηθεί υπεράσπιση της δημοκρατίας;

Όλοι οι σκεπτόμενοι και δημοκρατικοί άνθρωποι πρέπει να αντιδράσουμε, να καταγγείλουμε  δημόσια τα περιστατικά σύγχρονου μακαρθισμού πριν να είναι πολύ αργά, πριν εξελιχθούν σε «αποδεκτή κανονικότητα», όπως έγινε στην προπολεμική Ευρώπη και στην Αμερική του Μακ Κάρθυ.

Αυτό δεν αφορά μόνο όσους πολίτες διαφωνούν με τις κυρίαρχες πολιτικές στο ουκρανικό ή στη Μέση Ανατολή. Αφορά όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών πεποιθήσεων, και ανεξαρτήτως της γνώμης που έχουν για τους πολέμους στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή. Αφορά όλους όσους θεωρούν ζωτική ανάγκη την ελευθερία του λόγου και την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών, για τις οποίες αγωνίστηκαν και τις οποίες κέρδισαν χύνοντας το αίμα τους ο ελληνικός και οι ευρωπαϊκοί λαοί στη διάρκεια της Ελληνικής και της Γαλλικής Επανάστασης, κατά τη διάρκεια τής μεγαλειώδους λαϊκής αντίστασης στο Ναζισμό και στον Φασισμό και σε τόσες άλλες περιπτώσεις.

Αντισυστημικοί οι φασίστες; Σε ποιο ουράνιο και τόξο;

Αντισυστημικοί οι φασίστες; Σε ποιο ουράνιο και τόξο;

Από τον “Φύρερ” και τον “Ντούτσε”, μέχρι τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, οι σχέσεις των φασιστών και των ναζί με τις ελίτ και την εξουσία ήταν και είναι σχέσεις αγάπης

Βαρβάρα Μανταίου 

 

Άλλους γοητεύουν τα φουσκωμένα μπράτσα, τα τατού με τις σβάστιγκες και η ματσίλα, άλλους η βία εναντίον της εύκολης λείας όπως αδύναμες κοινωνικές ομάδες, μετανάστες κλπ, άλλους η ικανοποίηση να ανήκουν σε μία ομάδα που μοιράζεται τις ίδιες ρατσιστικές ιδέες. Και τους περισσότερους όλα τα παραπάνω. Όλοι αυτοί αποτελούν μία εύκολη δεξαμενή οπαδών για τα φασιστικά μορφώματα. Αρκεί απλά να τους ταΐσουν το μίσος και τον θυμό, που αδυνατεί να εστιάσει στην πραγματική πηγή των προβλημάτων τους.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι, οι λιγότερο ειλικρινείς ή περισσότερο παραπλανημένοι, που στον φασισμό βλέπουν την μοναδική αντισυστημική διέξοδο. Αφού έτσι αυτοπαρουσιάζονται οι φασιστές, έτσι θα είναι. Δεν είναι όμως καθόλου έτσι. Κι αυτό το χει αποδείξει τόσο η ζωή, όσο και η σύγχρονη ιστορία, την οποία μάλλον αγνοούν.

Καλό (λέμε τώρα) το παραμύθι της αντισυστημικότητας, αλλά δεν έχει δράκο. Από τον “Φύρερ” και τον “Ντούτσε”, μέχρι τον Μιχαλολιάκο και τον Κασιδιάρη, οι σχέσεις των φασιστών και των ναζί με τις ελίτ και την εξουσία ήταν και είναι σχέσεις αγάπης, μεγαλύτερης από εκείνη του Χίτλερ με την Έβα Μπράουν (για να χρησιμοποιήσουμε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα των ορκ).

Οι φασιστές ανέκαθεν παρείχαν πολύτιμη βοήθεια στις κλονισμένες συντηρητικές πολιτικές ελίτ και σε αντάλλαγμα απολάμβαναν ανοχής, ασυλίας, προνομίων και γερής χρηματοδότησης.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Δεν φοβηθήκαμε τότε, δεν θα φοβηθούμε τώρα

Στην βάση της κοινωνίας οι φασίστες στρώνουν το έδαφος για την υποδοχή ακροδεξιών ιδεών και πολιτικών, ενώ με την είσοδο τους στα κοινοβούλια, οι συντηρητικοί πετυχαίνουν κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες ικανές να λάβουν αποφάσεις, χωρίς να χρειάζονται τη συνεργασία της Αριστεράς. Στο μεταξύ, οι φασίστες δεν απειλούν τα οικονομικά και κοινωνικά προνόμια των συντηρητικών. Win – win.

Όσες φορές όμως οι συντηρητικοί είδαν στον φασισμό μία λύση παραχωρώντας του αξιώματα με την ελπίδα ότι οι ίδιοι θα διατηρήσουν τον έλεγχο του κράτους, τα πράγματα πήγαν πολύ πιο άσχημα απ’ ότι περίμεναν, όχι μόνο για τους ίδιους αλλά και για την ανθρωπότητα. Ωστόσο φαίνεται πως το πάθημα δεν γίνεται μάθημα.

Συμμαχίες με το κατεστημένο και επικίνδυνη επιείκεια στους ναζί

Και μπορεί οι Χίτλερ και Μουσολίνι να μην είναι γέννημα των συντηρητικών, αλλά απήλαυσαν την ανοχή τους και πολλές φορές την στήριξη τους, αφήνοντας ατιμώρητες τις παρανομίες τους, με συνέπειες καταστροφικές. Το σύστημα, έκλεισε τα μάτια στη ναζιστική και φασιστική βία, κανονικοποιώντας της στα μάτια μερίδας της κοινωνίας.

Στη Γερμανία, την περίοδο της συνταγματικής κρίσης 1930 – 1932, ο Γερμανός καγκελάριος Μπρίνινγκ επιχείρησε να καταστείλει τη βία των ναζί, απαγορεύοντας στις 14 Απριλίου του 1932 τη δράση ένστολων Ταγμάτων Εφόδου. Ωστόσο, ο Φραντς φον Πάπεν που τον διαδέχτηκε τον Ιούλιο του 1932, ήρε την απαγόρευση και τότε ακολούθησε η πιο βίαιη περίοδος.

Αντίστοιχα στην Ιταλία, οι εθνικοί ηγέτες επέλεξαν να μην “μαζέψουν” τον Μουσολίνι. Η ιταλική αστυνομία και ο στρατός έκαναν τα στραβά μάτια και συχνά συνέδραμαν τους Μελανοχίτωνες.

Ο δολοφόνος του Παύλου Φύσσα, Ρουπακιάς, είπε στον οδηγό του περιπολικού που τον συνέλαβε και τον οδηγούσε στο τμήμα “Είμαστε δικοί σας. Είμαστε Χρυσή Αυγή”, ενώ και οι αστυνομικοί που βρίσκονταν κοντά στο σημείο της δολοφονίας το βράδυ της 17ης προς 18ης Σεπτεμβρίου, έμειναν άπραγοι, σύμφωνα με έρευνα της Forensic Architecture. Αγαπούσε η ελληνική αστυνομία στην πλειονότητά της τους νεοναζί; Έτσι φαίνεται και από τα ποσοστά της ΧΑ στα εκλογικά κέντρα της αστυνομίας.

Για να μην θυμηθούμε και τις παρασκηνιακές κινήσεις στελεχών της τότε κυβέρνησης της ΝΔ προς όφελος της ΧΑ. Με αποκορύφωμα την παραίτησή του γενικού γραμματέα της κυβέρνησης Σαμαρά, Τάκη Μπαλτάκος, μετά την αποκάλυψη από τον υπόδικο χρυσαυγίτη βουλευτή Ηλία Κασιδιάρη ηχογραφημένης και οπτικοποιημένης συνομιλίας, στην οποία ο Μπαλτάκος κάνει λόγο για πολιτικές παρεμβάσεις στις δικαστικές διώξεις της Χρυσής Αυγής.

Οικονομική βοήθεια από τον επιχειρηματικό χώρο

Οι νέες συμμαχίες του Ισραήλ με ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα στην Ευρώπη - Γράφει ο John Clarke*

Οι νέες συμμαχίες του Ισραήλ με ακροδεξιά και φασιστικά κόμματα στην Ευρώπη

του Τζον Κλαρκ | Counterfire

Η προθυμία των πολιτικών ηγετών του Ισραήλ να καλλιεργήσουν σχέσεις συνεργασίας με ακροδεξιά κόμματα άλλων χωρών προσελκύει ολοένα και μεγαλύτερη προσοχή εδώ και αρκετά χρόνια. Στις συνεργασίες αυτές περιλαμβάνονται ακόμη και κόμματα που συνδέονται με ακραίο αντισημιτισμό.

Δεδομένου ότι ο σιωνισμός διακηρύσσει πως εκπροσωπεί το δικαίωμα των Εβραίων στην αυτοδιάθεση, οι δεσμοί με τέτοια απεχθή πολιτικά κινήματα συνιστούν μια κραυγαλέα ειρωνεία και προκαλούν βαθιά ανησυχία. Αυτή η αποκρουστική σύμπλευση έχει πλέον φτάσει στο σημείο της ανάπτυξης φιλικών σχέσεων με ένα αυστριακό κόμμα που έχει αναμφισβήτητα ναζιστικό παρελθόν.

Όπως αναφέρει η El País , ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ, Γκίντεον Σάαρ, δήλωσε ότι η κυβέρνησή του επιδιώκει «έναν ουσιαστικό, ανοιχτό και ειλικρινή διάλογο» με το ακροδεξιό Κόμμα της Ελευθερίας της Αυστρίας (FPÖ). Το κόμμα ιδρύθηκε το 1956 και μεταξύ των ιδρυτικών μελών του συγκαταλέγονταν πρώην μέλη των SS. Ηγέτες της εβραϊκής κοινότητας στην Αυστρία έχουν επισημάνει ότι «εξακολουθεί να περιλαμβάνει πολυάριθμους υποστηρικτές της ιδεολογίας που οδήγησε στην εξόντωση έξι εκατομμυρίων Εβραίων μεταξύ 1933 και 1945».

Η ανακοίνωση του Σάαρ δεν ήταν μια τυχαία τοποθέτηση. Γνωστοποίησε αυτή τη νέα προσέγγιση έπειτα από συνάντηση στην οποία συμμετείχε στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με διοργανωτή τους Πατριώτες για την Ευρώπη, μια συμμαχία ακροδεξιών κομμάτων. Το κόμμα Λικούντ του Νετανιάχου συμμετέχει σε αυτόν τον συνασπισμό με καθεστώς παρατηρητή, έπειτα από πρόσκληση του διαβόητου ισπανικού κόμματος Vox.

Η αποφασιστικότητα με την οποία επιδιώκεται η σύσφιξη των σχέσεων με τις ευρωπαϊκές ακροδεξιές δυνάμεις είναι εντυπωσιακή. Είναι σαφές ότι πρόκειται για πολιτική προτεραιότητα, την οποία η ισραηλινή ηγεσία είναι διατεθειμένη να προωθήσει παρά τις σημαντικές αντιδράσεις. Όπως διαβάζουμε, «οι δηλώσεις του Σάαρ υποδηλώνουν πλέον μια πιθανή εξομάλυνση των σχέσεων με το FPÖ, παρά την κατηγορηματική απόρριψη του κόμματος από την εβραϊκή κοινότητα της Αυστρίας».

Η συμμαχία της (ακρο)δεξιάς

Καθώς το Ισραήλ ακολουθεί μια ακροδεξιά πορεία, εγκαταλείποντας τα προσχήματα της φιλελεύθερης δημοκρατίας στην προσπάθειά του να ολοκληρώσει το αποικιοκρατικό του εγχείρημα, είναι απολύτως κατανοητό ότι η πολιτική του ηγεσία επιδιώκει να εξασφαλίσει μια θέση σε μια διεθνή συμμαχία της δεξιάς.

Αμοργός: Συλλογή υπογραφών για τη διαλεύκανση της επίθεσης με εκρηκτικό μηχανισμό στη Λαγκάδα

Συλλογή υπογραφών για την πλήρη διερεύνηση της επίθεσης σε κατοικία στη Λαγκάδα της Αμοργού (σ.σ. παραθέτουμε παρακάτω ολόκληρη την καταγγελία για τη επίθεση αυτή) ξεκινούν κάτοικοι και φίλοι του νησιού. Η επίθεση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο της 19ης Σεπτεμβρίου έγινε με δυναμίτη που πετάχτηκε από το ανοιχτό παράθυρο στο δωμάτιο όπου κοιμόταν ένα νεαρό ζευγάρι, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο άνδρας και να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.

Οι υπογράφοντες καταγγέλλουν το περιστατικό και εκφράζουν την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους και ζητούν από τις αρμόδιες αρχές να διαλευκάνουν την υπόθεση, να εντοπίσουν τους υπευθύνους και να διερευνήσουν τα κίνητρα της επίθεσης.

Αναλυτικά το κείμενο:

Ως κάτοικοι και φίλοι της Αμοργού εκφράζουμε τον βαθύτατο αποτροπιασμό, την οργή και την απόλυτη καταδίκη μας για τη μαφιόζικη και προσχεδιασμένη επίθεση που σημειώθηκε στη Λαγκάδα.

Άγνωστοι, κινούμενοι με εγκληματική ψυχραιμία από ταράτσα σε ταράτσα, πέταξαν ενεργοποιημένο δυναμίτη μέσα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου κοιμόταν ένας νεαρός μόνιμος κάτοικος  με τη σύντροφό του. Το αποτέλεσμα αυτής της τυφλής και δολοφονικής ενέργειας ήταν ο τραυματισμός του νεαρού, ο οποίος χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, ενώ η κοπέλα υπέστη σοβαρότατο ψυχολογικό σοκ.

Από καθαρή τύχη και μόνο δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.

Η τρομακτική έκρηξη, που αναστάτωσε και συγκλόνισε ολόκληρο το χωριό μέσα στη νύχτα, δεν αποτελεί απλώς μια εγκληματική πράξη κατά μιας ιδιοκτησίας. Είναι μια ευθεία, δολοφονική επίθεση ενάντια στην ίδια τη ζωή, την ασφάλεια και την ειρηνική συμβίωση όλων των ανθρώπων που επιλέγουν να ζουν, να εργάζονται και να δημιουργούν στα νησιά μας.

 Τέτοιες πρακτικές τρομοκρατίας  είναι ξένες προς τις αξίες, την κουλτούρα και την καθημερινότητα της Αμοργού.

Ως κάτοικοι ξεκαθαρίζουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν θα ανεχτούμε τον φόβο, τη βία και το σκοτάδι να ριζώσουν στον τόπο μας.

Απαιτούμε:

1.    Την άμεση και πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης από τις αρμόδιες αστυνομικές και δικαστικές αρχές.

2.    Την ταυτοποίηση, σύλληψη και παραπομπή στη δικαιοσύνη των φυσικών και ηθικών αυτουργών αυτής της αποτρόπαιης πράξης.

3.    Την πλήρη διερεύνηση των κινήτρων της επίθεσης, χωρίς καμία προσπάθεια υποβάθμισης ή συγκάλυψης του γεγονότος.

Θέλουμε να γίνει σαφές προς όλους ότι αυτή η επίθεση δεν στρέφεται μόνο εναντίον δύο νέων ανθρώπων, αλλά αποτελεί έναν άμεσο και θανάσιμο κίνδυνο για ολόκληρη την κοινωνία μας.

Ο πάτος έχει πάτο; - Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος για τον «επικίνδυνο influencer που παριστάνει τον υπουργό Υγείας» (VIDEO)

Ο πάτος έχει πάτο;

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων,

ο (επί ΛΑΟΣ) “η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κλέφτες και ψεύτες”,

ο διαφημιστής του ναζιστικού οχετού του ναζί Κ.Πλεύρη,

ο αποδέκτης εγκάρδιων ευχετηρίων από τον Παττακό,

ο γλείφτης (επί… εκδημοκρατισμού του) του Νετανιάχου,

ο εγχώριος πολιτικός ποκοπίκος του Τραμπ,

ο “σιχαίνομαι τους κομμουνιστές” (απολύτως λογικό),

ο φοράω “έξυπνα” γυαλιά παρακολούθησης πολιτών,

ο “είστε μίζεροι” όσοι δεν προσκυνάτε τον Μητσοτάκη,

ο “είστε αχάριστοι” που θέλετε και μισθό ενώ έχουμε Ηλιο και θάλασσα,

ο “αν σας λέγαμε πως έχουν πρόβλημα τα τρένα ποιός θα έμπαινε μέσα”,

ο “ποιός ασχολείται με τα Τέμπη”,

ο “καλά έκανα και κανόνισα διαφήμιση από φαρμακευτική σε σάιτ γιατί το έχει φίλη μου”,

μέσα σε μια μέρα

– είπε ζωντανά στην τηλεόραση σε δημοσιογράφο αν έχει πάρει… “μπάφο” γιατί τον ρώτησε για το ενδεχόμενο να μην είναι ξανά πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης,

– είπε ότι καλά έκανε που ως υπουργός Υγείας διαφήμιζε (και ότι θα το ξανάκανε) ιδιωτική κλινική που την κατηγορούν ότι προχωρούσε σε… ευεξίες,

– είπε ότι αν είχανε την μονταζιέρα της “Ομάδας Αλήθειας” το 1946 – 1949, τότε θα είχανε γράψει αλλιώς την ιστορία…

Το ερώτημα δεν είναι αν έχει ξαναϋπάρξει τέτοιος πολιτικός ακροδεξιός καραγκιόζης στην πολιτική ζωή.

Το ερώτημα είναι σε τι πολιτικό πάτο θα φτάσουν αυτοί που τον έχουν για να τους εκπροσωπεί.

ΠΗΓΗ 

*** 

Το πλημμυρισμένο νοσοκομείο και ο «επικίνδυνος influencer που παριστάνει τον υπουργό Υγείας»

 

Νίκος Παπαδημητρίου

«Αυτό είναι το ΕΣΥ όταν το χρειαστείς»: τη φράση αυτή του υπουργού Υγείας Αδωνη Γεωργιάδη θυμήθηκε ο εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Αριστεράς Γιώργος Λυκοπάντης, αντικρίζοντας τις εικόνες του πλημμυρισμένου από τη βροχή κτιρίου του νοσοκομείου της Πάτρας «Αγιος Ανδρέας».

«Αυτό, σίγουρα, δεν είναι το ΕΣΥ που χρειαζόμαστε», συμπεραίνει ο Γ. Λυκοπάντης και καταλογίζει την πολιτική ευθύνη για την κατάσταση του ΕΣΥ στην «κυβέρνηση και στον επικίνδυνο influencer που παριστάνει τον υπουργό Υγείας».

ΠΗΓΗ

- ΔΕΙΤΕ επίσης:

Αδωνις Γεωργιάδης: Μετά τα νανογιλέκα… στο Υπουργείο Υγείας (VIDEO)

Οταν ο εθνάρχης Καραμανλής συζητούσε με τη CIA, φλερτάροντας με τη δικτατορία: Μια, ακόμη, απρόσμενη αποκάλυψη από τα αποχαρακτηρισμένα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ - Γράφει ο Τάσος Κωστόπουλος (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Ο Καραμανλής ποζάρει για τον φακό κατά την παραλαβή μιας νέας παρτίδας αμερικανικών τανκς (Μάιος 1957) | AP PHOTO

Οταν ο εθνάρχης Καραμανλής συζητούσε με τη CIA

Ακόμη μια απρόσμενη αποκάλυψη από τα αποχαρακτηρισμένα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ

Τάσος Κωστόπουλος

Οπως γράφτηκε και στο προηγούμενο δημοσίευμα τούτης της στήλης, ορισμένες από τις πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας μας ανιχνεύονται κάποιες φορές σχεδόν τυχαία, στους αγρίως λογοκριμένους φακέλους των αμερικανικών διπλωματικών αρχείων. Μια τέτοια πληροφορία, που απ’ όσο γνωρίζω έχει διαφύγει μέχρι σήμερα την προσοχή των ιστορικών, ημέτερων και ξένων, φέρνουμε σήμερα στη δημοσιότητα: την εισήγηση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, το φθινόπωρο του 1960, προς την αμερικανική πρεσβεία και τον αρχηγό της CIA, για εγκαθίδρυση δικτατορίας, προκειμένου να ξεπεράσει τις «δυσκολίες» του στο εσωτερικό μέτωπο (και, όπως προκύπτει από τα συμφραζόμενα, ν’ αποφύγει μια πιθανολογούμενη εκλογική ήττα).

Την πληροφορία αυτή αντλούμε από μια εμπιστευτική επιστολή του Τζορτζ Λιούις Τζόουνς, βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ για την Εγγύς Ανατολή και τη Νότια Ασία, προς τον εδώ Αμερικανό πρέσβη Ελις Μπριγκς, με ημερομηνία 18 Νοεμβρίου 1960 και τον χαρακτηρισμό «επίσημη-άτυπη»· τον τελευταίο φέρουν συνήθως τα πιο ενδιαφέροντα έγγραφα της τότε διπλωματικής αλληλογραφίας, το περιεχόμενο των οποίων -καθότι «άτυπο»- αποδεικνύεται συνήθως ειλικρινέστερο και διαφωτιστικότερο από τα «τυπικά» ομόλογά τους. Η επιστολή Τζόουνς συντάχθηκε ως απάντηση σε μια λίγο προγενέστερη αντίστοιχη του πρέσβη προς τον ίδιο (3/11/1960), το περιεχόμενο της οποίας δεν έχει εντοπιστεί προς το παρόν σε κάποιο αρχείο και κατά πάσα πιθανότητα παραμένει απόρρητο. Το έγγραφο που δημοσιεύουμε εδώ φυλάσσεται στο αρχείο του Γραφείου Ελληνικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ στο Κόλετζ Παρκ του Μέριλαντ (RG 59, Records of the Greek Affairs Desk 1960-1963, Box 4, file 16-H United States 1960).

Το ντοκουμέντο

Στην απάντησή του προς τον πρέσβη, ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ συμφωνεί με την αντίθεσή του στην επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα, την οποία, όπως προκύπτει από τα γραφόμενά του, εισηγήθηκε ο Καραμανλής στον ίδιο και στον αρχηγό της CIA, Αλεν Ντάλες, κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνομιλίας τους. Η πρόταση καταγράφηκε σε μνημόνιο της επίμαχης συνομιλίας που συνέταξε ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα, Λάφλιν Κάμπελ, αντίγραφο του οποίου επισυναπτόταν στην πρεσβευτική επιστολή.

Το πλήρες περιεχόμενο του εγγράφου δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για τις σκέψεις του ημέτερου εθνάρχη, στη δεδομένη τουλάχιστον συγκυρία:

«Επίσημο – Ατυπο
Εμπιστευτικό
Προς τον αξιότιμο Ελλις Ο. Μπριγκς, Αμερικανό πρέσβη, Αθήνα
Αγαπητέ Ελλις

Σ’ ευχαριστώ για την επιστολή σου της 3ης Νοεμβρίου 1960, που περιλαμβάνει το μνημόνιο του Λάφλιν Κάμπελ για τη συνομιλία ανάμεσα στον πρωθυπουργό Καραμανλή, τον Αλεν Ντάλες κι εσένα. Τα περιεχόμενα του μνημονίου ήταν τόσο ενδιαφέροντα όσο και διαφωτιστικά. Συμφωνούμε ότι κάθε βήμα προς μια δικτατορική λύση ως φάρμακο για τις δυσκολίες του πρωθυπουργού Καραμανλή στο εσωτερικό της χώρας είναι μια ανησυχητική προοπτική. Ελπίζουμε πως απλά συλλογιζόταν με βάση τις τρέχουσες απογοητεύσεις του κι ότι δεν σκέφτεται να κινηθεί σοβαρά προς αυτή την κατεύθυνση.

Τα σχόλιά σου σχετικά με την καταπολέμηση της δραστηριότητας των ανατρεπτικών [subversion] είναι πολύ ενδιαφέροντα. Είναι αλήθεια πως ο κίνδυνος για την Ελλάδα από τη δραστηριότητα των ανατρεπτικών είναι ενδεχομένως μεγαλύτερος από τις προοπτικές μιας στρατιωτικής επίθεσης. Το ερώτημα είναι πώς να διατηρηθεί ισορροπία από κάθε άποψη: στρατιωτική, οικονομική κι αντιανατρεπτική. Οπως ξέρεις, καθένα απ’ αυτά τα στοιχεία έχει πολλές όψεις. Αυτό που καθίσταται όλο και πιο ξεκάθαρο είναι ωστόσο πως τα κονδύλιά μας γι’ αυτές τις δραστηριότητες δεν πρόκειται ν’ αυξηθούν και στην πραγματικότητα φαίνεται πως θα μειωθούν. Ως εκ τούτου, εναπόκειται στους Ελληνες και τους συμμάχους μας να βοηθήσουν.

Το έργο που... έχουμε ξαναδεί: Ο Κασιδιάρης «τρώει» τον Κασιδιάρη και μας «ξανασυστήνεται» - Του Γιώργου Σαχίνη

Το έργο που... έχουμε ξαναδεί: Ο Κασιδιάρης «τρώει» τον Κασιδιάρη και μας «ξανασυστήνεται»

Σαχίνης Γιώργος

 

Ο καταδικασμένος για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” βγαίνοντας από τη φυλακή “πουλά” ξανά “αντισυστημικότητα” σε όσους είναι πρόθυμοι να τον ακούσουν

Ο Κασιδιάρης “τρώει” τον Κασιδιάρη και ξανασυστήνεται ως... αντισυστημικός. Από καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης σε «πολιτικό κρατούμενο»... Εδώ υπάρχει κάτι σχεδόν σουρεαλιστικό. Ο Κασιδιάρης βγαίνει από τη φυλακή και μαζί του βγαίνει, για δεύτερη φορά, και ο μηχανισμός πολιτικού “ξεπλύματος” της εικόνας του. 

Όχι, δεν αποφυλακίστηκε επειδή ήταν νεοναζί. Όχι, δεν καταδικάστηκε επειδή είχε αυτές τις ιδέες. Καταδικάστηκε για κάτι πολύ συγκεκριμένο: για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή”. Αυτό είναι το δικαστικό δεδομένο και δε χρειάζεται ούτε να το διογκώνουμε ούτε να το μικραίνουμε. Η ποινή που του επιβλήθηκε ολοκληρώθηκε την Τρίτη 15 Σεπτεμβρίου του 2026 κι είναι ελεύθερος. Και ακριβώς επειδή το δεδομένο είναι τόσο συγκεκριμένο, έχει ενδιαφέρον ο τρόπος με τον οποίο επιχειρείται σήμερα να ξαναγραφτεί η πολιτική του βιογραφία. Ο καταδικασμένος γίνεται «διωκόμενος». Ο φυλακισμένος γίνεται «θύμα του συστήματος». Η φυλακή μετατρέπεται σε παράσημο αντισυστημικότητας. 

Και η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης βαφτίζεται περίπου... τίμημα επειδή κάποιος «δε μάσησε». Μόνο που εδώ η προπαγάνδα έχει ένα μικρό πρόβλημα. 

Τα γεγονότα αντιστέκονται στο rebranding 

Ο πιο έξυπνος τρόπος να “ξεπλύνεις” κάποιον είναι να τον αφήσεις να ξεπλύνει μόνος του τον εαυτό του. Αυτό είναι το καινούργιο κόλπο. Δε χρειάζεται να πει ο Κασιδιάρης «δεν είμαι αυτός που ήμουν». Αρκεί να σταματήσει να μιλά για όσα δεν τον συμφέρουν και να αρχίσει να μιλά για όσα τον συμφέρουν. Πατρίδα. Σύστημα. Ελευθερία. Πολιτική δίωξη. «Καθαρά χέρια» και από κάτω οι δικοί του να συμπληρώνουν το αφήγημα. Να λένε ότι «τον φοβήθηκε το σύστημα». Ότι «τον έβαλαν φυλακή επειδή ήταν επικίνδυνος πολιτικά». Ότι «εξέτισε την ποινή του και επιστρέφει». 

Μέχρι που κάποια στιγμή ο ίδιος ο άνθρωπος που καταδικάστηκε για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης εμφανίζεται περίπου ως ο αδικημένος της ιστορίας. 

Ο Κασιδιάρης “τρώει” τον Κασιδιάρη 

“Τρώει” τον παλιό Κασιδιάρη με τη νέα του εικόνα και το ακροατήριο καλείται να ξεχάσει όσα δε χωράνε στο καινούργιο αφήγημα. Το νέο “μαγείρεμα”: όχι πια ο παλιός Χρυσαυγίτης, αλλά ο «σοβαρός δεξιότερα όλων»... Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της επιχείρησης. 

Γιατί το καινούργιο προϊόν δεν μπορεί να βγει στην αγορά με την παλιά συσκευασία. Η παλιά Χρυσή Αυγή έχει βάρος. Έχει δικαστικές αποφάσεις. Έχει τάγματα εφόδου. Έχει βία. Έχει δολοφονήσει τον Παύλο Φύσσα. Έχει τη δημόσια εικόνα μιας εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε κάτω από τον μανδύα πολιτικού κόμματος. Αυτό το προϊόν δεν πουλιέται εύκολα ξανά. Άρα τι κάνεις; 

Δεν το πετάς. Το ξανασυσκευάζεις. Ο Κασιδιάρης δε χρειάζεται να εμφανίζεται πλέον ως ο παλιός Κασιδιάρης. Μπορεί να εμφανίζεται ως ο «σοβαρός εθνικός πατριώτης». Ως ο άνθρωπος «δεξιότερα από το σύστημα». Ως εκείνος που «λέει αυτά που οι άλλοι δεν τολμούν». Ως ο άνθρωπος που «δε χαρίζεται σε κανέναν». Ως ο «αντισυστημικός» που γνωρίζει πλέον καλύτερα τα πράγματα επειδή πέρασε από τη φυλακή. Και κάπως έτσι η φυλακή γίνεται βιογραφικό προσόν. Η καταδίκη γίνεται «πολιτική περιπέτεια». Η απομόνωση (παρότι μια χαρά επικοινωνούσε με τα ΜΚΔ και από τη φυλακή υψίστης ασφαλείας) γίνεται «αντίσταση». Η επιστροφή παρουσιάζεται ως δικαίωση. Μόνο που δεν είναι. Δεν έχουμε έναν πολιτικό που τιμωρήθηκε για τις ιδέες του. Έχουμε έναν καταδικασμένο για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης που εξέτισε την ποινή του και τώρα επιχειρεί να επιστρέψει στην πολιτική. Αυτό είναι το γεγονός. Όλα τα υπόλοιπα είναι αφήγημα. 

Το «δεν τον λύγισαν» είναι ίσως το πιο φτηνό πολιτικό πλυντήριο 

Η εικόνα είναι πανίσχυρη. Ο άνθρωπος που μπήκε φυλακή και «δε λύγισε». Ο άνθρωπος που «έμεινε όρθιος». Ο άνθρωπος που «δε ζήτησε συγνώμη από το σύστημα». Ο άνθρωπος που «βγήκε και επιστρέφει». Μόνο που εδώ υπάρχει μια αντιστροφή που αξίζει να την προσέξουμε. 

Σε μια δημοκρατία, η καταδίκη για ένα βαρύ ποινικό αδίκημα δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη πολιτικού ηρωισμού. Η φυλακή δεν είναι σχολή ηγεσίας και η μη μεταμέλεια δεν είναι απαραίτητα γενναιότητα. Κάποιες φορές είναι απλώς μη μεταμέλεια. Αλλά όταν το ακροατήριο έχει ήδη αποφασίσει ότι «όλοι οι άλλοι είναι διεφθαρμένοι» (και η αλήθεια είναι πως άλλες πτυχές του ίδιου συστήματος φιλότιμα πείθουν γι’ αυτό), τότε ο άνθρωπος που καταδικάστηκε μπορεί πολύ εύκολα να εμφανιστεί ως ο μόνος «καθαρός». Αυτό είναι το πραγματικό μαγείρεμα. Δεν αλλάζουν τα γεγονότα. Αλλάζουν οι λεζάντες κάτω από τα γεγονότα. 

Και μετά έρχεται ο πιτσιρικάς που δεν έζησε τίποτα απ’ όλα αυτά 

Εδώ βρίσκεται ίσως το πιο ύπουλο σημείο της υπόθεσης. Ένας 18χρονος, ένας 20χρονος, ένας 25χρονος σήμερα δεν έχει ζήσει τη Χρυσή Αυγή στην ακμή της. 

Όταν δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας, στις 18 Σεπτεμβρίου, δηλαδή 3 μέρες μετά την αποφυλάκιση Κασιδιάρη, συμπληρώνονται πλέον 13 χρόνια από το 2013, πολλά από τα παιδιά που σήμερα βλέπουν τα τωρινά βίντεο του Κασιδιάρη είτε πήγαιναν Δημοτικό είτε δεν είχαν καν γεννηθεί. 

Τι βλέπουν τώρα; Έναν άνδρα με αυτοπεποίθηση. Με σωματική ρώμη. Με πειθαρχία. Με λόγο που εμφανίζεται ως απόλυτος. Με έναν αρχηγό απέναντί του οποίου οι άλλοι μοιάζουν «λίγοι». Με μια ομάδα γύρω του. Με χειροκροτητές. Με την εικόνα του ανθρώπου που «δε φοβάται κανέναν». Για έναν νέο άνθρωπο που δεν έχει ιστορικό ή κοινωνικό υπόβαθρο, αυτό μπορεί να μοιάζει με δύναμη. Κάπου εδώ βρίσκεται η πραγματική ευθύνη. Όχι στο παιδί που δεν ξέρει. Σ’ εκείνους που φρόντισαν να μη μάθει. 

Όταν η τεστοστερόνη αντικαθιστά την Ιστορία 

Ο φασισμός πάντα ήξερε να πουλάει εικόνα... Ρώμη. Πειθαρχία. Σώμα. Στολή. Ιεραρχία. Αρχηγός. Υπακοή. Δύναμη. 

Καθαρές, απλές απαντήσεις σε σύνθετα προβλήματα και σε μια νεολαία που πρέπει να την ακούσεις πρώτα, πριν καν σκεφτείς να μιλήσεις. Για έναν νέο που ψάχνει ταυτότητα, παρέα, αναγνώριση και έναν κόσμο που να μοιάζει λιγότερο χαοτικός, το πακέτο μπορεί να αποδειχθεί δελεαστικό. Μόνο που η πολιτική δεν είναι γυμναστήριο. Η πειθαρχία δεν είναι δημοκρατία. Η ρώμη δεν είναι επιχείρημα. Και η υπακοή σε έναν αρχηγό δεν είναι πολιτική σκέψη. 

Αλλά αν κανείς δεν τα εξηγήσει αυτά στον νέο άνθρωπο, ποιος φταίει όταν εκείνος εντυπωσιάζεται από το περιτύλιγμα; Το παιδί βλέπει τον «δυνατό». Εμείς οφείλουμε να του δείξουμε τι υπάρχει πίσω από την εικόνα. Εδώ είναι που το σύστημα αποτυγχάνει. Γιατί είναι πολύ εύκολο να πεις στον πιτσιρικά: «Μην τον βλέπεις». Πολύ δυσκολότερο είναι να του εξηγήσεις γιατί δεν πρέπει να τον βλέπει σαν πρότυπο. Να του μιλήσεις για τον εθνικοσοσιαλισμό. Για τη Χρυσή Αυγή. Για την εγκληματική οργάνωση. Για τα τάγματα εφόδου. Για τη βία. Για τον Παύλο Φύσσα.

Για τους ανθρώπους που δέχτηκαν επιθέσεις. Για το πώς μια δήθεν «πολιτική» οργάνωση μπορεί να λειτουργεί με λογική ιεραρχίας και πειθαρχίας που θυμίζει παραστρατιωτικό μηχανισμό. 

Γιατί διαφορετικά αφήνεις τον αλγόριθμο να κάνει μάθημα Ιστορίας. Και ο αλγόριθμος δεν ενδιαφέρεται για την Ιστορία. Ενδιαφέρεται για το επόμενο κλικ. 

Το άλλο κόλπο: πρώτα ο θόρυβος, μετά η «σοβαρότητα» 

Για να θυμόμαστε: Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή (VIDEO)

Ο Παύλος Φύσσας δολοφονήθηκε όρθιος σε δημόσια θέα και νίκησε τη Χρυσή Αυγή

«Η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Η ιστορική απόφαση του δικαστηρίου, στις 07.10.2020, ήταν το αποτέλεσμα μιας πολυετούς διαδικασίας, που ενδεχομένως να μην είχε αρχίσει καν ή να είχε αργήσει ακόμα περισσότερο, εάν ο Παύλος Φύσαας δεν υποδείκνυε τον δολοφόνο του στους αστυνομικούς, λίγο πριν αφήσει την τελευταία του πνοή, στις 18.09.2013. Είχε χτυπηθεί θανάσιμα από το μαχαίρι του Γιώργου Ρουπακιά, μέλους της ΧΑ, «όρθιος σε δημόσια θέα». 

Ο Παύλος Φύσσας, αντιφασίστας μουσικός, δεν ήταν το μόνο θύμα της εγκληματικής οργάνωσης. Είχαν προηγηθεί η δολοφονία του Σαχζάτ Λουκμάν, οι επιθέσεις στους Αιγύπτιους αλιεργάτες, στους συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ, σε στέκια και συλλογικότητες. Γιατί αυτό έκανε η Χρυσή Αυγή: γυρνούσε στους δρόμους και τραμπούκιζε, εκφόβιζε, απειλούσε, χτυπούσε, σκότωνε. 

Αυτό κάνει, ούτως ή άλλως, ο φασισμός. Και στη σημερινή συγκυρία, κατά την οποία η ακροδεξιά επικρατεί στη μία μετά την άλλη στις χώρες της Ευρώπης, είναι πιο επιτακτικό από ποτέ να μην ξεχνάμε. Γιατί «Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον, καινούργιο τάχα κάτι να μας φέρει». Το έργο έχει ξαναπαιχτεί και έχει οδηγήσει σε ολοκαυτώματα. Ποτέ ξανά.

Δημοσιογραφική επιμέλεια: Αθανασία Κουλέτα
Motion Design: Σμαρώ Σαχπαζίδου
Art Direction: Γεωργία Κωστάλα
Product Management: Χρήστος Μπαρούνης

ΠΗΓΗ 

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων - Του Νικόλα Σεβαστάκη*

Βλέπει κανείς μια διέγερση, τα μούσκουλα ως απόδειξη ανθεκτικότητας και, φυσικά, τη δηλητηριώδη αισθητικοποίηση της εθνικής υπεροχής (ως κακοφορμισμένης ιδέας περί ανδρείας). Φωτ.: lamiareport.gr/Eurokinissi

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων

Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.

Νικόλας Σεβαστάκης*

ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.

Ο Κασιδιάρης, λοιπόν, υπάρχει ως ανθρωπότυπος μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο και τις προθέσεις του. Υφίσταται σε επίπεδο ζήτησης, αφού ένας κόσμος έχει ταυτιστεί με ένα ακροδεξιό φάσμα ιδεών και συναισθημάτων. Μπορεί αυτές οι ιδέες να είναι εξαιρετικά περιορισμένες και φτωχές, εκείνο όμως που μετράει είναι ότι έχει διαμορφωθεί ένα συναίσθημα που επιλέγει ως «ήρωα» τον Κασιδιάρη. Το ότι χρησιμοποιείται από καιρό το μικρό όνομα και μάλιστα με ένα υποκοριστικό (Ηλίας - «Λιάκος») είναι δείγμα μιας οικειότητας που τρέφει προσδοκίες ή κατασκευάζει κάτι θερμό.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την ενδυνάμωση του «κασιδιαρισμού», χρειαζόμαστε περισσότερα από την ηθική μας αγανάκτηση για ένα πρόσωπο ή νομικά αντίμετρα και προσδοκίες από αποφάσεις του Άρειου Πάγου.

Είναι αυτό το ίδιο συναίσθημα με το οποίο έχουμε ήδη συναντηθεί εκ του σύνεγγυς και στον ψηφιακό κόσμο. Όλες αυτές οι φωνές που παρουσιάζουν το έθνος υπό κατοχή από κάποιους εισβολείς της «Αφρικής» ή της «Ασίας», όλες οι σαρωτικές καταδίκες για τη Μεταπολίτευση ως υποθετικά αριστερού καθεστώτος σήψης και διαφθοράς, όλες οι χειρονομίες χυδαίας άρνησης της διαφορετικότητας και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και οι εκδοχές μανικής αναζήτησης της υπεροπλίας και της αστυνομικής επιβολής, όλα αυτά έχουν τα δικά τους κοινά. Πολλές από αυτές τις ιδέες έχουν φυτρώσει εδώ και χρόνια, αναπτύχθηκαν στις ρίζες του παλαιού χρυσαυγιτισμού και ανακυκλώνονται, πάλι, με καινούργιες προσθήκες.

Υπάρχει αναμφίβολα κάτι επίμονα αυταρχικό που παρασιτεί σε αιτήματα λαϊκής δικαιοσύνης, συγχέοντας κατά σύστημα τη δικαιοσύνη με τη θεαματική τιμωρία και την ψυχο-εκτονωτική εκδίκηση. Κάτι που έχει μετατρέψει τις προσδοκίες «εξυγίανσης των θεσμών» σε κυνήγι διαφόρων εχθρών, δίχως κανένα πολιτικό βάθος και σχέδιο, πέρα από την ηλεκτρική διέγερση που προκαλεί σε έναν κόσμο το να προξενεί «φόβο».

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033 - Του Ξενοφώντα Κοντιάδη* (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Η Μάγδα Φύσσα

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033

Του Ξενοφώντα Κοντιάδη*

Οι εξαγγελίες του Η. Κασιδιάρη ότι πρόκειται να μετάσχει στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές στερούνται νομικής βάσης. Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία (άρθρο 32 παρ. 1 του ΠΔ 26/2012), όπως τροποποιήθηκε το 2023, προϋπόθεση για να ανακηρυχθούν οι εκλογικοί συνδυασμοί των κομμάτων ή συνασπισμοί ανεξάρτητων υποψηφίων είναι μέλη της ηγετικής ομάδας ή της πραγματικής ηγεσίας του κόμματος να μην έχουν καταδικαστεί σε κάθειρξη για μια σειρά αδικημάτων, μεταξύ των οποίων η συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Τη συνδρομή αυτής της προϋπόθεσης ελέγχει αυτεπαγγέλτως το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου.

Με βάση αυτή τη νομοθεσία ο Άρειος Πάγος απέκλεισε ήδη τρεις φορές από τις εκλογές συνδυασμούς με το σκεπτικό ότι πραγματικός αρχηγός ήταν ο Η. Κασιδιάρης. Συγκεκριμένα, με την ιστορική απόφαση 8/2023 αποκλείστηκε το κόμμα «Έλληνες» από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023, παρά την εικονική τοποθέτηση άλλων προσώπων στην ηγεσία του. Με το ίδιο σκεπτικό αποκλείστηκε ο συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων «Έλληνες για την Πατρίδα και την Ελευθερία» από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023. Ακολούθησε ο αποκλεισμός του κόμματος «Σπαρτιάτες» από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, με το σκεπτικό ότι ο Η. Κασιδιάρης ήταν ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος.

Εξάλλου, η συνταγματικότητα της κρίσιμης εκλογικής νομοθεσίας κρίθηκε από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο σε δύο αποφάσεις του, με τις οποίες ακύρωσε την εκλογή τριών βουλευτών του κόμματος «Σπαρτιάτες». Με τις αμφιλεγόμενες αυτές αποφάσεις του (9-10/2025) το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έκανε ένα μετέωρο βήμα αξιολογώντας την ανακήρυξη του συνδυασμού των Σπαρτιατών και τη συμμετοχή τους στις εκλογές με βάση στοιχεία τα οποία προέκυψαν μετά την ανακήρυξη του συνδυασμού από τον Άρειο Πάγο. Η θεμελίωση αυτή επικρίθηκε μεν από τη συνταγματική επιστήμη, ωστόσο οι αποφάσεις του ΑΕΔ συγκροτούν μαζί με τις προαναφερθείσες αποφάσεις του Αρείου Πάγου μία σταθερή νομολογιακή βάση για τον αποκλεισμό συνδυασμών στους οποίους θα μετέχει ο Η. Κασιδιάρης ή θα κριθεί ότι αποτελεί τον πραγματικό ηγέτη του κόμματος.

Τίθεται το ερώτημα μέχρι πότε ισχύει αυτός ο αποκλεισμός για τον Η. Κασιδιάρη, ο οποίος καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή στη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε υπό τον μανδύα της Χρυσής Αυγής. Στην εκλογική νομοθεσία προβλέπεται ότι η αποστέρηση του δικαιώματος κατάρτισης συνδυασμών ισχύει για τη χρονική διάρκεια της ποινής που επιβλήθηκε, η οποία υπολογίζεται από την επόμενη μέρα της οριστικής καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή σε ό,τι αφορά τον Η. Κασιδιάρη από τις 8 Οκτωβρίου 2020 και για 13 χρόνια.

Όπως ρητά προβλέπεται στον εκλογικό νόμο η έκτιση ή η παραγραφή της ποινής δεν επηρεάζει τον υπολογισμό αυτού του χρονικού διαστήματος, άρα η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι ο αποκλεισμός του θα παύσει να ισχύει στις 7 Οκτωβρίου 2033. Διατηρεί πάντως το δικαίωμα να είναι μεμονωμένος υποψήφιος εκτός εκλογικών συνδυασμών, χωρίς αυτό να του επιτρέπει να εκλεγεί αφού θα έπρεπε να συγκεντρώσει αριθμό ψήφων ίσων με το 3% σε επίπεδο επικράτειας, το οποίο είναι μαθηματικά αδύνατον.”

Μάγδα Φύσσα για Κασιδιάρη: «Δεν θέλω να λερώσω το στόμα μου με την αποφυλάκιση ενός φασίστα»

Οι εκδηλώσεις του «Αντιφασιστικού Σεπτέμβρη», της ετήσιας πρωτοβουλίας που πραγματοποιείται στο Κερατσίνι στη μνήμη του Παύλου Φύσσα, ο οποίος δολοφονήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 2013 από μέλη της Χρυσής Αυγής, ξεκίνησαν φέτος με ομιλία της μητέρας του, Μάγδας Φύσσα.

Κατά την έναρξη των εκδηλώσεων, η ίδια καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού.

Η Μάγδα Φύσσα αναφέρθηκε στην αποφυλάκιση Κασιδιάρη από τις φυλακές Δομοκού, επιλέγοντας να μην επικεντρώσει σε εκείνον την ομιλία της.

«Θα μου επιτρέψετε αυτές τις μέρες, να μη λερώσω το στόμα μου με εκείνους που λέρωσαν τα χέρια τους ξανά και ξανά με αίμα», είπε, προσθέτοντας ότι ειδικά αυτές τις ημέρες θέλει να μιλά μόνο για το παιδί της.

Στη συνέχεια, σημείωσε: «Το μόνο, όμως, που θέλω να πω σε σχέση με αυτή την εξέλιξη είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα, γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί; Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου».

Την Παρασκευή 18 Σεπτέμβρη συμπληρώνονται 13 χρόνια από τη δολοφονία του αντιφασίστα μουσικού και μεταλλεργάτη Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι από το τάγμα εφόδου της ναζιστικής εγκληματικής Χρυσής Αυγής. Την ίδια μέρα στις 5.30 το απόγευμα θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση στο μνημείο του Παύλου Φύσσα (Π. Φύσσα 60, Κερατσίνι), ενώ θα ακολουθήσει πορεία προς το Μπλόκο της Κοκκινιάς.

Αναλυτικά,  η ομιλία της Μάγδας Φύσσα:

«Καλώς βρεθήκαμε αυτόν τον 13ο Σεπτέμβρη, τον Σεπτέμβρη της άγριας απώλειας και της παντοτινής απουσίας, τον Σεπτέμβρη του αγώνα, της υπομονής, της επιμονής, και δυσβάσταχτης αντοχής. Καλώς ανταμώσαμε ξανά πάνω από τη μνήμη που καίει την πληγή πάνω από μια δεκαετία.

Και που εσείς είστε ακόμα εδώ για τον Παύλο, για τον γιο μας με τον Τάκη, τον αδερφό της Ειρήνης, το γελαστό παιδί που σκότωσαν οι φασίστες μια νύχτα που από τότε έχει να ξημερώσει ξανά.

Ευχαριστώ όσους και όσες είστε εδώ απόψε. Όσους και όσες θα περάσουν από εδώ αυτές τις μέρες, όσους και όσες άφησαν το δικό τους χνάρι σε αυτόν τον αγώνα.

Κι όταν μιλάω για αγώνα, δεν θα μπορούσα να μην σκεφτώ τον Ανδρέα Τζέλη, τον πρώτο δικηγόρο που μπήκε σπίτι μας. Και έγινε οικογένεια. Εκείνον που μέσα στην απόλυτη τραγωδία έφτιαξε ένα μέρος να νιώθουμε σιγουριά.

Ελπίζω να είναι μαζί με τον Παύλο τώρα, να μας κοιτάνε με βλέμμα σιγουριάς ότι κάναμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε μέχρι το τέλος.

Φέτος είναι η πρώτη φορά που ο Σεπτέμβρης μας βρίσκει χωρίς δικαστική εκκρεμότητα, έχοντας κατέβει τα σκαλιά του Εφετείου, χωρίς την προοπτική να τα ανέβουμε ξανά.

Είμαστε εδώ με την τελεσίδικη απόφαση ότι η Χρυσή Αυγή ήταν, είναι και θα είναι, σε όποια μορφή θελήσουν να της δώσουν στο μέλλον, μια εγκληματική οργάνωση που τρομοκρατεί, κυνηγά, χτυπά και τελικά δολοφονεί κάθε άνθρωπο που επιμένει να προχωρά με ψηλά το κεφάλι, αναζητώντας μια ελεύθερη ζωή.

Είμαι σίγουρη ότι στο μυαλό σας, όπως φυσικά και στο δικό μου, υπάρχει η αποφυλάκιση Κασιδιάρη. Θα μου επιτρέψετε αυτές τις μέρες, να μη λερώσω το στόμα μου με εκείνους που λέρωσαν τα χέρια τους ξανά και ξανά με αίμα.

Θα μου επιτρέψετε, ειδικά αυτές τις μέρες, να μιλάω μόνο για το παιδί μου. Το μόνο, όμως, που θέλω να πω σε σχέση με αυτή την εξέλιξη είναι να αναρωτηθούμε πόσοι περιμένουν την αποφυλάκιση ενός φασίστα, γνωρίζοντας πλέον τι έχει συμβεί; Εκεί πυκνώνει ο θυμός μου και προσπαθώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου.

Όπως είπα όμως, αυτές οι μέρες είναι του αντιφασίστα Παύλου Φύσσα. Κι εγώ είμαι εδώ σαν τη μάνα που δεν θα σταματήσω ποτέ να καμαρώνω μέσα στο απέραντο πένθος για τον γιο μου.

Εύχομαι από καρδιάς να μην υποχωρήσει η αγάπη μπροστά στο μίσος, η μνήμη μπροστά στη λήθη και ο αγώνας μπροστά στην αδιαφορία. Είναι χαρμολύπη για εμένα οι συναντήσεις μας αυτές.

Σας ευχαριστώ που είστε ακόμα μαζί, όπως ευχαριστώ και προσωπικά τον δήμαρχο Κερατσινίου, Χρήστο Βρεττάκο, για την παραχώρηση των Λιπασμάτων, που έγινε ο τόπος που συναντιόμαστε κάθε χρόνο. Καλώς βρεθήκαμε στον αντιφασιστικό Σεπτέμβρη. Καλή δύναμη! Σας ευχαριστώ έναν έναν προσωπικά».

ΠΗΓΗ 

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες - Του Χρήστου Αβραμίδη (VIDEO & ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες (video)

• Χρήστος Αβραμίδης

Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη συνοδεύεται ήδη από μια επιχείρηση επιστροφής του στην κεντρική πολιτική σκηνή με το γνώριμο προσωπείο του «αντισυστημικού». Μόνο που η πραγματική ιστορία της Χρυσής Αυγής είναι η ιστορία μιας ναζιστικής οργάνωσης που υπηρέτησε εργοδοτικά συμφέροντα, κανονικοποιήθηκε από μεγάλα ΜΜΕ, απέκτησε διαύλους με την κρατική εξουσία και μπόρεσε για χρόνια να δρα μέσα σε ένα περιβάλλον θεσμικής ανοχής, σε πράξεις που αν τις έκαναν αριστεροί/αναρχικοί θα είχαμε αμέσως εκατοντάδες συλλήψεις.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, από τις φυλακές Δομοκού, μετά την ολοκλήρωση της ποινής του — επτά χρόνια πραγματικής έκτισης και έξι που υπολογίστηκαν μέσω ημερομισθίων εργασίας. Βγαίνοντας ανακοίνωσε ουσιαστικά την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή και μίλησε για ένα «νέο, ισχυρό εθνικό κόμμα». Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, το Εφετείο είχε επιβεβαιώσει την καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Η χρονική στιγμή έχει έναν σχεδόν ανατριχιαστικό συμβολισμό. Σε τρεις ημέρες συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Και ήδη γύρω από τον Κασιδιάρη επιχειρείται να ξαναχτιστεί μια παλιά απάτη: η εικόνα του διωκόμενου, του απαγορευμένου, του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι στο «σύστημα».

Μόνο που για να δεχτεί κανείς αυτή την εικόνα πρέπει να ξεχάσει σχεδόν ολόκληρη την ιστορία της Χρυσής Αυγής.

Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος κρατούσε το μαχαίρι τη νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013. Αυτό το γνωρίζουμε.

Το ερώτημα είναι πώς μια νεοναζιστική οργάνωση απέκτησε τόση δύναμη ώστε ένα οργανωμένο τάγμα εφόδου να μπορεί να κινητοποιηθεί μέσα στη νύχτα στο Κερατσίνι, να περικυκλώσει μια παρέα ανθρώπων και τελικά να δολοφονήσει τον έναν εξ αυτών.

Και για να απαντήσεις σε αυτό, πρέπει να δεις πολύ περισσότερα από τον Ρουπακιά.

Το «αντισυστημικό» κόμμα των εφοπλιστών

Η Χρυσή Αυγή παρουσιαζόταν ως δύναμη που θα γκρέμιζε το «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα». Μέσα στη Βουλή, όμως, έδειχνε αξιοθαύμαστη ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα ενός πολύ συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας: του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Κοινοβουλευτικού Ελέγχου που δημοσιοποιήθηκαν το 2013, μέσα σε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο οι βουλευτές της είχαν καταθέσει περισσότερες από 140 ερωτήσεις, αναφορές και αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων προς το υπουργείο Ναυτιλίας, για ζητήματα που αφορούσαν μεταξύ άλλων ναυτιλιακές εταιρείες, ακτοπλοΐα, λιμάνια και ιδιωτικοποιήσεις.

Η κατεύθυνση δεν ήταν δύσκολο να διαγνωστεί.

Τον Νοέμβριο του 2012 ο Γιώργος Γερμενής, ο διαβόητος «Καιάδας», κατακεραύνωνε από το βήμα της Βουλής την προοπτική φορολόγησης των πλοίων. Προειδοποιούσε ότι, αν εφαρμοζόταν το μέτρο, οι εφοπλιστές θα κατέβαζαν την ελληνική σημαία και θα επέλεγαν κάποια άλλη που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά τους (μιλάμε για συγκινητική αγάπη για την πατρίδα).

Δύσκολα μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί πιο καθαρά το δικαίωμα του κεφαλαίου να εκβιάζει ένα κράτος με τη μεταφορά της επιχειρηματικής του δραστηριότητας.

Αυτό ήταν το «αντισυστημικό» οικονομικό πρόγραμμα της οργάνωσης: μπράβοι στους δρόμους για τους αδύναμους, εξαιρετική κατανόηση για τις ανησυχίες των ισχυρών.

Στο Πέραμα ο φασισμός έδειξε σε ποιον ήταν χρήσιμος

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο αυτής της σχέσης δεν βρισκόταν όμως στη Βουλή.

Βρισκόταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Εκεί υπήρχε ένα πραγματικό ταξικό πρόβλημα. Ισχυρό συνδικάτο, οργανωμένοι εργάτες, συλλογικές συμβάσεις, απεργίες και εργοδοσίες που ήθελαν χαμηλότερο εργατικό κόστος και λιγότερη συνδικαλιστική ισχύ.

Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε πρόθυμη να δώσει τη δική της λύση.