Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων: Ψήφισμα σχετικά με το άσυλο των προσφύγων και την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης

 AP Photo/Amel Emric | ΠΗΓΗ: efsyn.gr

Α΄ ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

 

Σχετικά με το άσυλο των προσφύγων και την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης

 

Η νέα Κοινή Υπουργική Απόφαση του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου αποτελεί μνημείο ντροπής για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Με διάταξη που εμπλέκει τους δικηγόρους στο ρατσιστικό δόγμα “επιστροφή ή φυλακή”, το Υπουργείο επιχειρεί να τους μετατρέψει σε εργαλείο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, προβλέποντας πρόσθετη αμοιβή 250 ευρώ όταν η νομική συμβουλή τους οδηγήσει, μέσα σε δύο μήνες, σε δήλωση οικειοθελούς αναχώρησης του αιτούντος άσυλο.

Η κυβέρνηση φαίνεται να κοστολογεί ακόμη και τη συνείδηση των δικηγόρων, επιδιώκοντας, μέσω της απειλής της φυλάκισης ή της κράτησης, να εξωθήσει τους πρόσφυγες στην παραίτηση από το δικαίωμά τους στη διεθνή προστασία. Έτσι, ο δικηγόρος παύει να λειτουργεί ως υπερασπιστής των δικαιωμάτων τους και μετατρέπεται σε κρίκο της αντιπροσφυγικής πολιτικής του κράτους. Οι άνθρωποι που εγκαταλείπουν τη φτώχεια και τους πολέμους —οι οποίοι, ακόμη και με βάση το πανάρχαιο εθιμικό δίκαιο, είχαν το δικαίωμα να ζητήσουν άσυλο— αφήνονται έρμαια της κρατικής αυθαιρεσίας και των κατάφωρων παραβιάσεων των δικαιωμάτων τους.

Στις μέρες μας οι μάσκες έχουν πέσει. Από το Ιράν έως τη Γάζα και από τον Λίβανο έως την Υεμένη, οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις αντιμετωπίζουν τους λαούς ως αναλώσιμο υλικό για τις σφαίρες επιρροής τους, αφήνοντας πίσω τους νεκρούς, καμένη γη και εκατομμύρια ξεριζωμένους. Η σιδερόφρακτη ΕΕ φέρει βαριά ευθύνη για το Αντιμεταναστευτικό και Αντιπροσφυγικό Σύμφωνο, την πολιτική των κλειστών συνόρων, τους πάνω από 30.000 νεκρούς στη Μεσόγειο την τελευταία δεκαετία, το ναυάγιο της Πύλου και τη χρηματοδότηση των απάνθρωπων στρατοπέδων κράτησης.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αναλαμβάνει τον ρόλο του “κυνηγού κεφαλών” των κατατρεγμένων προσφύγων, δημιουργώντας μια στρατιά “αόρατων” εργαζομένων χωρίς χαρτιά, βορά στην εκμετάλλευση και στη στέρηση κάθε εργασιακού δικαιώματος, ενώ ταυτόχρονα δηλώνει ότι αναζητά εκατοντάδες χιλιάδες εργατικά χέρια για την ύπαιθρο και τα μεγάλα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης.

Απέναντι στον κυβερνητικό μισανθρωπισμό, την πατριδοκαπηλία και την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα, απαιτούμε:

• Την άμεση απόσυρση της ΚΥΑ και την κατάργηση του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ, που αποτελεί τη βάση του αντιμεταναστευτικού πλαισίου της κυβερνητικής πολιτικής.

• Άσυλο, προστασία, στέγη, νομιμοποιητικά και ελεύθερα ταξιδιωτικά έγγραφα για όλους τους πρόσφυγες και τους μετανάστες.

• Δωρεάν, εξατομικευμένη, υψηλής ποιότητας και ανεξάρτητη νομική συνδρομή και εκπροσώπηση των αιτούντων άσυλο σε όλα τα στάδια της διαδικασίας.

• Καμία εμπλοκή της χώρας μας στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Ειρήνη, αλληλεγγύη, ανεξαρτησία και συλλογική ευημερία των λαών.

Μουντιάλ: Ινφαντίνο (πρόεδρος της FIFA) και Τραμπ βάζουν πωλητήριο στη διοργάνωση - Με μποϊκοτάζ απειλεί η UEFA

Με μποϊκοτάζ του Μουντιάλ είναι έτοιμη να απαντήσει η UEFA στο πωλητήριο που βάζουν Ινφαντίνο και Τραμπ στη διοργάνωση

«Σεισμό» έχει προκαλέσει η είδηση πως ο πρόεδρος της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, προτίθεται να πουλήσει μετοχές του Μουντιάλ σε επιχειρηματίες που βρίσκονται στον στενό κύκλο του Ντόναλντ Τραμπ, με τις ευρωπαϊκές ομοσπονδίες να σκέφτονται πλέον ανοιχτά να μποϊκοτάρουν την επόμενη διοργάνωση.

Η κόντρα μεταξύ FIFA και UEFA κλιμακώνεται, μετά τις αποκαλύψεις των Financial Times για το σχέδιο ιδιωτικοποίησης μέρους των εμπορικών δραστηριοτήτων της FIFA, το οποίο επιβεβαίωσε και ο πρόεδρός της, Τζιάνι Ινφαντίνο.

Η εφημερίδα Times ανέφερε χθες (28/7) ότι ο Ινφαντίνο σχεδίαζε να πουλήσει μερίδια στο τουρνουά σε ιδιώτες επενδυτές. Το δημοσίευμα ανέφερε ότι ο επικεφαλής της Διεθνούς Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας είχε συνομιλίες με επενδυτές κοντά στην κυβέρνηση του προέδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, και προειδοποίησε ότι η κίνηση αυτή θα μπορούσε να έχει «καταστροφικές» επιπτώσεις στο ποδόσφαιρο.

Η UEFA εξέδωσε και σχετική ανακοίνωση άμεσα, στην οποία αναφέρεται: «Η UEFA το παίρνει εξαιρετικά σοβαρά. Το ίδιο θα πρέπει να κάνει κάθε Εθνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Το ίδιο θα πρέπει να κάνει κάθε ενδιαφερόμενος: πρωταθλήματα, σύλλογοι, παίκτες, οπαδοί, κυβερνήσεις και όλοι όσοι ενδιαφέρονται για το μέλλον του αθλήματος. Η ψυχή και η διακυβέρνηση του ποδοσφαίρου δεν είναι περιουσιακά στοιχεία προς διαπραγμάτευση – ειδικά με μηδενική διαφάνεια ως προς το ποιος κερδίζει οικονομικά. Κανείς μας δεν είναι ιδιοκτήτης του ποδοσφαίρου. Δεν είναι δουλειά της FIFA να το πουλήσει».

Έκτακτη τηλεδιάσκεψη των μελών της UEFA

Σύμφωνα με το Sky News UK, αρκετές ευρωπαϊκές ομοσπονδίες εξετάζουν ακόμη και το ενδεχόμενο μποϊκοτάζ του Παγκοσμίου Κυπέλλου, εφόσον προχωρήσει η δημιουργία της FIFA Forward Enterprise, μιας νέας θυγατρικής στην οποία θα μεταφερθεί μέρος των εμπορικών δικαιωμάτων της ομοσπονδίας.

Η UEFA και αρκετές ευρωπαϊκές ομοσπονδίες εκφράζουν έντονη δυσαρέσκεια, καθώς υποστηρίζουν ότι δεν ενημερώθηκαν για το σχέδιο πριν αυτό γίνει γνωστό μέσω του Τύπου. Μάλιστα, μέσα στην εβδομάδα αναμένεται τηλεδιάσκεψη των μελών της UEFA για τον καθορισμό κοινής στάσης.

Στο τραπέζι βρίσκεται ακόμη και η αποχώρηση από τις διοργανώσεις της FIFA, με πρώτο πιθανό αντίκτυπο το Μουντιάλ Γυναικών του 2027 και στη συνέχεια το Παγκόσμιο Κύπελλο Ανδρών του 2030.

Τελεσίγραφο Ινφαντίνο

Σύμφωνα με δημοσιεύματα πάντως ο Ινφαντίνο μοιάζει αποφασισμένος έχοντας την απόλυτη στήριξη του Ντόναλντ Τραμπ, με τον οποίο οι σχέσεις του είναι παραπάνω από εξαιρετικές. Εξάλλου ο Αμερικανός πρόεδρος έφτασε να τον σκεφτεί ως πρόταση για επόμενο Γ.Γ του ΟΗΕ…

Οι Ομοσπονδίες φέρονται να έλαβαν επιστολή από τον ισχυρό άνδρα της FIFA, ζητώντας την απάντησή τους μέχρι τις 19 Σεπτεμβρίου και θέλοντας να γίνει αποδεκτό το πλάνο πώλησης του Μουντιάλ σε fund προς εμπορική εκμετάλλευση, έτσι ώστε να προκύψουν και πολλά περισσότερα έσοδα για τις ομοσπονδίες, όπως τονίζει.

«Η επόμενη φάση ανάπτυξής μας απαιτεί μια δομή που έχει σχεδιαστεί ειδικά για τον σκοπό αυτό, στην οποία η εμπορική πλευρά του παιχνιδιού λειτουργεί ως μια στοχευμένη και αφοσιωμένη επιχείρηση, με την αξία της να κατανέμεται περισσότερο και καλύτερα σε όλο τον κόσμο. Κάθε ομοσπονδία-μέλος της FIFA θα πρέπει να έχει την ευκαιρία να λάβει ένα δίκαιο μερίδιο της διαθέσιμης χρηματοδότησης για να χτίσει το δικό της μέλλον, αποφασίζοντας η ίδια αντί να βασίζεται σε άλλους. Πρόκειται για τον εκδημοκρατισμό του ποδοσφαίρου παγκοσμίως», δήλωσε ο πρόεδρος της FIFA.

Παρουσιάζοντας το σχέδιο, η FIFA τόνισε ότι τα 4,2 δισεκατομμύρια ευρώ από τα έσοδα από την πώληση του 20% της FFE θα επιτρέψουν σε κάθε μία από τις 211 ομοσπονδίες-μέλη της να λάβει ένα μερίδιο αξίας περίπου 17.5 εκατομμυρίων ευρώ, το οποίο θα μπορεί να  κρατήσει ή να πουλήσει.

Μουντιαλικό χρηματιστήριο ονειρεύεται ο Κούσνερ

Η νέα εταιρεία εκτιμάται ότι θα αποτιμηθεί στα 20 δισ. δολάρια, με τη FIFA να σχεδιάζει την πώληση ποσοστού άνω του 20% σε ιδιώτες επενδυτές, αντλώντας περίπου 4,2 δισ. δολάρια. Το εγχείρημα φέρεται να υποστηρίζεται από την JPMorgan, ενώ βασικός επενδυτής εμφανίζεται η Thrive Eternal του Τζος Κούσνερ. Πρόκειται για τον γιο του Τζάρεντ Κούσνερ, που αποτελεί άνθρωπο απόλυτης εμπιστοσύνης του Ντόναλντ Τραμπ, αφού υπήρξε εξάλλου και μέλος της διαπραγματευτικής ομάδας για τη συμφωνία με το Ιράν.

Σύμφωνα με διαρροές, το ταμείο Thrive και οι άλλοι μέτοχοί του δεν θα συμμετέχουν άμεσα στην κατανομή των εσόδων του Μουντιάλ, αφού επικεφαλής της FFE θα τοποθετηθεί ο ίδιος ο Τζιάνι Ινφαντίνο, αλλά θα μπορούν να επωφεληθούν από την μεταπώληση των μετοχών τους σε άλλους επενδυτές και, όπως φημολογείται, και στο χρηματιστήριο στο μέλλον. Η προσδοκία τους είναι επομένως ότι ο κύκλος εργασιών της FIFA θα συνεχίσει να αυξάνεται, κατά συνέπεια και η αποτίμηση της FFE.

Ο εκφυλισμός του ποδοσφαίρου και η διάλυση νόμων και κανονισμών ως «εκδημοκρατισμός»

Τέμπη: Κωλοτούμπα της κυβέρνησης που παίρνει πίσω τη δέσμευση για το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ελέγχου Αμαξοστοιχιών (ETCS), ενώ επιτίθεται στους δημοσιογράφους που έκαναν την αποκάλυψη (VIDEO)

Η κυβέρνηση παίρνει πίσω τη δέσμευση για το ETCS και επιτίθεται στους δημοσιογράφους που το αποκάλυψαν

• Χρήστος Αβραμίδης

Η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί ότι το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ελέγχου Αμαξοστοιχιών, το ETCS, θα ήταν πλήρως εγκατεστημένο και λειτουργικό στη γραμμή Αθήνα–Θεσσαλονίκη έως το τέλος του καλοκαιριού του 2026. Ύστερα από επίμονες ερωτήσεις, αναγκάστηκε να ομολογήσει τη θλιβερή αλήθεια: η δέσμευση δεν πρόκειται να τηρηθεί.

Αυτή είναι μια πολύ κακή είδηση για το δημόσιο συμφέρον. Μια κοροϊδία για τους συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών και για όλους μας.

Η κυβέρνηση μάς είπε ψέματα. Η δέσμευσή της καταρρέει με πάταγο.

Ο Κωνσταντίνος Κυρανάκης δεν είχε μιλήσει απλώς για τοποθέτηση εξοπλισμού. Είχε δηλώσει ξεκάθαρα ότι έως το τέλος του καλοκαιριού ο σιδηροδρομικός άξονας Αθήνα–Θεσσαλονίκη θα λειτουργεί με 100% σηματοδότηση, 100% τηλεδιοίκηση και 100% ETCS.

Μόλις στις 8 Ιουνίου, περίπου ενάμιση μήνα πριν, είχαμε ρωτήσει προσωπικά τον κυβερνητικό εκπρόσωπο αν η συγκεκριμένη δέσμευση εξακολουθεί να ισχύει:

«Ο κύριος Κυρανάκης έχει δεσμευτεί ότι ως το τέλος του καλοκαιριού του 2026 η γραμμή Αθήνα–Θεσσαλονίκη θα διαθέτει πλήρως εγκατεστημένα και λειτουργικά τα κρίσιμα συστήματα ασφαλείας. Είπε συγκεκριμένα 100% σηματοδότηση, 100% τηλεδιοίκηση και συστήματα αυτόματης πέδησης ETCS. Τώρα που φεύγει από το Υπουργείο Μεταφορών και με δεδομένο ότι αυτά που ακούμε είναι ότι δεν προχωράει οπωσδήποτε και πολύ καλά όλο αυτό, αυτή η δέσμευση συνεχίζει να ισχύει ή θα χάσετε και αυτή την προθεσμία για τον σιδηρόδρομο;»

Η απάντηση του Παύλου Μαρινάκη ήταν κατηγορηματική:

«Η ενημέρωση που έχω είναι ότι θα υλοποιηθούν όλα όσα έχει δεσμευτεί ο Υπουργός και, δεδομένης της συνέχειας που υπάρχει στο Κράτος και στην Κυβέρνηση, ό,τι έχει πει ο απερχόμενος Υπουργός θα το συνεχίσει ο ή η διάδοχός του».

Ρωτήσαμε, δηλαδή, αν ισχύει μια επίσημη κυβερνητική δέσμευση. Ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε ότι ισχύει.

Ενάμιση μήνα αργότερα, η κυβέρνηση δεν μιλά πλέον για λειτουργία του ETCS. Μιλά για ολοκλήρωση της εγκατάστασης και για πιστοποιήσεις και αδειοδοτήσεις που θα ακολουθήσουν.

Πρώτα, επομένως, θα ολοκληρωθεί η εγκατάσταση. Μετά θα γίνουν οι πιστοποιήσεις και οι αδειοδοτήσεις. Και κάποτε αργότερα —άγνωστο πότε— το σύστημα θα λειτουργήσει κιόλας.

Η κυβερνητική δέσμευση, όμως, δεν ήταν ότι το καλοκαίρι θα υπάρχουν τοποθετημένα μηχανήματα στα τρένα και στις ράγες. Ήταν ότι το σύστημα θα είναι επιχειρησιακά λειτουργικό.

Τα κίτρινα κουτιά του ETCS στα τρένα και στις ράγες δεν πρόκειται να σώσουν κανέναν, αν παραμένουν απλώς εγκατεστημένα, χωρίς να έχουν μπει καν στην πρίζα. Δεν αρκεί να υπάρχουν. Πρέπει να λειτουργούν.

Επομένως, δεν έχει καμία ουσία να απαριθμεί η κυβέρνηση πού έχει τοποθετηθεί εξοπλισμός και πού όχι, αν δεν μπορεί να απαντήσει πότε το σύστημα θα τεθεί πραγματικά σε λειτουργία.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επιχείρησε, μάλιστα, να αντιστρέψει την ευθύνη. Υποστήριξε περίπου ότι, αν το ETCS άρχιζε να λειτουργεί, οι δημοσιογράφοι θα κατήγγελλαν ότι τέθηκε σε λειτουργία χωρίς να έχει ελεγχθεί.

Ποιος έθεσε, όμως, τη συγκεκριμένη προθεσμία;

Οι δημοσιογράφοι δεσμεύτηκαν ότι έως το τέλος του καλοκαιριού το ETCS θα είναι πλήρως εγκατεστημένο, πιστοποιημένο και επιχειρησιακά λειτουργικό;

Η κυβέρνηση δεσμεύτηκε.

Οι δημοσιογράφοι πήραν στα σοβαρά αυτήν τη δέσμευση και ζήτησαν να μάθουν αν θα τηρηθεί.

Αν οι απαραίτητοι έλεγχοι και οι πιστοποιήσεις δεν προλαβαίνουν να ολοκληρωθούν, αυτό δεν αποτελεί μομφή εναντίον όσων ρωτούν. Αποτελεί ομολογία ότι η κυβέρνηση ανακοίνωσε ένα χρονοδιάγραμμα που δεν μπορούσε να τηρήσει.

Παρουσίαζαν το ETCS ως ένα σύστημα που θα ήταν επιχειρησιακά λειτουργικό μέσα στο καλοκαίρι. Τώρα παίρνουν πίσω τη δέσμευσή τους και εγκαλούν τους δημοσιογράφους που τους τη θυμίζουν.

Εμείς φταίμε, δηλαδή, επειδή η κυβέρνηση παραβίασε τη δική της δέσμευση;

Για να καλυφθεί, ο Παύλος Μαρινάκης κατέφυγε σε παλιότερη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μόνο που το ερώτημα δεν αφορούσε μια περσινή εξαγγελία του Πρωθυπουργού. Αφορούσε τη φετινή και σαφή δέσμευση του Κωνσταντίνου Κυρανάκη για 100% λειτουργία του ETCS έως το τέλος του καλοκαιριού.

Μια δέσμευση την οποία ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είχε επιβεβαιώσει στις 8 Ιουνίου.

Η παλιότερη δήλωση του Πρωθυπουργού, αντί να καλύψει την κυβέρνηση, την εκθέτει ακόμη περισσότερο. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε δηλώσει ότι έως τον Σεπτέμβριο του 2025 το ETCS θα είχε τοποθετηθεί στις αμαξοστοιχίες της κεντρικής γραμμής.

Σχεδόν έναν χρόνο αργότερα, το σύστημα όχι μόνο δεν λειτουργεί, αλλά δεν έχουν ολοκληρωθεί ούτε τα προηγούμενα στάδια που απαιτούνται για να τεθεί σε λειτουργία.

Η δήλωση που επιστρατεύτηκε ως δικαιολογία αποδεικνύει ότι ούτε το προηγούμενο κυβερνητικό χρονοδιάγραμμα τηρήθηκε.

Στην απάντησή του, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος προσπάθησε επίσης να μπερδέψει τη συζήτηση. Ρωτούσαμε για ένα συγκεκριμένο σύστημα ασφαλείας, το ETCS, και εκείνος απαντούσε για άλλα συστήματα.

Μίλησε για σηματοδότηση, για τηλεδιοίκηση, για ποσοστά και για πέντε διαφορετικές δικλείδες ασφαλείας. Μόνο στο αν θα λειτουργήσει το ETCS, όπως είχε δεσμευτεί η κυβέρνηση, δεν απάντησε.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο.

Τον Φεβρουάριο του 2025, όταν είχαμε ρωτήσει ξανά για το ETCS, ο Παύλος Μαρινάκης είχε απαντήσει:

«Ό,τι έχει εγκατασταθεί, λειτουργεί».

Όταν ολοκληρώθηκε η ενημέρωση και αποχώρησε, προστέθηκε στην επίσημη απομαγνητοφώνηση διευκρίνιση που ουσιαστικά αναιρούσε την απάντησή του. Το σύστημα δεν ήταν πλήρως εγκατεστημένο στα τρένα, αλλά βρισκόταν ακόμη «σε φάση υλοποίησης».

Τώρα, ο ίδιος ο διευθύνων σύμβουλος των Σιδηροδρόμων Ελλάδος παραδέχτηκε στη Βουλή ότι «το ETCS σήμερα δεν λειτουργεί».

Ν.Δ. και "Καθημερινή" σε αποστολή στο Ισραήλ με έξοδα του ισραηλινού λόμπι - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ τού Reporters United (ΕΙΚΟΝΕΣ)

ΝΔ και Καθημερινή σε αποστολή στο Ισραήλ με έξοδα του ισραηλινού λόμπι

Στα μέσα Ιουλίου -και παρά τη γενοκτονία- ένας υφυπουργός, τρεις βουλευτές της ΝΔ και ένας δημοσιογράφος της Καθημερινής συνάντησαν εκπροσώπους της κυβέρνησης Νετανιάχου και του συμπλέγματος εθνικής ασφαλείας του Ισραήλ – μετά από πρόσκληση (και πληρωμή εξόδων) εκ μέρους του σημαντικότερου (και άγνωστου) ισραηλινού λόμπι στην Ευρώπη. Πώς επιτρέπεται μέλος της κυβέρνησης και βουλευτές να λαμβάνουν παροχές σε είδος από οργάνωση λόμπι που συνδέεται με ξένη κυβέρνηση; Και πόσο αξιόπιστη είναι η δημοσιογραφία για το Ισραήλ όταν τα έξοδά της πληρώνει το ισραηλινό λόμπι;

Εικονογράφηση: Spoovio

Θοδωρής Χονδρόγιαννος, Νικόλας Λεοντόπουλος, Yossi Bartal

Στις 16 Ιουλίου 2026 η πρεσβεία της Ελλάδας στο Ισραήλ διαφήμισε πως πριν λίγες μέρες ο υφυπουργός Εργασίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη (ο Κώστας Καραγκούνης), τρεις ακόμη βουλευτές της ΝΔ (Κωνσταντίνος Κεφαλογιάννης, Δημήτρης Κούβελας, Γιώργος Σταμάτης) και ένας δημοσιογράφος της Καθημερινής (Αθανάσιος Κατσικίδης) συνάντησαν εκπροσώπους της κυβέρνησης Νετανιάχου στο Ισραήλ – μετά από πρόσκληση (και πληρωμή εξόδων) εκ μέρους του σημαντικότερου ισραηλινού λόμπι στην Ευρώπη και παρά τις αναφορές κορυφαίων διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων για εγκλήματα πολέμου στη Γάζα.

Κατά την παραμονή της στο Ισραήλ η ελληνική αποστολή συνάντησε αξιωματούχους του υπουργείου Εξωτερικών και του υπουργείου Άμυνας, μέλη της Κνεσέτ (του ισραηλινού κοινοβουλίου) που στηρίζει την κυβέρνηση Νετανιάχου, στελέχη του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (νευραλγικής υπηρεσίας που είναι επιφορτισμένη με την εθνική ασφάλεια του ισραηλινού κράτους και υπάγεται στο πρωθυπουργικό γραφείο του κ. Νετανιάχου) και του Ινστιτούτου Μελετών Εθνικής Ασφάλειας (INSS), μιας απ’ τις σημαντικότερες δεξαμενές σκέψης για θέματα εθνικής ασφάλειας στο Ισραήλ.

Βουλευτές της ΝΔ και Καθημερινή σε αποστολή στο Ισραήλ

Στις φωτογραφίες εμφανίζονται ο υφυπουργός Εργασίας Κώστας Καραγκούνης, οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας Δημήτρης Κούβελας, Κωνσταντίνος Κεφαλογιάννης και Γεώργιος Σταμάτης, καθώς και ο δημοσιογράφος της Καθημερινής Αθανάσιος Κατσικίδης, σε συναντήσεις με εκπροσώπους της κυβέρνησης Νετανιάχου και του συμπλέγματος εθνικής ασφαλείας του Ισραήλ.

Διακήρυξη της Μαδρίτης στο συνέδριο, με τίτλο «Το Δικαίωμα στην Αντίσταση»

Διακήρυξη της Μαδρίτης για το Δικαίωμα στην Αντίσταση

Στις 13–14 Ιουνίου 2026, εκπρόσωποι οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτικών οργανώσεων, δικτύων αλληλεγγύης, νομικοί, ερευνητές, ακτιβιστές και άτομα που έχουν επηρεαστεί άμεσα από καθεστώτα απαγόρευσης, κυρώσεων και αντιτρομοκρατικά πλαίσια συγκεντρώθηκαν στη Μαδρίτη στο συνέδριο με τίτλο «Το Δικαίωμα στην Αντίσταση».

Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία η παγκόσμια αρχιτεκτονική του λεγόμενου «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας» συνεχίζει να επεκτείνεται πέρα από τις αρχικές της δικαιολογίες, λειτουργώντας όχι απλώς ως πλαίσιο ασφάλειας αλλά ως σύστημα πολιτικής διακυβέρνησης. Σε ολόκληρη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν, οι αντιτρομοκρατικοί νόμοι, τα καθεστώτα απαγόρευσης οργανώσεων, τα συστήματα κυρώσεων, οι εξουσίες επιτήρησης και οι χρηματοοικονομικοί περιορισμοί έχουν μετατραπεί σε μέσα μέσω των οποίων τα κράτη ρυθμίζουν την πολιτική νομιμοποίηση, καταστέλλουν τη διαφωνία, ποινικοποιούν την αντίσταση και διευκολύνουν την αποικιοκρατική κυριαρχία.

Οι συμμετέχοντες/ουσες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι λεγόμενοι κατάλογοι τρομοκρατικών οργανώσεων, καθώς και οι κυρώσεις και οι περιορισμοί που απορρέουν από αυτούς, αποτελούν έναν από τους κεντρικούς πυλώνες αυτής της αρχιτεκτονικής. Μακριά από το να αποτελούν ουδέτερους νομικούς μηχανισμούς, λειτουργούν ως πολιτικά εργαλεία που διευκολύνουν την ιμπεριαλιστική παρέμβαση, παγιώνουν τις παγκόσμιες ιεραρχίες ισχύος και επεκτείνουν μορφές καταναγκασμού πέρα από την εδαφική εμβέλεια των κρατών.

Το πλαίσιο αυτό έχει διευκολύνει την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, τη  συλλογική τιμωρία, τις  πολιτικές διώξεις και τη διάβρωση θεμελιωδών πολιτικών ελευθεριών. Έχουν χρησιμοποιηθεί για την απομόνωση κινημάτων εθνικής απελευθέρωσης, κοινωνικών και εκλεγμένων πολιτικών δυνάμεων,  την ποινικοποίηση της αλληλεγγύης και τη στέρηση από τους λαούς της δυνατότητας να καθορίζουν το πολιτικό τους μέλλον και να επιλέγουν τους εκπροσώπους τους. Ταυτόχρονα, έχουν ενισχύσει κυβερνήσεις και αρχές που εμπλέκονται σε σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Οι συμμετέχοντες/ουσες αναγνώρισαν επίσης ότι τα μέτρα αυτά αποτελούν μέρος ενός ευρύτερου διεθνούς συστήματος καταστολής και συλλογικής τιμωρίας, το οποίο συντηρείται μέσω της συνεργασίας μεταξύ κρατών, κατασταλτικών καθεστώτων, υπηρεσιών πληροφοριών, χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων και υπερεθνικών οργανισμών. Από κοινού, οι μηχανισμοί αυτοί έχουν περιορίσει τον πολιτικό χώρο, έχουν διαρρήξει τους δεσμούς αλληλεγγύης μεταξύ των λαών και έχουν επιβάλει κρατικά ελεγχόμενες αφηγήσεις που αποκρύπτουν τις πραγματικότητες της καταπίεσης, της κατοχής και της αντίστασης.

Οι συζητήσεις του συνεδρίου επικεντρώθηκαν στον παλαιστινιακό αγώνα ως ένα από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα των επιπτώσεων αυτής της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής. Εδώ και δεκαετίες, η Παλαιστίνη αποτελεί πεδίο δοκιμής της αποικιοκρατικής βαρβαρότητας, των γενοκτονικών πολέμων, της στρατιωτικής κατοχής και της πολιτικής ποινικοποίησης.

Οι οικονομικές και χρηματοπιστωτικές κυρώσεις που επέβαλαν οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Πολιτειών στους Παλαιστινίους μετά τη νίκη της Χαμάς στις εκλογές του 2006 στη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας αποτέλεσαν βασικό εργαλείο της πολιτικής λιμοκτονίας που ακολούθησε το Ισραήλ εις βάρος των Παλαιστινίων, ιδιαίτερα στη Λωρίδα της Γάζας. Οι επιπτώσεις τους συνέβαλαν στη νομιμοποίηση της συλλογικής τιμωρίας μέσω της πείνας, η οποία κορυφώθηκε στις εκτεταμένες επιχειρήσεις λιμοκτονίας που αποτέλεσαν μέρος των εργαλείων του γενοκτονικού πολέμου κατά την περίοδο 2024–2025.

 Οι συμμετέχοντες/ουσες παρατήρησαν ότι η πολιτική και νομική αρχιτεκτονική που δημιουργήθηκε μέσω των καθεστώτων απαγόρευσης και των αντιτρομοκρατικών πλαισίων παρείχε ουσιαστική κάλυψη στην ισραηλινή επίθεση κατά της Γάζας. Ποινικοποιώντας Παλαιστίνιους πολιτικούς φορείς, απονομιμοποιώντας παλαιστινιακούς θεσμούς και αποκρύπτοντας την αλυσίδα αιτίων που βρίσκεται στη βάση της παλαιστινιακής αντίστασης, το πλαίσιο αυτό συνέβαλε στη διεθνή συνενοχή για την προσβολή του δικαιώματος στη ζωή  αμάχων, τη στοχοποίηση δημοσιογράφων, τη διάλυση δομών υγείας και ανθρωπιστικής βοήθειας και την παρεμπόδιση της παροχής ανθρωπιστικής συνδρομής.

Το συνέδριο επισήμανε επίσης ότι η διεύρυνση αυτών των μέτρων δεν ξεκίνησε τον Οκτώβριο του 2023. Αντιθέτως, αποτελεί μέρος μιας μακροχρόνιας πορείας ευρωπαϊκής πολιτικής στήριξης της σιωνιστικής αποικιοκρατικής επέκτασης και εθνοκάθαρσης. Οι πρόσφατες κανονιστικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένων των πρόσθετων μέτρων που εισήγαγε η Ευρωπαϊκή Ένωση κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα, καταδεικνύουν τη συνεχιζόμενη προθυμία των ευρωπαϊκών θεσμών να εμβαθύνουν αυτή την πορεία.

Οι συμμετέχοντες/ουσες επιβεβαίωσαν ότι η αλληλεγγύη, ο συλλογικός αγώνας, η πολιτική οργάνωση και η διεθνής συνεργασία παραμένουν τα αποτελεσματικότερα μέσα με τα οποία οι λαοί μπορούν να αντιπαρατεθούν στα συστήματα καταπίεσης και να αντισταθούν στην αποικιοκρατική κυριαρχία. Εξέφρασαν την αταλάντευτη αλληλεγγύη τους προς όλους όσους στοχοποιούνται από συστήματα πολιτικής καταστολής και επαναβεβαίωσαν την αδιαπραγμάτευτη υποστήριξή τους προς τον παλαιστινιακό λαό, το δικαίωμά του στη ζωή, την αξιοπρέπεια, την αυτοδιάθεση και την αντίσταση απέναντι στην κατοχή, την εθνοκάθαρση και τη γενοκτονία.

Οι συμμετέχοντες υπογράμμισαν επίσης ότι η αντιμετώπιση των συνεπειών των καθεστώτων απαγόρευσης προϋποθέτει την αμφισβήτηση της ίδιας της ευρύτερης αρχιτεκτονικής του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας». Ο αγώνας ενάντια στην ποινικοποίηση, την επιτήρηση, τις κυρώσεις, τη λογοκρισία, τις πολιτικές διώξεις  και την αποικιοκρατική βία είναι αδιαχώριστος, καθώς όλα αυτά αποτελούν αλληλένδετες εκφάνσεις ενός ενιαίου πολιτικού σχεδίου που πρέπει να αντιμετωπιστεί συλλογικά.

Ως εκ τούτου, η Διάσκεψη της Μαδρίτης για το Δικαίωμα στην Αντίσταση δεσμεύεται να εργαστεί συλλογικά στους ακόλουθους τομείς:

Η νέα ΕΕ (2028-2034): ιδιωτικοποιήσεις, στρατιωτικοποίηση και φτωχοποίηση, του Νίκου Δαμιανάκη

 Νίκος Δαμιανάκης

Μια πολιτική οικονομία και δημοσιονομική αρχιτεκτονική ενάντια στους λαούς

Οι πρόσφατες επίσημες ανακοινώσεις και τα ενημερωτικά κείμενα των θεσμικών οργάνων της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με τη νέα προγραμματική περίοδο 2028–2034 (αναφορικά με την προαποφασισμένη οικονομική πολιτική της) αποτυπώνουν μια ουσιαστική αναδιάταξη των στρατηγικών προτεραιοτήτων της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης.

Η αυξανόμενη έμφαση στην ανταγωνιστικότητα, στη στρατηγική αυτονομία, στην αμυντική ικανότητα, στην ενεργειακή ασφάλεια και στον ψηφιακό μετασχηματισμό δεν συνιστά απλώς μεταβολή των χρηματοδοτικών προτεραιοτήτων της Ένωσης. Αντίθετα, αντανακλά βαθύτερες μετατοπίσεις που συντελούνται στο διεθνές καπιταλιστικό σύστημα, στο οποίο η επιβράδυνση της παραγωγικότητας, η εντατικοποίηση του τεχνολογικού ανταγωνισμού, η αναδιάταξη των παγκόσμιων αλυσίδων αξίας, η όξυνση των γεωπολιτικών αντιπαραθέσεων και η αυξανόμενη σημασία της βιομηχανικής πολιτικής αναδιαμορφώνουν τις προϋποθέσεις οικονομικής αναπαραγωγής των αναπτυγμένων καπιταλιστικών οικονομιών.

Αυτές οι ευρωπαϊκές δημοσιονομικές κατευθύνσεις δεν μπορούν να ερμηνευθούν αποκλειστικά ως αποτέλεσμα μιας τεχνικής αναθεώρησης των χρηματοδοτικών εργαλείων της Ένωσης. Η αναδιοργάνωση των δημοσιονομικών μηχανισμών, η συγκέντρωση των χρηματοδοτικών μέσων, η ενίσχυση της σύνδεσης των πόρων με συγκεκριμένα ορόσημα και μεταρρυθμίσεις, καθώς και η στενότερη διασύνδεση των εθνικών σχεδίων με τους ευρωπαϊκούς μηχανισμούς οικονομικού συντονισμού συγκροτούν ένα νέο υπόδειγμα οικονομικής διακυβέρνησης, στο οποίο η δημοσιονομική πολιτική λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως μηχανισμός στρατηγικού προσανατολισμού της επενδυτικής δραστηριότητας και της παραγωγικής αναδιάρθρωσης.

Οι μεταβολές αυτές αποκτούν ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι δημοσιονομικοί θεσμοί δεν αντιμετωπίζονται ως ουδέτερα εργαλεία οικονομικής διαχείρισης, αλλά ως μορφές μέσω των οποίων οργανώνονται οι διαδικασίες κοινωνικής αναπαραγωγής, κατευθύνονται οι επενδυτικές επιλογές και διαμορφώνονται οι όροι αξιοποίησης του κεφαλαίου. Η αναδιάρθρωση των προτεραιοτήτων της ευρωπαϊκής οικονομικής πολιτικής δεν αφορά, επομένως, μόνο τη μεταβολή των ποσοστών χρηματοδότησης μεταξύ διαφορετικών τομέων πολιτικής. Εκφράζει μια συνολικότερη αναπροσαρμογή των σχέσεων μεταξύ κράτους, αγοράς και κεφαλαίου, μέσω της οποίας επιδιώκεται η προσαρμογή της ευρωπαϊκής οικονομίας στις νέες συνθήκες του διεθνούς ανταγωνισμού.

Στο πλαίσιο αυτό, η σταδιακή μετατόπιση από την παραδοσιακή επιδίωξη της περιφερειακής σύγκλισης προς την ανάδειξη της ανταγωνιστικότητας ως κυρίαρχης αρχής της ευρωπαϊκής οικονομικής διακυβέρνησης σηματοδοτεί έναν βαθύτερο μετασχηματισμό του ίδιου του καθεστώτος συσσώρευσης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η προτεραιοποίηση της τεχνολογικής καινοτομίας, της αμυντικής βιομηχανίας, των ψηφιακών υποδομών, της ενεργειακής ασφάλειας, των κρίσιμων πρώτων υλών και της στρατηγικής αυτονομίας δεν αποτελεί απλή ανακατανομή χρηματοδοτικών προτεραιοτήτων, αλλά αντανακλά την προσπάθεια ανασυγκρότησης της ευρωπαϊκής κερδοφορίας σε συνθήκες επιβράδυνσης της παραγωγικότητας, όξυνσης του διεθνούς ανταγωνισμού και αναδιάταξης των παγκόσμιων αλυσίδων αξίας. Η δημόσια πολιτική αναλαμβάνει πλέον ενεργότερο ρόλο στη διαμόρφωση των όρων αξιοποίησης του κεφαλαίου, κατευθύνοντας πόρους προς δραστηριότητες υψηλής οργανικής σύνθεσης και έντασης γνώσης, όπου έχουν ήδη συγκεντρωθεί οι ισχυρότεροι παραγωγικοί, τεχνολογικοί και χρηματοπιστωτικοί πόλοι της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Η νέα δημοσιονομική αρχιτεκτονική

Οι πρόσφατες εξαγγελίες και τα ενημερωτικά κείμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης υποδηλώνουν ότι η νέα δημοσιονομική αρχιτεκτονική υπερβαίνει τη λογική της αναδιανεμητικής χρηματοδότησης και συγκροτεί ένα διαφορετικό υπόδειγμα οικονομικής διακυβέρνησης, στο οποίο οι δημόσιοι πόροι λειτουργούν ως μοχλός ενεργοποίησης ιδιωτικών επενδύσεων και στρατηγικών παραγωγικών μετασχηματισμών. Η σύνδεση της χρηματοδότησης με μεταρρυθμίσεις, ορόσημα και δείκτες επίδοσης, σε συνδυασμό με την ενίσχυση των συμπράξεων δημόσιου και ιδιωτικού τομέα και των μηχανισμών χρηματοδότησης μέσω των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών εργαλείων, αναβαθμίζει τον ρόλο του κράτους από διαχειριστή των δημοσίων δαπανών σε θεσμικό διαμεσολαβητή της διαδικασίας συσσώρευσης. Η δημοσιονομική πολιτική παύει έτσι να προσανατολίζεται πρωτίστως στην περιφερειακή εξισορρόπηση και εντάσσεται ολοένα περισσότερο στη στρατηγική αναδιοργάνωσης της παραγωγικής βάσης και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας της ευρωπαϊκής οικονομίας.

Η Εποχή των MegaFires: Πώς οι μεγαπυρκαγιές έγιναν η νέα κανονικότητα στην Ευρώπη - Αποκαλυπτική έρευνα του MIIR (ΕΙΚΟΝΕΣ, ΧΑΡΤΕΣ & ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Η Εποχή των MegaFires

Πώς οι μεγαπυρκαγιές έγιναν η νέα κανονικότητα στην Ευρώπη

Έρευνα – Κείμενο: Ιωάννα Λουλούδη, Κώστας Ζαφειρόπουλος
Ανάλυση Δεδομένων – Visualizations: Κωνσταντίνα Μαλτεπιώτη
Εικονογράφηση: Λουίζα Καραγεωργίου

Πέντε διαφορετικές χώρες, ένα πύρινο παρόν, ένα δυστοπικό μέλλον. Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι τις τελευταίες ημέρες εγκατέλειψαν τα σπίτια και τα καταλύματά τους για να γλιτώσουν από την πύρινη κόλαση του Καπ Φερέ στη νοτιοδυτική Γαλλία, όπου περισσότερα από 100.000 στρέμματα έγιναν στάχτη, ενώ τουλάχιστον 23.000 ακόμη πολίτες εκκένωσαν το Μπισκαρός λίγο πιο νότια. Δραματικές εκκλήσεις για βοήθεια στην ΕΕ απηύθυναν και οι αρχές στην Ισπανία, καθώς μαστίζεται από ισχυρότατες πυρκαγιές στα δυτικά της Μαδρίτης και στις επαρχίες Άβιλα και Γκουνταλαχάρα. Εδώ και ένα μήνα η χώρα βιώνει έναν πύρινο κλοιό, με τις αρχές να δηλώνουν πως πάνω από 1,1 εκατομμύρια στρέμματα κάηκαν ήδη σε 29 πυρκαγιές το 2026, ενώ τουλάχιστον δώδεκα άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους. Όλο τον Ιούλιο η Ευρώπη φλέγεται. Η πυρκαγιά που εξαπλώθηκε στη νότια Νορβηγία «καταβρόχθισε» στο πέρασμά της περισσότερα από εκατό σπίτια και δασική έκταση στην πόλη Ντράμεν. Στάχτη έγιναν και 135.000 στρέμματα γης στη νότια Πορτογαλία εξαιτίας της μέγα-πυρκαγιάς που ξεκίνησε στις αρχές Ιουλίου στην πόλη Βουζέλα, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να ζητήσει ευρωπαϊκές ενισχύσεις για την κατάσβεσή της. Στην Ελλάδα, δύο άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο στη φωτιά στο Ωραιόκαστρο, ενώ η πυροσβεστική κλήθηκε να καταστείλει και πάλι πυρκαγιές σε περιοχές -Εύβοια, Αττική, Χίο- που έχουν σχετικά πρόσφατα πληγεί από μεγάλες πυρκαγιές. 

Περιηγηθείτε εδώ στην interactive scrolly παρουσίαση της νέας έρευνας δεδομένων του MIIR. 

Δορυφορική εικόνα σύννεφου καπνού 620 χιλιομέτρων πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό, προερχόμενου από τις πυρκαγιές που μαίνονταν στη Βουζέλα της Πορτογαλίας στις 3 Ιουλίου 2026. – Πηγή: Ευρωπαϊκή Ένωση, Copernicus Sentinel-3

Οι προαναφερθείσες πυρκαγιές αποτελούν μέρος μιας νέας κανονικότητας που αποτυπώνεται στα ευρήματα της έρευνας που πραγματοποίησε το MIIR σε συνεργασία με επτά δημοσιογραφικές ομάδες του European Data Journalism Network στο πλαίσιο του ChatEurope, και η οποία δείχνει ότι οι ακραίες πυρκαγιές ήρθαν για να μείνουν στην Ευρώπη, απειλώντας πολύτιμους οικοτόπους, ανθρώπινες ζωές και τα πιο ευάλωτα είδη της Γηραιάς Ηπείρου.

Μέσα από την ανάλυση δεδομένων του Ευρωπαϊκού Συστήματος Πληροφοριών για τις Δασικές Πυρκαγιές του προγράμματος Copernicus – EFFIS καταγράψαμε τον αυξανόμενο αντίκτυπο των πυρκαγιών στην ευρωπαϊκή ήπειρο τα τελευταία δέκα χρόνια. Αναλύσαμε σχεδόν 24.000 πυρκαγιές που καταγράφηκαν από το EFFIS σε 26 χώρες από το 2015 έως το 2025 μεταξύ των μηνών Απριλίου και Οκτωβρίου (αντιπυρική περίοδος) και διαπιστώσαμε ότι οι πυρκαγιές άφησαν πίσω τους τουλάχιστον 45 εκατομμύρια στρέμματα καμένης γης σε ολόκληρη την Ευρώπη – μια έκταση μεγαλύτερη από την Εσθονία. 

Διαβάστε την πλήρη μεθοδολογία και τον κώδικα που χρησιμοποιήθηκε για τη συλλογή και την ανάλυση των δεδομένων εδώ.

Η έκταση αυτή ενδέχεται να είναι και ευρύτερη, εάν ληφθεί υπόψη πως οι πυρκαγιές που ανιχνεύονται από το EFFIS αντιπροσωπεύουν περίπου το 95% των συνολικών καμένων εκτάσεων που αναφέρονται σε εθνικό επίπεδο, καθώς δεν προσμετρώνται οι μικρότερες πυρκαγιές που δεν ξεπερνούν το δορυφορικό όριο ανίχνευσης. 

Από την έρευνα προκύπτει ακόμη πως οι μεγάλες πυρκαγιές έχουν καταστεί πιο συχνές μετά το 2021, καθώς και ότι συγκεντρώνονται σε μικρό αριθμό περιοχών, καίνε κυρίως θαμνώδεις και δασικές εκτάσεις μεταβατικού τύπου, εκδηλώνονται συχνά σε αγροτικές περιοχές και πλήττουν επανειλημμένα προστατευόμενες περιοχές του δικτύου Natura 2000.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη εξαιρεί το “δημόσιο” από την αντί Slapp νομοθεσία

Η κυβέρνηση εξαιρεί το “δημόσιο” από την αντί Slapp νομοθεσία

Το σχέδιο νόμου που ενσωματώνει την Οδηγία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έναντια στις καταχρηστικές αγωγές Slapps και βρίσκεται σε δημόσια διαβούλευση, περιέχει πολλές θετικές διατάξεις, τόσο για τους δημοσιογράφους όσο και για τους πολίτες-ακτιβιστές που βρίσκονται στο στόχαστρο οικονομικών συμφερόντων και εκφοβίζονται με αγωγές εξοντωτικών αποζημιώσεων. Ο νομικός Ζαχαρίας Κεσσές που χειρίζεται και την υπόθεση των υποκλοπών δηλώνει ότι ο το νομοσχέδιο κινείται μεν “προς τη σωστή κατεύθυνση”, αλλά με «ατέλειες» που έχουν σημασία, καθώς εξαιρεί τις υποθέσεις ευθύνης του Δημοσίου. Μια εξαίρεση πολύ σημαντική αφού με την έννοια “δημόσιο” μπορεί να καλυφθεί ο οποιοσδήποτε πολιτικός σε θέση υπουργού που ασκεί “κρατική εξουσία”. Η ΕΣΗΕΑ αλλά και οι δικηγορικοί Σύλλογοι που έχουν ήδη μεγάλη εμπειρία σε υποθέσεις καταχρηστικών αγωγών σε δημοσιογράφους και πολίτες-ακτιβιστές, οφείλουν να λάβουν άμεσα θέση και να πιέσουν στην απόσυρση της εξαίρεσης αυτής.

Σημειώνει ο Ζαχαρίας Κεσσές

Η πρωτοβουλία για την ενσωμάτωση της Οδηγίας (ΕΕ) 2024/1069) κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση. Ωστόσο, το προτεινόμενο σχέδιο νόμου εμφανίζει σημαντικές ατέλειες, οι οποίες πρέπει να αντιμετωπισθούν πριν από την ψήφισή του, ώστε το νέο πλαίσιο να ανταποκρίνεται πραγματικά στον σκοπό της Οδηγίας.

Ενδεικτικά:

Το άρθρο 3 εξαιρεί από το πεδίο εφαρμογής τις υποθέσεις ευθύνης των οργάνων του δημοσίου για πράξεις και παραλείψεις κατά την άσκηση της κρατικής εξουσίας. Η διατύπωση αυτή δημιουργεί σοβαρό προβληματισμό, καθώς μπορεί να ερμηνευθεί με τρόπο που να επιτρέπει την παράκαμψη της νέας νομοθεσίας και να οδηγεί στον αποκλεισμό μεγάλου αριθμού αγωγών από τις εγγυήσεις προστασίας που εισάγει η Οδηγία.

Δεν παρέχεται ορισμός της «προδήλως αβάσιμης αγωγής», παρά το ότι ο όρος αποτελεί βασική προϋπόθεση ενεργοποίησης του μηχανισμού πρώιμης απόρριψης. Είναι ασαφές εάν αφορά το νόμιμο, το ουσιαστικά αβάσιμο ή και τα δύο. Η έλλειψη αυτή δημιουργεί ανασφάλεια δικαίου και αφήνει υπερβολικά ευρύ περιθώριο ερμηνείας, ιδίως όταν το δικαστήριο καλείται να κρίνει σε πρώιμο στάδιο χωρίς πλήρη αποδεικτική διαδικασία.

Η ειδική διαδικασία παρουσιάζει δικονομικά κενά. Ειδικότερα, η μη παράσταση των διαδίκων δεν επιφέρει τις συνήθεις δικονομικές συνέπειες αλλά απλώς εκτιμάται ελεύθερα από το δικαστήριο. Η επιλογή αυτή μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε καταχρηστική αξιοποίηση της ίδιας της διαδικασίας προστασίας, ιδίως όταν ο αιτών δύναται να καταθέτει αιτήσεις χωρίς ουσιαστικό δικονομικό κίνδυνο, επιτυγχάνοντας μόνο την επιμήκυνση της κύριας δίκης.

Η αντιστροφή του βάρους απόδειξης προβλέπεται μόνο στο πλαίσιο της πρώιμης διαδικασίας και όχι όταν το ίδιο ζήτημα εξετάζεται κατά την κύρια εκδίκαση της αγωγής. Η διαφοροποίηση αυτή δεν φαίνεται να δικαιολογείται. Λόγω της φύσεως των διαφορών αυτών και της εγγενούς ανισορροπίας μεταξύ των διαδίκων, θα ήταν συνεπέστερο ο ενάγων να φέρει σε κάθε περίπτωση το βάρος απόδειξης της βασιμότητας της αγωγής του και όχι ο εναγόμενος να αποδεικνύει την καταχρηστικότητά της.

Παραμένουν αρρύθμιστα κρίσιμα δικονομικά ζητήματα σχετικά με την τύχη της κύριας αγωγής μετά την έκδοση οριστικής απόφασης που την απορρίπτει ως προδήλως απαράδεκτη ή προδήλως αβάσιμη, καθώς και τις συνέπειες σε περίπτωση άσκησης έφεσης. Οι ελλείψεις αυτές είναι πιθανό να δημιουργήσουν σημαντικά προβλήματα στην πρακτική εφαρμογή του νέου θεσμού.

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι ότι το νομοσχέδιο δεν ρυθμίζει την τύχη των ήδη εκκρεμών αγωγών, οι οποίες αριθμούν πλέον χιλιάδες και σε πολλές περιπτώσεις φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά στρατηγικών αγωγών. Η απουσία μεταβατικής διάταξης δημιουργεί ένα σοβαρό κενό προστασίας. Είναι αναγκαίο να αποσαφηνιστεί εάν και υπό ποιες προϋποθέσεις οι νέες διατάξεις θα εφαρμόζονται και στις εκκρεμείς υποθέσεις, με την αναγκαία προσαρμογή των δικονομικών προθεσμιών. Διαφορετικά, θα δημιουργηθεί ένα αδικαιολόγητο καθεστώς δύο ταχυτήτων, όπου η προστασία από τις στρατηγικές αγωγές θα εξαρτάται αποκλειστικά από τον χρόνο κατάθεσης της αγωγής και όχι από τη φύση της.

Δεν προβλέπεται ειδική προθεσμία προσδιορισμού της έφεσης κατά της απόφασης που εκδίδεται στο πλαίσιο της πρώιμης διαδικασίας απόρριψης (early dismissal). Στα μεγάλα δικαστήρια, η γενική αναφορά σε εκδίκαση «κατά προτεραιότητα στην πλησιέστερη δυνατή δικάσιμο» ενδέχεται να οδηγήσει σε σημαντικές καθυστερήσεις, αποδυναμώνοντας τον σκοπό της ταχείας προστασίας που επιδιώκει η Οδηγία. 

Παράλληλα, το προτεινόμενο δικονομικό σχήμα κινδυνεύει να μετατρέψει την πρώιμη απόρριψη σε μια μικρή κύρια δίκη, υπονομεύοντας την ταχεία και αποτελεσματική προστασία που επιδιώκει η Οδηγία

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:  

• Η κυβέρνηση «πούλησε» τους εκδότες για την Google 

H Google τελικά κέρδισε τους ισχυρούς ομίλους ΜΜΕ, κατάφερε να σταματήσει την έκδοση κανονισμού διανομής πνευματικών δικαιωμάτων της ΕΕΤΤ.......

• Τράμπ σε δημοσιογράφους: “Δώστε τις πηγές ή πάτε φυλακή”

Τράμπ για Μέσα Ενημέρωσης: Από την πολιτική υστερία στον κρατικό εκφοβισμό και τις κλητεύσεις δημοσιογράφων........

Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ-Ισραήλ - Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ – Ισραήλ, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ενώπιον μιας πρωτοφανούς, για όσα έχουμε ζήσει μετά το 1974, θανάσιμης απειλής βρίσκεται η Κύπρος. Αφορμή είναι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για επίλυση του Κυπριακού. Η κινητικότητα που υπάρχει σε όλες τις κατευθύνσεις προϊδεάζει για σημαντικές εξελίξεις.

Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου στην Κύπρο την Παρασκευή 24/7 και πράσινο φως στον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, συνάντησή του το Σάββατο στην Αθήνα με τον Κ. Μητσοτάκη κι επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, στην Κύπρο την Δευτέρα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες για σύγκλιση πενταμερούς κι εκκίνηση επίσημων διαπραγματεύσεων για πρώτη φορά μετά το 2017.

Ωστόσο ακόμη και να μην υπήρχε ήδη η διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, είναι τόσο σοβαρή η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κινητικότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και διεθνώς που η ανακίνηση του Κυπριακού ήταν θέμα χρόνου.

Πρώτον, η βιασύνη του Τραμπ να κλείσει κάθε ανοιχτό μέτωπο σε όλον τον κόσμο προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Μετά την απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα, την επίθεση στο Ιράν, την γενοκτονία στη Γάζα, τον οικονομικό κλοιό γύρω από την Κούβα, τις δολοφονικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική ενδοχώρα και τις πρόσφατες φραστικές επιθέσεις του Ρούμπιο στη Νικαράγουα των Σαντινίστας και τις απειλές για επέμβαση ακόμη και στο Σαχέλ, ήταν θέμα χρόνου να έρθει η σειρά της Κύπρου. Η ενδοτικότητα της κυπριακής ηγεσίας διευκόλυνε την αμερικανική βιασύνη.

Δεύτερο, η προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την ανατολική Ευρώπη με σημείο αναφοράς τον λεγόμενο νότιο διάδρομο που θα διοχετεύει φυσικό αέριο από τον Κόλπο του Μεξικού μέχρι την Ουκρανία, μέσω της Αλεξανδρούπολης, δεν μπορεί να αφήσει απ’ έξω την Κύπρο. Η οριστική πρόσδεσή της στο αμερικανικό άρμα θα διαμορφώσει μια ενιαία ενεργειακή ζώνη που θα επιτρέψει οικονομίες κλίμακας και ενιαίο δίκτυο υποδομών μεταφοράς, σταθμών μεταφόρτωσης κ.α.

Τρίτο, η ενεργή συμμετοχή των αγγλικών στρατιωτικών βάσεων στις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και την ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν υπογράμμισαν τον ρόλο της Κύπρου σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Πολλώ δε μάλλον σε μια εποχή που το ένα μετά το άλλο τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα (Τζέραλντ Φορντ, Άμπρααμ Λίνκολν και Τζορτζ Μπους) αποδείχτηκαν τρωτά και εύκολα βυθιζόμενα σε τέτοιο σημείο ώστε το Πεντάγωνο να διατάξει την απομάκρυνσή τους. Η αποστολή ΝΑΤΟϊκών πλοίων (φρεγάτα Κίμων από Ελλάδα, αντιτορπιλικό Dragon από Αγγλία κ.α.) στην Κύπρο για να προστατεύσουν τις βάσεις επισήμαναν τη σημασία της στους επιθετικούς σχεδιασμούς.

ΝΑΤΟϊκό ορμητήριο η Κύπρος

Οι παραπάνω ιστορικής σημασίας εξελίξεις δεν επιβάλλουν μόνο την επιτάχυνση της λύσης του Κυπριακού, αλλά και μια κατεύθυνση επίλυσης που θα είναι σε βάρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου και προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Κι αυτά τα συμφέροντα επιβάλουν μια Κύπρο έρμαιο των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων ακόμη κι αν είναι ακυβέρνητη, διαιρεμένη και χαοτική, όπως είναι σήμερα η Συρία. 

Η πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας ως μια ιδιωτική υπόθεση, του Βασίλη Τουμπέλη*

Ποια είναι σήμερα η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ); Είναι αυτή την οποία βλέπουμε καθημερινά στα κέντρα πολλών πόλεων της Περιφέρειας, της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, διάφορα Διαγνωστικά Κέντρα (ΔΚ), τα οποία συνεχώς ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια, με χιλιάδες χρήστες των υπηρεσιών υγείας.

Μισοπεθαμένη παραμένει η Δημόσια ΠΦΥ στη χώρα μας, παρά τις πολλές δεσμεύσεις της σημερινής κυβέρνησης εδώ και χρόνια, ότι θα προχωρήσει σε ανασυγκρότηση των μονάδων υγείας, ώστε να μπορούν οι πολίτες να απευθύνονται για τα μικρά προβλήματα υγείας ή προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις, και να μη φορτώνονται τα δημόσια νοσοκομεία. Διάφορα σχέδια έχουν διαφημιστεί εδώ και χρόνια, αλλά ουσιαστικά τίποτε δεν έχει αλλάξει, ειδικά σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Η ΠΦΥ χτυπήθηκε από τη μνημονιακή πολιτική των κυβερνήσεων, με απολύσεις προσωπικού-συμβασιούχων, κλείσιμο μονάδων υγείας, απαξίωση δημόσιων εργαστηρίων, και με τη μετακύλιση μεγάλων χρηματικών πόρων του ΕΟΠΥΥ στη γιγάντωση ιδιωτικών ΔΚ και τον σχηματισμό πλέον μονοπωλιακών ομίλων.

Τα Κέντρα Υγείας (ΚΥ) της Πρωτεύουσας, τα οποία θα μπορούσαν να αποσυμφορήσουν σε σημαντικό βαθμό την κίνηση στα μεγάλα δημόσια νοσοκομεία, ακόμη παραμένουν χωρίς προσωπικό, και αρκετά χωρίς σύγχρονες υποδομές, χωρίς να μπορούν να εξυπηρετούν βασικές ανάγκες διαγνωστικών εξετάσεων.

Τα περισσότερα δημόσια ΚΥ της Αττικής έχουν μετατραπεί σε απλά κέντρα συνταγογράφησης φαρμάκων, χωρίς να μπορούν να αντιμετωπίσουν προβλήματα υγείας. Ενδεικτικά είναι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του Υπουργείου Υγείας, ότι την πρωτιά σε συνταγογραφήσεις κατέχει το ΚΥ της πλατείας Αττικής στην Αθήνα, με 54.197 για το 2025, και ακολουθεί αυτό της Νέας Μάκρης με 33.291, ενώ η κατάταξη αυτή συνεχίζεται. Με βάση έρευνες οι οποίες έχουν πραγματοποιηθεί και είναι σε γνώση της ηγεσίας του Υπουργείου Υγείας, το 60% των περιστατικών που προσέρχονται στα νοσοκομεία θα μπορούσαν να είχαν αντιμετωπιστεί σε μονάδες της ΠΦΥ, υπό άλλες συνθήκες.

Μισοπεθαμένες και οι κάποτε περιβόητες Τοπικές Μονάδες Υγείας (ΤΟΜΥ), οι οποίες είχαν δημιουργηθεί για να παρέχουν προγράμματα πρόληψης και φροντίδας κυρίως σε γειτονιές της Αθήνας. Σήμερα έχουν μετατραπεί κι αυτές σε απλά κέντρα συνταγογράφησης, και θα είχαν κλείσει εντελώς αν δεν είχαν χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά κοινοτικά κονδύλια. Ιδιαίτερα επιβαρυμένες είναι οι μονάδες ΠΦΥ σε τουριστικά νησιά κατά τους τουριστικούς μήνες, με τα εκατομμύρια τουριστών, όπου φαίνονται οι ελλείψεις σε υγειονομικούς και όπου αρκετοί τοπικοί φορείς και ενώσεις γιατρών, νοσηλευτών και συλλόγων θέτουν συνεχώς ζητήματα ελλείψεων προσωπικού, ενώ έχουν πραγματοποιηθεί και λαϊκές κινητοποιήσεις (εδώ).

Η συνολική εικόνα είναι αποτέλεσμα της σημερινής κυβερνητικής ανθυγιεινής πολιτικής, αλλά και συνέχεια —με άλλους ρυθμούς— των προηγούμενων κυβερνήσεων, με χρονίζοντα προβλήματα, με την καθήλωση των προϋπολογισμών για την υγεία σε μια εποχή με αυξημένα κόστη και λαϊκές ανάγκες.

Σε συνέντευξή του ο Υπουργός Υγείας, στην Εφημερίδα των Συντακτών, γίνεται προκλητικός· πίσω από τη δήθεν ρητορική υπεράσπισης του δημόσιου συστήματος υγείας, ξεδιπλώνεται η όλη λογική της εμπορευματοποίησης. Κατά τον Υπουργό, το κράτος οφείλει να στηρίζει μόνο εκείνες τις περιοχές όπου ο ιδιωτικός τομέας δεν βρίσκει συμφέρον για να βγάλει κέρδη — δηλαδή το δημόσιο να καλύπτει τις ζημιές του, ενώ οι κερδοφόρες υπηρεσίες να παραδίνονται στα χέρια των επιχειρηματιών υγείας. Φαίνεται καθαρά πλέον η θεσμοθέτηση της υγειονομικής ανισότητας: όσοι έχουν να πληρώσουν θα βρίσκουν γρήγορη φροντίδα και περίθαλψη στην «αγορά» παροχής υπηρεσιών υγείας, ενώ οι φτωχοί θα στέκονται σε ουρές, σε ένα δημόσιο αποψιλωμένο από υποδομές και προσωπικό. Η λογική της εμπορευματοποίησης της υγείας είναι ευρέως διαδεδομένη στο πολιτικό προσωπικό σήμερα και όχι μόνο· πέρα από λόγια παρηγοριάς και εφησυχασμού, στην Ελλάδα οι ιδιωτικές δαπάνες φτάνουν στο 40% του συνολικού ποσού — οι υψηλότερες στην Ευρώπη — όπου πέρα από τους πλούσιους, οι εργαζόμενοι είναι εξαναγκασμένοι να βάζουν βαθιά το χέρι στην τσέπη, ή ακόμη και στις περιουσίες τους (εδώ).

Πόλεμος στην Ουκρανία: Διευρύνονται οι στοχευμένες επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές

Ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία: Διευρύνονται οι στοχευμένες επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές

Γενικεύεται καθημερινά η ιμπεριαλιστική σύγκρουση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ με την καπιταλιστική Ρωσία τόσο σε ουκρανικό όσο και σε ρωσικό έδαφος, με νέο χαρακτηριστικό των τελευταίων ημερών τα πιο συστηματικά χτυπήματα εκατέρωθεν σε ενεργειακές υποδομές ή υποδομές διττής σημασίας, που χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων που συγκρούονται με θύματα εργαζόμενους και αμάχους και από τις δύο πλευρές. Την ίδια ώρα συνεχίζονται τα ρεσάλτα σε πλοία που μεταφέρουν ρωσικά ενεργειακά προϊόντα που υπόκεινται σε κυρώσεις, όπως αυτό στις 20 Ιούλη από τη ναυτική αποστολή της ΕΕ στη Μεσόγειο στο δεξαμενόπλοιο «MV South Star», υπό σημαία Καμερούν.

Στη διάρκεια της νύχτας της Πέμπτης προς Παρασκευή οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν τρία ουκρανικά λιμάνια, της Οδησσού, του Ισμαήλ και του Μικολάιφ, βάζοντας στο στόχαστρο εγκαταστάσεις φόρτωσης και εκφόρτωσης και δεξαμενές καυσίμων που τροφοδοτούν τις Ενοπλες Δυνάμεις του Κιέβου.

Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Αμυνας, χτυπήθηκαν με drones και πυραύλους δεξαμενές αποθήκευσης με καύσιμα και λιπαντικά στη Οδησσό που προορίζονταν για τον ουκρανικό στρατό, ενώ στο Ισμαήλ χτυπήθηκαν εγκαταστάσεις εκφόρτωσης και αποθήκευσης που χρησιμοποιούνται για φορτία στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως drones επιφανείας. Στο ίδιο λιμάνι χτυπήθηκε και πλωτή προβλήτα, ενώ στο Μικολάιφ χτυπήθηκε πλοίο που εκφόρτωνε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Αλλη ρωσική επίθεση, σε ενεργειακή εγκατάσταση στο Τσερνίχιβ της βόρειας Ουκρανίας και στη γύρω περιοχή, είχε ως αποτέλεσμα σχεδόν 150.000 κάτοικοι να μείνουν χωρίς ρεύμα για αρκετές ώρες. Επίσης, την Παρασκευή το πρωί έγινε μαζική επίθεση με drones και πυραύλους στην πρωτεύουσα, Κίεβο, όπου σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές σκοτώθηκαν 10 άνθρωποι και τραυματίστηκαν περίπου άλλοι 100. Το χτύπημα έγινε, χωρίς να δίνονται λεπτομέρειες, σε περιοχή του Κιέβου όπου πραγματοποιούνταν εκδήλωση σε πεδίο ασκήσεων της «αμυντικής» βιομηχανίας. Αυτό τουλάχιστον ανέφεραν Ουκρανοί αξιωματούχοι και εκπρόσωποι του εν λόγω κλάδου.

Αλλοι πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν από ρωσικές τηλεκατευθυνόμενες βόμβες στο Σλαβιάνσκ, μία από τις τελευταίες πόλεις στο Ντονέτσκ οι οποίες ελέγχονται από την Ουκρανία. Οι βομβαρδισμοί αυτοί έγιναν ύστερα από ουκρανικά πλήγματα στη Ρωσία, κάποια από τα οποία έφτασαν σε μεγάλο βάθος από τα ουκρανικά σύνορα.

Ο επικεφαλής του ουκρανικού καθεστώτος Β. Ζελένσκι δήλωσε ότι στη διάρκεια της νύχτας της Πέμπτης επλήγη πετρελαϊκή εγκατάσταση σε απόσταση περίπου 1.350 χιλιομέτρων και ανέφερε επιτυχημένα ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικές εγκαταστάσεις επιμελητείας, χωρίς να δώσει άλλες λεπτομέρειες. «Το πιο σημαντικό, η επιχείρηση εναντίον ρωσικών εγκαταστάσεων επιμελητείας που τροφοδοτούν τον στρατό κατοχής με εξαρτήματα μη επανδρωμένων εναέριων σκαφών (drones), εξοπλισμό πλοήγησης και στρατιωτικό εξοπλισμό, είναι σε εξέλιξη», δήλωσε μέσω Telegram.

Αργότερα έγινε γνωστό ότι ο ουκρανικός στρατός με τα ΝΑΤΟικά όπλα που διαθέτει έπληξε στρατιωτική εγκατάσταση στο Κίροφ και μια πετρελαϊκή εγκατάσταση. Σύμφωνα με την ουκρανική ανακοίνωση, επρόκειτο για εταιρεία που προμηθεύει εξαρτήματα για αεροσκάφη και πυραυλικά συστήματα. Η ρωσική πλευρά έκανε λόγο για 11 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες εργαζόμενους στην εταιρεία ηλεκτρονικού εμπορίου «Wildberries», που χτυπήθηκε για τρίτη φορά μέσα στη βδομάδα. Οπως όλα δείχνουν, είναι εταιρεία διττής σημασίας, που κατασκευάζει και εξαρτήματα εξοπλισμών, αν και η ρωσική κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στην εταιρεία και στον στρατό.

Πτήσεις drone πάνω από τη Ρουμανία

«Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν: Εμπορική επιτυχία πάνω στα παρανόμως κατεχόμενα από το Μαρόκο εδάφη της Δυτικής Σαχάρας

«Οδύσσεια» του Νόλαν: Εμπορική επιτυχία πάνω στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας

Η ταινία «Οδύσσεια» του γνωστού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν ξεκίνησε την κυκλοφορία της στις 16 Ιουλίου, πετυχαίνοντας εισπράξεις 264 εκατ. δολαρίων μέσα στις τρεις πρώτες ημέρες προβολής. Η επιτυχία της πανάκριβης υπερπαραγωγής ωστόσο, πάτησε κυριολεκτικά πάνω στα αποικιοκρατούμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας, συμβάλλοντας στη νομιμοποίηση της μαροκινής κατοχής. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαχάρας (FiSahara) κάλεσε σε διεθνές μποϊκοτάζ της ταινίας, ενώ Ισπανοί καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, υπέγραψαν επιστολές ζητώντας να αφαιρεθούν τα συγκεκριμένα πλάνα από την τελική κόπια. «Όταν ο Κρίστοφερ Νόλαν πατήσει στο κόκκινο χαλί καθ’ οδόν προς την προβολή της πρεμιέρας, θα πατήσει επίσης και επί του Διεθνούς Δικαίου», επέμεινε η Μαρία Καριόν, εκτελεστική διευθύντρια του FiSahara, τον περασμένο μήνα.

Εκρηκτική επιτυχία φαίνεται να σημειώνει η κινηματογραφική μεταφορά του έπους της «Οδύσσειας» του Ομήρου από τον Κρίστοφερ Νόλαν συγκεντρώνοντας 264 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως κατά το πρώτο τριήμερο προβολής της και καλύπτοντας επιτυχώς το υπέρογκο κόστος παραγωγής της.

Συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός της ταινίας αγγίζει τα 250 εκατομμύρια δολάρια (για την κάλυψη του κόστους απαιτούνται παγκόσμιες εισπράξεις άνω των 500 με 600 εκατομμυρίων μόνο για να γίνει απόσβεση).

Η κινηματογραφική αποτύπωση του ομηρικού έπους των περίπου 12.000 στίχων προβάλλεται σε περισσότερες από δώδεκα χιλιάδες τοποθεσίες παγκοσμίως, με τις ειδικές αίθουσες μεγάλου φορμάτ να συνεισφέρουν το ήμισυ των συνολικών εισπράξεων στη Βόρεια Αμερική.

Μπορεί στην Ελλάδα η συζήτηση γύρω από την ταινία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να γυρίζει γύρω από τις αλλαγές που έκανε ο σκηνοθέτης κατά την κινηματογραφική μεταφορά, το χρώμα δέρματος της «Ωραίας Ελένης», την απουσία Ελλήνων ηθοποιών από το κάστινγκ, ωστόσο υπάρχει ένα πολύ σημαντικότερο πολιτικό ζήτημα που κρύβεται από πίσω.

Κάμερες σε εδάφη που αναμένουν την απελευθέρωση από την αποικιοκρατία

Σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στην περιοχή Ντάχλα, στη Δυτική Σαχάρα, έδαφος που ελέγχεται από το Μαρόκο αλλά θεωρείται από τον ΟΗΕ «μη αυτοδιοικούμενη περιοχή». Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαχάρας (FiSahara) κατηγόρησε δημόσια την παραγωγή ότι, έστω άθελά της, συμβάλλει στη νομιμοποίηση της μαροκινής κατοχής και κάλεσε ακόμη και σε διεθνές μποϊκοτάζ της ταινίας. Ειδικότερα, η περιοχή παραμένει στον επίσημο κατάλογό με τα εδάφη που εξακολουθούν να αναμένουν την απελευθέρωση από την αποικιοκρατία.

Όπως περιγράφει το Jacobin.gr, η ισπανική αποικία του Φρανθίσκο Φράνκο διατηρήθηκε ακόμη και όταν άλλες ευρωπαϊκές αποικίες κέρδισαν την ελευθερία τους, και δεν απέκτησε την ανεξαρτησία της ούτε μετά τον θάνατο του δικτάτορα το 1975. Αντίθετα, οι γειτονικές χώρες Μαρόκο και Μαυριτανία εισέβαλαν —με τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού των Σαχράουι εκείνης της εποχής να διαφεύγει στη γειτονική Αλγερία για να γλιτώσει από την εκστρατεία βομβαρδισμών της μαροκινής πολεμικής αεροπορίας. Μισό αιώνα αργότερα, 173.000 Σαχραουί παραμένουν ακόμη σε αλγερινά στρατόπεδα προσφύγων.

Οι γηγενείς Σαχραουί που ζουν υπό μαροκινή κατοχή υπόκεινται σε ένα από τα λιγότερο ελεύθερα πολιτικά συστήματα στον πλανήτη, σύμφωνα με την κατάταξη του οργανισμού Freedom House.

Τα γυρίσματα ταινίας στη Δυτική Σαχάρα θα ήταν αδιανόητα πριν από το 2020, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έσπασε δεκαετίες εξωτερικής πολιτικής και αναγνώρισε την παράνομα εγκαθιδρυμένη κυριαρχία του Μαρόκου επί του εδάφους. Η απόφαση ήρθε στα πλαίσια της ομαλοποίησης των σχέσεων του Μαρόκου με το γενοκτονικό κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ.

Tο ανώτατο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει λάβει επίσης αποφάσεις που βασίζονται στον ισχυρισμό αυτό, στο πλαίσιο εμπορικών συμφωνιών μεταξύ ΕΕ και Μαρόκου. Την τελευταία δεκαετία, έχει αποφανθεί επανειλημμένα ότι η Δυτική Σαχάρα είναι ένα έδαφος με «χωριστό και διακριτό» καθεστώς από το Μαρόκο και ότι νομικά οι πόροι του δεν μπορούν να αξιοποιηθούν χωρίς τη συγκατάθεση του λαού Σαχράουι.

Μετατρέποντας σε ταινία εδάφη που άλλοι αγωνιούν να επιστρέψουν

Πότε έμαθε ο Μητσοτάκης για τις υπερκοστολογήσεις στα σπιτάκια ανακύκλωσης και τι έκανε μετά από αυτό…; (Spoiler: Δεν απάντησαν- Επιτέθηκαν) [VIDEO]

Πότε έμαθε ο Μητσοτάκης για τις υπερκοστολογήσεις στα σπιτάκια ανακύκλωσης και τι έκανε μετά από αυτό…; (Spoiler: Δεν απάντησαν- Επιτέθηκαν)

Τι γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την υπόθεση με τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» και πότε ενημερώθηκε για τις καταγγελίες περί υπερκοστολογήσεων, περιορισμού του ανταγωνισμού και δημοσιονομικών παρατυπιών;

Αυτό ήταν το συγκεκριμένο ερώτημα που θέσαμε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Απάντηση, ωστόσο, δεν δόθηκε. Αντί γι’ αυτήν, ο Παύλος Μαρινάκης επέλεξε να μιλήσει για «ευρήματα της φαντασίας» μας, να διακόψει τη συζήτηση και τελικά να επιτεθεί προσωπικά στον δημοσιογράφο, κατηγορώντας τον για «θρασύ τρόπο».

Σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής Δημοσιονομικού Ελέγχου, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε έως και 300.000 ευρώ για κάθε «σπιτάκι ανακύκλωσης», ενώ αντίστοιχος εξοπλισμός κοστολογείται στην αγορά περίπου 65.000 ευρώ.

Παράλληλα, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Βλάχος έχει απευθυνθεί προσωπικά στον Πρωθυπουργό, υποστηρίζοντας ότι επί σχεδόν έναν χρόνο δεν έλαβε ουσιαστικές απαντήσεις από την κυβέρνηση σχετικά με τους διαγωνισμούς, τις κοστολογήσεις και τους αναδόχους.

Στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών θέσαμε αρχικά τρία βασικά ερωτήματα:

Γιατί χρειάστηκε ένας βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας να φτάσει μέχρι τον ίδιο τον Πρωθυπουργό προκειμένου να ζητήσει στοιχεία που θα έπρεπε να έχουν ήδη δοθεί;

Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα όλα τα έγγραφα, τις συμβάσεις, τις κοστολογήσεις και τα στοιχεία για τους αναδόχους;

Και, κυρίως, τι ακριβώς γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τις συγκεκριμένες αναθέσεις, πότε ενημερώθηκε και τι έκανε όταν πληροφορήθηκε ότι το Δημόσιο φέρεται να πλήρωνε έως και πενταπλάσια τιμή από εκείνη της αγοράς;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος περιορίστηκε να παραπέμψει σε τρεις απαντήσεις του αρμόδιου υπουργείου στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, χωρίς να απαντήσει σε κανένα από τα ερωτήματα που αφορούσαν προσωπικά τον Πρωθυπουργό.

«Υπάρχουν τρεις απαντήσεις του αρμόδιου υπουργείου στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Σας παραπέμπω στις απαντήσεις αυτές και δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω», ανέφερε.

Επιμείναμε ότι οι απαντήσεις του υπουργείου δεν απαντούν στο κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: αν και πότε ενημερώθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για μια υπόθεση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, στην οποία έχουν καταγραφεί καταγγελίες για υπερκοστολογήσεις, περιορισμό του ανταγωνισμού και σοβαρές δημοσιονομικές παρατυπίες.

Ρωτήσαμε επίσης αν ο Πρωθυπουργός ενημερώθηκε πριν ή μετά την έναρξη της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, από ποιον ενημερώθηκε και ποια συγκεκριμένη εντολή έδωσε.

Η απάντηση του Παύλου Μαρινάκη ήταν επίθεση:

«Δεν είμαι εδώ για να απαντάω στη φαντασία σας και στα ευρήματα της φαντασίας σας», δήλωσε, προσθέτοντας ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει προσωπικά για κάποια έρευνα και ότι δεν μπορεί να βασίζεται σε «δημοσιεύματα και φήμες».

Στη συνέχεια επιχείρησε να κλείσει τη συζήτηση με τη φράση: «Τελεία. Κύριε, τελεία. Πάμε στον επόμενο δημοσιογράφο».

Όταν επαναφέραμε το ερώτημα για το αν ενημερώθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τι έκανε, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε: «Μάθετε να σέβεστε τη διαδικασία».

Και όταν καταγράψαμε ότι δεν είχε δοθεί απάντηση, ο Παύλος Μαρινάκης συνέχισε:

«Απαντάω όπως θέλω εγώ και δεν θα μου υποδείξετε εσείς με τον θρασύ τρόπο που είστε εδώ. Τελεία».

Το περιστατικό δεν αφορά μόνο τον τρόπο με τον οποίο ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος απευθύνεται σε έναν δημοσιογράφο. Αφορά τον πυρήνα της πολιτικής λογοδοσίας.