Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ – Ισραήλ, του Λεωνίδα Βατικιώτη
Ενώπιον μιας πρωτοφανούς, για όσα έχουμε ζήσει μετά το 1974, θανάσιμης απειλής βρίσκεται η Κύπρος. Αφορμή είναι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για επίλυση του Κυπριακού. Η κινητικότητα που υπάρχει σε όλες τις κατευθύνσεις προϊδεάζει για σημαντικές εξελίξεις.
Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου στην Κύπρο την Παρασκευή 24/7 και πράσινο φως στον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, συνάντησή του το Σάββατο στην Αθήνα με τον Κ. Μητσοτάκη κι επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, στην Κύπρο την Δευτέρα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες για σύγκλιση πενταμερούς κι εκκίνηση επίσημων διαπραγματεύσεων για πρώτη φορά μετά το 2017.
Ωστόσο ακόμη και να μην υπήρχε ήδη η διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, είναι τόσο σοβαρή η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κινητικότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και διεθνώς που η ανακίνηση του Κυπριακού ήταν θέμα χρόνου.
Πρώτον, η βιασύνη του Τραμπ να κλείσει κάθε ανοιχτό μέτωπο σε όλον τον κόσμο προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Μετά την απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα, την επίθεση στο Ιράν, την γενοκτονία στη Γάζα, τον οικονομικό κλοιό γύρω από την Κούβα, τις δολοφονικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική ενδοχώρα και τις πρόσφατες φραστικές επιθέσεις του Ρούμπιο στη Νικαράγουα των Σαντινίστας και τις απειλές για επέμβαση ακόμη και στο Σαχέλ, ήταν θέμα χρόνου να έρθει η σειρά της Κύπρου. Η ενδοτικότητα της κυπριακής ηγεσίας διευκόλυνε την αμερικανική βιασύνη.
Δεύτερο, η προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την ανατολική Ευρώπη με σημείο αναφοράς τον λεγόμενο νότιο διάδρομο που θα διοχετεύει φυσικό αέριο από τον Κόλπο του Μεξικού μέχρι την Ουκρανία, μέσω της Αλεξανδρούπολης, δεν μπορεί να αφήσει απ’ έξω την Κύπρο. Η οριστική πρόσδεσή της στο αμερικανικό άρμα θα διαμορφώσει μια ενιαία ενεργειακή ζώνη που θα επιτρέψει οικονομίες κλίμακας και ενιαίο δίκτυο υποδομών μεταφοράς, σταθμών μεταφόρτωσης κ.α.
Τρίτο, η ενεργή συμμετοχή των αγγλικών στρατιωτικών βάσεων στις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και την ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν υπογράμμισαν τον ρόλο της Κύπρου σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Πολλώ δε μάλλον σε μια εποχή που το ένα μετά το άλλο τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα (Τζέραλντ Φορντ, Άμπρααμ Λίνκολν και Τζορτζ Μπους) αποδείχτηκαν τρωτά και εύκολα βυθιζόμενα σε τέτοιο σημείο ώστε το Πεντάγωνο να διατάξει την απομάκρυνσή τους. Η αποστολή ΝΑΤΟϊκών πλοίων (φρεγάτα Κίμων από Ελλάδα, αντιτορπιλικό Dragon από Αγγλία κ.α.) στην Κύπρο για να προστατεύσουν τις βάσεις επισήμαναν τη σημασία της στους επιθετικούς σχεδιασμούς.
ΝΑΤΟϊκό ορμητήριο η Κύπρος
Οι παραπάνω ιστορικής σημασίας εξελίξεις δεν επιβάλλουν μόνο την επιτάχυνση της λύσης του Κυπριακού, αλλά και μια κατεύθυνση επίλυσης που θα είναι σε βάρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου και προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Κι αυτά τα συμφέροντα επιβάλουν μια Κύπρο έρμαιο των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων ακόμη κι αν είναι ακυβέρνητη, διαιρεμένη και χαοτική, όπως είναι σήμερα η Συρία.
Η οργανική πρόσδεση της Κύπρου στις ΗΠΑ προωθείται βήμα – βήμα μέσω ενός προσχεδίου που επεξεργάστηκε η κολομβιανή Μαρία Άνχελα Ολγκίν, ειδική απεσταλμένη για την Κύπρο του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες. Τα βασικά του σημεία δόθηκαν στην δημοσιότητα από την αγγλική εφημερίδα Independent και, σε αδρές γραμμές, περιγράφουν ένα σχέδιο επίλυσης ακόμη χειρότερο από το Σχέδιο Ανάν που απέρριψαν οι Κύπριοι το 2004 με ποσοστό 76%. Το σχέδιο επίλυσης της Ολγκίν είναι πολύ χειρότερο επειδή μετατρέπει την Κύπρο σε ΝΑΤΟϊκή στρατιωτική βάση, επειδή βρίθει δομικών, δηλαδή εξ’ ορισμού, αμφισημιών κι επειδή εκχωρεί δικαίωμα βέτο στους Τουρκοκύπριους που με μαθηματική ακρίβεια θα οδηγήσει σε συνταγματική – πολιτειακή παράλυση ανοίγοντας τον δρόμο για την κατάλυση ακόμη κι αυτού του μορφώματος που θα διαδεχθεί την Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω της μετατροπής του σε μια ανίσχυρη κι απονεκρωμένη Δημοκρατία.
Οι βασικές προβλέψεις του Σχεδίου Ολγκίν περιλαμβάνουν τα εξής: Υποβάθμιση του ομοσπονδιακού μοντέλου που προτεινόταν ως πρόσφατα και διαμόρφωση μιας νέας οντότητας την οποία οι Ελληνοκύπριοι θα αποκαλούν Ομοσπονδία και οι Τουρκοκύπριοι Συνομοσπονδία. Αυτή η σύλληψη θα ήταν για γέλια αν δεν απειλούσε την ίδια την υπόσταση της Κύπρου.
Η διαφορά μεταξύ των δύο συστημάτων έγκειται στην ισχύ της κεντρικής κυβέρνησης. Στην συνομοσπονδία οι περιφερειακές κυβερνήσεις ή τα κρατίδια διατηρούν κυριαρχικά δικαιώματα ενώ η κεντρική κυβέρνηση είναι ασθενής· άτυπη αλλά χαρακτηριστική περίπτωση είναι η ΕΕ. Στην ομοσπονδία η κεντρική κυβέρνηση παραμένει ο ουσιαστικός πόλος εξουσίας. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις τα μεγαλύτερα κράτη του κόσμου, ΗΠΑ, Καναδάς, Βραζιλία, Αργεντινή, Γερμανία, Ρωσία, Ινδία και πολλά ακόμη. Η εύθραυστη, μεταβατική και παρωχημένη δομή των συνομοσπονδιών υπογραμμίζεται από το γεγονός ότι πολλές σημερινές ομοσπονδίες ξεκίνησαν το ταξίδι της εθνογέννεσής τους τον 19ο αιώνα ως συνομοσπονδίες για να εξελιχθούν στη συνέχεια σε ομοσπονδίες, ώστε να επιβιώσουν στο πλαίσιο των καπιταλιστικών ανταγωνισμών. Για την Κύπρο προτείνεται η αντίστροφη διαδρομή: Από ανεξάρτητο κράτος σε συνομοσπονδία…
Το πρόβλημα επομένως δεν έγκειται στο πώς θα αποκαλούν την πολιτειακή τους δομή οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, αλλά στην ισχύ των αποφάσεων που θα λαμβάνει η κεντρική κυβέρνηση. Στην ομοσπονδία οι νόμοι ψηφίζονται από την κεντρική κυβέρνηση και εφαρμόζονται από κάθε πολίτη. Στην συνομοσπονδία ψηφίζονται από κάθε τοπική ή περιφερειακή κυβέρνηση ή κρατίδιο και εφαρμόζονται από τους πολίτες του και μόνον, δηλαδή δεν έχουν καθολική ισχύ. Κατά συνέπεια, η «σολομώντεια λύση» που σκέφτηκε ο ΟΗΕ και η κολομβιανή πρώην υπουργός Εξωτερικών όσο κι αν φαίνεται ότι μέσω μιας «δημιουργικής ασάφειας» συμφιλιώνει δύο αντιτιθέμενες προσεγγίσεις στην πράξη αδυνατεί να απαντήσει σε πολύ καθοριστικά ερωτήματα για την φύση των εξουσιών της κεντρικής κυβέρνησης. Κι αυτό θα γίνει αντιληπτό από την πρώτη μέρα της δημιουργίας της.
Στη συνέχεια οι αποκλίσεις θα λάβουν συγκρουσιακό χαρακτήρα με αποτέλεσμα η Κύπρος να οδηγηθεί είτε στην απονέκρωση είτε στην διαίρεση κι από κει στην υλοποίηση της Τουρκικής απαίτησης για αναγνώριση του ψευδοκράτους, δηλαδή των τετελεσμένων που δημιούργησε η τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου το 1974, με την βοήθεια της ελληνικής χούντας και των Αμερικάνων.
Ένα μη-λειτουργικό υπό προθεσμία κράτος
Την λύση της διχοτόμησης διευκολύνουν κι άλλες προβλέψεις που περιλαμβάνονται στην «διαρροή». Οι σημαντικότερες είναι οι εξής:
- Πρώτο, η πολιτική ισότητα που θα απολαμβάνουν τα δύο συνιστώντα κράτη μέσω της δραστικής μείωσης των κοινών αρμοδιοτήτων και μιας ισχνής κεντρικής διοίκησης,
- Δεύτερο, η κυκλική προεδρία που θα μοιράζονται οι δύο ηγέτες (με σχέση 2 ή 3 προς 1 σε όφελος της ελληνο-κυπριακής πλευράς),
- Τρίτο, ένα κοινό υπουργικό συμβούλιο 5-6 κρίσιμων υπουργείων, Εξωτερικών, Άμυνας, Οικονομίας, Εσωτερικών / Ιθαγένειας κι Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, από τα οποία φυσικά λείπει το Εργασίας, Υγείας, Παιδείας και Κοινωνικής Πρόνοιας τα οποία προφανώς κρίνονται περιττά και αχρείαστα… Ως γνωστό, όποιος έχει λεφτά εξασφαλίζει αυτά τα αγαθά από την ελεύθερη αγορά. Γιατί επομένως να υπάρχουν αρμόδια υπουργεία, όπως υποστηρίζει μια γνήσια νεοφιλελεύθερη άποψη που τα θεωρεί τόσο άσχετα όσο ένα υπουργείο Αυτοκινήτων, Κοσμημάτων ή Εξοχικών κατοικιών…
- Τέταρτο, υποκατάσταση από ένα Συμβούλιο Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων βουλευτών της άμεσα εκλεγμένης ομοσπονδιακής Βουλής, που μετατρέπει την εθνοσυνέλευση σε διακοσμητικό όργανο και τις εκλογές σε πολυτέλεια.
- Πέμπτο, σταδιακή άρση των κυρώσεων για τους Τουρκοκυπρίους που θα επιτρέψει το απευθείας εμπόριο και τις πτήσεις με τα κατεχόμενα.
- Τέλος, κι αυτό είναι το σημαντικότερο για τους εμπνευστές του Σχεδίου επίλυσης, καταργείται το σύστημα των εγγυήσεων του 1960, με την Ελλάδα, την Τουρκία και την Αγγλία να δίνουν την θέση των εγγυητριών δυνάμεων στο ΝΑΤΟ! Η Κύπρος έτσι θα γίνει η πρώτη χώρα στην ιστορία που ο επίσημος στρατός της θα είναι ο ΝΑΤΟϊκός. Εδώ ωστόσο υπάρχει μια θεαματική μετάλλαξη, δεν είναι μια συνηθισμένη αλλαγή βάρδιας. Αλλάζει η εντολή! Οι εγγυήτριες δυνάμεις «κοιτούσαν» κυρίως προς τα μέσα: Ελλάδα και Τουρκία, υποτίθεται, εγγυόντουσαν την ασφάλεια Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων και η Αγγλία την ασφάλεια των δύο κυριαρχικών της βάσεων (στο Ακρωτήρι κυρίως και την Δεκέλεια), για να μπορούν ανεμπόδιστα να απειλούν την ασφάλεια όλης της Μέσης Ανατολής και εξ αντανακλάσεως της ίδιας της Κύπρου. Όταν όμως εγγυήτρια δύναμη γίνεται το ΝΑΤΟ τότε η Κύπρος ντε φάκτο εντάσσεται στην πολεμική συμμαχία, παρακάμπτοντας τις πολλές και ποικίλες αντιδράσεις που υφίστανται για να γίνει το νέο μέλος στην πολεμική συμμαχία. Έτσι, ένα πολιτικό σχέδιο που αποτελεί δέσμευση του κύπριου προέδρου Ν. Χριστοδουλίδη προς την Ουάσιγκτον γίνεται πράξη και η Κύπρος επιστρέφει στην αγκαλιά του βιαστή της που υποκίνησε την εισβολή και κατοχή του νησιού.
Συνολικά, πρόκειται για ένα σχέδιο καταστροφικό που απειλεί την ίδια την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας, γιατί παραβλέπει ότι το Κυπριακό είναι πρόβλημα εισβολής και κατοχής, ενώ ενταφιάζει την μοναδική λύση για την Κύπρο που είναι: Κύπρος ενιαία κι ανεξάρτητη, έξω από ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς, όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ!
Σιωνιστική αποικία η Κύπρος
Το χειρότερο για την Λευκωσία είναι ότι έχει ενταχθεί σε ένα πλαίσιο συμμαχιών που τους επιτρέπει να την χρησιμοποιούν για την προαγωγή των δικών τους συμφερόντων. Όπως ακριβώς η Λευκωσία δίνει το πράσινο φως σε Λονδίνο και Ουάσιγκτον να υλοποιούν τα επεκτατικά τους σχέδια στο νησί αδιαφορώντας για το μέλλον της Κυπριακής Δημοκρατίας και την ευημερία του πληθυσμού της, το ίδιο κάνει κι απέναντι στο Ισραήλ. Ήδη οι Σιωνιστές έχουν εκφράσει την επιθυμία τους να μετατρέψουν την Κύπρο σε θέατρο πολέμου με την Τουρκία στο πλαίσιο του σχεδίου «Οργή του Ποσειδώνα», εμφανιζόμενοι ότι νοιάζονται για την απελευθέρωση των κατεχομένων εδαφών. Οι Ισραηλινοί που ευθύνονται για την γενοκτονία των Παλαιστινίων και την επίθεση σε όλα τα γειτονικά τους κράτη νοιάζονται για την απελευθέρωση των κατεχομένων της Κύπρου… Αυτό που στην ουσία και μακροπρόθεσμα τους ενδιαφέρει είναι η υλοποίηση του Μεγάλου Ισραήλ με τον εποικισμό της Κύπρου!
Η υπαγωγή της Κύπρου σε ένα ενιαίο θέατρο επιχειρήσεων, όπως κυνικά ομολογούν οι Σιωνιστές, αποτελεί άμεση απειλή ειδικά τώρα, λόγω της κινητικότητας γύρω από το Κυπριακό. Ας κρατήσουμε την ιστορική αλλαγή: Η Ελλάδα εγκατέλειψε τον “ενιαίο αμυντικό χώρο” που εγγυόταν την ασφάλεια της Κύπρου για να υιοθετήσει νύχτα κι άνευ δημόσιου διαλόγου την διαμόρφωση ενός “ενιαίου πολεμικού χώρου” με το γενοκτονικό Ισραήλ υπό την καθοδήγησή του. Εμείς μόνο θα πληρώνουμε, όπως αποφασίστηκε πρόσφατα με την αντιπυραυλική ασπίδα – σουρωτήρι της Ασπίδας του Αχιλλέα.
Τυχόν άρνηση της Τουρκίας (που επιμένει στην λύση των δύο κρατών) να αποδεχθεί το σχέδιο επίλυσης, μπορεί να λειτουργήσει σαν η θρυαλλίδα ενός ακόμη πολέμου. «Εάν η Άγκυρα απορρίψει την αποχώρηση μέσω συμφωνίας, επιλέγει την απομάκρυνσή της δια της βίας. Οι συνέπειες θα επεκταθούν πολύ πέρα από την Κύπρο. Το Ισραήλ θα διαθέσει το πλήρες φάσμα της ισχύος του. Η Ελλάδα θα υπερασπιστεί την Κύπρο και τα νοτιοανατολικά σύνορα της Ευρώπης», γράφει ο σιωνιστής Σάι Γκαλ που έχει ζηλέψει την δόξα του πράκτορα της CIA στα χρόνια της χούντας Γκας Αβράκωτου, όταν έσπρωχνε τους χουνταίους στο πραξικόπημα σε βάρος του Μακαρίου, πείθοντάς τους ότι έτσι θα άνοιγε ο δρόμος για την ένωση της Ελλάδας με την Κύπρο. Κι ο μόνος δρόμος που άνοιξε ήταν αυτός της τουρκικής εισβολής και της διχοτόμησης του νησιού, με την ευθύνη και την έγκριση των Αμερικανών που στη συνέχεια έκαναν τον ανήξερο.
Η ίδια πολιτική αφέλεια επανέρχεται και σήμερα σε Ελλάδα και Κύπρο που συνεχίζουν να παράγουν περισσότερους επικίνδυνους αφελείς ακροδεξιούς απ’ όσους μπορούν να χωρέσουν τα κόμματα εξουσίας και τα Μέσα Ενημέρωσης. Το Ισραήλ σπρώχνει σταθερά και μεθοδικά Ελλάδα και Κύπρο σε πόλεμο με την Τουρκία για να διαπραγματευτεί στη συνέχεια μαζί της (όπως έκανε και στην Συρία όταν από κοινού ανέτρεψαν τον Άσαντ), ενώ Ελλάδα και Κύπρος θα έχουν αποδειχθεί οι χρήσιμοι ηλίθιοι. Η ελληνική πολιτική ηγεσία το έκανε το 1922 με την Μικρασιατική εκστρατεία, το ξαναέκανε το 1974 με το πραξικόπημα του Σαμψών κι ετοιμάζεται να το ξανακάνει τώρα συμμαχώντας με το Ισραήλ…
ΠΗΓΗ: Λεωνίδας Βατικιώτης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου