Όχι, το Ισραήλ δεν έχει «το δικαίωμα να υπάρχει» - Του Craig Mokhiber*

Όχι, το Ισραήλ δεν έχει «το δικαίωμα να υπάρχει».

Για την ακρίβεια, ισχύει το αντίθετο

• Craig Mokhiber*

Σε αντίθεση με τον σιωνιστικό ισχυρισμό ότι «το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να υπάρχει», το δικό μου επιχείρημα έχει τις ρίζες του στο Διεθνές Δίκαιο. Φυσικά, δεδομένης της τάσης του Ισραήλ να παραβιάζει τέτοιους νόμους, δεν αποτελεί έκπληξη ότι εξακολουθούν να διεκδικούν ένα δικαίωμα που δεν έχει κανένα πάτημα στην πραγματικότητα.

Η είδηση ότι, εν μέσω της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το γερμανικό κοινοβούλιο συζητούσε πρόσφατα νομοθεσία που θα ποινικοποιούσε την άρνηση του «δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει», με ποινές φυλάκισης έως και πέντε ετών, δεν προκάλεσε έκπληξη σχεδόν σε κανέναν.

Αυτή είναι άλλωστε η ίδια Γερμανία που διέπραξε γενοκτονία πρώτα στη Ναμίμπια και μετά στην Ευρώπη, τώρα συμμετέχει ενεργά και με ενθουσιασμό στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ καταστέλλει βάναυσα όλους όσους τολμούν να μιλήσουν εναντίον της στο εσωτερικό της.

Πράγματι, μαζί με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, το γερμανικό κράτος σήμερα έχει την αρνητική διάκριση να τοποθετείται μεταξύ εκείνων που αιχμαλωτίζονται περισσότερο από τα σιωνιστικά συμφέροντα και διαφθείρονται εντονότερα από τη σιωνιστική ιδεολογία.

Το γερμανικό κράτος έχει ακόμη και μια επίσημη πολιτική (Staatsräson) που δεσμεύει τη Γερμανία στην υπεράσπιση ύπαρξης του ισραηλινού καθεστώτος. Απαιτείται επίσημη δήλωση του «δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ» για την απόκτηση της γερμανικής υπηκοότητας. (Δεν απαιτείται τέτοια δήλωση για το δικαίωμα ύπαρξης της Γερμανίας).

Όμως η δήλωση ότι το ισραηλινό καθεστώς δεν έχει το δικαίωμα να υπάρχει δεν είναι απλώς μια νόμιμη γνώμη. Είναι επίσης αποδεδειγμένα αληθές, τόσο ως πραγματολογικό όσο και ως νομικό ζήτημα.

Φυσικά, η δήλωση ότι το Ισραήλ «έχει το δικαίωμα να υπάρχει» ήταν πάντα ανοησία, καθώς δεν έχει ρίζες ούτε στο νόμο ούτε στην πραγματικότητα.

Αλλά αυτός ο σιωνιστικός ισχυρισμός ηχεί οικείος στα αυτιά των ανθρώπων στη Δύση, επειδή έχει επαναληφθεί τόσο συχνά ως πυλώνας της σιωνιστικής προπαγάνδας. Aντηχεί από δυτικούς πολιτικούς που επωφελούνται από δωροδοκίες του ισραηλινού λόμπι μέχρι εταιρείες μέσων ενημέρωσης που ευθυγραμμίζονται με το Ισραήλ και υποστηρίζουν συνειδητά την ατιμωρησία του καθεστώτος.

Αναρωτηθείτε αν έχετε ακούσει ποτέ κάποιον παρόμοιο ισχυρισμό περί του δικαιώματος ύπαρξης της Ιταλίας, του Καναδά ή της Γερμανίας. Και όμως προβάλλεται συνεχώς ο ισχυρισμός ότι το ισραηλινό καθεστώς (και μόνο το ισραηλινό καθεστώς) έχει κατά κάποιο τρόπο ένα τέτοιο δικαίωμα.

Το πιο προφανές συμπέρασμα είναι ότι το καθεστώς και οι πληρεξούσιοι του στη Δύση είναι τόσο βαθιά ανασφαλείς σχετικά με τη νομιμοποίηση του κράτους, δεδομένης της άνομης και αιματηρής ιστορίας της ίδρυσης και της επέκτασής του, που θεώρησαν απαραίτητο να επιβάλουν μια αυτονόητη καθολικότητα στην αποδοχή της ιδέας του ισραηλινού εξαιρετισμού και ατιμωρησίας.

Αλλά δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα εξαίρεσης στο Διεθνές Δίκαιο.

Άβολα γεγονότα

Οταν μπήκα για πρώτη φορά στους διαδρόμους των Ηνωμένων Εθνών τη δεκαετία του 1980, υπήρχαν πολλά κράτη που δεν υπήρχαν πλέον όταν έφυγα το 2023. Είχαν η ΕΣΣΔ, η Τσεχοσλοβακία, η Γιουγκοσλαβία, η Ανατολική Γερμανία, η Τανγκανίκα, η Ζανζιβάρη και η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία «δικαίωμα ύπαρξης»; Όχι. Ούτε το Ισραήλ έχει.

Τα κράτη έρχονται και παρέρχονται, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει «δικαίωμα ύπαρξης». Πραγματολογικά μιλώντας, αυτό είναι αναμφισβήτητο.

Και όμως, κάποιοι εξακολουθούν να παπαγαλίζουν το αβάσιμο σιωνιστικό κατασκεύασμα ότι το ισραηλινό καθεστώς κατέχει κατά κάποιο τρόπο αυτό το δικαίωμα. Άλλοι το αποδέχονται χωρίς αμφιβολία, κάποιοι (όπως η Γερμανία) επιδιώκουν ακόμη και να αναγκάσουν άλλους να το αποδεχτούν και άλλοι απαγορεύουν κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης του.

Δεν υπάρχει «δικαίωμα ύπαρξης» για τα κράτη σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Έτσι, το Ισραήλ δεν μπορεί να διεκδικήσει ένα τέτοιο δικαίωμα.

Βιβλίο: «IDF: Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος», του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ, εκδόσεις ΟΚΤΑΝΑ

«IDF: Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος» του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ – Κλήρωση για τα μέλη μας (σ.σ. του INFOWAR)

Οι εκδόσεις Octana προσφέρουν στους αναγνώστες μας δυο αντίτυπα του βιβλίου «IDF – Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος» του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ, όπου ο καθηγητής μελετάει τον ισραηλινό στρατό ως τον βασικό παράγοντα που διαμόρφωσε την πολιτική, την κοινωνία και την εθνική ταυτότητα του Ισραήλ. Στην κλήρωση συμμετέχουν αυτομάτως τα μέλη μας και όσοι ακόμη γραφτούν συνδρομητές μέχρι και τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 31 Ιουλίου.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, ο ιουδαϊσμός δεν ήταν έθνος. Η αποστολή της οικοδόμησης του έθνους ανατέθηκε στον IDF που δεν ήταν ποτέ ένας απλός στρατός. Έγινε ο φορέας ταυτότητας που μετάλλαξε τον λαό της Βίβλου σε λαό του όπλου, ένα ριζοσπαστικό εργαλείο μετασχηματισμού του παλαιού εβραίου της Διασποράς και των γκέτο σε ένοπλο σιωνιστή πιονέρο, ένας μοχλός που μετέτρεψε την ήπια αγροτική οικονομία της Παλαιστίνης σε πανίσχυρη πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ.

Ο IDF αντικατέστησε στη συνείδηση των Ισραηλινών την παντοδύναμη βιβλική θεότητα –τον Κύριο των Δυνάμεων– κηρύττοντας την ατέρμονη βία ως μοναδικό τρόπο επιβίωσης. Σε αυτά τα θεμέλια χτίστηκε η Νέα (Σιωνιστική) Ιερουσαλήμ, υποσχόμενη την ασφάλεια για τον περιούσιο λαό σε μια γη ιδανικά χωρίς γκογίμ. Αντ’ αυτού οικοδόμησε τη μοναδική χώρα στον κόσμο όπου οι εβραίοι ζουν σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή είναι εβραίοι (και επειδή μεταμορφώθηκαν μαζικά σε αποικιοκράτες, μιλιταριστές, κατακτητές και ρατσιστές).

Ο Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ γεννήθηκε στη Ρώμη το 1946, άπατρις, από Πολωνοεβραίους γονείς επιζώντες του Ολοκαυτώματος που παντρεύτηκαν σε στρατόπεδο εκτοπισμένων στο Τορίνο και μετεγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ το 1948. Πασιφιστής, κληρώθηκε να εκπαιδευτεί ως αξιωματικός και υπηρέτησε απρόθυμα μια παρατεταμένη στρατιωτική θητεία που του αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του «πιο ηθικού στρατού στον κόσμο». Κλονισμένος από την απόσταση μεταξύ προπαγάνδας και πραγματικότητας, συνειδητοποίησε ότι όφειλε να «γλιτώσει από το εβραϊκό κράτος» προκρίνοντας το ηθικό του χρέος «απέναντι στους εκτοπισμένους στων οποίων το σπίτι μεγάλωσε».

Οι βαρόνοι των κρυπτονομισμάτων στηρίζουν την ακροδεξιά

της Ιωάννας Αρχοντάκη

Η αποκάλυψη ότι ο Νάιτζελ Φάρατζ έλαβε «προσωπικό δώρο» ύψους πέντε εκατομμυρίων λιρών από τον δισεκατομμυριούχο των κρυπτονομισμάτων Κρίστοφερ Χάρμπορν, σε συνδυασμό με τις δωρεές άνω των 25 εκατομμυρίων λιρών που έχει λάβει το κόμμα του, Reform UK, από τον ίδιο επιχειρηματία, επαναφέρει τη συζήτηση για τη σχέση ανάμεσα στη βιομηχανία των κρυπτονομισμάτων και την ακροδεξιά.

Περιστατικά σκιώδους χρηματοδότησης ακροδεξιών κομμάτων και πολιτικών δεν βλέπουμε για πρώτη φορά. Η διαφορά σήμερα είναι ότι ένα μέρος της βιομηχανίας των κρυπτονομισμάτων φαίνεται να αποκτά ολοένα πιο ενεργό ρόλο στη χρηματοδότηση των ενλόγω κομμάτων. Δεν είναι, άλλωστε, όλοι οι επιχειρηματίες τόσο απροκάλυπτοι στις εκδηλώσεις υποστήριξής τους όσο ο Ίλον Μασκ, ο οποίος δεν έχει διστάσει να εκφράσει δημόσια τη συμπάθειά του προς πολιτικούς και κόμματα της ακροδεξιάς σε ΗΠΑ και Ευρώπη (με πιο πρόσφατη τη δήλωση στήριξης στον Ηλία Κασιδιάρη). Στις περισσότερες περιπτώσεις, η επιρροή ασκείται πιο διακριτικά μέσω δικτύων χρηματοδότησης, ομάδων πίεσης (PACs) ή της στήριξης πολιτικών που δεσμεύονται να χαλαρώσουν το ρυθμιστικό πλαίσιο για τα ψηφιακά περιουσιακά στοιχεία.

Το 2024 λίγο πριν τις Ευροεκλογές στην Ισπανία, ξεκίνησε έρευνα για τον αρχηγό του ακροδεξιού κόμματος Se Acabó La Fiesta για τη χρηματοδότησή του από τον «βαρόνο» των κρυπτονομισμάτων, Άλβαρο Ρομίγιο Καστίγιο, ο οποίος κατηγορείται για την απάτη 3.000 επενδυτών ύψους 300 εκατομμυρίων δολαρίων. Στην Τσεχία, η αποδοχή δωρεάς Bitcoin αξίας περίπου 45 εκατομμυρίων δολαρίων από καταδικασμένο διακινητή ναρκωτικών οδήγησε στην παραίτηση του υπουργού Δικαιοσύνης.

Γνωρίζαμε ότι η φιλοσοφία των κρυπτονομισμάτων είναι ακραία νεοφιλελεύθερη, ενώ σε περιπτώσεις, τα επιχειρήματα αποκτούν και ακροδεξιά χαρακτηριστικά. Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν εκ νέου, ότι ένα σημαντικό τμήμα της βιομηχανίας των crypto και της σύγχρονης άκρας δεξιάς συγκλίνουν ιδεολογικά, πολιτικά και οικονομικά. Τα τελευταία χρόνια άλλωστε, μια σειρά κομμάτων της ευρωπαϊκής δεξιάς και της άκρας δεξιάς έχουν υιοθετήσει φιλο-κρυπτονομισματικές θέσεις.

Στη Γερμανία για παράδειγμα, το ακροδεξιό AfD έχει ταχθεί υπέρ του Bitcoin και της χαλάρωσης των περιορισμών στην αγορά κρυπτονομισμάτων, ενώ η αρχηγός του κόμματος, Άλις Βάιντελ, έχει συμμετάσχει σε συνέδρια του χώρου και έχει υπερασπιστεί την ιδέα ενός «χρήματος χωρίς κράτος». Ο Βίκτορ Όρμπαν στην Ουγγαρία και ο Γιάροσουαφ Γκόβιν στην Πολωνία είχαν υποστήριξει ευνοϊκότερη φορολογική πολιτική για τα κρυπτονομίσματα. Ο Τιερί Μποντέ, αρχηγός του ολλανδικού ακροδεξιού κόμματος Φόρουμ για τη Δημοκρατία (FvD)  έχει προτείνει να μετατραπεί η χώρα σε ευρωπαϊκό κόμβο του Bitcoin, ενώ ο Φάρατζ έχει χαρακτηρίσει το Bitcoin «το μέλλον των συναλλαγών». Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ντόναλντ Τραμπ, που πριν από λίγα χρόνια χαρακτήριζε το Bitcoin «απάτη», εμφανίζεται πλέον ως ο πιο ένθερμος πολιτικός υποστηρικτής της βιομηχανίας των crypto.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες βέβαια, η σχέση είναι θεσμοθετημένη. H επιτροπή πολιτικής δράσης Fairshake (PAC), που χρηματοδοτείται από μεγάλες εταιρείες και επενδυτές της βιομηχανίας των crypto, έχει διαθέσει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από το 2023 έως σήμερα για την υποστήριξη υποψηφίων που προωθούν ευνοϊκή νομοθεσία για τον κλάδο.

Γκάφες της Λατινοπούλου σε ομιλία της στην Ευρωβουλή για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο - «Η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης»

(ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ / EUROKINISSI)

Λατινοπούλου για επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο / «Η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης»

Κριτική στην ακροδεξιά ευρωβουλεύτρια και επικεφαλής της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτη Λατινοπούλου, ασκεί μέσω ανάρτησής του ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργος Κουκουμάς, με αφορμή την ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως τα όσα είπε η ευρωβουλεύτρια περιέχουν ανακρίβειες και αστοχίες. Συγκεκριμένα, στέκεται στο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου, που συμπεριέλαβε στην ομιλία της, το οποίο, όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κουκουμάς, «αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας».

Επίσης, ο βουλευτής υπογραμμίζει πως στο βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της και συνοδεύεται με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς, υπάρχει και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964.

«Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων», αναφέρει.

«Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική», καταλήγει στην ανάρτησή του.

Αναλυτικά η ανάρτησή του

Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρ. Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.

Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.

Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.

Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:

Ναόμι Κλάιν: Ο πλούτος και ο φασισμός του Ίλον Μασκ πάνε πακέτο

Πηγή: naomiklein.substack.com*

Πρόσφατα είχα μια από τις τακτικές μου συζητήσεις με τον Μέντι Χασάν στο «Unshocked» για τον Ίλον Μασκ, κατά την οποία επιχειρήσαμε να ξετυλίξουμε το εξής παράδοξο: πώς ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος του πλανήτη μπορεί να είναι ταυτόχρονα κι ένας από τους χειρότερους ανθρώπους του κόσμου. Εδώ θα ήθελα να εξηγήσω γιατί αυτή η σύμπτωση δεν είναι καθόλου τυχαία.

Οι περισσότερες συζητήσεις για τον Μασκ κρατούν αυτές τις δύο εικόνες χωριστά, σαν να μην έχουν καμία σχέση μεταξύ τους. Στη μία πλευρά, βλέπουμε τον Μασκ ως τον λαμπρό τεχνοκράτη-διευθύνοντα σύμβουλο, τον άνθρωπο εναντίον του οποίου δεν πρέπει να στοιχηματίζει κανείς και του οποίου η περιουσία πια αγγίζει τα όρια του τρισεκατομμυρίου. Στην άλλη, αντικρίζουμε έναν άθλιο τύπο που χοροπηδάει κρατώντας αλυσοπρίονο, κάνει δημοσίως «μη-ναζιστικούς» χαιρετισμούς, συνάπτει απροκάλυπτα σχέσεις με την ακροδεξιά παγκοσμίως – και γενικά καλό θα ήταν να αποφεύγεται σε πολιτισμένες παρέες.

Η αλήθεια είναι ότι αυτές οι δύο πλευρές του Μασκ δεν μπορούν να αποκοπούν η μία από την άλλη. Eίναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Τα θεατρικά τεχνάσματα με το αλυσοπρίονο και η σφαγή της ανθρωπιστικής βοήθειας προς τους φτωχούς, οι ρατσιστικές θεωρίες συνωμοσίας που διαχέονται μέσω του X, τα ναζιστικά παραληρήματα του Grok και όλοι οι άλλοι τρόποι με τους οποίους ο Μασκ συμβάλλει στην εξευτέλιση και τη θυσία τεράστιων τμημάτων της ανθρωπότητας – όλα αυτά συνιστούν τις αναγκαίες κοινωνικές προϋποθέσεις για το εταιρικό εγχείρημα που τον ανέδειξε πρόσφατα σε τρισεκατομμυριούχο. Άλλωστε, το μέλλον της τεχνητής νοημοσύνης και της ρομποτικής που έχει πουλήσει ο Μασκ στο χρηματιστήριο θα ωφελήσει μόνο ένα ελάχιστο τμήμα του είδους μας, θυσιάζοντας παράλληλα αμέτρητους ανθρώπους και μη-ανθρώπους. Άρα, κάτι πρέπει να γίνει με όσους μένουν απ’ έξω. Εδώ ακριβώς εμφανίζεται η άλλη πλευρά του Μασκ – ή, όπως την αποκαλεί ο ίδιος, το «Σκοτεινό MAGA».

Το Όνειρο της Απόσχισης

Πριν από δεκατρία χρόνια, η μυθιστοριογράφος Αρουντάτι Ρόι αναλογιζόταν το νόημα ενός φανταχτερού αρχιτεκτονήματος: ενός νέου εκθαμβωτικού ανακτόρου, που έχτισε ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ινδίας, ο Μουκές Αμπάνι. Έγραψε ότι ολόκληρη η χώρα σχολίαζε «τους είκοσι επτά ορόφους του, τα τρία ελικοδρόμια, τους εννέα ανελκυστήρες, τους κρεμαστούς κήπους, τις αίθουσες χορού, τα δωμάτια ελεγχόμενου κλίματος, τα γυμναστήρια, τους έξι ορόφους πάρκινγκ και τους εξακόσιους υπηρέτες».

Στεκόμενη στη σκιά του, κοιτάζοντας τον κατακόρυφο κήπο του, αναρωτήθηκε: «Είναι αυτή η ύστατη πράξη του πιο επιτυχημένου αποσχιστικού κινήματος της Ινδίας; Η απόσχιση της μεσαίας και ανώτερης τάξης προς το διάστημα;»

Ανησυχητική αύξηση της ρητορικής μίσους μέσω διαδικτύου παράλληλα με την κλιμάκωση περιστατικών ρατσιστικής βίας, καταγράφει το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας

Δελτίο Τύπου

Ανησυχητική αύξηση της ρητορικής μίσους μέσω διαδικτύου παράλληλα με την κλιμάκωση περιστατικών ρατσιστικής βίας

Αθήνα, 17 Ιουλίου 2026 – Το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας καταγράφει, το τελευταίο διάστημα, αυξημένο αριθμό περιστατικών ρητορικής μίσους μέσω διαδικτύου. Η εξέλιξη αυτή συμπίπτει με την αύξηση περιστατικών ρατσιστικής βίας και αναδεικνύει την ανάγκη στενής παρακολούθησης της ολοένα αυξανόμενης διάδοσης της ρητορικής μίσους στον ψηφιακό χώρο, καθώς και της αλληλεπίδρασής της με τα περιστατικά βίας που εκδηλώνονται στον φυσικό κόσμο.

Ενδεικτική της τάσης αυτής είναι η δημοσίευση δεκάδων σχολίων και αντιδράσεων που αναπαράγουν ή υποκινούν ρητορική μίσους καθώς και ρατσιστικών σχολίων κάτω από αναρτήσεις μελών του Δικτύου στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με το έργο τους και τρέχουσες εξελίξεις όπως η αύξηση περιστατικών ρατσιστικής βίας, η επέτειος από το ναυάγιο της Πύλου κ.ά. Πληθώρα αντίστοιχων διαδικτυακών ομοφοβικών/τρανσφοβικών επιθέσεων καταγράφηκε την εβδομάδα Υπερηφάνειας (Pride) με θύματα απλούς χρήστες/χρήστριες αλλά και άλλες οργανώσεις-μέλη του Δικτύου. Το περιεχόμενο των σχολίων αυτών, καθώς και η μαζική επιδοκιμασία τους από το κοινό των πλατφορμών, καταδεικνύουν τη συστηματική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης για τη διάδοση ρατσιστικού, ξενοφοβικού, σεξιστικού, μισαναπηρικού, ομοφοβικού και τρανσφοβικού λόγου και ενισχύουν τον προβληματισμό για την κανονικοποίηση της ρητορικής μίσους στο διαδίκτυο και την ολοένα αυξανόμενη στοχοποίηση υπερασπιστών ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Παράλληλα, από τις αρχές του έτους έχει καταγραφεί μια σειρά σοβαρών περιστατικών ρατσιστικής βίας, μεταξύ των οποίων η οργανωμένη επίθεση και ο τραυματισμός του προέδρου της Ένωσης Φιλιππινέζων Ελλάδος κατά τη διάρκεια πολιτιστικού φεστιβάλ, η επίθεση σε τρανς γυναίκα στην Καλλιθέα, ο ξυλοδαρμός δύο νεαρών Αιγυπτίων στην ίδια περιοχή που συνοδεύτηκε από τη διασπορά ψευδών ειδήσεων σε βάρος τους, ομοφοβική επίθεση στο Ζάππειο, καθώς και εκφοβιστικές ενέργειες με φασιστικά συνθήματα και ναζιστικούς χαιρετισμούς στην Αλεξανδρούπολη. Στο πλαίσιο αυτό, ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν δημόσιες τοποθετήσεις αξιωματούχων και προσώπων σε θέσεις ευθύνης που συμβάλλουν στην αναπαραγωγή στερεοτύπων και μισαλλόδοξου λόγου, ιδίως απέναντι σε προσφύγισσες/ πρόσφυγες και μετανάστριες/ μετανάστες.

Η ανησυχητικά αυξανόμενη διάδοση περιεχομένου που επικροτεί ή υποκινεί περιστατικά ρατσιστικής βίας, και οξύνεται ακόμη περισσότερο σε προεκλογικές περιόδους, συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός κλίματος φόβου και ανασφάλειας για τα στοχοποιούμενα πρόσωπα, τις κοινότητες και τους υπερασπιστές τους, υπονομεύει την κοινωνική συνοχή και ευνοεί την περαιτέρω κλιμάκωση της ρατσιστικής βίας.

Το Δίκτυο υπενθυμίζει ότι η αποτελεσματική αντιμετώπιση της ρητορικής μίσους μέσω διαδικτύου και των εγκλημάτων μίσους προϋποθέτει την έγκαιρη καταγραφή των περιστατικών, την αποτελεσματική διερεύνησή τους από τις αρμόδιες αρχές, και την προώθηση ενός δημόσιου λόγου που καλλιεργεί τον σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τη διαφορετικότητα και τη συμπερίληψη, κι ενισχύει την κοινωνική συνοχή.

Ποιοι επιχειρηματικοί κλάδοι χρηματοδοτούν την ακροδεξιά - Συνέντευξη με τον Τέο Μπουρζερόν*

Ποιοι επιχειρηματικοί κλάδοι χρηματοδοτούν την ακροδεξιά

Συνέντευξη με τον Τέο Μπουρζερόν* από TNI

Πίσω από την άνοδο του φασισμού κρύβονται συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί κλάδοι, όπως αυτός των εναλλακτικών επενδύσεων, που ανταγωνίζονται για την εξουσία. Η κατανόηση των υλικών συμφερόντων και των ρήξεων μεταξύ των ελίτ είναι κρίσιμη για την ανάπτυξη μιας αντιφασιστικής πολιτικής.

Ποια τμήματα του κεφαλαίου υποστηρίζουν την ακροδεξιά σε παγκόσμιο επίπεδο;

Εξαρτάται από τις χώρες και τους καπιταλιστικούς οργανισμούς, αλλά σε γενικές γραμμές συναντά κανείς πάντα έναν συνδυασμό ανερχόμενων οικονομικών κλάδων, όπως οι εναλλακτικές επενδύσεις (ταμεία ιδιωτικών κεφαλαίων και hedge funds), κυρίαρχων κλάδων που βρίσκονται υπό πίεση (όπως οι επιχειρήσεις ορυκτών καυσίμων) και εκείνων που βρίσκονται σε υποδεέστερη θέση, όπως οι μικροί λιανοπωλητές και οι αγρότες.

Στη Δυτική Ευρώπη –όπως στη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο– καθώς και στις Ηνωμένες Πολιτείες, συναντά κανείς παρόμοιες διατάξεις: δισεκατομμυριούχοι από τους χώρους των ενναλλακτικών επενδύσεων, των ορυκτών καυσίμων και της τεχνολογίας συγκλίνουν υποστηρίζοντας ακροδεξιά κινήματα, συχνά σε συμμαχία με λιγότερο ισχυρούς κλάδους, όπως οι κατασκευές ή η γεωργία.

Στην Ανατολική Ευρώπη αντίθετα, σε χώρες που κατέχουν περιφερειακή ή ημιπεριφερειακή θέση στην ευρωπαϊκή κυκλοφορία κεφαλαίων, τα ακροδεξιά κινήματα υποστηρίζονται από συμφέροντα των τομέων των κατασκευών και της γεωργίας, με σημαντική διάσπαση μεταξύ εγχώριου και ξένου κεφαλαίου. Αυτό σημαίνει ότι τμήματα του εγχώριου κεφαλαίου χρησιμοποιούν ακροδεξιούς ηγέτες για να «πάρουν το μερίδιό τους» από τις ροές ξένου κεφαλαίου.

Στην Ινδία, παρατηρείται συμπαιγνία μεταξύ του κυβερνώντος εθνικιστικού κόμματος BJP (Bharatiya Janata Party) και μεγάλων εταιρειών που επιδιώκουν μια νέα φιλοεπιχειρηματική, απορρυθμιστική ατζέντα. Αυτό ευνοεί δισεκατομμυριούχους όπως ο Μουκές Αμπάνι, σε σημείο που ορισμένοι αναφέρονται στο «δισεκατομμυριούχο Ρατζ».

Υπάρχουν ποικίλες διαφοροποιήσεις λοιπόν, ανάλογα με τη θέση της κάθε χώρας. Σε διαφορετικές χώρες, ο ίδιος κλάδος, για παράδειγμα ο ίδιος χρηματοοικονομικός υποτομέας, μπορεί να υποστηρίζει ή να μην υποστηρίζει τα τοπικά ακροδεξιά κινήματα. Το κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι υπάρχουν επιχειρήσεις που, για διάφορους λόγους – η πρόσφατη οικονομική τους άνοδος που δεν αντανακλάται στους θεσμούς, η πίεση που αισθάνονται από τις ρυθμιστικές αρχές, η υποδεέστερη θέση τους – επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν ακροδεξιούς ηγέτες για να αμφισβητήσουν τους οικονομικούς τους αντιπάλους.

Γιατί επέλεξαν να απορρίψουν τα δόγματα της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης που έδιναν έμφαση στο ελεύθερο εμπόριο, στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και στις δεσμεύσεις (αν και επιφανειακές) για κοινωνικά φιλελεύθερες αξίες όπως η πολυμορφία, η εταιρική κοινωνική ευθύνη κ.λπ.; Γιατί αντ’ αυτού έχουν υιοθετήσει τον οικονομικό εθνικισμό και τον κοινωνικό συντηρητισμό;

Το ζήτημα της σχέσης μεταξύ αυτών των επιχειρηματικών συμφερόντων και των νεοφιλελεύθερων θεσμών δεν είναι τόσο απλό. Η έννοια του μετα-νεοφιλελευθερισμού, που επινοήθηκε από τους Γουίλ Ντέιβις και Νίκολας Γκέιν, είναι πραγματικά χρήσιμη για να κατανοήσουμε τη δυναμική που επικρατεί. Yπάρχουν ισχυροί παράγοντες που, σε κάποιο σημείο, αμφισβήτησαν τους εμβληματικούς θεσμούς του νεοφιλελευθερισμού, όχι επειδή αντιτίθενται στο ιδεολογικό τους περιεχόμενο, αλλά μάλλον επειδή θέλουν να ριζοσπαστικοποιήσουν ορισμένες πτυχές του νεοφιλελευθερισμού όπως ο αυταρχισμός, η εξάρτηση από τα ορυκτά καύσιμα, η πατριαρχία, ο ρατσισμός ή η αναπηροφοβία.

Αυτή η ριζοσπαστικοποίηση είναι χρήσιμη για να μετατοπιστούν τα όρια της συσσώρευσης, καθώς η επέκταση του αυταρχικού ή πατριαρχικού χαρακτήρα του καθεστώτος αλλάζει και τη φύση των συμβιβασμών που πρέπει να κάνουν αυτές οι επιχειρηματικές δυνάμεις με άλλες κοινωνικές ομάδες, προκειμένου να διατηρήσουν το μοντέλο συσσώρευσής τους. Όπως έχει δείξει ο Γκρεγουάρ Σαμαγιού στο έργο του για τις «ακυβέρνητες κοινωνίες» – το  οποίο παρακολουθεί τις αντιδράσεις της επιχειρηματικής ελίτ στις κοινωνικές αναταραχές των δεκαετιών του 1960 και του 1970 – οι επιχειρηματικοί κύκλοι αισθάνονται εδώ και καιρό αυτή την ένταση μεταξύ της διατήρησης του τρόπου συσσώρευσης κερδίζοντας χρόνο μέσω παραχωρήσεων σχετικά χαμηλού κόστους  (π.χ. ποικιλομορφία, ισότητα – διαφορετικότητα και συμπερίληψη (DEI), εταιρική κοινωνική ευθύνη (CSR), κοινωνικά υπεύθυνες επενδύσεις) και της διατήρησης του τρόπου συσσώρευσης μέσω της άμεσης καταστολής.

Παρόμοια κατάσταση επικρατούσε και κατά τη διάρκεια της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης, με τους «Chicago Boys», όπως ο Μίλτον Φρίντμαν, να υποστηρίζουν την εντατικοποίηση της ταξικής πάλης εναντίον των εργαζομένων και να καταγγέλλουν μέτρα που αποσκοπούσαν στο να κερδίσουν χρόνο, όπως η εταιρική κοινωνική ευθύνη. Ορισμένοι επιχειρηματικοί κύκλοι τείνουν πλέον να πιστεύουν ότι είναι υπερβολικά δαπανηρό να κερδίσουν και πάλι χρόνο, και έτσι στρέφονται προς τη δεύτερη επιλογή.

Ο Τραμπ χρηματοδοτεί MAGA οργανώσεις στην Ευρώπη

Πηγές: Financial Times, Politico

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ των ΗΠΑ ανακοίνωσε ότι προσφέρει χρηματοδότηση έως και τρία εκατομμύρια δολάρια σε ευρωπαϊκές ομάδες που ευθυγραμμίζονται με το κίνημα MAGA, με σκοπό την καταπολέμηση της «λογοκρισίας» και την καλλιέργεια «δεσμών πολιτισμού» μεταξύ Ευρώπης και Αμερικής. Όπως αποκαλύπτουν οι Financial Times, η πρωτοβουλία εντάσσεται σε μια ευρύτερη στρατηγική της κυβέρνησης Τραμπ να μετατρέψει την έντονη ρητορική της κατά των ευρωπαϊκών θεσμών σε συγκεκριμένες πολιτικές, την ώρα που οι διατλαντικές σχέσεις δοκιμάζονται.

Η ανακοίνωση της Δευτέρας 13 Ιουλίου προβλέπει επιχορηγήσεις από ένα έως τρία εκατομμύρια δολάρια σε ευρωπαϊκές ΜΚΟ, εκπαιδευτικά ιδρύματα ακόμη και κερδοσκοπικούς οργανισμούς που θα δεσμευτούν να αντιμετωπίσουν «ζητήματα εθνικής κυριαρχίας, μετανάστευσης, λογοκρισίας και νομικού πολέμου». Το πρόγραμμα, συνολικού ύψους περίπου πέντε εκατ. δολαρίων, έχει στόχο να στηρίξει δεξαμενές σκέψης και κόμματα σε όλη την Ευρώπη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο ο Δρ. Κίγκαν ΜακΜπράιντ του Ινστιτούτου Τόνι Μπλερ (το οποίο χρηματοδοτείται και από τον υποστηρικτή του IDF Λάρι Έλισον), δήλωσε ότι: «Πρόκειται για τις ΗΠΑ που θέλουν μια ισχυρότερη Ευρώπη», προσθέτοντας πως «αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να θέλει και η ίδια η Ευρώπη» .

Πίσω από την πρωτοβουλία βρίσκεται η αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, Σάρα Ρότζερς, η οποία περιόδευσε πέρυσι σε μεγάλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες προκειμένου να καταγγείλει τους νόμους που περιορίζουν την ελευθερία του λόγου στο διαδίκτυο, όπως ο Βρετανικός Νόμος για την Ασφάλεια στο Διαδίκτυο (Online Safety Act) και ο Ευρωπαϊκός Νόμος για τις Ψηφιακές Υπηρεσίες (Digital Services Act – DSA). Στην ανακοίνωσή του άλλωστε το Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατηγορεί ευθέως τις «υπερεθνικές αρχές και κυβερνήσεις», ότι χρησιμοποιούν την κρατική εξουσία για να υπονομεύσουν τη δημοκρατική αυτοδιοίκηση «μέσω υπερβολικά ευρείων και ασαφών νόμων κατά του μίσους και κανονισμών για το διαδικτυακό περιεχόμενο, που ελέγχουν και τιμωρούν τον λόγο, ενώ παράλληλα καταστέλλουν την πολιτική συμμετοχή».

Πάνω από την ιδεολογία, τα συμφέροντα

Δεν είναι η πρώτη φορά που Αμερικανοί ολιγάρχες, υποστηρικτές του Τραμπ, προσπάθησαν να επηρεάσουν το δημόσιο διάλογο στην Ευρώπη, χρηματοδοτώντας είτε μέσα ενημέρωσης που διέδιδαν την ακροδεξιά προπαγάνδα είτε απευθείας ακροδεξιά κόμματα και πολιτικούς.

Πόλεμος στην Ουκρανία: Σε νέα φάση κλιμάκωσης με τη «Συμμαχία των Προθύμων» να βαθαίνει πολύμορφα τη στρατιωτική εμπλοκή, με περισσότερους πυραύλους και προετοιμασία για πολυεθνική στρατιωτική δύναμη

Ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία: Σε νέα φάση κλιμάκωσης με τη «Συμμαχία των Προθύμων» να βαθαίνει πολύμορφα τη στρατιωτική εμπλοκή

Σε νέα φάση κλιμάκωσης μπαίνει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ρωσίας στην Ουκρανία, με εκατέρωθεν σφοδρά πλήγματα σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, λιμενικές υποδομές και εμπορικά πλοία, ενώ την ίδια ώρα ΕΕ και ΗΠΑ -εν μέσω και των μεταξύ τους αντιθέσεων- εντείνουν σε όλα τα επίπεδα την πολεμική προπαρασκευή για ακόμα πιο γενικευμένη σύγκρουση, μεταξύ άλλων με σχέδια αποστολής επιπλέον οπλικών συστημάτων και κοινής παραγωγής τους με το Κίεβο, καθώς και διάφορες στρατιωτικές ασκήσεις - πρόβες πολέμου.

Σε αυτά τα επικίνδυνα σχέδια εμπλέκει βαθύτερα τον λαό και τη χώρα η κυβέρνηση της ΝΔ, με τον Κ. Μητσοτάκη να μεταβαίνει σήμερα στο Παρίσι για τη σύνοδο της «Συμμαχίας των Προθύμων» για τη στρατιωτική στήριξη του Κιέβου, υλοποιώντας το «κοινό πρόγραμμα» όλων των αστικών κομμάτων για την ενίσχυση της θέσης του ελληνικού κεφαλαίου.

Από ρωσική επίθεση με drone στη Ζαπορίζιε

Πηγή: Associated Press

Στο στρατιωτικό πεδίο συνεχίζονται τα εκατέρωθεν πλήγματα σε στρατηγικής σημασίας υποδομές και μέσα.

Το ρωσικό υπουργείο Άμυνας ανακοίνωσε ότι οι ρωσικές δυνάμεις εξαπέλυσαν αεροπορικές επιδρομές εναντίον ουκρανικών λιμένων κατά τη διάρκεια της νύχτας, χτυπώντας εγκαταστάσεις λιμενικών υποδομών στο Τσορνομόρσκ, στην περιφέρεια Οδησσού, στη Μαύρη Θάλασσα, που χρησιμοποιούνται για την αποθήκευση στρατιωτικού φορτίου. Ρωσικές επιθέσεις αναφέρθηκαν και στη Ζαπορίζιε.

Οι ουκρανικές αρχές από την πλευρά τους ανακοίνωσαν ότι μια ρωσική επίθεση εναντίον ενός εμπορικού πλοίου υπό σημαία του Τόγκο που μετέφερε ορυκτά λιπάσματα και ήταν αγκυροβολημένο στην περιοχή της Οδησσού είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο τριών μελών του πληρώματος και τον τραυματισμό πέντε.

Εξάλλου, σύμφωνα με το ΤΑΣΣ, πριν λίγες μέρες στο Ντονέτσκ, οι ρωσικές δυνάμεις απώθησαν μία ουκρανική αντεπίθεση κοντά στην Κοστιαντίνοβκα, με το Κίεβο να υφίσταται απώλειες και να υποχωρεί. Παράλληλα, οι ουκρανικές δυνάμεις μείωσαν τον αριθμό των αντεπιθέσεων κοντά στο Κράσνι Λιμάν. Σύμφωνα με ρωσικές πηγές, οι ουκρανικές δυνάμεις υπέστησαν περισσότερες από 9.900 απώλειες σε μάχες στη ζώνη των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένων «ξένων μισθοφόρων».

Από την άλλη, η Ουκρανία έχει εντείνει τις επιθέσεις της σε ρωσικό έδαφος, με ιδιαίτερη έμφαση σε ενεργειακές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις, αλλά και στην Αζοφική Θάλασσα.

Τα ξημερώματα της Δευτέρας, ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη έπληξαν μια αποθήκη πετρελαίου στο Κράι Σταυρούπολης της νότιας Ρωσίας, ενώ παράλληλα αναφέρθηκαν εκρήξεις και ενεργοποίηση των συστημάτων αεράμυνας στην περιφέρεια της Μόσχας. Όπως ανακοίνωσε ο κυβερνήτης της Μόσχας, Αντρέι Βορομπιόφ, τρεις άνθρωποι σκοτώθηκαν και ακόμη τρεις τραυματίστηκαν από την πτώση ενός drone στην περιοχή Ίστρα.

Την Κυριακή, το Κίεβο ισχυρίστηκε ότι έπληξε με drone 10 δεξαμενόπλοια και τέσσερα πορθμεία στην Αζοφική Θάλασσα, καθώς και ένα μεγάλο διυλιστήριο πετρελαίου στην πόλη Σιζράν. Επιπλέον, πραγματοποιήθηκαν χτυπήματα σε υποσταθμούς ηλεκτρικής ενέργειας στην Κριμαία, την οποία έχει προσαρτήσει η Ρωσία από το 2014.

Η Ρωσία ανέστειλε τη ναυτιλία μέσω της διώρυγας Ντον - Αζόφ, μιας ζωτικής σημασίας πλωτής οδού που συνδέει τη Ρωσία με την ανατολική Ευρώπη και χρησιμοποιείται για την εξαγωγή πετρελαίου, σιτηρών και χάλυβα.

Μουντιάλ 2026: Η FIFA νομιμοποιεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και την ισραηλινή βαρβαρότητα

Μουντιάλ 2026: Η FIFA νομιμοποιεί τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό

του Κολ ΜακΚέιλ | Middle East Eye

Την περασμένη Παρασκευή, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Αιγύπτου έγραψε ιστορία. Οι «Φαραώ» επικράτησαν δύσκολα της Αυστραλίας και έγιναν το δεύτερο αραβικό έθνος που προκρίθηκε στη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2026.

Τυλιγμένος με την παλαιστινιακή σημαία, ο προπονητής της Αιγύπτου, Χοσάμ Χασάν, αφιέρωσε τη νίκη της ομάδας του στον λαό της Γάζας, καθώς πολλοί Παλαιστίνιοι παρακολούθησαν τον αγώνα ζωντανά μέσα στα ερείπια.

Για τον Ουρουγουανό συγγραφέα Εδουάρδο Γκαλεάνο, το ποδόσφαιρο ήταν ένας «καθρέφτης των πάντων». Το όμορφο παιχνίδι, υποστήριζε, αντανακλούσε πάντοτε τον χαρακτήρα του κόσμου μέσα στον οποίο παίζεται – τόσο στις φωτεινές όσο και στις σκοτεινές του πλευρές.

Το φετινό Παγκόσμιο Κύπελλο δεν αποτέλεσε εξαίρεση, νομιμοποιώντας την επανεμφάνιση μιας ανανεωμένης ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, ενώ ταυτόχρονα επιβεβαίωσε την κοινή μας ανθρωπιά μέσα από τη συλλογική χαρά.

Λίγες μόλις ημέρες πριν οι Παλαιστίνιοι πανηγυρίσουν το πέναλτι τύπου «Πανένκα» του αρχηγού της Αιγύπτου, Μοχάμεντ Σαλάχ, στο στάδιο του Ντάλας, οι ισραηλινές δυνάμεις πυροβόλησαν θανάσιμα τον Σαλίμ αλ-Ασχκάρ, έναν 32χρονο Παλαιστίνιο τερματοφύλακα, ο οποίος αναζητούσε καύσιμα για μαγείρεμα για την έγκυο σύζυγό του.

Ήταν ένας από τους 567 Παλαιστίνιους που δραστηριοποιούνταν στον χώρο του ποδοσφαίρου και έχουν σκοτωθεί από το Ισραήλ από τον Οκτώβριο του 2023.

Αυτά τα εγκλήματα – για τα οποία η FIFA δεν έχει ακόμη επιβάλει κυρώσεις στην Ισραηλινή Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία – δεν έχουν αποθαρρύνει τον παλαιστινιακό λαό.

Ωμή παρέμβαση Τραμπ και στο Μουντιάλ! Απαίτησε την άρση της κόκκινης κάρτας και της τιμωρίας σε παίκτη της ομάδας των ΗΠΑ

Ωμή παρέμβαση Τραμπ και στο Μουντιάλ! Απαίτησε την άρση της κόκκινης κάρτας στον Μπάλογκαν

Οι ΗΠΑ δεν ανατρέπουν μόνο κυβερνήσεις, δεν στήνουν μόνο φασιστικά καθεστώτα, δεν μακελεύουν μόνο τους λαούς… τώρα παρεμβαίνουν και στο ποδόσφαιρο. 

Σάλο έχει προκαλέσει στο Μουντιάλ η απόφαση της FIFA να αναστείλει την τιμωρία του Φολαρίν Μπάλογκαν, δίνοντάς του το δικαίωμα να αγωνιστεί κανονικά στη νοκ άουτ αναμέτρηση των ΗΠΑ με το Βέλγιο για τη φάση των «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ο Αμερικανός επιθετικός είχε αποβληθεί με απευθείας κόκκινη κάρτα στο 64ο λεπτό του αγώνα με τη Βοσνία, έπειτα από επικίνδυνο μαρκάρισμα στον Ταρίκ Μουχαρέμοβιτς. Βάσει των κανονισμών της διοργάνωσης, η αποβολή συνεπαγόταν αυτόματα αποκλεισμό μίας αγωνιστικής.

Ωστόσο, η Παγκόσμια Συνομοσπονδία ανακοίνωσε ότι η ποινή δεν θα εκτελεστεί άμεσα, αλλά τίθεται σε αναστολή για δοκιμαστική περίοδο ενός έτους! Σύμφωνα με την απόφαση, αν ο Μπάλογκαν υποπέσει μέσα στους επόμενους 12 μήνες σε παρόμοια παράβαση, η ανασταλείσα τιμωρία θα ενεργοποιηθεί, πέρα από οποιαδήποτε νέα ποινή του επιβληθεί.

Η απόφαση προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε όλες τις ομάδες που συμμετέχουν και κυρίως στην επόμενη αντίπαλο των Αμερικανών, το Βέλγιο. Οπως αναφέρει το «Athletic», οι ομάδες δεν έχουν δικαίωμα έφεσης για απευθείας κόκκινες κάρτες ή τις αυτόματες τιμωρίες που τις συνοδεύουν.

Η νομική βάση της απόφασης φαίνεται να βρίσκεται στο άρθρο 27 του Πειθαρχικού Κώδικα της FIFA, το οποίο επιτρέπει στα αρμόδια δικαστικά όργανα να αναστέλλουν, ολικά ή μερικά, την εφαρμογή μιας πειθαρχικής ποινής.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η FIFA βρίσκεται στο επίκεντρο της κριτικής για την τροποποίηση κανόνων που φαίνεται να ευνοούν συγκεκριμένες ομάδες ή αστέρες του ποδοσφαίρου. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ένας από τους πιο διάσημους ποδοσφαιριστές στον κόσμο, έλαβε άδεια να αγωνιστεί στην αρχή του φετινού Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ σύμφωνα με τους κανονισμούς θα έπρεπε να είχε χάσει τα δύο πρώτα παιχνίδια λόγω κόκκινης κάρτας που είχε δεχτεί πριν από την έναρξη του τουρνουά.

Παρέμβαση Τραμπ 

Λίγο μετά την αναπάντεχη ανακοίνωση της FIFA, οι «New York Times» μετέδωσαν πως ο Τραμπ τηλεφώνησε στον πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, την Τετάρτη και του ζήτησε να επανεξετάσει την αποβολή του Μπάλογκαν.

Σύμφωνα με το ίδιο Μέσο, μετά την αποβολή, υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της κυβέρνησης Τραμπ, μεταξύ των οποίων ο Χάουαρντ Λούτνικ, υπουργός Εμπορίου, και ο Αντριου Τζουλιάνι, εκτελεστικός διευθυντής της ειδικής ομάδας του Λευκού Οίκου για το Παγκόσμιο Κύπελλο, προσέλαβαν δικηγόρους για να βοηθήσουν την αμερικανική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου για έφεση – παρά τους κανονισμούς της FIFA που απαγορεύουν τέτοιου είδους εφέσεις. 

Ο ίδιος ο Τραμπ, μέσω ανάρτησής του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ευχαρίστησε δημόσια τη FIFA. «Ευχαριστώ τη FIFA που έκανε το σωστό και διόρθωσε μια τεράστια αδικία!», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός πρόεδρος.

Η Βελγική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου δήλωσε «κατάπληκτη» από την απόφαση. «Προκειμένου να διασφαλιστούν τα νόμιμα δικαιώματα όλων των ομάδων και να προστατευθούν οι θεμελιώδεις αρχές του ευ αγωνίζεσθαι στο άθλημά μας, τόσο σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο της FIFA όσο και σε μελλοντικές διοργανώσεις του τουρνουά, η RBFA (Βασιλική Βελγική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου) εξετάζει όλες τις πιθανές επιλογές», σημείωσε η ομοσπονδία.

«Η πραγματική δύναμη έγκειται στο να κερδίζεις με ευ αγωνίζεσθαι (και τηρώντας όλους τους κανόνες). Αυτό ακριβώς θα κάνει αύριο το Βέλγιο», δήλωσε η Ζακλίν Γκαλάν, υπουργός Αθλητισμού της Βαλλωνίας από το γαλλόφωνο φιλελεύθερο Κίνημα των Μεταρρυθμιστών.

Η Χάνα Άρεντ μάς είχε προειδοποιήσει για την ίδρυση του Ισραήλ

Η Χάνα Άρεντ μας είχε προειδοποιήσει για την ίδρυση του Ισραήλ

Αποσπάσματα από δημοσίευση του Ρόμπερτ Μαν*

Η Χάνα Άρεντ είχε προειδοποιήσει το 1948, ότι ένα εβραϊκό κράτος που θα ιδρυόταν χωρίς συμφωνία μεταξύ Εβραίων και Αράβων θα ζούσε σε κατάσταση μόνιμου πολέμου, φόβου και αποκλεισμού – μια προειδοποίηση που σήμερα μοιάζει λιγότερο με ιδεαλισμό και περισσότερο με ρεαλισμό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της μάλλον ανορθόδοξης ακαδημαϊκής μου σταδιοδρομίας, έχω διεξάγει έρευνα και έχω γράψει βιβλία ή δοκίμια όχι σύμφωνα με κάποια ειδικότητα, αλλά πάνω σε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων που με ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Τα θέματα αφορούσαν κυρίως τα τρέχοντα γεγονότα είτε στη χώρα μου, την Αυστραλία, είτε σε άμεση ή έμμεση σχέση με όσα συνέβησαν στην Ευρώπη στους παππούδες μου και στον λαό μου. Λόγω της «7ης Οκτωβρίου», της βάναυσης μαζικής δολοφονίας περίπου χιλίων Ισραηλινών Εβραίων υπό την ηγεσία της Χαμάς, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) ξεκίνησαν την ανελέητη εξόντωση των κατοίκων της Γάζας και την καταστροφή της ίδιας της Γάζας.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εκστρατείας του IDF, κάθε μέρα για μένα ξεκινά με την ανάγνωση των αναλύσεων για τον συνεχιζόμενο εφιάλτη των Παλαιστινίων της Γάζας, κυρίως στη μεγάλη ισραηλινή εφημερίδα, Haaretz. Σε βαθύτερο επίπεδο, όμως, αυτό που προσπαθώ να κατανοήσω, μέσω της μελέτης της ιστορίας, είναι γιατί ο εβραϊκός λαός στο Ισραήλ και στη διασπορά, ο οποίος υπέστη, κατά πάσα πιθανότητα, το χειρότερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Ολοκαύτωμα, είναι πρόθυμος, περίπου 80 χρόνια αργότερα, να υποστηρίξει μια κυβέρνηση και τις ένοπλες δυνάμεις της που έχουν εφαρμόσει συστηματικά μια πολιτική γενοκτονίας στη Γάζα.

Πρόσφατα επανήλθα στα δοκίμια της Χάνα Άρεντ για το Ισραήλ, η οποία σήμερα θεωρείται η σημαντικότερη πολιτική συγγραφέας του 20ού αιώνα. Η Άρεντ υπήρξε για κάποιο διάστημα σιωνίστρια ενός ιδιαίτερου είδους – υποστηρίκτρια  όχι ενός εβραϊκού κράτους σε τμήμα της Παλαιστίνης, αλλά του δικαιώματος των Εβραίων σε μια «πατρίδα» στην Παλαιστίνη.

Η Άρεντ, τη δεκαετία του 1940, ήταν μέλος της λεγόμενης ομάδας «Ιχούντ», διαδόχου ενός παλαιότερου κινήματος που ονομαζόταν «Μπρίθ Σαλόμ». Και οι δύο ομάδες ανήκαν στο αριθμητικά μικρό σιωνιστικό ρεύμα σκέψης, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν αρκετοί από τους εβραίους διανοούμενους που αξίζει ακόμα να διαβάσει κανείς: ο Αχάντ Χα’αμ, ο Μάρτιν Μπούμπερ και ο Γκέρσον Σόλεμ. Αυτό που ένωνε αυτούς τους ανθρώπους ήταν η αντίληψη ότι, αν οι Εβραίοι δεν έκαναν πρώτα ειρήνη με τους Άραβες, η ικανοποίηση του εβραϊκού αιτήματος για μια πατρίδα στην ιστορική Παλαιστίνη – την  οποία οι εκτοπισμένοι Εβραίοι θεωρούσαν για περισσότερα από 2.000 χρόνια ως τη Γη της Επαγγελίας τους— θα κατέληγε σε καταστροφή. Στη συλλογή Hannah Arendt: The Jewish Writings, βρήκα ένα σύντομο δοκίμιο του οποίου το σκεπτικό μου φάνηκε ότι αξίζει να μοιραστώ με τους αναγνώστες. Ο τίτλος του δοκιμίου ήταν «Για τη διάσωση της εβραϊκής πατρίδας». Η ημερομηνία ήταν το 1948, το έτος κατά το οποίο, μετά από ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών τον Νοέμβριο του 1947, η ιστορική Παλαιστίνη διαιρέθηκε και δημιουργήθηκε το Κράτος του Ισραήλ. Ακολουθούν μερικά από τα κεντρικά του επιχειρήματα. Για την Άρεντ, η ομοφωνία των Εβραίων σχετικά με τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους πριν από την επίτευξη οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ Εβραίων και Αράβων ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε καταστροφή στο μέλλον.

Ένας πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Αράβων για την Παλαιστίνη έδειχνε πλέον να πλησιάζει. Αν το εβραϊκό κράτος «εξαφανιζόταν σε μια άλλη καταστροφή […] αυτό θα γινόταν το κεντρικό γεγονός της εβραϊκής ιστορίας και θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της αυτοδιάλυσης του εβραϊκού λαού».

Η αυτοκαταστροφική ρήξη του Ισραήλ με τις ΗΠΑ - Του Chris Hedges*

Η αυτοκαταστροφική ρήξη του Ισραήλ με τις ΗΠΑ

του Κρις Χέτζες*

Το Ισραήλ στρέφεται εναντίον του τελευταίου σημαντικού συμμάχου του σε μια πράξη αυτοκαταστροφικής υπεροψίας.

Το Ισραήλ σαμποτάρει τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν και αποξενώνει τον τελευταίο σημαντικό σύμμαχό του, αρνούμενο να σταματήσει τις επιθέσεις του εναντίον του Λιβάνου και να αποσυρθεί από την κατοχή του νότου. Είναι αποφασισμένο να αναζωπυρώσει μια περιφερειακή σύρραξη που θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν να κλείσει μόνιμα το Στενό του Ορμούζ και να βυθίσει την παγκόσμια οικονομία σε μια παγκόσμια ύφεση. Και συνεχίζει τη γενοκτονία στη Γάζα.

Το Ισραήλ είναι μολυσμένο από ρατσισμό και γενοκτονική βία. Είναι τυφλωμένο από μια αποκρουστική ηθική υπεροχή. Είναι διεφθαρμένο από μια τάξη σιωνιστών δισεκατομμυριούχων στις ΗΠΑ, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον πλούτο τους για να στρέψουν την εξωτερική πολιτική προς όφελος των ισραηλινών συμφερόντων. Είναι εξοπλισμένο με ένα πυρηνικό οπλοστάσιο που ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα απειλήσει να χρησιμοποιήσουν.

Αποτελεί απειλή για την περιοχή. Αποτελεί απειλή για τον εαυτό του. Και αποτελεί απειλή για εμάς.

Ο πρώτος γύρος τετραμερούς συνάντησης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ιράν και των μεσολαβητών από το Πακιστάν και το Κατάρ, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στην Ελβετία – όπου η ιρανική αντιπροσωπεία αρνήθηκε να συμμετάσχει σε προγραμματισμένη χειραψία και κοινή φωτογραφία με τους Αμερικανούς ομολόγους της – επικεντρώθηκε στην υλοποίηση από τις ΗΠΑ των δεσμεύσεων που ορίζονται στο Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) για μια αρχική περίοδο 60 ημερών.

Ωστόσο, το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ – μετά τις ισραηλινές επιθέσεις εναντίον του Λιβάνου – διέκοψε τις συνομιλίες. Το κλείσιμο προκάλεσε ένα ακόμη από τα συνηθισμένα ξεσπάσματά του Τραμπ, όταν σύμφωνα με πληροφορίες είπε στον ανταποκριτή του «Fox News» Τρέι Γίνγκστ ότι είχε ενημερώσει τους Ιρανούς διαπραγματευτές ότι, αν το Στενό του Ορμούζ παραμείνει κλειστό, «δεν θα καταφέρετε καν να γυρίσετε πίσω στη γαμημένη χώρα σας».

Όταν του αναφέρθηκε ότι ο Ιρανός Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν συνεχίζει να διεκδικεί το δικαίωμα του Ιράν να εμπλουτίζει ουράνιο – ένα δικαίωμα που εγγυάται η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, της οποίας οι ΗΠΑ είναι συνιδρυτές – ο Τραμπ φέρεται να είπε: «[Ο Πρόεδρος Πεζεσκιάν] καλύτερα να προσέχει τι λέει. Καλύτερα να συμμορφωθεί, αλλιώς θα καταλάβουμε και το υπόλοιπο της χώρας».

«Το Ιράν πρέπει να σταματήσει αμέσως τους υψηλά αμειβόμενους ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ του στο Λίβανο από το να προκαλούν προβλήματα», πρόσθεσε ο Τραμπ σε μια ανάρτηση στο Truth Social, αναφερόμενος στη Χεζμπολάχ. «Αν δεν το κάνουν, θα χτυπήσουμε το Ιράν πολύ σκληρά ξανά, ακριβώς όπως κάναμε την περασμένη εβδομάδα, μόνο που θα είναι ακόμα πιο σκληρά!!!»

Οι απειλές του Τραμπ ώθησαν την ιρανική αντιπροσωπεία να αποχωρήσει από τον χώρο της συνάντησης στην Ελβετία, ενώ ο Γκαλιμπάφ απέρριψε τις φλυαρίες του Τραμπ σε μια ανάρτηση στο X.

 «Δεν σκέφτονται ποτέ ότι, αν οι απειλές τους είχαν αποτέλεσμα, δεν θα είχαν φτάσει στη σημερινή απελπισία; Δεν δίνουμε καμία σημασία στις απειλές των Αμερικανών», είπε.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με «συμφωνία για έναν άξονα 60 ημερών προς μια τελική συμφωνία και τη θέσπιση μηχανισμών για την προώθηση των τεχνικών διαπραγματεύσεων» στο πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

Το όραμα του Ισραήλ για ένα «Μεγάλο Ισραήλ», που αποσκοπεί στη διασφάλιση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, εξαρτάται από την αξιοποίηση του πλούτου και της στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ.

Πάνω από τα δύο τρίτα των κυριότερων όπλων και πυρομαχικών που εισάγει το Ισραήλ – χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσε να διαπράξει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, να μετατρέψει το νότιο Λίβανο σε σεληνιακό τοπίο και να βομβαρδίσει το Ιράν, τη Συρία και το Κατάρ – κατασκευάζονται και παρέχονται από τις ΗΠΑ.

 Και επειδή το ισραηλινό λόμπι, εδώ και δεκαετίες, έχει υπό τον έλεγχό του το Κογκρέσο, επειδή οι σιωνιστές σύμμαχοί του επιβλέπουν και ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, επειδή είναι σε θέση να αποσπά δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια από τους φορολογούμενους των ΗΠΑ για να συντηρήσει τον στρατιωτικό του τυχοδιωκτισμό, το Ισραήλ παραβλέπει τα δικά του όρια. Είναι πρόθυμο να προκαλέσει ζημιά στους συμμάχους του, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, προς όφελός του.