Ένας δολοφόνος στην Πνύκα - Του Νίκου Μπογιόπουλου (ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ένας δολοφόνος στην Πνύκα

«Υπουργέ μου, ιδού τα γιουσουφάκια σας»!

Στην Πνύκα, το κορυφαίο και πιο εμβληματικό σύμβολο της Αθηναϊκής Δημοκρατίας, βρίσκεται ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο. Εκεί που αγόρευσαν οι σπουδαιότεροι πολιτικοί και ρήτορες της αρχαιότητας, όπως ο Περικλής, ο Θεμιστοκλής, ο Δημοσθένης και ο Αριστείδης, βρίσκεται ο εκπρόσωπος ενός κράτους που έχει καταπατήσει κάθε έννοια δημοκρατίας και ελευθερίας εντός και εκτός των συνόρων του.

Οι ΗΠΑ, που σήμερα πρωταγωνιστούν και εξυμνούνται στην Πνύκα έχουν κάνει μόνο τα τελευταία χρόνια τα εξής ανδραγαθήματα:

– Εχουν οδηγήσει την Μέση Ανατολή στον πολεμικό όλεθρο και την ανθρωπότητα στην οικονομική καταστροφή με την επιδρομή τους στο Ιράν

– Στηρίζουν την γενοκτονία που διαπράττει στην Γάζα το Ισραήλ και έχουν εξαγγείλει… γήπεδα γκολφ και τουριστικά θέρετρα πάνω στα πτώματα των Παλαιστινίων.

– Προχώρησαν στην απαγωγή προέδρου τρίτης χώρας κουρελιάζοντας κάθε παράγραφο του Διεθνούς Δικαίου και αντικαθιστώντας την διεθνή νομιμότητα με το “δικαίωμα” της αρπαγής του ορυκτού πλούτου άλλης χώρας.

– Αποφασίζουν και διατάσσουν από την προσάρτηση του… Καναδά μέχρι την κατάληψη του Κόλπου του Μεξικό και της Γροιλανδίας.

– Μην αντέχοντας την αξιοπρέπεια και την περηφάνια του λαού της στραγγαλίζουν μπροστά στα μάτια όλης της ανθρωπότητας την Κούβα.

– Νομιμοποίησαν τους δολοφόνους στην Συρία βαφτίζοντας τους ισλαμοφασίστες σαν… «ήπιους τζιχαντιστές».

Στον εκπρόσωπο αυτής της πολιτικής, με πρωταγωνιστή έναν αστοιχείωτο πορτοκαλί κλόουν στον Λευκό Οίκο, στρώνουν σήμερα το κόκκινο χαλί της αμερικανοφροσύνης τα εγχώρια αμερικανοτσολιαδάκια, προσδοκώντας ένα μερίδιο από τα εγκλήματα των ΗΠΑ στην περιοχή να εγγραφούν στους ισολογισμούς της ντόπιας αστικής τάξης .

«Υπουργέ μου, ιδού τα γιουσουφάκια σας».

- ΑΚΟΥΣΤΕ επίσης: 

Ν.Μπογιόπουλος: «Ένας δολοφόνος στην Πνύκα» (ηχητικό)

«Το φασιστικό όραμα για τον κόσμο ενός πορτοκαλί κλόουν που εκπροσωπεί την κτηνωδία, τον κυνισμό, την εγκληματική φύση του αμερικανικού ιμπεριαλισμού σε κάθε γωνιά του πλανήτη».

Σωτήρης Ρούσσος: Δεν είναι αντισημιτισμός η κριτική στο Ισραήλ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (VIDEO)

Σωτήρης Ρούσσος στο NEWS 24/7: Δεν είναι αντισημιτισμός η κριτική στο Ισραήλ για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας

Τρία χρόνια μετά την επίθεση της Χαμάς την 7η Οκτωβρίου του 2023, με 74.000 νεκρούς Παλαιστίνιους και Παλαιστίνιες από τις επιθέσεις του ισραηλινού στρατού που ακολούθησαν και με σχεδόν 2 εκατομμύρια ανθρώπους (το 90% του πληθυσμού της Γάζας) να έχουν εκτοπιστεί τουλάχιστον μία φορά έκτοτε, αναρωτιέται κανείς πώς θα τελειώσει όλο αυτό. Με δεδομένο ότι παρά την εκεχειρία που υπογράφηκε πριν έναν χρόνο, οι επιθέσεις από την πλευρά του Ισραήλ συνεχίζονται, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, με επιπλέον 1400 θύματα.

Καλεσμένος στο Politics του NEWS 24/7 ο Σωτήρης Ρούσσος, καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου με αντικείμενο Διεθνείς Σχέσεις και Θρησκεία στη Μέση Ανατολή. 

Μιλάει στον Παναγιώτη Μένεγο για το αν ο Μπένιαμιν Νετανιάχου είχε προειδοποιηθεί για το χτύπημα κι αν επέλεξε να το αγνοήσει, για την στάση της ελληνική κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ και αν όντως υφίσταται αυτή η «στρατηγική συμμαχία», γιατί οι ηγέτες της Δύσης αποφεύγουν τη χρήση του όρου «γενοκτονία» και τον αν η 7η Οκτωβρίου είναι μια ακόμα «μέρα που άλλαξε ο κόσμος».

ΠΗΓΗ

Πράσινα χαρτιά: Πώς ο δείκτης ESG του Χρηματιστηρίου Αθηνών γίνεται εργαλείο greenwashing (πράσινου ξεπλύματος) για εταιρείες ενέργειας & τζόγου, τσιμεντοβιομηχανίες και τράπεζες - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Reporters United (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Πράσινα χαρτιά: Πώς ο δείκτης ESG του Χρηματιστηρίου Αθηνών γίνεται εργαλείο greenwashing

Υπάρχει ένας χρηματιστηριακός δείκτης που υποτίθεται ότι βαθμολογεί τις εταιρείες ανάλογα με την προσφορά τους στο περιβάλλον. Τότε πώς γίνεται στην κορυφή του να βρίσκονται ένα διυλιστήριο πετρελαίου, μια τσιμεντοβιομηχανία και ο μεγαλύτερος ρυπαντής διοξειδίου του άνθρακα στην Ελλάδα; Το Reporters United αποκαλύπτει ένα χρηματιστηριακό τρικ. Μέσω αυτού, εταιρείες όπως η ΔΕΗ, η Motor Oil και η HELLENiQ ENERGY (πρώην ΕΛΠΕ) χτίζουν και διαφημίζουν ένα πλασματικό πράσινο προφίλ.

Εικονογράφηση: Spoovio

Δημήτρης Καρακώστας

Editing: Χριστόφορος Κάσδαγλης

Τεκμήρια & Πηγές:

Απάντηση Helleniq Energy

Απάντηση Euronext

Όταν ο Γκόρντον Γκέκο αναφωνούσε στην ταινία Wall Street του 1987 «greed is good» («η απληστία είναι καλή»), εξέφραζε με τον πιο γλαφυρό τρόπο τον αμοραλισμό των χρηματιστηριακών αγορών και των επενδυτών. Και όμως, από την αλλαγή της χιλιετίας έως σήμερα παρατηρείται μια σαφής τάση για επενδύσεις με περιβαλλοντικά και κοινωνικά κριτήρια, καθώς αρκετοί επενδυτές στρέφονται στους πιο «ηθικούς» δείκτες ESG (Environmental, Social, Governance, δηλαδή Περιβάλλον, Κοινωνία, Εταιρική Διακυβέρνηση). 

Σκοπός των δεικτών ESG είναι να αποκλείουν προβληματικές εταιρείες τόσο με περιβαλλοντικά κριτήρια (όπως οι πετρελαιοβιομηχανίες) όσο και με κριτήρια που αφορούν κοινωνικά ευαίσθητα θέματα (όπως καπνοβιομηχανίες, εταιρείες όπλων ή τζόγου) ή θέματα διακυβέρνησης (όπως η έλλειψη διαφάνειας ή τα σκάνδαλα διαφθοράς).

Στην περίπτωση του Χρηματιστηρίου Αθηνών ο επίσημος δείκτης για το περιβάλλον, την κοινωνία και την εταιρική διακυβέρνηση είναι ο ATHEX ESG. Η ειρωνεία είναι ότι στην κορυφή αυτού του δείκτη βρίσκονται ένα διυλιστήριο πετρελαίου, μια τσιμεντοβιομηχανία και η ΔΕΗ, με διαφορά ο μεγαλύτερος ρυπαντής διοξειδίου του άνθρακα στην Ελλάδα. Συμπεριλαμβάνονται επίσης καταδικασμένες για καρτέλ συστημικές τράπεζες (Τράπεζα Πειραιώς, Alpha Bank, Eurobank, Εθνική Τράπεζα), αλλά και ο ΟΠΑΠ/Allwyn, το ιδιωτικό μονοπώλιο τζόγου της Ελλάδας. Το Reporters United δεν λαμβάνει χρηματοδότηση από καμία εταιρεία ενέργειας, τζόγου ή τράπεζα, γι’ αυτό μπορούμε να κάνουμε ρεπορτάζ σαν κι αυτό. Για να συνεχίσουμε, στήριξέ μας εδώ με μια μηνιαία συνδρομή.

Ο επίσημος δείκτης του Χρηματιστηρίου Αθηνών ATHEX ESG για το περιβάλλον είναι σχεδιασμένος για να βαθμολογεί όχι το πόσο “πράσινη” είναι μια εταιρεία, αλλά μόνο και μόνο το πόσο πλήρη είναι τα στοιχεία που δημοσιεύει.

Δεν πρόκειται για λάθος. Ο δείκτης είναι σχεδιασμένος για να βαθμολογεί όχι το πόσο πράσινη είναι μια εταιρεία, αλλά μόνο και μόνο το πόσο πλήρη είναι τα στοιχεία που δημοσιεύει. Το ίδιο το Χρηματιστήριο το παραδέχεται με μια φράση που δύσκολα επιδέχεται παρερμηνεία: η βαθμολογία «εξετάζει το ποσοστό διαφάνειας […] και όχι την επίδοσή τους επί των δεικτών αυτών». 

Γύρω από αυτόν τον δείκτη έχει χτιστεί μια ολόκληρη βιομηχανία για τη δημιουργία πράσινης εικόνας. Διυλιστήρια όπως η HELLENiQ ENERGY (πρώην ΕΛΠΕ) τον διαφημίζουν ως «θετικό αποτύπωμα για το περιβάλλον». H ΔΕΗ τον παρουσιάζει ως απόδειξη «των υψηλότερων επιδόσεων» σε θέματα ESG. Κι ένα ρεύμα δημόσιου χρήματος διοχετεύεται προς ιδιωτικές συμβουλευτικές: Σύμφωνα με τα μητρώα δημοσίων συμβάσεων (Διαύγεια και ΚΗΜΔΗΣ), τουλάχιστον 850.000 ευρώ ξοδεύτηκαν την πενταετία 2021-2026 από δημόσιους οργανισμούς για την παραγωγή εκθέσεων που τροφοδοτούν το ATHEX ESG Data Portal, την πλατφόρμα δεδομένων απ’ όπου προκύπτει η βαθμολογία του δείκτη, χωρίς να μειώνουν ούτε έναν τόνο CO2.

Αυτές οι εκλογές -στις ΗΠΑ- μπορεί να είναι οι τελευταίες - Γράφει ο Chris Hedges*

Αυτές οι εκλογές-στις ΗΠΑ- μπορεί να είναι οι τελευταίες

Από τη σελίδα του Chris Hedges*: <<Οι επόμενες εκλογές μπορεί να είναι οι τελευταίες μας>>

Ο Λευκός Οίκος του Τραμπ έχει θέσει σε εφαρμογή μια σειρά από μηχανισμούς για να διορθώσει ή να ακυρώσει τις ενδιάμεσες εκλογές. Το Κογκρέσο δεν θα μας σώσει. Τα δικαστήρια δεν θα μας σώσουν. Η μόνη μας ελπίδα — σε περίπτωση που οι εκλογές νοθευτούν ή κλαπούν — είναι οι πανεθνικές απεργίες. Η μόνη μας ελπίδα είναι να παραλύσουμε τον μηχανισμό του εμπορίου και της κυβέρνησης, αν και αυτή η μαχητικότητα θα αντιμετωπιστεί με άγρια ​​κρατική καταστολή. Διαφορετικά, είμαστε καταδικασμένοι. Δεν θα υπάρξει διέξοδος.

Εάν εφαρμοστούν τα μέτρα που προτείνει η κυβέρνηση Τραμπ, θα επικαλεστούν έκτακτες εξουσίες για να ασκηθεί πρωτοφανής ομοσπονδιακός έλεγχος στην ψηφοφορία. Οι ομοσπονδιακοί πράκτορες θα κατάσχουν εκλογικό υλικό. Έχουν ήδη κατάσχει ψηφοδέλτια από προηγούμενες εκλογές.

Η Ταχυδρομική Υπηρεσία των ΗΠΑ θα στέλνει ψηφοδέλτια μόνο σε όσους περιλαμβάνονται σε ομοσπονδιακά εγκεκριμένους καταλόγους επιλεξιμότητας που προέρχονται από τους καταλόγους ψηφοφόρων των πολιτειών. Αυτοί οι κατάλογοι, που υπόκεινται σε ελέγχους υπηκοότητας, θα αρνούνται πλήρως τις υπηρεσίες προεκλογικής αλληλογραφίας στις πολιτείες που αρνούνται τις απαιτήσεις της διοίκησης για δεδομένα ψηφοφόρων.

Οι υποστηριζόμενες από τον Τραμπ μεθοδικές αντιπαραθέσεις στα μέσα της δεκαετίας έχουν ήδη διαλύσει τις εκλογικές περιφέρειες που ελέγχονταν από τους Δημοκρατικούς και έχουν δημιουργήσει νέες για τους Ρεπουμπλικάνους.

Οι απαιτήσεις για ομοσπονδιακά έγγραφα ταυτότητας και υπηκοότητας θα στερήσουν το δικαίωμα ψήφου από εκατομμύρια επιλέξιμους ψηφοφόρους, συμπεριλαμβανομένων Αμερικανών με χαμηλότερο εισόδημα που δεν έχουν πρόσβαση στα απαιτούμενα έγγραφα και παντρεμένων γυναικών των οποίων τα τρέχοντα ονόματα δεν ταιριάζουν με αυτά που αναγράφονται στα αρχεία υπηκοότητάς τους.

Ο Ντόναλντ Τραμπ είναι αποφασισμένος να ανατρέψει τις ενδιάμεσες εκλογές. Το μόνο που μπορεί να μας σώσει, αν τα καταφέρει, είναι μια εθνική απεργία

Τα ομοσπονδιακά στρατεύματα και η Υπηρεσία Μετανάστευσης και Τελωνείων (ICE) — με 113,5 δισεκατομμύρια δολάρια σε πρόσθετη χρηματοδότηση που θα διατεθεί από το Κογκρέσο έως τον Σεπτέμβριο του 2029 — θα αναπτυχθούν σε ή κοντά σε εκλογικά τμήματα που έχουν παραδοσιακή πλειοψηφία του Δημοκρατικού Κόμματος. Όσοι χαρακτηρίζονται ως «αντικαπιταλιστές» και «αντιχριστιανοί» ή κατηγορούνται ότι ανήκουν στην Antifa θα εκφοβίζονται ή θα αποκλείονται από την ψήφο.

Η Ρεπουμπλικανική πλειοψηφία στη Βουλή —ανεξάρτητα από την ψήφο— θα χρησιμοποιήσει την εξουσία της για να πιστοποιήσει τα αποτελέσματα των εκλογών για να διατηρήσει την εξουσία, παίζοντας με το Εκλεκτορικό Κολλέγιο και αρνούμενη να τοποθετήσει τα νεοεκλεγέντα μέλη της αντιπολίτευσης.

Την εποπτεία της μαζικής εκλογικής απάτης θα έχουν πιστοί οπαδοί της κυβέρνησης Τραμπ, οι οποίοι θα τοποθετηθούν σε όλα τα πολιτειακά και ομοσπονδιακά εκλογικά γραφεία.

Ο Τραμπ — ο οποίος επιχείρησε να ανατρέψει τα αποτελέσματα των εκλογών του 2020 και δήλωσε ότι θα αρνηθεί να αποδεχτεί το αποτέλεσμα των εκλογών του 2024 σε περίπτωση ήττας — σκέφτεται να αψηφήσει το Σύνταγμα προκειμένου να υπηρετήσει μια τρίτη θητεία. Έχει επίσης θέσει σε συζήτηση την ιδέα της ακύρωσης των επερχόμενων εκλογών, λέγοντας στο Reuters «αν το σκεφτείτε, δεν θα έπρεπε καν να έχουμε εκλογές».

Όταν ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι — του οποίου η προεδρική θητεία έληξε τον Μάιο του 2024 — ενημέρωσε τον Τραμπ ότι δεν θα διεξαχθούν εκλογές στην Ουκρανία λόγω του πολέμου, ο Τραμπ απάντησε: «Άρα λες ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου δεν μπορείς να έχεις εκλογές… Οπότε, επιτρέψτε μου να πω απλώς, σε τρεισήμισι χρόνια από τώρα, άρα εννοείς ότι αν τύχει να βρισκόμαστε σε πόλεμο με κάποιον, δεν θα γίνουν άλλες εκλογές; Α, αυτό είναι καλό».

Η ταξική διάσταση του καρκίνου: Η σκληρή αλήθεια πίσω από τη νόσο, του Δρ. Θανάση Μπαγκατζούνη

Πηγή:  Facebook

Συχνά ακούμε το κλισέ ότι «ο καρκίνος δεν κοιτάζει πορτοφόλι, είμαστε όλοι ίσοι απέναντί του». Είναι όμως έτσι; Η σκληρή αλήθεια είναι ότι ο καρκίνος εξελίσσεται στην πιο βαθιά ταξική αρρώστια της εποχής μας.

Αν και η βιολογική απειλή είναι κοινή, οι πιθανότητες να προλάβεις, να διαγνώσεις έγκαιρα και τελικά να επιβιώσεις από τη νόσο κρίνονται σχεδόν εξ ολοκλήρου από την κοινωνική σου τάξη και τον ταχυδρομικό σου κώδικα.

Πού κρύβεται η ανισότητα;

• Στην Πρόληψη: Οι καρκίνοι του πνεύμονα, του στομάχου και του ήπατος «χτυπούν» δυσανάλογα τα χαμηλότερα κοινωνικοοικονομικά στρώματα, λόγω ανθυγιεινών συνθηκών εργασίας, αυξημένου στρες και μειωμένης πρόσβασης σε προληπτικό έλεγχο (screening).
• Στο Χρόνο: Ενώ ο εύπορος ασθενής παρακάμπτει τις λίστες αναμονής μέσω του ιδιωτικού τομέα, ο χαμηλόμισθος εγκλωβίζεται σε υποστελεχωμένα δημόσια νοσοκομεία, περιμένοντας μήνες για μια κρίσιμη ακτινοβολία ή χειρουργείο.
• Στην Ιατρική Ακριβείας: Οι καινοτόμες ανοσοθεραπείες και τα γονιδιακά τεστ (βιοδείκτες) κοστίζουν χιλιάδες ευρώ. Όταν το κράτος καθυστερεί να τα αποζημιώσει, η πρόσβαση στη ζωή γίνεται προνόμιο λίγων.
• Στον Αξιοπρεπή Θάνατο: Η παρηγορητική φροντίδα (palliative care) παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη στο δημόσιο σύστημα. Η διαχείριση του πόνου στο τελικό στάδιο αγοράζεται πλέον ιδιωτικά. Όποιος δεν έχει τα χρήματα, αφήνεται στη σωματική και ψυχική εξάντληση της οικογένειάς του.

Υπάρχει ελπίδα;

Η Ευρωπαϊκή Ένωση προσπαθεί να κλείσει αυτό το χάσμα μέσω του Europe’s Beating Cancer Plan, θεσπίζοντας δράσεις όπως το «Δικαίωμα στη Λήθη» (για να μην αποκλείονται οικονομικά οι επιζώντες από δάνεια και ασφάλειες). Όμως, όσο η υγεία αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα και όχι ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, η επιβίωση θα έχει αντίτιμο.

Η υγεία δεν μπορεί να είναι ζήτημα τύχης ή πλούτου. Η πρόσβαση στην κορυφαία αντικαρκινική φροντίδα πρέπει να είναι καθολική, δωρεάν και άμεση για κάθε πολίτη.

* Ο Θανάσης Μπαγκατζούνης είναι Ακτινοθεραπευτής – Ογκολόγος

ΠΗΓΗ 

Η βιομηχανία της ευζωίας και η «ιδιωτικοποίηση» της ανθρώπινης δυσφορίας, του Νίκου Δαμιανάκη

 Νίκος Δαμιανάκης

Εισαγωγή

Υπάρχει κάτι βαθιά αντιφατικό στον τρόπο με τον οποίο οι σύγχρονες καπιταλιστικές κοινωνίες μιλούν για την ευζωία. Την ίδια στιγμή που η εργασία εντατικοποιείται, ο ελεύθερος χρόνος συμπιέζεται, η κατοικία γίνεται δυσπρόσιτη για ολοένα μεγαλύτερα τμήματα του πληθυσμού, η κοινωνική ανασφάλεια μονιμοποιείται και οι ανθρώπινες σχέσεις υφίστανται τις πιέσεις της επισφάλειας και του ανταγωνισμού, πολλαπλασιάζονται οι προτροπές να αναζητήσουμε τη λύση μέσα στον ίδιο μας τον εαυτό. Να κοιμόμαστε καλύτερα, να γυμναζόμαστε περισσότερο, να οργανώνουμε αποτελεσματικότερα την ημέρα μας, να τρώμε «σωστά», να θέτουμε όρια, να καλλιεργούμε την ευγνωμοσύνη, να εξασκούμαστε σε πρακτικές ενσυνειδητότητας, να παρακολουθούμε την παραγωγικότητα και τη διάθεσή μας και, πάνω απ’ όλα, να εργαζόμαστε συστηματικά πάνω στον εαυτό μας.

Δεν πρόκειται απλώς για μια πολιτισμική μόδα. Η λεγόμενη παγκόσμια οικονομία της ευζωίας έχει πλέον αποκτήσει διαστάσεις τρισεκατομμυρίων δολαρίων και περιλαμβάνει από τη βιομηχανία του «fitness» και τις εφαρμογές παρακολούθησης της υγείας μέχρι το «coaching», τα συμπληρώματα διατροφής, τις αισθητικές παρεμβάσεις και ένα τεράστιο φάσμα υπηρεσιών ψυχικής ευεξίας. Η ευζωία μετατρέπεται έτσι σε ιδιαίτερο πεδίο συσσώρευσης κεφαλαίου και ταυτόχρονα συμβάλλει στη διαμόρφωση ενός συγκεκριμένου προτύπου υποκειμένου, του ανθρώπου που θεωρείται διαρκώς υπεύθυνος για την κατάσταση του σώματος, της ψυχής, της διάθεσης, των σχέσεων και της απόδοσής του.

Μια μαρξιστική κριτική αυτού του φαινομένου δεν χρειάζεται να στραφεί ενάντια στην άσκηση, στην ψυχοθεραπεία, στην υγιεινή διατροφή ή στην ανθρώπινη επιθυμία να αισθάνεται κανείς καλύτερα με το σώμα του. Μια τέτοια κριτική θα ήταν επιφανειακή και, τελικά, συντηρητική. Η ουσία αυτής της κατάστασης βρίσκεται στο τι συμβαίνει όταν πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες αποσπώνται από τις κοινωνικές συνθήκες μέσα στις οποίες παράγονται και επιστρέφουν στον άνθρωπο με τη μορφή εμπορευμάτων, υπηρεσιών και ατομικών τεχνικών αυτοδιαχείρισης; Όταν, δηλαδή, η κοινωνικά παραγόμενη δυσφορία παρουσιάζεται ως προσωπικό πρόβλημα και η αντιμετώπισή της οργανώνεται ως ιδιωτική κατανάλωση.

Στον καπιταλισμό, οι κοινωνικές σχέσεις εμφανίζονται ως σχέσεις μεταξύ πραγμάτων και οι ανθρώπινες ανάγκες οργανώνονται όλο και περισσότερο μέσω της αγοράς. Στη σύγχρονη βιομηχανία της ευζωίας παρατηρούμε μια ακόμη μετατόπιση. Κοινωνικές αντιφάσεις επανεμφανίζονται ως ελλείμματα του ατόμου. Η εργασιακή εξάντληση μπορεί να περιγραφεί ως ανεπαρκής ισορροπία μεταξύ εργασίας και προσωπικής ζωής, η ανασφάλεια ως έλλειψη ψυχικής ανθεκτικότητας, η κοινωνική απομόνωση ως αποτυχία προσωπικής διαχείρισης των σχέσεων και η δυσφορία απέναντι σε μια πραγματικότητα διαρκούς ανταγωνισμού ως πρόβλημα ελλιπούς συναισθηματικής ρύθμισης. Με αυτόν τον τρόπο, η προσαρμογή του ατόμου στις δεδομένες συνθήκες εμφανίζεται ως θεραπεία, ενώ οι ίδιες οι συνθήκες αποσύρονται από το πεδίο της κριτικής.

Ο εαυτός ως διαρκές επενδυτικό πλάνο

Η κουλτούρα των λεγόμενων «καλών συνηθειών» αποτυπώνει ίσως καθαρότερα αυτή τη διαδικασία. Η καθημερινότητα τεμαχίζεται σε ένα σύνολο μετρήσιμων δραστηριοτήτων που πρέπει να βελτιστοποιούνται, ώρες ύπνου, βήματα, θερμίδες, βάρος, χρόνος άσκησης, κατανάλωση νερού, χρόνος συγκέντρωσης, βιβλία που διαβάστηκαν, στόχοι που εκπληρώθηκαν. Τα έξυπνα ρολόγια, οι εφαρμογές fitness και παραγωγικότητας και η κουλτούρα της αυτοπαρακολούθησης δεν δημιουργούν από μόνα τους αυτή τη λογική, αλλά την καθιστούν ορατή σε μια σχεδόν εργαστηριακή μορφή. Το άτομο μαθαίνει να κοιτάζει τη ζωή του μέσα από δείκτες απόδοσης.

Η ομοιότητα με την καπιταλιστική επιχείρηση δεν είναι τυχαία. Η ίδια η υποκειμενικότητα οργανώνεται σταδιακά με όρους επένδυσης, απόδοσης, αξιολόγησης και βελτιστοποίησης. Το σώμα πρέπει να είναι λειτουργικό, ο χρόνος παραγωγικός, οι σχέσεις «υγιείς», η ψυχή ανθεκτική και η εξωτερική εμφάνιση όσο το δυνατόν πιο ανταγωνιστική. Ο άνθρωπος δεν καλείται απλώς να ζήσει, αλλά να διαχειριστεί τον εαυτό του σαν ένα χαρτοφυλάκιο διαφορετικών κεφαλαίων που οφείλει να διατηρεί και να αναβαθμίζει.

Αυτή η λογική συνδέεται στενά με το νεοφιλελεύθερο πρότυπο του επιχειρηματικού εαυτού. Η επιτυχία παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα σωστών επιλογών, αυτοπειθαρχίας και προσωπικής επένδυσης, ενώ η αποτυχία αποσυνδέεται από τους κοινωνικούς όρους που την παράγουν. Το ιδιαίτερα αποτελεσματικό στοιχείο αυτής της μορφής πειθάρχησης είναι ότι δεν εμφανίζεται κατ’ ανάγκην ως καταναγκασμός. Η εντολή μετατρέπεται σε επιθυμία. Δεν απαιτείται κάποιος εξωτερικός επιτηρητής να μας διατάξει να βελτιωνόμαστε, όταν έχουμε ήδη εσωτερικεύσει την ιδέα ότι κάθε πλευρά του εαυτού μας παραμένει ένα ημιτελές έργο.

Έτσι δημιουργείται μια εντυπωσιακή κοινωνική αντίφαση. Ο ίδιος τρόπος παραγωγής που στερεί από μεγάλα τμήματα της κοινωνίας χρόνο, σταθερότητα, συλλογικότητα και υλική ασφάλεια αναπτύσσει ταυτόχρονα μια τεράστια αγορά προϊόντων και τεχνικών που υπόσχονται να αποκαταστήσουν ιδιωτικά όσα αφαιρούνται κοινωνικά. Ο εργαζόμενος αγοράζει εφαρμογές ύπνου επειδή δεν ξεκουράζεται, συνεδρίες διαχείρισης του στρες επειδή βρίσκεται διαρκώς υπό πίεση και μαθήματα παραγωγικότητας για να γίνει αποτελεσματικότερος μέσα στις ίδιες συνθήκες που τον εξαντλούν.

Η θετική ψυχολογία και η υποχρέωση της ευτυχίας

Η κυβέρνηση είχε πει θα βάλει διακριτικά στους αστυνομικούς, μα, 7 χρόνια μετά, τους αφήνει ανεξέλεγκτους (VIDEO)

Η κυβέρνηση είχε πει θα βάλει διακριτικά στους αστυνομικούς μα 7 χρόνια μετά, τους αφήνει ανεξέλεγκτους

• Χρήστος Αβραμίδης

Η κυβέρνηση είχε δεσμευτεί ότι οι αστυνομικοί των ΜΑΤ θα φέρουν διακριτικά που θα επιτρέπουν την ταυτοποίησή τους. Χρόνια αργότερα, όμως, το Jacobin συνεχίζει να καταγράφει σε διαδηλώσεις αστυνομικούς χωρίς αριθμούς αναγνώρισης ή με αριθμούς τόσο μικρούς και δυσδιάκριτους ώστε πρακτικά να μην μπορούν να διαβαστούν.

Στην ενημέρωση πολιτικών συντακτών της 28ης Σεπτεμβρίου επαναφέραμε το ερώτημα, έχοντας πλέον βίντεο και φωτογραφίες από το πεδίο. Σε πρόσφατη διαδήλωση, στην ίδια διμοιρία, ορισμένοι αστυνομικοί είχαν μικροσκοπικούς αριθμούς γραμμένους με μαρκαδόρο, ενώ άλλοι δεν είχαν καθόλου διακριτικά.

Ρωτήσαμε τον Παύλο Μαρινάκη αν υπάρχει επιτέλους συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έδωσε. Μας παρέπεμψε στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Όταν επανήλθαμε, επικαλούμενοι και την έκθεση της Διεθνούς Αμνηστίας, απάντησε ξανά: «για τα διακριτικά των αστυνομικών έχουμε απαντήσει πολλάκις, ό,τι περισσότερο στο Υπουργείο».

Μόνο που οι προηγούμενες «απαντήσεις» σχηματίζουν έναν αξιοπρόσεκτο κύκλο.

Όταν ρωτήσαμε παλαιότερα πότε θα ολοκληρωθεί το μέτρο, ο Μαρινάκης μετέφερε ενημέρωση ότι η «πλήρης ολοκλήρωση» θα προχωρούσε «άμεσα». Αργότερα, όταν ζητήσαμε συγκεκριμένη ημερομηνία, απάντησε ότι θα ξαναρωτούσε το Υπουργείο.

Το 2026 το Υπουργείο έστειλε νέα απάντηση: οι αριθμοί στα κράνη «ισχύουν και εφαρμόζονται». Όταν παρουσιάσαμε το προφανές πρόβλημα, ότι το φωτογραφικό υλικό από τις διαδηλώσεις έδειχνε το αντίθετο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος μας παρέπεμψε πάλι στο Υπουργείο.

Έτσι, χρόνια μετά την κυβερνητική δέσμευση, ένα απλό ερώτημα παραμένει χωρίς απάντηση: πότε ακριβώς θα μπορούν οι πολίτες να αναγνωρίζουν τον αστυνομικό που βρίσκεται απέναντί τους;

 

ΠΗΓΗ 

Πωλούνται θέσεις πρέσβη, τιμές συζητήσιμες - Του Άρη Χατζηστεφάνου

Πωλούνται θέσεις πρέσβη, τιμές συζητήσιμες

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Από παρουσιάστριες και αντιεμβολιαστές μέχρι παραγωγούς σαπουνόπερας, δεκάδες άνθρωποι χωρίς την παραμικρή διπλωματική εμπειρία έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες πρεσβευτές των ΗΠΑ.

Στη βραβευμένη τηλεοπτική σειρά The Diplomat, η Κέρι Ράσελ υποδύεται την ικανότατη πρέσβη των ΗΠΑ στο Λονδίνο, η οποία καταφέρνει να ελίσσεται εν μέσω μιας παγκόσμιας κρίσης. Λίγες σειρές έχουν… αποτύχει σε τέτοιο βαθμό να περιγράψουν την πραγματικότητα και τις σκηνές απείρου κάλλους, που εξελίσσονται τα τελευταία χρόνια σε ορισμένες από τις μεγαλύτερες πρεσβείες των ΗΠΑ σε όλο τον κόσμο.

Σήμερα, λόγου χάρη, στη θέση του Αμερικανού πρέσβη στο Λονδίνο κάθεται ο επιχειρηματίας Ουόρεν Στίφενς, ο οποίος ουσιαστικά «αγόρασε» τον τίτλο του προσφέροντας περίπου τέσσερα εκατομμύρια δολάρια στις δύο προεκλογικές εκστρατείες του Ντόναλντ Τραμπ – ίσως το μεγαλύτερο ποσό που έχει δοθεί από ένα άτομο σε υποψήφιο πρόεδρο. Και αν αυτό σας ακούγεται ως προσβολή στην ιστορία της αμερικανικής διπλωματίας, να σας θυμίσουμε ότι ο Μπαράκ Ομπάμα είχε διορίσει πρέσβη στην Ουγγαρία την Κόλιν Μπελ, παραγωγό της σαπουνόπερας «Τόλμη και γοητεία».

Παρά το κύρος που εκπέμπει, η θέση του Αμερικανού πρέσβη είναι συχνά ένα δώρο του εκάστοτε προέδρου στους κολλητούς του ή σε επιχειρηματίες που χρηματοδότησαν την αναρρίχησή του στην εξουσία. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του ’60, όταν το κόστος των προεκλογικών εκστρατειών άρχισε να αυξάνεται, ο Ρίτσαρντ Νίξον «βόλεψε» στο Λονδίνο τον μεγιστάνα των ΜΜΕ Ουόλτερ Άνεμπεργκ, ο οποίος του είχε προσφέρει 250.000 δολάρια. Μόνο ο Ομπάμα «φύτεψε» σε πρεσβείες 31 φίλους και επιχειρηματίες, που συνέβαλαν στη συλλογή προεκλογικών χορηγιών. Ανάμεσά τους το στέλεχος της Goldman Sachs, Μπρους Χάιμαν, που συνέλεξε 750.000 δολάρια, τοποθετήθηκε στον Καναδά, ο Μάθιου Μπάρζουν βρέθηκε στο Παρίσι αφού έφερε 2,3 εκατ., ενώ ο Νόα Μάμετ έγινε πρέσβης στην Αργεντινή – την οποία δεν είχε επισκεφθεί ποτέ στη ζωή του.

Ομολογουμένως ο διορισμός της Γκιλφόιλ, που σύμφωνα με την Wall Street Journal έγινε ώστε ο πεθερός της, Ντόναλντ Τραμπ, να την κρατήσει μακριά από τον γιο του, φαντάζει ως αλλαγή ιστορικού παραδείγματος. Αλλά δεν είναι. Τι γίνεται αν είσαι «τόσο άτυχος σαν την Ελλάδα να ξεμείνεις με την Κίμπερλι Γκιλφόιλ», αναρωτιόταν πριν από μερικούς μήνες το περιοδικό Atlantic, «ίσως να μην έχεις και πολλές παραγωγικές επαφές με την αμερικανική κυβέρνηση». Παρόμοια ήταν τα συναισθήματα και για την είδηση του διορισμού στο Κίνγκστον της αντιεμβολιάστριας Κάρι Λέικ, την οποία η γνωστή αρθρογράφος Αν Απλεμπάουμ υποδέχθηκε με τον τίτλο «Τι σας έφταιξε η Τζαμάικα για να το υποστεί και αυτό;».

«Μήπως δεν ήταν στο τρένο;»: Ο δημοσιογράφος που δεν… ήξερε για την Εριέττα των Τεμπών και που παίρνει δημόσιες αναθέσεις (VIDEO)

«Μήπως δεν ήταν στο τρένο»;

Γράφει:Μαρία Κεφαλά 

Ζούμε την απόλυτη χυδαιότητα. Ζούμε στην απόλυτη χυδαιότητα. Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι «συνάδελφος». Ή έτσι νομίζει.

Ο Ζαχαρός γράφει, κάνει εκπομπές, παρουσιάζει αλλά δεν δημοσιογραφεί. Έχει θέση και αυτή γυροφέρνει δεξιά και αριστερά, συγγνώμη μάλλον μόνο δεξιά, προκαλώντας συχνά-πυκνά αντιδράσεις σαν αυτές των τελευταίων ημερών.

Μα όλοι έχετε θέση, θα μου πείτε. Και θα έχετε δίκιο. Καθώς και αυτά που τώρα γράφω, είναι η θέση μου. Υπάρχει όμως μια σημαντική διαφορά. Μια μικρή τρομακτική λεπτομέρεια που με (μας) διαφοροποιεί από τους Ζαχαρούς αυτού του κόσμου. Ό,τι σας γράφω, ό,τι θα σας γράψω παρακάτω, θα το τεκμηριώσω. Ό,τι σας γράφει, ό,τι σας λέει θα το πληρωθεί -με μη δεοντολογικό τρόπο- για να το κάνει. Βαρύ; Βαρύ. Και εδώ είμαι «συνάδελφε» να δεχτώ τις συνέπειες, για ό,τι υπογράφω.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο Σταμάτης Ζαχαρός είναι (;) δημοσιογράφος και παρουσιαστής της εκπομπής «ΕΔΩ» στο κανάλι ONE. Σε συζήτηση την Παρασκευή (2/10) με τον δικηγόρο Θωμά Στάικο, όταν εκείνος αναφέρθηκε στο ότι δεν βρέθηκε η σορός της Εριέττας Μόλχο -αγνοούμενης στο έγκλημα των Τεμπών-, ο Ζαχαρός αναρωτήθηκε:

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ

«Πώς γίνεται αυτό; Μήπως δεν ήταν στο τρένο;». Για να 

προσθέσει στη συνέχεια το επικό: «Θα σας θυμίσω ότι 

παλαιότερα έχουμε ακούσει για αγνοούμενους στην εισβολή 

στο Πολυτεχνείο, που δεν υπήρχαν».

Οι φράσεις αυτές -συνοδευόμενες με χαχανητά- δεν ξεφεύγουν, δεν λέγονται κατά λάθος, όπως ισχυρίστηκε στη μεταγενέστερη συγγνώμη του ο «συνάδελφος», επιχειρώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα. Η φράση «μήπως δεν ήταν στο τρένο» που εξισώνεται με το «μήπως δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο» είναι γραμμή. Που κάποιοι σαν εκείνον, πληρώνονται για να εκφέρουν στον δημόσιο διάλογο.

Οι πληρωμές δεν γίνονται πια με μαύρες σακούλες και ακριβά δωράκια. Ή όχι μόνο έτσι. Οι πληρωμές των «συναδέλφων» σήμερα γίνονται με απευθείας αναθέσεις ή και όχι, στις εταιρείες που φτιάχνουν σε μια νύχτα και απορροφούν κρατικό χρήμα. Δηλαδή τα λεφτά μας. Τα λεφτά σας. Και για να γίνω εντελώς κατανοητή. Η εξουσία πληρώνει τον κάθε Ζαχαρό με τα λεφτά μας για να χυδαιολογεί πάνω στους νεκρούς μας.

Πώς γίνονται οι σωστές δουλειές

Οι επιχειρηματικές σχέσεις του Σταμάτη Ζαχαρού με δημόσιους φορείς περνούν από την The Cube Εταιρεία Συμβούλων ΙΚΕ, στην οποία το ιδρυτικό καταστατικό στο ΓΕΜΗ καταγράφει συμμετοχή του κατά 40%. Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών, η εταιρεία είχε τζίρο περίπου 680.000 ευρώ το 2024 και σχεδόν 900.000 ευρώ το 2025, με κέρδη μετά από φόρους 318.363 και 519.250 ευρώ αντίστοιχα, ενώ στους πελάτες της περιλαμβάνονται υπουργεία, το ΕΒΕΑ, τα ΕΛΤΑ, η ΔΥΠΑ, ο Ελληνικός Οργανισμός Ανακύκλωσης και το Πανεπιστήμιο Πειραιώς.

Παράλληλα, η Γενική Γραμματεία Επικοινωνίας και Ενημέρωσης καταγράφει τη συμμετοχή του στο κυβερνητικό Athens Alitheia Forum, στις 11 Μαρτίου 2026, σε συζήτηση με τον Παύλο Μαρινάκη. Η έρευνα του Solomon συνέδεσε την Cube με υποστηρικτικές υπηρεσίες στο συνέδριο, επικαλούμενη πηγή των διοργανωτών και στοιχεία από το αρχείο του προγράμματος. Η ίδια έρευνα εντόπισε σύμβαση 37.200 ευρώ για τον σχεδιασμό και την επιμέλεια του συνεδρίου με την BEAT Bespoke Communication Services, της οποίας η ιδιοκτήτρια είναι και εταίρος της Cube.

Η εταιρεία -λοιπόν- που είναι συνιδιοκτήτης έχει κέρδη από δημόσιους φορείς συνολικού ύψους 186.863,07 ευρώ από το 2021, εκ των οποίων 64.800 ευρώ είναι για δύο εκδηλώσεις του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ: Αγοράσαμε επτά φορές πιο ακριβά το σύστημα ραντάρ DPS των αεροδρομίων

iStock

ΑΓΟΡΑΣΑΜΕ ΕΠΤΑ ΦΟΡΕΣ ΠΙΟ ΑΚΡΙΒΑ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΡΑΝΤΑΡ DPS ΤΩΝ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΩΝ

REPORTAGE  ΝΙΚΗ ΜΠΑΚΟΥΛΗ

Το NEWS 24/7 αποκαλύπτει αυθαιρεσίες στις τοποθετήσεις προϊσταμένων στην ΥΠΑ, παράκαμψη τεχνικών προδιαγραφών και επικίνδυνα κενά στην ασφάλεια του ελληνικού εναέριου χώρου.

Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας δεν είναι απλά μια υπηρεσία του ελληνικού δημοσίου.

Πρόκειται για τον αεροναυτιλιακό πάροχο της χώρας και τον φορέα λειτουργίας των κρατικών αερολιμένων. Δηλαδή, είναι υπεύθυνη για την ασφάλεια εκατομμυρίων επιβατών και χιλιάδων πτήσεων, καθημερινά.

Κάθε θέση ευθύνης που υπάρχει στο οργανόγραμμα της ΥΠΑ, μπορεί να επηρεάσει αυτήν την ασφάλεια.

Βλέπετε, στον αεροπορικό τομέα, τα ατυχήματα σπάνια οφείλονται σε ένα μόνο αίτιο.

Συχνά ξεκινούν από διοικητικές αποφάσεις που ελήφθησαν, χωρίς τους απαραίτητους ελέγχους.

Η τοποθέτηση λοιπόν, προϊσταμένων χωρίς διαφανή κριτήρια και μελέτη διαχείρισης αλλαγής συνιστά σοβαρή παράλειψη που εκθέτει σε κίνδυνο την ασφάλεια των πτήσεων.

Αυτό αναφέρεται σε έγγραφα που εξασφάλισε το NEWS 24/7, με καταγγελίες υπαλλήλων της Υπηρεσίας και οργάνων της αεροναυτιλίας για παράτυπες τοποθετήσεις, που έχουν οδηγήσει σε κύμα διοικητικών και δικαστικών προσφυγών, οι οποίες εκθέτουν την ΥΠΑ σε σοβαρό νομικό και οικονομικό κίνδυνο.

Υπ’ όψιν: ακόμα δεν έχει τοποθετηθεί το σύστημα επικοινωνίας μεταξύ πιλότων και πύργων ελέγχου, προκειμένου να εξαφανιστεί ο κίνδυνος νέου μπλακ άουτ στο FIR Αθηνών.

Η απουσία αυτής της αναβάθμισης, σε συνδυασμό με “την τοποθέτηση ανεπαρκώς εκπαιδευμένου προσωπικού σε καίριες θέσεις”, όπως καταγγέλλεται θέτει την αεροναυτιλία σε καθεστώς υψηλού κινδύνου.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ

FIR Αθηνών: Έκλεψαν από την ΥΠΑ τα καλώδια για την εγκατάσταση του συστήματος VCRS

Τι επιβάλλουν οι Ευρωπαϊκοί Κανονισμοί και πώς αγνοήθηκαν

Στον Κανονισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης 2017/373, που ρυθμίζει τις απαιτήσεις για τους παρόχους υπηρεσιών αεροναυτιλίας, αναφέρεται πως επιβάλλεται η διασφάλιση ότι το προσωπικό σε θέσεις ευθύνης διαθέτει την απαραίτητη επάρκεια, εκπαίδευση και τεχνογνωσία.

Στο δε, Παράρτημα 19 του ICAO (Διεθνής Οργανισμός Πολιτικής Αεροπορίας), η Διαχείριση Αλλαγής (Management of Change) εντάσσεται υποχρεωτικά στα Συστήματα Διαχείρισης Ασφάλειας (Safety Management System – SMS).

Άρα, κάθε σημαντική οργανωτική ή διοικητική μεταβολή «πρέπει να αντιμετωπίζεται ως δυνητική πηγή κινδύνου και να αξιολογείται προκαταβολικά».

Παρ’ όλα αυτά, όπως καταγγέλλουν υπάλληλοι της ΥΠΑ σε μεμονωμένες και ομαδικές καταγγελίες, η Ομοσπονδία Συλλόγων Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας και οι Πανελλήνιοι Σύλλογοι Πτυχιούχων Οικονομικών Υπαλλήλων και Διοικητικών Υπαλλήλων της Yπηρεσίας, αυθαιρεσίες που έχουν γίνει, θέτουν σοβαρό θέμα ασφάλειας για όλους μας.

Οι λόγοι της αναδιοργάνωσης και ο νόμος

Όπως αναφέρει η πηγή του NEWS 24/7, όλα άρχισαν με την μετατροπή της ΥΠΑ σε Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου (Ν.Π.Δ.Δ.). Έγινε με τον νόμο 5240/2025, όπου αναφέρονται ως λόγοι

• ο εκσυγχρονισμός της δομής, με νέο οργανωτικό σχήμα, σαφέστερους κανόνες λειτουργίας, διοικητική αυτοτέλεια και οργάνωση,
• η ευθυγράμμιση με τους ευρωπαϊκούς κανονισμούς -(ΕΕ) 2017/373 και (ΕΕ) 139/2014- και τα διεθνή πρότυπα του ICAO (Παράρτημα 19), για τις σύγχρονες διοικητικές δομές και εσωτερικά συστήματα διαχείρισης ασφαλείας και
• ο επανακαθορισμός των αρμοδιοτήτων του ΔΣ, του Διοικητή, των Υποδιοικητών και των προϊσταμένων των οργανικών μονάδων «ώστε ο φορέας να ανταποκρίνεται αποτελεσματικότερα στις επιχειρησιακές του ανάγκες».

Πάμε να δούμε, τώρα και τι έγινε, σύμφωνα με τις καταγγελίες.

«Είμαστε Ισραηλινοί, στο πλευρό των Παλαιστινίων. Ελάτε να μας συλλάβετε!»

Οι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ NAZA των Γιουβάλ Αβραχάμ και Ρέιτσελ Σορ βρίσκεται στο διεθνές προσκήνιο μετά τη βράβευση τους στην 83η Biennale, σε μια άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη στο περιοδικό flix. Δύο ημέρες πριν την πρώτη προβολή στο πλαίσιο του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας- Νύχτες Πρεμιέρας και τη διανομή της στις αίθουσες από την Filmtrade & Τanweer, αναδημοσιεύουμε τη συνέντευξη τους.

Γιουβάλ Αβραχάμ & Ρέιτσελ Σορ για το NAZA: «Είμαστε Ισραηλινοί, Εβραίοι και ξεκάθαρα στο πλευρό των Παλαιστινίων. Ελάτε να μας συλλάβετε!»

Το «NAZA», το νέο ντοκιμαντέρ των οσκαρικών («Καμία Αλλη Γη») Γιουβάλ Αβραχάμ και Ρέιτσελ Σορ, που διεισδύει στο άβατο της ισραηλινής πολεμικής μηχανής και,μέσα από μαρτυρίες ανθρώπων που βρέθηκαν στην καρδιά της, αποκαλύπτει πώς το σύστημα οργανώνει και κανονικοποιεί τη γενοκτονία: 27 Ισραηλινοί πληροφοριοδότες αφηγούνται, ήρεμα, ψύχραιμα, κυνικά πώς ισοπεδώνονται ολόκληρα οικοδομικά τετράγωνα με την επίφαση ενός στόχου. Κι ας έχει αυτή η αποστολή «ΝΑΖΑ» (στρατιωτικός κωδικός για τους αμάχους), τι να κάνουμε;

Πέρα από την ίδια την έρευνα, την καταγραφή, τη δουλειά των Αβραχάμ και Σορ, η ίδια τους η παρουσία μένει ανεξίτηλη. Δυο άνθρωποι στοχαστικοί, σοβαροί, αγέλαστοι… Καμία χαρά, καμία εκτόνωση· ούτε ένα μελαγχολικό χαμόγελο, ούτε καν ένα στιγμιαίο μειδίαμα ικανοποίησης – ακόμα κι όταν σύσσωμοι οι θεατές της Sala Grande τους χειροκροτούν επί 25 λεπτά. Σαν να μην υπάρχει χώρος για θρίαμβο όταν αυτό που μόλις έχεις αφηγηθεί είναι ακόμη σε οδυνηρή εξέλιξη.

Είχαμε βγάλει την ίδια μέρα ένα κομμάτι της συνέντευξης, αλλά περιμέναμε με ανυπομονησία να σας την αποκαλύψουμε στο σύνολό της.

Γιατί στις μέρες που μεσολάβησαν οι εξελίξεις ήταν ραγδαίες, και για πράγματα που τους είχαμε ρωτήσει οι ίδιοι: δεν φοβούνται ότι έχουν γίνει εχθροί του κράτους και θα έχουν συνέπειες (Νετανιάχου: Νομοσχέδια για αφαίρεση ιθαγένειας και αυστηρότερες ποινές μετά το «NAZA»). Δεν θα ήταν έξυπνο να παρακάμψουν τις απαγορεύσεις της διανομής στο Ισραήλ και να βγάλουν την ταινία σε streaming – πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου; («NAZA»: Το ντοκιμαντέρ για τη Γάζα θα κυκλοφορήσει δωρεάν online από την Guardian). Δεν έχει σημαντικό ρόλο η Αμερική στο πόσο αδρανής είναι η διεθνής κοινότητα; (Χθες, στην πρεμιέρα του New York Festival ο Αμπραχαμ το είπε απερίφραστα στο αμερικανικό κοινο της αίθουσας: «η χώρα σας χρηματοδοτεί όλα αυτά»).

Πολλά από τα στοιχεία που μας αποκαλύπτονται είχαν δημοσιευτεί σε ρεπορτάζ της Guardian. Γιατί πιστεύετε όμως ότι χρειαζόταν να γυριστεί και το ντοκιμαντέρ; Τι διαφορά κάνει το σινεμά;



Ρέιτσελ Σορ: Ναι, πολλά από αυτά έχουν καταγραφεί στο άρθρο της Guardian, αλλά και σε ρεπορτάζ παλαιστινιακών εφημερίδων. Για εμάς ήταν όμως σημαντικό να πάρουμε αυτές τις μαρτυρίες και να τους δώσουμε πρόσωπο – ακόμα κι αν δεν αποκαλύπτουμε τα πρόσωπα όσων μας αποκαλύπτουν τι συμβαίνει στον ισραηλινό στρατό. Ο φακός έχει μεγάλη δύναμη. Είναι σπουδαίο να βλέπεις και να ακούς αυτές τις μαρτυρίες – όπως επίσης εμείς μπορούμε να δείχνουμε εικόνες που ένα άρθρο δεν δείχνει. 



Γιουβάλ Αβραχαμ: Η εικόνα είναι πάντα πιο δυνατή. Το να βλέπεις σε ένα ντοκιμαντέρ insiders αυτού του συστήματος που δολοφονεί, να σου αφηγούνται τι έκαναν, είναι πολύ δυνατό. Και σε βοηθάει να καταλάβεις την κατασκευή – τα πλοκάμια του συστήματος. Γιατί αυτό μας ενδιαφέρει – πώς λειτουργεί ένα ολόκληρο σύστημα. Ο μηχανισμός της γενοκτονίας. 



Δεν δεχθήκαμε χρήματα από ισραηλινές πηγές. Η παραγωγή είναι βρετανική. Είμαστε Ισραηλινοί πολίτες, αλλά ντρεπόμαστε για την Κυβέρνησή μας. Οπότε ούτε θα δεχθούμε χρήματα από το Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε θα παρουσιάζουμε μία ταινία που θα εκπροσωπεί το Ισραήλ. Δε θέλουμε τη δουλειά μας να την υπογράφει αυτό το Ισραήλ…»

Με τους μουλάδες, αδελφές μου, με τους μουλάδες - Του Γιάννη Κιμπουρόπουλου (ΓΡΑΦΗΜΑ & ΕΙΚΟΝΑ)

Με τους μουλάδες, αδελφές μου, με τους μουλάδες

Οσοι περιμένατε τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για να δει άσπρη μέρα- ή μαύρη, αν είστε του ντίζελ- το ρεζερβουάρ του αυτοκινήτου σας φαντάζομαι ότι ήδη θα έχετε καταλάβει ότι αδίκως περιμένατε.

Οσοι πιστεύατε ότι ο Τραμπ θα κουνήσει το μικρό δακτυλάκι του για να ανταποκριθεί στις επίμονες προτάσεις της ιρανικής ηγεσίας- ναι, ναι, των μουλάδων!- για αποκλιμάκωση της στρατιωτικής έντασης στον Κόλπο για να χαλαρώσουν και να... φαρδύνουν κάπως τα Στενά του Ορμούζ, πάλι θα το πήρατε απόφαση πως ματαίως προσδοκούσατε (σ.σ. κρατάω μια πισινή για την τελευταία πρόταση του Ιρανού ΥΠΕΞ και την επίσημη αμερικανική αντίδραση.

Τώρα, όσοι είστε από τους οπτιμιστές που βλέπουν πάντα μισογεμάτο το ποτήρι και περιμένετε τις ανακοινώσεις Μητσοτάκη την Τετάρτη 30/9/2026 για το ενεργειακό σκόντο του προσεχούς 15ημέρου, δεν ξέρω τι να πω, θα έμπαινα στον πειρασμό να σας ρωτήσω σαν τον Αδωνι: «Μπας και κάνατε κανένα μπάφο;». Αλλά εγώ δεν έχω την ασυλία του περφόρμερ υπουργού, οπότε ας το αποφύγω.

Λοιπόν, καταθέτω εξ αρχής τη θέση μου για τη κρίση καυσίμων- και την συνακόλουθη ευρύτερη ενεργειακή- για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας: η μόνη περίπτωση να αλλάξει κάτι στις τιμές της βενζίνης, του ντίζελ, του πετρελαίου θέρμανσης, της κηροζίνης, του φυσικού αερίου κι όλης της ενεργειακής αλυσίδας είναι να σταματήσει η αμερικανο-ισραηλινή επιθετικότητα στον Περσικό, να επικρατήσει η στάση του Ιράν και των λιγοστών συμμάχων του και να ηττηθεί ο τραμπικός «άξονας του κακού», μαζί με όλο τον συρφετό των αραβικών βασιλείων των υδρογονανθράκων. Και τελικά, όπως λέει κι ο τίτλος: Με τους μουλάδες αδελφές μου και αδελφοί μου, με τους μουλάδες. Κι ας δούμε σε ταληράκια γιατί.

1  1. Μην πολυκοιτάτε την εξέλιξη της χρηματιστηριακής τιμής του πετρελαίου Brent, πόσο πάνω ή κάτω από τα 100 δολάρια το βαρέλι είναι. Ελάχιστη επαφή με τις τελικές των πρατηρίων έχουν, κι αυτό λόγω τεράστιου ειδικού φόρου και του εξίσου υψηλού περιθωρίου κέρδους διυλιστηρίων. Αν υπήρχε μια πραγματική συνάρτηση δεν θα είχαμε τιμές πρατηρίου από 1,5 έως 2,3 ευρώ το λίτρο εδώ και 15 χρόνια. Στη διάρκεια της πανδημίας η τιμή του πετρελαίου έπεσε στα 19 δολάρια. Είδατε τιμή βενζίνης κάτω από 1 ευρώ το λίτρο; Μπα! Το 1,4 ευρώ είναι το χαμηλότερο που είδαμε από το 2012 και μετά. Σκεφτεί, ρίχνοντας μια ματιά και στο γράφημα που παραθέτω με την εξέλιξη της τιμής Brent εδώ και 40 χρόνια (αποπληθωρισμένη): το 1990, με τη διεθνή τιμή του πετρελαίου περίπου στα σημερινά επίπεδα- 105 δολάρια/βαρέλι- πληρώναμε τη βενζίνη (την super τότε, επί δραχμής), 34 λεπτά περίπου. Δέκα χρόνια μετά, με το πετρέλαιο περίπου 50 δολάρια/βαρέλι, η βενζίνη (αμόλυβδη πια και επί ευρώ) είχε διπλασιαστεί στα 70 λεπτά.

2  2. Ο καβγάς κυβέρνησης και αντιπολίτευσης για τους φόρους στα καύσιμα και την αναγκαία μείωσή τους αφορά το μισό του προβλήματος. Ακόμη κι αν η κυβέρνηση μειώσει στο μισό τους φόρους στα καύσιμα, ρίχνοντας τους στο χαμηλότερο επίπεδο που επιτρέπει η ΕΕ, θα πρέπει να αναπληρώσει τα έσοδο που θα χάσει με άλλους τρόπους, δηλαδή με άλλους φόρους. Τα έσοδα από τα καύσιμα είναι περίπου 6 δισ. ευρώ τον χρόνο, άρα από πού θα αναπληρωθούν τα 3 δισ. ευρώ που θα χαθούν με τη μείωση των φόρων; Ακόμη και με ολική φορολογική «απαλλοτρίωση» των κερδών των διυλιστηρίων δεν βγαίνει ο λογαριασμός. Τι θέλω να είπω: δεν μπορείς να κονταροχτυπιέσαι – και ορθότατα- με την κυβέρνηση για τη φοροληστεία στα καύσιμα, αλλά ταυτόχρονα να συμπλέεις μ’ αυτήν στη στήριξη ή στην ανοχή της αμερικανο-ισραηλινής πολεμικής αλητείας στη Μέση Ανατολή.

3  3. «Με επιτυχία ελληνικός πύραυλος Patriot αναχαίτισε βαλλιστικό πύραυλο των Χούθι», ανακοίνωσε υπερηφάνως το Υπουργείο Αμυνας προ ημερών. Με την ίδια περηφάνεια διαφημίζει η κυβέρνηση τη συμμετοχή της στη στρατιωτική συμμαχία στήριξης του διεφθαρμένου και κλυδωνιζόμενου βασιλείου της Σαουδαραβίας στον ανελέητο υπερδεκαετή πόλεμο κατά των Χούθι, που στην πραγματικότητα έχει εξελιχθεί σε μια σιωπηρή γενοκτονία κατα του λαού της Υεμένης. Ακόμη μεγαλύτερη περηφάνεια εκφράζει η κυβέρνηση για το γεγονός ότι βρέθηκε στην ίδια πλευρά με τον γενοκτόνο Νετανιάχου στο σόου της Νέας Υόρκης κατά Τουρκίας και Ιράν. Δεν είναι μόνο στη λάθος πλευρά της ιστορίας, είναι και στη λάθος πλευρά της οικονομίας. Γιατί όσο συνδαυλίζει την πολεμική ένταση στη Μέση Ανατολή, όπως και την παράταση του πολέμου στην Ουκρανία και δεν στηρίζει πρωτοβουλίες εκτόνωσης, όσο μαζί με την ηγεσία της ΕΕ δεν βγάζει άχνα κατά της αλλοπρόσαλλης πολιτικής Τραμπ, τόσο οι τιμές των ενεργειακών αγαθών θα ανεβαίνουν στον θεό και θα τροφοδοτούν μια νέα πληθωριστική κρίση. Και τότε, ούτε την ελληνική, ούτε την γερμανική, ούτε οποιαδήποτε άλλη κυβέρνηση της ΕΕ τη σώζουν οι εκπτωσούλες των 10 με 20 λεπτά το λίτρο σε βενζίνη και πετρέλαιο, για να κατευναστεί η οργή των πολιτών.

Εκπομπή "Το Νήμα" / Ντοκιμαντέρ «Πράξη Αντίστασης»: Το θέατρο ως πολιτική δράση - Ένα ντοκιμαντέρ για το θέατρο στην Αντίσταση (VIDEO)

Το Νήμα | Ντοκιμαντέρ «Πράξη Αντίστασης»: Το θέατρο ως πολιτική δράση

Ένα ντοκιμαντέρ για το θέατρο στην Αντίσταση

Λουκάς Σταμέλλος

Στηρίξτε το crowdfunding της παραγωγής: https://actofresistance.gr/

Με καλεσμένο τον κινηματογραφιστή Αλέξανδρο Αριστόπουλο συζητάμε για το ντοκιμαντέρ «Πράξη Αντίστασης».

Το θέατρο ως πολιτική δράση στις φυλακές, την κατοχή και το αντάρτικο, από τη δικτατορία του Μεταξά ως τα Δεκεμβριανά.

ΠΗΓΗ 

Το «από τύχη ζούμε» στον άξονα Τεμπών – Πλάκας και ο Σπίλμπεργκ, του Διονύση Ελευθεράτου

 ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Συμβαίνει αρκετές φορές να δημοσιοποιείται κάτι, να το θεωρείς πολύ σημαντικό και να κρίνεις ότι κανονικά θα έπρεπε – από μόνο του – να προκαλέσει «ντόρο» μεγαλύτερο, από αυτόν που επέσυρε. Σε τούτη την κατηγορία ανήκει το εύρημα ενός ρεπορτάζ, για τη θανατηφόρα έκρηξη στην οδό Λυσικράτους, στην Πλάκα. Ρεπορτάζ που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή», το Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2016.

Η εφημερίδα αποκάλυψε ότι κάτοικοι της Πλάκας, μέλη της Κίνησης Πολιτών της συνοικίας, είχαν προειδοποιήσει τις αρμόδιες υπηρεσίες για το πόσο μεγάλοι κίνδυνοι ελλόχευαν. Όχι λίγες ημέρες ή λίγες εβδομάδες πριν από την φονική έκρηξη, αλλά ένα έτος νωρίτερα. Όχι μόνο με προφορικές επικοινωνίες, αλλά και εγγράφως. Με επιστολή, την 5^η Οκτωβρίου 2025, (εδώ), που στάλθηκε στο αρχηγείο της Πυροσβεστικής και κοινοποιήθηκε στο υπουργείο Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας, καθώς και στον Δήμο Αθηναίων.

Οι κάτοικοι εξηγούσαν «χαρτί και καλαμάρι» γιατί οι υποδομές, τα χωροταξικά, πολεοδομικά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά της Πλάκας καθιστούσαν πολύ ισχυρή την πιθανότητα για πυρκαγιές και εκρήξεις, αλλά και μεγάλο τον κίνδυνο επέκτασης της όποιας καταστροφής. Και ζήτησαν, πέρα από ελέγχους για να εξακριβωθεί η νομιμότητα (ή μη) στη χρήση ορισμένων κτιρίων και η τήρηση (ή μη) κανόνων πυρασφάλειας και διαφυγής, να πραγματοποιηθεί άσκηση πυρόσβεσης.

Επί ένα χρόνο, απάντηση δεν έλαβαν οι κάτοικοι. Ούτε καν ένα ανόρεχτο  «εξετάζουμε τα αιτήματά σας» – έτσι, για τους τύπους. Τίποτα. Άκρα του τάφου σιωπή. Και μετά έγινε τάφος το κτίριο της Λυσικράτους.

Πώς να μην πάει ο νου σου στην αντίστοιχη αταραξία που προηγήθηκε της τραγωδίας των Τεμπών; Πώς να μην θυμηθείς τον αρμόδιο υπουργό, Κώστα Καραμανλή, που αγνοούσε κατ’ εξακολούθηση τις επίσημες ενημερώσεις και προειδοποιήσεις, τις οποίες έκαναν τα σωματεία των εργαζόμενων στον σιδηρόδρομο;

Μια διαφορά ανάμεσα στα δυο δυστυχήματα είναι ότι οι επισημάνσεις των κατοίκων της Πλάκας δεν είχαν γίνει ευρύτερα γνωστές, προ της έκρηξης. Είχαν περάσει «κάτω από τα ραντάρ» της δημοσιότητας. Έτσι, δεν χρειάστηκε να εκστομίσει κανένας υπουργός ή άλλος κυβερνητικός αξιωματούχος κάτι σαν εκείνο το «ντροπή σας, να ανακαλέσετε αμέσως», που είχε πετάξει ο Κ. Καραμανλής –  τον Φεβρουάριο του 2023 – στα μούτρα βουλευτών (της αντιπολίτευσης), οι οποίοι αναφέρονταν στα ελλείμματα ασφάλειας των τρένων. Μόλις οκτώ ημέρες προτού χαθούν 57 ζωές.

Δεν σταματούν όμως εδώ οι συνειρμοί, τους οποίους προκαλεί  η αποκάλυψη της «Καθημερινής». Διότι είναι απίθανο να θυμηθείς τον… αγανακτισμένο Κώστα Καραμανλή του Φεβρουαρίου 2023 και να μην ανακαλέσει το μνημονικό σου τον Άδωνι Γεωργιάδη του Μαρτίου 2023. Τότε που τα βρήκε όλα καλώς καμωμένα, διότι «αν έλεγε ο Καραμανλής ότι υπάρχει πρόβλημα ασφαλείας, δεν θα έμπαινε κανείς στα τρένα».

Δικαιούμαστε λοιπόν να υποθέσουμε ότι δεν αποκλείεται να κρύβεται μια ανάλογη «λογική» και ιεράρχηση προτεραιοτήτων, πίσω από το «μη μου τους κύκλους τάραττε» που προηγήθηκε του δυστυχήματος στην Πλάκα.

 

Τρεις εκδοχές για την αταραξία

Να το δούμε κάπως αναλυτικότερα: Τι μπορεί να σκέφτηκε πχ ο άγνωστος αξιωματούχος του υπουργείου, το οποίο λέγεται «Πολιτικής Προστασίας», προτού γράψει στα παλιά του τα παπούτσια την επιστολή της Κίνησης Πολιτών Πλάκας;

“Δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ξέραμε. Απόψε θα το ακούσουμε από το στόμα αυτών που το έκαναν” - Του Χρίστου Γεωργάλα*

“Δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ξέραμε. Απόψε θα το ακούσουμε από το στόμα αυτών που το έκαναν”

Χρίστος Γεωργάλας*

Παραθέτουμε τη μικρή εισαγωγή που έκανε ο Χρίστος Γεωργάλας στην προβολή του ντοκιμαντέρ ΝΑΖΑ, στην πρώτη προβολή του στην Ελλάδα, στις Νύχτες Πρεμιέρας του 32ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Αθήνας. Ο Χ. Γεωργάλας είναι γιατρός, συγγραφέας του βιβλίου “Ημερολόγιο Γάζας, Ιατρική εν μέσω Γενοκτονίας” που έχει εκδοθεί από τις εκδόσεις ΤΟΠΟΣ | antapo/crisis.

Θα ξεκινήσω με τρεις αριθμούς.

Στους περισσότερους πολέμους, στην Ουκρανία, στο Ιράκ, στο Αφγανιστάν, τα παιδιά είναι γύρω στο 5% των νεκρών. Στο Ολοκαύτωμα ήταν ένα στα τέσσερα. Στη Γάζα είναι πάνω από ένα στα τρία.

Ο δεύτερος αριθμός έρχεται από τον ίδιο τον ισραηλινό στρατό. Η δική του απόρρητη βάση δεδομένων, που αποκαλύφθηκε πέρσι, μετρά περίπου 8.900 νεκρούς μαχητές. Όλοι οι υπόλοιποι είναι άμαχοι. Δηλαδή σχεδόν εννιά στους δέκα νεκρούς.

Ο τρίτος αριθμός: περισσότεροι από 200 δημοσιογράφοι έχουν σκοτωθεί στη Γάζα. Είναι περισσότεροι από όσους σε κάθε άλλο πόλεμο του αιώνα μας.

Και τίποτα από αυτά δεν είναι καινούργιο.

Τον Απρίλιο του 2024, ο Yuval Abraham αποκάλυψε στο +972 Magazine το «Lavender». Ήταν ένα σύστημα τεχνητής νοημοσύνης που έβγαζε λίστες στόχων από τα κινητά και τα κοινωνικά δίκτυα των ανθρώπων της Γάζας. Οι αξιωματικοί απλώς πατούσαν «εγκρίνεται». Ένα δεύτερο πρόγραμμα, το «Where’s Daddy?», ειδοποιούσε όταν ο στόχος γύριζε σπίτι του. Τότε βομβάρδιζαν, μαζί με όλη την οικογένεια. Για έναν απλό μαχητή επιτρέπονταν 15 με 20 νεκροί άμαχοι. Για έναν διοικητή, πάνω από 100.

Όλα αυτά τα ξέραμε πριν από δυόμισι χρόνια. Τα είδα κι εγώ με τα μάτια μου στη Γάζα, την άνοιξη του 2025. Τα είδαμε όλοι, κάθε μέρα, στις οθόνες μας.

Γιατί λοιπόν να ακούσουμε αυτούς που το έκαναν;

Την απάντηση τη δίνει ο ίδιος ο Yuval Abraham:

«Δεν μιλήσαμε με αυτούς τους στρατιώτες επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να μάθουμε τι έκανε το Ισραήλ στη Γάζα. Όποιος είδε την καταστροφή, όποιος άκουσε τους ανθρώπους της Γάζας, ή απλώς πίστεψε όσα έλεγαν οι ίδιοι οι Ισραηλινοί ηγέτες, το ήξερε εδώ και χρόνια. Κάναμε αυτή την ταινία για έναν λόγο: οι καταθέσεις αυτών που υπολόγιζαν πόσοι αθώοι θα σκοτωθούν σε κάθε σπίτι, και που ξανά και ξανά έδιναν το πράσινο φως να βομβαρδιστούν ολόκληρες οικογένειες, κάνουν ακόμα πιο δύσκολη την άρνηση. Και η άρνηση είναι μέρος αυτού που επιτρέπει σε αυτά τα εγκλήματα να συνεχίζονται μέχρι σήμερα.»

Και συνεχίζει:

«Αυτή είναι μια ταινία για ένα σύστημα. Για διαταγές, πολιτικές και μοτίβα, όχι για εξαιρέσεις. Η μαζική θανάτωση αμάχων στη Γάζα δεν ήταν “τραγική παράπλευρη συνέπεια”. Ήταν προμελετημένη, υπολογισμένη και σκόπιμη. Γι’ αυτό μια επιτροπή του ΟΗΕ, οι μεγαλύτερες οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ερευνητές από όλο τον κόσμο την ονομάζουν γενοκτονία.»

Προσέξτε κάτι ακόμα. Η ταινία δεν ασχολείται με τις τύψεις ή τα κίνητρα των στρατιωτών, και αυτό είναι συνειδητή επιλογή. Το κέντρο βάρους μένει εκεί που πρέπει: στα θύματα.

Γιατί οι καταθέσεις δεν είναι εξιλέωση. Είναι τεκμήρια. Εξιλέωση δεν υπάρχει χωρίς δικαιοσύνη. Και όπως στη Νυρεμβέργη, θα πρέπει να λογοδοτήσουν όχι μόνο όσοι το έκαναν, αλλά και όσοι το κάλυψαν – και το καλύπτουν ακόμα.

Ο Yuval Abraham και η Rachel Szor το πληρώνουν ακριβά. Οι οικογένειές τους στοχοποιούνται, οι ίδιοι απειλούνται.

Ο Αιμέ Σεζέρ το είχε πει από το 1950: η αποικιοκρατία δεν εκπολιτίζει, αποκτηνώνει. Και η βία που εξάγεις, κάποια στιγμή γυρίζει πίσω. Ο Φραντς Φανόν το είδε στην Αλγερία, σε βασανιστές που γύριζαν σπίτι και χτυπούσαν τα παιδιά τους. Σήμερα το βλέπουμε στο Ισραήλ, που στρέφεται ενάντια στα ίδια του τα παιδιά, όπως αυτοί οι δύο δημιουργοί.

Και εμείς;

Η Ελλάδα δεν είναι θεατής. Φέτος υπέγραψε σύμβαση 3 δις ευρώ με την Elbit, τη μεγαλύτερη πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ. Από τα λιμάνια μας έχουν περάσει στρατιωτικά φορτία προς το Ισραήλ.

Η ευθύνη μας είναι απλή. Να ρωτάμε τι αγοράζει η χώρα μας και από ποιον. Να στηρίζουμε όσους αρνούνται να γίνουν συνένοχοι. Και να μην ξεχάσουμε όταν φύγουν οι κάμερες.

Δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν ξέραμε. Απόψε θα το ακούσουμε από το στόμα αυτών που το έκαναν.

Καλή προβολή.

Χρίστος Γεωργάλας

* Ο Χρίστος Γεωργάλας είναι γιατρός, χειρουργός κεφαλής και τραχήλου. Έχει επισκεφθεί τη Γάζα δύο φορές ως εθελοντής γιατρός και έχει γράψει το βιβλίο “Ημερολόγιο Γάζας, Ιατρική Εν Μέσω Γενοκτονίας”.

ΠΗΓΗ 

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:

• Παλαιστινιακή Παροικία Ελλάδος

• BDS Greece

• March To Gaza Greece