Ποιος φοβάται την AI (Τεχνητή Νοημοσύνη) ; - Του Άρη Χατζηστεφάνου (VIDEO & ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Ποιος φοβάται την AI;

Γιατί οι μεγαλύτερες εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης των ΗΠΑ δημιουργούν έναν τεχνητό πανικό για τα ίδια τους τα προϊόντα; Η είσοδος στο χρηματιστήριο και η χαμένη μάχη με την Κίνα.

Η ανάλυση του Infowar με τον Άρη Χατζηστεφάνου.

Ενίσχυσε μία ανεξάρτητη φωνή ενημέρωσης, γίνε συνδρομητής στο infowar.gr

ΠΗΓΗ

- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ακόλουθη ανάλυση του Μάικλ Ρόμπερτς, στην οποία αναφέρθηκε στο βίντεο ο Ά.Χατζηστεφάνου: 

του Dave Cutler

Η φούσκα της τεχνητής νοημοσύνης και η έκρηξη των εταιρικών κερδών – του Μάικλ Ρόμπερτς* (ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

του Μάικλ Ρόμπερτς* | MRonline

Καθώς οι κεντρικοί τραπεζίτες από όλο τον κόσμο συγκεντρώνονταν στο Τζάκσον Χολ του Ουαϊόμινγκ για την ετήσια συνάντησή τους, με αντικείμενο τις εξελίξεις που επηρεάζουν το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και τη νομισματική πολιτική, δημοσιεύθηκαν τα στοιχεία για τα εταιρικά κέρδη στις ΗΠΑ κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2026. Και τα στοιχεία ήταν πραγματικά εντυπωσιακά.

Τα εταιρικά κέρδη στις ΗΠΑ αυξήθηκαν κατά 401 δισ. δολάρια το δεύτερο τρίμηνο του 2026, ανεβάζοντας το συνολικό τους ύψος στο ιστορικό ρεκόρ των 4,3 τρισ. δολαρίων – σχεδόν 23% υψηλότερα σε σχέση με το δεύτερο τρίμηνο του 2025.

 

Παράλληλα, το μεικτό περιθώριο κέρδους -ο λόγος των κερδών προς τις πωλήσεις- ανήλθε στο 19,4%, το υψηλότερο επίπεδο που έχει καταγραφεί στις ΗΠΑ από τη δεκαετία του 1940.

(ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)

Επίδομα ανεργίας / Επιτελικό «δώρο» στα μεγαθήρια της αγοράς;  

Κωνσταντίνος Σαββόπουλος

Άνω-κάτω κάνουν τη Ν.Δ. οι διαφορετικές απόψεις γύρω από τον βαθμό χρησιμότητας του επιδόματος ανεργίας και το χρονικό διάστημα κατά το οποίο αυτό πρέπει να καταβάλλεται στους δικαιούχους.

Αντίθετα, οι ιθύνοντες μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων, κατά τις ερμηνείες συνδικαλιστικών στελεχών, διαπιστώνουν την πρόθεση της κυβέρνησης να τους τυλίξει ένα μεγάλο «δώρο» που, ενδεχομένως, θα παραδοθεί σε περίπτωση επανεκλογής της Ν.Δ.

Ο Παύλος Μαρινάκης, όπως φαίνεται, κάθε άλλο παρά απομονωμένος είναι μετά την «προσωπική άποψη» που κατέθεσε περί περιορισμού στους δύο μήνες της χορήγησης του επιδόματος στους δικαιούχους.

Οι Μάκης Βορίδης και Βασίλης Σπανάκης έσπευσαν να τον σιγοντάρουν. Πάνω απ’ όλα, όμως, η πρωθυπουργική σιωπή εκλαμβάνεται ως τεκμήριο ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος εκφράζει τις θέσεις και τη φιλοσοφία του πολιτικού του προϊσταμένου.

Ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης, άλλωστε, όπως κατέγραψε χθεσινό ρεπορτάζ του TVXS, έχει ισχυριστεί ότι το επίδομα ανεργίας αποτελεί αντικίνητρο στην εξεύρεση εργασίας.

• Διαβάστε: Επίδομα ανεργίας / Το παλιό απωθημένο Μητσοτάκη – Από το «κράτος πατερούλη» στο «αντικίνητρο»

Στο ίδιο μοτίβο

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επέμεινε χθες στο ίδιο μοτίβο. Επανέλαβε τον ισχυρισμό ότι δεν εκφράζει την κυβερνητική θέση –κόντρα στον θεσμικό του ρόλο– και εξέφρασε την άποψη ότι «μετά από ένα διάστημα να συζητήσουμε –το ποιο;– το επίδομα ανεργίας να μετατρέπεται σε επιδότηση εργασίας», δηλαδή «να πληρώνουμε τις ασφαλιστικές εισφορές στις επιχειρήσεις και να επιδοτείται η εργασία».

Αίσθηση προκαλεί το γεγονός ότι ο Παύλος Μαρινάκης διαμαρτυρήθηκε επειδή «η τελευταία φράση, σκοπίμως, από την αντιπολίτευση και κάποια μέσα ενημέρωσης που παίζουν αυτό τον ρόλο της αντιπολίτευσης έχει αποσιωπηθεί».

Ίσως εξέφρασε αυτό το παράπονο ο Μαρινάκης επειδή δεν γνωστοποιείται σε μεγάλο βαθμό η ευεργετικότητα μιας τέτοιας παρέμβασης για τους ισχυρούς της αγοράς.

Από το επίδομα ανεργίας στην επιδότηση των επιχειρήσεων

Τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από το χρονικό «ψαλίδι» στο επίδομα ανεργίας θα πρέπει να δοθούν κατευθείαν στις επιχειρήσεις, ώστε να μειωθούν κι άλλο οι ασφαλιστικές τους εισφορές, όπως εξηγούν στο TVXS έμπειροι συνδικαλιστές. Πρόκειται για πόρους που προέρχονται από τις εισφορές επί των μισθών των εργαζομένων, μέσα από τις οποίες επιδοτούνται οι άνεργοι.

Η «επιδότηση» δε της εργασίας αποτελεί άλλη μία φόρμουλα για τη στήριξη των επιχειρήσεων με φθηνό και ευάλωτο εργατικό δυναμικό, σύμφωνα με τις ίδιες πηγές. Ο Μαρινάκης αναφέρει ότι μετεκλογικά θα δώσει μάχη για να περάσει η πρότασή του και ουδείς έχει αυταπάτες ότι μπορεί να… χάσει αυτή τη μάχη.

Βορίδης και Σπανάκης βάζουν πλάτη

Κι ενώ η παρέμβαση Μαρινάκη, σε συνδυασμό με την παρατεταμένη πρωθυπουργική αφωνία, έχει βάλει φωτιές, ήρθε ο Μάκης Βορίδης να ρίξει κι άλλο λάδι.

Ελλάδα 2.0: Δεισιδαιμονία, αντιεπιστημονικές θεραπείες, ξόρκια και θάνατοι - Του Σοφοκλή Αρχοντάκη

Ελλάδα 2.0: Δεισιδαιμονία, αντιεπιστημονικές θεραπείες ξόρκια και θάνατοι

Γράφει: Σοφοκλής Αρχοντάκης 

Η «μαγική Ελλάδα», είναι η υποανάπτυκτη χώρα που οι πολίτες γιατρεύονται με ματζούνια, πιστεύουν σε δεισιδαιμονίες, ζώδια, χαρτιά και ξόρκια

Η περίπτωση του θανάτου του Γιώργου Μαζωνάκη είναι ίσως απλά η αφορμή για συστημικά προβλήματα που αφορούν τόσο το κράτος όσο και την ίδια την κοινωνία. Για αρχή το ζήτημα είναι τι αποδέχεται το ελληνικό κράτος ως «θεραπεία» για συγκεκριμένες ασθένειες.

Σύμφωνα με καταγγελία που μετέδωσε ο ΣΚΑΙ, γυναίκα η οποία έπασχε από αυτοάνοσο νόσημα υποστηρίζει ότι επισκέφθηκε την πλέον κατηγορούμενη γιατρό σχετικά με πρόβλημα υγείας που αντιμετώπιζε. Η κυρία είπε πως λάμβανε ήδη συγκεκριμένη φαρμακευτική αγωγή, ωστόσο μετά από εξέταση αίματος η ασθενής καταγγέλλει πως η γιατρός φέρεται να της είπε ότι αν «συνεχίσεις την φαρμακευτική αγωγή θα πάθεις καρκίνο» και την έπεισε να τα διακόψει.

Το MEGA πρόβαλε μαρτυρία ότι η γιατρός αποθάρρυνε ασθενείς με καρκίνο, από το να κάνουν χημειοθεραπείες, υποσχόμενη πλήρη ίαση μέσω εναλλακτικών θεραπειών και καθαρισμού του οργανισμού.

Σε άλλη καταγγελία του ΣΚΑΙ γυναίκα που αντιμετώπιζε επιθετική μορφή καρκίνου του μαστού πείστηκε να ακολουθήσει μια διαφορετική θεραπευτική προσέγγιση. Η πρόταση του γιατρού περιλάμβανε διαδικασίες καθαρισμού του εντέρου, καθώς και καθημερινή λήψη βιταμινών.

Άρα εδώ έχουμε την κρατική αμέλεια καθώς και εκείνη του ιατρικού συλλόγου που δεν ελέγχει τα ιατρεία του και ποια θεραπευτικά πρωτόκολλα ακολουθούν για συγκεκριμένες ασθένειες.

Αν ένας γιατρός δώσει καραμελίτσες στον καρκινοπαθή αντί για τα φάρμακα η την θεραπεία που ενδείκνυται για την περίπτωσή του, τότε το κράτος που δίνει την νόμιμη άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος στον εν λόγω γιατρό, έχει συνυπαιτιότητα για τους ελλιπείς ελέγχους, καθώς και για την έκδοση αδείας σε κομπογιαννίτες.

Επίσης πρέπει να είναι σαφές ποια θεραπευτικά σχήματα και πρωτόκολλα αποδέχεται το κράτος. Πρέπει δηλαδή να υπάρχουν δημοσιευμένες οι μέθοδοι που αποδέχεται το κράτος για μια ασθένεια.

Και εσείς τι κάνετε, λέει μέλος του ΔΣ του ΠΙΣ

Η Πολυτίμη Λεονάρδου, ταμίας του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου – ΠΙΣ και επικεφαλής της επιτροπής του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών, μίλησε στην εκπομπή «Εξελίξεις Τώρα» και πέταξε το γάντι στους ασθενείς:  

«Εμείς δεν είμαστε ντεντέκτιβ. Αν ως εξεταζόμενη μπείτε σε ένα ιατρείο που σας δηλώνουν ότι γίνεται μια θεραπεία πλασμαφαίρεσης από ιατρό μη ειδικευμένο ή μπείτε σε ένα παθολογικό ιατρείο που έχει ποδήλατα και στρατιωτάκια, θα καθίσετε με μεγάλη ασφάλεια;» είπε ανάμεσα στα άλλα. Ολόκληρη την δήλωση για το πλαίσιο, θα την βρείτε εδώ.

Νωρίτερα χρέωσε τους ελλιπείς ελέγχους στην… υποστελέχωση εντός του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Άρα η κυρία ταμίας, από την μια καλεί τους πολίτες να κρίνουν ένα ιατρείο από την διακόσμηση (σ.σ. κανονικά πάνω από δύο εικόνες σε ιατρείο, αποχωρείς, αλλά δεν το είπε) και επίσης ανέφερε πως δηλώθηκε από… κάπου, πως η θεραπεία πλασμαφαίρεσης έγινε από μη ειδικευμένο ιατρό. Όπου δεν υπάρχει καμία ένδειξη πως οι ασθενείς του ιατρείου γνώριζαν την έλλειψη εξειδίκευσης από την γιατρό για το μηχάνημα ή την διαδικασία.

Σε αντίθεση με την υπόθεση Μαζωνάκη, αντίστοιχες πειθαρχικές διώξεις κατά ιατρών που έχουν πράγματι αντιεπιστημονικές απόψεις και μεθόδους, μπορεί να αργήσουν έως και περισσότερα από 5 χρόνια. Χαρακτηριστική είναι η παρακάτω μαρτυρία (σ.σ. δείτε την εδώ ή εδώ).

Δεν θορυβήθηκε το κράτος από αποδείξεις των 300, 1.000 και 6.000 ευρώ;

Πρέπει να ξεκαθαριστεί αν το ιατρείο έκοβε αποδείξεις, αν όλοι οι πελάτες πλήρωναν μετρητά ή με κάρτα και αν το κράτος έπαιρνε το ΦΠΑ από τα 1.000 ή τα 5.000 ευρώ.

Γιατί αν ένας παθολόγος έκοβε απόδειξη των 5.000 ευρώ για θεραπεία ή των 300 ευρώ για επίσκεψη και το κράτος θησαύριζε χάρη στην «κβαντική ιατρική» την οποία δεν αναγνωρίζει, τότε έχουμε ακόμα ένα δείγμα συνενοχής των κρατικών θεσμών.

Αν αυτές οι αποδείξεις κόβονταν κανονικά και δεν χτύπησε κανένα καμπανάκι στην ΑΑΔΕ, πρέπει να ερευνηθούν οι πολιτικές πλάτες στους μηχανισμούς ελέγχου ή τα δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Όταν οι υπόλοιποι πολίτες βάζουν ένα δώρο γάμου ή βάπτισης σε τράπεζα και το αναγράφουν ως αυτό που είναι για να μην γίνει εξονυχιστικός έλεγχος στους γονείς ή τον γονέα (τυπικά γίνονται), το να μπαίνουν αμοιβές γιατρών (για μη χειρουργικές πράξεις, είχε άδεια ιατρείου και όχι κλινικής) της τάξης των 1.000, 5.000 και 6.000 ευρώ συνιστά σκάνδαλο. 

Κρύσταλλοι, εναλλακτικές θεραπείες, άστρα και όραμα

Ο Πάνος Παπανικολάου για τον θάνατο Μαζωνάκη: Η κυβέρνηση ξήλωσε κάθε ελεγκτικό μηχανισμό και εξέθρεψε κομπογιαννίτικες κλινικές

EUROKINISSI

Πάνος Παπανικολάου για Μαζωνάκη στο tvxs / Η κυβέρνηση ξήλωσε κάθε ελεγκτικό μηχανισμό και εξέθρεψε κομπογιαννίτικες κλινικές

Φωτεινή Λαμπρίδη

Ο Πάνος Παπανικολάου, διευθυντής του νοσοκομείου Νίκαιας και γραμματέας στην ΟΕΝΓΕ (Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδος) υποστηρίζει πως πίσω από τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, υπάρχουν μια σειρά κυβερνητικών πρωτοβουλιών που αποδεικνύουν πως η ασυδοσία σε ιδιωτικές κλινικές είναι πολιτική απόφαση του επιτελικού κράτους της ΝΔ.

«Ένας από τους πρώτους νόμους που έκανε η κυβέρνηση Μητσοτάκη τον Αύγουστο του 2019 είναι ότι κατάργησε τον κρατικό μηχανισμό ελέγχου, που δεν είναι οι ιατρικοί σύλλογοι. Ήταν το Σώμα Επιθεωρητών Υπηρεσιών Υγείας Πρόνοιας. Με νόμο αυτό καταργήθηκε με το καλημέρα» λέει στο tvxs. Στη συνέντευξη που ακολουθεί εξηγεί πώς η κυβέρνηση δεν σταμάτησε εκεί, αλλά προχώρησε στην απονεύρωση του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου και «…στη διαφήμιση των κομπογιαννιτών που σήμερα λέει πως θέλει να κυνηγήσει».

Διαβάστε: Θάνατος Μαζωνάκη / Εισαγγελική έρευνα για τυχόν ποινικές ευθύνες του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών

«Αδόκιμες -διαγνωστικές και θεραπευτικές- προσεγγίσεις οι οποίες ξεπερνούσαν τα όρια του κομπογιαννιτισμού, υπήρχαν πάντα. Κάποιες φορές δεν έμεναν στα ακίνδυνα φρου φρου κι αρώματα, αλλά όταν γίνονταν ανέλεγκτα κατέληγαν σε επικίνδυνα αποτελέσματα» λέει ο κ. Παπανικολάου δίνοντας το παράδειγμα του ΟΚΑΝΑ.

«Πριν λίγα χρόνια, όταν υπήρχε ο ΟΚΑΝΑ -με όλες του τις αδυναμίες αλλά υπήρχε- κάποιοι τέτοιοι κομπογιαννίτες είχαν πλασάρει σε κάποια ιδιωτικά κέντρα επικίνδυνες θεραπείες ως απεξάρτηση. Σε κάποιο μηχάνημα που δεν έκανε ακριβώς πλασμαφαίρεση, αλλά είχε να κάνει με το αίμα – έλεγαν ότι κάνει έκκληση των έμμορφων συστατικών του αίματος-, καλούσαν τους ανθρώπους να πληρώσουν για να κάνουν δήθεν απεξάρτηση. Υπήρξαν θάνατοι ανθρώπων που πίστεψαν και πέθαναν. Ο τότε ΟΚΑΝΑ τους κυνήγησε τους έκλεισε, τους πήγε και δικαστικά».

«Ο υπουργός διαφήμιζε κομπογιαννίτες»

Ο κ. Παπανικολάου εντάσσει το γεγονός του ΟΚΑΝΑ σε κάποια μεμονωμένα φαινόμενα που υπήρχαν τότε. Η κατάσταση γενικεύτηκε όπως λέει με την άνοδο της ΝΔ στην κυβέρνηση.

«Αρχίζουμε να έχουμε εναρμονισμένη και συντονισμένη κυβερνητική επιχείρηση, στην οποία συμμετέχουν υπουργοί, φιλοκυβερνητικοί περιφερειάρχες, φιλοκυβερνητικές ηγεσίες ιατρικών συλλόγων και φιλοκυβερνητικοί μεγαλοκαθηγητές πανεπιστημιακοί.

Διαβάστε: Θάνατος Μαζωνάκη / Η γιατρός διαφήμιζε την πλασμαφαίρεση σε ιατρικό συνέδριο υπό την αιγίδα του υπουργείου Υγείας

Το αφήγημα ήταν να προωθήσουμε πάσει θυσία τον ιατρικό τουρισμό με διάφορους τρόπους, γιατί είναι όπλο για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας. Δείτε μια δημόσια ανάρτηση του υπουργού Υγείας του Γεωργιάδη του Νοεμβρίου του 2025 -μόλις πριν από 10 μήνες- που λέει επί λέξει:

«Ένας σημαντικός επενδυτής από το εξωτερικό αποφάσισε να δημιουργήσει στην Ελλάδα μια πρότυπη μονάδα μακροζωίας (longevity). Στόχος του να προσελκύσει εδώ ανθρώπους από την Μέση Ανατολή και γενικά από την γειτονιά μας.

Είμαι απολύτως υπέρ τέτοιου τύπου επενδύσεων τις οποίες, ως Υπουργός Υγείας, θα τις στηρίξω όσο περισσότερο μπορώ.

Επισκέφθηκα σήμερα την Κλινική μακροζωίας στην Γλυφάδα.

Τους εύχομαι καλή επιτυχία.Η Ελλάδα σε αυτή τη νέα συναρπαστική εποχή θα είναι πρωταγωνίστρια»

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το ΒΙΝΤΕΟ

Και μοστράρει την επίσκεψη του στην κλινική «μακροζωίας». Αυτό αποδεικνύει ότι όλα αυτά ήταν κυβερνητική επιλογή. Στο πίσω μέρος του μυαλού τους αυτοί τι είχαν; Να προσελκύσουν ανθρώπους από τη Μέση Ανατολή, εμίρηδες (γιατί αυτοί είναι καλοί μουσουλμάνοι τους θέλουμε, όχι σαν τους άλλους που έρχονται με τις βάρκες). Να ξεγελάσουμε κανένα πλούσιο εμίρη ή κουτόφραγκο να του τα πάρουμε.

Έλα όμως που αποδείχθηκε ότι αυτό το φαινόμενο που εξέθρεψαν σταμάτησε να είναι φρου-φρου και βοτανοθεραπείες και εξελίχθηκε σε θανατηφόρο» λέει ο Π. Παπανικολάου.

Πώς ξήλωσαν τα θεσμικά δίχτυα

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων - Του Νικόλα Σεβαστάκη*

Βλέπει κανείς μια διέγερση, τα μούσκουλα ως απόδειξη ανθεκτικότητας και, φυσικά, τη δηλητηριώδη αισθητικοποίηση της εθνικής υπεροχής (ως κακοφορμισμένης ιδέας περί ανδρείας). Φωτ.: lamiareport.gr/Eurokinissi

Ηλίας Κασιδιάρης: Η (νέα) εποχή των τεράτων

Δεν υπάρχουν ευκολίες με αυτόν τον νέο φασισμό, ακριβώς επειδή δεν είναι μόνο μια λούμπεν και περιθωριακή περίμετρος αλλά έχει κάποια ερείσματα και υπαρκτά, πρόθυμα ακροατήρια.

Νικόλας Σεβαστάκης*

ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΣΤΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΤΟΥ ΘΟΡΥΒΟΥ, και μόνο το να μιλάς και να ασχολείσαι με τον Κασιδιάρη είναι σαν τον εγκαθιστάς στο κέντρο της προσοχής. Ο «τίτλος» απονέμεται από την αχόρταγη δημοσιότητα και την πορνογραφία της εικόνας. Αυτό όμως, ενώ είναι σωστό σε φιλοσοφικό επίπεδο, δεν μπορεί να το ακολουθήσουμε στην πράξη. Κανείς δεν μπορεί να αποσιωπά δημοσιογραφικά είτε ως κριτικός αναλυτής πρόσωπα που παίζουν, υπογείως ή ευθέως, στο πολιτικό παιχνίδι. Αφήνοντας όμως έξω τη νομική συζήτηση για τις δυνατότητες πολιτικής καθόδου του αποφυλακισμένου τέως χρυσαυγίτη, στέκομαι, αναπόφευκτα, στο τι ψάχνει να εκφράσει αυτό το πρόσωπο και η κίνηση γύρω από αυτό.

Ο Κασιδιάρης, λοιπόν, υπάρχει ως ανθρωπότυπος μέσα στην κοινωνία, ανεξάρτητα από τον συγκεκριμένο άνθρωπο και τις προθέσεις του. Υφίσταται σε επίπεδο ζήτησης, αφού ένας κόσμος έχει ταυτιστεί με ένα ακροδεξιό φάσμα ιδεών και συναισθημάτων. Μπορεί αυτές οι ιδέες να είναι εξαιρετικά περιορισμένες και φτωχές, εκείνο όμως που μετράει είναι ότι έχει διαμορφωθεί ένα συναίσθημα που επιλέγει ως «ήρωα» τον Κασιδιάρη. Το ότι χρησιμοποιείται από καιρό το μικρό όνομα και μάλιστα με ένα υποκοριστικό (Ηλίας - «Λιάκος») είναι δείγμα μιας οικειότητας που τρέφει προσδοκίες ή κατασκευάζει κάτι θερμό.

Αν θέλουμε να αποτρέψουμε την ενδυνάμωση του «κασιδιαρισμού», χρειαζόμαστε περισσότερα από την ηθική μας αγανάκτηση για ένα πρόσωπο ή νομικά αντίμετρα και προσδοκίες από αποφάσεις του Άρειου Πάγου.

Είναι αυτό το ίδιο συναίσθημα με το οποίο έχουμε ήδη συναντηθεί εκ του σύνεγγυς και στον ψηφιακό κόσμο. Όλες αυτές οι φωνές που παρουσιάζουν το έθνος υπό κατοχή από κάποιους εισβολείς της «Αφρικής» ή της «Ασίας», όλες οι σαρωτικές καταδίκες για τη Μεταπολίτευση ως υποθετικά αριστερού καθεστώτος σήψης και διαφθοράς, όλες οι χειρονομίες χυδαίας άρνησης της διαφορετικότητας και των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων και οι εκδοχές μανικής αναζήτησης της υπεροπλίας και της αστυνομικής επιβολής, όλα αυτά έχουν τα δικά τους κοινά. Πολλές από αυτές τις ιδέες έχουν φυτρώσει εδώ και χρόνια, αναπτύχθηκαν στις ρίζες του παλαιού χρυσαυγιτισμού και ανακυκλώνονται, πάλι, με καινούργιες προσθήκες.

Υπάρχει αναμφίβολα κάτι επίμονα αυταρχικό που παρασιτεί σε αιτήματα λαϊκής δικαιοσύνης, συγχέοντας κατά σύστημα τη δικαιοσύνη με τη θεαματική τιμωρία και την ψυχο-εκτονωτική εκδίκηση. Κάτι που έχει μετατρέψει τις προσδοκίες «εξυγίανσης των θεσμών» σε κυνήγι διαφόρων εχθρών, δίχως κανένα πολιτικό βάθος και σχέδιο, πέρα από την ηλεκτρική διέγερση που προκαλεί σε έναν κόσμο το να προξενεί «φόβο».

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033 - Του Ξενοφώντα Κοντιάδη* (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Η Μάγδα Φύσσα

Εκλογικός αποκλεισμός Κασιδιάρη μέχρι το 2033

Του Ξενοφώντα Κοντιάδη*

Οι εξαγγελίες του Η. Κασιδιάρη ότι πρόκειται να μετάσχει στις ερχόμενες βουλευτικές εκλογές στερούνται νομικής βάσης. Σύμφωνα με την ισχύουσα εκλογική νομοθεσία (άρθρο 32 παρ. 1 του ΠΔ 26/2012), όπως τροποποιήθηκε το 2023, προϋπόθεση για να ανακηρυχθούν οι εκλογικοί συνδυασμοί των κομμάτων ή συνασπισμοί ανεξάρτητων υποψηφίων είναι μέλη της ηγετικής ομάδας ή της πραγματικής ηγεσίας του κόμματος να μην έχουν καταδικαστεί σε κάθειρξη για μια σειρά αδικημάτων, μεταξύ των οποίων η συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση. Τη συνδρομή αυτής της προϋπόθεσης ελέγχει αυτεπαγγέλτως το Α1 Τμήμα του Αρείου Πάγου.

Με βάση αυτή τη νομοθεσία ο Άρειος Πάγος απέκλεισε ήδη τρεις φορές από τις εκλογές συνδυασμούς με το σκεπτικό ότι πραγματικός αρχηγός ήταν ο Η. Κασιδιάρης. Συγκεκριμένα, με την ιστορική απόφαση 8/2023 αποκλείστηκε το κόμμα «Έλληνες» από τις βουλευτικές εκλογές του Μαΐου 2023, παρά την εικονική τοποθέτηση άλλων προσώπων στην ηγεσία του. Με το ίδιο σκεπτικό αποκλείστηκε ο συνδυασμός ανεξάρτητων υποψηφίων «Έλληνες για την Πατρίδα και την Ελευθερία» από τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου 2023. Ακολούθησε ο αποκλεισμός του κόμματος «Σπαρτιάτες» από τις ευρωεκλογές του Ιουνίου 2024, με το σκεπτικό ότι ο Η. Κασιδιάρης ήταν ο πραγματικός ηγέτης του κόμματος.

Εξάλλου, η συνταγματικότητα της κρίσιμης εκλογικής νομοθεσίας κρίθηκε από το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο σε δύο αποφάσεις του, με τις οποίες ακύρωσε την εκλογή τριών βουλευτών του κόμματος «Σπαρτιάτες». Με τις αμφιλεγόμενες αυτές αποφάσεις του (9-10/2025) το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο έκανε ένα μετέωρο βήμα αξιολογώντας την ανακήρυξη του συνδυασμού των Σπαρτιατών και τη συμμετοχή τους στις εκλογές με βάση στοιχεία τα οποία προέκυψαν μετά την ανακήρυξη του συνδυασμού από τον Άρειο Πάγο. Η θεμελίωση αυτή επικρίθηκε μεν από τη συνταγματική επιστήμη, ωστόσο οι αποφάσεις του ΑΕΔ συγκροτούν μαζί με τις προαναφερθείσες αποφάσεις του Αρείου Πάγου μία σταθερή νομολογιακή βάση για τον αποκλεισμό συνδυασμών στους οποίους θα μετέχει ο Η. Κασιδιάρης ή θα κριθεί ότι αποτελεί τον πραγματικό ηγέτη του κόμματος.

Τίθεται το ερώτημα μέχρι πότε ισχύει αυτός ο αποκλεισμός για τον Η. Κασιδιάρη, ο οποίος καταδικάστηκε σε 13 χρόνια κάθειρξη για συμμετοχή στη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης που λειτουργούσε υπό τον μανδύα της Χρυσής Αυγής. Στην εκλογική νομοθεσία προβλέπεται ότι η αποστέρηση του δικαιώματος κατάρτισης συνδυασμών ισχύει για τη χρονική διάρκεια της ποινής που επιβλήθηκε, η οποία υπολογίζεται από την επόμενη μέρα της οριστικής καταδικαστικής απόφασης, δηλαδή σε ό,τι αφορά τον Η. Κασιδιάρη από τις 8 Οκτωβρίου 2020 και για 13 χρόνια.

Όπως ρητά προβλέπεται στον εκλογικό νόμο η έκτιση ή η παραγραφή της ποινής δεν επηρεάζει τον υπολογισμό αυτού του χρονικού διαστήματος, άρα η αποφυλάκιση του Κασιδιάρη δεν μεταβάλλει το γεγονός ότι ο αποκλεισμός του θα παύσει να ισχύει στις 7 Οκτωβρίου 2033. Διατηρεί πάντως το δικαίωμα να είναι μεμονωμένος υποψήφιος εκτός εκλογικών συνδυασμών, χωρίς αυτό να του επιτρέπει να εκλεγεί αφού θα έπρεπε να συγκεντρώσει αριθμό ψήφων ίσων με το 3% σε επίπεδο επικράτειας, το οποίο είναι μαθηματικά αδύνατον.”

Μίντια και καναλάρχες παίρνουν θέση στην προεκλογική αρένα - Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Μίντια -καναλάρχες παίρνουν θέση στην προεκλογική αρένα 

Ματίνα Παπαχριστούδη

Τον Αύγουστο υπήρχαν πολλές ειδήσεις για τα μίντια. Από τις ηχηρές μεταπηδήσεις μεγαλοδημοσιογράφων από κανάλι σε κανάλι και τη νέα χρηματοδοτική ένεση στα ΜΜΕ από την κυβέρνηση Μητσοτάκη έως και την επισφράγιση της συνεργασίας των συνδικαλιστών με το μέγαρο Μαξίμου. Αυτό είναι το προεκλογικό τοπίο στη «βιομηχανία» της ενημέρωσης. Οι ολιγάρχες των Μέσων παίζουν σε διπλά και τριπλά πολιτικά ταμπλό, ειδικά εν μέσω των σοβαρών γεωπολιτικών εξελίξεων. Αυτό είναι εμφανές και στα πρόσωπα που εξασφάλισαν για τη νέα σεζόν, που ανοίγει με την εμφάνιση Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.

Από τις πλέον ηχηρές αλλαγές είναι η μετατροπή του άλλοτε ψυχαγωγικού ΑΝΤ1 σε σταθμό ενημέρωσης. Με τη Σία Κοσιώνη ως σχολιάστρια δίπλα στον Ν. Χατζηνικολάου στο κεντρικό δελτίο και δική της εκπομπή, έως και το δίδυμο Β. Χιώτης – Α. Παυλόπουλος που εγκατέλειψαν τον Σκάι στην πρωινή ζώνη, ο ΑΝΤ1 διεκδικεί σοβαρό ρόλο στην τηλεοπτική προπαγάνδα. Ο Σκάι, στον αντίποδα, εμφανίζεται αποδυναμωμένος. Εκτός από τους τρεις παραπάνω, αποχώρησαν επίσης ο Π. Τσίμας και ο Π. Μανδραβέλης (από την Καθημερινή), ενώ στον σταθμό του Φαλήρου προστέθηκε ο Σ. Θεοδωράκης και ο Α. Μαγγηριάδης, που έφυγε από την ΕΡΤ.

Το συγκρότημα της Alter ego επιχειρεί εφέτος να κερδίσει σε όλα τα πολιτικά μέτωπα. Η ένταξη των Τσίμα-Μανδραβέλη αλλά και η έναρξη του Meganews Radio δείχνουν πως στόχος του Β. Μαρινάκη είναι να στηρίξει όλες τις πολιτικές αποχρώσεις, από τον Κ. Μητσοτάκη, τον Α. Τσίπρα και τον Ν. Ανδρουλάκη.

Πιστό στην κυβέρνηση, εκτός της τηλεόρασης του Σκάι, παραμένει το Action 24, ενώ το Kontra στηρίζει εμφανώς τον Α. Τσίπρα. Σε μετέωρο βήμα παραμένει το Open το οποίο έγειρε την πλάστιγγα στήριξης προς την κυβέρνηση. Παραμένει ωστόσο ισχυρό σε ό,τι αφορά στα κοινωνικά και ελεύθερα ρεπορτάζ. Στην κρατική υπηρεσία του μεγάρου Μαξίμου, την ΕΡΤ, ο ενημερωτικός τομέας είναι το κραυγαλέο φερέφωνο της κυβέρνησης, σε βαθμό που οι δημοσιογράφοι δεν χρειάζονται, το ρόλο τους ανέλαβαν οι δεκάδες υπουργοί που παρελαύνουν καθημερινά στο στούντιο και τα τηλεοπτικά παράθυρα.

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη πάντως συνεχίζει τη χρηματοδότηση των μίντια. Εφημερίδες, ειδησεογραφικά sites, περιφερειακά τηλεοπτικά κανάλια και ραδιοφωνικοί σταθμοί θα μοιραστούν φέτος και τα επόμενα τέσσερα χρόνια συνολικά 40 εκατ. ευρώ. Είναι το κόστος της εισφοράς του 2% υπέρ του ΕΔΟΕΑΠ, τον ασφαλιστικό οργανισμό των εργαζομένων στα ΜΜΕ. Ο ΕΔΟΕΑΠ θα λάβει το ποσό των 8,2 εκατ. ευρώ ως υποχρέωση από συνολικά 885 ΜΜΕ και 480 δικαιούχους για το 2026. Όσα ΜΜΕ (όπως η ΕΡΤ ή η Nova) έχουν ήδη πληρώσει το 2%, ο ΕΔΟΕΑΠ θα τους τα επιστρέψει.

Για τους τηλεοπτικούς σταθμούς έχουμε ήδη γράψει στη στήλη. Ετησίως λαμβάνουν 20 εκατ. ευρώ, συνολικά για την εξασφαλισμένη 5ετία (ως το 2030) 100 εκατ. ευρώ προς χρηματοδότηση σίριαλ, ριάλιτι, εκπομπών. Επιπλέον από το Πρόγραμμα Παραγωγής και Διανομής Οπτικοακουστικών Έργων της Κοινωνίας της Πληροφορίας, τα κανάλια θα λάβουν έως 25 εκατ. ευρώ. Κάθε ένας από τους σταθμούς πανελλαδικής εμβέλειας αναμένει το ποσό των τεσσάρων εκατ. ευρώ.

Είναι φανερό πως η κυβέρνηση φροντίζει για την ομαλή λειτουργία των μίντια. Αυτή τη φορά έχει στο πλευρό της και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όχι μόνο επειδή εξασφάλισε το πακέτο οικονομικής στήριξης αλλά και γιατί η Κομισιόν αποφάσισε πως οι χώρες της ΕΕ θα μπορούν πλέον να χρηματοδοτούν τα τοπικά Μέσα ενημέρωσης χωρίς να απαιτείται έγκριση από τις Βρυξέλλες. Με πρόσχημα της τήρηση της «πολυφωνίας» οι κυβερνήσεις θα μπορούν να χρησιμοποιούν τα χρήματα των εθνικών κρατικών προϋπολογισμών για στήριξη των ιδιωτικών ΜΜΕ.

ΠΗΓΗ 

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες - Του Χρήστου Αβραμίδη (VIDEO & ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες (video)

• Χρήστος Αβραμίδης

Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη συνοδεύεται ήδη από μια επιχείρηση επιστροφής του στην κεντρική πολιτική σκηνή με το γνώριμο προσωπείο του «αντισυστημικού». Μόνο που η πραγματική ιστορία της Χρυσής Αυγής είναι η ιστορία μιας ναζιστικής οργάνωσης που υπηρέτησε εργοδοτικά συμφέροντα, κανονικοποιήθηκε από μεγάλα ΜΜΕ, απέκτησε διαύλους με την κρατική εξουσία και μπόρεσε για χρόνια να δρα μέσα σε ένα περιβάλλον θεσμικής ανοχής, σε πράξεις που αν τις έκαναν αριστεροί/αναρχικοί θα είχαμε αμέσως εκατοντάδες συλλήψεις.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, από τις φυλακές Δομοκού, μετά την ολοκλήρωση της ποινής του — επτά χρόνια πραγματικής έκτισης και έξι που υπολογίστηκαν μέσω ημερομισθίων εργασίας. Βγαίνοντας ανακοίνωσε ουσιαστικά την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή και μίλησε για ένα «νέο, ισχυρό εθνικό κόμμα». Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, το Εφετείο είχε επιβεβαιώσει την καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Η χρονική στιγμή έχει έναν σχεδόν ανατριχιαστικό συμβολισμό. Σε τρεις ημέρες συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Και ήδη γύρω από τον Κασιδιάρη επιχειρείται να ξαναχτιστεί μια παλιά απάτη: η εικόνα του διωκόμενου, του απαγορευμένου, του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι στο «σύστημα».

Μόνο που για να δεχτεί κανείς αυτή την εικόνα πρέπει να ξεχάσει σχεδόν ολόκληρη την ιστορία της Χρυσής Αυγής.

Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος κρατούσε το μαχαίρι τη νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013. Αυτό το γνωρίζουμε.

Το ερώτημα είναι πώς μια νεοναζιστική οργάνωση απέκτησε τόση δύναμη ώστε ένα οργανωμένο τάγμα εφόδου να μπορεί να κινητοποιηθεί μέσα στη νύχτα στο Κερατσίνι, να περικυκλώσει μια παρέα ανθρώπων και τελικά να δολοφονήσει τον έναν εξ αυτών.

Και για να απαντήσεις σε αυτό, πρέπει να δεις πολύ περισσότερα από τον Ρουπακιά.

Το «αντισυστημικό» κόμμα των εφοπλιστών

Η Χρυσή Αυγή παρουσιαζόταν ως δύναμη που θα γκρέμιζε το «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα». Μέσα στη Βουλή, όμως, έδειχνε αξιοθαύμαστη ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα ενός πολύ συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας: του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Κοινοβουλευτικού Ελέγχου που δημοσιοποιήθηκαν το 2013, μέσα σε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο οι βουλευτές της είχαν καταθέσει περισσότερες από 140 ερωτήσεις, αναφορές και αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων προς το υπουργείο Ναυτιλίας, για ζητήματα που αφορούσαν μεταξύ άλλων ναυτιλιακές εταιρείες, ακτοπλοΐα, λιμάνια και ιδιωτικοποιήσεις.

Η κατεύθυνση δεν ήταν δύσκολο να διαγνωστεί.

Τον Νοέμβριο του 2012 ο Γιώργος Γερμενής, ο διαβόητος «Καιάδας», κατακεραύνωνε από το βήμα της Βουλής την προοπτική φορολόγησης των πλοίων. Προειδοποιούσε ότι, αν εφαρμοζόταν το μέτρο, οι εφοπλιστές θα κατέβαζαν την ελληνική σημαία και θα επέλεγαν κάποια άλλη που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά τους (μιλάμε για συγκινητική αγάπη για την πατρίδα).

Δύσκολα μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί πιο καθαρά το δικαίωμα του κεφαλαίου να εκβιάζει ένα κράτος με τη μεταφορά της επιχειρηματικής του δραστηριότητας.

Αυτό ήταν το «αντισυστημικό» οικονομικό πρόγραμμα της οργάνωσης: μπράβοι στους δρόμους για τους αδύναμους, εξαιρετική κατανόηση για τις ανησυχίες των ισχυρών.

Στο Πέραμα ο φασισμός έδειξε σε ποιον ήταν χρήσιμος

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο αυτής της σχέσης δεν βρισκόταν όμως στη Βουλή.

Βρισκόταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Εκεί υπήρχε ένα πραγματικό ταξικό πρόβλημα. Ισχυρό συνδικάτο, οργανωμένοι εργάτες, συλλογικές συμβάσεις, απεργίες και εργοδοσίες που ήθελαν χαμηλότερο εργατικό κόστος και λιγότερη συνδικαλιστική ισχύ.

Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε πρόθυμη να δώσει τη δική της λύση.

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο: Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο

• Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

• Αλέξανδρος Μινωτάκης, Παναγιώτης Αντωνίου

Μια κληρονομιά που δεν σβήνει

Κάθε αντιφασίστας, αντιφασίστρια, κάθε άνθρωπος που θέλει έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης, θυμάται με χαρά την 7η Οκτωβρίου του 2020 και πάντα οι καρδιές θα χτυπάνε πιο δυνατά όταν θυμούνται τα μεγάφωνα να ηχούν ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα έζησε μια κορυφαία και ιστορική στιγμή συμπύκνωσης των πολύμορφων αγώνων που επισφράγισε εκείνη τη δεκαετία. Υπό την ασφυκτική πίεση χιλιάδων διαδηλωτών, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που πάντα ήταν από την ίδρυσή της, εγκληματική οργάνωση. Με οργανωμένα τάγματα εφόδου που επιτέθηκαν κατά μεταναστών σε λαϊκές αγορές, οργάνωση αρχικά «επιτροπών κατοίκων» με σαφέστατα μισαλλόδοξο λόγο και τελικά βίαιων πογκρόμ σε πολυπολιτισμικές γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, εκπαιδεύσεις μελών και στελεχών στα όπλα με αποτέλεσμα τη δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα. Όλα αυτά πάντα με την πολύμορφη στήριξη του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή «νομιμοποιήθηκε» μέσα από τα κανάλια και τη στήριξη μερίδας πολιτικών-τραγουδιστών και διάσημων κάθε είδους που είδαν σε αυτή ένα «γνήσιο κίνημα». Συγχρόνως, χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένες μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου για χάρη του οποίου έστηναν φιλο-εργοδοτικά σωματεία και οργάνωναν επιθέσεις σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Φυσικά, πάνω από όλα, όλοι αυτοί έβλεπαν στη ΧΑ έναν δρόμο να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του 2010-2012, η άνοδος των αγώνων και της Αριστεράς αλλά και μια ευκαιρία να οδηγηθεί η κοινωνική αγανάκτηση για τα μνημόνια σε τελείως άλλους δρόμους. Η Χρυσή Αυγή έφτασε να είναι τρίτο κόμμα σε απανωτές εκλογικές μάχες την περίοδο 2014-2015 όντας μάλιστα την περίοδο της κρίσης η πιο μαζική και δυναμική έκφραση τουφασισμού στην Ευρώπη με το Γιόμπικ στην Ουγγαρία και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο να ακολουθούν.

Η παρακαταθήκη του 2020

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν επιστέγασμα αγώνων, τόσο εντός όσο και εκτός δικαστηρίων. Ήταν αποτέλεσμα μιας δουλειάς αποφασισμένων αντιφασιστριών-αντιφασιστών σε όλα τα επίπεδα, από την πολιτική αγωγή και την κατάρριψη όλων των γελοίων επιχειρημάτων τους μες τα δικαστήρια μέχρι την απομόνωση τους στην κοινωνία και τις καμπάνιες (#Δεν είναι αθώοι) την περίοδο της πανδημίας που βοήθησαν να εκφραστεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ήθελε να τους δει να διαλύονται. Παρά την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων μετά το 2015, το αντιφασιστικό κίνημα συνέχισε τον αγώνα όλη αυτή την περίοδο με συγκεκριμένα-απτά αποτελέσματα, όπως την απώλεια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ΧΑ στις εκλογές του 2019. Μετά την καταδίκη, φυλακίστηκαν οι αρχηγοί των ταγμάτων εφόδου αλλά κυρίως απενεργοποιήθηκαν πολιτικά κορυφαία στελέχη τους όπως ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, ο Λαγός, ο Παππάς κι ο Κασιδιάρης. Η ΧΑ διασπάστηκε και σε επίπεδο δρόμου και δράσεων απέμειναν άμαζα, όχι όμως ακίνδυνα, απομεινάρια της· παραφυάδες και δορυφορικές παρακρατικές ομάδες(ΕΝΕΘ, Propatria, Μέτωπο Νεολαίας κλπ, Εθνικό Μέτωπο) οι οποίες δρουν τα τελευταία χρόνια με επιθέσεις σε Εύοσμο-Σταυρούπολη στη Θεσσαλονίκη και σε Νέο Ηράκλειο και Πετρούπολη στην Αθήνα, φιλοξενώντας όσα στελέχη και μέλη της ΧΑ δεν κρύφτηκαν μετά το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο αγώνας του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα έκανε την κοινωνία λίγο πιο ασφαλή για όλους αλλά ιδίως για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ανέδειξε ότι οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν είναι «υπερβολές» ή παράπλευρες συνέπειες του δήθεν πατριωτικού ζήλου αλλά αποτελούν κομμάτι του πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας και άμεση συνέπεια της. Με αυτό τον τρόπο, ήδη από το 2013, το κίνημα ανέκοψε μια πορεία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, με την καταρρέουσα ΝΔ του Σαμαρά (τότε) να προσπαθεί να προσεταιριστεί είτε τμήμα είτε το όλο της ΧΑ. Αντίστοιχα, καταρρίφθηκε στην πράξη η θεωρία των δύο άκρων και διαπαιδαγωγήθηκε μια νέα γενιά, που μπορεί να μην έζησε την κινηματική έξαρση των προηγούμενων χρόνων αλλά γνώρισε τι θα πει αντιφασιστικό κίνημα και νίκη. Ο φραγμός που υψώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έβαλε όρια για την Ακροδεξιά ευρύτερα και τις φασιστικές ομαδοποιήσεις. Το όριο αυτό ισχύει και για τη νέα προσπάθεια του καταδικασμένου νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη.

Υπάρχει σήμερα εύλογη οργή και απογοήτευση μαζί για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τη δεδηλωμένη πρόθεση του να δημιουργήσει νέο κόμμα. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται απαξίωση των κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου, με την καταδίκη ως αποκορύφωμα. Αντίθετα, η πρόκληση σήμερα είναι να καταλάβουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν και τις επιτυχίες του.

Η συντηρητική στροφή και η κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς

Είναι δεδομένο ότι μια δικαστική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά μια πορεία συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και εμπέδωση ρατσιστικών πολιτικών στην κυρίαρχη σκηνή — κανείς ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε βρέθηκε να κυβερνάει (όπως στην Ιταλία) είτε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (όπως στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία) είτε έχει καταφέρει να ορίσει τη δημόσια συζήτηση και θεσμικά να κατοχυρώσει πολιτικές της. Αυτό το τελευταίο είναι η περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία ακριβώς το όριο που έθεσε η αντιφασιστική νίκη του 2020 εμπόδισε σε πολιτικό επίπεδο κατά το ενδιάμεσο αυτό χρονικό διάστημα την ελληνική Ακροδεξιά να αποκτήσει αυτοτελή ηγεμονικό πολιτικό φορέα που να μπορεί να εκφράσει το ρεύμα ανόδου της Ακροδεξιάς διεθνώς.

Συγχρόνως, η συμπόρευση της Ακροδεξιάς στην υπόθεση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και των νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λίβανο και Ιράν δίνουν ένα γενικό σήμα ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα. Η Μελόνι έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια ως προς αυτό και σήμερα μια χαρά συνεργάζεται με τους πολιτικούς του Ακραίου Κέντρου στη διαμόρφωση των ρατσιστικών και φιλοπόλεμων πολιτικών της ΕΕ. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε η στροφή της ίδιας της Ακροδεξιάς που, χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον αντισημιτισμό της, τον υποβάθμισε για χάρη της ισλαμοφοβίας, συμβάλλοντας καθοριστικά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πρότζεκτ του συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Η άνοδος της ισλαμοφοβίας και του λευκού, αποικιοκρατικού εθνικισμού δίνουν και ευκαιρίες συστράτευσης στις νέες σταυροφορίες του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή αλλά και οδηγούν κομμάτι λαϊκών μαζών να φαντασιώνονται κάποια αντιπολίτευση στις ελίτ (κυρίως στο πεδίο της «woke ατζέντας») την ίδια στιγμή που συναινούν στα πιο καταστροφικά σχέδια τους· όλα αυτά την περίοδο του τραμπισμού που την μεγαλύτερη οικονομία και την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη ελέγχει μια εκδοχή ακροδεξιάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Δεν θα επεκταθούμε παραπάνω σε αυτό τώρα αλλά είναι σαφές ότι αυτό αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά της εποχής μας: σε μια εποχή πολλαπλών αδιεξόδων του συστήματος, να δώσει ενωτική ριζοσπαστική εναλλακτική γύρω από τα βασικά επίδικα της περιόδου όπως η ακρίβεια και η πολεμική προετοιμασία και να μην αφήσει την πολιτική διαπάλη να εγκλωβιστεί στο δίπολο «παραδοσιακού», δήθεν προοδευτικού νεοφιλελευθερισμού εναντίον ακροδεξιού, δήθεν αντισυστημικού και δυνάμει νεοφασιστικού, νεοφιλελευθερισμού. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι ο αγώνας για να συντριβούν τα φασιστικά μορφώματα.

Έχει σημασία να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία καταρχάς στο επίπεδο της κατανόησης του φαινομένου. Είναι η κυρίαρχη πολιτική που τροφοδοτεί τον φασισμό· οι δολοφονίες αγωνιστριών από τον ICE, διευκολύνουν φασιστικές ομάδες στις ΗΠΑ, τα δολοφονικά pushbacks σε Πύλο και τη Χίο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνουν τον δρόμο στον Κασιδιάρη.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κασιδιάρης είναι απλά μια πιο δεξιά, πιο αυταρχική εκδοχή του Μητσοτάκη. Υπάρχει ποιοτική διαφορά στο τι συγκροτεί ο φασισμός και αυτό προκύπτει από τη στρατηγική της κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας μέσα από ένα μαύρο κίνημα που στόχο έχει να διαλύσει κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού, να εξοντώσει την Αριστερά και κάθε δύναμη αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε τόσο ιστορικά όσο και απτά, μέσα από την πρόσφατη διαδρομή της ΧΑ και άλλων φασιστικών μορφωμάτων στη χώρα μας· αυτό είναι που δίνει μια σχετική αυτοτέλεια στη φασιστική απειλή και δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα αντίστοιχα μορφώματα ως, απλώς, μια ακόμα συστημική δύναμη.

Φυσικά, ο Κασιδιάρης σήμερα επιστρέφει επιδιώκοντας ένα προφίλ εξιλέωσης, να δείξει ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας που αφήνει πίσω τους τις «υπερβολές» του παρελθόντος. Σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμα ΜΜΕ και περσόνες να βοηθήσουν το rebranding. Η δικογραφία όμως του 2020 και η μνήμη του αντιφασιστικού κινήματος θα θυμίζουν την αλήθεια, ότι πρόκειται για δολοφόνους, νοσταλγούς των ναζί. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για επανάπαυση.

Και τώρα τι κάνουμε;

Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία! Ή, πώς ένα αρχέγονο δάσος, στις Σκουριές Χαλκιδικής, καταστρέφεται για μισό γραμμάριο χρυσού!

Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία!

Γιώργος Βελεγράκης

Η Ελληνικός Χρυσός έγινε πράσινη! Η γνωστή εξορυκτική εταιρεία που τα (πολλά πλέον) τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στις Σκουριές της Χαλκιδικής μάς ενημερώνει πως πλέον είναι μια εταιρεία που κύριο, αν όχι αποκλειστικό, μέλημά της είναι η προστασία του περιβάλλοντος! Το λογότυπο άλλαξε και από χρυσό έγινε πράσινο και το website της εταιρείας γέμισε με εικόνες που καμία σχέση δεν έχουν με τον τόπο εξόρυξης: καλλυντικά, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα, δορυφόροι και υπολογιστές. Μα κυρίως γέμισε με εικόνες δασών και πράσινων τοπίων. Το μότο της βιομηχανίας είναι πλέον «Το έργο μας μπροστά» και προσπαθεί να μας πείσει ότι στις Σκουριές πραγματοποιείται ένα έργο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, θέσεων εργασίας και περιβαλλοντικής προστασίας.

Αναρωτιέμαι αν οι διαφημιστές που δημιούργησαν τη συγκεκριμένη καμπάνια επισκέφτηκαν καθόλου την περιοχή της Χαλκιδικής. Αν, πέρα από εικόνες σχεδιασμένες στον υπολογιστή και με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, φωτογράφησαν το δάσος των Σκουριών και το μεταλλείο εντός του. Αν συνομίλησαν με κάποια κάτοικο της περιοχής και τη ρώτησαν τη γνώμη της για τα μεταλλεία.

Πιστεύω πως δεν το έκαναν. Γιατί αν το έκαναν, θα εντυπωσιάζονταν και οι ίδιοι από την αναντιστοιχία της ψηφιακής με τη φυσική πραγματικότητα. Το έντονο πράσινο θα έδινε τη θέση του στο πραγματικό χρώμα της εταιρείας και του τόπου μετά τις παρεμβάσεις της, το γκρίζο. Ένα γκρίζο που πλέον κυριαρχεί στο περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό τοπίο της περιοχής.

Η Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, επιβεβαιώνει τον κανόνα των βιομηχανιών εξόρυξης παγκοσμίως: παρουσιάζουν μια εικόνα πράσινων και κοινωνικά επωφελών επενδύσεων στους χάρτες τους, στις ψηφιακές εικόνες και στο επικοινωνιακό τους υλικό τη στιγμή που ο τόπος της εξόρυξης, η ΒΑ Χαλκιδική στη συγκεκριμένη περίπτωση, βιώνει μια περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή.

Η περιβαλλοντική καταστροφή είναι εμφανής σε όποιον επισκεφτεί τις Σκουριές σήμερα. Η εταιρεία έχει περιφράξει μια τεράστια έκταση στην οποία, προφανώς, απαγορεύεται η πρόσβαση. Από τα κιγκλιδώματα όμως μπορεί ο καθένας να δει την πραγματικότητα: το δασικό τοπίο έχει αντικατασταθεί από το βιομηχανικό. Το βουνό έχει σκαφτεί στο βάθος του, η τεράστια τρύπα του ανοικτού ορύγματος, αν και πλέον καλυμμένη με μεταλλικές κατασκευές είναι παρούσα και στη θέση των δέντρων έχουν χτιστεί δεκάδες βιομηχανικά κτίρια. Οι παλιοί δασικοί χωματόδρομοι έχουν δώσει τη θέση τους σε ασφαλτοστρωμένους αυτοκινητόδρομους από όπου περνάνε καθημερινά δεκάδες φορτηγά. Αν σταθείς στην Ιερισσό και κοιτάξεις απέναντι στο βουνό εκεί που κάποτε έβλεπες ένα καταπράσινο δάσος πλέον βλέπεις ένα γκρίζο βιομηχανικό τοπίο. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι κάτοικοι «κάθε βράδυ βλέπουμε το δεύτερο φεγγάρι: τα φώτα και τους προβολείς του εργοστασίου που ξεπροβάλλει σε ένα σεληνιακό τοπίο».

Για την οικονομική καταστροφή αρκεί κανείς να ανατρέξει στην καταστροφική και (αναθεωρημένη προς το χειρότερο πλέον) σύμβαση παραχώρησης. Η αποικιοκρατικής φύσης σύμβαση είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εταιρείας. Με μια σειρά από δεσμευτικά άρθρα το Ελληνικό Δημόσιο παραιτείται από κάθε αξίωση ενάντια στην εταιρεία, θεσμοθετείται η  διαιώνιση του μονοδιάστατου εξορυκτικού μοντέλου ως το μόνο αναπτυξιακό όραμα για την περιοχή, το ελληνικό κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα στα μεταλλεύματα μετά την εξόρυξή τους από τη γη, παύει η ποσόστωση 90/10 υπέρ της εντοπιότητας των απασχολούμενων και τέλος, το Ελληνικό Δημόσιο επί της ουσίας δεν δικαιούται να επιβάλλει πρόστιμα στην Εταιρεία καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί «ουσιώδης οικονομική επιβάρυνση» εναντίον της [1]. Με λίγα λόγια, η εταιρεία εκ προοιμίου δεν ελέγχεται και οι εργαζόμενοί της (πολύ λιγότεροι από τα νούμερα στις διαφημίσεις της εταιρείας) είναι κατά κύριο λόγο μη ντόπιοι ενοικιαζόμενοι εργάτες [2].

Η κοινωνική καταστροφή είναι δυστυχώς εμφανής από την πρώτη βόλτα στα χωριά του δήμου Αριστοτέλη της ΒΑ Χαλκιδικής. Η εταιρεία πλέον έχει τον απόλυτο λόγο σε κάθε κοινωνική και οικονομική πτυχή. Ορίζει ποιος δουλεύει και ποιος δεν δουλεύει στα έργα, είναι παρούσα σε κάθε κοινωνική εκδήλωση, πραγματοποιεί επουσιώδεις μικροδωρέες που διαφημίζονται με τεράστιες ταμπέλες, απαγορεύει εκείνα τα επαγγέλματα και εκείνες τις δραστηριότητες που δεν συνάδουν με τη «μεταλλευτική ιστορία του τόπου». Οι αγροτικές καλλιέργειες έχουν καταστραφεί λόγω της αποστράγγισης του βουνού, οι μελισσοκόμοι και οι δασεργάτες έχουν περιοριστεί χωρίς γη για τις δουλειές τους και οι μικρές λιανικές επιχειρήσεις χάνονται[3]. Αυτό που επικρατεί είναι μια αίσθηση χωροκοινωνικής αδικίας: «η εταιρεία κλέβει τον τόπο και το μέλλον μας» όπως λένε κάποιοι ακόμη κάτοικοι των γύρω χωριών.

Περικοπή του επιδόματος ανεργίας για χάρη της εργοδοσίας - Του Νίκου Γουρλά

Περικοπή του επιδόματος ανεργίας για χάρη της εργοδοσίας, του Νίκου Γουρλά

 ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΡΛΑΣ

Λίγο πριν της εκλογές του 2023 ο Γ. Κατρούγκαλος έκανε μια δήλωση για αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των ελευθέρων επαγγελματιών που έμελλε, όπως ισχυρίστηκαν πολλοί, να στοιχήσει στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ την ψήφο των επαγγελματιών. Ο Κατρούγκαλος τότε αποπέμφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες δηλώνοντάς πως επρόκειτο για προσωπικές του απόψεις.

Αυτή την πρόταση η ΝΔ την κατήγγειλε με πύρινες δηλώσεις του Σκέρτσου και του Χατζηδάκη αλλά τελικά μάλλον την βρήκαν καλή ιδέα και την περίοδο από το 2019 μέχρι σήμερα για επαγγελματίες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα η ελάχιστη μηνιαία εισφορά ανέβηκε από τα 180 το 2019 στα 260,77 το 2026. Δηλαδή, συνολική αύξηση που αγγίζει περίπου το 44%.

Μπορεί να διαφέρουν οι δυο -προεκλογικές – δηλώσεις στο περιεχόμενό τους αλλά συμπίπτουν στην μεθοδολογία. Για τον απλούστατο λόγο ότι πριν τον Π. Μαρινάκη ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης είχε θέσει το θέμα και μάλιστα πιο χοντρά από το Κυβερνητικό εκπρόσωπο. Τότε σε συνέντευξη του στον Αντώνη Σρόιτερ είχε τονίσει ότι «στόχος της κυβέρνησης είναι να μην εγκλωβίζονται οι πολίτες σε μια κατάσταση εξάρτησης από τα επιδόματα, η οποία λειτουργεί ως αντικίνητρο για την εύρεση εργασίας. Ενώ νωρίτερα το ίδιο έτος (Ιούνιος 2024), σε άλλη συνέντευξη στον ίδιο δημοσιογράφο, είχε υπογραμμίσει ξανά την ανάγκη στροφής προς τις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης (μέσω ΔΥΠΑ), ώστε οι πολίτες να μην είναι «εθισμένοι σε κάποια επιδόματα μόνο και μόνο για να μην δουλεύουν».

Τα παραπάνω τα διαψεύδει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ – τ. ΟΕΕ – τ. ΟΕΚ παραθέτοντας μάλιστα στοιχεία που ανατρέπουν κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι τάχα «όποιος θέλει βρίσκει δουλειά» (σ.σ. παραθέτουμε στο τέλος ολόκληρη την αποκαλυπτική αυτή ανακοίνωση).

«Συγκεκριμένα, τονίζει πως «το 2025 παρέμεναν άνεργοι περίπου 422.000 άνθρωποι, εκ των οποίων 235.500 για τουλάχιστον έναν χρόνο και περίπου 155.000 για τουλάχιστον δύο χρόνια». Επίσης, «μόλις κάτω από το 20% των ανέργων του 2024 βρήκαν δουλειά μέσα στο 2025», ενώ «σχεδόν μία στις δύο νέες προσλήψεις το 2025 ήταν μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης, με μέση μεικτή αμοιβή στη μερική απασχόληση μόλις 563,30 ευρώ τον μήνα – ποσό που σε ετήσια αναγωγή και μετά τις ασφαλιστικές εισφορές υπολείπεται του επίσημου κατωφλιού κινδύνου φτώχειας της ΕΛΣΤΑΤ. Η ίδια η ΔΥΠΑ καταγράφει 915.889 εγγεγραμμένους ανέργους τον Δεκέμβριο του 2025, σχεδόν 561.000 περισσότερους από τους 354.904 στατιστικά ανέργους της ΕΛΣΤΑΤ».

Οι δηλώσεις του Π. Μαρινάκη λοιπόν είναι συνέχεια των δηλώσεων Μητσοτάκη επί του κυνικότερου. Γιατί όταν δηλώνεις ανοικτά και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο ότι «δεν πρέπει να υπάρχει επίδομα ανεργίας πάνω από δύο μήνες» κι ότι τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από τον περιορισμό του επιδόματος θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ώστε το κράτος να «επιδοτήσει την εργασία», δείχνει ότι τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Μαρινάκης υλοποιούν τις βαθύτερες επιδιώξεις της ολιγαρχίας που καιρό τώρα θέλει να βάλει χέρι και στο επίδομα ανεργίας. Συνεπώς οι δηλώσεις της Ν. Κεραμέως ότι είναι προσωπικές οι απόψεις του Π. Μαρινάκη και οι διαβεβαιώσεις ότι δεν θα πειραχτεί το επίδομα είναι προφανώς για το θεαθήναι. Εξ άλλου την διαψεύδουν οι δηλώσεις Βορίδη που έσπευσε να στηρίξει την πρόταση Μαρινάκη μιλώντας για «εξορθολογισμό των επιδομάτων».

Την ιδία στιγμή ο Άδωνης παραπονιέται ότι  δεν παίρνει και δεύτερο μισθό ως υπουργός της Κυβέρνησης γιατί αυτός του βουλευτή των 5500  που μπορεί να φτάσει και τις 20000 με διάφορες συμμέτοχες σε επιτροπές δεν του φτάνει.

Από τον άνεργο στον εργοδότη

Η πιο αποκαλυπτική πλευρά της δήλωσης δεν είναι μόνο το δίμηνο. Η πιο αποκαλυπτική πλευρά είναι το πού θα δώσει τα χρήματα τα οποία θα στερήσει το κράτος από τους ανέργους. Και εδώ δεν υπάρχουν ενδοιασμοί από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο: Θα κατευθυνθούν στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών . Με λίγα λόγια, ο άνεργος χάνει ακόμα και αυτά τα ψίχουλα του επιδόματος ανεργίας για να μειωθεί το κόστος του εργοδότη.

Το επίδομα ανεργίας που ως δικαίωμα κοινωνικής προστασίας ενός εργαζομένου, η κυβέρνηση το βλέπει ως «κόστος» που πρέπει να περιοριστεί. Στόχος είναι τα ποσά που χρόνια πλήρωνε ο εργαζόμενος με τις ασφαλιστικές του εισφορές και για την περίπτωση ανεργίας να μεταφερθούν στην πλευρά του κεφαλαίου. Στην ουσία πρόκειται για μια νέα απροκάλυπτη αναδιανομή των ασφαλιστικών αποταμιεύσεων των εργαζομένων προς το κεφάλαιο

Για να φτάσουμε ως εδώ είχαν προηγηθεί: Η προπληρωμένη κάρτα με τον περιορισμό της χρήσης του επιδόματος ανεργίας σε μετρητά. Οι ολοένα και αυστηρότεροι περιορισμοί. Οι ποινές και οι διαγραφές ανέργων από το μητρώο της ΔΥΠΑ, ακόμη και για δύο χρόνια.

Με άλλα λόγια, το κράτος δεν αντιμετωπίζει πλέον τον άνεργο ως εργαζόμενο που έχασε προσωρινά τη δουλειά του. Τον αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο ως ύποπτο κατάχρησης που πρέπει να αποδείξει ότι ψάχνει δουλειά. Πρέπει να αποδείξει ότι είναι «ενεργός». Και τώρα, σύμφωνα με την πρόταση Μαρινάκη, πρέπει η κοινωνική προστασία του να τελειώνει σχεδόν αμέσως.

Ο Μαρινάκης σε ένα κρεσέντο χυδαιότητας και ταξικού μίσους ισχυρίστηκε πως «Δεν υπάρχει άνθρωπος που θέλει δουλειά και δεν βρίσκει». Συνεπώς η ανεργία παύει να είναι ένα φαινόμενο του καπιταλισμού αλλά ατομική ευθύνη του ανέργου.

Μας λένε λοιπόν:

Δεν βρίσκεις δουλειά; Ψάξε καλύτερα!

Δεν δέχεσαι μισθό πείνας; Φταίει το επίδομα!

Δεν αποδέχεσαι δωδεκάωρα, ελαστικά ωράρια, εποχική απασχόληση ή εργοδοτική αυθαιρεσία; Είσαι «βολεμένος» με το επίδομα!

Όλο αυτό το αφήγημα στηρίζεται στην γνωστή θέση των εργοδοτών, ιδιαίτερα σε τουρισμό – εστίαση, ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους. Γιατί όταν ένας εργοδότης λέει ότι «δεν βρίσκει εργαζόμενους», δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνεργοι. Σημαίνει ότι δεν βρίσκει εργαζόμενους με τους μισθούς, τους όρους και τις συνθήκες που προσφέρει.

Αυτό ο Βορίδης το ομολογεί στην συνέντευξη του ολοκάθαρα « Πάτε σε μια ταβέρνα, κάπου; Σας λένε όλοι ότι δεν βρίσκουν άνθρωπο; Από την άλλη μεριά έχουμε 7% ανεργία. Δεν υπάρχει εδώ μια παραδοξότητα; Πώς είναι δυνατόν όλοι να ζητάνε προσωπικό και να λένε δεν έχουμε, και από την άλλη μεριά να εξακολουθεί να υπάρχει μια ανεργία της τάξεως του 7%»

Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση μιλά για μια χώρα όπου όλοι υποτίθεται μπορούν να βρουν σταθερή εργασία. Ποια είναι η χώρα αυτή; Μα είναι η Ελλάδα του τουρισμού, της εστίασης, των εποχικών εργαζομένων. Η Ελλάδα των τουριστικών περιοχών όπου χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται για λίγους μήνες και στη συνέχεια αναζητούν εισόδημα μέχρι να ξαναρχίσει η σεζόν.

Ο εργαζόμενος στον τουρισμό δεν είναι άνεργος επειδή «δεν θέλει να δουλέψει». Είναι εργαζόμενος σε ένα μοντέλο παραγωγής που στηρίζεται στην εποχικότητα αλλά όταν τελειώνει η σεζόν οι ανάγκες του παραμένουν. Τι θα κάνει ο εποχικός εργαζόμενος τον τρίτο μήνα της ανεργίας τον τέταρτο τον πέμπτο; Θα ζήσει από τα «λεφτά που γλίτωσε» η κυβέρνηση και τα έχει ήδη χαρίσει στις επιχειρήσεις μέσω μειωμένων εισφορών;

Αυτή είναι η ιδέα της πρότασης Μαρινάκη

Αν ο εργαζόμενος ξέρει ότι μετά από δύο μήνες θα του κοπεί το επίδομα, η διαπραγματευτική του θέση απέναντι στον εργοδότη στην ουσία καταργείται γιατί θα πρέπει να δεχτεί την πρώτη δουλειά που θα βρει, με όποιον μισθό, με όποιον ωράριο. Με οποιεσδήποτε συνθήκες.

Το επίδομα ανεργίας συνεπώς η κυβέρνηση θα το μετατρέψει από κοινωνική παροχή σε μοχλό πίεσης για φθηνότερη και κακοπληρωμένη εργασία. Αυτή είναι η βασική επιδίωξη της πρότασης Μαρινάκη – Μητσοτάκη.