Στην Ελλάδα 2.0 του Μητσοτάκη ο τουρισμός προηγείται της Παιδείας – Εκπαιδευτικός στα Χανιά δεν βρήκε σπίτι και μένει σε σκηνή με την κόρη της

Στην Ελλάδα 2.0 ο τουρισμός προηγείται της Παιδείας – Εκπαιδευτικός στα Χανιά δεν βρήκε σπίτι και μένει σε σκηνή με την κόρη της

Καταγγελία νεοδιόριστης εκπαιδευτικού στον Αποκορώνα Χανίων πως δεν μπόρεσε να βρει σπίτι ελέω Airbnb και μένει σε σκηνή με την κόρη της.

Γιώργος Χρονόπουλος

Την ώρα που οι εξαγγελίες και οι υποσχέσεις για μία… άλλη τετραετία πέφτουν «βροχή» στη ΔΕΘ από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, η Ελλάδα βυθίζεται σε πολλαπλές κρίσεις, με την τουριστική «ανάπτυξη» να μπαίνει ξεδιάντροπα πάνω από την εκπαίδευση.

Πάνω και από την εκπαίδευση για να είμαστε ακριβείς, αφού ολόκληρη η χώρα έχει μετατραπεί με τις ευλογίες της κυβέρνησης σε ένα απέραντο ψυχαγωγικό πάρκο, όπου ως μόνος τρόπος επιβίωσης προτάσσεται η ενασχόληση με την τουριστική βιομηχανία από οποιοδήποτε πόστο, (π.χ σέρβις σε πλωτές ξαπλώστες) ενώ οι πόρτες είναι ανοιχτές για κάθε επενδυτή που αγοράζει και κοστολογεί όσο τον βολεύει, χωρίς κανέναν κρατικό έλεγχο.

Αναπληρωτές εκπαιδευτικοί και φοιτητές και γιατροί ψάχνουν εναγωνίως κατοικία σε τουριστικές περιοχές, αλλά φυσικά  η διαθεσιμότητα είναι από Νοέμβριο μέχρι τέλη Απριλίου, αφού μετά μας έρχεται το… δολάριο, το ευρώ ή πριν λίγα χρόνια το ρούβλι.

Τις σοβαρές διαστάσεις του ζητήματος αναδεικνύει η περίπτωση νεοδιόριστης εκπαιδευτικού από τη Θεσσαλονίκη, η οποία αναγκάστηκε να διαμένει σε σκηνή μαζί με την τετράχρονη κόρη της στον Αποκόρωνα Χανίων, καθώς δεν κατάφερε να βρει σπίτι πριν από την έναρξη της σχολικής χρονιάς.

Η θεατρολόγος και μουσικός, που διορίστηκε στο Δημοτικό Σχολείο Καλυβών, ανέφερε μέσω social media ότι τα περισσότερα διαθέσιμα καταλύματα στην περιοχή προσφέρονται για μόνιμη διαμονή από τον Νοέμβριο και μετά, καθώς μέχρι τότε προορίζονται κυρίως για τουριστική μίσθωση.

Μητέρα και κόρη φιλοξενούνταν προσωρινά σε σκηνή σε κάμπινγκ, με το κόστος να είναι ιδιαίτερα υψηλό για τον μισθό μιας νεοδιόριστης. Η ίδια απηύθυνε έκκληση για παραχώρηση ασφαλούς χώρου σε αυλή ή οικόπεδο, ώστε να μπορέσει να παραμείνει στην περιοχή και να εργαστεί στα σχολεία του Αποκόρωνα.

Μετά τη δημοσιοποίηση του προβλήματος, ο δήμαρχος Αποκορώνου, Χαράλαμπος Κουκιανάκης, παρενέβη και δόθηκε προσωρινή λύση, με τη φιλοξενία της μητέρας και της κόρης της στο Παρθεναγωγείο Βάμου.

Ωστόσο, το ζήτημα της μόνιμης στέγασης παραμένει ανοιχτό, αναδεικνύοντας το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν εκπαιδευτικοί και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί σε τουριστικές περιοχές.

Η σχετική ανάρτηση του Δημάρχου:

Xaralampos Koukianakis

ΜΙΑ ΔΑΣΚΑΛΑ, ΕΝΑ ΤΕΤΡΑΧΡΟΝΟ ΠΑΙΔΙ ΚΑΙ ΜΙΑ ΣΚΗΝΗ.

ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ.

 

Χθες πληροφορήθηκα μια είδηση που με συγκλόνισε,

μια εκπαιδευτικός, που διορίστηκε σε σχολείο του Δήμου μας, ήρθε στον Αποκόρωνα για να υπηρετήσει τα παιδιά μας και βρέθηκε να μένει σε σκηνή μαζί με το μόλις τεσσάρων ετών κοριτσάκι της, επειδή δεν μπορούσε να βρει προσιτή κατοικία.

Βρήκα αμέσως το τηλέφωνό της, επικοινώνησα μαζί της και της προσφέραμε λύση στέγασης στο Παρθεναγωγείο Βάμου, έναν δημοτικό χώρο που μπορεί σήμερα να ανοίξει την πόρτα του σε έναν άνθρωπο που ήρθε στον τόπο μας για να προσφέρει.

Η εκπαιδευτικός αποδέχθηκε την πρόταση και αναμένεται να μεταβεί εκεί άμεσα.

Για εμάς αυτό δεν είναι μια πράξη φιλοξενίας,είναι θέμα ανθρωπιάς, αξιοπρέπειας και ευθύνης.

Γιατί πώς μπορούμε να ζητήσουμε από έναν δάσκαλο να δώσει τον καλύτερό του εαυτό στην τάξη, όταν το βράδυ δεν μπορεί να κοιμηθεί;με τις στοιχειώδες συνθήκες.

Πώς περιμένουμε από έναν άνθρωπο να διδάξει τα παιδιά μας με ηρεμία, όταν το δικό του παιδί κοιμάται σε μια σκηνή και πώς μπορούμε να μιλάμε για ποιότητα στην εκπαίδευση, όταν οι άνθρωποι που κρατούν στα χέρια τους το μέλλον των παιδιών μας δυσκολεύονται να εξασφαλίσουν τα στοιχειώδη;

Ο Αποκόρωνας είναι ένας πανέμορφος και τουριστικός τόπος,ομως αυτή η ανάπτυξη έχει και μια δύσκολη πλευρά,τα σπίτια λιγοστεύουν, τα ενοίκια ανεβαίνουν και οι μισθοί των εκπαιδευτικών δεν ακολουθούν το κόστος ζωής.

Το πρόβλημα το γνωρίζουμε όλοι και δεν αφορά μόνο τους εκπαιδευτικούς,αφορά εργαζόμενους, νέες οικογένειες, νέους ανθρώπους που θέλουν να μείνουν και να δημιουργήσουν στον τόπο μας.

 

Η στεγαστική κρίση, ιδιαίτερα στις τουριστικές περιοχές, γίνεται πλέον ζήτημα κοινωνικής συνοχής και όταν ένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να βρει σπίτι, το πρόβλημα δεν σταματά στην πόρτα του σπιτιού του μπαίνει μέσα στην τάξη ακουμπά τα παιδιά μας,γι’ αυτό και δεν μπορούμε να περιμένουμε από κάποιον άλλον να λύσει το πρόβλημα.

Όπως στον Αποκόρωνα δεν μείναμε θεατές απέναντι στην υπογεννητικότητα και βγήκαμε μπροστά με το επίδομα νεογέννητων — 1.500 ευρώ για το πρώτο παιδί, 2.000 για το δεύτερο και 2.500 για το τρίτο και κάθε επόμενο — έτσι και τώρα θέλουμε να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο γιατί η Αυτοδιοίκηση πρέπει να βρίσκεται εκεί όπου υπάρχει ανάγκη.

Ξέρουμε, βέβαια, τις δυνατότητες και τους περιορισμούς μας,οι Δήμοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν σοβαρό χρηματοδοτικό κενό. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει άλλοθι για αδράνεια, με ό,τι έχουμε, θα κάνουμε ό,τι μπορούμε.γι’ αυτό και το θέμα της στέγασης το φέρνουμε στο Δημοτικό Συμβούλιο.

Αυτή τη στιγμή επεξεργαζόμαστε δύο συγκεκριμένες λύσεις, που δεν περιορίζονται μόνο στην αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας,θέλουμε να αξιοποιήσουμε κάθε διαθέσιμη δυνατότητα: δημοτικούς και άλλους χώρους, αλλά και να αναζητήσουμε συνεργασίες με ιδιώτες, φορείς και ανθρώπους του τόπου μας που μπορούν και θέλουν να συμβάλουν.

Στόχος μας είναι να δημιουργήσουμε ένα πραγματικό δίχτυ προστασίας για τους εκπαιδευτικούς και τους εργαζόμενους που έρχονται στον Αποκόρωνα για να προσφέρουν.

Γιατί ο Αποκόρωνας δεν μπορεί να είναι ένας τόπος όπου έχουμε σχολεία αλλά δεν μπορούμε να στεγάσουμε τους ανθρώπους που διδάσκουν μέσα σε αυτά.

Και θέλω να κάνω και μια έκκληση στους ανθρώπους του τόπου μας.

Αν υπάρχει ένα σπίτι κλειστό, ένα διαμέρισμα που μπορεί να νοικιαστεί, ένας χώρος που μπορεί να φιλοξενήσει προσωρινά έναν εκπαιδευτικό ή μια οικογένεια, ας ανοίξει μια πόρτα.

Ζητάμε να σταθούμε ο ένας δίπλα στον άλλον,γιατί τελικά αυτό είναι ο Αποκόρωνας,ένας τόπος που δεν αφήνει τον άνθρωπο μόνο του.

Μια δασκάλα ήρθε εδώ για να διδάξει τα παιδιά μας εμείς οφείλουμε να της πούμε:

«Καλώς ήρθες στον Αποκόρωνα.

Εδώ δεν θα είσαι μόνη σου.»

Αυτόν τον Αποκόρωνα θέλουμε,τον Αποκόρωνα της ανθρωπιάς, της αλληλεγγύης και της πράξης.

ΠΗΓΗ