Αρίστος Χατζής & Suzon Doppagne στην πρώτη γραμμή: Η πορεία νίκης & συνέχειας για τα Προσφυγικά
Με πυρσούς, συνθήματα και δεκάδες παιδιά να πέφτουν στις αγκαλιές τους επέστρεψαν στα Προσφυγικά ο Αρίστος Χατζής και η Suzon Doppagne. Ήταν το τέλος μιας διαδήλωσης που συμπύκνωσε ολόκληρο τον αγώνα της κοινότητας: την απεργία πείνας, την αλληλεγγύη, την αστυνομική πίεση και τελικά τη νίκη.
Στην πρώτη γραμμή της πορείας βρίσκονταν οι δύο απεργοί πείνας, εμφανώς αδυνατισμένοι μετά τον εξαντλητικό αγώνα τους. Δίπλα τους μουσικοί έπαιζαν το «Δεν πα’ να μας χτυπάν», ενώ παιδιά της κοινότητας κρατούσαν το πανό.
Ο αγώνας τους, μαζί με την κινητοποίηση ολόκληρης της κοινότητας και των αλληλέγγυων, ανάγκασε την κυβέρνηση να κάνει πίσω και επέτρεψε σε περίπου 400 ανθρώπους να παραμείνουν στα σπίτια τους. Ανάμεσά τους δεκάδες παιδιά, που συνεχίζουν να μεγαλώνουν μέσα σε ένα περιβάλλον σταθερότητας, αντί να ξεριζωθούν και να μεταφερθούν στις εσχατιές της Αθήνας.
Η πορεία, ωστόσο, βρέθηκε επανειλημμένα αντιμέτωπη με την έντονη αστυνομική πίεση, χωρίς καμια απολύτως πρόκληση.
Στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας οι δυνάμεις των ΜΑΤ επιχείρησαν να συμπιέσουν τους διαδηλωτές σε ολοένα μικρότερο χώρο. Αστυνομικοί έσπρωξαν ακόμη και το πανό που κρατούσαν παιδιά 12 ετών, ενώ ένας από τους άνδρες των ΜΑΤ μπήκε μπροστά του και ανέκοψε την πορεία.
Σε άλλο σημείο, οι αστυνομικοί έφτασαν να σπρώχνουν με τις ασπίδες ακόμη και το αναπηρικό αμαξίδιο του Αρίστου Χαντζή. Δύο φορές χρειάστηκε ο επικεφαλής της διμοιρίας να παρέμβει και να ζητήσει από τους αφηνιασμένους αστυνομικούς να σταματήσουν να σπρώχνουν το αμαξίδιο. Πρόκειται για μια από τις σπάνιες παρεμβάσεις του, ενώ για 2 ολόκληρες ώρες οι άνδρες των ΜΑΤ παρενοχλούσαν τους διαδηλωτές και ενίοτε ανέκοπταν τον δρόμο στην πορεία.
Στο βίντεο θα δείτε και τις δηλώσεις του Αρίστου Χατζή μέσα από την πρώτη γραμμή της διαδήλωσης. Οι δηλώσεις του διακόπτονται όταν, ακριβώς πίσω του, οι αστυνομικές δυνάμεις επιτίθενται ξανά στην πορεία. Ο ίδιος ζητά αμέσως να τον μεταφέρουν πίσω, προς τους ανθρώπους της κοινότητας, ώστε να συμβάλει στην προστασία τους. Λίγο αργότερα όταν βεβαιώνεται ότι όλοι είναι καλά, συνεχίζει τη δήλωσή του.
Ιδιαίτερη εικόνα αποτελούν και τα περίφημα «διακριτικά» των αστυνομικών. Ή για την ακρίβεια, η μερική έλλειψή τους. Σε ένα από τα βίντεο φαίνεται αστυνομικός με αριθμούς γραμμένους με μαρκαδόρο, οι οποίοι δεν διακρίνονται ούτε σε λήψη full HD, ενώ ακριβώς δίπλα του βρίσκεται άλλος αστυνομικός χωρίς κανένα εμφανές διακριτικό.
Την ίδια ώρα, από τα μπαλκόνια της Λεωφόρου Αλεξάνδρας κάτοικοι ύψωναν παλαιστινιακές σημαίες και ένωναν τις φωνές τους με τα συνθήματα της πορείας.
Μαζί στη διαδήλωση ήταν και ο Γιάννης Μάγγος. Εκατοντάδες άνθρωποι φώναξαν ξανά και ξανά το όνομα του Βασίλη Μάγγου, δίνοντας δύναμη σε έναν πατέρα που συνεχίζει τον αγώνα για δικαίωση. Και στο τέλος έμεινε η πιο δυνατή εικόνα: η πορεία να απελευθερώνεται από τον αστυνομικό κλοιό και να μπαίνει πανηγυρικά στα Προσφυγικά. Ο Αρίστος και η Suzon πνίγονται στις αγκαλιές των παιδιών της κοινότητας.
Μια κοινότητα που αυτή τη φορά επέστρεψε σπίτι της νικήτρια.
ΠΗΓΗ
- ΔΕΙΤΕ επίσης:
Αριστοτέλης Χαντζής: “Δεν ήμουν ασθενής. Είμαι αγωνιστής για ένα ζήτημα ζωής και θανάτου”
Ο Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών μιλά στην κάμερα του NEWS24/7 για την απεργία πείνας του που κράτησε 140 ημέρες. Όπως λέει, η συλλογική απόφαση για την υπεράσπιση της κοινότητας με το ίδιο του το σώμα, τόσο εκείνου όσο και της Σουζάν Ντοπάν που έκανε απεργία πείνας για 55 ημέρες, ήταν αντεπίθεση, καθώς για τους ίδιους το πλάνο ανάπλασης των Προσφυγικών από την Περιφέρεια αποτελεί επίθεση προς την κοινότητα και την ευρύτερη περιοχή των Αμπελοκήπων.
Στη συνέντευξη, ο Αριστοτέλης Χαντζής μιλάει για την κοινωνική πρόταση των Κατειλημμένων Προσφυγικών τα οποία στεγάζουν περίπου 400 ανθρώπους, ενώ παράλληλα έχουν ξενώνες για κακοποιημένες γυναίκες, ασθενείς και συνοδούς του νοσοκομείου Άγιος Σάββας και εσχάτως ξενώνα για τη φιλοξενία των κατοίκων της πολυκατοικίας των Πετραλώνων που κατέρρευσε το καλοκαίρι. Περιγράφει ακόμη την οριακή κατάσταση στην οποία έφτασε η ζωή του στη διάρκεια της απεργίας πείνας και μιλάει για την πρόθεση της κοινότητας να διαδώσει το μοντέλο της κοινωνικής αυτοοργάνωσης.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου