17 Νοεμβρίου 2026

Σύρος: Καλέσματα για την 53η επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου | Τρίτη, 17 Νοέμβρη, ώρα 17:00 στην πλατεία Μιαούλη

***

Σύλλογος Υπαλλήλων Περ. Νοτ. Αιγαίου Περ. Ενότητας Κυκλάδων

ΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ ΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ

ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ  

ΣΗΜΕΡΑ ΤΡΙΤΗ 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2026 

 

Τιμάμε  τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, όλους όσους αγωνίστηκαν, διώχθηκαν, φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν για την ανατροπή της χούντας. 

 

Η καλύτερη τιμή στον ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου είναι η συνέχιση της πάλης για σύγχρονα δικαιώματα του λαού και της νεολαίας, ενάντια στον πόλεμο, την εκμετάλλευση και την καταστολή.

 

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΜΕ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΝΗΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ  ΣΤΙΣ ΕΚΔΗΛΩΣΕΙΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΗΣ ΕΞΕΓΕΡΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ ΠΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΣΤΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΚΑΙ  ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗΝ ΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ .

 

ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ .

ΑΙΩΝΙΑ ΤΟΥς Η ΜΝΗΜΗ  τους  . 

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΥΡΟ , 17 Νοέμβρη 2026, ΩΡΑ 17:00 στην πλατεία Μιαούλη 

*** 

Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου

Από τον Ιούλιο του 2025 μέχρι σήμερα, μέσα από την Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου, κάτοικοι του νησιού μας δώσαμε δυναμικό παρών ενάντια στην «κανονικοποίηση» των εγκλημάτων πολέμου και της γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού.

Σταθήκαμε στο λιμάνι και στις πλατείες, απέναντι στις προσεγγίσεις του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris και υπερασπιστήκαμε έμπρακτα το δικαίωμα στην ειρηνική διαμαρτυρία, κόντρα στις απαγορεύσεις, την αστυνομοκρατία και τις απόπειρες ποινικοποίησης της αλληλεγγύης.

Όπως και το ’73, έτσι και σήμερα, η δημοκρατία και η ειρήνη δεν χαρίζονται – κατακτώνται στον δρόμο.

Την Τρίτη 17 Νοεμβρίου, στις 17:00, συναντιόμαστε και πάλι στην πλατεία Μιαούλη για να τιμήσουμε την εξέγερση του Πολυτεχνείου, που παραμένει πάντα ένα παράδειγμα και μια υπενθύμιση.

Οι άνθρωποι που τότε δεν λύγισαν μπροστά στον φόβο και τον φασισμό, μάς δείχνουν και σήμερα τον μόνο δρόμο ενάντια στην αδικία και τον αυταρχισμό: τον δρόμο της διεκδίκησης, φωνάζοντας πως δεν φοβόμαστε και συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι την τελική νίκη.

17 Νοέμβρη: Ημέρα μνήμης και αντίστασης στον φόβο και τον φασισμό.

Απ' το ‘73 ως τη γενοκτονία

Ψωμί, παιδεία, ελευθερία!

***


Στο δρόμο του Νοέμβρη!

Πενήντα τρία χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη του 1973, όταν φοιτητές, εργαζόμενοι και λαός ξεσηκώθηκαν απέναντι στη στρατιωτική δικτατορία διεκδικώντας δημοκρατία, ελευθερία και κοινωνική δικαιοσύνη, η πρυτανική αρχή του ΕΜΠ επιλέγει να κρατήσει κλειστές τις πόρτες του ιστορικού χώρου.

Τσαβδαρίδης και ρουσφέτι Κεραμέως: Το αναίσχυντο σε δύο όψεις - Του Διονύση Ελευθεράτου

Τσαβδαρίδης και ρουσφέτι Κεραμέως: Το αναίσχυντο σε δύο όψεις, του Διονύση Ελευθεράτου

Φανταστείτε κάτι: Μια γίδα θεάται, όχι στην πλάτη του τύπου που την άρπαξε, αλλά μισο- κρυμμένη στην αυλή του. Οι γείτονες  «περνούν γενεές δεκατέσσερις» τον τύπο για την πράξη του κι αυτός «εξηγείται» λέγοντας, με ύφος προσποιητής απορίας: «Δεν καταλαβαίνω γιατί με κατηγορείτε. Όπως βλέπετε, τη γίδα δεν την έσφαξα και δεν την έφαγα. Ποιο είναι λοιπόν το πρόβλημα;».

Αντίστοιχης… σοβαρότητας  ήταν το «επιχείρημα» που διατύπωσε ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης, προτού εγκαταλείψει τη θέση του υφυπουργού Ανάπτυξης. Τι είπε, εν ολίγοις; Ότι τα μόρια που συγκέντρωσε η κόρη του, χάρη στην εικονική ιδιότητα της παίκτριας του χάντμπολ, δεν έχουν τίποτα το μεμπτό, διότι τελικά αποδείχθηκαν αχρείαστα. Δεν έχει σημασία εάν η «αβάντα» του 10% εξασφάλιζε στην κόρη τη δυνατότητα να αιτηθεί εισαγωγή στο Παιδαγωγικό Τμήμα της Ρόδου. Εφ’ όσον το κορίτσι επέλεξε να γραφτεί στο Τμήμα Γεωπονίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας (τώρα σπουδάζει στην Κρήτη), ούτε γάτα, ούτε ζημιά… «Ηθικόν δίδαγμα»; Προφανές και… λαμπρό:  Το ανήθικο δεν είναι ανήθικο, εάν προσφέρει απλώς μια «καβάτζα». Ένα «back up», βρε αδελφέ…

Για την ουσία της υπόθεσης, δεν έχουν μείνει πολλά ερωτηματικά. Έπειτα από το ρεπορτάζ Mega και τον κατοπινό κατακλυσμό μαρτυριών, δηλώσεων και καταγγελιών, το πράγμα δείχνει μάλλον ξεκάθαρο (ενδεικτικά ΕΔΩ). Φαντάζει εξαιρετικά δύσκολο να αμφισβητηθεί στα σοβαρά ότι η κοπέλα εμφανιζόταν ως αθλήτρια,  χωρίς να είναι – στην πραγματικότητα.

Μικρή σημασία έχει αν – όπως λέγεται – η ιδιοκτησία του συλλόγου ανέμενε όντως οικονομική ενίσχυση, ως επιβράβευση για την εξυπηρέτηση που έκανε στην κόρη του υφυπουργού.  Διότι και το να μην δυσαρεστηθεί ένα κυβερνητικό στέλεχος ενίοτε αποτελεί κίνητρο, ώστε να γίνονται «φρόνιμες» και «συνετές» επιλογές.

«Έντιμη η στάση του». Σοβαρά, τώρα;   

Οι εξηγήσεις του Λ. Τσαβδαρίδη «δεν κρίθηκαν επαρκείς». Αυτό το λακωνικό διοχετεύθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου – το πρωί της Πέμπτης, 12 Νοεμβρίου – κι έτσι προαναγγέλθηκαν τα «περαιτέρω». Ο υφυπουργός αναγκαστικά υπέβαλε την παραίτησή του που φυσικά έγινε αποδεκτή.

Θα περίμενε ίσως κανείς ότι η κυβέρνηση θα επιστράτευε μια κάποια λεκτική αυστηρότητα για την περίπτωση Τσαβδαρίδη μπας και διασκεδάσει κάπως τις εντυπώσεις, τις οποίες προκαλεί η ατελείωτη αλυσίδα ανάλογων κρουσμάτων, εντός του νεοδημοκρατικού… βασιλείου της «αριστείας». Ακόμη κι αυτό, όμως, αποδείχθηκε δύσκολο… Ο Παύλος Μαρινάκης  χαρακτήρισε «έντιμη στάση» την παραίτηση Τσαβδαρίδη, είτε για να «χρυσώσει το χάπι» είτε για να δείξει ότι τα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη, όταν σφάλλουν, αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους. Ποιον νομίζει όμως πως κοροϊδεύει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;

Επιτέλους, υπάρχει (;) κι ένα όριο στους θεατρινισμούς… Ο υφυπουργός παραιτήθηκε, όταν του είπαν «από τα μέσα» ότι το πράγμα ήταν πολύ βαρύ για να γίνει ανεκτό – και μάλιστα σε παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Ώσπου να του το ξεκαθαρίσουν, έλεγε πως δεν καταλάβαινε… ποιο ήταν το πρόβλημα. Και επί πλέον απειλούσε με προσφυγές στη Δικαιοσύνη.  Παραιτήθηκε διότι δεν μπορούσε να πράξει διαφορετικά.

Τι να έκανε, δηλαδή; Να ταμπουρωνόταν στο υπουργικό του γραφείο, να αναρτούσε ένα πανό «δεν το κουνάω ρούπι» και να εκτόξευε (για λόγους συμβολικούς) μπάλες του χάντμπολ εναντίον όσων θα έσπευδαν να τον πείσουν να βοηθήσει τον πρωθυπουργό παραιτούμενος «οικειοθελώς», αντί να αποπεμφθεί ατιμωτικά; Ποιο ακριβώς… αξιέπαινο στοιχείο ανίχνευσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος;

Απ’ όλα έχει ο μπαχτσές…

Πλασματικοί ή ανεπαρκείς (για καταληφθείσες θέσεις) τίτλοι σπουδών. Τώρα και εικονικές αθλητικές επιδόσεις. Αχαλίνωτος νεποτισμός, εμπλοκές σε σκάνδαλα κάθε είδους. Απ’ όλα έχει ο κυβερνητικός μπαχτσές- και σου’ ρχεται να αναφωνήσεις «λίγο πιο αργά, να προλαβαίνουμε να μετράμε».

Δημοσιεύθηκε ήδη στον Τύπο κατάλογος 16 υπουργών ή υφυπουργών της ΝΔ που παραιτήθηκαν αναγκαστικά από το 2019 μέχρι σήμερα. Η λίστα αυτή όμως δεν αρκεί για να δείξει το μέγεθος του φαινομένου, που μόνο εν μέρει είναι «φαινόμενο», διότι αναμφίβολα σε κάθε υπόθεση που «βγαίνει στη φόρα» αντιστοιχούν κάποιες – άγνωστο πόσες –  αθέατες. Κι όταν τα φαινόμενα είναι τόσα (και τέτοια), δικαιούσαι να εικάσεις πολλά για το πλήθος (και το βάρος) εκείνων που παραμένουν  «κουκουλωμένα».

Στους 16 υπουργούς – υφυπουργούς πρέπει να προστεθούν βουλευτές που διαγράφηκαν ή παραιτήθηκαν, κατόπιν αποκαλύψεων για δραστηριότητές τους. Ομοίως και άλλοι υπηρεσιακοί παράγοντες. Καθόλου ανεξήγητα, η ευρύτερη, η πιο «πολυσύχναστη» κατηγορία υποθέσεων είναι αυτή της οικονομικής και επιχειρηματικής… ταμπακιέρας. Δραστηριότητες κατά παράβαση του ασυμβίβαστου, πρακτικές που εμπίπτουν στην κατηγορία «Γιάννης κερνάει- Γιάννης πίνει», εξεζητημένες ή και εξωφρενικές αναθέσεις, ακόμη και καταγγελίες για χρηματισμό.

Ενδεικτικά, ας θυμηθούμε κάποια ονόματα που παραπέμπουν σε ποικίλες υποθέσεις της οικονομικής «ταμπακιέρας»:

Συνθήκες δουλείας, με τις ευλογίες του Υπουργείου Εργασίας, για τους εργαζόμενους σε Wolt και efood

wolt efood

Συνθήκες δουλείας με τις ευλογίες του Υπουργείου για τους εργαζόμενους σε Wolt και efood

Οι ψηφιακές πλατφόρμες εξακολουθούν να αποφεύγουν την πλήρη ευθύνη για θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως η καταβολή δεδουλευμένων.

Εκτεθειμένους αφήνει δεκάδες χιλιάδες εργολαβικούς διανομείς των πλατφορμών Wolt και efood το νέο νομοσχέδιο του υπουργείου Εργασίας, όπως αποκαλύπτει ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών. Παρά την ενσωμάτωση της ευρωπαϊκής Οδηγίας 2831/2024, οι ψηφιακές πλατφόρμες εξακολουθούν να αποφεύγουν την πλήρη ευθύνη για θεμελιώδη εργασιακά δικαιώματα, όπως η καταβολή δεδουλευμένων, ασφαλιστικών εισφορών και αποζημιώσεων απόλυσης.

Συγκεκριμένα, σύμφωνα με το δημοσίευμα της Εφ.Συν., το άρθρο 131 του σχεδίου νόμου περιορίζει την ευθύνη κάθε πλευράς στη δική της «σφαίρα εξουσίας», καθιστώντας εξαιρετικά δύσκολη τη διεκδίκηση απαιτήσεων απευθείας από τις εταιρείες-πλατφόρμες. Έτσι, το πυραμιδικό δίκτυο εργολαβιών και υπεργολαβιών παραμένει ουσιαστικά στο απυρόβλητο, μεγιστοποιώντας τα εταιρικά κέρδη εις βάρος της εργασιακής προστασίας.

Το ρεπορτάζ περιγράφει συνθήκες που προσομοιάζουν σε εργασιακό τράφικινγκ, καθώς πολλοί εργολαβικοί διανομείς —κυρίως μετανάστες χωρίς άδεια εργασίας, δίπλωμα ή γνώση της γλώσσας— εργάζονται 12ωρα χωρίς ρεπό και χωρίς δικαίωμα απόρριψης παραγγελιών. Παράλληλα, η σωματική τους ακεραιότητα απειλείται καθημερινά από τη χρήση ηλεκτρικών δικύκλων με τροποποιημένους περιοριστές ταχύτητας.

Όπως επισημαίνει η εφημερίδα, αυτή η απορρύθμιση είναι αποτέλεσμα προηγούμενων νομοθετικών παρεμβάσεων, όπως η κατάργηση της από κοινού ευθύνης αναθέτουσας επιχείρησης και εργολάβων το 2019 (Ν.4623/2019) και η θεσμοθέτηση της αυτοαπασχόλησης στις πλατφόρμες το 2021 (Ν.4808/2021).

Τον πραγματικό ρόλο των πλατφορμών ανέδειξε, ωστόσο, απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου το 2025, την οποία επικαλείται η Εφημερίδα των Συντακτών. Το δικαστήριο αναγνώρισε τη Wolt ως πραγματικό εργοδότη τριών διανομέων —κρίνοντας ότι ασκούσε το διευθυντικό δικαίωμα μέσω της εφαρμογής— και την υποχρέωσε να καταβάλει 36.419,61 ευρώ για δεδουλευμένα και αποζημιώσεις.

ΠΗΓΗ 

«Όταν τα κέρδη τους σκοτώνουν το περιβάλλον, τη γεωργία, την αγροτική παραγωγή και καλλιέργεια, ερημώνουν την ύπαιθρο και τα χωριά μας. Ένα τερατώδες φαραωνικό έργο που έστω και τώρα πρέπει να ακυρωθεί.»: Άρθρο του Αντώνη Νταλακογεώργου* για το φωτοβολταϊκό πάρκο-τέρας, 1.600 στρεμμάτων, που σχεδιάζεται από δύο κορυφαίους της επιχειρηματικής ελίτ στον Δομοκό

ΔΟΜΟΚΟΣ Π. ΤΣΑΚΟΣ -Β. ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟΣ. Όταν τα κέρδη τους σκοτώνουν το περιβάλλον, τη γεωργία, την αγροτική παραγωγή και καλλιέργεια, ερημώνουν την ύπαιθρο και τα χωριά μας. Ένα τερατώδες φαραωνικό έργο που έστω και τώρα πρέπει να ακυρωθεί.

Μια προκλητική εκδήλωση στο Δομοκό που έστησαν οι γνωστοί μεγαλοκαρχαρίες που βρίσκονται στην κορυφή της επιχειρηματικής ελίτ της χώρας μας έκανε ευρύτερα γνωστό το τερατώδες έργο που επιχειρείται με την εγκατάσταση φωτοβολταϊκών πάρκων στο Δομοκό και ευρύτερα στο οροπέδιο της περιοχής.

Το χωριό Μακρυράχη είναι το επίκεντρο της μαύρης κερδοσκοπικής επένδυσης των δύο εμβληματικών….. επιχειρηματιών αφού εκεί σχεδιάζεται ένα φωτοβολταϊκό πάρκο-τέρας 1.600 στρεμμάτων, (ισχύος 106,92. MW) σε απόσταση αναπνοής από τα σπίτια των κατοίκων.

Γιατί στο Δομοκό;

Το οροπέδιο Δομοκού διαθέτει μερικές από τις εύφορες αγροτικές εκτάσεις της χώρας μας. Η μετατροπή της περιοχής σε ένα γυάλινο απέραντο κάμπο στερεί από τους αγρότες και τους κτηνοτρόφους κάθε δυνατότητα να βρουν εκτάσεις για τις καλλιέργειες και τα ζώα τους, απειλώντας με θάνατο την τοπική οικονομία και την διατροφική ασφάλεια.

Δικαιολογημένα αγρότες από τα γύρω χωριά, μαζί και από το Δομοκό εκφράζουν την έντονη ανησυχία τους για την επικίνδυνη επιχειρηματική επέλαση στον τόπο τους με την τεράστια τοποθέτηση των πάνελ που μεταβάλλουν το μικροκλίμα, υποβαθμίζουν την ποιότητα και την ποσότητα των αγροτικών τους προϊόντων.

Η περιοχή αυτή συγκεντρώνει μια από τις μεγαλύτερες πυκνότητες αδειοδοτήσεων ΑΠΕ στην Ελλάδα μαζί με τα Φάρσαλα. 

Όμως δεν είναι μόνο αυτές οι ευνοϊκές συνθήκες που ώθησαν τους δυο επιχειρηματίες να κατακτήσουν την περιοχή ως επενδυτές ή αλλιώς ως αρπακτικά στο όνομα δήθεν της πράσινης ανάπτυξης. Είναι και το χαμηλότατο κόστος μακροχρόνιας εξαγοράς που εξασφάλισαν (έναντι πινακίου φακής) από εκείνους που μπήκαν στον πειρασμό να παραδώσουν τα χωριά, την γη και την περιουσία τους σε αυτούς.

Το προφίλ των ‘’επενδυτών’’

Στην υπόθεση εμπλέκονται δύο γνωστοί Έλληνες του επιχειρείν, ο ένας είναι ο επιχειρηματίας που λήστεψε την ΔΕΗ και το ελληνικό κράτος με σκανδαλώδη σύμβαση στα τιμολόγια ηλεκτρικής ενέργειας της εταιρείας του (Αλουμίνιο της Ελλάδας-Metlen) και παρά το γεγονός στο τέλος κατάφερε νομικά να απαλλαγεί, αυτό δεν αλλάζει στο ελάχιστο το τεράστιο οικονομικό σκάνδαλο και την πελώρια απώλεια εσόδων στα δημόσια φορολογικά έσοδα.

Είναι αυτός ο ίδιος που είχε κατηγορηθεί για δωροδοκία στον πρώην επικεφαλής της ΔΕΗ (2018) Στέργιο Νέζη για υπόθεση εμβάσματος 250.000 ευρώ που εντοπίστηκε από τις αρχές σε εταιρεία του διευθύνοντα σύμβουλου της ΔΕΗ τα προηγούμενα χρόνια. Και πάλι όμως η ανεξάρτητη και αδέκαστη δικαιοσύνη…. τον απάλλαξε με το πρωτοφανή σκεπτικό ότι δεν προκλήθηκε ζημιά στο ελληνικό δημόσιο από τη δωροδοκία!!

Ο καπετάν Παναγιώτης ή Παναγιώτης Τσάκος.

Ίσως ελάχιστοι γνωρίζουν σήμερα στον τόπο μας ότι ο εν λόγω μεγαλοεφοπλιστής έχει πολύ βεβαρημένο ιστορικό στον ναυτιλιακό χώρο.

Ήταν το δικό του το σαπιοκάραβο, (δεξαμενόπλοιο IRENE'S SERENADE) που προκάλεσε τη μεγαλύτερη και πιο καταστροφική θαλάσσια ρύπανση στην ιστορία της χώρας μας και στη Μεσόγειο έξω από την Πύλο το 1980. 

Στο πλοίο του σημειώθηκε έκρηξη και ακολούθησε ο όλεθρος της πυρκαγιάς, στο ναυάγιο του πλοίου του έχασαν τη ζωή τους δύο Έλληνες ναυτικοί, ο υποπλοίαρχος και ο λοστρόμος.

Το πλοίο μετέφερε, 102.600 τόνους πετρελαίου.

Η καταστροφή για το θαλάσσιο οικοσύστημα υπολογίστηκε στους 40.000 τόνους πετρελαίου που διέρρευσαν στην θάλασσα (Οι υπόλοιποι κάηκαν είτε εξατμίστηκαν) ενώ η έκρηξη διαμέλισε τους δύο Έλληνες ναυτικούς μας.

Το καταραμένο… πλοίο του καπετάν Παναγιώτη παραμένει ακόμη στο βυθό της θάλασσας για να μας θυμίζει τις ημέρες και τα έργα αυτού του μεγάλου Έλληνα ‘’πατριώτη’’.

Το χρονικό μιας εξέγερσης και μιας σφαγής - Πολυτεχνείο '73

Το χρονικό μιας εξέγερσης και μιας σφαγής - Πολυτεχνείο “73

Του Γιάννη Μπαζού, συγγραφέα – Hothistory

Η χούντα των συνταγματαρχών είχε μεν επιβάλει την παράνομη εξουσία της χάρη στις φυλακίσεις, τις εξορίες τα βασανιστήρια και τις δολοφονίες των πολιτικών αντιπάλων της, σταδιακά όμως άρχισε να αμφισβητείται από διάφορες κοινωνικές ομάδες, καθώς αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις ανάγκες και στα θέλω μιας σύγχρονης κοινωνίας. Ετσι το 1973 φάνηκε εξαρχής πως θα ήταν «εκρηκτικό».

Ιανουάριος 1973. ΑΣΟΕΕ, Πάντειο, Ιατρική 

Στις 7 Ιανουάριου σημειώθηκαν εκρήξεις βομβών της οργάνωσης ΕΑΝ σε δύο αυτοκίνητα αξιωματικών της στρατιωτικής αποστολής των ΗΠΑ. Επίσης εξερράγησαν βόμβες των οργανώσεων ΔΑ και Ανεξάρτητη Αριστερά σε αμερικανικά οχήματα στην Κηφισιά.

Στο διάστημα 18-22 Ιανουάριου 1973 έγινε η τρίτη δίκη της Ελληνικής Αντίστασης, με δεκατρείς κατηγορούμενους, για σχεδιαζόμενη απόδραση του Αλ. Παναγούλη. Καταδικάζονται ο Στ. Παναγούλης (τεσσεράμισι χρόνια) και άλλοι δέκα σε μικρότερες ποινές.

Στις 22 Ιανουάριου άρχισε η δίκη της ηγεσίας του ΚΚΕ Εσ. στο Πενταμελές Εφετείο Αθηνών. Η δίκη ολοκληρώθηκε στις 29 Ιανουάριου. Καταδικάστηκαν οι Μπ. Δρακόπουλος (δωδεκάμισι χρόνια), Μ. Παρτσαλίδης (δώδεκα χρόνια), Α. Παπαθανασοπούλου (τρία χρόνια) και άλλοι πέντε κατηγορούμενοι.

Στις 25 Ιανουάριου μοιράστηκε στην ΑΣΟΕΕ ένα κείμενο που έγινε γνωστό ως η «Μελέτη των 12 της ΑΣΟΕΕ» και αφορούσε όλα τα κεντρικά προβλήματα του πανεπιστημίου, όπως η εφαρμογή του νέου Καταστατικού Χάρτη της Ανώτατης Εκπαίδευσης με έντονες αιχμές εναντίον της χούντας.
Με εντολή Παττακού η σύγκλητος αποφάσισε την παραπομπή των «υπονομευτών της επανάστασης» στο Πειθαρχικό Συμβούλιο της ΑΣΟΕΕ προκειμένου να αποβληθούν και να αποκοπεί η ηγεσία του κινήματος από τους φοιτητές. Την ημέρα της παραπομπής τους (5 Φεβρουάριου) το μεγάλο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ πλημμύρισε από 1.500 φοιτητές που φώναζαν συνθήματα και τραγουδούσαν απαγορευμένα τραγούδια, όπως το «Πότε θα κάνει ξαστεριά» και Θεοδωράκη.

Ηταν η πρώτη μαζική δημόσια αντιδικτατορική εκδήλωση. Πλήθος διανοούμενων από την Ελλάδα και το εξωτερικό κινητοποιήθηκε και στήριξε τη διεκδίκηση ελευθερίας έκφρασης. Μεγάλη προβολή υπήρξε επίσης από τις ελληνικές εφημερίδες καθώς και τους ραδιοφωνικούς σταθμούς και τα έντυπα της Ευρώπης.
Η μεγάλη επιτυχία της «Μελέτης των 12» έγινε παράδειγμα προς μίμηση για πλήθος φοιτητών από διάφορες σχολές (Πάντειο, Βιομηχανική, Ιατρική κ.ά.). Το ποτάμι της μαζικής φοιτητικής δράσης φούσκωνε.

Στις 26 Ιανουάριου έκλεισε το ΕΜΠ με απόφαση της συγκλήτου, λόγω της συνεχιζόμενης αποχής των φοιτητών. Ακολούθησε διαδήλωση διαμαρτυρίας 1.500 φοιτητών από το ΕΜΠ στη Νομική, αναδίπλωση της συγκλήτου και επαναλειτουργία του Πολυτεχνείου (29/1). Στις 31 Ιανουάριου συνελήφθησαν δέκα φοιτητές της ΑΣΟΕΕ που εμπόδισαν ασφαλίτη να πάρει τα στοιχεία συναδέλφου τους. Οι Φοιτητές διώχθηκαν για τεντιμποϊσμό!

Φεβρουάριος. Καταδίκες και επιστρατεύσεις 

Στις 3 Φεβρουάριου καταδικάστηκαν δύο φοιτητές σε φυλάκιση επτάμισι μηνών για τα επεισόδια στην ΑΣΟΕΕ. Ακολούθησε συγκέντρωση 500 φοιτητών στο προαύλιο της σχολής σε ένδειξη αλληλεγγύης για δώδεκα συναδέλφους τους που είχαν παραπεμφθεί στο Πειθαρχικό επειδή συνέταξαν το περίφημο εκείνο υπόμνημα μεταρρυθμίσεων για τη σχολή τους.

Στις 5 Φεβρουάριου οι φοιτητές του ΕΜΠ αποφάσισαν γενική αποχή από τα μαθήματά τους. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν μικροσυμπλοκές με την αστυνομία και αποχές στο Πάντειο (6/2) και το Γεωλογικό (9/2), ενώ στις 13 Φεβρουάριου πραγματοποιήθηκε διαδήλωση φοιτητών στη Θεσσαλονίκη με πέντε συλλήψεις.

Κάτω από το βάρος των μαζικών φοιτητικών αντιδράσεων και την αποχή από τα μαθήματα, η χούντα απείλησε τους δημοκράτες φοιτητές με διακοπή των σπουδών τους και άμεση στράτευση. Ετσι στις 12 Φεβρουάριου η χούντα δημοσίευσε τον φοιτητικό νόμο ΝΔ1347/1973, που τροποποιούσε το άρθρο 18 του παλαιότερου ΝΔ 720/1970:

Βιβλία που φωτίζουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Τα πολιτικά μηνύματα για την 59η μαύρη επέτειο του Απριλιανού πραξικοπήματος

Βιβλία που φωτίζουν το Πολυτεχνείο

Με αφορμή τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 2023, κυκλοφόρησαν λίγο πριν, λίγο μετά, αρκετά και σημαντικά βιβλία που φώτισαν τα γεγονότα από πολλές, μέχρι τότε υποφωτισμένες πλευρές

 Μανώλης Πιμπλής

Με αφορμή τα 50 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, το 2023, κυκλοφόρησαν λίγο πριν, λίγο μετά, αρκετά και σημαντικά βιβλία που φώτισαν τα γεγονότα από πολλές, μέχρι τότε υποφωτισμένες πλευρές. Ακόμα και σήμερα, «οι γενιές θαυμάζουν τον μύθο, χωρίς να κατανοούν τα γεγονότα», λέει ο Ολύμπιος Δαφέρμος, από τους -ανένταχτους- πρωταγωνιστές του αντιδικτατορικού φοιτητικού κινήματος της περιόδου, σε κείμενό του στην πιο πρόσφατη των εκδόσεων αυτών, το βιβλίο «Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα» (εκδ. Τόπος). Βιβλίο που κυκλοφόρησε μόλις και στο οποίο συμμετέχουν με κείμενα 34 από τους τότε πρωταγωνιστές.

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι τον χορό άνοιξε το βιβλίο του Ιάσονα Χανδρινού «Ολη νύχτα εδώ: Μια προφορική ιστορία της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου» (Καστανιώτης 2019) με 84 συνεντεύξεις πρωταγωνιστών και αυτοπτών μαρτύρων που έδωσε άφθονο υλικό για μελέτη αλλά και για συζητήσεις. Το βιβλίο του Δαφέρμου «Μιλώ στα παιδιά μου για τη χούντα και το Πολυτεχνείο» (εκδ. Τόπος) κυκλοφόρησε το 2023, πάνω στην επέτειο, όπως και η 6η έκδοση της κλασικής μελέτης του «Φοιτητές και δικτατορία. Το Αντιδικτατορικό Φοιτητικό Κίνημα 1972-1973».

Το 2023 ωστόσο κυκλοφόρησε και το σημαντικό βιβλίο του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη «Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο – Οι αφανείς πρωταγωνιστές της εξέγερσης του 1973» (Θεμέλιο), βιβλίο που ήρθε να καλύψει ένα τεράστιο κενό. Κανείς δεν είχε μιλήσει εκτενώς και δεν είχε κάνει έρευνα για τους δεκάδες χιλιάδες που ξεχύθηκαν στους δρόμους συμπαραστεκόμενοι στους καταληψίες του Πολυτεχνείου, μετρώντας τουλάχιστον 24 νεκρούς και εκατοντάδες τραυματίες.

Στο ίδιο κλίμα και περίπου ταυτόχρονα εκδόθηκε το βιβλίο «Πολυτεχνείο 1973 – Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει», σε επιμέλεια και εισαγωγικά κείμενα Ιερώνυμου Λύκαρη και επίμετρο της Μαριάννας Τζιαντζή (Καστανιώτης), που διασώζει δεκάδες καταθέσεις στα δικαστήρια τραυματιών, συγγενών νεκρών και τραυματιών, αυτοπτών μαρτύρων σε σκηνές δολοφονιών και τραυματισμών και όλα αυτά φτιάχνοντας ένα χρονικό μέρα τη μέρα, ώρα την ώρα, που αναδεικνύει το πώς η αυθόρμητη εκκίνηση της φοιτητικής κατάληψης εξελίχθηκε σε λαϊκή εξέγερση.

Περίπου στον ίδιο χρόνο εκδόθηκε και το βιβλίο του Σταύρου Λυγερού, μέλους της Συντονιστικής Επιτροπής, «Η εξέγερση του Πολυτεχνείου. Μια ξεχασμένη κατάθεση», ενώ και τα πρακτικά ημερίδας που πραγματοποίησε το Ιδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία εκδόθηκαν με τίτλο «Εξέγερση του Πολυτεχνείου: 50 χρόνια μετά. Το γεγονός και οι συνέχειές του. Νέες προσεγγίσεις».

Σημαντική είναι η συνεισφορά στο θέμα και βιβλίων που αναφέρονται γενικότερα στη δικτατορία, όπως το βιβλίο του Κωστή Κορνέτη «Τα παιδιά της δικτατορίας» (Πόλις, 2015) αλλά και το πιο πρόσφατο του Δημήτρη Βεριώνη «Θάνατοι στη χούντα – Δολοφονίες, αντιδικτατορική δράση, ύποπτοι θάνατοι κατά την περίοδο 1967-1974», που καταγράφει το σύνολο των νεκρών – θυμάτων των κατασταλτικών μηχανισμών.

Μια πλούσια συγκομιδή που αλλάζει δραστικά το εύρος και την ποιότητα των γνώσεών μας πάνω στο θέμα, όσο και αν είναι βέβαιο ότι δεν έχουν ακόμα όλα ειπωθεί.

ΠΗΓΗ 

*** 

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας


Διαβάζουμε για το Πολυτεχνείο, συζητάμε για τη δημοκρατία

Τι γίνεται όταν κάποιος αποφασίζει για όλους; Πότε βρίσκουμε το θάρρος να πούμε «όχι»; Τι αλλάζει όταν ενώνουμε τις φωνές μας; Από ένα παραμύθι που διαβάζουμε στον κύκλο μέχρι ένα μυθιστόρημα που μας φέρνει κοντά στην καθημερινή ζωή στα χρόνια της χούντας, τα βιβλία δίνουν στα παιδιά διαφορετικούς τρόπους να προσεγγίσουν την ιστορία και να θέσουν τα δικά τους ερωτήματα.

Με αφορμή την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας μοιράζεται προτάσεις ανάγνωσης για παιδιά και εφήβους. Ορισμένα βιβλία μιλούν άμεσα για τη δικτατορία και τον Νοέμβρη του ’73. Άλλα, μέσα από αλληγορίες και φανταστικές ιστορίες, ανοίγουν τη συζήτηση για την εξουσία, τους αποκλεισμούς, την αλληλεγγύη και τη δύναμη της συλλογικής δράσης.

Σύρος / Παρασκευές με Σινεμά: Προβολή του ντοκιμαντέρ "ΜΕΓΑΡΑ", Παρασκευή 20/11, ώρα 21:00, στην αίθουσα "Κωνστ/νος Τουλούπης" των Λυκείων - Μάννα | Συνδιοργάνωση από τη Λέσχη Εκπαιδευτικών Σύρου και την Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου


Η Λέσχη Εκπαιδευτικών Σύρου και η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου σας προσκαλούν την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στην προβολή του ντοκιμαντέρ «Μέγαρα».

ΜΕΓΑΡΑ

🇬🇷 Ελλάδα | 1973 | 70’
Σκηνοθεσία: Σάκης Μανιάτης – Γιώργος Τσεμπερόπουλος
📅 Παρασκευή 20/11 | 21:00
📍 Αίθουσα Τουλούπη - Συγκρότημα Λυκείων, Λιβάδια Μάννα
🎟️ Είσοδος ελεύθερη
 
ΣΥΝΟΨΗ
 
Το έργο καταγράφει τον ξεσηκωμό των κατοίκων των Μεγάρων το 1973 ενάντια στην απόφαση της δικτατορίας να απαλλοτριώσει βίαια χιλιάδες στρέμματα αγροτικής γης και έναν αρχαίο ελαιώνα για την κατασκευή διυλιστηρίου πετρελαίου.
 
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ & ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΤΑΙΝΙΑΣ
 
Είδος: Ντοκιμαντέρ | Γλώσσα: Ελληνικά
Φωτογραφία / Μοντάζ: Σάκης Μανιάτης
Παραγωγή: Γιώργος Τσεμπερόπουλος – Σάκης Μανιάτης
 
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ
 
Την περίοδο της δικτατορίας (1972–1973), επιχειρήθηκε η βίαιη απαλλοτρίωση χιλιάδων στρεμμάτων στον κάμπο και τον αρχαίο ελαιώνα της Πάχης Μεγάρων για τη δημιουργία ενός τεράστιου βιομηχανικού συγκροτήματος και υπέρ-διυλιστηρίου, αρχικά συνδεδεμένου με το «Σχέδιο Ωμέγα» του Αριστοτέλη Ωνάση και στη συνέχεια με τα συμφέροντα του Στρατή Ανδρεάδη.
 
Τον Ιούλιο του 1973, σε ένα ταξίδι προς την Κόρινθο, ο σκηνοθέτης Γιώργος Τσεμπερόπουλος περνάει μπροστά από τον κατεστραμμένο ελαιώνα της Πάχης στα Μέγαρα. Το θέαμα συγκλονιστικό, οδηγεί αμέσως στην απόφαση της έρευνας και της καταγραφής. Οι κάτοικοι πρόθυμοι όχι μόνο να μιλήσουν αλλά κυρίως να αντισταθούν με κάθε μέσο στην απαλλοτρίωση της περιουσίας τους και στην οικολογική καταστροφή του τόπου τους.
 
«Είχαμε ένα υλικό που βγαίνει από μια πραγματικότητα, την οποία σεβαστήκαμε απόλυτα. Η γενική γραμμή μας ήταν: όσο γίνεται λιγότερη δική μας παρέμβαση, όχι σχόλιο, όχι ερωτήσεις…
Αυτό που θέλαμε να γίνει -και έγινε- ήταν ένα ντοκιμαντέρ άμεσο, λαϊκό. Ένα ντοκιμαντέρ που να μην απευθύνεται μόνο σε μια ελίτ, αλλά που να μπορεί να μετρήσει και να λειτουργήσει σε ένα πλατύ κοινό.
Μέσα στα Μέγαρα δεν αναλύονται σε βάθος επί μέρους στοιχεία της σύνθετης και αντιφατικής αυτής πραγματικότητας. Υπάρχουν όμως και μπορούν να χρησιμέψουν σαν αφετηρία για την όποια ανάλυση.»
- Γιώργος Τσεμπερόπουλος
 
Η ταινία κινητοποίησε την κοινή γνώμη σε όλη την Ελλάδα, μετατρέποντας τον αγώνα των Μεγαριτών σε σύμβολο αντίστασης ενάντια στα συμφέροντα της επταετίας. Η κάθοδός τους στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του ’73 αποτελεί μια εμβληματική στιγμή του αντιδικτατορικού αγώνα που αποτυπώνει τη σύμπραξη εργατών, αγροτών και φοιτητών. Η εξέγερση των Μεγαριτών (1973–1974) αποτελεί την πρώτη μαζική λαϊκή κινητοποίηση κατά της Χούντας των Συνταγματαρχών.
 
ΚΡΙΤΙΚΗ
 
«…Με αφορμή τη σημερινή κατάσταση της χώρας, ένα τέτοιο ντοκιμαντέρ όχι απλά φαίνεται πιο επίκαιρο από ποτέ, αλλά ξυπνά και ένα πολύ ενδιαφέρον ερώτημα: πόσο σημαντική είναι η κινηματογραφική παρέμβαση στα κοινωνικοπολιτικά πράγματα, ποιο ρόλο έχει, ή θα έπρεπε να έχει, το σινεμά - όχι μόνο στην μεταγενέστερη καταγραφή της Ιστορίας, αλλά στην παρούσα, άμεση συμμετοχή του σ’ αυτή»
- FLIX
 
🏆 ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΣΕ ΦΕΣΤΙΒΑΛ & ΒΡΑΒΕΥΣΕΙΣ
 
Στο 15ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης (1974), η ταινία τιμήθηκε με τα βραβεία Καλύτερης Ταινίας, Αρτιότερης Παραγωγής και το Βραβείο Κοινού.
 
Στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου (1974), απέσπασε το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο τμήμα Forum (Διεθνές Φόρουμ Νέου Κινηματογράφου).
 
ΣΥΝΔΙΟΡΓΑΝΩΣΗ
 
Λέσχη Εκπαιδευτικών Σύρου
Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου
 
Η προβολή πραγματοποιείται με τη στήριξη της σχολικής κινηματογραφικής ομάδας «Cineμαθαίνουμε».
 

«Το Ισραήλ δεν αλλάζει. Φύγετε»: Όταν Ισραηλινοί συγγραφείς εγκαταλείπουν τη σιωνιστική οντότητα και τη φασιστικοποιημένη κοινωνία της

almog Ισραηλινός ακαδημαϊκός που ετοιμάζεται να μετεγκατασταθεί στην Ελλάδα, καλεί τους συμπατριώτες του να εγκαταλείψουν το Ισραήλ.

«Το Ισραήλ δεν αλλάζει. Φύγετε», λέει Ισραηλινός συγγραφέας

Πηγή: Walla.com μέσω info-war.gr

Ο γνωστός Ισραηλινός κοινωνιολόγος Οζ Άλμογκ θεωρεί ότι η χώρα του έχει φτάσει σε «σημείο χωρίς επιστροφή». Τη χαρακτηρίζει «οιονεί φασιστική», καθώς το πρόβλημα υπερβαίνει την κυβέρνηση Νετανιάχου. Στα 66 του χρόνια, ετοιμάζεται να φύγει από το Ισραήλ και να μετεγκατασταθεί στην Ελλάδα. Με το νέο του βιβλίο συμβουλεύει τους συμπατριώτες του να κάνουν το ίδιο.

Με το νέο του βιβλίο ο Άλμογκ καταφέρνει ένα ισχυρό πλήγμα σε ένα από τα βαθύτερα ταμπού του σιωνισμού: το ζήτημα της εγκατάλειψης της πατρίδας. «Ούτε στους χειρότερους εφιάλτες μου δεν φανταζόμουν ότι θα έγραφα κάποτε ένα βιβλίο που θα προέτρεπε τους Ισραηλινούς να εγκαταλείψουν τη χώρα τους», δηλώνει σε συνέντευξή του στο ισραηλινό ειδησεογραφικό μέσο Walla, στις 14 Νοεμβρίου 2026.

Αφορμή για τη συνέντευξη είναι το νέο του βιβλίο, «Μια χώρα που απουσιάζει: Είναι καιρός να φύγουμε από το Ισραήλ;». Η απάντησή του είναι καταφατική, ιδιαίτερα για όσους θεωρούν ότι η σημερινή πραγματικότητα στο Ισραήλ συγκρούεται με τις αξίες τους.

Μιλώντας τηλεφωνικά από την Ελλάδα, όπου σχεδιάζει να εγκατασταθεί μετά τη συνταξιοδότησή του, ο ισραηλινός καθηγητής του Πανεπιστημίου της Χάιφα περιγράφει μια κοινωνία της οποίας το κοινωνικό συμβόλαιο καταρρέει, καθώς ο θρησκευτικός εθνικισμός και φανατισμός ολοένα και ενισχύονται.

Όπως σημειώνει το Walla, η κριτική του είναι οδυνηρή γιατί προέρχεται από «έναν άνθρωπο του δικού τους στρατοπέδου». Ο Άλμονγκ, γιος του πρώην αρχηγού του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού Ζεέβ Άλμογκ και της ερευνήτριας παιδικής λογοτεχνίας Γκεουλά Άλμογκ, προέρχεται από μια οικογένεια στενά συνδεδεμένη με την ιστορία και τους θεσμούς του ισραηλινού κράτους. Έφτασε να είναι ένας από τους γνωστότερους κοινωνιολόγους του Ισραήλ και εξέχων μελετητής της ισραηλινής κοινωνίας, καθώς αφιέρωσε δεκαετίες στη μελέτη της διαμόρφωσης της εθνικής ταυτότητας.

Στο σημαντικότερο ίσως έργο του, The Sabra: The Creation of the New Jew, που πρωτοεκδόθηκε στα εβραϊκά το 1997, εξέτασε τη δημιουργία του «Σάμπρα»: του νέου Εβραίου που γεννήθηκε στην Παλαιστίνη και ενσάρκωσε το ιδεώδες του σιωνιστικού κινήματος. Ανεξάρτητος, σωματικά δυνατός, κοσμικός και αφοσιωμένος στη συλλογικότητα, ο Σάμπρα αποτέλεσε το πρότυπο πάνω στο οποίο οικοδομήθηκε η νέα ισραηλινή ταυτότητα. Στο βιβλίο, ο Άλμογκ ανέλυε πώς η εκπαίδευση, τα κιμπούτς, τα νεανικά κινήματα, ο στρατός και οι εθνικοί μύθοι συνέβαλαν στη διαμόρφωσή του μύθου. Σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, ο ίδιος ερευνητής περιγράφει την αποσύνθεση αυτού του προτύπου.

«Μπορείς να αλλάξεις κυβέρνηση. Είναι πολύ δυσκολότερο να αλλάξεις μια κοινωνία», λέει. 

Η «πράσινη» λεηλασία με αριθμούς: Ακόμα και η «Καθημερινή» εκθέτει το επιτελικό κράτος

Η «πράσινη» λεηλασία με αριθμούς: Ακόμα και η «Καθημερινή» εκθέτει το επιτελικό κράτος

 

Η ίδια η πραγματικότητα γίνεται ο πιο αμείλικτος κατήγορος μιας κυβερνητικής πολιτικής. Και τότε δεν χρειάζονται ούτε καταγγελίες της αντιπολίτευσης ούτε αναλύσεις των «ενοχλητικών» δημοσιογράφων. Αρκεί το σημερινό πρωτοσέλιδο της Καθημερινής.

«Πουλάμε φθηνά ρεύμα τη μέρα, αγοράζουμε ακριβά το βράδυ», είναι ο χαρακτηριστικός τίτλος του δημοσιεύματος της εφημερίδας στις 14 Νοέμβρη 2026.

Μια φράση που συμπυκνώνει μια ολόκληρη ενεργειακή αντίφαση και εκθέτει τις επιλογές εκείνων που διαχειρίζονται την ενεργειακή πολιτική της χώρας, ενώ διαφημίζουν την «πράσινη μετάβαση» ως μεγάλο τους επίτευγμα.

Ας δούμε τι συμβαίνει πίσω από τις κυβερνητικές διακηρύξεις.

Η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια γνώρισε μια εντυπωσιακή επέκταση των φωτοβολταϊκών εγκαταστάσεων. Μόνο που η ανάπτυξη της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές δεν συνοδεύτηκε με την απαιτούμενη ταχύτητα από τις αναγκαίες υποδομές αποθήκευσης και αναβάθμισης των δικτύων.

Το αποτέλεσμα είναι μια ενεργειακή αγορά με έντονες διακυμάνσεις, στην οποία η μεγάλη παραγωγή ηλιακής ενέργειας τις μεσημεριανές ώρες δεν μπορεί πάντοτε να αξιοποιηθεί όταν υπάρχει πραγματική ανάγκη.

Τις ώρες της μεγάλης ηλιοφάνειας, η παραγωγή φωτοβολταϊκής ενέργειας αυξάνεται κατακόρυφα. Η υπερπροσφορά πιέζει τις χονδρεμπορικές τιμές ακόμη και προς το μηδέν, ενώ σημαντικές ποσότητες ενέργειας περικόπτονται ή διοχετεύονται στις διασυνοριακές αγορές.

Τις βραδινές ώρες, όταν η ηλιακή παραγωγή μηδενίζεται και η ζήτηση παραμένει υψηλή, η χώρα χρειάζεται άλλες πηγές ηλεκτροδότησης και εισαγωγές, με τις τιμές να ανεβαίνουν.

Η Βουλγαρία, έχοντας προχωρήσει ταχύτερα στην ανάπτυξη συστημάτων αποθήκευσης, αποκτά τη δυνατότητα να αποθηκεύει φθηνή ενέργεια και να την αξιοποιεί στις ώρες υψηλής ζήτησης, μεταξύ άλλων και στις εξαγωγές προς γειτονικές αγορές.

Μάλιστα, σε ανάλυση που δημοσιεύτηκε στις 11 Νοέμβρη στο Energiabook, με στοιχεία για το τρίτο τρίμηνο του 2026, καταγράφεται η αντιστροφή του εμπορικού ισοζυγίου ηλεκτρικής ενέργειας ανάμεσα στην Ελλάδα και τη Βουλγαρία: από πλεόνασμα σχεδόν 290 εκατομμυρίων ευρώ για την Ελλάδα κατά το πρώτο εξάμηνο, σε έλλειμμα 58,3 εκατομμυρίων ευρώ το τρίτο τρίμηνο.

Η ίδια ανάλυση αποδίδει σημαντικό μέρος της αύξησης των βραδινών εξαγωγών της Βουλγαρίας προς τις γειτονικές χώρες στη λειτουργία των συστημάτων αποθήκευσης.

Δεν πρόκειται, επομένως, για κάποιον μυστηριώδη ενεργειακό γρίφο. Πρόκειται για ένα πρόβλημα σχεδιασμού, υποδομών και λειτουργίας της αγοράς, με συγκεκριμένες οικονομικές συνέπειες.

Και το ερώτημα είναι αμείλικτο: Ποιος πληρώνει τον λογαριασμό; Ο ελληνικός λαός, φυσικά!

Γιατί η περίφημη «πράσινη μετάβαση», όπως υλοποιείται μέσα από το σημερινό μοντέλο της απελευθερωμένης αγοράς ενέργειας, δεν έχει ως κεντρικό κριτήριο την εξασφάλιση φθηνού ηλεκτρικού ρεύματος για την κοινωνική πλειοψηφία.

Η ενέργεια αντιμετωπίζεται ως εμπόρευμα, οι υποδομές ως πεδίο επενδυτικής δραστηριότητας και η ηλεκτροδότηση των νοικοκυριών ως μια ακόμη ευκαιρία κερδοφορίας για τους επιχειρηματικούς ομίλους.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τις επενδύσεις στις ΑΠΕ, αλλά αποφεύγει να απαντήσει στο ουσιαστικό ερώτημα: Πώς γίνεται μια χώρα που διαθέτει τόσο σημαντικό δυναμικό παραγωγής ανανεώσιμης ενέργειας να μην μπορεί να εξασφαλίσει ότι αυτή η δυνατότητα θα μεταφράζεται σε πραγματικά προσιτό ρεύμα για τα νοικοκυριά;

Και βέβαια, το πρόβλημα δεν περιορίζεται στην έλλειψη μπαταριών. Αφορά συνολικά τον σχεδιασμό των δικτύων, την αποθήκευση, την εξάρτηση από το φυσικό αέριο, τον τρόπο διαμόρφωσης των χονδρεμπορικών τιμών και τη λειτουργία του Χρηματιστηρίου Ενέργειας.

Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, στην έκθεση για την Ελλάδα, επισημαίνει την ανάγκη ενίσχυσης της αποθήκευσης και των ηλεκτρικών δικτύων, ενώ καταγράφει την αυξημένη εξάρτηση από το φυσικό αέριο και τις συνέπειές της στη μεταβλητότητα των τιμών.

Αυτά δεν είναι συνθήματα κάποιων «ιδεοληπτικών» που αμφισβητούν την κυβερνητική πολιτική. Είναι διαπιστώσεις που αποτυπώνονται σε επίσημες ευρωπαϊκές εκθέσεις.

Ας τελειώνουμε, λοιπόν, με το παραμύθι των «αρίστων» και της ενεργειακής επανάστασης.

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαστρεβλώνει τους Financial Times: Το 15,8% και η πραγματικότητα (ΓΡΑΦΗΜΑ)

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαστρεβλώνει τους Financial Times: Το 15,8% και η πραγματικότητα
Φωτ. αρχείου:(ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΜΗΤΣΟΣ/ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΥ/EUROKINISSI)

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαστρεβλώνει τους Financial Times: Το 15,8% και η πραγματικότητα

Το 15,8% του Κυριάκου Μητσοτάκη και η πραγματικότητα πίσω από τους αριθμούς των Financial Times για την αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ.

Μια διαστρεβλωμένη εκδοχή ενός δημοσιεύματος των Financial Times επικαλέστηκε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης στην κυριακάτικη ανάρτησή του, επιχειρώντας με αποσπασματική επίκληση πραγματικών στοιχείων να παρουσιάσει τη δική του (μισή) αλήθεια.

«Διάβασα και μια σύγκριση των Financial Times, σύμφωνα με την οποία, από το 2019, το ΑΕΠ ανά κάτοικο στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 15,8% αν αφαιρέσουμε τον πληθωρισμό. Από τις 17 οικονομίες που εξέτασαν, μόνο η Νότια Κορέα είχε μεγαλύτερη αύξηση».

Τα δεδομένα που παραθέτει ο πρωθυπουργός είναι ακριβή, μόνο που παραλείπει να αναφέρει ότι το θέμα του δημοσιεύματος, όπως μαρτυρά και ο τίτλος του, είναι «Πώς το δημογραφικό μπορεί να αλλοιώσει τα οικονομικά αφηγήματα». Με άλλα λόγια, το δημοσίευμα εξηγεί επί της ουσίας ότι όταν μετράς το κατά κεφαλήν ΑΕΠ και ο πληθυσμός μειώνεται, τότε είναι λογικό να καταγράφεται αύξηση και γι’ αυτό τον λόγο.

Οι FT δεν γράφουν ότι η Ελλάδα έγινε η δεύτερη πιο επιτυχημένη οικονομία ως προς την ευημερία των πολιτών της, όπως θα επιθυμούσε π.χ. η παρούσα κυβέρνηση. Αντίθετα, αναλύουν πώς η δημογραφική συρρίκνωση αλλάζει την κατάταξη των οικονομιών όταν η ανάπτυξη μετριέται ανά κάτοικο.

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει για τη δεύτερη θέση στην αύξηση του κατά κεφαλήν ΑΕΠ, αλλά η ίδια η ανάλυση των FT δείχνει ότι στην αύξηση της συνολικής οικονομικής παραγωγής η Ελλάδα βρίσκεται μόλις στην έβδομη θέση.

Και κυρίως, η κατάταξη αυτή δεν απαντά στο ερώτημα αν βελτιώθηκε αναλόγως η καθημερινή οικονομική κατάσταση των πολιτών.

Τι πραγματικά γράφουν οι Financial Times

Τα στοιχεία που παρουσιάζουν οι FT, επικαλούμενοι τη βάση δεδομένων του ΔΝΤ, είναι:

Μεταβολή πραγματικού κατά κεφαλήν ΑΕΠ, 2019–2026 (Σωρευτική αύξηση, χωρίς την επίδραση του πληθωρισμού):

Νότια Κορέα: 16,3%

Ελλάδα: 15,8%

ΗΠΑ: 13,3%

Πορτογαλία: περίπου 9%

Ιταλία: περίπου 9%

Γερμανία: κάτω από 1%

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης διαστρεβλώνει τους Financial Times: Το 15,8% και η πραγματικότητα

Επομένως, η Ελλάδα είναι πράγματι δεύτερη μεταξύ των 17 οικονομιών που εξετάζονται, αλλά υπάρχει μια κρίσιμη παράμετρος: Το δημογραφικό.

Οι FT εξηγούν ότι η Ελλάδα εμφανίζει τόσο υψηλή επίδοση στο κατά κεφαλήν ΑΕΠ εν μέρει επειδή ο πληθυσμός της μειώνεται. Πώς λειτουργεί αυτό; Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ προκύπτει από τη διαίρεση του συνολικού ΑΕΠ με τον πληθυσμό.

Επομένως, όταν μια χώρα αυξάνει την παραγωγή της αλλά ταυτόχρονα μειώνεται ο πληθυσμός της, η αύξηση του ΑΕΠ ανά κάτοικο είναι μεγαλύτερη από την αύξηση του συνολικού ΑΕΠ. Αυτό ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα.

Και οι FT κάνουν μια δεύτερη σύγκριση, η οποία είναι εξαιρετικά αποκαλυπτική: