Σύρος-Τήνος: Ψήφισμα αλληλεγγύης στους κατοίκους της Τήνου που διώκονται επειδή υπερασπίστηκαν ειρηνικά το νησί τους, επειδή είπαν “όχι” στις ανεμογεννήτριες

Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ) - Παράρτημα Κυκλάδων

 

Ψήφισμα αλληλεγγύης στους διωκόμενους κατοίκους της Τήνου

Διώκονται επειδή υπερασπίστηκαν ειρηνικά το νησί τους, επειδή είπαν “όχι” στις ανεμογεννήτριες

 

Τη Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2026, δεκάδες κάτοικοι της Τήνου σύρονται για δεύτερη φορά για να δικαστούν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σύρου. Υφίστανται μια δεύτερη ταλαιπωρία και οικονομική αιμορραγία μετά την αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσής τους που ήταν να πραγμα­τοποιηθεί στις 12 Ιανουαρίου 2026.

Δικάζονται, έπειτα από κατάθεση αγωγής SLAPP από εταιρεία αιολικών και αυτεπάγγελτες διώξεις από την αστυνομία, για τις ειρηνικές διαμαρτυρίες τους ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννη­τριών στις βουνοκορφές του νησιού τους.

Κατηγορούνται για βία κατά υπαλλήλων από κοινού και παράνομη βία από κοινού, παρότι οι κινη­τοποιήσεις τους ήταν ειρηνικές. Αυτό που εξέφρασαν ήταν η ανησυχία τους για την αλλοίωση του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου, όπως και η αποφασιστικότητά τους να διεκδικήσουν το δικαίωμα της συμμετοχής τους στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν στο μέλλον του νησιού τους.

Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο στην Τήνο. Αφορά στο δικαίωμα των πολιτών στη διαμαρτυρία ενάντια στην πολιτική που ευνοεί την επέλαση της, καταστροφικής για το περιβάλλον της χώρας μας, ενεργειακής φρενίτιδας: στεριές, θάλασσες και νησιά, βουνά και αγροτική γη, δάση, ποτάμια και λίμνες γίνονται βορά στην αδηφάγα ενεργειακή βιομηχανία. Αφορά στην ελευθερία της έκφρα­σης και στη δυνατότητα των τοπικών κοινωνιών να διεκδικούν περιβαλλοντική και κοινωνική δι­καιοσύνη και συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων που αφορούν στο μέλλον του τόπου τους. Αφορούν στην υπεράσπιση των κοινών αγαθών που αποστερούνται από την κοινωνική πλειοψηφία για να παραδοθούν στην αυτοκτονική για το μέλλον του πλανήτη εμπορευματοποίηση του φυσικού περι­βάλλοντος: του νερού, του δημόσιου αστικού χώρου, του βουνού, του δάσους...

Το Παράρτημα Κυκλάδων της Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ) στη­ρίζει τον δίκαιο αγώνα των κατοίκων της Τήνου και στέκεται στο πλευρό τους.

Οι αγώνες δεν ποινικοποιούνται ούτε καταστέλλονται.

Στις 16 Φεβρουαρίου 2026 δικάζεται η ίδια η ιδέα ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζο­νται τον τόπο τους. Δικάζεται η συλλογική αξιοπρέπεια του τηνιακού λαού, που απαίτησε σεβασμό, δημοκρατία και συμμετοχή στις αποφάσεις.

Ο αγώνας για το μέλλον των νησιών μας δεν είναι ποινικό αδίκημα. Είναι πράξη αντίστασης, αξιο­πρέπειας και ευθύ­νης απέναντι στις μελλοντικές γενιές.

Ζητάμε την άμεση αθώωση των αγωνιστών κατοίκων της Τήνου!

Καλούμε φορείς, σωματεία εργαζομένων, συλλόγους, συλλογικότητες και πολίτες της Σύρου να συ­μπαρασταθούν στους διωκόμενους αγωνιστές κατοίκους της Τήνου. 

Καλούμε σε συγκέντρωση συ­μπαράστασης τη Δευτέρα 16 Φεβρουαρίου και ώρα 9:00 στα δικαστήρια.

06 Φλεβάρη 2026

Παράρτημα Κυκλάδων της ΠΕΣΕΚ

Σύρος: Αίτημα της Ένωσης Γονέων για συζήτηση στο δημοτικό συμβούλιο σχετικά με το ζήτημα της έλλειψης χώρων παιχνιδιού, ψυχαγωγίας και άθλησης παιδιών στο νησί

Ένωση Γονέων Δήμου Σύρου - Ερμούπολης: Αίτημα ενημέρωσης για το ζήτημα της έλλειψης χώρων παιχνιδιού, ψυχαγωγίας και άθλησης παιδιών στην Σύρο .

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,

αξιότιμες, αξιότιμοι Σύμβουλοι,

με αφορμή ηλεκτρονικό μήνυμα συμπολιτών, γονέων παιδιών προσχολικής & σχολικής ηλικίας που αφορά στην έλλειψη λειτουργικών χώρων παιχνιδιού, ψυχαγωγίας και αθλητισμού στο νησί μας θα θέλαμε να επισημάναμε τα εξής :

1. Ή Ένωσή μας ως δευτεροβάθμιο όργανο των συλλόγων γονέων του νησιού μας, έχουμε επανειλημμένα αναφερθεί με έγγραφά μας στην προβληματική κατάσταση που επικρατεί στο νησί μας όσο αφορά στους ελευθέρους χώρους παιχνιδιού, ψυχαγωγίας και αθλητισμού στο νησί μας. Πριν ακόμη από το ξεκίνημα της θητείας σας στο αξίωμα του Δημάρχου είχαμε απευθυνθεί ( αρ. πρωτ. 169/12.09.2023) σε εσάς όπως και όλους τους υποψηφίους Δημάρχους και Περιφερειάρχες, επισημαίνοντας το μεγάλο πρόβλημα έλλειψης χώρων ψυχαγωγίας και άθλησης για τα παιδιά και την νεολαία του νησιού μας. Όλοι είμαστε γνώστες μικροατυχημάτων που έχουν συμβεί στην Πλατεία Μιαούλη, η οποία αναγκαστικά αποτελεί χώρο παιχνιδιού για πολλά παιδιά, διαφόρων ηλικιών, με αποτέλεσμα τους μικρούς και σημαντικότερους τραυματισμούς λόγω της ακαταλληλότητας του χώρου.

2. Δυστυχώς, όπως εκτιμούν και πολλοί συμπολίτες, γονείς παιδιών σχολικής και προσχολικής ηλικίας, το τελευταίο διάστημα η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί, ενώ επιπρόσθετα διαιωνίζονται ή και επιδεινώνονται προβλήματα που αφορούν σε υπάρχοντες χώρους ( π.χ. παιδικές χαρές στην Μεταμόρφωση, στα Πευκάκια, παραπλέυρως του Νοσοκομείου που δεν λειτουργούν, χώροι που παραμένουν αναξιοποίητοι όπως το κηπάριο Μεταμόρφωσης, την περιορισμένη λειτουργία χώρων όπως του Πάρκου Κυκλοφοριακής Αγωγής κ.α. ). Παράλληλα η ήδη σημαντικότατη έλλειψη επάρκειας χώρων αθλητισμού διαιωνίζεται με την χρόνια επισκευή του Κλειστού Γηπέδου «Δ. Βικέλας» , τα προβλήματα λειτουργίας του κολυμβητηρίου και του προπονητηρίου στίβου της Βάρης.

3. Επιπρόσθετα σημαντική είναι η έλλειψη δωρεάν δημοτικών αθλητικών και άλλων προγραμμάτων δημιουργικής απασχόλησης όπως συμβαίνει σε άλλους Δήμους της χώρας μας, αναγκάζοντας πολλές οικογένειες να επιβαρύνουν τον ήδη επιβαρυμένο από την οικονομική κατάσταση οικογενειακό προϋπολογισμό .

4. Όπως ίσως αντιλαμβάνεσθε, η δύσκολη οικονομική κατάσταση που αντιμετωπίζει σημαντικός αριθμός συμπολιτών, οι ανάγκες των παιδιών μας αλλά και η θεσμική υποχρέωση της Αυτοδιοίκησης, επιβάλλουν την ύπαρξη δωρεάν σύγχρονων και επαρκών χώρων για την ψυχαγωγία και την άθληση των παιδιών και της νεολαίας μας. Δεν μπορούμε να διαπιστώνουμε για παράδειγμα το εθισμό της νεολαίας στις ηλεκτρονικές οθόνες ή την υιοθέτηση ανθυγιεινών συμπεριφορών, όταν αδιαφορούμε ή έστω δεν ανταποκρινόμαστε στοιχειωδώς στις υποχρεώσεις μας, για την πρόταση εναλλακτικών λύσεων.

5. Επισημαίνεται ότι ενώ οι υπάρχοντες χώροι είναι ήδη ανεπαρκείς με τα σύγχρονα κριτήρια, δεν έχει υποπέσει στην αντίληψή μας κάποιος σχεδιασμός που να αφορά στο άμεσο ή απώτερο μέλλον, γεγονός που δημιουργεί εύλογους προβληματισμούς.

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,

αξιότιμες, αξιότιμοι Σύμβουλοι,

όπως πληροφορούμαστε μέσω του τύπου και τα συνέδρια της κεντρικής Ένωσης Δήμων ( ΚΕΔΕ) η χρόνια υποχρηματοδότηση από την Πολιτεία μέσω της μη απόδοσης του μεγαλύτερου τμήματος των, νομίμως, αναλογούντων Αυτοτελών Πόρων στους Δήμους δημιουργεί μεγάλα προβλήματα τόσο στην επαρκή στελέχωση των Δήμων ( τεχνικές υπηρεσίες, φύλαξη κ.λ.π.) που προφανώς δυσχεραίνουν την υλοποίηση παρόμοιων σχεδιασμών.

Δυστυχώς όμως πέραν όλων αυτών αντιμετωπίζουμε έλλειψη υπεύθυνης ενημέρωσης ενώ δεν αντιλαμβανόμαστε ότι οι χώροι που έχουν ανάγκη τα παιδιά μας αποτελούν ζήτημα απόλυτης προτεραιότητας όπως θα έπρεπε.

Σε συνέχεια όλων των παραπάνω και συνηγορώντας στο αίτημα των συμπολιτών μας παρακαλούμε για τον προγραμματισμό είτε ειδικής συνεδρίασης του Δημοτικού Συμβουλίου για το ζήτημα των χώρων ψυχαγωγίας και αθλητισμού για τα παιδιά μας είτε διακριτού θέματος σε άλλη συνεδρίαση και αναμένουμε την ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων.

Πλήρης κάλυψη των ασύδοτων σχολαρχών ιδιωτικών σχολείων από το υπουργείο Παιδείας

Πλήρης κάλυψη των ασύδοτων σχολαρχών από το υπουργείο Παιδείας

«Ο έρωτας και ο βήχας δεν κρύβονται» λέει μια λαϊκή ρήση και το υπουργείο Παιδείας, ειδικά επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη, φροντίζει να δείξει σε κάθε ενέργειά του τον μεγάλο έρωτα που έχει στους σχολάρχες και γενικά την «ιδιωτική πρωτοβουλία» και την επιχειρηματική λειτουργία της εκπαίδευσης.

Οχι μόνο κατάργησε κάθε νομοθετική διάταξη που προσέφερε έστω και μια υποτυπώδη προστασία των ιδιωτικών εκπαιδευτικών ή δεν εφάρμοσε ποτέ στην πράξη τους νόμους για τους παράνομους τίτλους σπουδών των ιδιωτικών ΤΕΕ (ν. 3507/2007) και για την ψηφιακή πλατφόρμα για τα φροντιστήρια (ν. 4415/2016 ), αλλά καλύπτει συστηματικά και συνειδητά καθημερινά τους σχολάρχες για το όργιο παρανομιών στα «μαγαζιά» τους.

Μάλιστα δεν έχει την παραμικρή τσίπα να πει τα πιο χοντρά ψέματα και να διαστρεβλώσει την αλήθεια.

Η Ζαχαράκη, λοιπόν, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση βουλευτή της Νίκης «αναγνώρισε» επισήμως ότι τα τελευταία 3 χρόνια έχουν συμβεί μόλις …2 παραβιάσεις της νομοθεσίας στα ιδιωτικά σχολεία!

Η εξοργιστική απάντηση της υπουργού Παιδείας είναι φτύσιμο στα μούτρα των ιδιωτικών εκπαιδευτικών, που βιώνουν καθημερινά μικρότερες ή μεγαλύτερες παραβιάσεις της νομοθεσίας στα ιδιωτικά σχολεία (ειδικά σε ορισμένα η κατάσταση έχει ξεφύγει παντελώς), όπως εργασία σε ημέρες και ώρες εκτός εργασιακού ωραρίου χωρίς αμοιβή, καθυστερημένη καταβολή αποδοχών, συνοδεία σε σχολικά, εκδικητικές απολύσεις, κ.λπ.

Σε ανακοίνωση-καταγγελία για την συμπεριφορά του ΥΠΑΙΘΑ και για την προκλητική απάντηση Ζαχαράκη, η ΟΙΕΛΕ αναφέρει πως το σχολικό έτος 2022-23 μόλις 2 από τις 49 καταγγελίες που η ΟΙΕΛΕ κατέθεσε τους τελευταίους 12 μήνες, «ελέγχθηκαν» από τις αρμόδιες υπηρεσίας, ενώ για ΚΑΜΙΑ από αυτές δεν επιβλήθηκε οποιαδήποτε κύρωση σε ιδιοκτήτη ιδιωτικού σχολείου!

Μάλιστα για τις 49 αυτές καταγγελίες, η ΟΙΕΛΕ έλαβε 22 (!) καθαρά προσχηματικές απαντήσεις, αφού για τις περισσότερες εξ αυτών ήταν είτε μια απλή διαβίβαση της καταγγελίας στα σχολεία (!), είτε η αντιγραφή διατάξεων νόμων χωρίς κανένα νόημα.

Είναι γνωστό επίσης ότι οι σχολάρχες ενημερώνονται προκαταβολικά για τους «ελέγχους» που θα ασκήσουν οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης, ώστε να προλάβουν να κουκουλώσουν τα κακώς κείμενα. Σε άλλες δε περιπτώσεις, υπάλληλοι-σφουγγοκωλάριοι της Διεύθυνσης δίνουν εσκεμμένα λανθασμένες πληροφορίες στους εκπαιδευτικούς ή τους εκφοβίζουν.

Στην ανακοίνωσή της, η ΟΙΕΛΕ, αναφέρει υποθέσεις καραμπινάτης παρανομίας, που όμως εσκεμμένα απέκρυψε η ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ και δεν συμπεριέλαβε στις 2 παρανομίες που …«αναγνώρισε», όπως

• Η υπόθεση του ιδιωτικού σχολείου της Θεσσαλονίκηςπου το λεβητοστάσιό του έπιασε φωτιά (!) και δεν κάλεσε καν την πυροσβεστική, θέτοντας σε κίνδυνο τη ζωή δεκάδων παιδιών και εργαζόμενων;
• Υποθέσεις παράνομης καλοκαιρινής εργασίας και παράνομης εργασίας εκπαιδευτικών τα Σαββατοκύριακα σε σχολείο της Θεσσαλίας;
• Υποθέσεις σε ιδιωτικά σχολεία στην Κρήτη, όπως απόλυση εγκύου, μη καταβολή μισθών τους καλοκαιρινούς μήνες, παραποίηση μισθοδοτικών καταστάσεων;
• Υποθέσεις πρώιμης έναρξης (έως και 20 ημερών!) του διδακτικού έτους με τους εκπαιδευτικούς να σέρνονται μέχρι και σε …εξοχικές κατοικίες (!!) ιδιοκτήτριας για …σεμινάρια στη μέση του Αυγούστου;

Η ανακοίνωση της ΟΙΕΛΕ:

Μισθοί και νέο καθεστώς συλλογικών συμβάσεων - Του Γιάννη Τόλιου*

Η συμφωνία υπουργείου Εργασίας και κοινωνικών εταίρων στα χέρια της Νίκης Κεραμέως | ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΗΣ/EUROKINISSI

Μισθοί και νέο καθεστώς συλλογικών συμβάσεων

Γιάννης Τόλιος*

Οι προτάσεις της υπουργού Κεραμέως που ανακοίνωσε δημόσια, πλαισιωμένη από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο και τους εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων, ήταν σε μεγάλο βαθμό επικοινωνιακό τρικ.

Στο τέλος Γενάρη 2026, κατατέθηκε στη Βουλή ν/σ με νέες ρυθμίσεις για τις συλλογικές συμβάσεις εργασίας, δίνοντας την ευκαιρία στην κυβέρνηση και στην κ. Κεραμέως να μιλούν για φιλεργατική πολιτική! Καλό θα είναι να μην ξεχνάμε ότι στην περίοδο όλων των μνημονίων (τα οποία ψήφισε και η Ν.Δ.!) αλλά και μετά την τυπική λήξη τους (2018) και την ανάληψη (από το 2019) της διακυβέρνησης από τη Ν.Δ., συνεχίστηκε η… «σφαγή των αμνών»! Σύμφωνα με μελέτη του ΙΝΕ-ΓΣΕΕ, ενώ το 2009 ο μέσος ετήσιος μισθός στην Ελλάδα σε όρους αγοραστικής δύναμης (22.107 ευρώ) αντιστοιχούσε στο 91,8% του μέσου ευρωπαϊκού (24.087 ευρώ), το 2019 η αναλογία αυτή μειώθηκε στο 61,2% (18.204 ευρώ στην Ελλάδα έναντι 29.738 ευρώ στην Ε.Ε.) και το 2024 ήταν ακόμα χαμηλότερα, στο 59,1% (21.486 ευρώ στην Ελλάδα έναντι 36.382 στην Ε.Ε.)¹.

Σημαντικό ρόλο στην αύξηση της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, παίζουν οι εργασιακές ρυθμίσεις, τα εργασιακά δικαιώματα και η κατάσταση στο συνδικαλιστικό κίνημα. Πριν από τα μνημόνια, οι Εθνικές Γενικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΕΣΓΣΣΕ) και η επεκτασιμότητα μιας σύμβασης στο σύνολο του κλάδου ήταν ένα μέσο άμυνας. Οι κλαδικές Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας (ΣΣΕ) υπερίσχυαν των επιχειρησιακών, η 6μηνη μετενέργεια (αυτόματη επεκτασιμότητα) ήταν πλήρης και οι μονομερείς προσφυγές στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ) αποτελούσαν όπλο πραγματικής προστασίας. Μετά το 2010, με την εφαρμογή των μνημονίων, ο καθορισμός των εργασιακών αμοιβών γινόταν από το 2012, με κυβερνητικές αποφάσεις, με αποτέλεσμα τη μεγάλη συρρίκνωση των πραγματικών μισθών και συντάξεων σε σχέση με την αύξηση του ΑΕΠ και το ύψος του πληθωρισμού. Από την άλλη, οι νέες θεσμικές ρυθμίσεις και η γραφειοκρατική στάση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ αποδυνάμωσαν σε μεγάλο βαθμό τα συνδικάτα, διευκολύνοντας αντικειμενικά την επιβολή αντεργατικών μέτρων στις αμοιβές, συνθήκες εργασίας, μέτρα υγιεινής και ασφάλειας στους χώρους εργασίας (θανατηφόρα ατυχήματα) κ.ά. Αποτέλεσμα, το ποσοστό κάλυψης των εργαζομένων με «ΣΣΕ» έφτασε στις αρχές του 2025 να είναι μόλις 10,6% (αρνητική πρωτιά στις χώρες της ευρωζώνης), ενώ οι επιχειρησιακές κάλυπταν μόνο 5,65% των εργαζόμενων και οι «κλαδικές», που κατοχυρώνουν υψηλότερες αυξήσεις, ήταν μετρημένες στα δάχτυλα!

Το 2025 η κυβέρνηση αποφάσισε την επαναφορά των ΣΣΕ με… «προϋποθέσεις»! Οι προτάσεις της υπουργού Κεραμέως που ανακοίνωσε δημόσια, πλαισιωμένη από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο και τους εκπροσώπους των εργοδοτικών οργανώσεων (ΣΕΒ, ΓΣΕΒΕΕ, ΕΣΕΕ, ΣΕΤΕ, ΣΒΕ), ήταν σε μεγάλο βαθμό επικοινωνιακό τρικ. Με το νέο θεσμικό πλαίσιο, γίνονται οριακές βελτιώσεις, ενώ ταυτόχρονα υπάρχουν ρυθμίσεις που αναιρούν κρίσιμα σημεία των συλλογικών διαπραγματεύσεων.

«Το νέο καθεστώς δεν αποκατέστησε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), ούτε την επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων στον ΟΜΕΔ» 

Ειδικότερα προβλέπεται διεύρυνση του ποσοστού κάλυψης των εργαζομένων με ΣΣΕ από το 50% στο 40%, ενώ σε περίπτωση κάλυψης κάτω του 40%, παρέχεται στη ΓΣΕΕ η αρμοδιότητα σύναψης ΣΣΕ με πρόσκληση διαπραγμάτευσης στα δύο μέρη. Επανέρχεται επίσης η «μετενέργεια» (αυτόματη επέκταση των ΣΣΕ) για όλους τους εργαζόμενους, με κατάργηση της σχετικής μνημονιακής ρύθμισης. Ωστόσο, η διάρκειά της δεν επανέρχεται στο εξάμηνο, αλλά παραμένει στο τρίμηνο!

Στην ουσία, το νέο καθεστώς δεν αποκατέστησε την Εθνική Γενική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΓΣΣΕ), ούτε την επεκτασιμότητα των κλαδικών συμβάσεων και το δικαίωμα μονομερούς προσφυγής των εργαζομένων στον ΟΜΕΔ. Αποκατέστησε μόνο το δικαίωμα της ΓΣΕΕ να αναμιγνύεται στις διαπραγματεύσεις των κλαδικών συμβάσεων (δυνατότητα συνυπογραφής με ομοσπονδίες και κλαδικά συνδικάτα), ενώ την απέκλεισε στο να διεξάγει διαπραγματεύσεις για την ΕΓΣΣΕ.

«Grosso Pliatsikofication» Νο 1 έως 6 / Οι έξι πρώτες ενότητες που αφορούν στη διαχρονική ληστεία στις συντάξεις και στις εισφορές εργαζομένων και συνταξιούχων στα ασφαλιστικά ταμεία

Το 『Grosso Pliatsikofication.1-6』στα ασφαλιστικά ταμεία και στις συντάξεις

Σε μία -τύπου έκδοση- οι έξι πρώτες ενότητες του «Grosso Pliatsikofication» (έρευνες, κείμενα, σχόλια κ.λπ.), από την ομώνυμη στήλη της ΠΕΣΕΚ, που αφορούν στη διαχρονική ληστεία στις συντάξεις και στις εισφορές εργαζομένων και συνταξιούχων στα ασφαλιστικά ταμεία. 

Πρόκειται μια υβριδική φράση που «κατασκευάστηκε», με δομικά υλικά την ιταλική λέξη «grosso» (=μεγάλο, χοντρό, τεράστιο, π.χ., «colpo grosso», την σλαβικής προέλευσης- αλβανική λέξη «pliatsiko»(= λεηλασία, η αρπαγή χωρίς κανόνες), το πλιάτσικο δηλαδή που λέμε και στην... κοινή νεοελληνική.  Επίσης,  από την κατάληξη «-fication» (αγγλικά / λατινικά), που δίνει την αίσθηση διαδικασίας ή μετατροπής, όπως γα παράδειγμα οι αγγλικές λέξεις  «simplification» και «electrification».

Συνεπώς, το «grosso pliatsikofication» μπορεί να αποδοθεί ως η διαδικασία της μεγάλης λεηλασίας  Από τη σατυρική υπερβολή της λέξης καταδεικνύεται ότι δεν μιλάμε για απλό «πλιάτσικο», αλλά για μια θεσμοθετημένη, μαζική, «επίσημη» λεηλασία, που ντύθηκε με τεχνοκρατικό κοστούμι για να μας ληστέψει. 

Περιεχόμενα συνημμένου:

❶ Η σφραγίδα μιας εποχής κατά την οποία ασφάλιση και συντάξεις μετατράπηκαν σε πεδίο λεηλασίας

❷ Τι έχουν χάσει οι συνταξιούχοι από το 2010 μέχρι σήμερα

❸ Σύντομο ιστορικό για το διαχρονικό πλιάτσικο στα ασφαλιστικά ταμεία και στις συντάξεις

❹ Η ιστορία και η κατάργηση των Δώρων στην Ελλάδα. Δράσεις/πρωτοβουλίες ΠΕΣΕΚ για την επαναφορά τους

❺ Για να είσαι το «καλό παιδί του ΝΑΤΟ» τα... σκας χοντρά και γίνεσαι «χορηγός» των σφαγείων του

❻ Δημογραφικό: Γηράσκω αεί εργαζόμενος και εκμεταλλευόμενος, τελικώς...

↱Εδώ για να κατεβάσετε το «Grosso pliatsikofication.1-6» σε αρχείο pdf

ΠΗΓΗ

- ΣΧΕΤΙΚΗ η ανάρτηση στο μπλογκ μας και με τα προηγούμενα 5 της σειράς «Grosso Pliatsikofication»:  

• «Grosso Pliatsikofication»*: Η μεγάλη ληστεία-λεηλασία των συντάξεων για «του ΝΑΤΟ τα σφαγεία» και όχι μόνο (ΠΙΝΑΚΕΣ)

«Ισραηλινή φέτα» πουλάνε οι στρατηγικοί σύμμαχοι του Μητσοτάκη, αλλά προσπαθούν και να «στρατολογήσουν» Έλληνες επιστήμονες

«Ισραηλινή φέτα» πουλάνε οι στρατηγικοί σύμμαχοι του Μητσοτάκη…

Την είδηση μας την έστειλε αναγνώστης, που βρήκε στο Ιντερνετ διαμαρτυρία για την κυκλοφορία «ισραηλινής φέτας», η οποία παραβιάζει το ΠΟΠ (φωτογραφία δίπλα).

Είναι γνωστό ότι στις ΗΠΑ κυκλοφορεί λευκό τυρί, που παράγεται από αγελαδινό γάλα, σαν φέτα. Εδώ, όμως, δεν έχουμε να κάνουμε με «αμερικάνικη φέτα» από αγελαδινό γάλα, αλλά με «ισραηλινή φέτα» από πρόβειο γάλα (αυτό ισχυρίζεται η συσκευασία), που ο εισαγωγέας της στις ΗΠΑ την πλασάρει σαν ίδια με την ελληνική φέτα.

Εισαγωγέας είναι η αμερικάνικη αλυσίδα σούπερ μάρκετ «Trader Joe’s», που -όπως λέει- αγοράζει τη «φέτα» από «τυροκόμο τέταρτης γενιάς στο Ισραήλ, του οποίου η οικογένεια δραστηριοποιείται στον χώρο των γαλακτοκομικών εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα». H ίδια αλυσίδα πουλάει και «αμερικάνικη φέτα» από αγελαδινό γάλα. Την «ισραηλινή φέτα», όμως την ξεχωρίζει και την παρουσιάζει σαν ίδια με την ελληνική.

Διαβάστε πώς παρουσιάζει την «ισραηλινή φέτα» στην ιστοσελίδα της, για να φαίνεται ίδια με την ελληνική (προϊόντα της Μεσογείου και τα δύο!):

«Από καιρό θεωρούμε τη φέτα σχεδόν συνώνυμη με τη μεσογειακή κουζίνα. Στην πραγματικότητα, δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε ένα μεσογειακό γεύμα χωρίς αυτήν. Μπορείτε άραγε να φανταστείτε μια τραγανή σπανακόπιτα χωρίς κρεμώδη φέτα; Δεν θα έμοιαζε το φαλάφελ κάπως μοναχικό χωρίς λίγα τρίμματα φέτας; Και μια ελληνική σαλάτα χωρίς φέτα δεν θα κατέληγε απλώς μια σαλάτα χωρίς πατρίδα; Ευτυχώς, δεν χρειάζεται να ασχολούμαστε με τέτοιες ανησυχητικές υποθέσεις, γιατί έχουμε πάντα διαθέσιμη την ισραηλινή φέτα της Trader Joe’s.

Επειδή η φέτα έχει τόσο μακρά και πλούσια ιστορία – τα αρχεία δείχνουν ότι η φέτα και παρόμοια τυριά καταναλώνονται στη Μεσόγειο εδώ και χιλιάδες χρόνια και μάλιστα αναφέρονται στην Οδύσσεια του Ομήρου – ξέραμε ότι χρειαζόμασταν έναν προμηθευτή που να σέβεται αυτή την παράδοση. Γι’ αυτό απευθυνθήκαμε σε έναν τυροκόμο τέταρτης γενιάς στο Ισραήλ, του οποίου η οικογένεια δραστηριοποιείται στον χώρο των γαλακτοκομικών εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα. Η φέτα του μιλά από μόνη της: κρεμώδης, θρυμματιστή και γεμάτη γεύση, με υπέροχα απαλή υφή και ήπια, δροσερή οξύτητα – ακριβώς όπως πρέπει να είναι μια καλή φέτα.

Παρόλο που προτείνουμε να χρησιμοποιήσετε αυτή την ισραηλινή φέτα με όλους τους τρόπους που συνήθως χρησιμοποιείτε μια νόστιμη μεσογειακή φέτα, σας ενθαρρύνουμε επίσης θερμά να τη δοκιμάσετε ως επιτραπέζιο τυρί, ως μέρος μιας πιατέλας τυριών ή ακόμα και ψητή. Μια φέτα τέτοιας ποιότητας, με τη διακριτική της οξύτητα και την εκλεπτυσμένη αλμυρότητα, αξίζει να απολαμβάνεται με ηρεμία, ιδίως μαζί με ένα ποτήρι δροσερό ή ελαφρώς ημίγλυκο λευκό κρασί».

Ψάχνοντας λίγο στο Διαδίκτυο βρήκαμε και άλλη «ισραηλινή φέτα» να πουλιέται στις ΗΠΑ. Αυτή μάλιστα είναι παραγωγής της Ενωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Προβατοτρόφων Ισραήλ, που καμαρώνει ότι έχει ιδρυθεί το 1948, τη χρονιά της Νάκμπα δηλαδή, τότε που οι σιωνιστές κατέσφαξαν τους Παλαιστίνιους και τους έδιωξαν από τα χωριά και τις πόλεις τους, αρπάζοντάς τους σπίτια, χωράφια, κοπάδια, λιβάδια, ελαιώνες, πορτοκαλεώνες, όλο το βιος τους.

Αυτή η «ισραηλινή φέτα» κυκλοφορεί υπό το brand name «Τα λιβάδια της Εδέμ» (“Pastures of Eden“) και διαφημίζεται ως εξής: «Υπάρχει λόγος που το Ισραήλ αποκαλείται η γη του γάλακτος και του μελιού. Από βιβλικές μορφές και Αιγύπτιους Φαραώ μέχρι επιχειρηματίες του 18ου αιώνα, όλοι γνώριζαν τη δύναμη του φρέσκου πρόβειου γάλακτος. Τώρα μπορείτε να απολαύσετε κι εσείς αυτή την παράδοση με το ημίσκληρο ισραηλινό τυρί φέτα της Pastures of Eden. Οι καιροί μπορεί να έχουν αλλάξει, αλλά οι παραδόσεις μας παραμένουν οι ίδιες, προσφέροντας μια αυθεντική γεύση της Μεσογείου». «Κορυφαία ποιότητα: Η φέτα μας δεν είναι μόνο αυθεντική· είναι και άριστης ποιότητας. Την παρασκευάζουμε αποκλειστικά από 100% πρόβειο γάλα, για μια υπέροχη, γνήσια γεύση».

Εδώ, με το γνωστό ύπουλο σιωνιστικό τρόπο, πλασάρεται και η ιδέα του «Μεγάλου Ισραήλ». Οι σιωνιστές εμφανίζονται σαν οι… γηγενείς κάτοικοι, όχι μόνο της ιστορικής Παλαιστίνης, αλλά μιας ευρύτερης περιοχής που φτάνει μέχρι τη χώρα των Φαραώ (τη σημερινή Αίγυπτο) και καταλαμβάνει όλες τις χώρες που έκαναν μπίζνες ή ταξίδια αναψυχής οι ευρωπαίοι επιχειρηματίες τον 18ο αιώνα (Συρία, Λίβανο, Ιορδανία, Ιράκ, σαουδαραβική χερσόνησο). Παρουσιάζονται σαν γηγενείς αυτοί που κατέφτασαν από όλη την Ευρώπη (και την Αμερική ακόμα) και έσφαξαν και εκτόπισαν τους γηγενείς, τους Παλαιστίνιους.

Προτού εισβάλλουν στην ιστορική Παλαιστίνη οι σιωνιστικές ορδές, στα λιβάδια έβοσκαν τα κοπάδια τους παλαιστίνιοι κτηνοτρόφοι. Παρήγαγαν και αυτοί τυριά, σχεδόν αποκλειστικά από πρόβειο, γίδινο και αιγοπρόβειο γάλα. Παράγουν και σήμερα τυριά στο λιγοστό τόπο που τους άφησαν οι σιωνιστές. Κανένα τυρί τους δεν ονομαζόταν και δεν ονομάζεται φέτα. Το ονομαστό Ναμπούλσι, για παράδειγμα, παράγεται και σήμερα στην περιοχή της Νάμπλους και αποτελεί τη βάση για την καλύτερη κνάφα (ή κιουνεφέ, όπως είναι γνωστό στους Τούρκους και τους Ελληνες) της Μέσης Ανατολής, γνωστή και ως ναμπουλσίγια. Το Ακάουϊ, το Μπαλάντι, το Ζίμπνα Αραμπία (που μοιάζει με τη φέτα), εξακολουθούν να ονομάζονται όπως ονομάζονταν. Ούτε το ημίσκληρο Σανκλίς το ονόμασαν «γραβιέρα» ή «κεφαλογραβιέρα».

Οι σιωνιστές, όμως, για να εκμεταλλευτούν το όνομα που έχει διεθνώς η ελληνική Φέτα ΠΟΠ και τις ευκολίες που τους προσφέρει το σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ (ενδεχομένως και σε άλλες χώρες), βάφτισαν κάποιο απ’ αυτά τα τυριά «φέτα», όνομα που όπως είπαμε δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία της περιοχής, και το μοσχοπουλάνε, διαπράττοντας άλλη μια ατιμία, εμπορική και ηθική.

Θα αντέξει η Κούβα; - Του Rob Lucas* (2 ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Θα αντέξει η Κούβα;

Του Rob Lucas*

Στην Κούβα σφίγγει η θηλιά της οικονομικής εξόντωσης, της ενεργειακής ασφυξίας και της παραγωγικής παράλυσης, μέσω των παράνομων και εγκληματικών κυρώσεων που επιβάλλουν οι ΗΠΑ. Ο Τραμπ δήλωσε ευθαρσώς ότι η Κούβα πρέπει να παραδοθεί “πριν να είναι πολύ αργά”, ενώ οι αμερικανικές κυρώσεις κλιμακώθηκαν με απειλές σε κάθε επίδοξο προμηθευτή πετρελαίου. Το άρθρο του Rob Lucas με τίτλο “Στραγγαλισμός;” που δημοσιεύτηκε στο New Left Review την Παρασκευή 30/1/2026 θέτει αυτό ακριβώς το ζήτημα. Πόσο μπορεί να αντέξει η Κούβα τις ασφυκτικές πιέσεις των ΗΠΑ που πέρα από το εμπάργκο και τις κυρώσεις απειλούν με εξοντωτικούς δασμούς και επιπλέον κυρώσεις, κάθε χώρα που εξάγει πετρέλαιο στην Κούβα;
Ήδη οι διακοπές ρεύματος είναι συχνές και παρατεταμένες στην Κούβα, καθώς μετά τη Βενεζουέλα που έχει μειώσει κατακόρυφα τη μεταφορά πετρελαίου εδώ και μήνες, το ίδιο εξαναγκάζεται να κάνει και το Μεξικό υπό τις κλιμακούμενες απειλές Τραμπ. Όχι απλά η παραγωγική διαδικασία, αλλά η ίδια η δυνατότητα τροφής και επιβίωσης του πληθυσμού της Κούβας απειλείται από ένα παρατεταμένο ενεργειακό μπλακάουτ.
Είναι πλέον σαφές ότι οι κυρώσεις χρησιμοποιούνται από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό ως όπλο οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής, ικανό να φέρει την κοινωνική αγανάκτηση σε σημείο που να ανατρέψει κυβερνήσεις και καθεστώτα. Η οικονομική και κοινωνική καταστροφή εχθρικών προς τις ΗΠΑ χωρών, έχει συχνά πολύ μικρότερο κόστος από μια ευθεία στρατιωτική επέμβαση της Ουάσινγκτον, ενώ ντύνεται και το ένδυμα της “κοινωνικής δυσαρέσκειας” και της “ταξικής αντιπαράθεσης”, καθώς τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα είναι αυτά που πρώτα πληρώνουν τις κυρώσεις και εξεγείρονται παλεύοντας για την επιβίωσή τους ανεξαρτήτως πολιτικών και ιδεολογικών προτιμήσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η Κούβα έχει ένα λαό με ισχυρή επαναστατική μνήμη που έχει σφυρηλατήσει την ενότητά του μέσα από την αντιπαράθεσή του με τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον 65χρονο και πλέον αποκλεισμό που υφίσταται, ωστόσο είναι πλέον καθαρό ότι η κυβέρνηση Τραμπ έχει θέσει στην ημερήσια διάταξη των ενεργειών της την ανατροπή της Κουβανέζικης επανάστασης.

Όταν επισκέφθηκα για τελευταία φορά την Αβάνα, τον Μάρτιο του 2025, βρισκόταν εν μέσω της χειρότερης διακοπής ρεύματος των τελευταίων ετών. Καθώς το αεροπλάνο πλησίαζε, το έδαφος κάτω ήταν σχεδόν σκοτεινό – διακοσμημένο μόνο από το φως των microsistemas που λειτουργούν ακόμη και σε περιπτώσεις διακοπής ρεύματος. Εκείνο το Σάββατο βράδυ, τα μπαρ της πόλης ήταν σχεδόν όλα κλειστά, εκτός από εκείνα που μπορούσαν να αντέξουν οικονομικά τις δικές τους γεννήτριες. Κατά τύχη, ο γείτονάς μου κατά τη διάρκεια της πτήσης πάνω από τον Ατλαντικό ήταν ένας ομιλητικός μηχανικός από μια αντιπροσωπεία της ΕΕ που πρότεινε αποκεντρωμένα φωτοβολταϊκά πάρκα και μπαταρίες που, όπως ισχυριζόταν, θα μπορούσαν να λύσουν τα χρόνια προβλήματα ηλεκτροδότησης της Κούβας για τα επόμενα τριάντα χρόνια. Ωστόσο, η πρόοδος ήταν αργή – θέμα ετών, παρά βραχυπρόθεσμη λύση για την ενεργειακή κρίση – και ο ίδιος κατηγόρησε τη γραφειοκρατία. Εν τω μεταξύ, το νησιωτικό κράτος συνέχιζε να λειτουργεί με δυσκολία, εξαρτώμενο από τις προμήθειες πετρελαίου από τη Βενεζουέλα, οι οποίες περιορίζονταν όλο και περισσότερο από τις αμερικανικές κυρώσεις, ενώ στρεφόταν και σε άλλες πηγές: Μεξικό, Ρωσία, Αλγερία. Τουρκικές φορτηγίδες ηλεκτρικής ενέργειας αγκυροβολημένες στην Αβάνα τροφοδοτούσαν το δίκτυο με λίγη επιπλέον ενέργεια. Η Κούβα μαστίζεται από διακοπές ρεύματος από το 2024, όταν οι εισαγωγές πετρελαίου από τη Βενεζουέλα μειώθηκαν κατακόρυφα, ένα πρόβλημα που επιδεινώθηκε από την παλαιά, κυρίως σοβιετικής εποχής, τεχνολογία. Η περιορισμένη ηλεκτρική ενέργεια διανέμεται με προγραμματισμένες διακοπές ρεύματος, ενώ οι στιγμιαίες υπερβολικές απαιτήσεις αντιμετωπίζονται με «αποφόρτιση» και μερικές διακοπές ρεύματος. Κανένα μέρος δεν γλιτώνει εντελώς από τις διακοπές ρεύματος – σε ορισμένα σημεία έχει πέσει ολόκληρο το δίκτυο – αλλά εκτός της πρωτεύουσας η κατάσταση είναι πολύ χειρότερη.

Τραγωδία στη Χίο: Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) υπενθυμίζει τη ντροπή για Πύλο και Φαρμακονήσι

Σκάφος του Λιμενικού / Eurokinissi

Χίος: Η ΕΕΔΑ υπενθυμίζει τη ντροπή για Πύλο και Φαρμακονήσι

Η ΕΕΔΑ είναι ο Εθνικός Θεσμός σε θέματα προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Υπενθυμίζει τα ναυάγια στο Φαρμακονήσι και ανοιχτά της Πύλου και ζητά πλήρη διαφάνεια για όσα έγιναν στη Χίο.

• ΧΡΗΣΤΟΣ ΔΕΜΕΤΗΣ

Η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕΕΔΑ) εκφράζει με ανακοίνωσή της τη βαθιά της θλίψη για το τραγικό ναυάγιο που σημειώθηκε στη Χίο, με αποτέλεσμα την απώλεια τουλάχιστον δεκαπέντε ανθρώπινων ζωών και τον σοβαρό τραυματισμό δεκάδων ακόμη, μεταξύ των οποίων παιδιά και γυναίκες σε κατάσταση εγκυμοσύνης.

Σημειώνει, δε, πως σε παρελθούσες τραγωδίες όπως αυτή της Πύλου αλλά και στο Φαρμακονήσι, δεν υπήρξε η δέουσα διαφάνεια για τις συνθήκες των ναυαγίων ενώ και για τις δύο περιπτώσεις προέκυψαν καταγγελίες και ερωτήματα σχετικά με τη διαχείριση από το Λιμενικό Σώμα.

Θυμίζουμε πως η χώρα μας καταδικάστηκε για το ναυάγιο στο Φαρμακονήσι από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την παραβίαση μίας σειράς άρθρων της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, ενώ το Δικαστήριο έκρινε ότι οι ελληνικές αρχές δεν έπραξαν τα δέοντα προκειμένου να παράσχουν στους προσφεύγοντες και τους συγγενείς τους το απαιτούμενο επίπεδο προστασίας.

Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να καταβάλει συνολικά 330.000 ευρώ στους προσφεύγοντες ως αποζημίωση για ηθική βλάβη ενώ ο μοναδικός “ύποπτος για διακίνηση” απαλλάχθηκε τελικά από τις κατηγορίες. Το ναυάγιο συνέβη ενώ το σκάφος των προσφύγων ρυμουλκούνταν από το Λιμενικό.

Όπως αναφέρει η ΕΕΔΑ για τη Χίο:

“Η ΕΕΔΑ εκφράζει τα ειλικρινή της συλλυπητήρια στις οικογένειες των θυμάτων.

Η ΕΕΔΑ αποτίνει φόρο τιμής σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους στις ελληνικές θάλασσες. Παράλληλα, αναγνωρίζει την άμεση κινητοποίηση του προσωπικού του Λιμενικού Σώματος – Ελληνικής Ακτοφυλακής (ΛΣ/ΕΛΑΚΤ), το οποίο είναι επιφορτισμένο και με τη φύλαξη των θαλάσσιων συνόρων, και των υγειονομικών υπηρεσιών της Χίου καθώς και τη συμβολή των οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών στη διάσωση και την παροχή βοήθειας και περίθαλψης στους επιζώντες.

Η ΕΕΔΑ υπογραμμίζει ότι κάθε γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια ανθρώπινων ζωών στη θάλασσα καθιστά απολύτως αναγκαία την άμεση, πλήρη και διαφανή αποτύπωση όλων των πραγματικών περιστατικών και πρέπει να διερευνάται με πλήρη διαφάνεια, αντικειμενικότητα και σύμφωνα με διεθνώς αναγνωρισμένα πρότυπα. Αυτό αφορά ιδίως την ακριβή καταγραφή των συνθηκών υπό τις οποίες σημειώθηκε η σύγκρουση, τη συλλογή αξιόπιστων μαρτυριών από επιζώντες και σωστικά συνεργεία, την αξιολόγηση κάθε διαθέσιμου υλικού (βίντεο, ραντάρ, επικοινωνίες), και την άμεση ενημέρωση των οικογενειών των θυμάτων και του κοινού για τα αποτελέσματα της διερεύνησης.

Στη χώρα που χαλάνε οι κάμερες, γιατί να πιστέψει κανείς το Λιμενικό; (2 ΣΚΙΤΣΑ)

ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ/EUROKINISSI

Στη χώρα που χαλάνε οι κάμερες

Κώστας Ζαφειρόπουλος

Δεκαπέντε νεκροί στη Χίο. Και, ξανά, η γνώριμη τεχνική λεπτομέρεια που στην Ελλάδα λειτουργεί σχεδόν μεταφυσικά: η κάμερα «δεν τέθηκε σε λειτουργία». Οπως αποκαλύφθηκε, το σκάφος διέθετε σύστημα καταγραφής - απλώς δεν ενεργοποιήθηκε γιατί «η χρήση του δεν κρίθηκε αναγκαία». Σχεδόν το ίδιο αφήγημα με την Πύλο όπου για τις κάμερες ειπώθηκε πως είτε δεν λειτουργούσαν είτε δεν αποθήκευαν εικόνα λόγω βλάβης. Δύο επιχειρήσεις. Το ίδιο Σώμα. Οι ίδιες «συμπτώσεις». Τυχαίο θα είναι. Νεκροί πρόσφυγες και μετανάστες και μια ευθύνη που ταξιδεύει γρήγορα προς «διακινητές» - ή και προς τους ίδιους τους πνιγμένους. Στην Ελλάδα οι κάμερες υπάρχουν και δεν υπάρχουν ταυτόχρονα. Σαν το παράδοξο του Σρέντινγκερ.

Δεν είναι, βέβαια, μόνο η θάλασσα. Στα Τέμπη, πάλι, η τεχνολογία τήρησε την ελληνική παράδοση της διακριτικότητας. Τα βίντεο χάθηκαν. Οι κάμερες δεν λειτουργούσαν το βράδυ της τραγωδίας· ψηφιακές κάμερες υψηλής ευκρίνειας τοποθετήθηκαν μετά. Οπου υπήρχαν κάμερες, είτε δεν λειτουργούσαν, είτε δεν κατέγραφαν συνεχώς, είτε το υλικό δεν διατηρήθηκε. Δεν είναι μόνο αυτά.

Στη γυναικοκτονία στους Αγίους Αναργύρους της Κυριακής Γρίβα, η κάμερα του Αστυνομικού Τμήματος δεν λειτουργούσε. Κι ύστερα ήρθαν οι υποκλοπές για να ολοκληρώσουν το παζλ της τεχνολογικής επιλεκτικότητας. Εκεί, ξαφνικά, τίποτα δεν χαλάει. Τα λογισμικά δουλεύουν άψογα, οι παρακολουθήσεις τρέχουν αθόρυβα, τα ίχνη σβήνουν μόνο όταν πρέπει να σβήσουν. Το κράτος μπορεί να ακούει υπουργούς, δημοσιογράφους, πολιτικούς αντιπάλους - με τεχνολογία αιχμής. Αλλά δεν μπορεί να καταγράψει μια επιχείρηση διάσωσης που καταλήγει σε θάνατο. Κι όμως, όταν πρόκειται για πανεπιστήμια, οι κάμερες θα δουλεύουν ρολόι. Για τους «δήθεν εγκληματίες» των αμφιθεάτρων.

Οταν πρόκειται για «έξυπνες πόλεις», οι κάμερες θα μας διαβάζουν πινακίδες, πρόσωπα, κινήσεις. Τελικά, το πρόβλημα δεν είναι αν λειτουργούν τα συστήματα επιτήρησης. Λειτουργούν - απλώς έχουν εκπαιδευτεί να κοιτούν πάντα προς τα κάτω, ποτέ προς τα πάνω.

ΠΗΓΗ 

Λιμενικό Σώμα / EUROKINISSI ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Γιατί να πιστέψει κανείς το Λιμενικό;

Αν δεν μπορείτε να πιστέψετε τους ισχυρισμούς του ελληνικού Λιμενικού για τα γεγονότα της Χίου, δεν είστε οι μόνοι.

• ΝΙΚΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από κάποιο καιρό, όχι πολύ, ο γράφων έπαιρνε μέρος σ’ ένα τηλεοπτικό πάνελ. Εκτός των άλλων, συζητούσαμε για την αξιοπιστία της Ελληνικής Αστυνομίας. Τονίσαμε ότι μας είναι δύσκολο να πιστέψουμε τις ανακοινώσεις της ΕΛΑΣ η οποία, έτσι και αλλιώς, είχε “συλληφθεί” ψευδόμενη ουκ ολίγες φορές (από την υπόθεση Γρηγορόπουλου μέχρι την υπόθεση Σαμπάνη).

Όταν δόθηκε “πάσα” για διαφημίσεις, βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος έσπευσε να μας…μαλώσει. “Δεν είναι πρέπον να λες στον αέρα ότι θεσμοί όπως τα Σώματα Ασφαλείας λένε ψέματα ή ότι δεν τα πιστεύεις. Ετσι δημιουργείται δυσπιστία στον κόσμο”. Επιχειρήσαμε να εξηγήσουμε ότι τη δυσπιστία στον κόσμο τη δημιουργούν ακριβώς οι ανακρίβειες και οι μισές αλήθειες, όχι η επισήμανση των γεγονότων και η αποκάλυψη της αλήθειας. Δεν φάνηκε να πείστηκε αλλά η διένεξη τελείωσε κάπου εκεί…

Ανασύραμε αυτό το περιστατικό από τη μνήμη μας, παρατηρώντας το ίδιο, με το ναυάγιο της Πύλου, θλιβερό σκηνικό να εκτυλίσσεται μπροστά μας από τα πρώτα λεπτά της δημοσιοποίησης της είδησης της τραγωδίας της Χίου. Το Λιμενικό έδωσε στη δημοσιότητα μία συγκεκριμένη εκδοχή των γεγονότων. Τα περισσότερα media την υιοθέτησαν χωρίς να βρίσκονται σε θέση να επιβεβαιώσουν τους ισχυρισμούς. Μέχρι που το μεσημέρι της Τετάρτης μάθαμε ότι η κάμερα του Λιμενικού σκάφους ήταν κλειστή κατά την επιχείρηση. Γιατί άραγε;

Γεννάται, έτσι, αβίαστα το ερώτημα: Γιατί να τους πιστέψει κανείς; Ποια εχέγγυα εμπιστοσύνης διαθέτουν; Πότε είπαν, τέλος πάντων, την αλήθεια για να την πουν και τώρα; Το πρόβλημα δεν το έχουμε όσοι δεν τους πιστεύουμε. Το πρόβλημα το έχουν οι ίδιοι που δεν μπορούν να πείσουν παρά μόνο όσους θέλουν να πειστούν. Που έχουν καταστεί καταγέλαστοι με τα εκάστοτε ψέματα τους, που δεν σέβονται, σε τελική ανάλυση, το θεσμικό τους ρόλο.

Να μην πάμε μακριά στο χρόνο και επικαλεστούμε το Σολωμό που είχε πει (όπως μας το μεταφέρει ο μαθητής και εκδότης του, Ιάκωβος Πολυλάς) ότι εθνικόν είναι το αληθές. Ας σκεφτούμε πότε εξυπηρετείται το συμφέρον της κοινωνίας και της χώρας καλύτερα: Όταν γνωρίζουμε την πλήρη αλήθεια ή όταν γεμίζουμε το δημόσιο χώρο με ψέματα; Μην χαρακτηρίσετε το ερώτημα ρητορικό. Πάντα θα είναι οι εδώ ο πρόθυμοι που θα επιλέξουν το δεύτερο, αρκεί το ψέμα να βολεύει το αφήγημά τους (το οποίο πάντα, μ’ένα μαγικό τρόπο, το συνδέουν με την πατρίδα).

Πόσοι τουρίστες χωράνε σε ένα λαγκάδι ή «χωροθετώντας» τα πάντα, παντού

Πόσοι τουρίστες χωράνε σε ένα λαγκάδι; 

«Χωροθετώντας» τα πάντα, παντού

Του Νίκου Νικήσιανη

Το καλοκαίρι* κυκλοφόρησε προς «δημόσια διαβούλευση» το «Νέο Χωροταξικό Πλαίσιο για τον Τουρισμό», συνοδευόμενο από μια «Στρατηγική Μελέτη» των περιβαλλοντικών επιπτώσεων που αυτό αναμένεται να έχει. Ζητώ συγγνώμη για τα πολλά εισαγωγικά, τα οποία συχνά καταχρόμαστε για να εκφράσουμε την επιθετικότητά μας, αλλά σε αυτή την περίπτωση είναι μάλλον αναγκαία.

Γιατί, πρώτα από όλα, είναι κάπως παράδοξο να χαρακτηρίζεις ως «δημόσια», πόσο μάλλον ως «διαβούλευση», την ιδιωτική κατάθεση σχολίων, τα οποία είναι ορατά μόνο στις αρμόδιες αρχές και τους συντάκτες της μελέτης – γιατί αυτή είναι η μόνη δυνατότητα που προσφέρεται στην κοινωνία. Ύστερα, το υπό συζήτηση πλαίσιο δεν είναι ακριβώς «χωροταξικό», αφού στην πραγματικότητα επιτρέπει σχεδόν κάθε δραστηριότητα, σχεδόν παντού. Ενδεικτικά, σε καμία περιοχή, ούτε ακόμα σε αυτές τις ελάχιστες που χαρακτηρίζονται ως τουριστικώς «υπεραναπτυγμένες» (θα δούμε παρακάτω τί σημαίνει αυτό), δεν μπαίνει κάποιο όριο στην κατασκευή νέων ξενοδοχειακών μονάδων, ούτε καν στην αδρή επιδότησή τους με δημόσιο χρήμα. Μόνη προϋπόθεση, τα νέα καταλύματα να είναι ανώτερης κατηγορίας, 4 ή 5 αστεριών, δηλαδή να φτιάχνονται από πλούσιους και να απευθύνονται σε πλούσιους.

Όπως μάλιστα ανέφεραν και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις στην κριτική τους, το «Χωροταξικό Πλαίσιο» δεν ορρωδεί μπροστά σε κανένα φυσικό ή νομικό όριο: χωροθετεί νέες μονάδες ακόμα και μέσα στις προστατευόμενες περιοχές, στις ακατοίκητες νησίδες, στην αιγιαλίτιδα ζώνη – αρκεί, λέει, να λαμβάνουν υπόψη την «πιθανή άνοδο της στάθμης» λόγω κλιματικής αλλαγής. Την εποχή που το χιόνι έχει σχεδόν καταργηθεί, το «Χωροταξικό» οραματίζεται νέα χιονοδρομικά κέντρα, με «καινοτομικές (sic) τεχνολογίες» για την παραγωγή τεχνητού χιονιού. Όταν δεν έχουμε νερό να πιούμε, προτείνει γήπεδα γκολφ σε κάθε περιοχή, πύλες κρουαζιέρας σε κάθε λιμάνι, μαρίνες σε κάθε κόλπο – ακόμα και σε κλειστούς κι ευαίσθητους κόλπους όπως ο Παγασητικός. Ζητά επισταμένα να μην υπάρξει κανένας περιορισμός στην ανάπτυξη καταλυμάτων εντός των μεγάλων πόλεων, στη μετατροπή δηλαδή των σπιτιών μας σε ξενοδοχεία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το κόστος διαβίωσης.

Τέλος, ούτε η αυτοαποκαλούμενη «Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων» δικαιολογεί τον βαρύγδουπο τίτλο της, αφού προσφέρει τόση νέα γνώση πάνω στις επιπτώσεις της τουριστικής ανάπτυξης, όσο και το χαρτί περιτυλίγματος του χασάπη της γειτονιάς σας. Ισχυρίζεται, για παράδειγμα, ότι «ο τουρισμός δεν έχει καταγραφεί στις πιέσεις» που δέχονται τα δασικά οικοσυστήματα, ή ότι δεν επηρεάζει τις «τάσεις αλλαγής κάλυψης γης», οι οποίες, λέει, αφορούν κυρίως την επέκταση των αστικών εκτάσεων και την μετατροπή φυσικών οικοσυστημάτων σε αγροτικά, λες και ζούμε στο 1850. Αν είσαι φοιτήτρια Βιολογίας και γράψεις κάτι τέτοιο, κόβεσαι. Αν είσαι μελετητής, περνάς από το ταμείο για την αποπληρωμή σου.

Διακόσια δέκα πέντε

Και όλα αυτά, τη στιγμή που διεθνώς έχει φουντώσει η συζήτηση («συζήτηση»; ας την πούμε προς το παρόν συζήτηση) για τον υπερτουρισμό και τις δραματικές επιπτώσεις του στη γη, το νερό, το κλίμα, το τοπίο, την αγροτική παραγωγή, τον πολιτισμό, την κατοικία. Και δεν είναι μόνο τα κινήματα που κυνηγάνε με νεροπίστολα τους τουρίστες στα Ράμπλας ή υπερασπίζονται το τοπίο στην Αστυπάλαια. Το ίδιο το τουριστικό κεφάλαιο και οι εκφραστές του, η Καθημερινή για παράδειγμα, ανησυχούν πια ότι ο κορεσμός των εμβληματικών προορισμών μπορεί να διώξει τους ίδιους τους τουρίστες, να μειώσει το κέρδος, να αυξήσει το κόστος. Φαίνεται πως όλοι πια είναι διατεθειμένοι να συζητήσουν ένα όριο.

Να λοιπόν η λέξη – κλειδί: το «όριο». Πόσοι τουρίστες χωράνε; Ποια είναι η λεγόμενη «φέρουσα ικανότητα» ενός νησιού ή μιας πόλης σε επισκέπτες; Άνθρωποι και συλλογικότητες με καλές προθέσεις θέτουν συχνά αυτό το ερώτημα, για να μπορέσουν έτσι να τεκμηριώσουν την αντίθεσή τους σε μια καταστροφική επένδυση, ή να αμφισβητήσουν γενικότερα τον μονόδρομο της τουριστικής διόγκωσης. Η νομοθεσία, απαντώντας εν πολλοίς σε αυτές τις πιέσεις, ενσωμάτωσε πια την υποχρέωση των ίδιων των επενδυτών να συνοδεύουν τις προτάσεις τους με μια μελέτη της φέρουσας ικανότητας. Θα πρέπει βέβαια να έχει κανείς μεγάλη εμπιστοσύνη στην εγκράτεια των επενδυτών και την ειλικρίνεια των μελετητών, για να αισιοδοξεί ότι θα δουλέψει αυτό το σύστημα, αλλά ας αφήσουμε αυτό το θέμα στην άκρη.

Ακόμα και το νέο Ειδικό Χωροταξικό, παρά τη φανερή πρόθεσή του να επιτρέψει τα πάντα παντού, αναγκάζεται να μπει σε αυτήν τη συζήτηση, περιγράφοντας και το ίδιο ένα όριο, με βάση έναν δείκτη που ορίζει αν μια περιοχή είναι τουριστικά «υποανάπτυκτη», «αναπτυγμένη» ή «υπεραναπτυγμένη». Ποιος είναι αυτός ο δείκτης; Μην φανταστείτε περίτεχνους υπολογισμούς και περίπλοκες παραμέτρους. Ο δείκτης που προτείνει είναι απλά ο αριθμός κλινών ανά στρέμμα. Έτσι νέτα – σκέτα, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη τί είναι αυτό το «στρέμμα», αν μέσα του, εκτός από κλίνες, φιλοξενεί και δέντρα, ζώα ή ανθρώπους, ουρανοξύστες ή ερείπια, πηγές, χωράφια ή κοπάδια. Και ποιο είναι το όριο; Σύμφωνα με το «Χωροταξικό», μια Δημοτική Ενότητα χαρακτηρίζεται ως τουριστικώς «υπεραναπτυγμένη» αν φιλοξενεί πάνω από 215 κλίνες ανά 1.000 στρέμματα. Πως προκύπτει ο μαγικός αριθμός «215»; Είναι απλά το δεκαπλάσιο του μέσου όρου όλων των Δημοτικών Ενοτήτων της χώρας.

Αναφορά του WWF Ελλάς για το πώς η κλιματική αλλαγή επηρεάζει ορισμένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα της χώρας

© Μαριάννα Πλωμαρίτη / WWF Ελλάς

Αναφορά του WWF Ελλάς για το πώς η κλιματική αλλαγή επηρεάζει ορισμένα από τα σημαντικότερα οικοσυστήματα της χώρας

Η είδηση πριν λίγο καιρό, ότι το 2025 ήταν το δεύτερο θερμότερο έτος στα χρονικά των καταγραφών για την Ελλάδα, μάς  θυμίζει την άμεση ανάγκη αναχαίτισης των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στα οικοσυστήματα και τη βιοποικιλότητα της χώρας, αλλά και τη σημασία διατήρησης της φύσης. Στο πλαίσιο αυτό, το WWF Ελλάς ολοκλήρωσε αναφορά σχετικά με τις επιπτώσεις και τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής στην ελληνική φύση. 

Η αναφορά, αντλώντας δεδομένα από πρόσφατες επιστημονικές εκθέσεις και δεδομένα, προσφέρει μια συνοπτική παρουσίαση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής σε ευαίσθητα υγροτοπικά και θαλάσσια οικοσυστήματα, καθώς και στον πρωτογενή τομέα της χώρας, κι έχει ως στόχο να θυμίσει πως τα υγιή οικοσυστήματα έχουν έναν κομβικό διττό ρόλο: από τη μία πλευρά, προσφέρουν την πιο αποτελεσματική λύση προσαρμογής στην κλιματική αλλαγή, ενώ ταυτόχρονα αποτελούν θεμέλιο για την ελληνική οικονομία. Με στόχο να απεικονίσει με πιο ξεκάθαρο τρόπο το πώς η κλιματική κρίση επηρεάζει στην πράξη το φυσικό περιβάλλον, η αναφορά παρουσιάζει συγκεκριμένα παραδείγματα εξαιρετικά ανησυχητικών μεταβολών σε σημαντικά οικοσυστήματα στην Ελλάδα. Οι μεταβολές αυτές αποτυπώνουν την τωρινή εικόνα και τις πιέσεις που δέχονται αυτά τα οικοσυστήματα, ωστόσο ταυτόχρονα σημαίνουν τις επιπλέον απειλές που θα εμφανιστούν στο άμεσο μέλλον εάν δεν δράσουμε άμεσα. 

Η κλιματική κρίση δεν είναι απλά μια θεωρία. Είναι μια επιστημονικά αποδεδειγμένη κατάσταση που επιδεινώνεται όλο και περισσότερο, με άμεσες και ραγδαίες επιπτώσεις στη ζωή όλων μας. Τα φυσικά οικοσυστήματα αποτελούν τον αποτελεσματικότερο σύμμαχό μας απέναντι στην κλιματική κρίση, κι όμως αυτά πρώτα επηρεάζονται με τόσο δριμύ τρόπο από  τις επιπτώσεις που προκαλούνται. Η αναφορά αυτή, η οποία συγκεράζει ορισμένα από τα πιο τελευταία επιστημονικά δεδομένα και συμπεράσματα, επιδιώκει να παρουσιάσει συνολικά πώς η άνοδος της θερμοκρασίας διαταράσσει την ισορροπία στο φυσικό περιβάλλον, αλλά και να αφυπνίσει τους ιθύνοντες, προκειμένου να δράσουν άμεσα. 

Η κλιματική αλλαγή σε Μεσόγειο και Ελλάδα 

Η κλιματική αλλαγή ήδη επηρεάζει σημαντικά τη Μεσόγειο, η οποία υπερθερμαίνεται κατά 20% ταχύτερα από τον παγκόσμιο μέσο όρο, οδηγώντας σε αύξηση στη συχνότητα και δριμύτητα των καυσώνων, σε ξηρασίες, πλημμύρες και άνοδο της θαλάσσιας στάθμης. Αυτές οι αλλαγές απειλούν ευαίσθητες παράκτιες ζώνες, διαταράζουν τα θαλάσσια και χερσαία οικοσυστήματα με δυσάρεστα αποτελέσματα και εντείνουν τον κίνδυνο δασικών πυρκαγιών, αλλά και προβλημάτων στην αγροτική παραγωγή. Αντίστοιχα, στην Ελλάδα, η κλιματική αλλαγή εκδηλώνεται, μεταξύ άλλων, μέσω μακροχρόνιων μεταπτώσεων στη θερμοκρασία του αέρα και της θάλασσας, στην έντονη βροχόπτωση, στην παρατεταμένη ξηρασία, στη μειωμένη χιονοκάλυψη, ενώ επίσης τροφοδοτεί ακραία καιρικά φαινόμενα που συχνά καταλήγουν σε ανεξέλεγκτες καταστροφές. Σοβαρές επιπτώσεις εκδηλώνονται από την κλιματική αλλαγή στα οικοσυστήματα της Ελλάδας, πολλά από τα οποία είναι αναγνωρισμένα ως παγκόσμιας οικολογικής και κοινωνικής σημασίας.  

Η αναφορά ρίχνει φως σε ορισμένες τέτοιες περιπτώσεις: 

Η Μεγάλη και Μικρή Πρέσπα 

Ξεσηκωμός στην Ευρυτανία κατά του κυβερνητικού σχεδίου "Εύρυτος" και της εκτροπής δύο ποταμών - Πανευρυτανικό συλλαλητήριο στο Καρπενήσι, την Κυριακή 8/2

Συλλαλητήριο στο Καρπενήσι κατά του σχεδίου «Εύρυτος»

Ο κυβερνητικός σχεδιασμός προβλέπει την εκτροπή δύο ποταμών της Ευρυτανίας προς τις λίμνες του Μόρνου με προορισμό την Αθήνα.

Μεγάλο συλλαλητήριο ενάντια στο κυβερνητικό σχέδιο «Εύρυτος», που προβλέπει την εκτροπή δύο ποταμών της Ευρυτανίας με τη δημιουργία σηράγγων δεκάδων χιλιομέτρων προς τις λίμνες του Μόρνου και με προορισμό την Αθήνα, και κατά της ιδιωτικοποίησης του νερού διοργανώνεται την ερχόμενη Κυριακή (8/2) στην κεντρική πλατεία Καρπενησίου στις 12 το μεσημέρι.

Το συλλαλητήριο διοργανώνει η Επιτροπή Αγώνα για την Αποτροπή της Εκτροπής του Καρπενησιώτη και του Κρικελοπόταμου σε συνεργασία με την Κίνηση Πολιτών για την Προστασία του Ευρυτανικού Περιβάλλοντος και σε αυτό καλούν και συμμετέχουν επιτροπές, σύλλογοι, σωματεία και φορείς της Ευρυτανίας.

Για το έγκλημα που θα συντελεστεί σε βάρος της Ευρυτανίας, αλλά και συνολικά της χώρας, χρησιμοποιείται η δικαιολογία της λειψυδρίας της πρωτεύουσας, ενώ τα πραγματικά αίτια και οι στόχοι του σχεδίου «Εύρυτος» είναι άλλα, υποστηρίζουν οι διοργανωτές («Η πηγή… του κακού που τροφοδοτεί τα σχέδια ιδιωτικοποίησης», «Εφ.Συν.», 21/12/25).

Ο Κρικελοπόταμος

Η σκοπούμενη συγκέντρωση του «λευκού χρυσού» σε λίγα κέντρα διαχείρισης, όπως είναι η ΕΥΔΑΠ και η ΔΕΥΑΘ, ώστε να είναι δυνατή και η δι’ αυτών ανάλογη υπερτιμολόγηση προς τον τελικό καταναλωτή, όπως ήδη φάνηκε και από τις τιμολογιακές αυξήσεις στις αρχές του 2026, επιβάλλει την εκχώρηση της ΕΥΔΑΠ και της εκμετάλλευσης του νερού στο άμεσο μέλλον σε ιδιώτες.

Η Επιτροπή Αγώνα υπενθυμίζει την τεράστια απώλεια νερού, πάνω από 200 εκατομμύρια κυβικά μέτρα ανά έτος, δηλαδή απώλεια στους δρόμους έως και 50% της παρεχόμενης ποσότητας ύδατος, όπως ανακοίνωσε η ίδια η ΕΥΔΑΠ, λόγω βλαβών και κακής συντήρησης του υπάρχοντος δικτύου. Αλλά και την έλλειψη οποιουδήποτε μέτρου για τη συλλογή με εναλλακτικούς τρόπους του βρόχινου νερού, καθώς μόνο το 7% συλλέγεται στην Ελλάδα, όταν σε χώρες της Ευρώπης το αντίστοιχο ποσοστό είναι από 30% έως 50%.

Εξάλλου, η Επιτροπή αναφέρεται στη μη αξιοποίηση του ανακυκλωμένου νερού της Ψυττάλειας. Σύμφωνα με τον πρόεδρο του Περιβαλλοντικού Συνδέσμου Δήμων Αθήνας – Πειραιά (ΠΕΣΥΔΑΠ), Γρηγόρη Γορδομιχάλη, «εκατοντάδες χιλιάδες λίτρα νερό πετιέται στη θάλασσα […] αυτή η τεράστια ποσότητα νερού θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για άρδευση του κάμπου των Μεγάρων, αναδασώσεων, δημοτικών πάρκων, πλύσεις δρόμων και βιομηχανική χρήση».

Επιπλέον, επισημαίνονται:

«Οι λιμενεργάτες δεν εργάζονται για τον πόλεμο»: Οι λιμενεργάτες σε πάνω από 20 λιμάνια της Μεσογείου αύριο, Παρασκευή 6/2/2026, σε συντονισμένη δράση κατά του πολέμου και της στρατιωτικοποίησης

Source: Unione Sindacale di Base (USB)

Οι λιμενεργάτες των μεσογειακών λιμανιών ανακοινώνουν συντονισμένη δράση κατά του πολέμου

Της Ana Vračar

Οι εργαζόμενοι σε περισσότερα από 20 λιμάνια της Μεσογείου θα αναλάβουν συντονισμένη δράση στις 6 Φεβρουαρίου για να αντιταχθούν στον πόλεμο και τη στρατιωτικοποίηση.

Οι εργαζόμενοι σε περισσότερα από 20 λιμάνια της Μεσογείου προετοιμάζονται για μια διεθνή ημέρα δράσης στις 6 Φεβρουαρίου, προκειμένου να αντιταχθούν στην αυξανόμενη στρατιωτικοποίηση των μεταφορικών υποδομών, καθώς και στη συνενοχή της διοίκησης των λιμανιών και των κυβερνήσεων στη γενοκτονία στη Γάζα. «Αν δεν κάνουμε αυτό το βήμα, όλα τα άλλα αιτήματά μας θα συντριβούν κάτω από τον πόλεμο», προειδοποίησε ο Francesco Staccioli, εκπρόσωπος της ιταλικής συνδικαλιστικής ένωσης Unione Sindacale di Base (USB) κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη.

Η κινητοποίηση έχει ως στόχο να αποτρέψει τις αποστολές όπλων, να απορρίψει τον επανεξοπλισμό και να αντιταχθεί στον αντίκτυπο της πολεμικής οικονομίας στα δικαιώματα των εργαζομένων και στα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης. Συγκεκριμένα, η ημέρα δράσης διοργανώνεται για να «διασφαλιστεί ότι τα ευρωπαϊκά και μεσογειακά λιμάνια θα είναι χώροι ειρήνης, απαλλαγμένοι από οποιαδήποτε εμπλοκή στον πόλεμο», σύμφωνα με προηγούμενη ανακοίνωση.

Η διαδικασία που οδήγησε στην ημέρα δράσης ξεκίνησε πριν από χρόνια και κέρδισε δυναμική από το 2023, όταν ένας αυξανόμενος αριθμός λιμενεργατών άρχισε να αντιτίθεται στις αποστολές όπλων προς την ισραηλινή κατοχή. Την επόμενη εβδομάδα, πολλοί από τους εργαζόμενους που συμμετείχαν σε αυτές τις προηγούμενες πρωτοβουλίες θα συμμετάσχουν σε συντονισμένες κινητοποιήσεις σε λιμάνια σε όλη την Ελλάδα, τη Χώρα των Βάσκων, το Μαρόκο, την Τουρκία και την Ιταλία. Τουλάχιστον δέκα ιταλικά λιμάνια έχουν ήδη επιβεβαιώσει τη συμμετοχή τους, αντανακλώντας τόσο τις εξαιρετικά επιτυχημένες γενικές απεργίες του περασμένου έτους για την Παλαιστίνη και την οργανωμένη αντίσταση στο πρόγραμμα επανεξοπλισμού της πρωθυπουργού  Giorgia Meloni, όσο και τα τοπικά αιτήματα των εργαζομένων.

Εκπρόσωποι του τμήματος Θαλάσσης και Λιμένων της USB τόνισαν ότι οι συνεχιζόμενες – και αλληλεπικαλυπτόμενες – κινητοποιήσεις ενάντια στη γενοκτονία, τη στρατιωτικοποίηση και τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με τους εργατικούς αγώνες. Σε αυτό το πλαίσιο, μίλησαν για έναν «εσωτερικό πόλεμο» καθώς και για έναν εξωτερικό, επισημαίνοντας τα όλο και πιο κατασταλτικά μέτρα που λαμβάνουν οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις εναντίον των εργαζομένων που συμμετέχουν σε πράξεις αλληλεγγύης. Αναφέρθηκαν, συγκεκριμένα, στους Ιταλούς πυροσβέστες που έχουν υποστεί αντίποινα για τη συμμετοχή τους σε διαδηλώσεις ενάντια στη γενοκτονία.

Η σχέση μεταξύ της στρατιωτικοποίησης της κοινωνίας και της επιδείνωσης των συνθηκών διαβίωσης της εργατικής τάξης ήταν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα καθ’ όλη τη διάρκεια της εκδήλωσης. Οι λιμενεργάτες από το Μερσίν της Τουρκίας και τον Πειραιά τόνισαν ότι η κατάσταση επιδεινώνεται μέρα με τη μέρα και μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω συντονισμένης, διεθνιστικής αντίστασης. Αν οι λιμενεργάτες ενωθούν, είπαν οι συνδικαλιστές από τον Πειραιά, «τα λιμάνια μπορούν να γίνουν εμπόδιο στον πόλεμο, όχι διάδρομοι για την παράδοση όπλων».

Εργαζόμενοι από δύο γερμανικά λιμάνια, μαζί με συνδικαλιστές από τη Βραζιλία, την Παλαιστίνη, τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βενεζουέλα, έχουν ήδη στείλει μηνύματα υποστήριξης και αλληλεγγύης σε όσους οργανώνουν την δράση της 6ης Φεβρουαρίου. Αναγνωρίζοντας την παγκόσμια άνοδο της «καταστολής και του φασισμού» – με την αμερικανική κυβέρνηση να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή – κάλεσαν όχι μόνο το παγκόσμιο εργατικό κίνημα, αλλά και ομάδες που συμμετέχουν σε άλλους αγώνες, να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις και να διαδώσουν το μήνυμα: «Οι λιμενεργάτες δεν εργάζονται για τον πόλεμο».

πηγή: peoplesdispatch.org

ΠΗΓΗ 

- ΣΧΕΤΙΚΕΣ οι αναρτήσεις στο μπλογκ μας: 

• «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο!»: Κάλεσμα για Διεθνή Κοινή Ημέρα Δράσης στα Λιμάνια την 6η Φεβρουαρίου 2026 

• Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουν για τον πόλεμο!: Κοινή διακήρυξη από τη 2η Διεθνή Συνάντηση Σωματείων Λιμενεργατών στη Γένοβα της Ιταλίας

• Λιμενεργάτες από επτά χώρες και την Ελλάδα συντονίζουν αποκλεισμό του Ισραήλ

Συγκεντρώσεις σήμερα 5/2 και αύριο 6/2, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Χίο, ενάντια στο νέο κρατικό έγκλημα με τους 15 νεκρούς

Συγκεντρώσεις ενάντια στο νέο κρατικό έγκλημα στη Χίο

Σε συλλαλητήρια ενάντια στο νέο κρατικό έγκλημα στη Χίο καλούν συλλογικότητες σήμερα, Πέμπτη 5 Φεβρουαρίου, στο Σύνταγμα (18:00) και στην Καμάρα (19:00). Σε μαζική κινητοποίηση καλούν και σωματεία στη Χίο την Παρασκευή 06 Φεβρουαρίου (Πλατεία Βουνακίου, 18:00).

Ακολουθούν ανακοινώσεις:

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας

«Πόσοι ακόμη νεκροί στο Αιγαίο;

Άλλη μία τραγωδία, αποτέλεσμα της πολιτικής των push-backs και της αποτροπής, εκτυλίχθηκε το βράδυ της Τρίτης 3 Φεβρουαρίου στη θάλασσα της Χίου, ανοιχτά του Μερσινιδίου.

Σύγκρουση σκάφους του Λιμενικού Σώματος με φουσκωτό σκάφος προσφύγων και μεταναστών είχε ως αποτέλεσμα δεκάδες τραυματίες και, μέχρι στιγμής, τουλάχιστον 15 νεκρούς, ανάμεσά τους – σύμφωνα με πληροφορίες – και παιδιά.

Περισσότερα από δέκα παιδιά μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Χίου με τραύματα ή υποθερμία. Τρία άτομα εισήχθησαν επειγόντως στο χειρουργείο, δύο νοσηλεύονται στη ΜΕΘ, ενώ το νοσοκομείο αναγκάστηκε να ειδοποιήσει γραφεία τελετών λόγω του μεγάλου αριθμού των σορών. Ιδιαίτερα σοκαριστικό είναι το γεγονός ότι σε δύο εγκυμονούσες γυναίκες διαπιστώθηκε απώλεια των εμβρύων.

Δυστυχώς για μία ακόμη φορά – μετά το Αγαθονήσι, το Φαρμακονήσι, τη Λαμπεντούζα, τη Πύλο και δεκάδες άλλες δολοφονίες στη θάλασσα- πρέπει να επαναλάβουμε ότι δεν πρόκειται για “δυστύχημα”.

Πρόκειται για ακόμη ένα έγκλημα στα σύνορα, αποτέλεσμα της πολιτικής της αποτροπής, των επαναπροωθήσεων, της στρατιωτικοποίησης της θάλασσας και της μετατροπής του Αιγαίου σε ένα από πιο επικίνδυνα σημεία για την μετανάστευση. Όσο οι πρόσφυγες και οι μετανάστες αντιμετωπίζονται ως απειλή και όχι ως άνθρωποι, τέτοιες νύχτες θα επαναλαμβάνονται.

• Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους τραυματίες, στους επιζώντες και στις οικογένειες των νεκρών.
• Απαιτούμε πλήρη διερεύνηση του περιστατικού και απόδοση ευθυνών.
• Απαιτούμε ασφαλείς οδούς μετακίνησης, σεβασμό στην ανθρώπινη ζωή και τέλος στις δολοφονικές πολιτικές στα σύνορα.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι λαθραίος.

Καλούμε σε κινητοποίηση την Πέμπτη 5/2 στις 18:00 στο Σύνταγμα».

ΚΕΕΡΦΑ:

«Η κυβέρνηση δολοφόνησε με “αποτροπή” του Λιμενικού 15 πρόσφυγες στη Χίο, όπως στην Πύλο. 

Συλλαλητήριο, Πέμπτη 5 Φλεβάρη, Σύνταγμα 6μ.μ.

Στη φυλακή οι δολοφόνοι της Χίου και της Πύλου.
Σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά.
Άσυλο, χαρτιά για πρόσφυγες και μετανάστες.
Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων.

Ο πόλεμος της κυβέρνησης με την προσφυγιά έφερε νέα θύματα, ανοιχτά της Χίου. Το Λιμενικό δρα, όπως οι κεφαλοκυνηγοί του Τραμπ στη Μινεάπολη, με δολοφονίες εν ψυχρώ.

Σύμφωνα με όσα είπε ο Γιώργος Δανιήλ, Δήμαρχος Οινουσών στο ertnews, το σκάφος του Λιμενικού… “βγήκε περιπολία, εντόπισε τη λέμβο των προσφύγων μέσα στα χωρικά μας ύδατα και προσπάθησε να αποτρέψει την είσοδο”…

Αυτή είναι μια σαφής περιγραφή της εγκληματικής πολιτικής «αποτροπής με κάθε μέσο» που η κυβέρνηση έχει εφαρμόσει πιστά και έχει ως επίσημο πλέον modus operandi της Ακτοφυλακής και του Λιμενικού. Όπως έλεγε παλιότερα ο Θ. Πλεύρης, υπουργός καταδίωξης των Μεταναστών, πρέπει να υπάρξουν νεκροί για να σταλεί το μήνυμα να μην έρχονται. Εγγυητής της συνέχειας αυτής της τακτικής καταδιώξεων που κοστίζει ανθρώπινες ζωές είναι ο νυν αρχηγός του Λιμενικού Τ. Κοντιζάς, με εμπλοκή στο φονικό ναυάγιο-έγκλημα της Πύλου- με 600 και άνω πνιγμένους πρόσφυγες- για την οποία άλλωστε διώκεται μαζί με άλλους 20 αξιωματικούς του Λιμενικού.

Τι συνέβη; Θα ακούσουμε την ίδια κασέτα ψεμάτων; Πάλι το φουσκωτό «εμβόλισε» το πάνοπλο σκάφος του Λιμενικού; Πως κατέληξε να ανατραπεί η βάρκα των προσφύγων με γυναίκες και παιδιά; Γιατί δεν οδήγησαν τη λέμβο στο λιμάνι και την αναποδογύρισαν;Είναι τραγικό ότι αγνοούνται ακόμη και άλλοι πρόσφυγες ενώ, σύμφωνα με πληροφορίες, τα έμβρυα των δύο εγκύων γυναικών που μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο δε δίνουν σημάδια ζωής.

Ετούτη η κυβέρνηση έχει σπάσει κάθε ρεκόρ στις καταστροφές και τις δολοφονίες, που τις βαφτίζει «ατυχήματα» από την Πύλο και τα Τέμπη μέχρι τους δύο νεκρούς εργάτες στο γιαπί του Ελληνικού και τη βιομηχανία Βιολάντα με τις πέντε απανθρακωμένες εργάτριες.Ώρα να τελειώνουμε με την κυβέρνηση των δολοφόνων των Τεμπών, της Πύλου και της Βιολάντα, της κυβέρνησης που έχει στήσει ρατσιστικές θανατοπαγίδες για πρόσφυγες, γυναίκες εγκύους και παιδιά.

Ξηλώστε επιτέλους τον αρχηγό του Λιμενικού Τ.Κοντιζά, ξηλώστε την εγκληματική πολιτική των κλειστών συνόρων που κοστίζει ανθρώπινες ζωές.Σύνορα ανοιχτά για την προσφυγιά, άσυλο και όχι δολοφονικές καταδιώξεις».