Kαταγγελία ΚΕΕΡΦΑ: «Ρατσιστική επίθεση φασιστοειδούς σε βάρος μεταναστών εργατών στα Πατήσια»

Θύματα βίαιης επίθεσης με ρατσιστικά κίνητρα κατήγγειλαν ότι έπεσαν δύο αδέλφια από το Πακιστάν, εργαζόμενοι στην Ελλάδα, στην πλατεία Αγίας Παρασκευής, στην οδό Καμπούρογλου στα Πατήσια. Σύμφωνα με την Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στον Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ), ο ένας από τους δύο δέχθηκε γροθιές και κλωτσιές, ενώ όταν ο αδελφός του προσπάθησε να παρέμβει, δέχθηκε χτύπημα στη μύτη. Κατά τη διάρκεια της επίθεσης ακούστηκε η φράση «Γαμώ το Πακιστάν», ενώ ο δράστης αποχώρησε όταν οι δύο άνδρες ανέφεραν ότι θα καλέσουν την Αστυνομία. Οι δύο αδελφοί μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο Παμμακάριστος, όπου ο Οσμάν χρειάστηκε ράμματα για τραύμα δίπλα στο μάτι, και την επόμενη ημέρα κατέθεσαν καταγγελία στο Τμήμα Ρατσιστικής Βίας. Η ΚΕΕΡΦΑ καταγγέλλει την επίθεση ως μέρος ενός ευρύτερου κλίματος ρατσιστικής στοχοποίησης λέγοντας ότι «η ισλαμοφοβία μετατρέπεται σε βία στον δρόμο τώρα», καλώντας παράλληλα σε αντιφασιστικές κινητοποιήσεις.

Όπως κατήγγειλε στην ΚΕΕΡΦΑ ο Χοράμ Μ., η επίθεση σημειώθηκε την Πέμπτη 27 Αυγούστου, λίγο μετά τις 18:00. Ο ίδιος και ο αδελφός του είχαν φύγει από το σπίτι τους με προορισμό τον σταθμό Κάτω Πατησίων, έχοντας μαζί τους δώρα που είχαν φέρει από το Πακιστάν για έναν φίλο τους.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία του, στη Χρυσοστόμου Σμύρνης, κοντά σε ένα μίνι μάρκετ, ένας σωματώδης άνδρας κοίταξε επιθετικά τον αδελφό του. Οι δύο άνδρες συνέχισαν να περπατούν μέχρι ένα γηπεδάκι στην οδό Καμπούρογλου, όπου έπαιζαν παιδιά.

Εκεί, όπως περιγράφει ο Χοράμ Μ., ο ίδιος άνδρας τους πλησίασε αιφνιδιαστικά και άρχισε να χτυπά τον αδελφό του, Οσμάν, με γροθιές και κλωτσιές.

«Ξαφνικά, αιφνιδιαστικά, ήρθε από πίσω και άρχισε να χτυπά με γροθιές και κλωτσιές τον αδελφό μου Οσμάν. Ήταν ψηλός, περίπου δύο μέτρα και πολύ γυμνασμένος, σαν μποξέρ, σαν παλαιστής χτυπούσε. Κοντοκουρεμένος με το κεφάλι αρκετά ξυρισμένο.»

Ο Χοράμ Μ. αναφέρει ότι κατά τη διάρκεια της επίθεσης άκουσε να εκτοξεύεται ρατσιστική φράση κατά του Πακιστάν. Όταν προσπάθησε να παρέμβει, δέχθηκε και ο ίδιος χτύπημα.

«Άκουσα μια φωνή να λέει: “Γαμώ το Πακιστάν” και όταν φώναξα: “Σταμάτα, γιατί χτυπάς;” μου έριξε γροθιά στη μύτη και την έσπασε, άρχισε να τρέχει αίμα.»

Σύμφωνα με τη μαρτυρία, ο δράστης συνέχισε να κλωτσά τον Οσμάν, ο οποίος έπεσε στο έδαφος. Όταν ο Χοράμ Μ. είπε ότι θα καλέσει την Αστυνομία, ο άνδρας απομακρύνθηκε προς την οδό Σαμαρά.

«Συνέχισε να κλωτσά τον αδελφό μου ξανά. Έπεσε κάτω και όταν είπα “θα φωνάξω την Αστυνομία” έφυγε με γρήγορα βήματα προς την οδό Σαμαρά.»

Τα δύο αδέλφια μεταφέρθηκαν με τη βοήθεια παιδιών που βρίσκονταν στην περιοχή στο νοσοκομείο Παμμακάριστος. Εκεί παρέμειναν για περίπου τρεισήμισι ώρες, ενώ στον Οσμάν χρειάστηκε να γίνουν ράμματα στο σημείο δίπλα από το μάτι, όπου είχε ανοίξει το δέρμα.

«Μας βοήθησαν κάποια παιδιά εκεί και πήγαμε στο νοσοκομείο Παμμακάριστος που είναι κοντά. Μείναμε τρεισήμισι ώρες. Κάνανε ράμματα στον αδελφό μου γιατί του άνοιξε το δέρμα δίπλα από το μάτι. Στο νοσοκομείο ήρθαν αστυνομικοί, μας έδειξαν φωτογραφίες και μας είπαν να μην κάνουμε τίποτα. Την επόμενη μέρα, κάναμε καταγγελία στο Τμήμα Ρατσιστικής Βίας στην Αστυνομία.»

Ο Χοράμ Μ. δήλωσε ακόμη ότι εργάζεται σε εργαστήριο χρυσοχοΐας, όπως και ο αδελφός του, και ότι ζει στην Ελλάδα από το 2007.

«Είμαι εργάτης σε εργαστήριο χρυσοχοΐας, όπως και ο αδελφός μου. Ζω στην Ελλάδα από το 2007 και έχω χαρτιά. Αυτά μας θυμίζουν ότι έκανε παλιά η Χρυσή Αυγή εδώ στις γειτονιές μας.»

ΚΕΕΡΦΑ: «Η ισλαμοφοβία μετατρέπεται σε βία στον δρόμο τώρα»

Με αφορμή την καταγγελία, η ΚΕΕΡΦΑ συνδέει την επίθεση με το πολιτικό κλίμα γύρω από τη μετανάστευση και καταγγέλλει τη ρητορική που στοχοποιεί τους μετανάστες.

«Τον δρόμο για αυτές τις ρατσιστικές επιθέσεις των φασιστοειδών άνοιξε η ίδια η κυβέρνηση και η ανοιχτά χυδαία ρατσιστική στοχοποίηση των μεταναστών από τον Θ. Πλεύρη. Με τη Σιντική και την εξέγερση των μεταναστών στο στρατόπεδο του θανάτου να υπογραμμίζει, πόσο δολοφονική είναι η κυβέρνηση.

Οι μετανάστες από το Πακιστάν έχουν την «τιμητική» τους, αφού στο στόχαστρο είναι ο ίδιος ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδος η «Ενότητα», ο Τζαβέντ Ασλάμ. Με μανία, στοχεύει να απελάσει ένα άνθρωπο, που ζει στη χώρα εδώ και 30 χρόνια αφαιρώντας του το άσυλο. Αν και η αρμόδια επιτροπή απέρριψε το αίτημα του Πλεύρη για ανάκληση του ασύλου του, επιμένει και προσφεύγει δικαστικά κατά της απόφασης!

Το εχθρικό περιβάλλον για τους μετανάστες που χτίζει μια κυβέρνηση που έχει στα χέρια της το έγκλημα της Πύλου, της μαζικής δολοφονίας 600 προσφύγων στη Πύλο και τροφοδοτεί ξανά τους φασίστες να βγαίνουν σε νέες επιθέσεις. Βελόπουλος στη Βουλή, Λατινοπούλου στην Ευρωβουλή και ορφανά της Χρυσής Αυγής στο δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας χύνουν ρατσιστικό δηλητήριο σε βάρος ιδιαίτερα των Πακιστανών , ανοίγοντας την όρεξη στα φασιστοειδή να χτυπάνε. Η κυβέρνηση κάνει τα στραβά μάτια, όταν ο Κασιδιάρης ανοίγει γραφεία πίσω από το Δημαρχείο της Αθήνας και το Εθνικό Μέτωπο στους Αμπελοκήπους.

Εκπαίδευση: 50.000 αναπληρωτές κάθε χρόνο με μια βαλίτσα στο χέρι – Γιατί δεν καλύπτονται οι πάγιες ανάγκες με μόνιμους διορισμούς; (VIDEO)

Φωτό από: Αναπληρωτών/τριών Αδιόριστων Εκπαιδευτικών

50.000 αναπληρωτές κάθε χρόνο με μια βαλίτσα στο χέρι – Γιατί δεν καλύπτονται οι πάγιες ανάγκες με μόνιμους διορισμούς;

• Χρήστος Αβραμίδης

Περίπου 50.000 αναπληρωτές εκπαιδευτικοί εργάζονται κάθε χρόνο στα ελληνικά σχολεία, καλύπτοντας ανάγκες που σε μεγάλο βαθμό επαναλαμβάνονται από χρονιά σε χρονιά. Κάθε Ιούνιο, όμως, οι συμβάσεις τους λήγουν και χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές βρίσκονται ξανά στην ανεργία, χωρίς να γνωρίζουν σε ποια περιοχή θα εργάζονται ή θα ζουν τον επόμενο Σεπτέμβριο.

Το ζήτημα θέσαμε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλο Μαρινάκη, επισημαίνοντας ότι το 2024–2025 πραγματοποιήθηκαν 51.149 προσλήψεις αναπληρωτών, ενώ για το 2025–2026 το Υπουργείο Παιδείας υπολόγιζε τις ανάγκες περίπου στις 48.000. Τα μεγέθη αυτά δείχνουν ότι ένα σημαντικό τμήμα των κενών δεν μπορεί να θεωρείται έκτακτο.

Υπενθυμίσαμε επίσης ότι το 2024 η ίδια η κυβέρνηση μετέφερε 110 εκατ. ευρώ που προορίζονταν για αναπληρωτές, προκειμένου να χρηματοδοτήσει 5.549 επιπλέον μόνιμους διορισμούς, αναγνωρίζοντας τότε τη σημασία της δημιουργίας ενός «σταθερού πυρήνα» εκπαιδευτικών στα σχολεία.

Ο Παύλος Μαρινάκης απάντησε ότι το Σύνταγμα δεν επιτρέπει τη μονιμοποίηση συμβασιούχων και ότι για τον διορισμό στο Δημόσιο πρέπει να ακολουθούνται οι προβλεπόμενες διαδικασίες.

Το ερώτημα, ωστόσο, ήταν διαφορετικό: όχι γιατί οι συμβάσεις των αναπληρωτών δεν μετατρέπονται αυτομάτως σε μόνιμες, αλλά γιατί, όταν δεκάδες χιλιάδες ανάγκες επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο, δεν δημιουργούνται περισσότερες μόνιμες οργανικές θέσεις ώστε να καλυφθούν μέσω των νόμιμων διαδικασιών.

Γιατί, αφού οι εκπαιδευτικοί αυτοί εργάζονται και πληρώνονται κάθε χρόνο, πρέπει να παραμένουν διαρκώς με μια βαλίτσα στο χέρι;

Ακολουθεί ολόκληρη η απομαγνητοφώνηση εδώ:

Ο αλγόριθμος των «χρήσιμων ηλιθίων» του Κασιδιάρη - Της Μαρίας Κυριακίδου

Ηλίας Κασιδιάρης

Ο αλγόριθμος των «χρήσιμων ηλιθίων» του Κασιδιάρη

Μαρία Κυριακίδου

Η επικείμενη αποφυλάκιση του καταδικασμένου νεοναζί Ηλία Κασιδιάρη φέρνει την ελληνική κοινωνία αντιμέτωπη με μια ζοφερή πραγματικότητα. Ο άλλοτε εκπρόσωπος Τύπου της εγκληματικής οργάνωσης «Χρυσή Αυγή» δεν επιδιώκει απλώς την πολιτική του επάνοδο αλλά εδώ και καιρό, επιχειρεί τη θεσμική του κανονικοποίηση. Αυτή η προσπάθεια δεν συντελείται πλέον στους δρόμους μέσω των ταγμάτων εφόδου, αλλά στο ψηφιακό πεδίο, μέσα από τις οθόνες των κινητών τηλεφώνων μιας αποστασιοποιημένης πολιτικά και σιωπηλά οργισμένης κοινωνίας.

Το φαινόμενο της ψηφιακής επανεμφάνισης του Κασιδιάρη βασίζεται σε μια καλά ενορχηστρωμένη στρατηγική «Δούρειου Ίππου». Χρησιμοποιώντας εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης, κλειστές ομάδες σε πλατφόρμες όπως το Facebook και το Viber, αλλά κυρίως την ανεξέλεγκτη δυναμική του TikTok και του YouTube, ο έγκλειστος Κασιδιάρης κατάφερε να σπάσει την υποτιθέμενη απομόνωσή του. Η ρητορική του μετατοπίστηκε έξυπνα: από το απροκάλυπτο μίσος και τον ρατσισμό του παρελθόντος, υιοθέτησε το προφίλ του «πολιτικά διωκόμενου» και του μοναδικού αυθεντικού «αντισυστημικού» πόλου.

Η μεγαλύτερη επιτυχία αυτής της στρατηγικής έγκειται στην αξιοποίηση μιας ολόκληρης στρατιάς από διαδικτυακούς «γραφικούς τύπους». Trash εκπομπές, περιθωριακά κανάλια εναλλακτικής πληροφόρησης, συνωμοσιολόγοι, εθνικιστές streamers και influencers της υποκουλτούρας, οι οποίοι είχαν ήδη χτίσει μεγάλα κοινά με όπλο το clickbait και τον εκχυδαϊσμό, μετατράπηκαν στους καλύτερους πλασιέ του νεοναζισμού. Με το πρόσχημα της «ελευθερίας του λόγου» ή της «αντικειμενικής ενημέρωσης», αυτοί οι ψηφιακοί διασκεδαστές άνοιξαν τα μικρόφωνά τους στον Κασιδιάρη ( δεν είναι λίγοι εκείνοι που δηλώνουν έτοιμοι να συστρατευθούν μαζί του και ενημερώνουν το φιλοθεάμον κοινό τους μέσω stories και λοιπών δεινών).  Μέσα από δήθεν χαλαρές συνεντεύξεις, podcasts και κοινά βίντεο, το φασιστικό δηλητήριο ξεπλύθηκε και παρουσιάστηκε ως μια ακόμη «αιρετική» άποψη ανάμεσα σε άλλες.

Οι αλγόριθμοι των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, σχεδιασμένοι να επιβραβεύουν την ακραία αντίδραση και το μίσος για χάρη του engagement, λειτούργησαν ως ο απόλυτος πολλαπλασιαστής ισχύος. Η ιστορική μνήμη ισοπεδώνεται μέσα σε βίντεο των 15 δευτερολέπτων, όπου η εγκληματική δράση παραγράφεται και η φασιστική βία εξιδανικεύεται. Έτσι, ένα κοινό που αρχικά παρακολουθούσε αυτούς τους γραφικούς τύπους για λόγους ψυχαγωγίας ή από περιέργεια, διολίσθησε σταδιακά και ανεπαίσθητα στην αποδοχή της ακροδεξιάς ατζέντας. Το TikTok έχει ήδη δείξει τη δύναμη αυτής της διαδικασίας. Βίντεο που συνδέονται με το όνομα του Κασιδιάρη και τους «Σπαρτιάτες» είχαν συγκεντρώσει εκατομμύρια προβολές, αποδεικνύοντας ότι η ψηφιακή διάχυση μπορεί να μετατρέψει ένα πολιτικό μήνυμα σε περιεχόμενο μαζικής κατανάλωσης.

Η ανάδυση αυτού του ιδιότυπου δικτύου αποδεικνύει ότι ο σύγχρονος φασισμός δεν χρειάζεται τα παραδοσιακά κομματικά τρικ για να επιβιώσει, καθώς βρίσκει έτοιμους υλικούς αγωγούς στη βιομηχανία του ψηφιακού θεάματος. Οι «γραφικοί» της εγχώριας online σκηνής λειτούργησαν ως πύλες εισόδου για την ριζοσπαστικοποίηση των χρηστών. Μέσα από τη διαρκή αλληλεπίδραση και το διαμοιρασμό περιεχομένου, η καταδίκη για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης μετατράπηκε σε ένα «ακυρωμένο» αφήγημα, απογυμνωμένο από το ιστορικό και νομικό του βάρος. Η αποπολιτικοποίηση της διαδικτυακής κουλτούρας επέτρεψε τη μετατροπή της φασιστικής ιδεολογίας σε ένα εύπεπτο, lifestyle προϊόν κατανάλωσης, ικανό να διακινείται χωρίς ιδεολογικά φίλτρα και ηθικές αντιστάσεις.

Συμπερασματικά, η περίπτωση Κασιδιάρη καταδεικνύει ότι η μετατόπιση της ακροδεξιάς προπαγάνδας στον ψηφιακό υπόκοσμο των influencers παράγει απτά πολιτικά αποτελέσματα. Το ψηφιακό κοινό που δημιουργήθηκε μέσω των γραφικών διαμεσολαβητών δεν είναι πια μια θεωρητική οντότητα, αλλά μια υπολογίσιμη εκλογική και κοινωνική βάση, έτοιμη να ενεργοποιηθεί ανά πάσα στιγμή. Η κανονικοποίηση του φασιστικού λόγου έλαβε σάρκα και οστά με επιτυχία στο διαδίκτυο, αποδεικνύοντας ότι η απαξίωση της πολιτικής και η ανάδειξη της γραφικότητας σε κυρίαρχο περιεχομένο αποτελούν το ιδανικότερο λίπασμα για την αναβίωση του νεο-χρυσαυγιτισμού.

Η ψηφιακή επικράτηση αυτών των δικτύων επιβεβαιώνει ότι η μετατόπιση της κοινής γνώμης προς τον αυταρχισμό δεν απαιτεί πλέον δομημένο πολιτικό λόγο, αλλά τη διαρκή αναπαραγωγή του αλγοριθμικού θορύβου. Η σύμπραξη του νεοναζισμού με την ψηφιακή γραφικότητα αναδεικνύεται έτσι σε μια οργανική σχέση της ύστερης καπιταλιστικής περιόδου. Σε αυτό το περιβάλλον, η εμπορευματοποίηση της οργής και η επιδίωξη του κέρδους μέσω των views λειτουργούν ως ο απόλυτος καταλύτης για την εκ νέου εκκόλαψη του φασιστικού φαινομένου.

ΠΗΓΗ 

Σουδάν: Μία ακόμη γενοκτονία στη σκιά Ισραήλ, αλλά και Ελλάδας

Νέα στοιχεία για τις μυστικές σχέσεις ανάμεσα στις παραστρατιωτικές Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF) που έχουν αιμοκυλήσει το Σουδάν και στο εξειδικευμένο καθεστώς γενοκτονιών -που δεν είναι άλλο από το Ισραήλ- έρχονται στο φως, επαναφέροντας στο προσκήνιο και την ελληνική πτυχή της υπόθεσης, την εξαγωγή δηλαδή του κατασκοπευτικού λογισμικού Predator προς το Σουδάν με άδεια των ελληνικών αρχών.

Το 2002, η έρευνα των Lighthouse Reports, Haaretz και Inside Story είχε συνδέσει τις επιχειρήσεις του Ισραηλινού πρώην στελέχους των υπηρεσιών ασφαλείας Ταλ Ντίλιαν και της Intellexa στην Ελλάδα και την Κύπρο, με μεταφορά προηγμένης τεχνολογίας παρακολούθησης προς τον RSF. Τώρα, δημοσίευμα της Africa Intelligence αποκαλύπτει ότι ο στενός κύκλος του επικεφαλής των RSF, Μοχάμεντ Χαμντάν Νταγκάλο, γνωστού ως Χεμεντί, συνέχισε να διατηρεί απευθείας επαφές υψηλού επιπέδου με Ισραηλινούς αξιωματούχους και στελέχη των υπηρεσιών πληροφοριών ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου.

Σύμφωνα με την Africa Intelligence, δύο αντιπροσωπείες των RSF πραγματοποίησαν μυστικά ταξίδια στο Τελ Αβίβ, τον Μάιο του 2025 και τον Φεβρουάριο του 2026. Τις πληροφορίες αναπαρήγαγαν στη συνέχεια ισραηλινά μέσα, μεταξύ των οποίων η Jerusalem Post και το i24NEWS. Στην πρώτη αποστολή φέρονται να συμμετείχαν ο Αμπντέλ Ραχίμ Χαμντάν Νταγκάλο, αδελφός του Χεμεντί και υπαρχηγός των RSF, και ο αδελφός τους Αλγκόνεϊ Χαμντάν Νταγκάλο. Οι δύο άνδρες φέρονται να επέστρεψαν στο Ισραήλ τον Φεβρουάριο του 2026, αυτή τη φορά μαζί με νομικό σύμβουλο των RSF.

Κατά τις επισκέψεις, σύμφωνα με την έρευνα, πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με στελέχη της Διεύθυνσης Αφρικής του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών, αλλά και με Ισραηλινούς αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών. Η Africa Intelligence τοποθετεί τις επαφές αυτές στο πλαίσιο μιας ευρύτερης σχέσης ασφάλειας και πληροφοριών που είχε δημιουργηθεί πριν από την έναρξη του σημερινού πολέμου, τον Απρίλιο του 2023.

Από τους Τζαντζαουίντ στις RSF

Ο Χεμεντί είναι το πρόσωπο-κλειδί πίσω από δυο γενοκτονίες στο Σουδάν. Η άνοδός του συνδέεται με τον πόλεμο στο Νταρφούρ και τις αραβικές πολιτοφυλακές Τζαντζαουίντ, τις οποίες το καθεστώς του Ομάρ αλ-Μπασίρ χρησιμοποίησε στην καταστολή της εξέγερσης που ξέσπασε το 2003. O RSF συγκροτήθηκε επισήμως το 2013, ενσωματώνοντας σημαντικό μέρος αυτών των δυνάμεων υπό την ηγεσία Χεμεντί.

Μετά την ανατροπή του Μπασίρ το 2019, ο Χεμεντί βρέθηκε κεντρικό πρόσωπο της μεταβατικής εξουσίας μαζί με τον αρχηγό των ενόπλων δυνάμεων Αμπντέλ Φατάχ αλ-Μπουρχάν. Οι δύο άνδρες συνεργάστηκαν στο στρατιωτικό πραξικόπημα του Οκτωβρίου 2021, αλλά η συμμαχία τους κατέρρευσε εξαιτίας της διαμάχης για τον έλεγχο του κράτους και, κυρίως, για τον τρόπο ενσωμάτωσης του RSF στον τακτικό στρατό.

Στις 15 Απριλίου 2023 ξέσπασε ανοιχτός πόλεμος μεταξύ των δύο πλευρών. Έκτοτε το Σουδάν έχει υποστεί μία από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές καταστροφές παγκοσμίως. Στις 7 Ιανουαρίου 2025, ο τότε υπουργός Εξωτερικών Άντονι Μπλίνκεν ανακοίνωσε ότι το Στέιτ Ντιπάρτμεντ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μέλη των Δυνάμεων Ταχείας Υποστήριξης (RSF) και συμμαχικών αραβικών πολιτοφυλακών είχαν διαπράξει γενοκτονία στο Σουδάν, με συστηματικές δολοφονίες αμάχων βάσει της εθνοτικής τους καταγωγής και εκτεταμένη σεξουαλική βία. Σε παρόμοιο συμπέρασμα κατέληξε και ανεξάρτητη αποστολή διερεύνησης του ΟΗΕ τον Απρίλιο του 2026.

Η ελληνική σύνδεση

Η ελληνική εμπλοκή έλαβε χώρα λίγα χρόνια πριν από αυτό που η διεθνής κοινότητα ονομάζει «εμφύλιο του Σουδάν». Η κοινή έρευνα των Lighthouse Reports, Haaretz και Inside Story αποκάλυψε ότι αεροσκάφος Cessna που συνδεόταν με τον Ταλ Ντίλιαν πραγματοποιούσε πτήσεις από την Ελλάδα και την Κύπρο προς το Σουδάν μεταξύ Απριλίου και Αυγούστου 2022.

Οικοκτονία από ΗΠΑ και Ισραήλ στο Ιράν και τεράστια περιβαλλοντική καταστροφή από το Ισραήλ στη Γάζα και τον Λίβανο (ΕΙΚΟΝΕΣ)

ΗΠΑ και Ισραήλ διαπράττουν οικοκτονία στο Ιράν – Τοξική απειλή για εκατομμύρια ανθρώπους

Αποκαλυπτική έρευνα του The Intercept αναδεικνύει τις μακροχρόνιες περιβαλλοντικές και βιολογικές επιπτώσεις της αμερικανοϊσραηλινής στρατιωτικής σύγκρουσης, χαρτογραφώντας μια αόρατη οικολογική κρίση που απειλεί τις επόμενες γενιές στη Μέση Ανατολή

Πίσω από τις θριαμβευτικές πολεμικές διακηρύξεις, η στρατιωτική σύγκρουση στο Ιράν αφήνει πίσω της ένα τοξικό αποτύπωμα ανυπολόγιστων διαστάσεων. Όπως αποκαλύπτει εκτενής δημοσιογραφική έρευνα του The Intercept, οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εξελίσσονται σε μια συστηματική οικοκτονία. Η καταστροφή κρίσιμων υποδομών, η διασπορά βαρέων μετάλλων, η ατμοσφαιρική ρύπανση και η θαλάσσια μόλυνση δεν συνιστούν απλώς παρενέργειες των μαχών, αλλά συνθέτουν μια υγειονομική και περιβαλλοντική βόμβα, η οποία απειλεί να δηλητηριάσει το μέλλον του πληθυσμού της περιοχής, ανακαλώντας τις δραματικές συνέπειες που καταγράφηκαν τα προηγούμενα χρόνια στην ιρακινή Φαλούτζα.

Από την ατμόσφαιρα στον Περσικό Κόλπο

Οι σχεδόν 40.000 Ιρανοί που έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν αποτελούν μόνο την ορατή πλευρά της κρίσης. Η συνολική περιβαλλοντική επιβάρυνση μόλις τώρα αρχίζει να αποκαλύπτεται, παρά τα εμπόδια που προκαλεί η εσκεμμένη δορυφορική συσκότιση. Ιδιωτικές εταιρείες παροχής δορυφορικών δεδομένων περιόρισαν τη δημοσιοποίηση εικόνων από τη Μέση Ανατολή κατόπιν αιτήματος της αμερικανικής κυβέρνησης, με στόχο την απόκρυψη των ζημιών στις στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ, παρακωλύοντας παράλληλα το έργο των ανεξάρτητων ερευνητών.

Παρά τους περιορισμούς, το Παρατηρητήριο Συγκρούσεων και Περιβάλλοντος (Conflict and Environment Observatory) κατέγραψε περισσότερα από 300 περιστατικά σοβαρής περιβαλλοντικής βλάβης σε 12 χώρες της περιοχής. Σύμφωνα με έρευνα του Ινστιτούτου Κλίματος και Κοινότητας (Climate and Community Institute), οι αεροπορικές επιθέσεις κατά τις πρώτες 14 ημέρες του πολέμου απελευθέρωσαν περίπου 5 εκατομμύρια μετρικούς τόνους θερμοκηπιακών αερίων, ποσότητα που ισοδυναμεί με τις συνολικές ετήσιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα της Ισλανδίας.

Έρχεται νέος κλιματικός Εφιάλτης - Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Έρχεται νέος κλιματικός Εφιάλτης

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου*

Οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι ζούμε σε ένα περιβάλλον όπου ήδη το κλίμα έχει αλλάξει, τα καιρικά φαινόμενα έχουν γίνει πιο ακραία και οι πάσης φύσεως υποδομές δοκιμάζονται όλο και περισσότερο. Πιστεύουν ότι η κλιματική αλλαγή υπάρχει μεν, αλλά την αντιμετωπίζουν ως μια σταθερά.

Στην πραγματικότητα η κλιματική αλλαγή δεν είναι σταθερά. Είναι μια όλο και περισσότερο επιταχυνόμενη μεταβλητή. Και πιθανολογείται ότι νέες πολύ περισσότερο βίαιες και καταστροφικές εκδηλώσεις της θα αντιμετωπίσουμε τους ερχόμενους 12 μήνες. Θα αφυπνίσουν άραγε την ανθρωπότητα ή θα αποτελέσουν μια ακόμα χαμένη ευκαιρία για επιδιόρθωση πορείας;

O Ειρηνικός Ωκεανός δεν μοιάζει καθόλου Ειρηνικός φέτος. Εγκυμονεί ένα τερατώδες κλιματικό φαινόμενο El Niño που θα μπορούσε, σύμφωνα με τις υπάρχουσες προκαταρκτικές ενδείξεις, να είναι το κατά πολύ ισχυρότερο στην καταγεγραμμένη ιστορία. Θα προκαλέσει ξηρασίες, φωτιές, έντονες καταιγίδες, πλημμύρες, κατάρρευση της γεωργίας και λεύκανση (θάνατο) των κοραλλιών σε όλο τον κόσμο. Θα είναι όμως αρκετά ισχυρό για να ξυπνήσει την ανθρωπότητα και να αντιληφθεί την ανάγκη επείγουσας κλιματικής δράσης ανταποκρινόμενης σε έκτακτη κατάσταση;

Αυτό το ερώτημα θέτει σε ένα άρθρο του στην αμερικανική επιθεώρηση «The Raven» ο γνωστός Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, ειδικευμένος στην κλιματική αλλαγή, τις πράσινες ενέργειες και τη βιωσιμότητα, Patrick Mazaa.

Το El Niño είναι ένα περιοδικό φαινόμενο, η σημαντικότερη περιοδική μεταβολή του παγκοσμίου καιρού μετά τη μετάβαση από τη μια εποχή στην άλλη (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB_%CE%9D%CE%AF%CE%BD%CE%B9%CE%BF). Στο άρθρο του ο Mazaa εξετάζει αφενός τις συνέπειες της προσθήκης των συνεπειών ενός τέτοιου El Niño στις ήδη υπάρχουσες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής, αλλά και το κατά πόσον η ένταση του επερχόμενου φαινομένου οφείλεται στην ίδια την κλιματική αλλαγή (ή κρίση αν προτιμάτε). Πως θα αλληλεπιδράσει το χάος που προκαλεί το El Niño με την κλιματική αλλαγή και με τα αποτελέσματά της;

Το αναμενόμενο τώρα «τέρας» El Niño μοιάζει να είναι το κατά πολύ πιο έντονο στα χρονικά, πολύ πιο ζεστό από τα θερμότερα καταγεγραμμένα El Niño (1982-83, 1997-98 and 2015-16) . Ο μάλλον συντηρητικός Zeke Hausfather, κλιματικός επιστήμονας στο Berkeley Earth υπογραμμίζει σε μια ανάρτησή του:

“Είμαι γενικά αρκετά μετρημένος στο πως συζητώ τα κλιματικά δεδομένα. Μόνο μια φορά τα τελευταία χρόνια σοκαρίστηκα, όταν η παγκόσμια θερμοκρασία τον Σεπτέμβριο του 2023 ξεπέρασε κατά μισό ολόκληρο βαθμό τις θερμοκρασίες όλων των Σεπτεμβρίων. Αλλά τώρα (τον Ιούλιο) με 667 δείγματα από 14 διαφορετικά εποχιακά προγνωστικά μοντέλα (seasonal forecast models), φαίνεται ότι το φετεινό El Niño δεν είναι μόνο πολύ πιθανό να είναι το ισχυρότερο από τότε που άρχισαν οι αξιόπιστες μετρήσεις, αλλά μπορεί να είναι τόσο πολύ που κυριολεκτικά σε τρελλαίνει (« it may end up the strongest by a truly mind–blowing margin»).

« Ο μέσος όρος (median) των μοντέλων για την κορυφή, το μέγιστο του φαινομένου… είναι σήμερα 3.6C, χοντρικά δηλαδή 0.8C θερμότερο από το προηγούμενο ρεκόρ των 2.75C που πραγματοποιήθηκε το 2015-16. Για να συγκρίνουμε, η διαφορά ανάμεσα στο ισχυρότερο και το πέμπτο ισχυρότερο El Niño των τελευταίων 150 χρόνων είναι μόνο 0.5C. Τα μοντέλα προβλέπουν κάτι εντελώς έξω από τα πλαίσια όλων όσων έχουμε δει».

Ο πλανήτης είναι ήδη στην 11^η χρονιά παγκόσμιων θερμοκρασιών ρεκόρ ή κοντά στα ρεκόρ. Αυτό έχει ήδη υπερεπιβαρύνει την ατμόσφαιρα με υδρατμούς που τροφοδοτούν τις νεροποντές και τις πλημμύρες. Κάθε βαθμός Κελσίου αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας συνεπάγεται 7% περισσότερη υγρασία στην ατμόσφαιρα. Και το επερχόμενο  El Niño θα «σκάσει» επί ενός ήδη υπερθερμασμένου πλανήτη.

El Niño και Κλιματική Αλλαγή

Οι ωκεανοί απορροφούν την περισσότερη ηλιακή ενέργεια που δέχεται ο πλανήτης και ο Ειρηνικός είναι ο μεγαλύτερος ωκεανός καλύπτοντας σχεδόν τη μισή επιφάνεια της Γης. Ο μεγαλύτερος συλλέκτης ηλιακής ενέργειας είναι ο τροπικός δυτικός Ειρηνικός. Και το El Niño είναι ο μηχανισμός με τον οποίο αποβάλλει τη θερμότητα. Ο μηχανισμός αυτός είναι το εντονότερο φαινόμενο κλιματικής περιοδικής ταλάντωσης το χρόνο, μετά από την αλλαγή των τεσσάρων εποχών. Το όνομά του το πήρε από τη λέξη «παιδί» στα ισπανικά, επειδή εμφανίζεται κοντά στα Χριστούγεννα.

Μέσω μιας σειράς περίπλοκων αλληλεπιδράσεων το «Παιδί» επηρεάζει το παγκόσμιο σύστημα των ωκεανών και της ατμόσφαιρας, προκαλώντας διαφορετικά φαινόμενα ανά την υδρόγειο (teleconnections). Μπορεί να επηρεάσει τους μουσώνες στην Ινδία, προκαλεί συχνά ξηρασία και φωτιές στην Αυστραλία, την Ινδονησία και την Αμαζονία, πλημμύρες στην ακτή της Λατινικής Αμερικής, στον Ειρηνικό και στην Ανατολική Αφρική. Η θερμοκρασία ρεκόρ που προκάλεσε τις τωρινές καταστροφικές πυρκαγιές στη Γαλλία και την Ισπανία, όπως και οι «θόλοι θερμότητας» στη Βόρειο Αμερική, ευθυγραμμίζονται με τον παρελθόντα σούπερ El Niño.

Είναι μια λογική υπόθεση να περιμένει κανείς, σε ένα θερμαινόμενο κόσμο, ο Ειρηνικός να «αποφορτίζεται» από τη θερμότητα, συχνότερα και εντονότερα. Αλλά η απίστευτη περιπλοκότητα (ο στατιστικός χαρακτήρας) του κλίματος καθιστούν δυσχερείς τις αιτιοκρατικές προβλέψεις σε αυτό το επίπεδο και κάθε ξεχωριστό φαινόμενο δεν είναι εύκολο να αποδοθεί στον ένα ή τον άλλο παράγοντα. Σε αυτές τις συνθήκες οι περισσότεροι επιστήμονες (ίσως και για να μην κατηγορηθούν για «καταστροφολογία») προβλέπουν ότι στο μέλλον όντως η αυξανόμενη θερμότητα θα επηρεάσει το «Παιδί»,  αποφεύγουν όμως να είναι κατηγορηματικοί για το κατά πόσον αυτό συμβαίνει ήδη. Προτιμούν να περιμένουν.

«Είναι υπό έντονη αμφιβολία, γιατί είναι ένα πάρα πολύ σοβαρό ζήτημα και πρέπει να είμαστε σωστοί», υπογραμμίζει ο κλιματικός επιστήμων του Brown University Kim Cobb σε ένα άρθρο των New York Times που αναφέρεται στο ερώτημα «αν η κλιματική αλλαγή υπερφορτώνει το El Niño».

Στο ίδιο άρθρο των NYT αναφέρεται ότι «από τους 16 επιστήμονες που μίλησαν με την εφημερίδα, οι οκτώ είπαν ότι υπάρχει επαρκής απόδειξη ότι πιθανώς η κλιματική αλλαγή αυξάνει την ένταση του «Παιδιού» και των φαινομένων που συνδέονται με αυτό. Μεταξύ αυτών ο Michael McPhaden, επικεφαλής επιστήμων στη  NOAA (Εθνική Υπηρεσία Ωκεανών και Ατμόσφαιρας των ΗΠΑ, που σχεδόν κατήργησε ο Ντόναλντ Τραμπ!), που αναγνώρισε ότι η επιστήμη παραμένει  πολύ αβέβαιη, αν όμως αναπτυχθεί ακόμα ένα ισχυρό El Niño φέτος θα είναι πολύ αξιοσημείωτο. Αν το φετεινό El Niño πάρει τις διαστάσεις που πολλοί προβλέπουν, θα σημαίνει ότι τα τρία πιο έντονα φαινόμενα μετά το 1950 έχουν συμβεί τα τελευταία 11 χρόνια».

Τα τελευταία όμως 11 χρόνια είναι ακριβώς τα θερμότερα που έχουν ποτέ καταγραφεί στον πλανήτη.

Στα ανοιχτά της Κερύνειας ξεβράστηκε το δηλητήριο του εθνικισμού - Της Χριστιάνας Στυλιανού

Στα ανοιχτά της Κερύνειας ξεβράστηκε το δηλητήριο του εθνικισμού

Η ανατροπή ενός καταμαράν στα ανοιχτά της κατεχόμενης Κερύνειας ξέβρασε μια αποκρουστική χαιρεκακία, που βαφτίζει την κτηνωδία «πατριωτισμό».

Χριστιάνα Στυλιανού

Ένα καταμαράν με 267 επιβαίνοντες ανατράπηκε ανοιχτά της κατεχόμενης Κερύνειας. Έως τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, τουλάχιστον 8 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 23 αγνοούνται, ενώ οι υπόλοιποι έχουν διασωθεί. Την ώρα που τα σωστικά συνεργεία ανέσυραν ανθρώπους από τη θάλασσα και οικογένειες περίμεναν να μάθουν αν οι δικοί τους ζουν, το ελληνόφωνο διαδίκτυο γέμισε μισαλλόδοξα σχόλια του τύπου «καλά να πάθουν», οι «τριτοκοσμικοί γείτονες μας», αναθεματισμούς κατά των μουσουλμάνων και υποσχέσεις για πογκρόμ. Ανάμεσα στους αγνοουμένους βρίσκονται ο εξάχρονος Μεχμέτ Ασάφ και η δωδεκάχρονη αδελφή του, Μιράι. Για ορισμένους από τους αυτόκλητους υπερασπιστές του τρίπτυχου «Πατρίς, Θρησκεία, Οικογένεια», δεν ήταν δύο παιδιά που κινδύνευαν, αλλά «ροές των υπανθρώπων».

Και ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία, ορθώς -ανεξάρτητα από τους προφανείς διπλωματικούς υπολογισμούς- δήλωσε μέσω του Κέντρου Συντονισμού Έρευνας και Διάσωσης την ετοιμότητά της να συνδράμει άμεσα στην επιχείρηση με κάθε διαθέσιμο μέσο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης εκτυλισσόταν μια άλλη, πολύ σκοτεινότερη ιστορία. Άγνωστοι-γνωστοί μικρόψυχοι ζητούσαν ευθέως «θρησκευτικό ξεσκαρτάρισμα» της Ευρώπης, απελάσεις μουσουλμάνων και την άνοδο της Λεπέν, του AfD και του Φάρατζ, προσδοκώντας ότι θα νομιμοποιήσουν τους διωγμούς. Επικαλέστηκαν τον Διαφωτισμό για να δικαιολογήσουν διακρίσεις βάσει πίστης και την ευρωπαϊκή δημοκρατία για να ονειρευτούν όχλους που «παίρνουν τον νόμο στα χέρια τους». Τόσο εύκολα η μνησικακία μετατρέπεται σε φασιστική προσδοκία μπροστά στα θύματα.

Η κρατική ανευθυνότητα δεν έχει σύνορα

Κυνική είναι η βεβαιότητα ότι, αν εφαρμόζονταν οι ευρωπαϊκοί κανονισμοί, το «σαπιοκάραβο» δεν θα ταξίδευε και η τραγωδία θα είχε αποφευχθεί. Δίκαιο έχετε, στην Ελλάδα και στην Κυπριακή Δημοκρατία, όπου ισχύει το ευρωπαϊκό κεκτημένο, δεν πεθαίνουν άνθρωποι από κρατική ανεπάρκεια, παραλείψεις ή πλημμελείς ελέγχους. Εκτός από τους 57 νεκρούς στα Τέμπη, τους 104 στο Μάτι, τους 121 της «Ήλιος» στο Γραμματικό και τους 13 στο Μαρί. Εκτός από τους δύο ανθρώπους που σκοτώθηκαν τον Απρίλιο, όταν κατέρρευσε πολυκατοικία στη Γερμασόγεια της Λεμεσού. Εκτός από τον άνθρωπο που έχασε τη ζωή του προχθές στο Κάβο Γκρέκο, όταν το σκάφος που επέβαινε διαλύθηκε στα βράχια χωρίς να έχει εκδοθεί απαγόρευση απόπλου.

Τα παραδείγματα αυτά μεταφέρουν το βλέμμα στις ευθύνες των κρατικών μηχανισμών, των εταιρειών και των ελεγκτικών αρχών. Το κρίσιμο όριο δεν βρίσκεται ανάμεσα στην Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και την Τουρκία και το ψευδοκράτος, αλλά ανάμεσα σε κράτη -ψεύτικα και μη- που ανακαλύπτουν την ευθύνη τους αφού μετρήσουν νεκρούς.

Η αλληλεγγύη ως πολιτική πράξη

Η αλληλεγγύη προς τα θύματα δεν αποτελεί παραχώρηση στον τουρκικό εθνικισμό, αλλά άρνηση να επιτρέψουμε στο δηλητήριο του εθνικισμού να καθορίζει την ηθική μας. Ίσως, μάλιστα, να είναι ένα μικρό βήμα προς την Κύπρο που ονειρευόμαστε: μια Κύπρο όπου η ζωή ενός ανθρώπου δεν ζυγίζεται με βάση τη θρησκεία, τη γλώσσα ή την πλευρά του οδοφράγματος στην οποία γεννήθηκε.

(Η φωτογραφία προέρχεται από το politeianews.gr)

Διαβάστε επίσης: 

Κερύνεια: «Μην με αφήσεις μαμά» – Συγκλονίζει η μαρτυρία μητέρας που έχασε τα δύο της παιδιά στο ναυάγιο

Κερύνεια: 18 άτομα αγνοούνται μετά το ναυάγιο- Στον ανακριτή ο καπετάνιος και μέλη του πληρώματος

Ναυτική τραγωδία στην Κερύνεια: «Μας έλεγαν δεν τρέχει τίποτα» καταγγέλουν οι επιβάτες

ΠΗΓΗ 

Grosso Pliatsikofication Νο 22: Ψηφίστηκε το ν/σ για τα επαγγελματικά ταμεία, τη χρηματοπιστωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης - Οι εισφορές των εργαζομένων βορά στις τράπεζες, στις ασφαλιστικές και στον χρηματιστηριακό τζόγο

Grosso Pliatsikofication.22: Ψηφίστηκε το ν/σ για τα επαγγελματικά ταμεία, τη χρηματοπιστωτικοποίηση της Κοινωνικής Ασφάλισης

Στις 27 Αυγούστου 2026, ψηφίστηκε από την κυβερνητική πλειοψηφία της ΝΔ στη Βουλή το νομοσχέδιο Κεραμέως για τα επαγγελματικά ταμεία, με το χαρακτηριστικό τίτλο «Ενίσχυση της επαγγελματικής ασφάλισης: περισσότερες δυνατότητες για εργαζόμενους και επιχειρήσεις, διεύρυνση των επιλογών συμπληρωματικής συνταξιοδοτικής αποταμίευσης και άλλες διατάξεις». Tα κόμματα της αντιπολίτευσης τοποθετήθηκαν αρνητικά ή με επιφυλάξεις, με το ΚΚΕ, το ΣΥΡΙΖΑ, τη «Νίκη» και την «Πλεύση Ελευθερίας να έχουν καταψηφίσει ήδη κατά την επεξεργασία στη Διαρκή Επιτροπή Κοινωνικών Υποθέσεων, ενώ το ΠΑΣΟΚ και η «Ελληνική Λύση» είχαν επιφυλαχθεί για την τελική τους στάση. 

Του Γιώργη Χρήστου*

Η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Νίκη Κεραμέως, φρόντισε να «χρυσώσει το χάπι» για ένα ακόμη αντιασφαλιστικό νόμο της κυβέρνησης Μητσοτάκη, μιλώντας  για «περισσότερες δυνατότητες», «φορολογικά κίνητρα», «προστασία» και «φορητότητα» των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Μάλιστα, ισχυρίστηκε ότι ο δεύτερος πυλώνας λειτουργεί συμπληρωματικά προς τη δημόσια ασφάλιση και ότι το νομοσχέδιο δίνει στον εργαζόμενο τη δυνατότητα να αποταμιεύσει κάτι επιπλέον για το μέλλον του.

Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια που η κυβερνητική ρητορική προσπαθεί να κρύψει πίσω από τις λέξεις «επιλογή», «ευελιξία» και «σύγχρονο πλαίσιο»: τα χρήματα των εργαζομένων μπαίνουν όλο και περισσότερο στη λογική της επένδυσης και της αγοράς.  Και αυτό δεν είναι τεχνική λεπτομέρεια. Είναι πολιτική επιλογή. 

Η «δεύτερη σύνταξη» και ο λογαριασμός που θα πληρώσει ο εργαζόμενος

Το νέο πλαίσιο ενισχύει τον δεύτερο πυλώνα της ασφάλισης, διευρύνοντας τις δυνατότητες λειτουργίας Ταμείων Επαγγελματικής Ασφάλισης και ομαδικών επαγγελματικών συνταξιοδοτικών προϊόντων, ενώ προβλέπει φορολογικά κίνητρα και μεγαλύτερη ευελιξία στη συμμετοχή. Η κυβέρνηση της ΝΔ το βαφτίζει «περισσότερες επιλογές».

Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό που κάνει είναι να ενισχύει ένα μηχανισμό στον οποίο η μελλοντική συνταξιοδοτική παροχή συνδέεται όλο και περισσότερο με την ατομική αποταμίευση και την επενδυτική διαχείριση.

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί άλλο πράγμα είναι η δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση, που στηρίζεται στη συλλογική ευθύνη και στην αλληλεγγύη των γενεών, και άλλο ένα σύστημα όπου τα χρήματα του εργαζόμενου επενδύονται και η τελική απόδοση εξαρτάται από την πορεία των αγορών.

Ο εργαζόμενος αποκτά έναν «ατομικό κουμπαρά». Αλλά ο κουμπαράς αυτός δεν βρίσκεται κάτω από το στρώμα. Μπαίνει στην αγορά. Και ό,τι μπαίνει στην αγορά έχει απόδοση όταν η αγορά ανεβαίνει, αλλά έχει και κίνδυνο όταν η αγορά πέφτει..

Η κυβέρνηση ανακαλύπτει την «επιλογή» την ώρα που οι μισθοί και συντάξεις
δε φτάνουν

Εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη πολιτική ειρωνεία. Η κυβέρνηση λέει στον εργαζόμενο ότι του προσφέρει τη δυνατότητα να αποταμιεύσει περισσότερο για τη σύνταξή του. Μόνο που για εκατομμύρια εργαζομένους και συνταξιούχους η πραγματικότητα είναι ότι ο μισθός και η σύνταξη έχει εξανεμιστεί πολύ πριν τελειώσει ο μήνας. Όταν το εισόδημα πιέζεται από την ακρίβεια, το ενοίκιο, την ενέργεια και τα καθημερινά έξοδα, η «επιλογή» της πρόσθετης αποταμίευσης δεν είναι ακριβώς η ίδια για έναν υψηλόμισθο εργαζόμενο και για έναν εργαζόμενο που παλεύει να βγάλει το μήνα.

Έτσι η «ελευθερία επιλογής» κινδυνεύει να γίνει ένα ακόμη κοινωνικό φίλτρο: όποιος έχει τη δυνατότητα, θα μπορεί να αγοράζει περισσότερη συνταξιοδοτική ασφάλεια· όποιος δεν έχει, θα πρέπει να αρκεστεί σε ό,τι του εξασφαλίζει ο δημόσιος πυλώνας. Και αντί η κυβέρνηση να απαντήσει στην ανεπάρκεια των δημόσιων συντάξεων με ισχυρότερη δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση, προτείνει στον εργαζόμενο να συμπληρώσει μόνος του το κενό. Αυτό δεν είναι ενίσχυση της κοινωνικής προστασίας. Είναι μεταφορά της ευθύνης από το κράτος στον ασφαλισμένο.

Και κάπου εδώ εμφανίζονται οι τράπεζες, οι ασφαλιστικές και τα επενδυτικά κεφάλαια

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της ιστορίας. Γιατί αν οι εργαζόμενοι αποταμιεύουν, κάποιος θα διαχειρίζεται αυτά τα χρήματα. Και το ίδιο το κυβερνητικό αφήγημα δεν το κρύβει: μιλά για συγκέντρωση επενδυτικών κεφαλαίων, διοχέτευση ρευστότητας στην οικονομία, μακροπρόθεσμη αποταμίευση και ανάπτυξη του χρηματοοικονομικού κλάδου. 

Να λοιπόν η ουσία. Οι εισφορές και οι αποταμιεύσεις των εργαζομένων μετατρέπονται σε ένα τεράστιο απόθεμα κεφαλαίων που μπορεί να αξιοποιηθεί από την αγορά.

Το χρέος, και η εθνική απελευθέρωση από την απάτη (ΠΙΝΑΚΑΣ & ΓΡΑΦΗΜΑ)

Ιούλιος 2015, "Λευτεριά στην Ελλάδα, όχι στους καρχαρίες- πιστωτές". Τι σας θυμίζω τώρα, ε; Αλλά δεν φταίω εγώ, ο Μητσοτάκης ο απελευθερωτής φταίει. 

Το χρέος, και η εθνική απελευθέρωση από την απάτη

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΣΚΟΠΕΥΤΗΣ, 27/8/2026 

 

Ορθά ο Μητσοτάκης χρησιμοποίησε τον όρο "εθνική απελευθέρωση" μιλώντας για το χρέος και τη μείωσή του. Μόνο που η πρόωρη πληρωμή του χρέους ύψους 13 δισ. ευρώ που ετοιμάζεται να κάνει και μας πουλάει ως μείζον επίτευγμα - μνημόσυνο με ξένα κόλλυβα λέγεται αυτό, διότι για τα δικά μας λεφτά πρόκειται- δεν είναι "εθνική απελευθέρωση", είναι εθνική εθελοδουλεία στους πιστωτές, κυρίως τους θεσμικούς, ήτοι τους καλούς μας εταίρους στην Ευρωζώνη.

Από τότε που διέρρευσε και άρχισε να διαλαλείται από τα ΜΜΕ, με τον Κυριάκο σε ύφος Παλαιών Πατρών Γερμανού να υψώνει το λάβαρο της απελευθέρωσης μέσω tik tok και τον έτερο Κυριάκο (τον Πιερ) να βγάζει το γιαταγάνι από το θηκάρι ως Καραϊσκάκης, έχει προκληθεί μια ενδιαφέρουσα τρικυμία εν ποτηρίω μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης. Αντί η δεύτερη, με τις 50 αποχρώσεις το πρασινομπορντοδοκόκκινου, να καταγγείλει την επικοινωνιακή απάτη και να κηρύξει επανάσταση εθνικής απελευθέρωσης από τη βλακεία που διασπείρει η κυβέρνηση ως μέγιστη σοφία, διαπληκτίζεται ξανά  για τα “μαξιλάρια”, ποιος τα παραγέμισε με πλεονάσματα για τις "δύσκολες ώρες", αν τα πιο πολλά τα αφαίμαξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ 2015-2019, ή αν οι δυο μέχρι στιγμής θητείες Μητσοτάκη απλώς έφαγαν από τα έτοιμα, μειώνοντας το πλεόνασμα περίπου στα 30 δισ. ευρώ.

Αλλά κανείς δεν ασχολείται και δεν προβάλλει μια πραγματική εκστρατεία "εθνικής και κοινωνικής απελευθέρωσης" από το χρέος, που βαραίνει με περίπου 40.000 ευρώ κάθε κάτοικο αυτής της χώρας, από τα μόλις αφαλοκομένα νεογνά, μέχρι τους υπεραιβωνόβιους που απασχολούν τους επιστήμονες με τα μυστικά της μακροζωίας τους. Κανείς δεν ψελλίζει κάτι σαν αυτό που λέει ο Μελανσόν για τη Γαλλία, τον πραγματικό μεγάλο ασθενή της ΕΕ: διαγραφή του χρέους της που έχει στα χέρια της η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, περίπου 600 δισ. ευρώ. Για τη Γαλλία και για κάθε χώρα - όμηρο της Φρανκφούρτης.

Ακούσατε κανέναν εδώ στην Ελλάδα να χειροκροτήσει ή τουλάχιστον να συζητήσει εποικοδομητικά την πρόταση Μελανσόν, που προφανώς στριμώχνει και την ακροδεξιά της Μαρίν Λεπέν πάνω που έχει αρχίσει να τα βρίσκει με την χρηματοπιστωτική δικτατορία; Μπάααα! Μούγκα στη στρούγκα. Η λέξη διαγραφή χρέους, που κάποτε, στην κορύφωση της κρίσης, ήταν στην ημερήσια διάταξη και μάλιστα εφαρμόστηκε και από τους πιστωτές μας, επί κυβέρνησης Σαμαρο-Βενιζέλων, με το PSI, αλλά μόνο υπέρ των τραπεζών, είναι πια απαγορευμένη. Δεν ξέρω μήπως στο μεταξύ έχει ποινικοποιηθεί και η χρήση της, με τόσες αλλαγές του ποινικού κώδικα που έχει κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Προσωπικώς δεν νιώθω καμιά έκπληξη γι' αυτό: σχεδόν όλο το “επίσημο” πολιτικό σύστημα είναι πλήρως υποταγμένο στη λογική ότι το χρέος πρέπει να εξυπηρετείται και να εξοφλείται, έστω κι αν μας βγει το λάδι, ακόμη και το παράνομο, τοκογλυφικό χρέος που εξακολουθούν να μας φορτώνουν για να αγοράζουμε όπλα και να "αντιμετωπίζουμε"υπαρκτούς κι ανύπαρκτους εχθρούς των ΑΛΛΩΝ: τη Ρωσία, το Ιράν, τους Χούτι, τους μαχητές της Χαμάς ή της Χεζμπολάχ. Αντε και την Τουρκία. "Pacta sunt servanta" (οι συμφωνίες πρέπει να τηρούνται") που θα έλεγε κι ο μακαρίτης ο Σόιμπλε ή η - πού χάθηκε αυτό το κορίτσι μετά τα απομνημονεύματά της;- η Μέρκελ.
Τι εξυπηρετεί, άραγε, ο υπερβάλλων ζήλος της κυβέρνησης του Κυριάκου που θέλει να τηρήσει όχι μόνο τα pacta αλλά και τα... α-pacta; Ρίξτε μια ματιά στους πίνακες που παραθέτω. 

Ποιος πληρώνει το πλεόνασμα;: Όταν ευημερούν οι αριθμοί και ασφυκτιά η κοινωνία - Του Νίκου Μαρκάτου*

Όταν ευημερούν οι αριθμοί και ασφυκτιά η κοινωνία 

Ποιος πληρώνει το πλεόνασμα;

του Νίκου Μαρκάτου*

Η κυβέρνηση παρουσιάζει το μεγάλο πρωτογενές πλεόνασμα ως απόδειξη οικονομικής επιτυχίας. Οι αριθμοί, πράγματι, εμφανίζονται εντυπωσιακοί: το 2025 το πρωτογενές πλεόνασμα έφθασε περίπου στο 4,9% του ΑΕΠ, δηλαδή πάνω από 12 δισ. ευρώ.

Αλλά οι αριθμοί δεν πρέπει μόνο να εντυπωσιάζουν.

Πρέπει και να εξηγούνται.

Γιατί το κράτος δεν παράγει πλεονάσματα από μόνο του. Τα πλεονάσματα προέρχονται από φόρους, εισφορές, περιορισμό δαπανών και γενικότερα από τη διαφορά ανάμεσα σε όσα εισπράττει και όσα επιστρέφει στην κοινωνία.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ερώτημα:

Ποιος πληρώνει το υπερπλεόνασμα;

Σε μια χώρα με υψηλή έμμεση φορολογία, μεγάλο βάρος ΦΠΑ και επίμονη ακρίβεια, ένα σημαντικό μέρος των αυξημένων κρατικών εσόδων προέρχεται από την καθημερινή κατανάλωση.

Όταν ένα προϊόν από 100 ευρώ πηγαίνει στα 120, το κράτος εισπράττει περισσότερο ΦΠΑ χωρίς να αλλάξει ούτε έναν φορολογικό συντελεστή.

Έτσι, ο πληθωρισμός που μειώνει την αγοραστική δύναμη του πολίτη μπορεί ταυτόχρονα να αυξάνει τα φορολογικά έσοδα του κράτους.

Παράδοξο; Όχι. Οικονομική πραγματικότητα.

Και γι’ αυτό το πλεόνασμα δεν είναι από μόνο του ούτε καλό ούτε κακό.

Ένα λογικό πρωτογενές πλεόνασμα είναι αναγκαίο για μια χώρα με υψηλό δημόσιο χρέος. Η δημοσιονομική σταθερότητα έχει φυσικά αξία.

Αλλά άλλο σταθερότητα και άλλο δημοσιονομικός πρωταθλητισμός.

Όταν το κράτος συγκεντρώνει πολύ περισσότερα από όσα απαιτούν οι στόχοι, ενώ ο πολίτης δυσκολεύεται να πληρώσει το supermarket, το ενοίκιο, την ενέργεια, την παιδεία και την υγεία του, τότε υπάρχει πρόβλημα κοινωνικής προτεραιότητας.

Τι νόημα έχει ένα κράτος με γεμάτο ταμείο και μια κοινωνία με άδειο πορτοφόλι;

Μας λένε επίσης ότι τα πλεονάσματα επιτρέπουν την ταχύτερη αποπληρωμή του δημόσιου χρέους.

Ορθώς πρέπει η χώρα να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις της.

Αλλά άλλο συνέπεια και άλλο δουλοπρεπής βιασύνη προς εκείνους που γνωρίζουμε πως μας φέρθηκαν όταν είχαμε ανάγκη.

Η πρόωρη εξόφληση χρέους έχει οικονομικό νόημα όταν μειώνει σημαντικά τόκους και κινδύνους. Δεν είναι όμως αυτονόητο ότι κάθε διαθέσιμο δισεκατομμύριο πρέπει να κατευθύνεται στους δανειστές.

Υπάρχει και το λεγόμενο κόστος ευκαιρίας.Τι αποδίδει περισσότερο στη χώρα;

Να αποπληρώσουμε ένα ακόμη μέρος ενός μακροχρόνιου δανείου ή να επενδύσουμε το ίδιο ποσό σε νοσοκομεία, σχολεία, Πανεπιστήμια, κοινωνική κατοικία, υποδομές, έρευνα και παραγωγικές επενδύσεις;

Το χρέος, άλλωστε, δεν μειώνεται μόνο όταν μειώνεται ο αριθμητής.

Μειώνεται και όταν μεγαλώνει ο παρονομαστής: το ΑΕΠ.

Μια χώρα που επενδύει, αναπτύσσεται και αυξάνει την παραγωγικότητά της μπορεί να μειώσει πολύ αποτελεσματικότερα το βάρος του χρέους της.

Και υπάρχει και κάτι ακόμη.Δεν έχουμε ξεχάσει πώς αντιμετωπίστηκε η Ελλάδα την περίοδο της κρίσης.Μισθοί μειώθηκαν, συντάξεις περικόπηκαν, η ανεργία εκτινάχθηκε, εκατοντάδες χιλιάδες νέοι έφυγαν στο εξωτερικό και μια ολόκληρη κοινωνία πλήρωσε βαρύ τίμημα.

Ασφαλώς οι υποχρεώσεις πρέπει να τηρούνται.Αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος η πρόωρη εξόφληση των πιστωτών να μετατρέπεται σε ύψιστο εθνικό ιδανικό.

Το κράτος δεν υπάρχει για να ικανοποιεί τους πιστωτές του. Υπάρχει πρωτίστως για να υπηρετεί τους πολίτες του. Γι’ αυτό χρειάζεται αλλαγή προτεραιοτήτων. Λιγότερη έμμεση φορολογία στα βασικά αγαθά. Ουσιαστική ενίσχυση των χαμηλών και μεσαίων εισοδημάτων. Περισσότερη δημόσια υγεία και παιδεία  (είμαστε προτελευταίοι στις δαπάνες για δημόσια παιδεία). Περισσότερες επενδύσεις που δημιουργούν πραγματικό πλούτο. Και ασφαλώς σοβαρή, υπεύθυνη διαχείριση του χρέους.

Χωρίς όμως να θεωρούμε ότι όσο μεγαλύτερο είναι το πλεόνασμα τόσο καλύτερη είναι και η οικονομία. Γιατί η οικονομική πολιτική δεν κρίνεται μόνο από το τι περισσεύει στο κράτος. Κρίνεται και από το τι περισσεύει στον πολίτη αφού πληρώσει για να ζήσει.

Πλεόνασμα στα δημόσια ταμεία και έλλειμμα στα νοικοκυριά δεν είναι οικονομικό θαύμα.

Είναι κοινωνική αντίφαση και κυβερνητική αποτυχία.

*Πρώην πρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, πρώην Κοσμήτορας Σχολής Χημικών Μηχανικών και νυν ομότιμος καθηγητής της Σχολής Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ και Επισκέπτης Καθηγητής του Πανεπιστημίου Τέξας Α&Μ. 

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

• Μειώσεις στα σούπερ μάρκετ: Ακόμη κι αν γίνουν, πόσο θα σωθούμε;

• Δουλεύουμε πολύ περισσότερο, αμειβόμαστε πολύ λιγότερο – Νέα στοιχεία για την εργασία στην Ελλάδα

13η σύνταξη ή νέο επίδομα-κοροϊδία; Οι συνταξιούχοι δεν ξεγελιούνται από τα κυβερνητικά σενάρια

13η σύνταξη ή νέο επίδομα-κοροϊδία; Οι συνταξιούχοι δεν ξεγελιούνται από τα κυβερνητικά σενάρια

Τις τελευταίες ημέρες επανέρχονται στη δημοσιότητα διάφορα «σενάρια» για την επαναφορά του 13ου μισθού στο Δημόσιο και της 13ης σύνταξης. Κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των δημοσιευμάτων είναι ότι τίποτα δεν είναι αποφασισμένο, τίποτα δεν είναι νομοθετημένο και όλα μετατίθενται για μετά το 2027.

Με απλά λόγια, η κυβέρνηση αφήνει να διαρρέουν υποσχέσεις και σενάρια για το μέλλον, την ώρα που εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι και συνταξιούχοι συνεχίζουν να ζουν με τις συνέπειες των περικοπών, της ακρίβειας και της συνεχούς υποβάθμισης του εισοδήματός τους.

Άλλο 13ος μισθός και άλλο ένα επίδομα 400 ευρώ

Για τους δημοσίους υπαλλήλους ακούγονται σενάρια για σταδιακή επιστροφή του 13ου μισθού ή για καταβολή ενός ποσού της τάξης των 400 ή 500 ευρώ.

Όμως πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ένα εφάπαξ ποσό 400 ή 500 ευρώ δεν είναι 13ος μισθός. Ο 13ος μισθός αποτελεί κανονικό μισθολογικό δικαίωμα. Δεν μπορεί να αντικατασταθεί με ένα περιορισμένο επίδομα, το οποίο θα δίνεται όταν και αν το επιτρέπουν τα δημοσιονομικά δεδομένα.

Και πολύ περισσότερο δεν μπορεί η κυβέρνηση να παρουσιάζει ως «επιστροφή» μια διαδικασία που, σύμφωνα με τα ίδια τα σενάρια, θα ξεκινούσε το 2027 και θα ολοκληρωνόταν —στην καλύτερη περίπτωση— αρκετά χρόνια αργότερα.

Οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο δεν έχουν ανάγκη από νέες υποσχέσεις με ημερομηνία λήξης. Έχουν ανάγκη από πραγματικές αυξήσεις, από αποκατάσταση των απωλειών και από επαναφορά των Δώρων και του επιδόματος αδείας.

Και η «13η σύνταξη»; Μήπως ετοιμάζεται νέο βάφτισμα ενός επιδόματος;

Ακόμη μεγαλύτερη προσοχή χρειάζεται στο ζήτημα των συνταξιούχων. Η κυβέρνηση έχει ήδη θεσπίσει μια ετήσια ενίσχυση 200 ευρώ για συγκεκριμένες κατηγορίες συνταξιούχων, με εισοδηματικά και περιουσιακά κριτήρια. Τώρα διαρρέονται σενάρια για διεύρυνση των δικαιούχων και ενδεχόμενη αύξηση του ποσού.

Ακούγεται ακόμη και το ενδεχόμενο η ενίσχυση αυτή να αυξηθεί σταδιακά σε ένα ποσό που θα προσεγγίζει την εθνική σύνταξη.

Αλλά εδώ βρίσκεται το κρίσιμο ερώτημα: Θα μιλάμε για πραγματική 13η σύνταξη ή για ένα επίδομα που θα βαφτιστεί «13η σύνταξη»;

Γιατί 200 ευρώ, 300 ευρώ ή ακόμη και ένα ποσό κοντά στην εθνική σύνταξη δεν σημαίνουν αυτομάτως αποκατάσταση της 13ης σύνταξης.

Μια πραγματική 13η σύνταξη δεν μπορεί να είναι ένα βοήθημα με προϋποθέσεις και κόφτες. Δεν μπορεί να αφορά μόνο ορισμένους. Δεν μπορεί να εξαρτάται κάθε χρόνο από τον λεγόμενο «δημοσιονομικό χώρο». Η 13η σύνταξη πρέπει να είναι μόνιμη, σταθερή και κατοχυρωμένη, χωρίς αποκλεισμούς και χωρίς να μετατρέπεται σε προεκλογικό επίδομα.

Ιδιαίτερη σημασία έχει και ο πολιτικός χρόνος αυτών των σεναρίων.

Όταν η κυβέρνηση δεν φέρνει άμεσα συγκεκριμένη νομοθετική ρύθμιση, αλλά αφήνει να κυκλοφορούν πληροφορίες για το τι ενδέχεται να γίνει το 2027 ή ακόμη αργότερα, είναι λογικό να δημιουργούνται σοβαρά ερωτήματα.

Μήπως επιχειρείται να καλλιεργηθούν προσδοκίες σε δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους; Μήπως η κυβέρνηση προσπαθεί να παρουσιάσει ως «παροχή» ένα μικρό μέρος όσων αφαιρέθηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια; Και κυρίως γιατί η αποκατάσταση των απωλειών πρέπει να μετατίθεται συνεχώς για το μέλλον;

Οι συνταξιούχοι και οι εργαζόμενοι δεν πρέπει να ξεγελαστούν από τίτλους και διαρροές. Τα σενάρια δεν πληρώνουν λογαριασμούς. Οι υποσχέσεις δεν αναπληρώνουν τις τεράστιες απώλειες που έχουν υποστεί τα εισοδήματα.

Τα δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα και το επίδομα αδείας δεν είναι φιλοδώρημα, γι’ αυτό η συζήτηση πρέπει να επιστρέψει στην ουσία.

Οι 13ος και 14ος μισθός και 13η και 14η σύνταξης δεν ήταν κάποια έκτακτη γενναιοδωρία. Ήταν μέρος του εισοδήματος εργαζομένων και συνταξιούχων.

Δεν μπορεί σήμερα να παρουσιάζεται ως μεγάλη κυβερνητική προσφορά η επιστροφή ενός μικρού μέρους όσων αφαιρέθηκαν.

Δεν ζητάμε να μας χαρίσουν κάτι. Διεκδικούμε την επιστροφή όσων χάσαμε.

Γι’ αυτό το αίτημα δεν μπορεί να περιορίζεται σε μια ετήσια ενίσχυση των 200 ή 300 ευρώ. Ούτε σε ένα ποσό 400 ή 500 ευρώ που θα παρουσιάζεται ως «πρώτο βήμα».

Η διεκδίκηση πρέπει να είναι καθαρή:

Ηχηρό χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση: Όχι στην Ε.Ε. από το 53% των Ισλανδών - Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όχι στην ΕΕ από το 53% των Ισλανδών, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ηχηρό χαστούκι στην Ευρωπαϊκή Ένωση ήρθε από την Ισλανδία με αφορμή το δημοψήφισμα που διεξήχθη για την επανεκκίνηση των ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το 53% των ψηφοφόρων ψήφισε «Όχι» («Nei») και μόνο το 47% απάντησε «Ναι», ενώ η συμμετοχή έφτασε σε επίπεδα ρεκόρ, ξεπερνώντας το 82%, όταν η συμμετοχή στις πρόσφατες εθνικές εκλογές έφτασε το 80%.

Η απάντηση των Ισλανδών ήταν σοβαρό πλήγμα για τις Βρυξέλλες, παρά το μικρό μέγεθος της χώρας, για τρεις κυρίως λόγους:

Πρώτο, επειδή το ερώτημα του δημοψηφίσματος αφορούσε τις ενταξιακές διαπραγματεύσεις κι όχι την ένταξη στην ΕΕ. Καθόλου τυχαία, οι εκπρόσωποι του «Ναι» στην προεκλογική περίοδο δεν διαφήμιζαν την ΕΕ αλλά τις διαπραγματεύσεις και τα σημαντικά περιθώρια επίτευξης μιας ικανοποιητικής συμφωνίας ένταξης. Υπόσχονταν μάλιστα νέο δημοψήφισμα για την ένταξη. Επομένως, οι κάλπες έβγαλαν ότι οι Ισλανδοί δεν θέλουν ούτε καν να συζητήσουν την προοπτική ένταξης, απορρίπτοντας εξ αρχής κάθε προοπτική συμμετοχής.

Δεύτερο, επειδή οι Βρυξέλλες ειδικά μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία έχουν επιταχύνει τις διαδικασίες ένταξης στην ανατολική Ευρώπη και τα Βαλκάνια, θέτοντας στο επίκεντρο των προσπαθειών τους την Ουκρανία και την Μολδαβία, καθώς και την Αλβανία και το Μαυροβούνιο, αντίστοιχα. Το χαρακτηριστικό και των τεσσάρων αυτών χωρών είναι το πολύ χαμηλό κατά κεφαλήν ΑΕΠ τους: 5.147 δολ., 9.350 δολ., 12.490 δολ. και 16.380 δολ, αντίστοιχα, όταν το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της ΕΕ ανέρχεται σε 51.047 δολ. Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ της Ισλανδίας είναι ωστόσο 98.323 δολ., σχεδόν διπλάσιο ακόμη και από της ΕΕ! Οι Ισλανδοί επομένως έγκαιρα κατάλαβαν ότι αν κάτι ήθελαν οι Βρυξέλλες ήταν να δείξουν πώς δεν αποτελούν δεξαμενή επιδοτήσεων και καταφύγιο των φτωχών και διεφθαρμένων ελίτ κι απλώς αρνήθηκαν να τους κάνουν την χάρη και να χρηματοδοτήσουν την διεύρυνση της ΕΕ.

Τρίτο, επειδή η ΕΕ απέτυχε να εμφανιστεί ως αποτελεσματική άμυνα απέναντι στις αμερικανικές απειλές. Ένα από τα σημαντικότερα επιχειρήματα των οπαδών της ΕΕ ήταν ότι οι Βρυξέλλες θα ενισχύσουν την γεωστρατηγική θέση της Ισλανδίας απέναντι στις ΗΠΑ κι έτσι η χώρα τους δεν θα βρεθεί ποτέ στην θέση της Γροιλανδίας. Ωστόσο, η Ισλανδία, που συμμετέχει στο ΝΑΤΟ ακόμη και στην «συμμαχία των προθύμων» οι οποίοι εξοπλίζουν την Ουκρανία, δεν πείσθηκε, αποδεικνύοντας ότι η ΕΕ δεν αποτελεί εμπόδιο ούτε καν αντίβαρο στα αμερικανικά επεκτατικά σχέδια. Οι Βρυξέλλες έτσι πλήρωσαν την απελπιστική συρρίκνωση της θέσης τους στον παγκόσμιο ανταγωνισμό, από τη στιγμή που απαρνήθηκαν της αυτοτέλειάς τους κι έγιναν όργανα των ΗΠΑ.

Το θέμα που κυριάρχησε στις αντιπαραθέσεις πριν στηθούν οι κάλπες ήταν τα δικαιώματα αλιείας. Η αλιευτική βιομηχανία της Ισλανδίας, που είναι για τη χώρα ότι είναι η αυτοκινητοβιομηχανία για την Γερμανία, εκμεταλλεύεται μια τεράστια αποκλειστική οικονομική ζώνη στον βόρειο Ατλαντικό, παράγει το 8% του ΑΕΠ και το 40% των εξαγωγών της χώρας. Η προστασία αυτών ακριβώς των αλιευτικών δικαιωμάτων οδήγησε την Ισλανδία από το 1958 ως το 1976 στους λεγόμενους “πολέμους του μπακαλιάρου” με την Αγγλία, που ως αποτέλεσμα είχαν την νίκη του Ρέικιαβικ έναντι του Λονδίνου. Η Κοινή Αγροτική Πολιτική της ΕΕ θα υπονόμευε σε βαθμό ακύρωσης τα αλιευτικά δικαιώματα της Ισλανδίας στον Ατλαντικό.

Δεν ήταν όμως μόνο ο μπακαλιάρος και τα εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα, που έχουν πάψει να γίνονται σεβαστά εδώ και δεκαετίες από το ευρωπαϊκό ιερατείο.

Οι κάτοικοι της Ισλανδίας αν συνεχίζουν σήμερα να απολαμβάνουν μια τέτοια ευημερία είναι επειδή το 2008, όταν η χώρα χρεοκόπησε, ακολούθησαν τον μόνο σωστό δρόμο: εθνικοποίησαν τις τράπεζες, αρνήθηκαν να αποζημιώσουν τους κερδοσκόπους και έκλεισαν στη φυλακή του απατεώνες τραπεζίτες. Το εντελώς αντίθετο δηλαδή απ’ ότι έκαναν όλες οι ευρωπαϊκές χώρες που με την καθοδήγηση της ΕΕ φτώχυναν τους λαούς, αποζημίωσαν τους κερδοσκόπους και άφησαν αλώβητη την τραπεζοκρατία να κυβερνά τις χώρες της και να απολαμβάνει τα προνόμια του παρελθόντος. Ενώ οι λαοί βρίσκονται σε πολύ χειρότερη θέση. Η Ελλάδα είναι η πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Αν η Ισλανδία ήταν τότε μέλος της ΕΕ, σήμερα θα ήταν σαν την Ελλάδα…

Η ίδια η Ισλανδία επίσης στάθηκε στο πλευρό της Νότιας Αφρικής όταν προσέφυγε κατά του Ισραήλ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Η στάση του Ρέικιαβικ ήρθε να ευθυγραμμιστεί με τη στάση της κοινωνίας που επί χρόνια συμπαραστέκεται στον λαό της Παλαιστίνης και ζητάει να επιβληθούν κυρώσεις, αποεπένδυση και να διακοπούν οι διπλωματικές σχέσεις με το κράτος των γενοκτόνων. Η ΕΕ αντίθετα χρηματοδοτεί και στηρίζει πολιτικά και διπλωματικά το ισραηλινό απαρτχάιντ διατηρώντας μια ειδική σχέση προς όφελος του Ισραήλ, παρά την αντίθεση που έχουν εκφράσει ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και ευρωβουλευτές.

Παρόλα αυτά, η σοσιαλδημοκράτης πρωθυπουργός της χώρας Κριστρούν Φροσταντότιρ, οπαδός του «Ναι», αν και δήλωσε ότι θα σεβαστεί το «Όχι» που πλειοψήφησε, τόνισε επίσης ότι η ετυμηγορία των ψηφοφόρων σήμανε ότι επιλέγουν να συνεχιστεί η σημερινή ειδική σχέση όπως απορρέει από την συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Οικονομική Ζώνη. Υποσχέθηκε μάλιστα ότι αυτή η σχέση θα συνεχιστεί και θα ενταθεί, σε εμφανή αντίθεση με τα αποτελέσματα της κάλπης, αποδεικνύοντας ότι παντού υπάρχει ένας Αλέξης…

Κυρίως όμως αποδεικνύει το οριστικό διαζύγιο των οπαδών της ΕΕ με την δημοκρατία!

ΠΗΓΗ: Λεωνίδας Βατικιώτης