12 Μαΐου 2026

Διεθνής Αμνηστία: Η ένοχη σιωπή της Ε.Ε. - Να ανασταλεί η Συμφωνία Σύνδεσης με το Ισραήλ

Διεθνής Αμνηστία: Η ένοχη σιωπή της ΕΕ - Να ανασταλεί η Συμφωνία Σύνδεσης με το Ισραήλ

Κόκκινες γραμμές αντί κόκκινων χαλιών: Γιατί Ιταλία και Γερμανία πρέπει να στηρίξουν την αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ • Κείμενο-παρέμβαση των διευθυντών της Διεθνούς Αμνηστίας στην «Εφ.Συν.».

Στις 11 Μαΐου, η ΕΕ θα έρθει αντιμέτωπη με μια καθοριστική δοκιμασία των αξιών, των αρχών και της δέσμευσής της στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο διεθνές δίκαιο. Καθώς η δημόσια, πολιτική και διπλωματική πίεση συνεχίζουν να αυξάνονται, οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ θα βρεθούν μπροστά σε μια επιλογή: να συνεχίσουν την προνομιακή μεταχείριση του Ισραήλ ή να αρχίσουν να επιβάλλουν τις κόκκινες γραμμές του μπλοκ, τις οποίες το Ισραήλ εμπαίζει, ιδιαίτερα από τον Οκτώβριο του 2023 (σ.σ. δείτε εδώ τι αποφάσισαν χθες οι υπουργοί εξωτερικών της Ε.Ε.).

Δεν λείπουν τα μέσα από την ΕΕ ώστε να ασκήσει ισχυρή πίεση στο Ισραήλ. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση. Θα έπρεπε, κατ' ελάχιστον, η ΕΕ να αναστείλει τη Συμφωνία Σύνδεσης με το Ισραήλ, μαζί με τα εμπορικά της προνόμια, εάν θέλει πράγματι να καταδείξει τη σοβαρότητά της όσον αφορά την αντιμετώπιση της ατιμωρησίας που απολαμβάνει το Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Εάν η ΕΕ δεν το πράξει, διακινδυνεύει τη συνενοχή της στη συνεχιζόμενη γενοκτονία, την παράνομη κατοχή και το απαρτχάιντ του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων.

Δυο κράτη-μέλη κρατούν το κλειδί: η Ιταλία και η Γερμανία. Και τα δύο διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο παρεμποδίζοντας την αναστολή της εμπορικής συμφωνίας της ΕΕ με το Ισραήλ και προστατεύοντας το Ισραήλ από σημαντικές συνέπειες για τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων. Στο πολύπλοκο σύστημα ψηφοφορίας μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, η υποστήριξη οποιουδήποτε από τα δύο κράτη θα έδινε ώθηση στην ψήφο υπέρ της ειδικής πλειοψηφίας που απαιτείται για τη μερική αναστολή της Συμφωνίας.

Η Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2000, αποτελεί ένα νομικό και θεσμικό πλαίσιο για πολιτικό διάλογο και οικονομική συνεργασία, παρέχοντας στο Ισραήλ προνομιακή πρόσβαση στις αγορές της ΕΕ. Σήμερα, η ΕΕ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ. Μόνο το 2024, οι ισραηλινές εξαγωγές προς την ΕΕ αντιπροσώπευαν το 28,8% των συνολικών εξαγωγών του.

Το Ισραήλ παραβιάζει εδώ και καιρό το Άρθρο 2 της Συμφωνίας, το οποίο ορίζει ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της εταιρικής σχέσης, γεγονός που αναγνωρίστηκε καθυστερημένα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην αξιολόγηση που έγινε τον Ιούνιο του 2025.

Τον Σεπτέμβριο του 2025, μετά από εκτεταμένες δημόσιες πιέσεις, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πρότεινε τη μερική αναστολή των διατάξεων της Συμφωνίας που σχετίζονται με το εμπόριο, παράλληλα με στοχευμένες κυρώσεις κατά εξτρεμιστών υπουργών και βίαιων εποίκων. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η περιορισμένη και απελπιστικά ανεπαρκής πρόταση εξακολουθεί να μπλοκάρεται από τη Γερμανία και την Ιταλία, οι οποίες επηρεάζουν αποφασιστικά την ισορροπία δυνάμεων στο σύστημα πλειοψηφίας της ΕΕ.

Ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπιστία της Ευρώπης – έχοντας επανειλημμένα αποτύχει να επιβάλει τις δικές της κόκκινες γραμμές έναντι του Ισραήλ – διακυβεύεται. Δεν μπορεί πλέον να αποφύγει τις αυξανόμενες κατηγορίες για διπλά μέτρα και σταθμά, ιδίως σε σύγκριση με την αποφασιστική και βασισμένη σε αρχές απάντησή της στον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων, που τόσο συστηματικά
καταπατούνται από το Ισραήλ, δικαιολογούν την ίδια αυστηρή στάση.

Κλιμακώνοντας τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου

Παρά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός τον Οκτώβριο του 2025, οι παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από το Ισραήλ και η γενοκτονία του στη Γάζα συνεχίζονται αμείωτες.

Η αφίσα του καλέσματος | Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας

Κάλεσμα σε Πορεία Νίκης και Αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών

Σάββατο 16 Μαΐου στην Αθήνα στις 12.00 στο Σύνταγμα

Το κείμενο του καλέσματος:

Κάλεσμα σε Πορεία Νίκης και Αξιοπρέπειας για τους απεργούς πείνας της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λ. Αλεξάνδρας, για τις Κοινωνίες μας, για όλους και όλες μας μαζί.

Το Σάββατο 16 Μαΐου σας καλούμε να βγούμε στον δρόμο για τη νίκη των αντιστάσεων και των αγώνων, τη νίκη των από τα κάτω και τη νίκη της ζωής. Ο απεργός πείνας μέχρι θανάτου από 5 Φλεβάρη 2026 Αριστοτέλης Χαντζής, κάτοικος και μέλος της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών, θα βρίσκεται στην 101η ημέρα απεργίας πείνας, με κρίσιμο κίνδυνο για την ζωή του από μέρα σε μέρα και από λεπτό σε λεπτό, καθώς και για πρόκληση σοβαρών μόνιμων βλαβών σε ζωτικά όργανα. Την ίδια στιγμή η δεύτερη απεργός πείνας, Suzon Doppagne, έχει μπει στον αγώνα με απεργία πείνας μέχρι θανάτου από 1η Μαΐου και στις 16 Μαΐου θα βρίσκεται στη 15 ημέρα.

Η απεργία πείνας μέχρι θανάτου των δύο συντρόφων μας πραγματοποιείται για την υπεράσπιση της γειτονιάς και της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών – το μεγαλύτερο αυτοοργανωμένο εγχείρημα κοινωνικής στέγασης, αλληλεγγύης και κοινής ωφέλειας στην Ελλάδα και την Ευρώπη – των 400 και πλέον κατοίκων τους, των δομών, των σχέσεων, της κουλτούρας και της συλλογικής μνήμης της ιστορικής αυτής γειτονιάς. Ο αγώνας βρίσκεται ήδη στο τελευταίο στάδιο και θα έχει σαν αποτέλεσμα είτε την δικαίωση των δίκαιων αιτημάτων των απεργών και της Κοινότητας, είτε τον θάνατό τους.

Είναι ένας αγώνας που αφορά όλους και όλες, για τα φλέγοντα ζητήματα που ταλανίζουν την ελλαδική κοινωνία και μπορεί να εκφράζονται με ένταση στα Προσφυγικά, αλλά είναι προβλήματα κοινά και κοινωνικά συνδεδεμένα με τις πανανθρώπινες ανάγκες. Είναι ένας αγώνας για το δικαίωμα στη στέγη, το δικαίωμα στην υγεία, την τροφή, την εκπαίδευση, στον πολιτισμό. Ένας αγώνας για την αλληλεγγύη και το δικαίωμα στην πόλη. Ένας αγώνας τελικά για την υπεράσπιση της ίδιας της ζωής και της αξιοπρέπειας.

Τη μέρα αυτή δεν επιθυμούμε να καλέσουμε σε μαζική κινητοποίηση μόνο για τους δύο απεργούς πείνας και την Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών, αλλά εκκινώντας από εκεί, να βγούμε στον δρόμο όλοι και όλες για τα κοινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε από ένα κράτος και ένα καθεστώς που μας οδηγεί στην ανέχεια. Ένα κράτος και ένα καθεστώς χωρίς κανέναν ηθικό φραγμό και κανέναν ενδοιασμό, που έχει οδηγήσει τις κοινωνίες μας στην παρακμή.

Είναι ένα καθεστώς που οφείλει να ανατραπεί για να ζήσουμε!

Καλούμε και από αυτό το βήμα όλους και όλες, τις οργανωμένες δυνάμεις και τον κόσμο του αγώνα, αλλά ακόμη περισσότερο όλους και όλες αυτούς και αυτές που έδωσαν και συνεχίζουν να δίνουν τους μεγάλους αγώνες των καιρών μας:

trump conspiracy theories «Ακόμη και οι εμπρηστές μυρίζουν τον καπνό», σχολιάζει ο αναλυτής Arnaud Bertrand για το πώς αντιλαμβάνονται οι αμερικανικές ελίτ την ήττα στο Ιράν.

Οι ΗΠΑ ηττήθηκαν στο Ιράν, λένε τα γεράκια του Ιράκ

του Αρνό Μπερτράν

Δεν γίνεται να υπερβάλει κανείς για το πόσο εντυπωσιακό είναι αυτό το άρθρο του Atlantic, αν σκεφτεί ποιος το γράφει και πού δημοσιεύεται.

Για να θυμηθούμε ποιος είναι ο (συγγραφέας) Μπομπ Κέιγκαν:

Συνιδρυτής του Project for the New American Century, ίσως του πιο ακραία ιμπεριαλιστικού think tank που υπήρξε ποτέ στην Ουάσιγκτον — κι αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Άνθρωπος που πέρασε ολόκληρη τη ζωή του υπερασπιζόμενος αμερικανικές στρατιωτικές επεμβάσεις, ειδικά στη Μέση Ανατολή, και από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του πολέμου στο Ιράκ. Ζητούσε επέμβαση στο Ιράκ ήδη πριν από την 11η Σεπτεμβρίου, κάτι που τα λέει όλα.
Σύζυγος της Βικτόρια Νούλαντ, από τις πιο σκληροπυρηνικές μορφές της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής τα τελευταία χρόνια — βασικής αρχιτέκτονα της πολιτικής των ΗΠΑ στην Ουκρανία, με τα αποτελέσματα που βλέπουμε σήμερα.
Αδελφός του Φρέντερικ Κέιγκαν, ενός από τους βασικούς θεωρητικούς του “surge” στο Ιράκ.

Με άλλα λόγια, δεν μιλάμε ακριβώς για κάποιον «αντιιμπεριαλιστή ειρηνιστή». Μιλάμε κυριολεκτικά για τον άνθρωπο που έπαιρνε τηλέφωνο ο Ντικ Τσέινι, όταν χρειαζόταν ενθάρρυνση για ακόμη έναν πόλεμο.

Και αυτός ο άνθρωπος γράφει στο The Atlantic — ίσως το πιο σταθερά φιλοπολεμικό mainstream μέσο στις ΗΠΑ.

Οπότε όταν ΑΥΤΟΣ γράφει ότι οι ΗΠΑ «υπέστησαν ολοκληρωτική ήττα» απέναντι στο Ιράν, μια ήττα «χωρίς προηγούμενο στην αμερικανική ιστορία» που «ούτε μπορεί να διορθωθεί ούτε να αγνοηθεί», είναι σαν να σου λέει ο Ρόναλντ ΜακΝτόναλντ ότι τα burgers δεν είναι και τόσο καλά: σημαίνει ότι τα burgers είναι πραγματικά χάλιΤο πραγματικά εντυπωσιακό — και, ομολογώ, κάπως ανησυχητικό για μένα — είναι ότι τα επιχειρήματά του για το γιατί αυτή η ήττα είναι τόσο κομβική είναι σχεδόν ίδια με όσα έγραψα εγώ στο άρθρο μου «Ο πρώτος πολυ-πολικός πόλεμος» τον περασμένο μήνα.

Ιδού λοιπόν:

AP Photo/Adel Hana, File

Οι στρατοί καταστρέφουν και το κλίμα

Τάσος Σαραντής

Οι ένοπλες δυνάμεις των κρατών αποτελούν τον τέταρτο μεγαλύτερο ρυπαντή παγκοσμίως κι αυτό σε καιρό ειρήνης ● Σε καιρό πολέμου οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου πολλαπλασιάζονται και συχνά δεν είναι μετρήσιμες.

Οταν οι σύνεδροι συγκεντρώθηκαν για την τελευταία Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP30) στο Μπελέμ της Βραζιλίας, τον Νοέμβριο του 2025, εξέτασαν διάφορους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας για την επίδρασή τους στην αύξηση των αερίων του θερμοκηπίου. Η γεωργία, η αεροπορία, ο χάλυβας, το τσιμέντο - όλα ήταν στο τραπέζι. Ενα θέμα που δεν συζητήθηκε ήταν ο πόλεμος.

Δεν πρόκειται για μικρή παράλειψη. Οι στρατοί συμβάλλουν σημαντικά στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία έχει δημιουργήσει περίπου 311 εκατομμύρια τόνους αυτού που είναι γνωστό ως ισοδύναμο διοξειδίου του άνθρακα, συγκρίσιμο με τις συνδυασμένες ετήσιες εκπομπές του Βελγίου, της Νέας Ζηλανδίας, της Αυστρίας και της Πορτογαλίας. Το ισοδύναμο διοξείδιο του άνθρακα είναι η μέθοδος μέτρησης που χρησιμοποιείται για τη σύγκριση της επίδρασης στη θέρμανση του πλανήτη διάφορων αερίων του θερμοκηπίου με το διοξείδιο του άνθρακα.

Χωρίς καταγραφή

Μια πρόσφατα δημοσιευμένη έρευνα στην επιστημονική επιθεώρηση One Earth υπολόγισε ότι οι πρώτοι 15 μήνες του πολέμου του Ισραήλ στη Γάζα παρήγαγαν περισσότερους από 33 εκατομμύρια τόνους ισοδύναμου διοξειδίου του άνθρακα, συγκρίσιμο με τις συνδυασμένες ετήσιες εκπομπές της Κόστα Ρίκα και της Σλοβενίας για το 2023.

Τον Φεβρουάριο του 2026, το Ισραήλ και οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν πόλεμο εναντίον του Ιράν, που προστίθεται σε μια μακρά λίστα άλλων συγκρούσεων όπου οι εκπομπές δεν καταμετρώνται στα παγκόσμια αποθέματα. Πρόκειται για τεράστιες εκπομπές που παράγονται χωρίς επίσημο μηχανισμό καταγραφής και χωρίς λογοδοσία για το κλιματικό κόστος που επηρεάζει τους ανθρώπους σε ζώνες συγκρούσεων και πολύ πιο πέρα.

Ενα πρόσφατο άρθρο της Νέτα Κρόφορντ, ερευνήτριας στη μελέτη «Το κόστος του πολέμου» στο Πανεπιστήμιο Μπράουν, υπογραμμίζει πώς οι ένοπλες δυνάμεις, η στρατιωτικοποίηση και ο πόλεμος τροφοδοτούν την κλιματική αλλαγή. Υποστηρίζει ότι οι εκπομπές των στρατών και οι εκπομπές που σχετίζονται με τις συγκρούσεις παραμένουν υποτιμημένες, παρ’ όλο που υπονομεύουν τις προσπάθειες για τον μετριασμό της κλιματικής αλλαγής.

Οι εκτιμήσεις δείχνουν ότι οι στρατοί και οι αλυσίδες εφοδιασμού τους αντιπροσωπεύουν περίπου το 5,5% των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ποσοστό που αρκεί για να τους καταστήσει τον τέταρτο μεγαλύτερο ρυπαντή στον κόσμο, αν υπολογιστεί ως χώρα. Και αυτό το ποσοστό καλύπτει μόνο την περίοδο ειρήνης.

Αυτό που οι ερευνητές ονομάζουν χάσμα εκπομπών στρατιωτικού χαρακτήρα είναι η διαφορά στις εκπομπές μεταξύ αυτών που αναφέρουν οι κυβερνήσεις και αυτών που πραγματικά εκπέμπουν οι ένοπλες δυνάμεις τους. Το πρόβλημα ξεκινά με τους κανονισμούς.

Σύμφωνα με τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC), οι χώρες εξαιρούνται από την πλήρη αναφορά των στρατιωτικών εκπομπών, με βάση τις διαπραγματεύσεις του Πρωτοκόλλου του Κιότο τη δεκαετία του 1990. Οι Ηνωμένες Πολιτείες άσκησαν με επιτυχία πιέσεις για την εξαίρεση επικαλούμενες λόγους εθνικής ασφάλειας.

Στις 9 Απριλίου αναρτήθηκε στη ΔΙΑΥΓΕΙΑ η απόφαση αδειοδότησης (ΑΕΠΟ) του αιολικού σταθμού (ΑΣΠΗΕ) «ΠΟΥΛΙΑ-ΚΟΤΣΙΟΝ-ΦΑΡΜΑΚΟΒΟΥΝΙ» εντός της Ζώνης Ειδικής Προστασίας (ΖΕΠ) – περιοχής NATURA «Όρη Τσαμαντά» στη Θεσπρωτία. Ο ΑΣΠΗΕ της εταιρείας IBERDROLA ΡΟΚΑΣ αποτελείται από 10 ανεμογεννήτριες με ισχύ 6 MW η καθεμία (συνολικό ύψος ανεμογεννήτριας 230 μ., διάμετρος φτερωτής 150 μ.). Τα Όρη Τσαμαντά (ή Μουργκάνα) αποτελούν μία περιοχή εξαιρετικού φυσικού κάλλους στα σύνορα με την Αλβανία και έχουν ιδιαίτερη σημασία για τα αρπακτικά πουλιά: εδώ φώλιαζε μέχρι πριν λίγα χρόνια ο κρισίμως απειλούμενος Ασπροπάρης και από την αλβανική πλευρά των συνόρων υπάρχουν ακόμα ενεργές φωλιές του είδους, με φυσικό επακόλουθο να διέρχονται τακτικά και από το ελληνικό τμήμα του ορεινού όγκου προς αναζήτηση τροφής. Παράλληλα, στην περιοχή εγκατάστασης του έργου φωλιάζουν ο Χρυσαετός και ο Φιδαετός, είδη ιδιαίτερα ευάλωτα σε επιπτώσεις από την εγκατάσταση ανεμογεννητριών (πρόσκρουση, εκτοπισμός - απώλεια κρίσιμου βιότοπου).

ASPROPARIS AntonisStoubas ORNITHOLOGIKI Aquila chrysaetos AStoubas

Όλα τα παραπάνω στοιχεία, τα οποία υποβλήθηκαν από την Ορνιθολογική κατά τη δημόσια διαβούλευση του έργου πριν 3 χρόνια, λήφθηκαν υπόψη και από τον ΟΦΥΠΕΚΑ, ο οποίος εξέδωσε αρνητική γνωμοδότηση για την εγκατάσταση του έργου, την οποία για – ακόμη μία φορά – παρέκαμψε χωρίς ουσιαστική τεκμηρίωση το Υπουργείο Περιβάλλοντος (ΥΠΕΝ), προχωρώντας στην αδειοδότηση του έργου! Η αδειοδότηση αυτή, όμως, δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί αυθαίρετη, αφού πλέον υπάρχει και νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας που έχει κρίνει πως η γνώμη του φορέα που διαχειρίζεται την περιοχή NATURA (δηλ. ο ΟΦΥΠΕΚΑ) είναι βαρύνουσας σημασίας σχετικά με την έγκριση ή μη ενός έργου.

Σημειώνεται, επίσης, ότι η αδειοδότηση αυτή έρχεται ενώ έχει υποβληθεί από το 2023, αλλά εκκρεμεί ακόμα η έγκρισή της, η Ειδική Περιβαλλοντική Μελέτη (ΕΠΜ) για τη συγκεκριμένη περιοχή NATURA: σύμφωνα με την ΕΠΜ που υποβλήθηκε, ο εν λόγω ΑΣΠΗΕ εμπίπτει εντός προτεινόμενης Ζώνης Προστασίας της Φύσης (ΖΠΦ), δηλαδή Ζώνης εντός της οποίας δεν επιτρέπεται η εγκατάσταση έργων ΑΠΕ! Το Υπουργείο, επομένως, προβαίνει στην αδειοδότηση ενός έργου που έχει κριθεί καθολικά ότι δεν είναι συμβατό με την ορθή διαχείριση της συγκεκριμένης περιοχής NATURA, προσπαθώντας να δημιουργήσει τετελεσμένο πριν την έγκριση της εν λόγω ΕΠΜ.

Ο “πατριώτης” Δημητριάδης και η δυσωδία του σκανδάλου των υποκλοπών

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Σε συνέντευξή του στην Real news, o τέως Γενικός Γραμματέας του Πρωθυπουργού Γρηγόρης Δημητριάδης (διαβάστε εδω), δήλωσε για την δυσώδη υπόθεση των υποκλοπών: “Εγώ ανέλαβα την πολιτική ευθύνη για να προστατέψω την κυβέρνηση, τις μυστικές υπηρεσίες, την παράταξή μου, αλλά πάνω από όλα την πατρίδα. Τίποτα παραπάνω”.

Να, όμως, που η προσπάθεια του Δημητριάδη να μιλήσει (είναι η πρώτη του συνέντευξη μετά την αποκάλυψη του σκανδάλου) ώστε να ξεπλυθεί, μετατρέπεται σε μπούμεραγκ και για τον ίδιο, αλλά – και κυρίως – για την κυβέρνηση.

Εξηγούμεθα:

Αλήθεια, για ποιό πράγμα “ανέλαβε την ευθύνη” ο Δημητριάδης; Για κάτι… νόμιμο; Για κάτι που… δεν έγινε; Για μια βρωμιά για την οποία ευθύνονται άλλοι; Ποιοί;;; Αλλά αυτός είναι “πατριώτης” – όπως είπε – και τα πήρε πάνω του. Και τί πήρε πάνω του; Μια υπόθεση… ιδιωτών, όπως λέει η κυβέρνηση;

Φυσικά στην συνέντευξη του Δημητριάδη ξεχειλίζει το πολιτικό… ήθος της αριστείας: “Αλλωστε, και πολιτικά, το ζήτημα έχει κριθεί ήδη σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις”, αναφέρει. Για όσους δεν κατάλαβαν, για τους “πατριώτες” τύπου Δημητριάδη, οι εκλογές είναι το πλυντήριο της πολιτικής βρωμιάς. Το έχουν ξαναπεί. Για το έγκλημα στα Τέμπη…

Ξέρετε, όμως, σε αντίθεση με όσα λέει τώρα ο Δημητριάδης, πριν από δυο χρόνια, όταν έδωσε ένορκη κατάθεση για την υπόθεση, τότε… δεν ήξερε τίποτα. Τότε μας έλεγε πως ό,τι λάμβανε ως ενημέρωση από την ΕΥΠ τα παρέδιδε στον προιστάμενό του, δηλαδή τον πρωθυπουργό!

Αλήθεια, τι μεσολάβησε ώστε τώρα να το παίζει “εθνικός αυτοφωράκιας” στο όνομα της νεοδημοκρατικής του κομματικότητας και του άφταστου “πατριωτισμού” του;

Για όσους αμφιβάλλουν δεν έχουν παρά να δουν την ένορκη κατάθεση που έδωσε ο Δημητριάδης στις 25 Ιουνίου του 2024 ενώπιον της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, στην οποία, όχι απλώς δήλωσε άγνοια για τις υποκλοπές, αλλά δεν ανέλαβε καμία ευθύνη ούτε για τις νομότυπες παρακολουθήσεις της ΕΥΠ, παραπέμποντας στον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Στην κατάθεση που αποκάλυψε ο συνήγορος των θυμάτων του Predator, Ζαχαρίας Κεσσές, ο Γρηγόρης Δημητριάδης κατέθεσε ότι μπορεί, τυπικά, να παραλάμβανε αυτός τα ημερήσια ενημερωτικά δελτία της ΕΥΠ, αλλά τα έδινε κατευθείαν στον Πρωθυπουργό και ο ίδιος δεν ενημερωνόταν από κανέναν.

Κατέθεσε, επίσης, ότι δεν γνώριζε καν ποια πρόσωπα ήταν σε καθεστώς παρακολούθησης, δείχνοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Σε σχετική ανάρτηση του ο κ. Κεσσές, σημειώνει ότι ο Γρηγόρης Δημητριάδης “ξέχασε” μερικά ακόμη ενδιαφέροντα ζητήματα:

«Δεν ανέφερε τίποτα για τον καταδικασθέντα Γιάννη Λαβράνο, εκτός από την κουμπαριά τους, μολονότι ο τελευταίος χρησιμοποίησε τον αριθμό του Δημητριάδη για να αποστείλει μήνυμα παγίδευσης με το Predator σε 11 πρόσωπα στις 26.1.2021 μέσα στα οποία ήταν ο αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας και η Εισαγγελέας της ΕΥΠ.
Αντί να προστατεύσει την εθνική ασφάλεια, προστάτευσε τον καταδικασθέντα κουμπάρο του Γιάννη Λαβράνο, καθώς ουδέποτε του έκανε μήνυση που χρησιμοποίησε τον αριθμό τηλεφώνου του ενώ παράλληλα άσκησε δεκάδες αγωγές κατά δημοσιογράφων με αποτέλεσμα να διακριθεί με το πανευρωπαϊκό βραβείο “SLAPP Πολιτικός της Χρονιάς” το 2022.

Επέμεινε ότι δεν γνωρίζει τίποτα για το Predator δείχνοντας ουσιαστικά τον νυν γραμματέα της ΝΔ κ. Γιώργο Σμυρλή για τις εξαγωγές του Predator από την Ελλάδα σε τρίτες χώρες.

Δεν είπε τίποτα για την προσπάθεια της Intellexa να πάρει ευρωπαϊκή χρηματοδότηση μέσω του Κέντρου Μελετών Ασφάλειας του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη δείχνοντας ουσιαστικά τα στελέχη της υπηρεσίας.

Δεν ανέλαβε καμία ευθύνη για την Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής για τις υποκλοπές στις 21.9.2022, όπου διέρρευσαν προκαταβολικά στον κουμπάρο του Γ. Λαβράνο οι ερωτήσεις που θα υπέβαλλαν, δείχνοντας ουσιαστικά τους βουλευτές Λάζαρο Τσαβδαρίδη, Άννα Μάνη Παπαδημητρίου και Δημήτρη Μαρκόπουλο».

Η κατάθεση Δημητριάδη

- Σχετική η ανάρτηση στο μπλογκ μας:
ΑΔΕΔΥ: 24ωρη Απεργία των εργαζομένων στο Δημόσιο την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

***

4. Α΄ ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

Η απεργία της 13ης Μάη να γίνει αφετηρία αγώνα και ανατροπής για την εκπαίδευση, την εργασία και τη ζωή μας!

Απεργιακές συγκεντρώσεις:

Στη Σύρο, στις 10:30, έξω από την αποκεντρωμένη Διοίκηση Νοτίου Αιγαίου (λιμάνι)

Στην Τήνο, στις 11:00, στο Μέσα Λιμάνι στη Χώρα

Η κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι και η νεολαία γίνεται ολοένα και πιο ασφυκτική. Η ακρίβεια, οι χαμηλοί μισθοί, η διάλυση των δημόσιων αγαθών και η διαρκής ανασφάλεια συνθέτουν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. Η παιδεία, η υγεία και οι κοινωνικές ανάγκες αντιμετωπίζονται ως κόστος, ενώ προτεραιότητα δίνονται στα κέρδη, στους εξοπλισμούς και στις πολιτικές λιτότητας.

Στην εκπαίδευση, η καθημερινότητα στα σχολεία έχει μετατραπεί σε πεδίο εξάντλησης και πίεσης. Τα πολυπληθή τμήματα, οι τεράστιες ελλείψεις προσωπικού, η υποχρηματοδότηση και η ελαστική εργασία υπονομεύουν το μορφωτικό δικαίωμα των μαθητών και την αξιοπρέπεια των εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση επιχειρεί να επιβάλει ένα σχολείο πειθαρχίας, κατηγοριοποίησης και φόβου μέσα από την αξιολόγηση, τον αυταρχισμό και τις συνεχείς διώξεις.

Οι πειθαρχικές διαδικασίες, οι απειλές και η προσπάθεια τρομοκράτησης όσων αγωνίζονται δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Αποτελούν κεντρική πολιτική επιλογή για να επιβληθεί σιωπή και υποταγή στους χώρους δουλειάς. Θέλουν εργαζόμενους χωρίς φωνή, χωρίς συλλογική διεκδίκηση και χωρίς δικαιώματα. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η συλλογική δράση και ο οργανωμένος αγώνας είναι η μόνη απάντηση.

Την ίδια στιγμή, η εμπλοκή της χώρας στους πολεμικούς σχεδιασμούς ΗΠΑ–ΝΑΤΟ–Ισραήλ βαθαίνει, ενώ δισεκατομμύρια δίνονται για εξοπλισμούς και στρατιωτικές αποστολές. Οι λαοί πληρώνουν το τίμημα των ανταγωνισμών και των πολέμων με αίμα, προσφυγιά και φτώχεια. Η ειρήνη, η αλληλεγγύη και η υπεράσπιση των κοινωνικών αναγκών βρίσκονται απέναντι στην πολεμική οικονομία και την πολιτική της καταστροφής.

Η απεργία δεν πρέπει να αποτελέσει μια ακόμη συμβολική κινητοποίηση χωρίς συνέχεια. Χρειάζεται κλιμάκωση, οργάνωση από τα κάτω, γενικές συνελεύσεις και κοινός αγώνας με όλους τους εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Μόνο μέσα από μαζικούς και αποφασιστικούς αγώνες μπορούν να μπουν φραγμοί στην επίθεση που δεχόμαστε και να ανοίξει ο δρόμος για την ικανοποίηση των αναγκών μας.

Διεκδικούμε:

• Αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις – αξιοπρεπή ζωή για όλους.
• Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης.
• Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και τη φοροληστεία.
• Μαζικούς μόνιμους διορισμούς εκπαιδευτικών τώρα.
• Μονιμοποίηση όλων των αναπληρωτών χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
• Καμία απόλυση – σταθερή και μόνιμη εργασία για όλους.
• Κατάργηση της αξιολόγησης και όλων των αντιεκπαιδευτικών νόμων.
• Να σταματήσουν τώρα οι πειθαρχικές και συνδικαλιστικές διώξεις.
• Δημόσια και δωρεάν παιδεία για όλα τα παιδιά.
• Όχι στις ιδιωτικοποιήσεις και την εμπορευματοποίηση των κοινωνικών αγαθών.
• Λεφτά για παιδεία, υγεία και κοινωνικές ανάγκες – όχι για πολέμους και εξοπλισμούς.
• Απεμπλοκή της χώρας από τους πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις.
• Λευτεριά στην Παλαιστίνη.

Οι ΗΠΑ «εξάγουν» ισραηλινά λόμπι στην Ε.Ε. - Του Άρη Χατζηστεφάνου

eu flags Το δαιδαλώδες δίκτυο ισραηλινών λόμπι -με διασυνδέσεις και στην Ελλάδα- που μπλοκάρει κάθε απόπειρα επιβολής ευρωπαϊκών κυρώσεων προς το Ισραήλ, χρηματοδοτείται από αμερικανικά ιδρύματα και ΜΚΟ - του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Οι ΗΠΑ «εξάγουν» ισραηλινά λόμπι στην Ε.Ε.

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Ένα δαιδαλώδες δίκτυο ισραηλινών λόμπι, με διασυνδέσεις και στην Ελλάδα, επιχειρεί να μπλοκάρει κάθε προσπάθεια επιβολής κυρώσεων από την Ε.Ε. προς το Ισραήλ. Το φαινομενικά παράδοξο είναι ότι τέτοιου είδους παρεμβάσεις στα εσωτερικά της Ένωσης χρηματοδοτούνται από αμερικανικά ιδρύματα και ΜΚΟ.

Τον Ιούλιο του 2025, χάρη στην αστραπιαία αντίδραση αξιωματούχων της Ε.Ε., αποσοβήθηκε, κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, μια εξέλιξη που απειλούσε τα θεμέλια της ευρωπαϊκής ηπείρου – αν όχι του δυτικού πολιτισμού, όπως τον γνωρίζουμε τον τελευταίο αιώνα. Υπάλληλοι της Ε.Ε. είχαν ψήσει στο σπίτι τους κουλουράκια τα οποία θα πουλούσαν σε συναδέλφους τους, ώστε να προσφέρουν τα έσοδα σε δράσεις του Ερυθρού Σταυρού στη Γάζα. Στις Βρυξέλλες σήμανε «συναγερμός» και, σύμφωνα με την εφημερίδα Telegraph, η συντονίστρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την «Καταπολέμηση του αντισημιτισμού και τη διαφύλαξη της εβραϊκής ζωής», Καταρίνα φον Σνουρμπάιν, ισχυρίστηκε ότι αυτά τα κουλουράκια «κάνουν τους Εβραίους να αισθάνονται ανασφάλεια», καθώς αποτελούν μια «συγκαλυμμένη μορφή αντισημιτισμού». Η είδηση μπορεί να προκάλεσε γενική θυμηδία, αλλά υπενθύμισε σε πόσο χαμηλά επίπεδα γελοιότητας ή/και κυνισμού μπορεί να πέσει η Ε.Ε. για να στηρίξει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Γόνος αριστοκρατικής οικογένειας από τη Βαυαρία, η βαρόνη Φον Σνουρμπάιν (που μέχρι το 2024 είχε προϊστάμενο τον Μαργαρίτη Σχοινά) έχει μετατραπεί τα τελευταία χρόνια σε έναν πολιτικό Κέρβερο, που μπλοκάρει κάθε προσπάθεια διακοπής των σχέσεων Ε.Ε.-Ισραήλ, πάντα με πρόσχημα τον αντισημιτισμό. Όπως αποκάλυψε το euobserver, η Σνουρμπάιν έκανε επιχειρήσεις λόμπινγκ για να αποτρέψει την κατάργηση της συμφωνίας σύνδεσης Ε.Ε. – Ισραήλ.

Η ίδια υποστηρίζει ότι οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις για τους Παλαιστίνιους σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται από τη Χαμάς, ενώ αμφισβητεί διαρκώς τα στοιχεία διεθνών οργανώσεων και του ΟΗΕ για τον λιμό και τη γενοκτονία στη Γάζα. Όπως αποκαλύφθηκε μάλιστα, από τον Φεβρουάριο του 2026, η βαρόνη στρέφεται πλέον και εναντίον εβραϊκών, αλλά και ισραηλινών οργανώσεων που ασκούσαν κριτική στο Τελ Αβίβ, γεγονός που οδήγησε την εφημερίδα Haaretz να της δώσει τον τίτλο της «ανεπίσημης πρέσβειρας του Ισραήλ» στην Ε.Ε.

Στις βασικές δραστηριότητες της Φον Σνουρμπάιν ήταν να ανοίγει τις πόρτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης και σε εκπροσώπους των ισχυρότερων ισραηλινών λόμπι που δραστηριοποιούνται στις Βρυξέλλες, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα το διαβόητο European Leadership Network. Το ELNET λειτουργεί πρωτίστως ως ντίλερ της ισραηλινής βιομηχανίας όπλων, προσφέροντας σε Ευρωπαίους αξιωματούχους και βουλευτές ταξίδια στο Ισραήλ και επαφές με εμπόρους όπλων και πολιτικούς. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό ότι ύστερα από τέτοιες επαφές τουλάχιστον δύο χώρες, η Γερμανία και η Ελλάδα, ανακοίνωσαν τα σχέδιά τους για την αγορά ισραηλινών αντιβαλλιστικών συστημάτων.

Ανάμεσα σε άλλα «κατορθώματα» για τα οποία υπερηφανεύεται σε ανακοινώσεις του, το ELNET προώθησε την υιοθέτηση από την Ε.Ε. του ορισμού για τον αντισημιτισμό της Διεθνούς Συμμαχίας για τη Μνήμη του Ολοκαυτώματος (IHRA), που χαρακτηρίζει ως αντισημιτική κάθε κριτική προς το κράτος του Ισραήλ.Το εντυπωσιακό είναι ότι βασικοί χρηματοδότες ενός λόμπι που παρεμβαίνει στις εσωτερικές υποθέσεις της Ε.Ε., προέρχονται από τις ΗΠΑ. Όπως είχε αποκαλύψει το The Intercept, τουλάχιστον 100 αμερικανικά ιδρύματα και ΜΚΟ, μεταξύ των οποίων και αρκετοί χρηματοδότες του Ντόναλντ Τραμπ, είχαν προσφέρει στο ELNET τουλάχιστον 20 εκατομμύρια δολάρια μέχρι το 2022 – οπότε σταμάτησαν να καταγράφονται σχετικά στοιχεία. Το αμερικανικό σκέλος της ELNET, που δρα αποκλειστικά ως μηχανισμός χρηματοδότησης, απαρτίζεται από μέλη του λόμπι AIPAC, πρώην Ισραηλινούς διπλωμάτες και μέλη του IDF.

Η Δυτική Όχθη διαγράφεται από τα αμερικανικά επίσημα έγγραφα

Στη ισραηλο-παλαιστινιακή διένεξη οι λέξεις έδιναν πάντα τις δικές τους μάχες. «Κατεχόμενα εδάφη» ή «αμφισβητούμενα»; «Φράχτης ασφαλείας» ή «τείχος απαρτχάιντ»; «Τρομοκράτης» ή «μαχητής»; Κάθε επιλογή όρου δεν περιγράφει απλώς μια πραγματικότητα, την ερμηνεύει. Και τις περισσότερες φορές αποκαλύπτει σε ποια πλευρά στέκεται εκείνος που μιλά.

Η γλωσσική αυτή σύγκρουση φαίνεται σταδιακά να επεκτείνεται από τη δημόσια σφαίρα στο πεδίο της νομοθεσίας. Στην αμερικανική πολιτεία του Τενεσί, ψηφίστηκε πρόσφατα νομοσχέδιο που απαγορεύει τη χρήση του όρου «Δυτική Όχθη» σε επίσημα κρατικά έγγραφα, επιβάλλοντας αντ’ αυτού τη χρήση των βιβλικών ονομασιών «Ιουδαία και Σαμάρεια», έναν όρο που παραδοσιακά χρησιμοποιεί το Ισραήλ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το μέτρο, που αναμένεται σύντομα να γίνει νόμος, επεκτείνεται και στην εκπαίδευση — από τα σχολικά εγχειρίδια έως τις περιγραφές μαθημάτων.

Η αιτιολόγηση είναι αρκετά ενδεικτική για την πολιτική στάση των νομοθετών. Ο όρος «Δυτική Όχθη», σύμφωνα με το νομοσχέδιο, κρίνεται ότι «εξαλείφει την εβραϊκή ταυτότητα» της περιοχής και αποκρύπτει «τους βαθιούς ιστορικούς και θρησκευτικούς δεσμούς του εβραϊκού λαού με τη γη.

Συντονισμένη κίνηση των Ρεπουμπλικάνων

Η όλη υπόθεση δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον αν ήταν μεμονωμένη και δεν εντασσόταν σε μια γενικότερη πολιτική τάση. Όμως και στην Ουάσιγκτον, Ρεπουμπλικανοί βουλευτές επαναφέρουν νομοθετικές προτάσεις και εσωτερικές οδηγίες που ζητούν από κρατικούς αξιωματούχους να εγκαταλείψουν πλήρως τον όρο «Δυτική Όχθη» και να χρησιμοποιούν αποκλειστικά τη βιβλική ονομασία.

Χαρακτηριστική είναι η συγκρότηση της κοινοβουλευτικής ομάδας «Φίλοι της Ιουδαίας και της Σαμάρειας», η οποία προωθεί ανοιχτά την ισραηλινή κυριαρχία στα εδάφη που καταλήφθηκαν μετά τον πόλεμο του 1967. Από τους 16 βουλευτές που συμμετείχαν, κανείς δεν ήταν μέλος της εβραϊκής κοινότητας του Κογκρέσου — γεγονός που υπογραμμίζει τον ρόλο που διαδραματίζουν ευαγγελικοί χριστιανικοί κύκλοι στη διαμόρφωση αυτής της ατζέντας.

Η επιρροή αυτή δεν περιορίζεται στη ρητορική. Ο πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής έχει ήδη δώσει εντολή στους συνεργάτες του να αποφεύγουν τον όρο «Δυτική Όχθη», ενώ προτάσεις νόμων επιχειρούν να καταστήσουν υποχρεωτική τη χρήση της βιβλικής ονομασίας σε όλα τα επίσημα έγγραφα των ΗΠΑ.

Πρόκειται για μια σαφή μετατόπιση από τη μέχρι πρότινος αμερικανική πολιτική, που —τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων— στήριζε τη λύση δύο κρατών και αναγνώριζε τη διεθνώς αποδεκτή θέση ότι η Δυτική Όχθη αποτελεί κατεχόμενη περιοχή. Σήμερα, η ιδέα της ισραηλινής προσάρτησης όχι μόνο επανέρχεται, αλλά προωθείται ενεργά από πολιτικούς και συμβούλους που επικαλούνται ακόμη και θρησκευτικά επιχειρήματα για να τη δικαιολογήσουν.

Σε αυτό το πλαίσιο, έχουν διατυπωθεί προτάσεις για ανακατεύθυνση οικονομικής βοήθειας από τους Παλαιστίνιους προς την υποστήριξη της ισραηλινής παρουσίας στην περιοχή, ενώ κύκλοι προσκείμενοι στην κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ έχουν αφήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο επίσημης αναγνώρισης της προσάρτησης. Οι ίδιες προσεγγίσεις εντάσσονται και σε ευρύτερα πολιτικά σχέδια, όπως το λεγόμενο Project 2025, που συνδέεται με τον χριστιανικό εθνικισμό στις ΗΠΑ.

Η διαγραφή ενός λαού από την ιστορία

Ιάσoνας Αποστολόπουλος, διασώστης

«Το Ισραήλ επεκτείνει τον αποκλεισμό της Γάζας μέχρι την Κρήτη»

Δημήτρης Αγγελίδης

Ο διασώστης Ιάσoνας Αποστολόπουλος, μαχητικός υπερασπιστής ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αγωνιστής του κινήματος αλληλεγγύης στο Global Sumud Flotilla, μιλά στην «Εφ.Συν.» για τη νέα αποστολή του στολίσκου προς την Παλαιστίνη και για την πρωτοφανή επίθεση του Ισραήλ εναντίον του στολίσκου εντός της ελληνικής επικράτειας στα ανοιχτά της Κρήτης την περασμένη εβδομάδα.

Τα σκάφη του Global Sumud Flotilla ξεκίνησαν ξανά για την Παλαιστίνη μόλις μία εβδομάδα μετά την επίθεση που δέχτηκαν στην Ελλάδα από τις ισραηλινές δυνάμεις. Τι σηματοδοτεί η νέα αποστολή;

Σε όσους αναρωτιούνται «γιατί ξαναπάτε, αφού θα συμβούν τα ίδια;» θα έλεγα ότι η πραγματική ερώτηση είναι «γιατί επιτρέπουμε στο Ισραήλ να συνεχίζει να κάνει τα ίδια;». Γιατί χρειάζεται να κινητοποιηθούν πολίτες για κάτι που θα έπρεπε να κάνουν τα κράτη; Σαλπάρουμε γιατί η εκεχειρία στη Γάζα αποδείχτηκε ένα τεράστιο ψέμα. Η κατοχή συνεχίζεται. Ο ισραηλινός στρατός εξακολουθεί να ελέγχει το 58% της Γάζας μέσω της λεγόμενης «κίτρινης ζώνης». Η ανθρωπιστική καταστροφή συνεχίζεται. Οι δολοφονίες συνεχίζονται. Από την εκεχειρία του Οκτωβρίου 2025, περισσότεροι από 820 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πυρά και τουλάχιστον 2.200 έχουν τραυματιστεί. Ανάμεσά τους βρίσκονται εκατοντάδες παιδιά, που σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν απλώς επειδή, παίζοντας στις αλάνες της Γάζας, πέρασαν κατά λάθος τα όρια της «κίτρινης ζώνης».

«Πρώτη φορά κάνει το Ισραήλ επιχείρηση αναχαίτισης τόσο μακριά από τη Γάζα, σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιομέτρων ανοιχτά της Κρήτης»

Πλέουμε γιατί οι δίκαιες υποθέσεις, όσο μεγάλες και ιερές κι αν είναι, ξεχνιούνται και παραμερίζονται αν δεν υπάρχει πραγματικός πολιτικός αγώνας για αυτές. Πλέουμε γιατί καταλαβαίνουμε πια ότι η Παλαιστίνη, πέρα από τον εαυτό της, προσπαθεί να απελευθερώσει και εμάς. Ο αγώνας της δεν αφορά μόνο την επιβίωση του παλαιστινιακού λαού αλλά και την καθολική υπεράσπιση της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της αξιοπρέπειας. Το Ισραήλ προσπαθεί να εδραιώσει αίσθημα ανημποριάς και φόβου, να ποινικοποιήσει την αλληλεγγύη, να πείσει ότι είναι μάταιη κάθε αντίσταση. Ματαιοπονεί.

● Δεν σας φοβίζει η επίθεση στα ανοιχτά της Κρήτης;

Παρά τη θεαματική διάσταση της επιχείρησης, για πρώτη φορά το Ισραήλ δεν κατάφερε να αναχαιτίσει ολόκληρο τον στόλο. Αιχμαλώτισαν 21 σκάφη, αλλά κατάφεραν να διαφύγουν 32, περισσότερα από τα μισά. Με εξαίρεση την αποστολή του 2008 με τον Βαγγέλη Πισσία, που έφτασε στη Γάζα, όλοι οι επόμενοι στολίσκοι αναχαιτίζονταν πλήρως. Αυτή τη φορά δεν συνέβη. Τι κέρδισε τελικά το Ισραήλ; Πέρα από την απαγωγή δύο συντρόφων μας, τίποτα. Αντιθέτως, φανέρωσε ξανά την ασυδοσία της σιωνιστικής βαρβαρότητας, φορτώθηκε με μερικές επιπλέον προσφυγές σε διεθνή δικαστήρια, εξέθεσε την Ελλάδα, τον βασικό του σύμμαχο στην ανατολική Μεσόγειο, και απέτυχε να λειτουργήσει αποτρεπτικά ως προς τον υπόλοιπο στόλο, που ξαναπλέει.

Η επίθεση στην Κρήτη εντάσσεται στη λογική των θεαματικών επιχειρήσεων επίδειξης ισχύος, χωρίς όμως πρακτικό αποτέλεσμα. Το ίδιο συνέβη με τους βομβητές στον Λίβανο ή με τις δολοφονίες στελεχών του Ιράν. Τα χτυπήματα προκαλούν σοκ και εικόνα παντοδυναμίας, αλλά έχουν περιορισμένη στρατηγική αποτελεσματικότητα. Η Χεζμπολάχ συνεχίζει να μάχεται, το Ιράν βγαίνει πιο κερδισμένο. Το 2010 σκότωσαν δέκα μέλη της αποστολής στο «Μαβί Μαρμαρά». Και όμως, το 2011 ένας νέος στόλος σάλπαρε ξανά.

● Τι σημαίνει ωστόσο για την ασφάλεια στην Ελλάδα και για την εθνική μας κυριαρχία το γεγονός ότι έγινε ισραηλινή επίθεση ανοιχτά της Κρήτης;

Η επιχείρηση αυτή συνιστά ιστορική τομή για δύο βασικούς λόγους. Πρώτον, είναι η μακρινότερη επιχείρηση Ισραηλινών στρατιωτών στον ευρωπαϊκό χώρο. Πρώτη φορά κάνει το Ισραήλ επιχείρηση αναχαίτισης τόσο μακριά από τη Γάζα, σε απόσταση περίπου 1.200 χιλιομέτρων, 650 ναυτικά μίλια. Κανένα νομικό πλαίσιο δεν μπορεί να θεωρήσει νόμιμο ή αναλογικό έναν ναυτικό αποκλεισμό μέχρι τα Κύθηρα, που μετατρέπει ουσιαστικά όλη τη Μεσόγειο σε πιθανό πεδίο αναχαίτισης. Τι θα συμβεί την επόμενη φορά; Θα μας απαγάγουν κατευθείαν από τα σπίτια μας πριν μπούμε στα σκάφη; Δεύτερον, δεν έχει ξανασυμβεί, και δημιουργεί εφιαλτικό προηγούμενο, το γεγονός ότι η επιχείρηση έγινε εντός της ελληνικής επικράτειας.

● Η κυβέρνηση επισήμως κάνει λόγο για επιχείρηση σε διεθνή ύδατα. Τι συνέβη τελικά;

Η ελληνική κυβέρνηση επιχειρεί συνειδητά να συσκοτίσει την πραγματικότητα ώστε να αποποιηθεί τις ευθύνες της. Τα μέλη του flotilla χτυπήθηκαν δύο φορές. Η πρώτη ήταν στις 29 Απριλίου, κατά τη διάρκεια της απαγωγής τους, 50 ν.μ. δυτικά της Κρήτης: σε διεθνή ύδατα, αλλά εντός της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης. Η δεύτερη έγινε μόλις λίγα μίλια από τις ακτές της Κρήτης, εντός ελληνικών χωρικών υδάτων, την Πρωτομαγιά. Το ισραηλινό πλοίο εισήλθε στην ελληνική επικράτεια για να παραδώσει στο ελληνικό Λιμενικό τους ακτιβιστές που είχε απαγάγει. Ολους, εκτός από δύο, τον Τιάγκο Αβιλα και τον Σάιφ Αμπουκεσέκ, τους οποίους σκόπευε να μεταφέρει στο Ισραήλ για ανάκριση.

«Το Λιμενικό εμφανίστηκε μόλις ολοκλήρωσαν οι ισραηλινές δυνάμεις την επιχείρηση απαγωγής. Δεν είναι σύμπτωση, είναι ένδειξη συντονισμού»

Οι υπόλοιποι 173 απαχθέντες αντιλήφθηκαν ότι θα παρέμεναν οι δύο σύντροφοι αιχμάλωτοι και ορισμένοι αρνήθηκαν να αποβιβαστούν. Οι ισραηλινές δυνάμεις τους ξυλοκόπησαν ξανά, και μάλιστα δεμένους και υπό κράτηση, γεγονός που συνιστά βασανισμό. Από τους 173 ανθρώπους που αναγκάστηκαν να αποβιβαστούν με τη βία εντός ελληνικών υδάτων, 36 μεταφέρθηκαν σε νοσοκομεία της Κρήτης με σπασμένες μύτες, σαγόνια και πλευρά. Είναι σαν να βασανίζουν Ισραηλινοί στρατιώτες πολίτες στην Αθήνα και μετά να επιβιβάζονται σε αεροπλάνο και να φεύγουν ανενόχλητοι.

● Πώς κρίνετε τη στάση της ελληνικής κυβέρνησης;

Δεν πρόκειται απλώς για συνενοχή. Πρόκειται για συνεργασία, για συνέργεια σε εγκλήματα. Προφανώς οι ελληνικές αρχές γνώριζαν ότι το Ισραήλ εκτελεί στρατιωτική επιχείρηση μέσα στην ελληνική ζώνη έρευνας και διάσωσης. Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπήρχε Ελληνας πολίτης στα σκάφη, κάτι που θα έδινε ποινική δικαιοδοσία και αρμοδιότητα στην Ελλάδα να επέμβει. Ούτε είναι τυχαίο ότι ο υπουργός Εξωτερικών του Ισραήλ ευχαρίστησε δημόσια την ελληνική κυβέρνηση. Πολλά σκάφη μας έστειλαν σήμα κινδύνου το βράδυ της 29ης Απριλίου. Η Ελλάδα όφειλε να στείλει αμέσως σκάφη για να εκτιμήσει την κατάσταση και, αν χρειαστεί, να διασώσει. Δεν το έκανε.

josue-isai-ramos-figueroa-unsplash
Το κόστος εργασίας στην Ελλάδα από τα χαμηλότερα στην ΕΕ

Το κόστος εργασίας υπολογίζεται με δύο βασικές συνιστώσες που είναι οι μισθοί και τα ημερομίσθια, σε συνδυασμό με το λεγόμενο μη μισθολογικό κόστος, όπως για παράδειγμα οι κοινωνικές εισφορές των εργοδοτών.

Τα στοιχεία της Eurostat είναι άκρως αποκαλυπτικά για το τι συμβαίνει στην Ελλάδα καθώς η χώρα μας έχει και όσον αφορά το κόστος εργασίας από τα χαμηλότερα στην ΕΕ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στην ΕΕ ο μέσος όρος στο ωριαίο κόστος εργασίας είναι τα 34,9 ευρώ με την Ελλάδα να έχει, σχεδόν, 50% κάτω, με ωριαίο κόστος εργασίας στα 18,2 ευρώ.

Και είναι αυτό το δεδομένο ακόμα μια καταγραφή της τεράστιας απόκλισης που υπάρχει ανάμεσα στη χώρα μας και την ΕΕ εκτός εάν η κυβέρνηση θέλει για να πανηγυρίσει να συγκρίνει το κόστος εργασίας με εκείνο της Βουλγαρίας και της Ρουμανίας για να αυτοαποθεωθεί.

Τα στοιχεία αυτά, θα πρέπει να τα διαβάσουμε παράλληλα με τις απαιτήσεις του ΣΕΒ αλλά και τις κυβερνητικές ανακοινώσεις. Καθώς τότε θα δούμε το παιγνίδι που παίζεται σε βάρος των εργαζομένων αλλά και των ασφαλιστικών ταμείων.

Και αυτό γιατί ακόμα και η απειροελάχιστη αύξηση των μισθών συνδέεται πάντα με τη μείωση του μη μισθολογικού κόστους, δηλαδή τη μείωση των εισφορών για την υγειονομική περίθαλψη και τις συντάξεις με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε κατάσταση διάλυσης τα ασφαλιστικά ταμεία και οι συντάξεις ιδιαίτερα του ιδιωτικού τομέα στο ναδίρ.

Μεγάλη ψαλίδα στο κόστος εργασίας στην ΕΕ

Ο αμερικανικός στρατός καταστρέφει τον πλανήτη

Γράφει ο Αμπε Aσέρ*

Το τελευταίο ντοκιμαντέρ της Άμπι Μάρτιν, με τίτλο «Ο Μεγαλύτερος Εχθρός της Γης», κάνει έναν απολογισμό της περιβαλλοντικής ζημιάς που προκάλεσε η αμερικανική πολεμική μηχανή και παρακολουθεί την καταστροφή, από τις δηλητηριασμένες στρατιωτικές βάσεις μέχρι το λιώσιμο των πολικών πάγων.

Ο αμερικάνικος στρατός είναι ένας γιγάντιος οργανισμός που εκτείνεται σχεδόν σε ολόκληρο τον κόσμο. Η κλίμακα της ζημιάς που προκαλεί ο στρατός στο περιβάλλον είναι δύσκολο να κατανοηθεί. Ο στρατός εκπέμπει περισσότερο CO2 από οποιοδήποτε άλλο ίδρυμα και, ανάλογα με τις εκτιμήσεις που εμπιστεύεστε, περισσότερο από έναν μεγάλο αριθμό χωρών μαζί. Καθώς ο κόσμος οδεύει όλο και πιο γρήγορα προς μια κλιματική καταστροφή, ο στρατιωτικός μηχανισμός φέρει δυσανάλογα μεγάλη ευθύνη. Το ” Earth’s Greatest Enemy” , ένα νέο ντοκιμαντέρ της δημοσιογράφου και ακτιβίστριας Άμπι Μάρτιν, διασφαλίζει ότι δεν θα το ξεχάσετε ποτέ αυτό.

Η Μάρτιν, παρουσιάστρια του The Empire Files, μιας ανεξάρτητης σειράς ντοκιμαντέρ και συνεντεύξεων, ασκεί εδώ και καιρό έντονη κριτική στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό και τον μιλιταρισμό. Γύρω στο 2020, η προσοχή της Μάρτιν άλλαξε: αυτή και ο συν-σκηνοθέτης της, Μάικ Πρίσνερ, απέκτησαν ένα μωρό και άρχισαν να ανησυχούν για το μέλλον και την απειλή της κλιματικής καταστροφής. «Πώς θα είναι όταν ο γιος μας φτάσει στην ηλικία μας;» αναρωτιέται η Μάρτιν. Οι νέοι γονείς συνέδεσαν την πολεμική μηχανή εναντίον της οποίας είχαν πολεμήσει σε ολόκληρη την επαγγελματική τους ζωή και την κλιματική κρίση που απειλεί το μέλλον του γιου τους.

Το αποτέλεσμα είναι μια ταινία που εκθέτει την περιφρόνηση του αμερικανικού στρατού για το περιβάλλον και την ενοχή του για την καταστροφή του – όχι μόνο σε μακροοικονομικό επίπεδο, αλλά και σε μεμονωμένα χωριά, πόλεις και οικοσυστήματα σε όλο τον κόσμο. Όπου κι αν ταξιδεύουν η Μάρτιν και ο Πρίσνερ, από το Μέριλαντ μέχρι τη Χαβάη, από τη Τζόρτζια μέχρι τη Γάζα, υπάρχουν πληθώρα στοιχείων για τη δύναμη και την εξαχρείωση του στρατού απέναντι στη γη και σε πολλούς από τους ευάλωτους κατοίκους της: οικογένειες στρατιωτικών δηλητηριάζονται από μολυσμένο πόσιμο νερό, Ιρακινοί πολίτες αναπνέουν τοξικό αέρα και ακτιβιστές όπως ο Manuel Esteban Paez Terán από την Ατλάντα της Τζόρτζια – πιο γνωστός ως Tortuguita – πληρώνουν το υπέρτατο τίμημα για την αντίσταση στο σύστημα.

Προς το τέλος της ταινίας, η Μάρτιν σημειώνει ότι αυτή και η ομάδα της βρίσκονταν «συνεχώς αντιμέτωπες με την συντριπτική κλίμακα του συνόλου» κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του ντοκιμαντέρ, ότι «όσο περισσότερο κοιτούσαμε, τόσο περισσότερο μεγάλωνε». Αλλά το «Ο Μεγαλύτερος Εχθρός της Γης» είναι πιο ανατριχιαστικό όχι όταν περιγράφει απλώς την περιβαλλοντική καταστροφή που προκάλεσε ο στρατός, αλλά όταν αποτυπώνει τον εξαιρετικό ιδεολογικό προσανατολισμό των στρατιωτικών ηγετών απέναντι στον πλανήτη.

Πουθενά αυτό δεν είναι πιο ξεκάθαρο από όταν η Μάρτιν προβάλλει μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης της Ένωσης Αεροπορικών & Διαστημικών Δυνάμεων με τίτλο «Φύλαξη του Βόρειου Επιπέδου: Επίγνωση του Τομέα και Αεροπορική Υπεροχή στην Αρκτική». Στο βίντεο από το συνέδριο, βλέπουμε έναν αξιωματικό με στολή να λέει «στις εταιρείες εκεί έξω» ότι η Αλάσκα, λόγω της ραγδαίας εξαφάνισης του θαλάσσιου πάγου, «είναι ένα μέρος για να έρθουν και να πειραματιστούν». Το λιώσιμο των παγετώνων δεν θεωρείται ως προειδοποίηση, αλλά ως ευκαιρία να συνεχιστεί η ατελείωτη λεηλασία των φυσικών πόρων της Γης. Οι ομιλητές στο συνέδριο δεν μπορούν να φανταστούν ότι το οικοσύστημα της Αλάσκας έχει κάποια αξία αν διατηρηθεί άθικτο.

Η σχέση μεταξύ καπιταλισμού και μιλιταρισμού είναι θεμελιώδους σημασίας για την κατανόηση του γιατί ο στρατός φαίνεται τόσο αδιάφορος όσον αφορά τη μείωση των εκπομπών. Όπως εξηγεί η ταινία, ο στρατός των ΗΠΑ ιδρύθηκε σε μεγάλο βαθμό για να προστατεύσει τη συσσώρευση κεφαλαίου μέσω της εξόρυξης πόρων. Οι πρώτες εγχώριες στρατιωτικές βάσεις ιδρύθηκαν για την προστασία των βιομηχανιών γούνας και εξόρυξης, και οι πρώτες υπερπόντιες βάσεις για να δώσουν στον στρατό πρόσβαση στον άνθρακα.

Ώστε δεν είναι… άγιο το «επιτελικό κράτος», κύριοι βουλευτές της ΝΔ; του Διονύση Ελευθεράτου

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Ρίχνοντας μια επιπόλαιη ματιά στα πράγματα, ίσως θα συμπέραινε κάποιος ότι είναι αμελητέα η σημασία της διαρκούς γκρίνιας και των τσακωμών που χαρακτηρίζουν – εδώ και αρκετό καιρό – το τοπίο εντός της Νέας Δημοκρατίας (ΝΔ). Και ναι, υπό μία έννοια όλα τούτα τα έχουμε αρκετές φορές δει στο αστικό πολιτικό παιχνίδι: Βουλευτές ανήσυχους (πρωτίστως για το αν θα εκλεγούν ξανά), όψιμες στροφές στη «λαϊκότητα», περισσότερες «φυγόκεντρες δυνάμεις» – κάτι που είθισται, όταν ο εκάστοτε «άναξ» – αρχηγός – γίνεται λιγότερο ισχυρός. Όμως…

Όμως υπάρχει ένα δεδομένο που δεν πρέπει να προσπεραστεί: Σε αντίθεση με ό,τι κατά κανόνα συνέβαινε ως τώρα, τούτη την περίοδο τα (καθ’ υπερβολή λεγόμενα) «αντάρτικα» εντός της ΝΔ δεν θέτουν στο στόχαστρό τους κάποια επί μέρους νομοθετική ρύθμιση, ούτε κάποιο συγκεκριμένο «στραβοπάτημα» κυβερνητικού στελέχους. Αυτή τη φορά αμφισβητείται, ουσιαστικά, η αρτιότητα, αλλά και η αποτελεσματικότητα του ίδιου του «επιτελικού κράτους». Αμφισβητείται, δηλαδή, ένα βασικό ιδεολόγημα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αμφισβητείται η λειτουργικότητα ενός βασικού δημιουργήματος του εγχώριου νεοφιλελεύθερου μοντέλου.

Υπάρχουν δύο τρόποι να τα κρίνουμε όλα αυτά. Ο πρώτος θα ήταν να προτάξουμε ένα «ε, και;», θεμελιωμένο στον καιροσκοπισμό του εσωκομματικού «αντάρτικου». Βουλευτές που στήριξαν αναρίθμητες αντιλαϊκές ρυθμίσεις, τώρα… θυμούνται ότι οι τεχνοκράτες της κυβέρνησης αδιαφορούν για τις ανάγκες και τις αγωνίες του κόσμου. Κι η αλήθεια είναι ότι πρωτίστως διαμαρτύρονται για τον δικό τους παραγκωνισμό, όχι μόνο στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων, αλλά και στον εκλογικό στίβο. Κυρίως εκεί εδράζονται οι μομφές τους για τα τεχνοκρατικά «αρχοντόπουλα» (ωραίον όρο σκαρφίστηκαν, πάντως), τα οποία χωρίς να εκλεγούν τοποθετούνται σε κυβερνητικούς θώκους και κατόπιν, είτε διεκδικούν τη λαϊκή ψήφο με τα ακαταμάχητα εφόδια που προσφέρει η ιδιότητά τους είτε – σιγουριάς συνέχεια – βρίσκουν εκλόγιμες θέσεις στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Ο δεύτερος (και σωστός) τρόπος να τα αξιολογήσουμε όλα τούτα είναι να δούμε, πέρα από τα κίνητρα, το πολύ ενδιαφέρον στοιχείο της παραδοχής. Των εκ των έσω ομολογιών – έστω και των επί μέρους – για το «επιτελικό κράτος». Το οποίο «γεννά ενίοτε ζητήματα θεσμικής ανισορροπίας που δεν συνάδουν με μια ώριμη κοινοβουλευτική δημοκρατία», καθώς «στην πορεία προκάλεσε υπερσυγκέντρωση εξουσιών σε μικρούς πυρήνες». Το «επιτελικό κράτος» που πλέον ευνοεί «την παράκαμψη της κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης από κλειστό κέντρο τεχνοκρατικής διαχείρισης». Κι αυτή «ούτε τόσο αποτελεσματική είναι σε περιόδους ομαλότητας, ούτε θεσμικά υπεύθυνη, ούτε βρίσκεται σε καθημερινή επαφή με τους πολίτες». (Από την ανοιχτή επιστολή των βουλευτών Ζεμπίλη, Κατσανιώτη, Μπαραλιάκου, Οικονόμου, Παππά).

«Για τη μεταφορά του ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ η Κοινοβουλευτική Ομάδα δεν ενημερώθηκε, αλλά εγώ ψήφισα για να μη δημιουργήσω πρόβλημα», είπε ο βουλευτής Κατσανιώτης αργότερα (Πέμπτη, 7/5/2026), στην πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΟ. Τοποθέτηση ενδεικτική της λογικής του «λέμε ό,τι έχουμε να πούμε, αλλά υπογραμμίζουμε πως παραμένουμε στρατιώτες της παράταξης…»

«Οι άχρηστοι φορούν το σακάκι του τεχνοκράτη…»

Κατά καιρούς οι διατυπώσεις και οι εκφράσεις είναι λιγότερο… μετρημένες. Πχ, αν θυμηθούμε τι λεγόταν στην ΚΟ της ΝΔ τον περασμένο Νοέμβριο, όταν αποφασίστηκε το κλείσιμο περισσότερων από 200 καταστημάτων των ΕΛΤΑ, θα ανασύρουμε στη μνήμη μας και εκφράσεις όπως: «Όποιος θέλει να καλύπτει το πουκάμισο της αχρηστίας φοράει το σακάκι του τεχνοκρατισμού». «Δεν έχετε έστω και την ελάχιστη ενσυναίσθηση – ξεχείλισε το ποτήρι», «Έχουμε προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δημοκρατία, όχι τεχνοκρατική δημοκρατία. Ποιοι είστε και πώς την έχετε δει;»

Κι ακόμη: «Εσείς οι τεχνοκράτες εάν ρωτήσετε έναν απόφοιτο γυμνασίου θα σας πει ότι στα δύο χρόνια του Covid όλες οι courier έκαναν χρυσές δουλειές και ανοίξανε άπειρες courier και έρχεστε σήμερα να μας πείτε ότι πρέπει να κλείσουν 200 καταστήματα γιατί τα ΕΛΤΑ είναι ζημιογόνα. Ε θα σας πουν άχρηστους παντελώς». (Αναλυτικότερα, εδώ).

Ακριβώς επειδή η κριτική στο «επιτελικό κράτος» δεν αφορά ένα περιφερειακό ζήτημα, στην πρόσφατη συνεδρίαση της ΚΟ ο Δημήτρης Μαρκόπουλος, ως «θεματοφύλακας» της γραμμής, ανέλαβε να… συνετίσει την ομήγυρη: «Καμιά φορά πριονίζουμε το κλαδί που καθόμαστε και πληγώνουμε το δέντρο, το οποίο είναι το επιτελικό κράτος, ένα επίτευγμα μας που δοκιμάστηκε και έχει πετύχει».

Τι είναι, λοιπόν, αυτό το «επιτελικό κράτος»;

Προτού δούμε όμως προσεκτικότερα τι ενοχλεί περισσότερο τους… άτακτους «γαλάζιους» βουλευτές ως προς το μέχρι χθες… καθολικώς εξυμνούμενο «επιτελικό κράτος», ας διαπιστώσουμε πού ακριβώς αυτό έγκειται.

Η εικόνα του Μόρνου σήμερα. 526 εκατομμύρια κυβικά μέτρα τα αποθέματα στον Μόρνο το 2026

Πολιτικό εργαλείο για την ιδιωτικοποίηση του νερού
Λειψυδρία

Τάσος Σαραντής

Πίσω από τον σχεδιασμό των μεγάλων έργων εκτροπής ποταμών ή μεταφοράς νερού από μακριά, υπάρχει δίψα για κέρδη.

Η εκ νέου κάλυψη του χωριού Κάλλιο από τα νερά της λίμνης του Μόρνου μετά τις τελευταίες βροχοπτώσεις, που υποδεικνύει την εντυπωσιακή ενίσχυση των υδατικών αποθεμάτων του βασικού ταμιευτήρα νερού για την υδροδότηση της Αθήνας, ήρθε να διαψεύσει τις Κασσάνδρες της λειψυδρίας. Είναι ενδεικτικό ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΥΔΑΠ, στις 6 Μαΐου τα αποθέματα στον Μόρνο, που λειτουργεί ως βασικός ταμιευτήρας νερού για την υδροδότηση της Αθήνας, έφταναν τα 526 εκατομμύρια κυβικά μέτρα όταν πέρυσι την ίδια ημερομηνία ήταν 320,6 εκατομμύρια, ενώ συνολικά τα αποθέματα στους 4 ταμιευτήρες που τροφοδοτούν την Αθήνα είναι ανεβασμένα κατά 137,5 εκατομμύρια κυβικά μέτρα.

Οι εξελίξεις αυτές ενισχύουν τις επιστημονικές φωνές που υποστηρίζουν ότι οι κυβερνητικές επικλήσεις για το ζήτημα της λειψυδρίας στο όνομα της κλιματικής αλλαγής αποσκοπούν στη δημιουργία ενός νέου πλαισίου διαχείρισης του νερού που ανοίγει τον δρόμο για την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση ολόκληρου του κύκλου του «από την πίσω πόρτα». Ακόμα, δείχνουν ότι οι εξαγγελίες για τη δημιουργία νέων φορέων διαχείρισης και τις συγχωνεύσεις δημοτικών επιχειρήσεων ύδρευσης δεν αντιμετωπίζουν τα πραγματικά αίτια της υδατικής κρίσης. Στην πραγματικότητα, δημιουργούν προϋποθέσεις για τη σταδιακή μετατροπή του νερού σε εμπορεύσιμο πόρο. Αυτό που παραβλέπεται συστηματικά είναι ότι το όποιο πρόβλημα της λειψυδρίας συνδέεται με το κυρίαρχο μοντέλο ανάπτυξης, δηλαδή τη διαχείριση του αγροτικού νερού, τον υπερτουρισμό και τις ενεργοβόρες επενδύσεις.

Ανθεκτικό το υδροδοτικό της Αθήνας

Η υδροδότηση Αθήνας πραγματοποιείται από 4 ταμιευτήρες με μέση ετήσια εισροή 824 κυβικά εκατόμετρα ανά έτος (Μαραθώνας, Υλίκη, Μόρνος, Εύηνος). Επιπλέον, η ΕΥΔΑΠ έχει αναπτύξει περίπου 100 γεωτρήσεις σε τρεις υδροφορείς οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως εφεδρικοί πόροι (Βασιλικών, Υλίκης, Βορειοανατολικής Πάρνηθας) με συνολική αντλητική ικανότητα της τάξης των 70 έως 125 κυβικών εκατόμετρων ανά έτος. Η μέγιστη ετήσια ποσότητα που ελήφθη από αυτούς ήταν το υδρολογικό έτος 1993 – 1994 και ήταν 104,9 κυβικά εκατόμετρα, εκ των οποίων τα 45,6 αντλήθηκαν από τις γεωτρήσεις Βασιλικών και από ακόμα 4 κύρια υδραγωγεία (Εύηνου, Μόρνου, Υλίκης, Ενωτικό) και 4 Μονάδες επεξεργασίας νερού (Γαλατσίου, Κιούρκων, Μενιδίου, Μάνδρας) που έχουν συνολική ικανότητα διύλισης 653 κυβικών εκατόμετρων ανά έτος.

Οι ιστορικές περίοδοι λειψυδρίας που έχει αντιμετωπίσει επιτυχώς η πρωτεύουσα στα 42 υδρολογικά έτη διαθέσιμων δεδομένων (1985-2026) συνοψίζονται σε 7 ελλειμματικές/ξηρές περιόδους (από το 1985 έως σήμερα) και 4 περιόδους λειψυδρίας (1986-1998, 2000-2002, 2007-2009, 2022 έως σήμερα) ως συνέπεια φυσικών συνθηκών (ανομβρία) και διαχειριστικών επιλογών (π.χ., χρήση εφεδριών), σύμφωνα με τον δρα Παναγιώτη Δημητριάδη, πολιτικό μηχανικό με ειδίκευση στην υδρολογία και την περιβαλλοντική διαχείριση. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το υδροδοτικό σύστημα της Αθήνας είναι ιδιαίτερα ανθεκτικό, καθώς οι μέσες ετήσιες εισροές των ταμιευτήρων είναι διπλάσιες της ετήσιας ζήτησης και το σύστημα μπορεί να αποθηκεύσει υπερτριπλάσιες ποσότητες αποθεμάτων.

«Μία υπόθεση πολιτικής»

Ως «μία υπόθεση πολιτικής» χαρακτηρίζει το ζήτημα της λειψυδρίας ο Νικήτας Μυλόπουλος, καθηγητής Πολιτικών Μηχανικών, Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, διευθυντής Εργαστηρίου Υδρολογίας και ανάλυσης υδατικών συστημάτων. Υποστηρίζει ότι η λειψυδρία δημιουργήθηκε από το κυρίαρχο μοντέλο παραγωγής και δομήθηκε πάνω στη νεοφιλελεύθερη αντίληψη για την ανάπτυξη και το περιβάλλον, με το μοντέλο αυτό να προσαρμόζεται στην «ανάπτυξη» και όχι στο περιβάλλον. Εξηγεί ότι στην Ελλάδα καταγράφονται αρνητικά υδατικά ισοζύγια σε όλες τις λεκάνες, δυσανάλογα μεγάλο υδατικό αποτύπωμα, σχεδόν διπλάσιο του μέσου όρου παγκοσμίως, σε βαθμό που θα χρειάζονταν 3 πλανήτες σε οικοσυστήματα/φυσικούς πόρους, με το μοντέλο ανάπτυξης της χώρας. Κι ακόμη, άναρχη άρδευση και υπερτουρισμός και σπάταλες πρακτικές σε όλον τον κύκλο της Διαχείρισης Υδατικών Πόρων. Ο ίδιος υπολογίζει ότι αν εφαρμόζονταν οικονομικότερες μέθοδοι άρδευσης, σχέδιο αναδιάρθρωσης καλλιεργειών και νέο μοντέλο γεωργίας με σύγχρονο δίκτυο μεταφοράς-διανομής αρδευτικού νερού, τότε θα μπορούσε να εξοικονομηθεί 50% έως 70% νερό.

March to Gaza Greece: Ο Λίβανος σβήνεται μπροστά στα μάτια μας! Το Ισραήλ τον αφανίζει από τον χάρτη (ΕΙΚΟΝΕΣ)

March to Gaza Greece

Μην ξεχνάμε και τον Λίβανο .Το σχέδιο αρπαγής γης του Ισραήλ είναι χτισμένο πάνω σε αίμα και ψέματα.

Η “ζώνη ασφαλείας” του Νετανιάχου είναι άλλο ένα βήμα προς τη μόνιμη κατοχή και τη γενοκτονία.

Ο Λίβανος σβήνεται μπροστά στα μάτια μας!

Ως μέρος του επεκτατικού του σχεδίου, το Ισραήλ αφανίζει τον Λίβανο από τον χάρτη, χρησιμοποιώντας την ίδια θανατηφόρα στρατηγική που είδαμε στη Γάζα.

#marchtogaza #marchtogazagreece #gaza #freepalestine #GSF