Επείγουσα ανάγκη υλικής αλληλεγγύης προς την Κούβα - Ανακοίνωση Πολιτιστικού Συλλόγου "Χοσέ Μαρτί"

 

Επείγουσα ανάγκη υλικής αλληλεγγύης προς την Κούβα / Ανακοίνωση ΠΣΧΜ

Το νησί περνά  τις πιο δύσκολες στιγμές της ιστορίας του, ως αποτέλεσμα του εμπορικού, οικονομικού και χρηματοοικονομικού αποκλεισμού, που η κυβέρνηση των ΗΠΑ, υπό τον Τραμπ, έχει αναβαθμίσει σε πολιορκία με χαρακτηριστικά γενοκτονίας.  

Σε αυτές τις συνθήκες η αποστολή αναγκαίων ειδών στο νησί αποκτά κυρίαρχο βάρος στην αλληλεγγύη. Η αίσθηση και το ένστικτο του κόσμου ανταποκρίνεται σε αυτή την ανάγκη και  γινόμαστε μάρτυρες  μεγάλης διάθεσης  υλικής προσφοράς.

Ο σύλλογός μας προσθέτει  τη δική του συμβολή σε αυτό το  πρακτικό κίνημα αλληλεγγύης και υπενθυμίζουμε τις  πρωτοβουλίες που είναι σε ισχύ:

1. “Maleta Solidaria” (Bαλίτσα Αλληλεγγύης)

Πρόκειται για αποστολή φαρμάκων και υγειονομικού υλικού σε νοσοκομεία της Αβάνας που πραγματοποιείται μέσω ταξιδιωτών. Κάθε ταξιδιώτης μπορεί να μεταφέρει σε χωριστή βαλίτσα μέχρι 10 κιλά φάρμακα και υγειονομικό υλικό, έχοντας βέβαια, επιλέξει ταξιδιωτική εταιρεία που παρέχει μεταφορά δεύτερης βαλίτσας δωρεάν.

Λίστα ειδών (από 15/2/26): Παρακεταμόλη (Depon 500 mg),  Ασπιρίνη, Algofren, Imodium, Υλικά επιδέσμων (αποστειρωμένη γάζα, βαμβάκι, αυτοκόλλητη ταινία, επίδεσμοι), Αποστειρωμένα χειρουργικά ράμματα, Αντιβιοτικά, Βιταμίνες.

Aποστολές  ~ Όλο το χρόνο μέσω του “PROYECTO Salud por Cuba ”, που διαχειρίζονται κουβανοί κάτοικοι που διαμένουν στην Ελλάδα. ~ Απρίλιο, Ιούλιο και Δεκέμβριο με τις ελληνικές αποστολές στις Μπριγάδες.

2. Χρηματικές αποστολές

Αποκλειστικά μέσω του οργανισμού mediCuba-Europa στο τριετές πρόγραμμα κατασκευής φωτοβολταϊκών συστημάτων για κουβανικές δομές υγείας  #EnergíaParaLaVida /  Ενέργεια για ζωή, στο οποίο ο σύλλογός μας συμμετέχει ήδη και κάνει αποστολές από το 2024. Ενδείκνυται για  ομαδικές καταθέσεις ή καταθέσεις συλλογικοτήτων, λόγω του κόστους του εμβάσματος (περίπου 15 ευρώ) μέσω Ελβετίας.

3. Καινούρια  ή μεταχειρισμένα   Laptop  για το Πανεπιστήμιο της Σάντα Κλάρα

Πρόκειται για πρόγραμμα του τρέχει ο Τάκης Πολίτης, που διδάσκει ως επισκέπτης καθηγητής σε αυτό το Κουβανικό  Πανεπιστήμιο.

Για περισσότερες πληροφορίες / παραλαβές: ΠΣΧΜ : josemartigr@gmail.com
ΠΣΧΜ(παρ.) Θεσσαλονίκης: josemarti.thess@gmail.com 

ΠΗΓΗ: Πολιτιστικός Σύλλογος "Χοσέ Μαρτί"

Σύρος - Τήνος: Ψηφίσματα αλληλεγγύης στους κατοίκους της Τήνου που διώκονται επειδή υπερασπίστηκαν ειρηνικά το νησί τους, επειδή είπαν “όχι” στις ανεμογεννήτριες (ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ)

*** 3. ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής - Τμήμα Κυκλάδων    Ψήφισμα αλληλεγγύης στους διωκόμενους κατοίκους της Τήνου    Τη Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2026, δεκάδες κάτοικοι της Τήνου σύρονται για δεύτερη φορά για να δικαστούν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σύρου. Οι διώξεις αυτές, που προέκυψαν ύστερα από αγωγή εταιρείας αιολικών και αυτεπάγγελτες ενέργειες των αρχών, αποδίδουν κατηγορίες ασύμβατες με τον ειρηνικό χαρακτήρα των δράσεων και τη μαζική συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στις βουνοκορφές του νησιού τους. Υπενθυμίζουμε την καθολική συμμετοχή κατοίκων και φορέων του νησιού της Τήνου στις ειρηνικές διαμαρτυρίες εκείνης της περιόδου. Αυτό που εξέφρασαν ήταν η ανησυχία τους για την αλλοίωση του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου, όπως και η αποφασιστικότητά τους να διεκδικήσουν το δικαίωμα της συμμετοχής τους στη λήψη των αποφάσεων που αφορούν στο μέλλον του νησιού τους. Η υπόθεση αυτή δεν αφορά μόνο στην Τήνο. Αφορά στο δικαίωμα των πολιτών στη διαμαρτυρία ενάντια στην πολιτική της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας, με την οποία το φυσικό περιβάλλον της χώρας μας γίνεται βορά στην αδηφάγα ενεργειακή βιομηχανία. Αφορά στην ελευθερία της έκφρασης και στη δυνατότητα των τοπικών κοινωνιών να διεκδικούν περιβαλλοντική και κοινωνική δικαιοσύνη και συμμετοχή στη λήψη αποφάσεων που αφορούν στο μέλλον του τόπου τους. Αφορούν στην υπεράσπιση των κοινών αγαθών που αποστερούνται από την κοινωνική πλειοψηφία για να παραδοθούν στην αυτοκτονική για το μέλλον του πλανήτη εμπορευματοποίηση του φυσικού περιβάλλοντος: του νερού, του βουνού, του δάσους… Οι αγώνες δεν ποινικοποιούνται ούτε καταστέλλονται. Στις 16 Φεβρουαρίου 2026 δικάζεται η ίδια η ιδέα ότι οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να υπερασπίζονται τον τόπο τους. Δικάζεται η συλλογική αξιοπρέπεια του τηνιακού λαού, που απαίτησε σεβασμό, δημοκρατία και συμμετοχή στις αποφάσεις. Ο αγώνας για το μέλλον των νησιών μας δεν είναι ποινικό αδίκημα. Είναι πράξη αντίστασης, αξιοπρέπειας και ευθύνης απέναντι στις μελλοντικές γενιές. Ζητάμε την άμεση αθώωση των αγωνιστών κατοίκων της Τήνου από κάθε κατηγορία και εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας σε όσους υπερασπίζονται με δημοκρατικό τρόπο το φυσικό και κοινωνικό τους περιβάλλον!  ***  2. Σύλλογος Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Σύρου, Τήνου, Μυκόνου Ψήφισμα αλληλεγγύης στους διωκόμενους κατοίκους της Τήνου που είπαν "όχι" στις ανεμογεννήτριες, υπερασπιζόμενοι ειρηνικά το νησί τους Τη Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2026 δεκάδες κάτοικοι της Τήνου σύρονται για δεύτερη φορά για να δικαστούν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σύρου. Υφίστανται για δεύτερη φορά ταλαιπωρία και οικονομική αιμορραγία μετά την αναβολή της εκδίκασης της υπόθεσής τους που ήταν να πραγματοποιηθεί στις 12 Ιανουαρίου 2026. Δικάζονται, έπειτα από κατάθεση αγωγής SLAPP από εταιρεία αιολικών και αυτεπάγγελτες διώξεις από την αστυνομία, για τις ειρηνικές διαμαρτυρίες τους ενάντια στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στις βουνοκορφές του νησιού τους.

Στη δημοσιότητα, για πρώτη φορά, συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής, από τους Ναζί κατακτητές, την Πρωτομαγιά του 1944 (ΦΩΤΟς)

Στη δημοσιότητα, για πρώτη φορά, συγκλονιστικές φωτογραφίες από την εκτέλεση των 200 της Καισαριανής

ΑΠΟ ΑΝΔΡΕΑΣ ΔΕΝΕΖΑΚΗΣ

Σήμερα, Σάββατο 14 Φλεβάρη, βγήκαν στη δημοσιότητα, για πρώτη φορά, συγκλονιστικές φωτογραφίες από την ημέρα της εκτέλεσης στην Καισαριανή, την Πρωτομαγιά του 1944, των 200 κομμουνιστών από τους Ναζί κατακτητές.

Όπως σημειώνει σε χτεσινή ανάρτησή του στο facebook ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός:

«Από την Ελλάδα την περίοδο της Κατοχής πέρασαν εκατοντάδες χιλιάδες Γερμανοί στρατιώτες. Φρουρές, στρατεύματα κατοχής, περαστικοί για τα διάφορα μέτωπα, ασθενείς σε ανάρρωση, πεζικάριοι, Ες-Ες, ναύτες, αεροπόροι. Πολλοί είχαν μαζί τους φωτογραφικές μηχανές και απαθανάτιζαν με συστηματικό τρόπο την καθημερινότητα της θητείας και μαζί τα άγνωστα για αυτούς μέρη και πρόσωπα της κατεχόμενης χώρας, καθώς ο τουρισμός είναι ένα αρχαιότατο ένστικτο στον άνθρωπο. Εκατομμύρια φωτογραφίες από τον Πόλεμο βγαίνουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια από σεντούκια και ντουλάπες στη Γερμανία και πωλούνται σε δημοπρασίες ανά τον κόσμο.

1η Μάη 1944. Μια εικοσάδα μελλοθανάτων, από τους 200 κομμουνιστές, στήνεται στον τοίχο της Καισαριανής μπροστά από το εκτελεστικό απόσπασμα.

Σήμερα ένας πωλητής από το Βέλγιο έβγαλε για δημοπρασία στο ebay οκτώ μικρές φωτογραφίες-αναμνηστικά ενός Γερμανού στρατιωτικού (δεν γνωρίζουμε ποιου ούτε γιατί τις τράβηξε) και ο συναγερμός στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ έχει δικαίως χτυπήσει. Είναι λήψεις από την Πρωτομαγιά του 1944 και την εκτέλεση των 200 στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής. 

«Βρισκόμαστε σε μια οργουελική φάση, όπου τα ψέματα είναι αλήθεια και η αλήθεια είναι ψέματα»: Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε απαντά στις ψευδείς κατηγορίες της Γαλλίας για αντισημιτισμό. Την στηρίζουν ο Γιώργος Λάνθιμος και περισσότερες από 100 παγκόσμιες προσωπικότητες (UPDATE)

(Φωτογραφία: Esquerda.net, Wikimedia Commons)

Η Φραντσέσκα Αλμπανέζε απαντά στις ψευδείς κατηγορίες της Γαλλίας για αντισημιτισμό

 

 14.02.26 - Ιταλία - Anna Polo

Αυτή η ανάρτηση είναι επίσης διαθέσιμη σε: Αγγλικα, Ισπανικα, Γαλλικα, Ιταλικα

Την ίδια μέρα που το ντοκιμαντέρ Disunited Nations προβλήθηκε σε 122 ιταλικούς κινηματογράφους, προσελκύοντας 10.000 θεατές, ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών Μπαρό κάλεσε την Φραντσέσκα Αλμπανέζε να παραιτηθεί, κατηγορώντας την για αντισημιτισμό λόγω μιας δήλωσης που δεν φαίνεται στο βίντεο του φόρουμ που προώθησε το Al Jazeera.

Η κατηγορία είναι ότι αποκάλεσε το Ισραήλ «κοινό εχθρό της ανθρωπότητας», ενώ η δήλωση της Φραντσέσκα Αλμπανέζε ήταν η εξής:

«Το γεγονός ότι, αντί να σταματήσει το Ισραήλ, το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου το έχει οπλίσει, του έχει παράσχει πολιτικές δικαιολογίες, πολιτική κάλυψη, οικονομική και χρηματοδοτική υποστήριξη, αποτελεί πρόκληση. Αν το διεθνές δίκαιο έχει πληγεί στο επίκεντρό του, είναι επίσης αλήθεια ότι ποτέ πριν η παγκόσμια κοινότητα δεν έχει αντιμετωπίσει τις προκλήσεις που όλοι αντιμετωπίζουμε. Εμείς που δεν ελέγχουμε μεγάλα ποσά χρηματοοικονομικού κεφαλαίου, αλγόριθμους και όπλα, βλέπουμε τώρα ότι ως ανθρωπότητα έχουμε έναν κοινό εχθρό. Ο κοινός εχθρός της ανθρωπότητας είναι το σύστημα που κατέστησε δυνατή τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη,  συμπεριλαμβανομένου του χρηματοοικονομικού κεφαλαίου που τη χρηματοδοτεί, των αλγορίθμων που την συσκοτίζουν και των όπλων που την καθιστούν δυνατή».

Σε συνεργασία με την ευρωβουλευτή Τσετσίλια Στράντα και οι 122 κινηματογράφοι όπου προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ, η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη απάντησε με τον συνήθη άμεσο και παθιασμένο τόνο της στις κατηγορίες του Γάλλου υπουργού, οι οποίες βρήκαν άμεση απήχηση σε πολλούς εκπροσώπους της ιταλικής δεξιάς.

«Περιμένω από τον υπουργό να ζητήσει συγγνώμη, επειδή είπε κάτι λάθος. Αν δεν το κάνει, είναι κακόπιστος. Υπάρχει μια οργάνωση που έχει ως αποστολή την υπεράσπιση του ισραηλινού απαρτχάιντ, η οποία κυκλοφορεί ένα παραποιημένο βίντεο, το οποίο έχει διορθωθεί. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο υπουργός Εξωτερικών είδε αυτό αντί για την απάντησή μου. Με κατηγόρησε για αντισημιτισμό και ζήτησε την παραίτησή μου επειδή είπα κάτι που δεν είπα, δηλαδή ότι το Ισραήλ είναι εχθρός της ανθρωπότητας. Αυτό είναι τρελό. Βρισκόμαστε σε μια οργουελική φάση, όπου τα ψέματα είναι αλήθεια και η αλήθεια είναι ψέματα».

Άλλο ένα ψέμα, και άλλη μια ευκαιρία να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας σε μια θαρραλέα γυναίκα που έχει γίνει στόχος των χειρότερων ψευδών ειδήσεων απλώς και μόνο επειδή είπε την αλήθεια για τη φρίκη της γενοκτονίας στη Γάζα και την επαίσχυντη συνενοχή που της επέτρεψε να συμβεί.

Μετάφραση από τα αγγλικά: Pressenza Athens

*** 

Ο Λάνθιμος και περισσότερες από 100 παγκόσμιες προσωπικότητες στηρίζουν την Αλμπανέζε

Στο στόχαστρο του Ισραήλ, των ΗΠΑ και ευρωπαϊκών κυβερνήσεων έχει βρεθεί η Φραντσέσκα Αλμπανέζε

 

Ανί Ερνό, Σούζαν Σαράντον, Πίτερ Γκάμπριελ, Άνι Λένοξ, Χαβιέ Μπαρδέμ, Μαρκ Ράφαλο, Γιώργος Λάνθιμος μεταξύ των καλλιτεχνών που εκφράζουν την υποστήριξή τους στην ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα παλαιστινιακά εδάφη

Περισσότερες από 100 προσωπικότητες από το χώρο του πολιτισμού, συμπεριλαμβανομένης της βραβευμένης με Νόμπελ Λογοτεχνίας Ανί Ερνό και της Αμερικανίδας ηθοποιού Σούζαν Σαράντον, εξέφρασαν σήμερα την υποστήριξή τους στην ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα παλαιστινιακά εδάφη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, την παραίτηση της οποίας ζήτησαν η Γαλλία και η Γερμανία έπειτα από πρόσφατες δηλώσεις της για το Ισραήλ, όπως μεταδίδει το AFP.

Α' ΕΛΜΕ Κυκλάδων: Αίτημα προς δήμους των Κυκλάδων για χορήγηση του επιδόματος στέγασης-σίτισης και στους νεοδιόριστους εκπαιδευτικούς

Α΄  ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

 

ΠΡΟΣ: Δημάρχους και Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων Μυκόνου, Άνδρου, Τήνου, Σύρου, Κέα, Κύθνου, Σερίφου, Σίφνου, Κιμώλου, Μήλου

 

ΘΕΜΑ: Εφαρμογή της εγκυκλίου για την παροχή επιδόματος σίτισης – στέγασης σε εκπαιδευτικούς και επέκταση της χορήγησής του σε νεοδιόριστους – δόκιμους εκπαιδευτικούς.

 

Η Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων, λαμβάνοντας υπόψη την πρόσφατη εγκύκλιο του Υπουργείου Εσωτερικών σχετικά με την «Παροχή κινήτρων σε εργαζόμενους από Ο.Τ.Α. ορεινών και νησιωτικών περιοχών» και την ανάγκη ουσιαστικής στήριξης των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στις Κυκλάδες, απευθύνεται στους Δήμους του νομού με στόχο την ομοιόμορφη, ρεαλιστική και κοινωνικά δίκαιη εφαρμογή της.

 

Πρώτον, με βάση το πνεύμα και το πρακτικό πλαίσιο εφαρμογής της εγκυκλίου, ζητούμε το επίδομα στέγασης-σίτισης να εγγράφεται και να δηλώνεται εξαρχής ως επίδομα σίτισης. Η ιδιαιτερότητα των Κυκλάδων είναι γνωστή: η μεγάλη πλειοψηφία των εκπαιδευτικών που ενοικιάζουν και διαμένουν στα νησιά δεν λαμβάνει αποδείξεις ή επίσημα παραστατικά για τη διαμονή της, λόγω της πραγματικής κατάστασης της αγοράς κατοικίας στις νησιωτικές περιοχές. Αντίθετα, όλοι οι συνάδελφοι και οι συναδέλφισσες μπορούν να συγκεντρώνουν και να προσκομίζουν κανονικά παραστατικά από τον τομέα της εστίασης. Συνεπώς, η καταγραφή του επιδόματος ως σίτισης αποτελεί τη μόνη πρακτικά εφαρμόσιμη λύση, ώστε το μέτρο να λειτουργήσει και να μην ακυρωθεί στην πράξη.

 

Δεύτερον, σας καταθέτουμε αποφάσεις δημοσιευμένες στη Διαύγεια των Δήμων Νισύρου και Κυθήρων, σύμφωνα με τις οποίες το επίδομα στέγασης-σίτισης χορηγείται και στους νεοδιόριστους δόκιμους εκπαιδευτικούς, δηλαδή στους μόνιμους εκπαιδευτικούς που βρίσκονται στο στάδιο της δοκιμαστικής υπηρεσίας. Οι συγκεκριμένοι συνάδελφοι βρίσκονται στο κατώτερο μισθολογικό κλιμάκιο και λαμβάνουν αρχικό μισθό περίπου 790 ευρώ, ποσό προφανώς ανεπαρκές και ελάχιστο για τη διαβίωση στις Κυκλάδες. Εφόσον έχει ήδη κριθεί νόμιμη και θεμιτή η απόδοση του επιδόματος στους δόκιμους εκπαιδευτικούς από τους παραπάνω Δήμους, θεωρούμε ότι υπάρχει σαφές διοικητικό και νομικό πλαίσιο ώστε να χορηγηθεί και από τους Δήμους των Κυκλάδων, τόσο στους νεοδιόριστους-δόκιμους όσο και στους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς.

 

Οι νησιωτικοί δήμοι αντιμετωπίζουν διαχρονικά σοβαρό πρόβλημα στελέχωσης σχολικών μονάδων. Το ζήτημα αυτό δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς πραγματικά μέτρα στήριξης της διαβίωσης των εκπαιδευτικών. Η χορήγηση του επιδόματος με ρεαλιστικούς όρους εφαρμογής αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία των σχολείων και για την ισότιμη πρόσβαση των μαθητών των Κυκλάδων στην εκπαίδευση.

 

Καλούμε τα Δημοτικά Συμβούλια να προχωρήσουν άμεσα στις σχετικές αποφάσεις, διαμορφώνοντας ενιαία πολιτική στήριξης των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στα νησιά μας.

Εγκαταλελειμμένες ιχθυοκαλλιέργειες: Τα “φαντάσματα της τσιπούρας” μολύνουν τις θάλασσες (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Πηγή: ΑΚΤΑΙΑ

Τα “φαντάσματα της τσιπούρας” μολύνουν τις θάλασσες

Πριν λίγες ημέρες έκπληκτοι οι κάτοικοι στην Αίγινα είδαν στην παραλία τους να ξεβράζεται ένας μεγάλος κλωβός ιχθυοκαλλιέργειας. Στο νησί δεν υπάρχουν ιχθυοκαλλιέργειες. Υπάρχουν όμως στη Δυτική Ελλάδα και τον Σαρωνικό ή μάλλον υπήρχαν. Σήμερα στέκουν μόνο τα κουφάρια τους. Κανείς δεν γνώριζε να πει με βεβαιότητα από ποιό “Φάντασμα φάρμας (Ghost Farms)” αποκολλήθηκε ο κλωβός για να καταλήξει στην παραλία της Αίγινας. 

Στο τέλος του περασμένου Δεκεμβρίου στο κανάλι Planet της Deutsche Welle μεταδόθηκε ένα συγκλονιστικό ντοκιμαντέρ. Με τίτλο “Οι φάρμες-φαντάσματα πνίγουν την ακτογραμμή της Ελλάδας”. Μέσα σε έξι επεισόδια αναδείχθηκε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα και ελάχιστα γνωστό στις ελληνικές θάλασσες. Εγκαταλελειμμένες ιχθυοκαλλιέργειες που είναι διάσπαρτες σε όλη τη χώρα χωρίς κανείς αρμόδιος και υπεύθυνος να νοιάζεται για τον καθαρισμό από τα επικίνδυνα και τοξικά υλικά τους. Η ακτογραμμή καθαρίζει μόνο εάν ενταχθεί στο πρόγραμμα κάποιας περιβαλλοντολογικής οργάνωσης όπως η ΑΚΤΑΙΑ την οποία συνόδευσε το τηλεοπτικό συνεργείο της Deutsche Welle στην προσπάθεια της να εξαλείψει τα επικίνδυνα υλικά από τις φάρμες-φαντάσματα.

Την ίδια ώρα η βιομηχανία Υδατοκαλλιεργειών πιέζει την κυβέρνηση να “τρέξει” τις αναγκαίες ρυθμίσεις ώστε να ολοκληρωθεί η χωροθέτηση για τις 25 οργανωμένες Περιοχές Οργανωμένης Ανάπτυξης Υδατοκαλλιεργειών (ΠΟΑΥ), που προβλέπονται στο σχέδιο χωροθέτησης. Από τις 25 προβλεπόμενες τοποθεσίες σε όλη τη χώρα έχει προχωρήσει μόνο η λειτουργία των επτά, κάτι που για τη βιομηχανία είναι ανασταλτικό για την οικονομική ανάπτυξη.

Μόλυνση από τις ghost farms

Ο όρος “ghost farms” χαρακτηρίζει διεθνώς τις εγκαταλελειμμένες ή ανενεργές μονάδες ιχθυοκαλλιέργειας που έχουν σταματήσει να λειτουργούν, αλλά έχουν αφήσει πίσω κλουβιά, δίχτυα, σχοινιά και λοιπό εξοπλισμό στη θάλασσα. Εξοπλισμός που συνεχίζει να ρυπαίνει τις θάλασσες, αφού όπως αποκαλύφθηκε και στο ντοκιμαντέρ της Deutsche Welle, οι ιδιοκτήτες τους πληρώνουν μόλις 6.000 ευρώ εάν εγκαταλείψουν την επένδυση! Εννοείται ότι ο έλεγχος των αρμοδίων αρχών, όπως συμβαίνει σε όλα τα έργα στη χώρα μας, είναι ανύπαρκτος.

Νερό: “Αλλάζοντας προτεραιότητες: από την συνεχή αύξηση της ζήτησης, στην εξοικονόμηση και την προστασία του νερού” - Της Δέσποινας Σπανούδη

“Αλλάζοντας προτεραιότητες: από την συνεχή αύξηση της ζήτησης, στην εξοικονόμηση και την προστασία του νερού”, της Δέσποινας Σπανούδη

Εισήγηση  της Δέσποινας Σπανούδη (χημικός μηχανικός) σε εκδήλωση με θέμα “Τοπία Νερού: σκέψεις για μια απειλούμενη ισορροπία”, Αίγινα, 1/2/2026

Παγκόσμια χρεοκοπία νερού

Ο πλανήτης έχει εισέλθει σε καθεστώς «παγκόσμιας χρεοκοπίας νερού», σύμφωνα με έκθεση που έδωσε στη δημοσιότητα στις 20 Ιανουαρίου ο ΟΗΕ. Όπως διαπιστώνεται, ολοένα και περισσότερες περιοχές καταναλώνουν πολύ περισσότερο νερό απ’ όσο μπορούν να ανανεώσουν. Αυτό σημαίνει ότι η συσσωρευμένη υποβάθμιση της ποιότητας και η υπερκατανάλωση έχουν πλήξει ανεπανόρθωτα την ικανότητα των υδατικών πόρων να ανακάμψουν.

Σχεδόν τα τρία τέταρτα του παγκόσμιου πληθυσμού ζουν σε συνθήκες έλλειψης και επισφάλειας όσον αφορά το νερό. Τα επιφανειακά ύδατα και οι υγρότοποι συρρικνώνονται σε τεράστια κλίμακα. Τα υπόγεια ύδατα εξαντλούνται. Περίπου το 70% των παγκόσμιων υδροφορέων παρουσιάζουν μακροπρόθεσμες μειώσεις. Η υποβάθμιση της ποιότητας του νερού μειώνει περαιτέρω το χρησιμοποιήσιμο νερό. Τα αυξανόμενα φορτία λυμάτων, οι γεωργικές απορροές, η βιομηχανική ρύπανση και η αλάτωση υποβαθμίζουν τα αποθέματα. Ακόμα και όταν οι όγκοι φαίνονται επαρκείς στα χαρτιά, το κλάσμα του νερού που είναι ασφαλές για ύδρευση, άρδευση και οικοσυστήματα συνεχίζει να συρρικνώνεται. Σε πολλά μέρη περισσότερο από το 30% της μάζας των παγετώνων έχει ήδη χαθεί τα τελευταία 50 χρόνια, υπονομεύοντας την ασφάλεια του νερού για εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους που εξαρτώνται από ποτάμια που τροφοδοτούνται από το λιώσιμο των παγετώνων και του χιονιού.

Η έκθεση εντοπίζει ένα αυξανόμενο μοτίβο ανθρωπογενούς ξηρασίας, που σημαίνει ελλείμματα νερού που προκαλούνται από την υπερβολική χρήση, την υποβάθμιση της γης και του εδάφους, την αποψίλωση των δασών, τη ρύπανση και την κλιματική αλλαγή :  «Η αναγνώριση της χρεοκοπίας του νερού απαιτεί την ανάπτυξη νομικών και θεσμών διακυβέρνησης που μπορούν να προστατεύσουν αποτελεσματικά όχι μόνο το νερό, αλλά και τον υδρολογικό κύκλο και το φυσικό κεφάλαιο που καθιστούν δυνατή την παραγωγή του.»

 

Η διαχείριση της χρεοκοπίας αφορά πλέον την προσπάθεια για εξισορρόπηση της ζήτησης και της προσφοράς γνωρίζοντας ότι η επιστροφή στις αρχικές συνθήκες δεν είναι πλέον δυνατή.

Μετατρέποντας την κρίση σε ευκαιρία

Στις 28 Νοεμβρίου 2025, η Αττική κηρύχθηκε επίσημα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας με από απόφαση του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κατόπιν γνωμοδότησης της ΡΑΑΕΥ. Λίγες μέρες πριν ισχυρές βροχοπτώσεις πλημμύρισαν τους δρόμους της Αττικής, ενώ λίγες μέρες μετά νέες καταιγίδες προκάλεσαν διακοπές κυκλοφορίες σε κεντρικούς δρόμους και σοβαρές πλημμύρες στα νότια. Νέες πλημμύρες στα μέσα Γενάρη, είχαν ως αποτέλεσμα μεγάλες καταστροφές και δύο θύματα. Οι βροχοπτώσεις συνεχίζονται μέχρι τώρα αλλά ούτε μια σταγόνα από όλο αυτό το νερό δεν αξιοποιείται για την ύδρευση της Αθήνας.

Μοιάζει παράλογο όμως είναι ίδιες οι αιτίες που προκαλούν τόσο τη λειψυδρία όσο και τις πλημμύρες στον αστικό ιστό. Η πιο κοινή αιτία είναι η κλιματική κρίση: παρατεταμένες ξηρασίες και έντονες βροχοπτώσεις. Ωστόσο ακόμη και η κλιματική κρίση δεν είναι αιτία, είναι αποτέλεσμα. Αποτέλεσμα μιας ολοένα και επιταχυνόμενης σπατάλης και της εγκατάλειψης κάθε ορθολογικού σχεδιασμού. Αποτέλεσμα της δημιουργίας κρίσεων και της εφεύρεσης «λύσεων» που επιδεινώνουν την κρίση αντί να την αντιμετωπίζουν.

Πρόσφατο παράδειγμα: Στις 19 Γενάρη, έληξε η διαβούλευση για ένα μεγάλο έργο αντλησιοταμίευσης ισχύος έγχυσης 200 MW που προορίζεται για την αποθήκευση ενέργειας από αιολικές διατάξεις. Θα κατασκευαστεί κοντά στην Ξηρονομή, ένα μικρό χωριό της Βοιωτίας, είναι του ομίλου MOTOR OIL και προβλέπει χρήση μεγάλων ποσοτήτων από το κανάλι που μεταφέρει το νερό του Μόρνου στην Αθήνα. Ούτε δύο μήνες αφότου κηρύχθηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας.

Το ΒΙΝΤΕΟ της πολύ ενδιαφέρουσας εκδήλωσης: «Η Χίος ήταν έγκλημα – Αγώνας για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια», που διοργάνωσε το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας στις 13/2/2026 (VIDEO)

Εκδήλωση: Η Χίος ήταν έγκλημα – Αγώνας για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια

Εκδήλωση που διοργανώνεται από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, 18.30 στο Κοινωνικό Κέντρο Τσαμαδού 15 στα Εξάρχεια

Η Χίος ήταν έγκλημα – Αγώνας για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια

Δεκαπέντε νεκροί είναι πάρα πολλοί για να θεωρηθούν ένα ακόμα περιστατικό του αστυνομικού δελτίου και να ξεχαστούν γρήγορα. Πόσο μάλλον όταν έπεσαν θύματα μιας διαρκούς εγκληματικής πρακτικής του κράτους στα σύνορα, πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να εκφοβίσει όσες και όσους αναζητούν την αλήθεια και απαιτούν την απόδοση δικαιοσύνης.

Το έχουμε πει και θα συνεχίσουμε να το λέμε: Η Χίος ήταν έγκλημα, τα pusbacks δολοφονούν.

Όχι, η ανατροπή της μεταναστευτικής βάρκας δεν ήταν η «κακιά η ώρα», αλλά ένα πραγματικό ενδεχόμενο κάθε pushback, το οποίο γνωρίζουν καλά οι κυβερνώντες. Όχι, δεν αποδεχόμαστε το επίσημο αφήγημα, όταν αυτό αντιφάσκει με τα ευρήματα, τις καταθέσεις των επιζώντων και την ίδια την κοινή λογική. Όχι, δεν θεωρούμε business as usual την προσπάθεια της κυβέρνησης να συκοφαντήσει και να τρομοκρατήσει δημοσιογράφους, δικηγόρους και πολιτικούς για να επιβληθεί ο νόμος της σιωπής. Όχι, δεν θα φοβηθούμε και δεν θα συνθηκολογήσουμε. Οι νεκροί της Χίου απαιτούν δικαιοσύνη και αλήθεια.

Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, στο Κοινωνικό Κέντρο Τσαμαδού 15 στα Εξάρχεια, πραγματοποιούμε εκδήλωση ενημέρωσης για το έγκλημα της Χίου, δίνοντας το λόγο σε όσους βρέθηκαν στο στόχαστρο του κράτους τις τελευταίες ημέρες.

Τη συζήτηση ανοίγουν οι:

• Χρήστος Αβραμίδης, δημοσιογράφος,
• Δημήτρης Χούλης, δικηγόρος,
• Ερμιόνη Φρεζούλη, Κοινωνικός Χώρος Αντιβαρο Χίος

Συντονίζει η Όλγα Λαφαζάνη από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας.

Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται. Η ενημέρωση δεν φιμώνεται.

ΠΗΓΗ: omniatv 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:

• Αλλάζοντας παράδειγμα για το κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες

  Μιχάλης Ψημίτης*

  Με δεδομένη την αλληλεγγύη μας προς τους πρόσφυγες, το να επιλέξουμε να δούμε την απάντηση στο έγκλημα που έγινε πριν από λίγες μέρες στη Χίο αποκλειστικά ή κυρίως από την οπτική γωνία της κοινωνικής οργής μιας αγανακτισμένης μερίδας της κοινωνίας που προσπαθεί να πείσει ή να πιέσει τους «απέναντι» με λογικά επιχειρήματα, τεκμηριώνοντας τα πραγματικά γεγονότα, αποδεικνύοντας τις φονικές ενέργειες του λιμενικού σώματος και καταγγέλλοντας τις πολιτικές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης, μου φαίνεται ατελέσφορο ή τουλάχιστον λειψό.

  Αυτή η σκοπιά δεν έχει πλέον νόημα, επειδή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανείς από την «άλλη πλευρά» ή από το «ουδέτερο κοινό» που να χρειάζεται να πειστεί στα σοβαρά ότι η εκδοχή του Λιμενικού για το συμβάν δεν είναι η αληθινή εκδοχή των πραγμάτων. Ακόμα και οι πιο ρατσιστικές και φασίζουσες φωνές εντός της κυβέρνησης και δεξιόθεν αυτής μας κλείνουν προκλητικά το μάτι, την ίδια στιγμή που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στην προσπάθεια να υπερασπιστούν την ηθική ακεραιότητα και τη γενναιότητα του Λιμενικού. Η αλήθεια εδώ γίνεται απλώς ζήτημα υπερήφανης πατριωτικής επιλογής για το ποια μαρτυρία οφείλουμε να πιστέψουμε: των ηθικών και γενναίων λιμενικών ή των αδίστακτων δουλεμπόρων;

  Διατυπωμένο έτσι, το δίλημμα ανοίγει και κλείνει ταυτόχρονα ένα δημόσιο θέατρο του παραλόγου που τροφοδοτείται νοηματικά από μια αρρωστημένα φονική ρατσιστική ιδεολογία («Η φύλαξη των συνόρων έχει νεκρούς») και δικαιολογείται διαδικαστικά από τους κανόνες ευπρέπειας που επιβάλλει η «συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο» και η αντίστοιχη θλιβερή υποχρέωση να κάνουμε ότι πιστεύουμε πως αυτό που λέει ο άλλος είναι αυτό που σκέφτεται πραγματικά και στο οποίο οφείλουμε αποκλειστικά να απαντήσουμε. Με άλλα λόγια, το σύστημα εξουσίας μάς ωθεί σε απομόνωση και εξουθένωση, αναγκάζοντάς μας να κινηθούμε με τους δικούς του κανόνες, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του τακτικισμού.

  Τι θα γινόταν όμως αν το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες άλλαζε παράδειγμα, όχι τόσο με την έννοια της κοσμοθεωρίας του, αλλά με την έννοια των μεθόδων, των πρακτικών και των αναζητούμενων λύσεων που υποστηρίζει στην πάλη του υπέρ των προσφύγων; Τι θα γινόταν αν αλλάζαμε την οπτική γωνία της επιχειρηματολογίας μας και της δράσης μας και οργανώναμε εδώ και τώρα μια εκστρατεία απαίτησης να δικαστούν οι λιμενικοί για εγκληματικές πράξεις και η κυβέρνηση για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (νοούμενα εν προκειμένω ως πράξεις που διαπράττονται στο πλαίσιο μιας εκτεταμένης και συστηματικής επίθεσης εναντίον άμαχου πληθυσμού σε καιρό ειρήνης);

  Το αίτημα δεν απευθύνεται, προφανώς, στο εγχώριο πολιτικό και δικαστικό σύστημα εξουσίας, αλλά αφορά ένα ακόμη υπό διαμόρφωση διεθνές σύστημα απονομής δικαιοσύνης που θα υπερασπίζεται απόλυτα το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το σύστημα αυτό εν μέρει υπάρχει και εν μέρει μένει να συμπληρωθεί και να εδραιωθεί πολιτικά με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες και ενέργειες, όπως καλά κατανόησε η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής στην προσφυγή της στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Ισραήλ για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.

  Λαμβάνοντας υπόψη ότι μόνο μέχρι τον Ιούνιο του 2025 περισσότεροι από 42 εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν σε εκτοπισμό από διώξεις, συγκρούσεις, βία, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβαλλοντική υποβάθμιση παγκοσμίως και συνυπολογίζοντας τη (με ελάχιστες εξαιρέσεις) διακηρυγμένη αποφασιστικότητα των καθεστώτων του παγκόσμιου Βορρά να συνεχίσουν αμείωτα τον ακήρυχτο πόλεμο αποτροπής, που την τελευταία δεκαετία σκότωσε σχεδόν τρεισήμισι χιλιάδες πρόσφυγες μόνο στο Αιγαίο, συμπεραίνουμε πως οι θάνατοι κοντά στα σύνορα δυστυχώς θα παραμείνουν και στα επόμενα χρόνια μια παγκόσμια σταθερά, παρά τις συγκινητικές προσπάθειες διάσωσης που καταβάλλουν οι εθελοντικές οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών.

  Ενισχύοντας σταθερά αυτές τις προσπάθειες, ας ετοιμαστούμε παράλληλα για την προοπτική μιας μακροχρόνιας πολιτικής, νομικής και δικονομικής μάχης σε διεθνές επίπεδο, με τελικό στόχο την απόδοση δικαιοσύνης και την καταδίκη των ενόχων. Γιατί στο ζήτημα των προσφύγων παίζεται το μέλλον του πολιτισμού ολόκληρης της Δύσης.

  *Ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου 

Για τον Χρήστο. Με τον Χρήστο.

Μετά τις απειλές στον δημοσιογράφο και συνάδελφο μας, Χρήστο Αβραμίδη, από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, Παύλο Μαρινάκη,  ως συντακτική επιτροπή του Jacobin Greece, αποφασίσαμε να περιμένουμε λίγο, να σταθούμε δίπλα στον άνθρωπο μας και να τοποθετηθούμε τώρα.

Από μια άποψη, δεν μας σοκάρει η στάση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Η κυβέρνηση του κρατικού εγκλήματος των Τεμπών, της εγκληματικής διαχείρισης της πανδημίας, της ακρίβειας και της υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου, στέκεται στη θέση της (και) επειδή έχει φτιάξει ένα κύκλωμα συγκάλυψης και αποσιώπησης. Η λίστα Πέτσα, οι νέες μορφές της διαπλοκής με μεγάλα εμπορικά ΜΜΕ, οι προηγούμενες αγωγές SLAPP σε δημοσιογράφους αποτελούν προϋπόθεση για να μπορεί η κυβέρνηση να προχωράει την πολιτική της και να παραποιεί γεγονότα στον δημόσιο λόγο με μεγάλη άνεση. Σε αυτό το πλαίσιο, η δουλειά του Χρήστου Αβραμίδη εδώ και έναν χρόνο φαντάζει παράταιρη.

Καταλαβαίνουμε τον κύριο Μαρινάκη που δέχεται μια διαρκή ενόχληση από πραγματικές ερωτήσεις και στερείται του δικαιώματος του να απαντάει σε ερωτήσεις που έχει ο ίδιος προετοιμάσει και στείλει με τα non paper του Μαξίμου. Καταλαβαίνουμε ότι θα ήταν πολύ προτιμότερο αντί για τον Χρήστο, να είχε απέναντι του έναν συντάκτη που θα κάνει ακίνδυνες ερωτήσεις ή ερωτήσεις-πάσες στην κυβέρνηση, απέναντι σε όσους την αμφισβητούν. Δεν είμαστε ούτε θα γίνουμε μέρος αυτού του παρακρατικού κυκλώματος των διαδικτυακών μποτ. Ούτε της Ομάδας Αλήθειας και όλων αυτών των (δημόσια επιδοτούμενων) μηχανισμών που εργάζονται αδιάκοπα για τη δόξα της κυβέρνησης μας. Η ζωή θα ήταν πιο απλή, πράγματι, αν ο Χρήστος ανήκε σε αυτό το συνάφι. Δυστυχώς κύριε Μαρινάκη δεν έρχονται όλα όπως τα θέλουμε. You can’t always get what you want λένε οι Rolling Stones.

Από μια άλλη άποψη, η προχθεσινή επίθεση, εξύβριση του Χρήστου και η απειλή της μήνυσης σε ζωντανή μετάδοση αποτελεί ένα νέο ιστορικό χαμηλό για αυτή την κυβέρνηση — αποδεικνύοντας ότι η 89η θέση παγκόσμια στην ελευθερία του Τύπου^[1] είναι τιμητική για τη χώρα μας. Η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο εξοργιστική αν κάνεις εξετάσει ξανά τον διάλογο και δει ότι ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κατά λέξη λέει (σημείωση δική μας):

Η δουλειά του Λιμενικού είναι να προστατεύει τα σύνορά μας και να αποτρέπει, με βάση τα όσα προβλέπει ο νόμος και χωρίς να θέτει σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές, με δική του ευθύνη, την παράνομη είσοδο στη χώρα μας

Η τοποθέτηση αυτή εύλογα φέρνει τη δεύτερη ερώτηση του Χρήστου:

Μιας και ήδη είχαν μπει στα ελληνικά ύδατα, η μόνη νόμιμη ενέργεια, με βάση το Διεθνές Δίκαιο, θα ήταν η διάσωση των ανθρώπων. Δεν υπάρχει επιλογή της αποτροπής, είναι παράνομη. Εκ των πραγμάτων αυτό δεν έγινε και έχουμε 15 νεκρούς. Τώρα παραδεχτήκατε μόλις ότι η επιχείρηση ήταν αποτροπής; Σωστά κατάλαβα;

Αυτή η ερώτηση έφερε και την απειλή μήνυσης αλλά και το ένοχο σαρδάμ του κυρίου Μαρινάκη που ανέφερε «σε περίπτωση που δεν ανακαλέσετε αυτό το οποίο είπα, θα εξετάσω και εγώ τα μέσα τα οποία έχω». Πράγματι, κύριε Μαρινάκη, εσείς χρησιμοποιήσατε τη λέξη «αποτρέπει» και, εν τέλει,  θα ήταν πιο λογικό να καταθέσετε μήνυση στον εαυτό σας. Θα βρεθεί κάποιος δικηγόρος να αναλάβει αυτή την υπόθεση, η οποία θα είχε τόση νομική βάση όση και η ενδεχόμενη μήνυση προς το Χρήστο.

Φυσικά γνωρίζουμε ότι ο στόχος δεν είναι η μήνυση καθεαυτή αλλά ο εκφοβισμός. Γνωρίζουμε επίσης ότι ο συνάδελφος μας είναι στοχοποιημένος εδώ και καιρό εξαιτίας της επιμονής του να θέτει εύστοχα ερωτήματα αναφορικά με το σιδηροδρομικό δυστύχημα -κρατικό έγκλημα στα Τέμπη. Κύριε Μαρινάκη είστε ένας άξιος εκπρόσωπος μιας κυβέρνησης που εκφοβίζει και  που δεν έχει διστάσει να στρέψει τα ΜΑΤ και τις δυνάμεις καταστολής απέναντι σε δημοσιογράφους^[2].

Ελληνικός Τραμπισμός: «Είστε με το Λιμενικό; Ή με τους διακινητές;»

ΚΩΣΤΑΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ/EUROKINISSI

«Είστε με το Λιμενικό; Ή με τους διακινητές;»

Ο ελληνικός Τραμπισμός πλέον καλπάζει. Και δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόδειξη από αυτό το παραπλανητικό δίλημμα, στο οποίο συρρικνώνεται η τραγωδία της Χίου που κόστισε τη ζωή σε δεκαπέντε ανθρώπους.

• ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΕΝΕΓΟΣ

Ο υπουργός Υγείας δημοσιοποιεί ότι «φίλος» του αστυνομικός εν είδει κουτσομπολιού τον ενημέρωσε, παραβιάζοντας κάθε έννοια απορρήτου, για το περιεχόμενο της μήνυσης που κατέθεσε κατα του προσώπου του αρχηγός άλλου πολιτικού κόμματος (Άδωνις Γεωργιάδης – Ζωή Κωνσταντοπούλου). 

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ενημερώνει δημοσιογράφο κατά τη διάρκεια της καθημερινής ενημέρωσης ότι «μπορεί να υποστεί και τις συνέπειες του νόμου, έτσι;» μετά από επίμονες ερωτήσεις σχετικά με το αν στην τραγωδία της Χίου «το Λιμενικό έκανε επιχείρηση διάσωσης ή αποτροπής;» (Παύλος Μαρινάκης – Χρηστος Αβραμίδης). Μετά τη γενική κατακραυγή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υποστηρίζει όχι μόνο ότι παραποιήθηκαν τα λόγια του, αλλά το πάει κι ένα βήμα παραπάνω μιλώντας για δίκτυο δημοσιογράφων που διαστρεβλώνουν καθημερινά την αλήθεια. 

Ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας επιλέγει, σε μια από τις ευλόγως σπάνιες συνεντεύξεις του, να μιλήσει όχι σε κάποιο ΜΜΕ -τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδα ή ιστοσελίδα- αλλά στους επικεφαλής του προπαγανδιστικου μηχανισμού της ΝΔ στο διαδίκτυο που κατηγορείται ότι δηλητηριάζει τον δημόσιο διάλογο με τρολ, fake news, δολοφονίες χαρακτήρα κι αναπαραγωγή ρητορικής μίσους. Πρόσφατα ρεπορτάζ κατέδειξαν την σχέση του μηχανισμού με διαφημιστικό όμιλο που έχει πελάτες τόσο δημόσιους φορείς όσο κι επιχειρήσεις που αναλαμβάνουν δημόσια έργα, άρα την σχέση του με δημόσιο χρήμα (Γιάννης Στουρνάρας – Ομάδα Αλήθειας).

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας συναντιέται με πρώην Πρωθυπουργό και μετά τη συνάντηση κύκλοι του πρώτου διαρρέουν -χωρίς να έχει συμφωνηθεί- το περιεχόμενο της συνομιλίας τους, αν δηλαδή ο πρώην ΠΘ θα κάνει κόμμα, πότε θα το κάνει και τι πιστεύει για τη συνταγματική αναθεώρηση (Κώστας Τασούλας – Αλέξης Τσίπρας). 

Πρώην υπουργός της κυβέρνησης που λόγω παραγραφής δεν ελέγχθηκε για ενδεχομενα αδικήματά του στο μεγάλο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, κατηγορεί βουλευτή και γραμματέα άλλου πολιτικού κόμματος για «ηθική αυτουργία σε ψευδορκία μάρτυρα» επειδή επισκέφτηκαν τους διασωθέντες στη Χίο για να σχηματίσουν τη δική τους εικόνα για τις συνθήκες της τραγωδίας (Μάκης Βορίδης – Νάσος Ηλιόπουλος/Γαβριήλ Σακελλαρίδης). 

Στην ίδια υπόθεση, η οποία διερευνάται κι άρα προφανώς εκκρεμεί, ο υπουργός Μετανάστευσης κι Ασύλου επιτίθεται επανειλημμένα σε δικηγόρο προφυλακιστέου με εκφράσεις που προκαταβάλλουν το έργο της Δικαιοσύνης (Θάνος Πλεύρης – Δημήτρης Χούλης).

Αυτή είναι η φωτογραφία της στιγμής – όλα τα παραπάνω συνέβησαν σε λιγότερο από δέκα μέρες. 

Αυτή είναι η πολιτική ατζέντα, οι πολιτικές συμμαχίες και η πολιτική πρακτική της εποχής. Διάφανα, συναλλακτικά και απροκάλυπτα. Χωρίς προσχήματα. 

Μπορεί να τα διαβάσει ο οποιοσδήποτε, να τα συνδέσει με τα σκανδαλα (παλιά και καινούρια, με Παναγόπουλο ή χωρίς) που διαρκώς εμφανίζονται, να τα αντιστοιχίσει με όσα εξωφρενικά προκύπτουν από τις δίκες μεγάλου δημόσιου ενδιαφέροντος όπως των υποκλοπών ή της δολοφονίας Λυγγερίδη (κι εκείνης των Τεμπών που ξεκινά σε σαράντα μέρες) και, φυσικά, να τα τοποθετήσει στο γενικότερο παγκόσμιο κλίμα των ημερών που θεωρεί πρόσχημα ακόμα και το Διεθνές Δίκαιο. Συμπέρασμα ασφαλές:

Ο ελληνικός Τραμπισμός πλέον καλπάζει. 

Τι έχει να μας διδάξει το φασιστικό καθεστώς του Φράνκο στην Ισπανία για την Αμερική του Τραμπ - Άρθρο της Ρασέλ Γουίλσον Τόλεμαρ*

 

Τι έχει να μας διδάξει ο Φράνκο για την Αμερική του Τραμπ

της Ρασέλ Γουίλσον Τόλεμαρ*

Κάτοικοι της Μινεάπολης δηλώνουν ότι αισθάνονται πολιορκημένοι, υπό αυτό που αποκαλούν κάποιοι φασιστική κατοχή. Χιλιάδες πράκτορες της Υπηρεσίας Μετανάστευσης και Τελωνείων έχουν κατακλύσει μια πόλη, της οποίας η συντριπτική πλειονότητα το 2024 δεν ψήφισε τον Ντόναλντ Τραμπ – ούτε υπέρ μιας παραστρατιωτικής επιχείρησης σάρωσης του ποικιλόμορφου πληθυσμού της.

Δύο κάτοικοι σκοτώθηκαν από ομοσπονδιακούς πράκτορες. Ως αποτέλεσμα, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν κατακλυστεί από συγκρίσεις των μηχανισμών επιβολής της μεταναστευτικής πολιτικής του Τραμπ με τη Γκεστάπο του Χίτλερ.

Παρότι οι συγκρίσεις με το φασιστικό καθεστώς του Χίτλερ γίνονται ολοένα και συχνότερες, θα υποστήριζα ότι ίσως είναι ακόμη πιο εύστοχο να συγκρίνουμε το σήμερα με ένα λιγότερο μνημονευόμενο, αλλά μακροβιότερο φασιστικό καθεστώς: εκείνο του Φρανθίσκο Φράνκο, δικτάτορα της Ισπανίας από το 1936 έως τον θάνατό του το 1975.

Το 2016, επικριτές προειδοποιούσαν ότι η ρητορική της προεκλογικής εκστρατείας του Τραμπ στηριζόταν σε «εγχειριδιακό» φασισμό, παρουσιάζοντας χαρακτηριστικά όπως ρατσισμό, σεξισμό και μισογυνισμό, εθνικισμό, προπαγάνδα και άλλα. Σε αντάλλαγμα, αντιμετώπισαν έντονη αντίδραση, όπως και κατηγορίες ότι είναι υστερικοί ή υπερβολικοί.

Σήμερα, οι νηφάλιες φωνές κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου: ότι η Αμερική ενδέχεται να οδεύει προς φασιστική διακυβέρνηση.

Ως μελετήτρια της ισπανικής κουλτούρας, διακρίνω κι εγώ ανησυχητικούς παραλληλισμούς μεταξύ της Ισπανίας του Φράνκο και της Αμερικής του Τραμπ.

Η παράθεσή τους δίπλα-δίπλα, πιστεύω, προσφέρει χρήσιμα αναλυτικά εργαλεία για να κατανοήσουμε το μέγεθος του διακυβεύματος σήμερα.

Η άνοδος και η κυριαρχία του Φράνκο

Το κόμμα Falange ξεκίνησε ως ένα μικρό εξτρεμιστικό κόμμα στο περιθώριο μιας ισπανικής κοινωνίας βαθιά κλονισμένης από την πολιτική και την οικονομική αστάθεια. Κήρυττε κυρίως έναν ριζοσπαστικό εθνικισμό, έναν εξαιρετικά αποκλειστικό τρόπο να είσαι και να δρας ως Ισπανός. Παραδοσιακοί ρόλοι φύλου, μονογλωσσία και καθολικισμός κινητοποίησαν τον κόσμο, προσφέροντας την απόλυτη βεβαιότητα σε καιρούς αβεβαιότητας. Πολύ γρήγορα, η Falange αύξησε τη δύναμη και την επιρροή της, μέχρι που τελικά έγινε το κυρίαρχο ρεύμα.

Μέχρι το 1936, το κόμμα είχε εξασφαλίσει αρκετή στήριξη από την Καθολική Εκκλησία, τον στρατό και εύπορους γαιοκτήμονες και επιχειρηματίες, ώστε σημαντικό τμήμα του πληθυσμού να αποδεχθεί το πραξικόπημα του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο: μια στρατιωτική «σταυροφορία», που επιδίωκε να ανακόψει την υποτιθέμενη αναρχία των φιλελευθέρων που ζούσαν σε άθεες πόλεις. Το σύνθημά του, «¡Una, Grande, Libre!» («Μία, Μεγάλη, Ελεύθερη»), κινητοποίησε όσους συμμερίζονταν τις αγωνίες της Falange.

Όπως η Falange, έτσι και το MAGA – η πτέρυγα του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος των ΗΠΑ που πήρε το όνομά της από το σύνθημα του Τραμπ «Make America Great Again» – δαιμονοποιεί επανειλημμένα την Αριστερά, που ζει κυρίως σε πόλεις, ως άθεους αναρχικούς που ζουν σαν παράσιτα.

Αφού εδραίωσε την εξουσία του, το καθεστώς του Φράνκο ίδρυσε μια μυστική αστυνομία, την Πολιτικο-Κοινωνική Ταξιαρχία (BPS), με αποστολή να «καθαρίσει το σπίτι». Η BPS είχε την ευθύνη να καταστείλει ή να εξοντώσει κάθε πολιτικό, κοινωνικό, πολιτισμικό ή γλωσσικό αντιφρονούντα.

Αποδυνάμωση της αντίστασης

Θα αντέξει η Κούβα; - Του Δημήτρη Καλτσώνη*

AP Photo/Alex Brandon

Θα αντέξει η Κούβα;

Δημήτρης Καλτσώνης*

Το πρόσφατο διάταγμα Τραμπ απειλεί με δασμούς όποια χώρα προμηθεύσει πετρέλαιο στην Κούβα. Εντείνει ακόμη παραπέρα τον οικονομικό αποκλεισμό που έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ από το 1960. Ο Τραμπ έκανε, επιπλέον, νύξη για την πιθανότητα ναυτικού αποκλεισμού του νησιού.

Ο στόχος είναι καθαρός. Οπως είχε πει ήδη το 1960 ο τότε αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Λέστερ Μάλορι, οι ΗΠΑ θέλουν να οδηγήσουν στην πείνα τον κουβανικό λαό για να απαξιώσει την επαναστατική του κυβέρνηση. Ο αποκλεισμός επιβλήθηκε μετά την ανατροπή της αμερικανοστήρικτης δικτατορίας του Μπατίστα το 1959 από τους επαναστάτες του Φ. Κάστρο και διαρκεί περισσότερο από 60 χρόνια! Οι ΗΠΑ θέλουν να μετατρέψουν την Κούβα σε μισοαποικία, καζίνο και πορνείο της αμερικανικής μαφίας, όπως ήταν πριν από το 1959.

Ο οικονομικός αποκλεισμός και οι μονομερείς οικονομικές κυρώσεις είναι κατά το διεθνές δίκαιο πράξεις πολέμου, αντίθετες στις αρχές του ΟΗΕ. Αποτελούν παραβίαση της εθνικής κυριαρχίας, της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών, της αρχής της μη επέμβασης στα εσωτερικά τρίτων χωρών. Η διεθνής κοινότητα καταδικάζει τον αποκλεισμό ομόφωνα σχεδόν εδώ και δεκαετίες στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Μόνο δύο κράτη τον υποστηρίζουν σταθερά: ΗΠΑ και Ισραήλ.

Ο αποκλεισμός είναι στην πραγματικότητα οικονομικός στραγγαλισμός. Σημαίνει ότι η Κούβα δυσκολεύεται να αγοράσει και να πουλήσει προϊόντα στο εξωτερικό. Οταν καταφέρνει να βρει εταίρους αναγκάζεται να αγοράζει σε τιμές υψηλότερες των διεθνών. Αν και όταν βρίσκει εμπορεύματα, τα ακριβοπληρώνει εξαιτίας του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός επιφέρει σοβαρές ελλείψεις στην ενέργεια, στον μηχανολογικό εξοπλισμό και σε στοιχειώδη άλλα προϊόντα.

Παρά τον αποκλεισμό, η Κούβα μέχρι το 1990 κατάφερνε να αναπτύσσεται με ρυθμό 10% ετησίως κατά μέσο όρο. Επιπλέον, οι κοινωνικοί δείκτες ήταν οι υψηλότεροι στη Λ. Αμερική, δηλαδή ο μέσος Κουβανός εργαζόμενος απολάμβανε κοινωνικά δικαιώματα υψηλότερα από τον μέσο εργαζόμενο των άλλων χωρών της Λ. Αμερικής.

Μετά το 1990 όμως η Κούβα έχασε όχι μόνο τους πολιτικούς της συμμάχους αλλά και τους εμπορικούς της εταίρους, αφού στην ΕΣΣΔ και στις άλλες σοσιαλιστικές χώρες παλινορθώθηκε ο καπιταλισμός. Εκτοτε ο αποκλεισμός έγινε καθολικός, ασφυκτικός και οι επιπτώσεις του στην οικονομία και την κοινωνία της Κούβας κατέστησαν δραματικές. Ωστόσο η χώρα καταφέρνει παρά τις απίστευτες δυσκολίες να επιβιώνει και να διατηρεί την ανεξαρτησία και την αξιοπρέπειά της. Είναι κυριολεκτικά θαύμα που αντέχει μέχρι σήμερα.

Τώρα η κυβέρνηση Τραμπ επιχειρεί να πνίξει κυριολεκτικά τον κουβανικό λαό. Χωρίς πετρέλαιο καμιά οικονομία δεν μπορεί να αντέξει. Οι ΗΠΑ γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να νικήσουν στρατιωτικά την Κούβα, ακόμη και αν εξοντώσουν την ηγεσία της, βομβαρδίσουν τη χώρα, καταστρέψουν τις υποδομές της, δολοφονήσουν χιλιάδες ανθρώπους της. Το κουβανικό αμυντικό δόγμα βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Σε περίπτωση που οι εισβολείς καταφέρουν να επικρατήσουν, τους περιμένει ένας ανελέητος αντάρτικος αγώνας σε κάθε γειτονιά, σε κάθε δρομάκι, σε κάθε βουνό. Το κόστος για τους εισβολείς θα είναι τόσο μεγάλο που δεν θα επιχειρήσουν κάτι τέτοιο.

Γι’ αυτό χτυπούν το αδύναμο σημείο, την οικονομία, ενώ παράλληλα κατασυκοφαντούν την κυβέρνηση της Κούβας ως δήθεν αποτυχημένη. Η εξόφθαλμη αλήθεια είναι ότι η οικονομική δυσπραγία της Κούβας οφείλεται στον αποκλεισμό. Ποια χώρα θα άντεχε 62 χρόνια αποκλεισμού; Η κυβέρνησή της, παρά τα τυχόν αναπόφευκτα σφάλματα, έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα, αντοχή, επιμέλεια. Βασίζεται στον λαό, ο οποίος βγαίνει στους δρόμους κατά εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλώνοντας την αντίθεσή του στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα. Σε αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες συνθήκες η Κούβα προσπαθεί να βρίσκει διόδους διεθνούς οικονομικής συνεργασίας. Επιχειρεί να αξιοποιεί και την παραμικρή χαραμάδα σε ένα εχθρικό διεθνές περιβάλλον.

Θα αντέξει η Κούβα; Αυτό εξαρτάται ιδίως από δύο αλληλοσυνδεόμενους παράγοντες. Τη σταθερότητα της κυβέρνησης και την ενότητα με τον λαό. Οσο η κυβέρνηση παραμένει προσηλωμένη στις αξίες της εθνικής ανεξαρτησίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης με την οικοδόμηση ενός σοσιαλιστικού μοντέλου και όσο διατηρεί στενή σχέση αλληλοτροφοδότησης με τον κουβανικό λαό, θα κατορθώνει να αντιστέκεται με επιτυχία παρά τις αφάνταστες δυσχέρειες και θυσίες.

Οσο περισσότερο αντιστέκεται, τόσο κερδίζει χρόνο, μια και η αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού δυνάμεων πλησιάζει. Παρά την ακραία επιθετικότητα, οι ΗΠΑ είναι μια υπερδύναμη σε αποδρομή. Το βέβαιο επίσης είναι ότι η προοδευτική ανθρωπότητα οφείλει να αντισταθεί στη βαρβαρότητα και να σταθεί αλληλέγγυα στον κουβανικό λαό.

*Καθηγητής θεωρίας κράτους και δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, συγγραφέας