25 Ιουλίου 2026

Πόλεμος στην Ουκρανία: Διευρύνονται οι στοχευμένες επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές

Ιμπεριαλιστική σύγκρουση στην Ουκρανία: Διευρύνονται οι στοχευμένες επιθέσεις σε ενεργειακές υποδομές

Γενικεύεται καθημερινά η ιμπεριαλιστική σύγκρουση των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ με την καπιταλιστική Ρωσία τόσο σε ουκρανικό όσο και σε ρωσικό έδαφος, με νέο χαρακτηριστικό των τελευταίων ημερών τα πιο συστηματικά χτυπήματα εκατέρωθεν σε ενεργειακές υποδομές ή υποδομές διττής σημασίας, που χρησιμοποιούνται για την ενίσχυση των στρατιωτικών δυνάμεων που συγκρούονται με θύματα εργαζόμενους και αμάχους και από τις δύο πλευρές. Την ίδια ώρα συνεχίζονται τα ρεσάλτα σε πλοία που μεταφέρουν ρωσικά ενεργειακά προϊόντα που υπόκεινται σε κυρώσεις, όπως αυτό στις 20 Ιούλη από τη ναυτική αποστολή της ΕΕ στη Μεσόγειο στο δεξαμενόπλοιο «MV South Star», υπό σημαία Καμερούν.

Στη διάρκεια της νύχτας της Πέμπτης προς Παρασκευή οι ρωσικές δυνάμεις έπληξαν τρία ουκρανικά λιμάνια, της Οδησσού, του Ισμαήλ και του Μικολάιφ, βάζοντας στο στόχαστρο εγκαταστάσεις φόρτωσης και εκφόρτωσης και δεξαμενές καυσίμων που τροφοδοτούν τις Ενοπλες Δυνάμεις του Κιέβου.

Σύμφωνα με το ρωσικό υπουργείο Αμυνας, χτυπήθηκαν με drones και πυραύλους δεξαμενές αποθήκευσης με καύσιμα και λιπαντικά στη Οδησσό που προορίζονταν για τον ουκρανικό στρατό, ενώ στο Ισμαήλ χτυπήθηκαν εγκαταστάσεις εκφόρτωσης και αποθήκευσης που χρησιμοποιούνται για φορτία στρατιωτικού εξοπλισμού, όπως drones επιφανείας. Στο ίδιο λιμάνι χτυπήθηκε και πλωτή προβλήτα, ενώ στο Μικολάιφ χτυπήθηκε πλοίο που εκφόρτωνε στρατιωτικό εξοπλισμό.

Αλλη ρωσική επίθεση, σε ενεργειακή εγκατάσταση στο Τσερνίχιβ της βόρειας Ουκρανίας και στη γύρω περιοχή, είχε ως αποτέλεσμα σχεδόν 150.000 κάτοικοι να μείνουν χωρίς ρεύμα για αρκετές ώρες. Επίσης, την Παρασκευή το πρωί έγινε μαζική επίθεση με drones και πυραύλους στην πρωτεύουσα, Κίεβο, όπου σύμφωνα με τις ουκρανικές αρχές σκοτώθηκαν 10 άνθρωποι και τραυματίστηκαν περίπου άλλοι 100. Το χτύπημα έγινε, χωρίς να δίνονται λεπτομέρειες, σε περιοχή του Κιέβου όπου πραγματοποιούνταν εκδήλωση σε πεδίο ασκήσεων της «αμυντικής» βιομηχανίας. Αυτό τουλάχιστον ανέφεραν Ουκρανοί αξιωματούχοι και εκπρόσωποι του εν λόγω κλάδου.

Αλλοι πέντε άνθρωποι σκοτώθηκαν από ρωσικές τηλεκατευθυνόμενες βόμβες στο Σλαβιάνσκ, μία από τις τελευταίες πόλεις στο Ντονέτσκ οι οποίες ελέγχονται από την Ουκρανία. Οι βομβαρδισμοί αυτοί έγιναν ύστερα από ουκρανικά πλήγματα στη Ρωσία, κάποια από τα οποία έφτασαν σε μεγάλο βάθος από τα ουκρανικά σύνορα.

Ο επικεφαλής του ουκρανικού καθεστώτος Β. Ζελένσκι δήλωσε ότι στη διάρκεια της νύχτας της Πέμπτης επλήγη πετρελαϊκή εγκατάσταση σε απόσταση περίπου 1.350 χιλιομέτρων και ανέφερε επιτυχημένα ουκρανικά πλήγματα σε ρωσικές εγκαταστάσεις επιμελητείας, χωρίς να δώσει άλλες λεπτομέρειες. «Το πιο σημαντικό, η επιχείρηση εναντίον ρωσικών εγκαταστάσεων επιμελητείας που τροφοδοτούν τον στρατό κατοχής με εξαρτήματα μη επανδρωμένων εναέριων σκαφών (drones), εξοπλισμό πλοήγησης και στρατιωτικό εξοπλισμό, είναι σε εξέλιξη», δήλωσε μέσω Telegram.

Αργότερα έγινε γνωστό ότι ο ουκρανικός στρατός με τα ΝΑΤΟικά όπλα που διαθέτει έπληξε στρατιωτική εγκατάσταση στο Κίροφ και μια πετρελαϊκή εγκατάσταση. Σύμφωνα με την ουκρανική ανακοίνωση, επρόκειτο για εταιρεία που προμηθεύει εξαρτήματα για αεροσκάφη και πυραυλικά συστήματα. Η ρωσική πλευρά έκανε λόγο για 11 νεκρούς και δεκάδες τραυματίες εργαζόμενους στην εταιρεία ηλεκτρονικού εμπορίου «Wildberries», που χτυπήθηκε για τρίτη φορά μέσα στη βδομάδα. Οπως όλα δείχνουν, είναι εταιρεία διττής σημασίας, που κατασκευάζει και εξαρτήματα εξοπλισμών, αν και η ρωσική κυβέρνηση δηλώνει ότι δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα στην εταιρεία και στον στρατό.

Πτήσεις drone πάνω από τη Ρουμανία

Τι είναι οι "Apartheid Free Zones" (AFZ: Ελεύθερες από το Απαρτχάιντ Ζώνες);

Τι είναι οι AFZ; 🤔
 
Οι "Apartheid Free Zones" (Ελεύθερες από το Απαρτχάιντ Ζώνες) είναι πολιτιστικοί ή εμπορικοί χώροι, χώροι εκπαίδευσης και εργασίας ή χώροι αυτοοργάνωσης οι οποίοι δηλώνουν δημόσια την εναντίωση τους στο απαρτχάιντ του Ισραήλ, όπως αυτό τεκμηριώνεται στις εκθέσεις της Διεθνούς Αμνηστίας και του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (HRW). 
 
✊ Ακολουθώντας το παγκόσμιο κίνημα BDS (Μποϊκοτάζ, Απόσυρση επενδύσεων, Κυρώσεις), οι AFZ αποσκοπούν στη δημιουργία ενός δικτύου χώρων αλληλέγγυων στον αγώνα των Παλαιστίνιων για απελευθέρωση 🇵🇸 • ασφαλών χώρων που δεν στηρίζουν οικονομικά, πολιτιστικά και ιδεολογικά το Ισραήλ, το απαρτχάιντ, την κατοχή και τη γενοκτονία, και αντιτίθενται σε κάθε μορφή ρατσισμού και παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ⚖️.
 
Γιατί; ❓
 
Από τον Οκτώβριο του 2023, η διεθνής κοινότητα παρακολουθεί σε ζωντανή μετάδοση τον αφανισμό ενός λαού.💔 Το εποικιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς (regime)* που λέγεται Ισραήλ, κλιμακώνει την εθνοκάθαρση του αυτόχθονου παλαιστινιακού λαού, μια εθνοκάθαρση που ξεκίνησε με τη Νάκμπα το 1948.
 
Ενώ η γενοκτονία καταδικάζεται κατ’ επίφαση διεθνώς, οι εμπορικές και στρατιωτικές συμμαχίες με το σιωνιστικό κράτος συνεχίζονται. Το βάρος, λοιπόν, του εξοβελισμού των ισραηλινών συμφερόντων από τις ζωές μας πέφτει στις πλάτες μας ✊:
 
Να διασφαλίσουμε ότι οι γειτονιές μας, οι χώροι που εργαζόμαστε, σπουδάζουμε, κοινωνικοποιούμαστε και καταναλώνουμε δεν συντηρούν την θανατοπολιτική του Σιωνισμού — μιας ρατσιστικής μηχανής που εγκληματεί συστηματικά κατά της ανθρωπότητας, παραβιάζοντας το Διεθνές Δίκαιο ⚖️, ενώ αρνείται να συμμορφωθεί προς τις αποφάσεις του ΟΗΕ. 🇺🇳
 
*Eποικιστικό, αποικιοκρατικό καθεστώς: settler colonial project όπως ονομάζεται κυρίως από Παλαιστίνιους διανοούμενους κι ακαδημαϊκούς, όπως κι από έγκριτους διεθνείς ιστορικούς (π.χ. Ιλάν Παπέ). Ιδιαίτερη σημασία έχει το γεγονός ότι το Ισραήλ δεν έχει ούτε Σύνταγμα ούτε σύνορα.

«Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν: Εμπορική επιτυχία πάνω στα παρανόμως κατεχόμενα από το Μαρόκο εδάφη της Δυτικής Σαχάρας

«Οδύσσεια» του Νόλαν: Εμπορική επιτυχία πάνω στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας

Η ταινία «Οδύσσεια» του γνωστού σκηνοθέτη Κρίστοφερ Νόλαν ξεκίνησε την κυκλοφορία της στις 16 Ιουλίου, πετυχαίνοντας εισπράξεις 264 εκατ. δολαρίων μέσα στις τρεις πρώτες ημέρες προβολής. Η επιτυχία της πανάκριβης υπερπαραγωγής ωστόσο, πάτησε κυριολεκτικά πάνω στα αποικιοκρατούμενα εδάφη της Δυτικής Σαχάρας, συμβάλλοντας στη νομιμοποίηση της μαροκινής κατοχής. Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαχάρας (FiSahara) κάλεσε σε διεθνές μποϊκοτάζ της ταινίας, ενώ Ισπανοί καλλιτέχνες, ανάμεσά τους και ο Χαβιέρ Μπαρδέμ, υπέγραψαν επιστολές ζητώντας να αφαιρεθούν τα συγκεκριμένα πλάνα από την τελική κόπια. «Όταν ο Κρίστοφερ Νόλαν πατήσει στο κόκκινο χαλί καθ’ οδόν προς την προβολή της πρεμιέρας, θα πατήσει επίσης και επί του Διεθνούς Δικαίου», επέμεινε η Μαρία Καριόν, εκτελεστική διευθύντρια του FiSahara, τον περασμένο μήνα.

Εκρηκτική επιτυχία φαίνεται να σημειώνει η κινηματογραφική μεταφορά του έπους της «Οδύσσειας» του Ομήρου από τον Κρίστοφερ Νόλαν συγκεντρώνοντας 264 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως κατά το πρώτο τριήμερο προβολής της και καλύπτοντας επιτυχώς το υπέρογκο κόστος παραγωγής της.

Συγκεκριμένα, ο προϋπολογισμός της ταινίας αγγίζει τα 250 εκατομμύρια δολάρια (για την κάλυψη του κόστους απαιτούνται παγκόσμιες εισπράξεις άνω των 500 με 600 εκατομμυρίων μόνο για να γίνει απόσβεση).

Η κινηματογραφική αποτύπωση του ομηρικού έπους των περίπου 12.000 στίχων προβάλλεται σε περισσότερες από δώδεκα χιλιάδες τοποθεσίες παγκοσμίως, με τις ειδικές αίθουσες μεγάλου φορμάτ να συνεισφέρουν το ήμισυ των συνολικών εισπράξεων στη Βόρεια Αμερική.

Μπορεί στην Ελλάδα η συζήτηση γύρω από την ταινία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης να γυρίζει γύρω από τις αλλαγές που έκανε ο σκηνοθέτης κατά την κινηματογραφική μεταφορά, το χρώμα δέρματος της «Ωραίας Ελένης», την απουσία Ελλήνων ηθοποιών από το κάστινγκ, ωστόσο υπάρχει ένα πολύ σημαντικότερο πολιτικό ζήτημα που κρύβεται από πίσω.

Κάμερες σε εδάφη που αναμένουν την απελευθέρωση από την αποικιοκρατία

Σκηνές της ταινίας γυρίστηκαν στην περιοχή Ντάχλα, στη Δυτική Σαχάρα, έδαφος που ελέγχεται από το Μαρόκο αλλά θεωρείται από τον ΟΗΕ «μη αυτοδιοικούμενη περιοχή». Το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Σαχάρας (FiSahara) κατηγόρησε δημόσια την παραγωγή ότι, έστω άθελά της, συμβάλλει στη νομιμοποίηση της μαροκινής κατοχής και κάλεσε ακόμη και σε διεθνές μποϊκοτάζ της ταινίας. Ειδικότερα, η περιοχή παραμένει στον επίσημο κατάλογό με τα εδάφη που εξακολουθούν να αναμένουν την απελευθέρωση από την αποικιοκρατία.

Όπως περιγράφει το Jacobin.gr, η ισπανική αποικία του Φρανθίσκο Φράνκο διατηρήθηκε ακόμη και όταν άλλες ευρωπαϊκές αποικίες κέρδισαν την ελευθερία τους, και δεν απέκτησε την ανεξαρτησία της ούτε μετά τον θάνατο του δικτάτορα το 1975. Αντίθετα, οι γειτονικές χώρες Μαρόκο και Μαυριτανία εισέβαλαν —με τουλάχιστον το 40% του πληθυσμού των Σαχράουι εκείνης της εποχής να διαφεύγει στη γειτονική Αλγερία για να γλιτώσει από την εκστρατεία βομβαρδισμών της μαροκινής πολεμικής αεροπορίας. Μισό αιώνα αργότερα, 173.000 Σαχραουί παραμένουν ακόμη σε αλγερινά στρατόπεδα προσφύγων.

Οι γηγενείς Σαχραουί που ζουν υπό μαροκινή κατοχή υπόκεινται σε ένα από τα λιγότερο ελεύθερα πολιτικά συστήματα στον πλανήτη, σύμφωνα με την κατάταξη του οργανισμού Freedom House.

Τα γυρίσματα ταινίας στη Δυτική Σαχάρα θα ήταν αδιανόητα πριν από το 2020, όταν ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ έσπασε δεκαετίες εξωτερικής πολιτικής και αναγνώρισε την παράνομα εγκαθιδρυμένη κυριαρχία του Μαρόκου επί του εδάφους. Η απόφαση ήρθε στα πλαίσια της ομαλοποίησης των σχέσεων του Μαρόκου με το γενοκτονικό κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ.

Tο ανώτατο δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει λάβει επίσης αποφάσεις που βασίζονται στον ισχυρισμό αυτό, στο πλαίσιο εμπορικών συμφωνιών μεταξύ ΕΕ και Μαρόκου. Την τελευταία δεκαετία, έχει αποφανθεί επανειλημμένα ότι η Δυτική Σαχάρα είναι ένα έδαφος με «χωριστό και διακριτό» καθεστώς από το Μαρόκο και ότι νομικά οι πόροι του δεν μπορούν να αξιοποιηθούν χωρίς τη συγκατάθεση του λαού Σαχράουι.

Μετατρέποντας σε ταινία εδάφη που άλλοι αγωνιούν να επιστρέψουν

Προσφυγικά Λεωφ. Αλεξάνδρας: Το ΒΙΝΤΕΟ της Συνέντευξης Τύπου (23/7) με τις νεότερες κρίσιμες εξελίξεις μετά και την παρέμβαση, ακόμα, και του ΟΗΕ (VIDEO)

Ευρύ κίνημα υποστήριξης γύρω από την Κοινότητα Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας

Νέα έγγραφα και θεσμικές παρεμβάσεις παρουσίασε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, καταγγέλλοντας ότι το σχέδιο της Περιφέρειας Αττικής προωθείται χωρίς ουσιαστική διαβούλευση και με απειλή μαζικής έξωσης εκατοντάδων κατοίκων

Ζωντανή μετάδοση από το OmniaTV:

Την παρέμβαση τεσσάρων ειδικών εισηγητών του ΟΗΕ, την απουσία ευρωπαϊκής χρηματοδότησης για το σχέδιο της Περιφέρειας Αττικής, το ψήφισμα του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων και την εναλλακτική πρόταση σταδιακής αποκατάστασης των κτιρίων χωρίς απομάκρυνση των κατοίκων παρουσίασε η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών σε συνέντευξη Τύπου, την Πέμπτη 23 Ιουλίου, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων.

Στο επίκεντρο της εκδήλωσης βρέθηκαν οι εξελίξεις γύρω από την εξαγγελθείσα εκκένωση του ιστορικού συγκροτήματος της Λεωφόρου Αλεξάνδρας και η επιλογή της κυβέρνησης και της Περιφέρειας Αττικής να στραφούν κατά της Κοινότητας. Οι ομιλητές υποστήριξαν ότι τα νέα επίσημα έγγραφα υπονομεύουν βασικούς ισχυρισμούς πάνω στους οποίους στηρίζεται το σχέδιο της Περιφέρειας, ενώ προειδοποίησαν ότι μια αστυνομική εκκένωση θα οδηγήσει σε μαζική παραβίαση δικαιωμάτων.

Η συνέντευξη ξεκίνησε με ενημέρωση για την κατάσταση των δύο πρώην – μέχρι τις 24 Ιουνίου – απεργών πείνας. Η Ευαγγελία Αυγουστάτου, από τη Δομή Υγείας της Κοινότητας, ανέφερε ότι η Σουζόν Ντοπάν αναρρώνει μετά από 55 ημέρες απεργίας πείνας, ενώ η κατάσταση του Αριστοτέλη Χαντζή παραμένει σοβαρή μετά τη λήξη της απεργίας διάρκειας 140 ημερών.

Ο Αριστοτέλης Χαντζής είχε μεταφερθεί στο νοσοκομείο στις 22 Ιουνίου σε οριακή κατάσταση, με σοβαρή μυϊκή αδυναμία, προβλήματα στην αναπνοή, στην κατάποση, στην ομιλία και στην όραση, καθώς και εγκεφαλοπάθεια Βέρνικε. Ακολούθησε διασωλήνωση και νοσηλεία σε μονάδα εντατικής θεραπείας, όπου παρουσίασε πολυοργανική ανεπάρκεια και επικίνδυνο σύνδρομο επανασίτισης. Σήμερα παραμένει τραχειοτομημένος, με μηχανική και φαρμακευτική υποστήριξη και με αβέβαιη πρόγνωση. Η Δομή Υγείας ευχαρίστησε τους εργαζομένους των νοσοκομείων «Γεννηματάς» και «Ευαγγελισμός», καταγγέλλοντας παράλληλα παρουσία αστυνομικών στη ΜΕΘ και πιέσεις για παροχή πληροφοριών.

«Η Κοινότητα δεν είναι παράνομη»

Η Όλγα Νάσση, από τη Συντονιστική Επιτροπή της International Alliance of Inhabitants, έθεσε ως κεντρικό μήνυμα της συνέντευξης ότι «η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών δεν είναι παράνομη».

Συνέδεσε την υπόθεση με τη βαθιά στεγαστική κρίση, επισημαίνοντας ότι η Ελλάδα δεν διαθέτει ουσιαστικό απόθεμα δημόσιας κοινωνικής κατοικίας, την ώρα που χιλιάδες κατοικίες παραμένουν κενές στην Αθήνα. Σύμφωνα με όσα ανέφερε, η εκκένωση θα διέλυε το μοναδικό λειτουργικό μοντέλο αυτοδιαχειριζόμενης κοινωνικής κατοικίας στη χώρα και θα οδηγούσε στην έξωση περίπου 400 ανθρώπων.

Στα Προσφυγικά, όπως παρουσιάστηκε, διαμένουν οικογένειες, περίπου 50 ανήλικοι, πρόσφυγες από δεκάδες χώρες, ασθενείς και άνθρωποι σε ευάλωτη κατάσταση. Παράλληλα, λειτουργούν 22 κοινωνικές δομές, μεταξύ των οποίων παιδικός σταθμός, συλλογική κουζίνα και φούρνος, δομές υγείας, εκπαιδευτικές και πολιτιστικές δραστηριότητες, καθώς και χώροι φιλοξενίας καρκινοπαθών που νοσηλεύονται στον γειτονικό Άγιο Σάββα.

Η Όλγα Νάσση ανέφερε ότι η Περιφέρεια είχε χαρακτηρίσει τα κτίρια ως «κενά» σε επίσημο έγγραφο του 2025, μολονότι κατοικούνται εδώ και χρόνια. Κατά την εκτίμησή της, ο χαρακτηρισμός αυτός χρησιμοποιήθηκε για να παρακαμφθεί η υποχρέωση άμεσης διαβούλευσης με τους κατοίκους.

Ιδιαίτερη κριτική ασκήθηκε στην ψηφιακή πλατφόρμα που παρουσιάστηκε ως διαδικασία διαβούλευσης. Η Κοινότητα κατήγγειλε ότι δεν αναγνωρίστηκε ως συλλογικό υποκείμενο, ότι δεν υπήρξε ουσιαστική συνάντηση με τους κατοίκους και ότι η Περιφέρεια επιδιώκει να εμφανίσει ως συμμετοχική μια διαδικασία που έχει ήδη προαποφασισμένο αποτέλεσμα.

Η επιστολή των τεσσάρων ειδικών εισηγητών του ΟΗΕ

Το βασικό νέο στοιχείο που παρουσιάστηκε ήταν η επίσημη επικοινωνία τεσσάρων ειδικών εισηγητών του ΟΗΕ προς την ελληνική κυβέρνηση, με ημερομηνία 13 Μαΐου 2026. Πρόκειται για τους ειδικούς εισηγητές για το δικαίωμα στη στέγαση, στο φαγητό, για τα δικαιώματα των μεταναστών και για την ακραία φτώχεια.

Η απάνθρωπη αντιμεταναστευτική πολιτική Πλεύρη και Ν.Δ.: Ξαφνικά λουκέτα σε δομές ασυνόδευτων ανηλίκων, με δεκάδες τα παιδιά που θα μείνουν απροστάτευτα

ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ

Ξαφνικά λουκέτα σε δομές ασυνόδευτων ανηλίκων

Το υπουργείο Μετανάστευσης ετοιμάζεται να κλείσει εντός των επόμενων ημερών, με βάση την κατάταξη μιας εντελώς ξεπερασμένης αξιολόγησης, τουλάχιστον τέσσερα κέντρα φιλοξενίας προσφυγόπουλων.

 Δημήτρης Αγγελίδης

Τουλάχιστον τέσσερις δομές φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων προσφύγων ετοιμάζεται να κλείσει τις επόμενες ημέρες το υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, με βάση κατάταξη αξιολόγησης του 2024 η οποία καταγγέλλεται ότι είναι εντελώς ξεπερασμένη, αφήνοντας αιφνιδιαστικά εκτός ειδικής και κατάλληλης προστασίας δεκάδες ασυνόδευτους ανήλικους και στον δρόμο δεκάδες εργαζόμενους οργανώσεων, που μέχρι τώρα προγραμμάτιζαν τις διακοπές του Αυγούστου. Μάλιστα, πηγές του υπουργείου σημειώνουν ότι θα κλείσουν περισσότερες από πέντε δομές στο κέντρο της Αθήνας, στο πλαίσιο της πολιτικής του για μεταφορά ασυνόδευτων ανηλίκων στις υποτιθέμενες ασφαλείς ζώνες των καμπ και της πολιτικής αποκέντρωσης των δομών.

Στον δρόμο πάνω από 100 εργαζόμενοι

Πηγές της «Εφ.Συν.» επισημαίνουν τον αιφνιδιαστικό χαρακτήρα του κλεισίματος των δομών, δεδομένου ότι μόλις πρόσφατα δόθηκε παράταση στις περισσότερες δομές ασυνόδευτων να συνεχίσουν να λειτουργούν μέχρι το τέλος του έτους, μέχρι να είναι έτοιμο το νέο χρηματοδοτικό πρόγραμμα για τη συνέχεια. Συνολικά η απόφαση αναμένεται να επηρεάσει περισσότερους από 100 εργαζόμενους, που θα βρεθούν αιφνιδιαστικά στον δρόμο μέσα στον Αύγουστο και θα πρέπει να ψάξουν νέα εργασία για να βγάλουν τα προς το ζην. «Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς πώς είναι δυνατόν μια αξιολόγηση δύο ετών να χρησιμοποιείται ως καθοριστικό κριτήριο για αποφάσεις που λαμβάνονται το 2026, όταν στο μεταξύ έχουν μεσολαβήσει συνεχείς έλεγχοι, διορθωτικές ενέργειες και σημαντικές μεταβολές στη λειτουργία των δομών», αναρωτιούνται άνθρωποι που δραστηριοποιούνται στο πεδίο.

Επιπλέον, με δεδομένο ότι υπήρχε σχεδόν πληρότητα το τελευταίο διάστημα στις δομές, με ασυνόδευτους ανήλικους που περίμεναν να καταγραφούν στη Μαλακάσα, ενώ είχε παγώσει για σχεδόν ένα μήνα η διαδικασία ασύλου λόγω ανετοιμότητας στην εφαρμογή του νέου ευρωπαϊκού συμφώνου, περισσότεροι από 100 ασυνόδευτοι ανήλικοι αναμένεται να επηρεαστούν και να καταλήξουν είτε σε άλλες δομές είτε σε καμπ της ενδοχώρας, σε συνθήκες που δεν μπορεί να θεωρηθούν κατάλληλες για ανήλικους. Εργαζόμενοι στο πεδίο αναρωτιούνται αν συνάδει με τις αρχές της συνέχειας της φροντίδας και του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού η αιφνιδιαστική μετακίνησή τους και η αποκοπή τους από τους συνομίληκους και το προσωπικό της δομής, με τους οποίους είχαν αναπτύξει σχέση εμπιστοσύνης.

«Το ζήτημα δεν αφορά μόνο μία οργάνωση ούτε μόνο τους εργαζομένους της. Αφορά τον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται διοικητικές αποφάσεις για προγράμματα που χρηματοδοτούνται από δημόσιους και ευρωπαϊκούς πόρους, επηρεάζοντας εργαζόμενους, οργανώσεις, ασυνόδευτους ανήλικους και τελικά την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών», σχολιάζουν.

Ρητορική μίσους και ξενοφοβίας

Πηγές του υπουργείου, απαντώντας στην «Εφ.Συν.» δεν παραλείπουν, κατά το συνήθειο του ακροδεξιού υπουργού Θάνου Πλεύρη, να χρησιμοποιήσουν ρητορική που στοχοποιεί τις δομές και τους ασυνόδευτους ανήλικους πρόσφυγες: «Πράγματι, θα κλείσουν πάνω από πέντε ΚΦΑΑ, κυρίως στο κέντρο της Αθήνας, Άγιο Παντελεήμονα, Κυψέλη, Πατήσια, Αμπελόκηπους και εν συνεχεία Σεπόλια, όπως αντίστοιχα περιορίστηκαν και οι θέσεις στα διαμερίσματα από τις 238 στις 140, με συνολική μείωση αυτών των θέσεων από τα διαμερίσματα του κέντρου της Αθήνας.

Ο πληθυσμός που έμενε εκεί μεταφέρεται σε άλλες δομές που λειτουργούν και αυτό είναι στο πλαίσιο της νέας πολιτικής του υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου, ότι οι ασυνόδευτοι ανήλικοι δεν θα μένουν αναγκαστικά σε αυτές τις δομές, αλλά και στα κέντρα υποδοχής και ταυτοποίησης και θα υπάρξει συνολική αποκέντρωση των δομών από το κέντρο της Αθήνας, που πλήττεται περισσότερο από κάθε άλλη περιοχή».

ΠΗΓΗ 

- ΣΧΕΤΙΚΗ με το προσφυγικό-μεταναστευτικό και η πρόσφατη (20/7/2026) ανακοίνωση της RSA («Υποστήριξη Προσφύγων στο Αιγαίο»): 

Στατιστικά αφίξεων για το πρώτο εξάμηνο του 2026, απουσία κατάλληλων δομών υποδοχής, ενίσχυση του ξενοφοβικού κλίματος, πολιτικές αποτροπής σε συνεργασία με τη Λιβύη και ποινικοποίηση των προσφύγων/ισσών..........

Πότε έμαθε ο Μητσοτάκης για τις υπερκοστολογήσεις στα σπιτάκια ανακύκλωσης και τι έκανε μετά από αυτό…; (Spoiler: Δεν απάντησαν- Επιτέθηκαν) [VIDEO]

Πότε έμαθε ο Μητσοτάκης για τις υπερκοστολογήσεις στα σπιτάκια ανακύκλωσης και τι έκανε μετά από αυτό…; (Spoiler: Δεν απάντησαν- Επιτέθηκαν)

Τι γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για την υπόθεση με τα «σπιτάκια ανακύκλωσης» και πότε ενημερώθηκε για τις καταγγελίες περί υπερκοστολογήσεων, περιορισμού του ανταγωνισμού και δημοσιονομικών παρατυπιών;

Αυτό ήταν το συγκεκριμένο ερώτημα που θέσαμε στον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Απάντηση, ωστόσο, δεν δόθηκε. Αντί γι’ αυτήν, ο Παύλος Μαρινάκης επέλεξε να μιλήσει για «ευρήματα της φαντασίας» μας, να διακόψει τη συζήτηση και τελικά να επιτεθεί προσωπικά στον δημοσιογράφο, κατηγορώντας τον για «θρασύ τρόπο».

Σύμφωνα με το πόρισμα της Επιτροπής Δημοσιονομικού Ελέγχου, το οποίο βρίσκεται στο επίκεντρο της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, το ελληνικό Δημόσιο πλήρωσε έως και 300.000 ευρώ για κάθε «σπιτάκι ανακύκλωσης», ενώ αντίστοιχος εξοπλισμός κοστολογείται στην αγορά περίπου 65.000 ευρώ.

Παράλληλα, ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Βλάχος έχει απευθυνθεί προσωπικά στον Πρωθυπουργό, υποστηρίζοντας ότι επί σχεδόν έναν χρόνο δεν έλαβε ουσιαστικές απαντήσεις από την κυβέρνηση σχετικά με τους διαγωνισμούς, τις κοστολογήσεις και τους αναδόχους.

Στην ενημέρωση των πολιτικών συντακτών θέσαμε αρχικά τρία βασικά ερωτήματα:

Γιατί χρειάστηκε ένας βουλευτής της κυβερνητικής πλειοψηφίας να φτάσει μέχρι τον ίδιο τον Πρωθυπουργό προκειμένου να ζητήσει στοιχεία που θα έπρεπε να έχουν ήδη δοθεί;

Γιατί η κυβέρνηση δεν έχει δημοσιοποιήσει μέχρι σήμερα όλα τα έγγραφα, τις συμβάσεις, τις κοστολογήσεις και τα στοιχεία για τους αναδόχους;

Και, κυρίως, τι ακριβώς γνώριζε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τις συγκεκριμένες αναθέσεις, πότε ενημερώθηκε και τι έκανε όταν πληροφορήθηκε ότι το Δημόσιο φέρεται να πλήρωνε έως και πενταπλάσια τιμή από εκείνη της αγοράς;

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος περιορίστηκε να παραπέμψει σε τρεις απαντήσεις του αρμόδιου υπουργείου στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου, χωρίς να απαντήσει σε κανένα από τα ερωτήματα που αφορούσαν προσωπικά τον Πρωθυπουργό.

«Υπάρχουν τρεις απαντήσεις του αρμόδιου υπουργείου στο πλαίσιο του κοινοβουλευτικού ελέγχου. Σας παραπέμπω στις απαντήσεις αυτές και δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω», ανέφερε.

Επιμείναμε ότι οι απαντήσεις του υπουργείου δεν απαντούν στο κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: αν και πότε ενημερώθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για μια υπόθεση δεκάδων εκατομμυρίων ευρώ, στην οποία έχουν καταγραφεί καταγγελίες για υπερκοστολογήσεις, περιορισμό του ανταγωνισμού και σοβαρές δημοσιονομικές παρατυπίες.

Ρωτήσαμε επίσης αν ο Πρωθυπουργός ενημερώθηκε πριν ή μετά την έναρξη της έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, από ποιον ενημερώθηκε και ποια συγκεκριμένη εντολή έδωσε.

Η απάντηση του Παύλου Μαρινάκη ήταν επίθεση:

«Δεν είμαι εδώ για να απαντάω στη φαντασία σας και στα ευρήματα της φαντασίας σας», δήλωσε, προσθέτοντας ότι ο ίδιος δεν γνωρίζει προσωπικά για κάποια έρευνα και ότι δεν μπορεί να βασίζεται σε «δημοσιεύματα και φήμες».

Στη συνέχεια επιχείρησε να κλείσει τη συζήτηση με τη φράση: «Τελεία. Κύριε, τελεία. Πάμε στον επόμενο δημοσιογράφο».

Όταν επαναφέραμε το ερώτημα για το αν ενημερώθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και τι έκανε, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος απάντησε: «Μάθετε να σέβεστε τη διαδικασία».

Και όταν καταγράψαμε ότι δεν είχε δοθεί απάντηση, ο Παύλος Μαρινάκης συνέχισε:

«Απαντάω όπως θέλω εγώ και δεν θα μου υποδείξετε εσείς με τον θρασύ τρόπο που είστε εδώ. Τελεία».

Το περιστατικό δεν αφορά μόνο τον τρόπο με τον οποίο ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος απευθύνεται σε έναν δημοσιογράφο. Αφορά τον πυρήνα της πολιτικής λογοδοσίας.

Ποιους ευνοεί η κυβερνητική πολιτική της Ν.Δ.; Πρωτοφανής συγκέντρωση πλούτου: Στα χέρια του 1% σχεδόν οι μισές καταθέσεις

ftoxia

Πρωτοφανής συγκέντρωση πλούτου: Στα χέρια του 1% σχεδόν οι μισές καταθέσεις

Νέα στοιχεία αναδεικνύουν ποιους πραγματικά ευνοεί η κυβερνητική πολιτική

Αν υπήρχε έστω και μία αμφιβολία για το ποιους ευνοεί η κυβερνητική πολιτική, τα νέα στοιχεία που έρχονται από το Ταμείο Εγγύησης Καταθέσεων και Επενδύσεων (ΤΕΚΕ) και την Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) αποκαλύπτουν με τον πιο κυνικό τρόπο την πραγματική εικόνα της ελληνικής οικονομίας, γκρεμίζοντας τα κυβερνητικά αφηγήματα περί «ευημερίας» και «δίκαιης ανάπτυξης».

Στα χέρια του 1% σχεδόν οι μισές καταθέσεις

Η κατανομή των τραπεζικών λογαριασμών καταδεικνύει μια πρωτοφανή συγκέντρωση πλούτου στα χέρια μιας ελάχιστης μειοψηφίας:

  • Το 1% των καταθετών ελέγχει και κατέχει το 46% του συνολικού όγκου των χρημάτων που βρίσκονται αποταμιευμένα στις ελληνικές τράπεζες.

  • Στην αντίπερα όχθη, το 71% των λογαριασμών διαθέτει υπόλοιπο κάτω από 1.000 ευρώ.

  • Η συντριπτική πλειοψηφία των νοικοκυριών παραμένει «αμετακίνητη» σε επίπεδα ρευστότητας που επαρκούν αποκλειστικά και μόνο για τις πιο στοιχειώδεις, καθημερινές ανάγκες επιβίωσης.

Κλίμακα Καταθέσεων Ποσοστό Λογαριασμών (%) Ποσοστό Συνολικών Κεφαλαίων (%)
Έως €1.000 70,6% 1,2%
€1.001 – €5.000 13,0% 4,7%
€5.001 – €50.000 14,0% 33,4%
€50.001 – €100.000 1,5% 15,0%
Άνω των €100.000 0,9% 45,7%
ΠΗΓΗ: Τράπεζα της Ελλάδος / ΤΕΚΕ Επεξεργασία: Euro2day.gr

Ο «μηχανισμός» εξαφάνισης του λαϊκού εισοδήματος

Αυτό το χάσμα δεν είναι τυχαίο ούτε αποκομμένο από τη γενικευμένη κοινωνική πραγματικότητα.

Είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που τροφοδοτεί την κερδοφορία των λίγων εις βάρος του κοινωνικού συνόλου. Η αμείλικτη ακρίβεια σε βασικά αγαθά, τρόφιμα, ενέργεια και στέγη λειτουργεί ως διαρκές μέσο εξαΰλωσης του λαϊκού εισοδήματος.

Ο πληθωρισμός, με αυτόν τον τρόπο, γίνεται ο βασικός μηχανισμός αναδιανομής του πλούτου προς τα πάνω. Μόνο τον Ιούνιο, για παράδειγμα, ο πληθωρισμός πήγε στο 4,4%! Την ίδια στιγμή, μέσα σε πέντε χρόνια ακρίβειας αυξήθηκε κατά 39% ο πληθωρισμός στα τρόφιμα και κατά 31% στη στέγαση

Συνέπεια αυτού του πληθωρισμού είναι η εξαφάνιση των μικρών αποταμιεύσεων. Τα χαμηλά και μεσαία στρώματα, αντιμέτωπα με την εξωφρενική ακρίβεια και τις τιμές στα ράφια των σούπερ μάρκετ, αναγκάζονται να μηδενίζουν τους λογαριασμούς τους στα μέσα του μήνα. Για να είμαστε ακριβείς, ο μισθός φτάνει μόλις για 18 μέρες για έξι στα 10 νοικοκυριά!

Οι αποταμιεύσεις κάτω των 1.000 ευρώ δεν αποτελούν επιλογή αποταμίευσης, αλλά το «μαξιλάρι» της απόλυτης ανέχειας

ΠΗΓΗ 

Όχι, το Ισραήλ δεν έχει «το δικαίωμα να υπάρχει» - Του Craig Mokhiber*

Όχι, το Ισραήλ δεν έχει «το δικαίωμα να υπάρχει».

Σε αντίθεση με τον σιωνιστικό ισχυρισμό ότι «το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να υπάρχει», το δικό μου επιχείρημα έχει τις ρίζες του στο Διεθνές Δίκαιο. Φυσικά, δεδομένης της τάσης του Ισραήλ να παραβιάζει τέτοιους νόμους, δεν αποτελεί έκπληξη ότι εξακολουθούν να διεκδικούν ένα δικαίωμα που δεν έχει κανένα πάτημα στην πραγματικότητα.

Η είδηση ότι, εν μέσω της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη, το γερμανικό κοινοβούλιο συζητούσε πρόσφατα νομοθεσία που θα ποινικοποιούσε την άρνηση του «δικαιώματος του Ισραήλ να υπάρχει», με ποινές φυλάκισης έως και πέντε ετών, δεν προκάλεσε έκπληξη σχεδόν σε κανέναν.

Αυτή είναι άλλωστε η ίδια Γερμανία που διέπραξε γενοκτονία πρώτα στη Ναμίμπια και μετά στην Ευρώπη, τώρα συμμετέχει ενεργά και με ενθουσιασμό στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ καταστέλλει βάναυσα όλους όσους τολμούν να μιλήσουν εναντίον της στο εσωτερικό της.

Πράγματι, μαζί με το Ισραήλ και τις ΗΠΑ, το γερμανικό κράτος σήμερα έχει την αρνητική διάκριση να τοποθετείται μεταξύ εκείνων που αιχμαλωτίζονται περισσότερο από τα σιωνιστικά συμφέροντα και διαφθείρονται εντονότερα από τη σιωνιστική ιδεολογία.

Το γερμανικό κράτος έχει ακόμη και μια επίσημη πολιτική (Staatsräson) που δεσμεύει τη Γερμανία στην υπεράσπιση ύπαρξης του ισραηλινού καθεστώτος. Απαιτείται επίσημη δήλωση του «δικαιώματος ύπαρξης του Ισραήλ» για την απόκτηση της γερμανικής υπηκοότητας. (Δεν απαιτείται τέτοια δήλωση για το δικαίωμα ύπαρξης της Γερμανίας).

Όμως η δήλωση ότι το ισραηλινό καθεστώς δεν έχει το δικαίωμα να υπάρχει δεν είναι απλώς μια νόμιμη γνώμη. Είναι επίσης αποδεδειγμένα αληθές, τόσο ως πραγματολογικό όσο και ως νομικό ζήτημα.

Φυσικά, η δήλωση ότι το Ισραήλ «έχει το δικαίωμα να υπάρχει» ήταν πάντα ανοησία, καθώς δεν έχει ρίζες ούτε στο νόμο ούτε στην πραγματικότητα.

Αλλά αυτός ο σιωνιστικός ισχυρισμός ηχεί οικείος στα αυτιά των ανθρώπων στη Δύση, επειδή έχει επαναληφθεί τόσο συχνά ως πυλώνας της σιωνιστικής προπαγάνδας. Aντηχεί από δυτικούς πολιτικούς που επωφελούνται από δωροδοκίες του ισραηλινού λόμπι μέχρι εταιρείες μέσων ενημέρωσης που ευθυγραμμίζονται με το Ισραήλ και υποστηρίζουν συνειδητά την ατιμωρησία του καθεστώτος.

Αναρωτηθείτε αν έχετε ακούσει ποτέ κάποιον παρόμοιο ισχυρισμό περί του δικαιώματος ύπαρξης της Ιταλίας, του Καναδά ή της Γερμανίας. Και όμως προβάλλεται συνεχώς ο ισχυρισμός ότι το ισραηλινό καθεστώς (και μόνο το ισραηλινό καθεστώς) έχει κατά κάποιο τρόπο ένα τέτοιο δικαίωμα.

Το πιο προφανές συμπέρασμα είναι ότι το καθεστώς και οι πληρεξούσιοι του στη Δύση είναι τόσο βαθιά ανασφαλείς σχετικά με τη νομιμοποίηση του κράτους, δεδομένης της άνομης και αιματηρής ιστορίας της ίδρυσης και της επέκτασής του, που θεώρησαν απαραίτητο να επιβάλουν μια αυτονόητη καθολικότητα στην αποδοχή της ιδέας του ισραηλινού εξαιρετισμού και ατιμωρησίας.

Αλλά δεν υπάρχει τέτοιο δικαίωμα εξαίρεσης στο Διεθνές Δίκαιο.


Άβολα γεγονότα


Οταν μπήκα για πρώτη φορά στους διαδρόμους των Ηνωμένων Εθνών τη δεκαετία του 1980, υπήρχαν πολλά κράτη που δεν υπήρχαν πλέον όταν έφυγα το 2023. Είχαν η ΕΣΣΔ, η Τσεχοσλοβακία, η Γιουγκοσλαβία, η Ανατολική Γερμανία, η Τανγκανίκα, η Ζανζιβάρη και η Ηνωμένη Αραβική Δημοκρατία «δικαίωμα ύπαρξης»; Όχι. Ούτε το Ισραήλ έχει.

Τα κράτη έρχονται και παρέρχονται, αλλά κανένα από αυτά δεν έχει «δικαίωμα ύπαρξης». Πραγματολογικά μιλώντας, αυτό είναι αναμφισβήτητο.

Και όμως, κάποιοι εξακολουθούν να παπαγαλίζουν το αβάσιμο σιωνιστικό κατασκεύασμα ότι το ισραηλινό καθεστώς κατέχει κατά κάποιο τρόπο αυτό το δικαίωμα. Άλλοι το αποδέχονται χωρίς αμφιβολία, κάποιοι (όπως η Γερμανία) επιδιώκουν ακόμη και να αναγκάσουν άλλους να το αποδεχτούν και άλλοι απαγορεύουν κάθε προσπάθεια αμφισβήτησης του.

Δεν υπάρχει «δικαίωμα ύπαρξης» για τα κράτη σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο. Έτσι, το Ισραήλ δεν μπορεί να διεκδικήσει ένα τέτοιο δικαίωμα.

24 Ιουλίου 2026

Βιβλίο: «IDF: Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος», του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ, εκδόσεις ΟΚΤΑΝΑ

Χαΐμ Κλήρωση: Οι Εκδόσεις Octana προσφέρουν στους αναγνώστες μας το βιβλίο του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ με τίτλο «IDF - Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος» - Για όσους έχουν γίνει μέλη του Info-War μέχρι την Παρασκευή 31 Ιουλίου.

«IDF: Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος» του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ – Κλήρωση για τα μέλη μας (σ.σ. του INFOWAR)

Οι εκδόσεις Octana προσφέρουν στους αναγνώστες μας δυο αντίτυπα του βιβλίου «IDF – Ο στρατός που έφτιαξε ένα έθνος» του Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ, όπου ο καθηγητής μελετάει τον ισραηλινό στρατό ως τον βασικό παράγοντα που διαμόρφωσε την πολιτική, την κοινωνία και την εθνική ταυτότητα του Ισραήλ. Στην κλήρωση συμμετέχουν αυτομάτως τα μέλη μας και όσοι ακόμη γραφτούν συνδρομητές μέχρι και τα μεσάνυχτα της Παρασκευής 31 Ιουλίου.

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Παρά τους ισχυρισμούς περί του αντιθέτου, ο ιουδαϊσμός δεν ήταν έθνος. Η αποστολή της οικοδόμησης του έθνους ανατέθηκε στον IDF που δεν ήταν ποτέ ένας απλός στρατός. Έγινε ο φορέας ταυτότητας που μετάλλαξε τον λαό της Βίβλου σε λαό του όπλου, ένα ριζοσπαστικό εργαλείο μετασχηματισμού του παλαιού εβραίου της Διασποράς και των γκέτο σε ένοπλο σιωνιστή πιονέρο, ένας μοχλός που μετέτρεψε την ήπια αγροτική οικονομία της Παλαιστίνης σε πανίσχυρη πολεμική βιομηχανία του Ισραήλ.

Ο IDF αντικατέστησε στη συνείδηση των Ισραηλινών την παντοδύναμη βιβλική θεότητα –τον Κύριο των Δυνάμεων– κηρύττοντας την ατέρμονη βία ως μοναδικό τρόπο επιβίωσης. Σε αυτά τα θεμέλια χτίστηκε η Νέα (Σιωνιστική) Ιερουσαλήμ, υποσχόμενη την ασφάλεια για τον περιούσιο λαό σε μια γη ιδανικά χωρίς γκογίμ. Αντ’ αυτού οικοδόμησε τη μοναδική χώρα στον κόσμο όπου οι εβραίοι ζουν σε θανάσιμο κίνδυνο επειδή είναι εβραίοι (και επειδή μεταμορφώθηκαν μαζικά σε αποικιοκράτες, μιλιταριστές, κατακτητές και ρατσιστές).

Ο Χαΐμ Μπρεσίθ-Ζάμπνερ γεννήθηκε στη Ρώμη το 1946, άπατρις, από Πολωνοεβραίους γονείς επιζώντες του Ολοκαυτώματος που παντρεύτηκαν σε στρατόπεδο εκτοπισμένων στο Τορίνο και μετεγκαταστάθηκαν στο Ισραήλ το 1948. Πασιφιστής, κληρώθηκε να εκπαιδευτεί ως αξιωματικός και υπηρέτησε απρόθυμα μια παρατεταμένη στρατιωτική θητεία που του αποκάλυψε το πραγματικό πρόσωπο του «πιο ηθικού στρατού στον κόσμο». Κλονισμένος από την απόσταση μεταξύ προπαγάνδας και πραγματικότητας, συνειδητοποίησε ότι όφειλε να «γλιτώσει από το εβραϊκό κράτος» προκρίνοντας το ηθικό του χρέος «απέναντι στους εκτοπισμένους στων οποίων το σπίτι μεγάλωσε».

Σύρος: Πρόσκληση της KYKLart σε εικαστικό/περιπατητικό/ηχητικό δρώμενο στο Δελφίνι, τη Δευτέρα 27/7/2026, ώρα 19:00



Σύρος, 24 Ιουλίου 2026

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ



Θέμα:
Η KYKLart παρουσιάζει το έργο του 2ου

COMMON GROUND Art & Nature Residency

 

Τη Δευτέρα 27 Ιουλίου, στις 19:00, η KYKLart σας προσκαλεί στο Δελφίνι της Σύρου, στη δημόσια παρουσίαση του έργου που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια του 2ου COMMON GROUND Art & Nature Residency.

Δύο καλλιτέχνιδες, από την Ελλάδα και τη Χιλή, συνεργάστηκαν για μία εβδομάδα, αντλώντας έμπνευση από το φυσικό τοπίο της Σύρου και θα παρουσιάσουν μια site-specific εμπειρία που συνδυάζει εικαστική εγκατάσταση, περιπατητική δράση και ηχητική σύνθεση.

Σημείο συνάντησης: https://maps.app.goo.gl/NAfK25J2CWHhdNg28

Η δράση

Η site-specific παρέμβαση αναπτύσσεται σε διάλογο με το φυσικό τοπίο του Δελφινιού. Ανάγλυφες επιφάνειες από αλουμίνιο, τοποθετημένες ανάμεσα στους βράχους και τη βλάστηση, αντανακλούν το μεταβαλλόμενο φως, τον άνεμο και την κίνηση, δημιουργώντας έναν διακριτικό διάλογο ανάμεσα στην ύλη, το τοπίο και την ανθρώπινη αντίληψη.

Εμπνευσμένη από τη φιλοσοφία του Deep Listening της Pauline Oliveros και την ακουστική οικολογία, η δράση προσκαλεί τους συμμετέχοντες σε μια αργή περιπατητική εμπειρία όπου η ακοή αποκτά πρωταγωνιστικό ρόλο. Οι συμμετέχοντες καλούνται να εξερευνήσουν το τοπίο μέσα από καθοδηγούμενους περιπάτους με κλειστά μάτια, δίνοντας χώρο σε μια διαφορετική μορφή αντίληψης.

Η εκδήλωση ολοκληρώνεται με μια συλλογική ακρόαση μιας πρωτότυπης ηχητικής σύνθεσης, δημιουργημένης από το τραγούδι των πουλιών, τον άνεμο και το φυσικό ηχοτοπίο της Σύρου.

Οι φιλοξενούμενες καλλιτέχνιδες

Η Αναστασία Παπαλεωνίδα Πούντζα είναι εικαστικός που ζει και εργάζεται στην Ελλάδα. Η καλλιτεχνική της πρακτική εκτείνεται στη ζωγραφική, τη γλυπτική και τις εγκαταστάσεις, με επίκεντρο το ίχνος ως φορέα μνήμης, παρουσίας και μετασχηματισμού. Μέσα από διαφορετικά υλικά και διαδικασίες, διερευνά τη σχέση ανάμεσα στην ύλη, τον χρόνο και την ανθρώπινη εμπειρία. Έχει συμμετάσχει σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Η Natalia Rivera Riffo, με καταγωγή από την Χιλή, είναι sound artist, visual artist, ερευνήτρια και designer, με έδρα το Παρίσι. Η διεπιστημονική της πρακτική διερευνά τις σχέσεις ανάμεσα στον ήχο, την οικολογία, τη μνήμη και τον τόπο μέσα από εγκαταστάσεις, performances, field recordings και καλλιτεχνική έρευνα. Έχει παρουσιάσει το έργο της διεθνώς, μεταξύ άλλων στα Ars Electronica (Αυστρία), Tsonami Festival (Χιλή), Rencontres Internationales Mondes Multiples (Γαλλία) και Ayrly (Σουηδία). Η τρέχουσα έρευνά της εστιάζει στα απειλούμενα ηχοτοπία και στις περιοχές νερού που επηρεάζονται από την κλιματική αλλαγή, ενώ έχει επιλεγεί να συμμετάσχει στο πρόγραμμα 89 Sound Art 2026 στο Struer της Δανίας.

Σχετικά με την KYKLart

Η KYKLart δημιουργήθηκε με στόχο να φέρει σε δημιουργικό διάλογο την τέχνη, τη φύση και τις τοπικές κοινωνίες των Κυκλάδων. Μέσα από εικαστικές διαδρομές, περιπάτους, καλλιτεχνικές παρεμβάσεις και συμμετοχικές δράσεις, επιδιώκει να αναδείξει νέους τρόπους σύνδεσης με τον τόπο, με σεβασμό στο περιβάλλον και έμφαση στη συνύπαρξη, τη βιωσιμότητα και τη συλλογική, διαδραστική εμπειρία.

Περισσότερες πληροφορίες

KYKLart Website
Facebook
Instagram

Επικοινωνία

kyklart.gr@gmail.com

Η αγορά που κατασκευάζει τη ζήτησή της: Πώς ο τζόγος έγινε μέρος της καθημερινότητας - Του Νίκου Μεταξίδη*

Η αγορά που κατασκευάζει τη ζήτησή της: Πώς ο τζόγος έγινε μέρος της καθημερινότητας

Οι αγορές δεν αναπτύσσονται απλώς επειδή υπάρχει ζήτηση. Συγκροτούνται πολιτικά, παράγουν χώρο, επενδύουν στη διαμόρφωση της ζήτησης και, στη συνέχεια, μεταθέτουν τις συνέπειες στην ατομική ευθύνη.

Δεν υπάρχει σχεδόν καμία μεγάλη ποδοσφαιρική διοργάνωση, τηλεοπτική μετάδοση ή αθλητική ιστοσελίδα στην οποία να μην κυριαρχούν οι διαφημίσεις εταιρειών στοιχήματος. Στις φανέλες των ομάδων, στις πινακίδες των γηπέδων, στα διαφημιστικά διαλείμματα, στις εφαρμογές των κινητών τηλεφώνων και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η αγορά των τυχερών παιχνιδιών έχει αποκτήσει μια πρωτοφανή παρουσία. Ταυτόχρονα, τα πρώην πρακτορεία του ΟΠΑΠ έχουν μετατραπεί σε χώρους όπου, δίπλα στα παραδοσιακά παιχνίδια, λειτουργούν μηχανές που θυμίζουν μικρά καζίνο. Ο τζόγος δεν αποτελεί πλέον μια περιθωριακή δραστηριότητα. Έχει ενσωματωθεί στην καθημερινή ζωή.

Η εικόνα αυτή συνήθως παρουσιάζεται ως φυσική συνέπεια της λειτουργίας της αγοράς. Υποτίθεται ότι οι πολίτες ζήτησαν περισσότερες δυνατότητες να παίξουν, οι επιχειρήσεις ανταποκρίθηκαν και ο ανταγωνισμός πολλαπλασίασε τις επιλογές. Πρόκειται για μια αφήγηση που θεωρεί αυτονόητο ότι η προσφορά ακολουθεί τη ζήτηση.

Κι όμως, η ελληνική εμπειρία φαίνεται να δείχνει το αντίθετο. Η επέκταση του τζόγου δεν ήταν απλώς αποτέλεσμα μιας προϋπάρχουσας κοινωνικής ζήτησης. Υπήρξε προϊόν πολιτικών αποφάσεων: της ιδιωτικοποίησης του ΟΠΑΠ, της αδειοδότησης νέων μορφών τυχερών παιχνιδιών, της χωρικής διάχυσής τους μέσα στον αστικό ιστό και της σχεδόν ανεμπόδιστης διαφημιστικής τους προβολής. Με άλλα λόγια, η αγορά δεν περιορίστηκε στο να ικανοποιήσει μια υπάρχουσα ζήτηση· επένδυσε συστηματικά στη δημιουργία νέας ζήτησης. Όπως είχε επισημάνει ήδη ο Karl Polanyi, οι αγορές δεν αποτελούν φυσικά φαινόμενα αλλά πολιτικές και θεσμικές κατασκευές που συγκροτούνται μέσα από κρατικές αποφάσεις. Η αγορά των τυχερών παιχνιδιών δεν αποτελεί εξαίρεση. Στο ίδιο πνεύμα, ο David Harvey έχει δείξει ότι η ιδιωτικοποίηση αποτελεί βασικό μηχανισμό της νεοφιλελεύθερης αναδιάρθρωσης, μέσω της οποίας ανοίγονται νέα πεδία κερδοφορίας για το ιδιωτικό κεφάλαιο.

Η μετάβαση αυτή δεν ήταν αναπόφευκτη ούτε αποτελεί φυσική εξέλιξη κάθε καπιταλιστικής οικονομίας. Για πολλές δεκαετίες, το ελληνικό κράτος αντιμετώπιζε τον τζόγο ως μια δραστηριότητα που όφειλε να βρίσκεται υπό αυστηρό δημόσιο έλεγχο. Ο ΟΠΑΠ λειτούργησε ως κρατικό μονοπώλιο, ενώ τα καζίνο παρέμεναν περιορισμένα χωρικά και θεσμικά. Η λογική δεν ήταν η συνεχής διεύρυνση της αγοράς αλλά η συγκράτησή της μέσα σε συγκεκριμένα όρια.

Η ιδιωτικοποίηση του ΟΠΑΠ σηματοδότησε κάτι πολύ περισσότερο από μια αλλαγή ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Σήμανε τη μετάβαση από μια λογική δημόσιας διαχείρισης σε μια λογική επιχειρηματικής ανάπτυξης. Σε ένα ιδιωτικό επιχειρηματικό σχήμα, η αύξηση του κύκλου εργασιών, η διεύρυνση της πελατειακής βάσης και η αναζήτηση νέων αγορών δεν αποτελούν παρεκκλίσεις· αποτελούν τον ίδιο τον λόγο ύπαρξής του. Όταν, λοιπόν, ο τζόγος οργανώνεται με όρους ιδιωτικής αγοράς, η επέκτασή του δεν είναι μια απρόβλεπτη συνέπεια. Είναι ο αναμενόμενος στόχος.

Ακριβώς εδώ βρίσκεται και η μεγαλύτερη αντίφαση της δημόσιας συζήτησης. Συχνά θεωρούμε ότι η αγορά απλώς ανταποκρίνεται στις προτιμήσεις των καταναλωτών. Στην πραγματικότητα, όμως, οι αγορές επενδύουν διαρκώς στη διαμόρφωση αυτών των προτιμήσεων. Η διαφήμιση, η χωρική επέκταση των σημείων πρόσβασης, η ψηφιακή διαθεσιμότητα είκοσι τέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο και η σύνδεση του στοιχήματος με το ποδόσφαιρο και την ψυχαγωγία δεν αποτελούν ουδέτερες επιχειρηματικές πρακτικές. Αποτελούν μηχανισμούς παραγωγής ζήτησης. Η Natasha Dow Schüll έχει δείξει ότι ο σύγχρονος τζόγος δεν οργανώνεται απλώς γύρω από την πιθανότητα του κέρδους, αλλά γύρω από τεχνολογίες και περιβάλλοντα που παρατείνουν τη συμμετοχή του παίκτη.

Η ελκυστικότητα του τζόγου δεν μπορεί, ωστόσο, να αποσυνδεθεί από το ευρύτερο πολιτισμικό ιδεώδες της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας: την υπόσχεση γρήγορου πλουτισμού και άμεσης πρόσβασης σε έναν τρόπο ζωής οργανωμένο γύρω από την κατανάλωση, την προβολή και την κοινωνική αναγνώριση. Από αυτή την άποψη, η διαφήμιση του στοιχήματος συγκλίνει με την κουλτούρα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και ορισμένων influencers, οι οποίοι προβάλλουν στους νέους εικόνες εύκολου κέρδους, πολυτελούς κατανάλωσης και ταχείας κοινωνικής ανόδου. Παρότι τα δύο φαινόμενα δεν ταυτίζονται, συμμετέχουν σε ένα κοινό φαντασιακό: στην ιδέα ότι ο πλούτος μπορεί να αποκτηθεί γρήγορα, χωρίς τη μεσολάβηση του χρόνου, της εργασίας και των κοινωνικών περιορισμών. Ο τζόγος δεν προσφέρει, επομένως, μόνο ένα παιχνίδι πιθανότητας· εμπορεύεται μια υπόσχεση κοινωνικής διαφυγής.

Η ελληνική εμπειρία φωτίζει εύγλωττα αυτή τη διαδικασία. Σε πρόσφατη συνέντευξή του στο Reporters United, ο πρώην πρόεδρος της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων (ΕΕΕΠ), Αντώνης Στεργιώτης, περιγράφει τις δυσκολίες που συνάντησε κατά την προσπάθειά του να επιβάλει αυστηρότερους κανόνες στην αγορά των τυχερών παιχνιδιών. Ο ίδιος υποστηρίζει ότι η απομάκρυνσή του από τη θέση του συνδέθηκε με τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που αναπτύσσονται γύρω από τον χώρο του τζόγου, συνοψίζοντας την εμπειρία του στη φράση: «είναι πάρα πολλά τα λεφτά» (σ.σ. ΕΔΩ θα βρείτε όλα τα ρεπορτάζ τού Reporters United για τον Τζόγο στην Ελλάδα και την Καζινοποίηση της χώρας).