Ένα κόμικ από το Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας, που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από εκπαιδευτικούς εν όψει της επετείου της 17 Νοέμβρη ή να δραματοποιηθεί ως ιντερμέδιο στη γιορτή.
ΠΗΓΗ: Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας
- ΔΕΙΤΕ και ένα σχετικό βίντεο:
15 Νοεμβρίου 2026
Τράπεζες: Η μεγάλη κλοπή των καταθέσεων – Πώς «έγιναν καπνός» 4,1 δισ. ευρώ μέσα σε ένα δωδεκάμηνο (ΠΙΝΑΚΕΣ)
 |
| (Dreamstime) |
Στο ζήτημα των καταθέσεων εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια μια διαδικασία τεράστιας κλοπής πλούτου από την πλευρά των τραπεζών, η οποία στηρίζεται σε εξευτελιστικά χαμηλά επιτόκια καταθέσεων.
Για πολλά χρόνια τα επιτόκια καταθέσεων είναι πρακτικά μηδενικά για τη μεγάλη μάζα των καταθέσεων και μονίμως σε μεγάλη απόσταση από τον μέσο όρο της ευρωζώνης. Τον Σεπτέμβριο του 2026 το επιτόκιο καταθέσεων μίας ημέρας ήταν 0,03% για τα νοικοκυριά (!) και 0,24% για τις επιχειρήσεις, ενώ το επιτόκιο προθεσμιακών καταθέσεων νοικοκυριών διάρκειας έως ενός έτους ήταν 1,28% στην Ελλάδα, έναντι 2,33% στην ευρωζώνη, δηλαδή μικρότερο κατά περισσότερο από μία ποσοστιαία μονάδα.
Επιπλέον, παραμένουν σε αυτά τα… μυθικά χαμηλά επίπεδα με ελάχιστες προς τα πάνω αναπροσαρμογές ακόμη και όταν τα επιτόκια του ευρώ αυξάνονται και οι τράπεζες επωφελούνται άμεσα από αυτό.
Τέλος, με τους δύο κύκλους πληθωρισμού και ακρίβειας, έναν από το 2021 ώς το 2024 και τον τωρινό από τον Μάρτιο και ύστερα, το χάσμα μεταξύ πολύ μικρών επιτοκίων καταθέσεων και πληθωρισμού μεγαλώνει τρομερά, με αποτέλεσμα μεγάλες απώλειες της πραγματικής αξίας των καταθέσεων.
Πρόκειται για μεγάλη «κλοπή» των καταθέσεων, που «καθοδηγείται» από τις τράπεζες και καλύπτεται από τους επόπτες τους (Τράπεζα της Ελλάδος και Επιτροπή Ανταγωνισμού), που δεν χρησιμοποιούν τα μέσα που διαθέτουν για να αναγκάσουν τις τράπεζες να ασκήσουν διαφορετική πολιτική.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού στην πρόσφατη έκθεσή της διαπιστώνει καθαρά την ύπαρξη τραπεζικού καρτέλ αλλά καταλήγει σε προτάσεις προς… τρίτους και όχι σε μέτρα. Ο διοικητής της ΤτΕ Γιάννης Στουρνάρας δεν έχει κάνει καν το βήμα να μιλήσει για τραπεζικό καρτέλ και στις δημόσιες παρεμβάσεις του περιορίζεται σε συστάσεις εις ώτα μη ακουόντων. Οσο για την κυβέρνηση, αυτή προσποιείται την αναρμόδια και δεν κάνει τίποτε – ούτε καν για την ακρίβεια στα τρόφιμα, πολύ περισσότερο για τις απώλειες των καταθετών.
Ελληνικά ΜΜΕ και δημοσιογράφοι: Κρύβουν τον νεοναζισμό κάτω από το χαλί τους - Γράφει η Ματίνα Παπαχριστούδη
Κρύβουν τον νεοναζισμό κάτω από το χαλί τους
Ματίνα Παπαχριστούδη στο ΠΡΙΝ
“Γκάφα” ήταν, είπε η διοίκηση ΕΡΤ, η εμφάνιση ενός καταδικασθέντα Χρυσαυγίτη στην ERT News. Έχει ευθύνες και η διοίκηση, είπαν δικαίως, οι εκπρόσωποι εργαζομένων. Δεν υπάρχει λογοδοσία, ενώ υπάρχει εντατικοποίηση. “Φρενήρεις ρυθμούς”, διαπίστωσε η ΕΣΗΕΑ.
Όλα τα παραπάνω επειδή μια εκπομπή στην ΕΡΤ ξεπέρασε τα όρια και έφερε τον Ναζί καταδικασθέντα με τη σβάστικα στο μπράτσο, να παραδώσει μαθήματα ηθικής. Μετά εξαφάνισαν τα ψηφιακά ίχνη της εκπομπής και “τιμώρησαν” με αργία τον παρουσιαστή και τη δημοσιογραφική ομάδα της. Το ολίσθημα μπήκε κάτω από το χαλί. Η εκπομπή επιστρέφει κανονικά τη Δευτέρα 16 Νοεμβρίου σαν να μην έχει συμβεί τίποτε.
Έτσι, απρόσκοπτα πια, άλλοι δημοσιογράφοι σε ΕΡΤ, ιδιωτικά κανάλια, εφημερίδες και ιστοσελίδες μπορούν να καλύπτουν χωρίς ενοχές ότι κάποιος από διοίκηση ή οι συνδικαλιστές θα τους τραβήξει το αυτί, τις συγκεντρώσεις του αποφυλακισθέντα Ναζί Κασιδιάρη. Μεταδίδουν δηλώσεις κάθε ακροδεξιού, υπερεθνικιστή υπουργού της κυβέρνησης Μητσοτάκη για “λαθρομετανάστες”, επιχειρήσεις-σκούπα για τη σύλληψη “παράνομων ανθρώπων” ή την ανάγκη να έχουν το ελεύθερο τα σώματα ασφάλειας να σκοτώνουν. Σε θάλασσες και σύνορα. Αρκεί-προς Θεού- να μην υπάρχει καλεσμένος “ένας Κασιδιάρης” ή ομοϊδεάτες του σε στούντιο. Μια χαρά την κάνουν τη δουλειά τα ΜΜΕ και ορισμένοι δημοσιογράφοι τους.
Όπως και την περίοδο την εποχή των μνημονίων στην εμφάνιση της Χρυσής Αυγής, τότε που πάλι το οικονομικό -μιντιακό σύστημα είχε θέσει κάτω από τις φτερούγες του “το αυθεντικό κίνημα” κατά τον Α. Λοβέρδο, τα media από τα πρωτοσέλιδα έως τις life style εκπομπές, προωθούσαν τους νεοναζιστές ως σενάριο διαφυγής τους.
Η μιντιακή αθλιότητα σήμερα είναι παρόμοια. Συμβαδίζει απόλυτα με την κυβερνητική στόχευση και του οικονομικού συστήματος. Ο ρατσιστικός λόγος, ο οποίος ξεπληρώνεται με εκατομμύρια για να προβάλλει τα μηνύματα εκφασισμού, στηρίζεται από τις δημοσκοπήσεις (άραγε ποιος πληρώνει για αυτές;) για την απήχηση Κασιδιάρη παρά το γεγονός ότι δεν θα κατέβει στις εκλογές, και διαχέεται από media και δημοσιογράφους.
Σε αυτό ακριβώς το σημείο, για την κανονικοποίηση του φασιστικού λόγου στη δημοσιότητα, οι ευθύνες του κλάδου και των σωματείων του είναι τεράστιες. Δεν είναι τυχαίο ότι λίγες ημέρες μετά το “λυπηρό’ συμβάν-κατά τη διοίκηση της ΕΡΤ, ακούστηκε στον αέρα της κρατικής ενημέρωσης ο όρος “λαθρομετανάστης”. Όχι από υπουργό για να υπάρχει το άλλοθι της “αντικειμενικής” κάλυψης, αλλά από δημοσιογράφο.
Δεν είναι επίσης τυχαίο ότι ούτε η διοίκηση της ΕΡΤ που αναφέρεται ως “στρατιώτης” στο Μαξίμου, ούτε η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, μίλησαν για ευθύνες της διοίκησης ή του κλάδου συνολικά. Συνεργάζονται στενά μαζί τους και υπογράφουν “μνημόνια συνεργασίας” για εκπαίδευση πολεμικών ανταποκριτών που θα επιλέξει η ίδια η ΕΡΤ (κυβέρνηση), συσκέπτονται με κυβερνητικά στελέχη για την “ασφάλεια” δημοσιογράφων και καθορίζουν στα μέτρα της κυβέρνησης τη δεοντολογία.
Το 2014, όταν τα ιδιωτικά media ανέλαβαν την προώθηση της “Χρυσής Αυγής” (στην ΕΡΤ έβαλαν λουκέτο), η ΕΣΗΕΑ πρωτοστάτησε στη διερεύνηση του ρόλου των ΜΜΕ-δημοσιογράφων στην έξαρση του νεοναζισμού, του φασισμού και του ρατσισμού στην Ελλάδα και σε διεθνές επίπεδο.
Ο κλάδος όρισε τους κανόνες στη δημοσιογραφική κάλυψη και οι συντάκτες είχαν την κάλυψη να αντιταχθούν σε άνωθεν εντολές των ιδιοκτησιών
Η παρέμβαση συγκεκριμένων ΜΜΕ και δημοσιογράφων με ορατές σχέσεις με τους νεοναζιστές, στηλιτεύονταν δημόσια. Δημιουργήθηκε “Παρατηρήριο” καταγραφής ρατσιστικού λόγου. Αφέθηκε στην τύχη του μετά λίγα χρόνια, χωρίς καμία απολύτως συνδικαλιστική στήριξη, αφέθηκε στην αφάνεια και τελικά έβαλε λουκέτο. Δεν υπήρχε, όπως τώρα, ένας κυβερνητικός εκπρόσωπος να αποδέχεται το κόστος των 50 χιλ. ευρώ για ένα άλλο “Παρατηρητήριο” (των αγωγών Slapps) και των 40 χιλ. ευρώ για τα εκπαιδευτικά σεμινάρια σε πολεμικούς ανταποκριτές…
Πρωτοβουλία για ένα Παρατηρητήριο Εθνικισμού και Μιλιταρισμού: 9+1 θέσεις κατά της προετοιμασίας του πολέμου
Πρωτοβουλία για ένα Παρατηρητήριο Εθνικισμού και Μιλιταρισμού: 9+1 θέσεις κατά της προετοιμασίας του πολέμου
Πρωτοβουλία για ένα Παρατηρητήριο Εθνικισμού και Μιλιταρισμού: 9+1 θέσεις κατά της προετοιμασίας του πολέμου
Η Πρωτοβουλία για ένα Παρατηρητήριο Εθνικισμού και Μιλιταρισμού είναι μια ανεξάρτητη κίνηση ακτιβιστών/τριών του αντιπολεμικού και αντιμιλιταριστικού κινήματος, διανοουμένων, καλλιτεχνών και εργαζομένων σε τομείς που απειλούνται από τη στροφή στην πολεμική οικονομία (υγεία, εκπαίδευση, κοινωνικές υπηρεσίες).
Σκοπός του είναι η καταγραφή εθνικιστικών και μιλιταριστικών τάσεων, λόγων και πρακτικών, που προωθούν στον δημόσιο χώρο κόμματα, κρατικοί μηχανισμοί, διανοούμενοι και ΜΜΕ, στο εσωτερικό και σε διεθνές επίπεδο.
Η καταγραφή και η αντιμετώπιση των τάσεων αυτών αποτελούν προϋπόθεση για να αποκρούσουμε τα εθνο-μιλιταριστικά στερεότυπα, να συμβάλουμε στην ενίσχυση της αντιπολεμικής δράσης στην Ελλάδα και διεθνώς, και να προωθήσουμε τη δίκαιη και ειρηνική συμβίωση.
Σήμερα δημοσιεύεται η διακήρυξη της Πρωτοβουλίας στην εφημερίδα Η Εποχή, το Jacobin magazine, το TVXS - TV Χωρίς Σύνορα και το Alterthess.
1. Η αντίθεση στον μιλιταρισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο δεν είναι πια μια μειοψηφική «ευαισθησία»
H εποχή της παγκοσμιοποίησης δεν σήμανε την ειρήνη: το έδειξε η βαναυσότητα του ΝΑΤΟ και των εθνικισμών στα Βαλκάνια, η διαρκής «αντιτρομοκρατική» εκστρατεία των ΗΠΑ στη Μέση Ανατολή, η γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ο ρωσο-ουκρανικός πόλεμος και οι «αόρατες» αιματοχυσίες στην αφρικανική ήπειρο. Όμως, η σημερινή «κρίση της παγκοσμιοποίησης» –η άνοδος της Ακροδεξιάς η νοσταλγία της αποικιοκρατίας, οι εμπορικοί πόλεμοι, η ακύρωση του διεθνούς δικαίου, η απογείωση των εξοπλισμών–, μας φέρνουν κάθε μέρα όλο και πιο κοντά στον πόλεμο.
Το 2025 καταγράφηκαν 65 ένοπλες συρράξεις διεθνώς – οι περισσότερες μετά το 1945. Καθημερινά διαβάζουμε προειδοποιήσεις ότι η ανθρωπότητα υπνοβατεί προς έναν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο. Όλοι μιλούν για την «παγίδα του Θουκυδίδη»: την πιθανότητα μιας σύγκρουσης μεταξύ της απερχόμενης υπερδύναμης –των ΗΠΑ– και της ραγδαία ανερχόμενης – της Κίνας.
Αν όμως ο πόλεμος είναι η κορύφωση, ο μιλιταρισμός και ο εθνικισμός είναι η προετοιμασία. Το πρόγραμμα ReArm/Ετοιμότητα 2030 αναδεικνύει τη στρατιωτικοποίηση σε βάση ενοποίησης της Ευρώπης και «φάρμακο» για κάθε νόσο: για τις χαμηλές επιδόσεις της ευρωπαϊκής (κυρίως της γερμανικής) βιομηχανίας, για την αυτονόμηση από τις ΗΠΑ του Τραμπ, για την επικράτηση στον ανταγωνισμό με τη Ρωσία.
Μέσα στο 2026, τα κράτη-μέλη της ΕΕ θα ξοδέψουν 454 δισ. ευρώ για εξοπλισμούς. Δημόσιοι πόροι που θα περιόριζαν δραστικά την επισιτιστική κρίση, τις τεράστιες ελλείψεις στα συστήματα υγείας και την εκπαίδευση, την ενεργειακή φτώχεια και την έλλειψη στέγης, διατίθενται απερίσκεπτα στις βιομηχανίες του πολέμου. Νοσοκομεία δίχως προσωπικό οργανώνουν ασκήσεις πολεμικής ετοιμότητας. Πανεπιστήμια φιλοξενούν εκπροσώπους της πολεμικής βιομηχανίας. Οι πολίτες της Ευρώπης προειδοποιούνται να αποθηκεύσουν χρήματα και τρόφιμα, και να αναζητήσουν τα πλησιέστερα καταφύγια, ενώ υπουργοί από την ασφάλεια των μεγάρων τους ζητούν να συνηθίσουμε στην ιδέα νέων ανθρώπων τυλιγμένων με σημαίες σε φέρετρα.
Πρέπει να σταματήσουμε αυτή τη νοσηρή πολιτική του θανάτου.
2. Ο παραλογισμός του μιλιταρισμού και του εθνικισμού έχει «λογική»
Είμαστε σε μια νέα εποχή. Οι κανόνες της παγκοσμιοποίησης που προώθησε η Δύση ευνόησαν περισσότερο τις οικονομικές ελίτ σε χώρες της Ασίας – ιδίως στην Κίνα. Οι «ηττημένοι» δεν ζητούν περισσότερη δικαιοσύνη. Επιδιώκουν να ελέγξουν εμπορικούς κόμβους, ενεργειακούς δρόμους, νέες τεχνολογίες: αυτός είναι ο «ζωτικός χώρος» στον εικοστό πρώτο αιώνα. Κηρύσσουν εμπορικούς πολέμους, καταργούν φόρους και τους υποκαθιστούν με δασμούς στους ξένους ανταγωνιστές. Επιτίθενται στρατιωτικά σε «απείθαρχα» κράτη και λαούς. Κυνηγούν άγρια μετανάστες και πρόσφυγες. Δαιμονοποιούν τις μειονότητες και όσους τις υπερασπίζονται. Καταστέλλουν με στρατό ή στρατιωτικοποιημένα αστυνομικά σώματα μαζικά κινήματα διαμαρτυρίας.
Ο μιλιταρισμός και ο εθνικισμός είναι η κοινή «γλώσσα» για την ενοποίηση των ελίτ: «συνταγή» αντιμετώπισης του εξωτερικού εχθρού, «μέθοδος» πειθάρχησης αντιστάσεων στο εσωτερικό.
3. Η Ελλάδα δεν είναι δύναμη ειρήνης
Ως μέλος του ΝΑΤΟ, η Ελλάδα ανήκει στον «πυρήνα» του ευρω-ατλαντικού μιλιταρισμού. Από τη δεκαετία του ’90 συμμετείχε με στρατιωτικές δυνάμεις σε πολεμικές επιχειρήσεις σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Αλβανία, Κοσσυφοπέδιο (KFOR), τη σημερινή Βόρεια Μακεδονία και το Αφγανιστάν. Έλληνες αξιωματικοί βρέθηκαν σε Ιράκ, Κουβέιτ, Γεωργία-Αμπχαζία (UNOMIG), ακόμα και στη Δυτική Σαχάρα. Ιδίως στα Βαλκάνια, η στρατιωτική παρουσία ήταν «ασπίδα» για τις αθρόες ελληνικές επενδύσεις.
Σήμερα, η ελληνική συμμετοχή στις πολεμικές επιχειρήσεις των ΗΠΑ θεωρείται αυτονόητη. Όχι μόνο έμμεσα, με την παραχώρηση βάσεων που κάνουν τη χώρα ορμητήριο, από την Αλεξανδρούπολη ως την Σούδα. Αλλά και άμεσα: με την αποστολή μεραρχίας στην Κύπρο για πρώτη φορά από το 1964, σε απάντηση επίθεσης στη βρετανική αεροπορική βάση της Λεμεσού. Με τη χρήση πυραύλων στην Σαουδική Αραβία, χάριν της πετρελαϊκής ARAMCO. Με τη φιλοξενία, στη Λάρισα, της (αποτυχημένης) επιχείρησης «ΑΣΠΙΔΕΣ» στην Υεμένη.
Η Ελλάδα δαπανά περισσότερα από 8 δισ. ευρώ για εξοπλισμούς ετησίως, σε μια μάταιη προσπάθεια να προσεγγίσει τη στρατιωτική ισχύ της Τουρκίας. Κι ενώ συμμετέχει στο πρόγραμμα ReArm, που επιδιώκει την απεξάρτηση της Ευρώπης από την πολεμική βιομηχανία των ΗΠΑ, παραμένει από τους καλύτερους πελάτες αμερικανικών, ισραηλινών και γαλλικών οπλικών συστημάτων.
4. Η στρατιωτικοποίηση του ελληνικού εθνικισμού υπηρετεί τον ανταγωνισμό με την Τουρκία
Η πολιτική αυτή επικαλείται το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας»: τις «αναθεωρητικές» διεκδικήσεις του καθεστώτος Ερντογάν. Από τις παρυφές της Αριστεράς μέχρι την Ακροδεξιά κάθε απόχρωσης, η κυρίαρχη άποψη θεωρεί ότι, στον ανταγωνισμό με την Τουρκία, η ελληνική πλευρά υπερασπίζεται «εθνικά δίκαια», ενώ η Τουρκία προβάλλει απλώς «διεκδικήσεις» που παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.
Στην πραγματικότητα, και στις δύο πλευρές του Αιγαίου υπάρχουν θέσεις που επικαλούνται το διεθνές δίκαιο και την αρχή του δίκαιου αποτελέσματος. Κυρίως, όμως, και στις δύο υπάρχουν επιχειρηματικά και πολιτικά συμφέροντα, που παρουσιάζονται ως «εθνικά», κι ας μην υπηρετούν τα συμφέροντα της κοινωνικής πλειοψηφίας σε κάθε χώρα. «Εθνικά», προκειμένου να θεωρείται «προδοσία» κάθε συζήτηση για συνεργασία και ειρηνική λύση. Την ίδια στιγμή, συμφέροντα εταιρειών όπως η Chevron, η Exxon Mobil ή η Meridiam, δεν συζητιούνται καν.
Η Ελλάδα σωστά καταγγέλλει τη στρατιωτική κατοχή της Βόρειας Κύπρου˙ «ξεχνά», όμως, ότι η τουρκική εισβολή του 1974 ακολούθησε το πραξικόπημα της ελληνικής Χούντας και της ελληνοκυπριακής φασιστικής ΕΟΚΑ Β’, με σκοπό την ένωση Ελλάδας-Κύπρου, σε συνέχεια του εγκλωβισμού των Τουρκοκυπρίων σε θύλακες. Θεωρητικά, η Ελλάδα υποστηρίζει τη λύση της διζωνικής-δικοινοτικής ομοσπονδίας. Ήταν, όμως, η ελληνική και ελληνοκυπριακή πλευρά αυτές που ναρκοθέτησαν την προοπτική αυτή (2004), υπονομεύοντας επιπλέον τις συνομιλίες με τον μετριοπαθή Τουρκοκύπριο Πρόεδρο Ακιντζί (2018).
Η Τουρκία σαφώς επιδιώκει να αναβαθμίσει τη θέση της στην Ανατολική Μεσόγειο, σε μια περίοδο υποχώρησης των ΗΠΑ στην περιοχή. Όμως, θα υπήρχε άραγε τουρκολιβυκό μνημόνιο και στρατιωτική συνεργασία Τουρκίας-Πακιστάν- Σαουδικής Αραβίας, αν απέναντι δεν υπήρχε ο «άξονας» Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ – συνεργασία που, για την Τουρκία, θεωρείται κίνηση περικύκλωσης;
5. Οι συμμαχίες που συνάπτει η Ελλάδα δεν είναι «αμυντικές»
Όπως κάθε εθνικισμός, ο ελληνικός εθνο-μιλιταρισμός φαντάζεται τον εαυτό του ως «αμυνόμενο». Η Ελλάδα, ωστόσο, δεν αντιμετωπίζει εισβολή που να δικαιολογεί πολεμική προετοιμασία για άμυνα.
Το «casus belli» (αιτία πολέμου), που προβάλλει η Τουρκία από το 1995, είναι απάντηση στο δικαίωμα που επικαλείται η Ελλάδα να επεκτείνει τα ελληνικά χωρικά ύδατα από 6 σε 12 ναυτικά μίλια. Μια τέτοια ενέργεια θα σήμαινε στην πράξη έλεγχο του Αιγαίου κατά 71,5% από την Ελλάδα και κατά 8,7% από την Τουρκία – αντί του 43,5% και 7,5%, αντίστοιχα, που ισχύει σήμερα.
Αντίστοιχα, σε Ελλάδα και Κύπρο θεωρείται επίθεση η τουρκική αμφισβήτηση υφαλοκρηπίδας (κυριαρχικών δικαιωμάτων σε διεθνή ύδατα) και Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης. Όμως, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ αφορούν δικαιώματα σε διεθνή ύδατα. Αυτά δεν μπορούν να ασκηθούν μονομερώς: η αναγνώρισή τους απαιτεί συμφωνία ή απόφαση διεθνούς δικαστηρίου.
Ως εκ τούτου, οι ελληνικές συμμαχίες με το εγκληματικό Ισραήλ, τον δικτάτορα Σίσι της Αιγύπτου, τη θεοκρατική Σαουδική Αραβία και τον ακροδεξιό Τραμπ δεν είναι «αμυντικές», αλλά ιδιοτελείς. Στο παρελθόν έχουν αποδειχτεί απλώς ατελέσφορες (όπως συνέβη με την ακύρωση του φιλόδοξου, αλλά περιβαλλοντικά επικίνδυνου, αγωγού αερίου East Med). Όσο για τις παροτρύνσεις ευρωπαϊκών κρατών που προωθούν τη «διπλωματία» των καλωδίων, των αγωγών και των εξοπλισμών, ο χρόνος έχει δείξει ότι καμιά σημαντική δύναμη δεν θα διακινδύνευε συμφέροντά της για να στηρίξει τις ελληνικές θέσεις σε περίπτωση στρατιωτικής κλιμάκωσης.
6. Η ευθυγράμμιση με το Ισραήλ εγκυμονεί κινδύνους
Ιδίως η ταύτιση της Ελλάδας με το Ισραήλ είναι ανήθικη και επικίνδυνη. Ανήθικη, διότι το Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία, σύμφωνα με αλλεπάλληλες εκθέσεις επιτροπών του ΟΗΕ. Επικίνδυνη, διότι η διαρκής εμπλοκή του Ισραήλ σε πολέμους κάνει τους συμμάχους του στόχους.
Επιχείρηση «ρεμέτζο»: Βάζουν πωλητήριο και στη… θάλασσα! - Να δούμε τι άλλο θα σκαρφιστούν με ή για τις «επιχειρηματικές πρωτοβουλίες» - Κίνδυνος και για τις Κυκλάδες
 |
Η θάλασσα παραμένει θεωρητικά δημόσια, αλλά η ελεύθερη αγκυροβολία περιορίζεται σημαντικά στην ευρύτερη περιοχή του Ιονίου | shutterstock |
Στο καταπράσινο Μεγανήσι του Ιονίου μεταξύ Λευκάδας και Αιτωλοακαρνανίας, με τους δαντελωτούς όρμους που θυμίζουν φιορδ, μια επιχειρηματική πρωτοβουλία έχει προκαλέσει πρωτοφανή αναστάτωση.
Μια νεοσύστατη ιδιωτική εταιρεία ζητά να εγκαταστήσει εκατοντάδες σημαδούρες και συστήματα αγκύρωσης σε τέσσερις φυσικούς όρμους του νησιού, δημιουργώντας περισσότερες από 170 εμπορικές θέσεις πρόσδεσης σκαφών που μπορεί να φτάνουν και τα 50 μέτρα! Το Δημοτικό Συμβούλιο έχει ταχθεί ομόφωνα κατά του σχεδίου, κάτοικοι και επαγγελματίες έχουν αποστείλει εξώδικη διαμαρτυρία, ενώ ο δήμαρχος έφτασε μέχρι το Μαξίμου και το υπουργείο Ναυτιλίας, ζητώντας να σταματήσει η διαδικασία.
Η συγκεκριμένη υπόθεση ξεπερνάει τα στενά όρια του νησιού και αφορά πολλές περιοχές της χώρας, αποδεικνύοντας ότι δεν χρειάζεται να χτιστεί μια μαρίνα για να αλλάξει ριζικά η χρήση ενός φυσικού όρμου. Αρκεί να τοποθετηθούν ναύδετα, δηλαδή σταθερά σημεία πρόσδεσης αγκυρωμένα στον βυθό, και ο θαλάσσιος χώρος να οργανωθεί σε θέσεις ελλιμενισμού επί πληρωμή. Η θάλασσα παραμένει θεωρητικά δημόσια, αλλά η ελεύθερη αγκυροβολία περιορίζεται μέσα στα πεδία αυτά και γύρω από τα όριά τους, ενώ οι κάτοικοι ανησυχούν για τις επιπτώσεις στην αλιεία, στην ελεύθερη πρόσβαση στις ακτές και στο θαλάσσιο περιβάλλον. Kαι όλα αυτά χωρίς να χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη του εκάστοτε δήμου. Αυτό προβλέπει το κανονιστικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε με Κοινή Υπουργική Απόφαση στις 19 Ιουνίου 2025 (3000.0/44137/2025), την οποία συνυπέγραψε ο υπουργός Ναυτιλίας Βασίλης Κικίλιας.
Στο Μεγανήσι, στους τέσσερις φυσικούς όρμους Αθερινός, Αμπελάκι, Λίμνη και Ελιά–Πέταλο, μια εταιρεία έχει καταθέσει αιτήσεις για οργανωμένα πεδία ναυδέτων. Ο σχεδιασμός αφορά 176 θέσεις πρόσδεσης σκαφών μήκους έως 50 μέτρων, με 516 ρεμέτζα (μεγάλες σημαδούρες) και 820 αγκυρώσεις στον πυθμένα, με εκτιμώμενους συνολικά 70 τόνους μεταλλικών κατασκευών. Αν υλοποιηθεί το σχέδιο, σχεδόν 500 στρέμματα θάλασσας θα παραδοθούν για την ανάπτυξη ενός ιδιωτικά διαχειριζόμενου συστήματος πρόσδεσης.
Fast track
Σημειώνεται ότι η συγκεκριμένη εταιρεία ιδρύθηκε την 1η Οκτωβρίου 2026, σύμφωνα με την καταχώρισή της στο ΓΕΜΗ. Κατά τα στοιχεία που παρουσίασε ο δήμαρχος Μεγανησίου, οι τέσσερις αιτήσεις κατατέθηκαν την επόμενη μέρα. Φέρεται να έχει εταιρικό κεφάλαιο 200.000 ευρώ με συμμετοχή δύο ιδιωτών, ένας εκ των οποίων συνδέεται με παλαιότερη επιχειρηματική δραστηριότητα στον χώρο του ελλιμενισμού στο Βαθύ Μεγανησίου. Η ταχύτητα υποβολής των αιτήσεων δείχνει ότι η προετοιμασία του επιχειρηματικού σχεδίου πιθανότατα προηγήθηκε της ίδρυσης της εταιρείας.
Οι αντιδράσεις ήταν άμεσες. Στις 18 Οκτωβρίου το Δημοτικό Συμβούλιο Μεγανησίου απέρριψε ομόφωνα τις αιτήσεις. Κάτοικοι και επαγγελματίες προχώρησαν σε εξώδικη διαμαρτυρία προς τις συναρμόδιες κρατικές υπηρεσίες, ζητώντας να μη χορηγηθούν εγκρίσεις και να δοθούν στη δημοσιότητα οι τεχνικές και περιβαλλοντικές μελέτες. Ο δήμος ενημερώθηκε με έγγραφο του Λιμεναρχείου Λευκάδας στις 13 Οκτωβρίου, που ζητούσε τις απόψεις του μέσα σε μόλις επτά ημέρες. Στο ίδιο έγγραφο διευκρινιζόταν ότι η σύμφωνη γνώμη του δεν ήταν απαραίτητη.
«Αυτοί που υπέγραψαν την ΚΥΑ εγκληματούν»
Το πλουσιότερο 0,1% του πλανήτη θησαυρίζει ρημάζοντας το κλίμα
 |
| PIXABAY |
Το πλουσιότερο 0,1% θησαυρίζει ρημάζοντας το κλίμα
Την ίδια ώρα που στην Αττάλεια της Τουρκίας πραγματοποιείται η 31η Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (COP31) η τελευταία έκθεση της Oxfam International με τίτλο «Disaster Divide», αποκαλύπτει ότι το κλίμα καταστρέφεται από το πλουσιότερο 0,1% του παγκόσμιου πληθυσμού που ρυπαίνει περισσότερο από το φτωχότερο 44%.
Και η αλήθεια είναι ότι το στοιχείο αυτό θέτει σε άλλη βάση τις συζητήσεις για το κλίμα καθώς όλες οι προσπάθειες για τον περιορισμό της αύξησης της μέσης θερμοκρασίας στους 1,5 βαθμούς Κελσίου, πέφτουν πάνω στον τοίχο του πλουσιότερου 0,1% του πλανήτη.
Τα στοιχεία της έκθεσης «Disaster Divide», είναι σοκαριστικά. Και μας υπενθυμίζουν ότι η μάχη για το κλίμα είναι άνιση και ότι οι τεράστιες καταστροφές από την κλιματική κρίση που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, έχουν ονοματεπώνυμο.
Η λέξη σοκαριστικά δεν είναι υπερβολική. Σύμφωνα με τη μοντελοποίηση της Oxfam, οι εκπομπές ενός έτους του πλουσιότερου 1% συνδέονται με 1,9 εκατ. επιπλέον θανάτους από την ακραία ζέστη σε ορίζοντα 100 ετών.
Όμως, το πιο σοκαριστικό απ’ όλα τα στοιχεία είναι εκείνο που καταδεικνύει ότι οι εταιρείες των υπερπλούσιων του πλανήτη θησαυρίζουν καταστρέφοντας το κλίμα και στη συνέχεια θησαυρίζουν αναλαμβάνοντας τα έργα αποκατάστασης σε περιοχές που έχουν καταστραφεί από mega πυρκαγιές και φονικές πλημμύρες που συνδέονται άμεσα με την αλλαγή στο κλίμα.
Θησαυρίζουν και καταστρέφοντας και ανοικοδομώντας
Στην έκθεσή της η Oxfam International παρουσιάζει τον δείκτη Destroy & Rebuild (Καταστροφή και Ανοικοδόμηση). Συνολικά εντόπισε 217 εταιρείες, από επιχειρήσεις υψηλών εκπομπών έως εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην πρόληψη και την αποκατάσταση των ζημιών που προκαλούνται από την κλιματική κρίση.
Σύμφωνα με την ανάλυση των μετοχικών συμμετοχών, η BlackRock και η Vanguard εμφανίζονται ως επενδυτές στο 92% των εταιρειών του δείκτη, με συνολική αξία συμμετοχών άνω του 1 τρισ. δολαρίων.
Είναι χαρακτηριστικό ότι BlackRock και Vanguard εμφανίζονται με σημαντικές μετοχικές θέσεις τόσο στην πετρελαϊκή ExxonMobil όσο και στην Tetra Tech, εταιρεία μηχανικών και διαχείρισης έργων.
Στις 13 Μαΐου 2026, η κομητεία του Μάουι ανέθεσε στην Tetra Tech σύμβαση 3.571.838 δολαρίων για τη διαχείριση της αποκατάστασης μετά την καταιγίδα Kona του Μαρτίου του 2026.
Η Blackston επί έξι χρόνια διαχειριζόταν κεφάλαια που είχαν ταυτόχρονα πλειοψηφική συμμετοχή στη SERVPRO, που αναλαμβάνει καθαρισμούς και ανακατασκευές μετά από πυρκαγιές και πλημμύρες, και συμμετοχή στη Lightstone Generation, που κατείχε μία από τις μεγαλύτερες μονάδες ηλεκτροπαραγωγής με άνθρακα στις ΗΠΑ
Η Bernhard Capital Partners εμφανίζει ως ενεργές επενδύσεις τόσο τη LEMOINE, που αναλαμβάνει έργα αποκατάστασης, όσο και τη Delta Utilities, που διαχειρίζεται δίκτυα διανομής φυσικού αερίου.
Η έκθεση παραθέτει επίσης πρόβλεψη σύμφωνα με την οποία η παγκόσμια αγορά αποκατάστασης καταστροφών θα φτάσει τα 92 δισ. δολάρια ετησίως έως το 2029, από 70 δισ. δολάρια.
Τα βασικά στοιχεία της έκθεσης
Η Oxfam αποδίδει σε περίπου 1.000 δισεκατομμυριούχους 486 εκατ. τόνους CO₂ (διοξειδίου του άνθρακα) το 2025, κατανέμοντας τις άμεσες εκπομπές και τις εκπομπές από την αγοραζόμενη ενέργεια των εταιρειών ανάλογα με το ποσοστό ιδιοκτησίας.
Το πλουσιότερο 0,1% του παγκόσμιου πληθυσμού, περίπου 8 εκατ. άνθρωποι, έχει μεγαλύτερες εκπομπές από το φτωχότερο 44%, δηλαδή από 3,5 δισ. ανθρώπους.
Η εταιρεία που θα ανανεώσει τα ελληνικά F-16 «έριξε» τα αεροδρόμια στις ΗΠΑ
Η εταιρεία που θα ανανεώσει τα ελληνικά F-16 «έριξε» τα αεροδρόμια στις ΗΠΑ
Η πολεμική βιομηχανία L3Harris Technologies, η οποία αναμένεται να αναλάβει την ανανέωση των ελληνικών F-16, φέρεται να ευθύνεται για το μπλακ άουτ στις τηλεπικοινωνίες που οδήγησε στην καθήλωση όλων των αεροσκαφών στον αμερικανικό εναέριο χώρο.
Επικαλούμενο διαφορετικές πηγές το CBS αναφέρει ότι το χάος στις αερομεταφορές προκλήθηκε όταν ανανεώθηκε το ιδιωτικό δίκτυο τηλεπικοινωνιών των πύργων ελέγχου, το οποία διαχειρίζεται η εταιρεία L3Harris.
H L3Harris αποτελεί μια από τις πιο σκοτεινές εταιρείες της αμερικανικής πολεμικής βιομηχανίας, καθώς έχει κατηγορηθεί για εμπλοκή σε βασανιστήρια και υποθέσεις διαφθοράς, ενώ εξοπλίζει τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ στη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα και τους επεκτατικούς πολέμους στις γειτονικές του χώρες.
H L3Harris είχε επιχειρήσει να εξαγοράσει την ισραηλινή εταιρεία NSO, που δημιούργησε την εφαρμογή υποκλοπών Pegasus, αλλά η συμφωνία ακυρώθηκε με παρέμβαση της αμερικανικής κυβέρνησης για λόγους εθνικής ασφαλείας. Παρόλα αυτά, η εταιρεία παρήγαγε και τα δικά της συστήματα υποκλοπών και παρακολουθήσεων, τα οποία πιστεύεται ότι κατέληξαν ακόμη και στα χέρια Ρώσων και Κινέζων αξιωματούχων.
Η εταιρεία είχε κατηγορηθεί ότι διπλοχρέωνε το αμερικανικό υπουργείο άμυνας για εξαρτήματα, γεγονός που την οδήγησε να πληρώσει πρόστιμα και εξωδικαστικές αποζημιώσεις δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων.
Το 2008, 72 Ιρακινοί πολίτες άσκησαν αγωγή κατά της εταιρείας για παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που είχαν υποστεί στο Αμπού Γκράιμπ και σε άλλες φυλακές στο Ιράκ, μεταξύ των οποίων «βασανιστήρια, σκληρή, απάνθρωπη ή εξευτελιστική μεταχείριση, εγκλήματα πολέμου, σωματική βία και σεξουαλική βία».
H L3Harris εξοπλίζει τα ισραηλινά στρατεύματα κατοχής με πυραυλικά συστήματα Joint Direct Attack Munition (JDAM), ελαφρά μαχητικά αεροσκάφη και συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης και ελέγχου. Αρκετά από τα συστήματα της L3Harris χρησιμοποιήθηκαν εναντίον αμάχων, χτυπώντας ακόμη και σχολεία, όπου σκοτώθηκαν εκατοντάδες άνθρωποι.
Σύμφωνα με ανακοίνωση του ελληνικού υπουργείου Άμυνας «την Τρίτη 20 Οκτωβρίου 2026, πραγματοποιήθηκε στο Γενικό Επιτελείο Αεροπορίας (ΓΕΑ), συνάντηση εκπροσώπων της εταιρείας “L3Harris”… με αρμόδιους επιτελείς του ΓΕΑ. Σκοπός της συνάντησης ήταν η ενημέρωση επί των τελευταίων εξελίξεων της σουίτας Ηλεκτρονικού Πολέμου Viper Shield για τα αεροσκάφη F-16, της εταιρείας».
"Δημοκρατία - Λαϊκή κυριαρχία, όπως το 1973" - Του Γιώργου Ν. Οικονόμου*
Διδάκτωρ Φιλοσοφίας, συγγραφέας
[Δημοσιεύθηκε στο συλλογικό, Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα, Τόπος, Αθήνα 2026]
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ - ΛΑΪΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΟΠΩΣ ΤΟ 1973
Το 1967 η στρατιωτική δικτατορία σταμάτησε και αντέστρεψε την πορεία φιλελευθεροποίησης που είχε ξεκινήσει από το 1963. Ο παλαιός κομματικός κόσμος, του αριστερού συμπεριλαμβανομένου, πιάστηκε στον ύπνο και ήταν εντελώς ανίκανος να προτάξει οποιαδήποτε ουσιαστική αντίσταση και άλλη προοπτική. Η μόνη ουσιαστική αντίσταση ήταν το ανερχόμενο αυτόνομο φοιτητικό κίνημα, υπό την πίεση του οποίου η Χούντα αναγκάσθηκε να επιχειρήσει την νομιμοποίηση και διαιώνισή της με όργανο την ελεγχόμενη κυβέρνηση Μαρκεζίνη, που είχε την ανοχή ή την συνεργασία ενός μεγάλου μέρους του παλαιού κομματισμού. Όμως τα σχέδιά της ανέτρεψε η κατάληψη στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβριο 1973 που αποτέλεσε τον πόλο για την μεγαλειώδη πολιτική εξέγερση, η οποία σήμανε την αρχή του τέλους για τη δικτατορία. Οι στόχοι της εξέγερσης ήταν: Ελευθερία, Δημοκρατία, Λαϊκή κυριαρχία.[1]
Όμως όταν έπεσε η δικτατορία δεν ήλθε ούτε δημοκρατία ούτε λαϊκή κυριαρχία, αλλά κοινοβουλευτισμός και κοινοβουλευτική κυριαρχία με όργανο τις κομματικές γραφειοκρατίες. Η Μεταπολίτευση ακολούθησε αντίθετο δρόμο από αυτόν του «Πολυτεχνείου». Τα νοήματα της εμβληματικής εξέγερσης ενταφιάσθηκαν από τις κομματικές και κοινοβουλευτικές φλυαρίες και την επετειακή λιτανεία με προπορευόμενους κομματικούς νεολαίους που κρατούν την σημαία και ψάλλουν τον εθνικό ύμνο, αλλοιώνοντας εντελώς το νόημα της εξέγερσης! Ίδιες αλλοιώσεις επικράτησαν στην κοινωνία. Έτσι, ο δεξιός Κωνσταντίνος Καραμανλής κέρδισε τις εκλογές με το απίστευτο ποσοστό 53%. Στη συνέχεια, δεν έγινε καμία σημαντική συνταγματική αλλαγή για να συμμετάσχει η κοινωνία σε κάποιες αποφάσεις ούτε η ίδια έδειξε ενδιαφέρον για κάτι τέτοιο. Ανέθεσε εν λευκώ την εξουσία στην κομματική γραφειοκρατία και απήλθε οίκαδε, με ολέθρια αποτελέσματα.
Οι ένοχοι για την σφαγή του Πολυτεχνείου μετά από δύο χρόνια έμειναν ελεύθεροι. Ο συμβιβασμός που έγινε μεταξύ των στρατιωτικών και του πολιτικού συστήματος εμπόδισε ακόμη και την τιμωρία των βασανιστών αστυνομικών, η δίκη των οποίων δεν έγινε αυτεπαγγέλτως αλλά από τις μηνύσεις των βασανισθέντων! Μετά από λίγους μήνες όλοι οι βασανιστές αφέθηκαν ελεύθεροι από την δικαστική εξουσία του κοινοβουλευτισμού. Αυτό σήμαινε ότι όσα οι βασανισθέντες κατήγγειλαν ήταν αποκυήματα φαντασίας και ότι αυτά που περιέγραφε ο Περικλής Κοροβέσης στους συγκλονιστικούς Ανθρωποφύλακες ήταν λογοτεχνική φαντασία!
Επίσης, η περιβόητη αποχουντοποίηση περιορίσθηκε σε ελάχιστους πανεπιστημιακούς. Η δικαστική εξουσία που στήριξε το δικτατορικό καθεστώς και τα στρατοδικεία έμεινε ανέπαφη από τον κοινοβουλευτισμό. Ομοίως, η συνεργασθείσα με τους δικτάτορες Εκκλησία δεν αποχουντοποιήθηκε, με αποτέλεσμα οι χουντικοί Χριστόδουλος και Άνθιμος να γίνουν αργότερα αρχιεπίσκοπος και μητροπολίτης αντίστοιχα. Ο φάκελος της Κύπρου δεν ανοίχθηκε ποτέ και οι ένοχοι για την προδοσία της μεγαλονήσου ουδέποτε δικάσθηκαν από το κοινοβουλευτικό καθεστώς.
Όμως η κοινωνία τα δέχθηκε όλα αυτά και δεν μπόρεσε να αποτρέψει τίποτα, φωνάζοντας μόνο για εκτόνωση το κενό σύνθημα «Δώστε τη Χούντα στο λαό»! Στη συνέχεια ένα μεγάλο μέρος της παραδόθηκε στον καταναλωτισμό, στον ατομικισμό και στα σκυλάδικα. Ζούσαμε δηλαδή στη χώρα της ατιμωρησίας και της αυθαιρεσίας, της συναίνεσης και… της διασκέδασης. Έτσι επιβλήθηκε ένα εξαμβλωματικό πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα που με μαθηματική ακρίβεια οδήγησε στην μεγάλη παρακμή της χώρας:
- σκάνδαλο Κοσκωτά.
- ανίερη συνεργασία της Αριστεράς με τον Κων. Μητσοτάκη, αρχιερέα της αποστασίας του 1965 που είχε οδηγήσει στην αποσταθεροποίηση του πολιτεύματος και στην δικτατορία.
- εθνικιστική υστερία του μακεδονικού.
- εθνικιστικο-θρησκευτικό παραλήρημα για τις ταυτότητες.
- ανόητη σπατάλη των Ολυμπιακών αγώνων.
- η μεγάλη χρεοκοπία 2010.
- η ασυδοσία των νεοναζιστών και η δολοφονία του Παύλου Φύσσα.
- το φιάσκο της πρώτη φορά Αριστεράς
Και τώρα το πρωτοφανές αυταρχικό σύστημα Μητσοτάκη (2019-2026), το οποίο, εμφανώς στραμμένο προς την ακροδεξιά, με φιλοχουντικά στοιχεία (Γεωργιάδης, Βορίδης, Πλεύρης), έχει επιβάλλει ένα καθεστώς άκρατης αστυνομοκρατίας, γενικευμένης διαφθοράς, ακραίου νεοφιλελευθερισμού, ιδιωτικοποιήσεων και καρτέλ, απευθείας αναθέσεων έργων σε ημετέρους, κομματικού ελέγχου στον κρατικό μηχανισμό, στη δικαστική εξουσία και στα ΜΜΕ (κρατικά και ιδιωτικά), μη διστάζοντας ακόμα και σε παραβιάσεις του Συντάγματος (άρθ. 16). Έχει καταφέρει να ελέγχει όλους τους θεσμούς χωρίς κανένα έλεγχο και αντίβαρο. Αυτό σημαίνει συνταγματικές, θεσμικές και πολιτικές εκτροπές που προοιωνίζονται απολυταρχικές καταστάσεις.
Αποτέλεσμα είναι η διάλυση του κράτους δικαίου, η ανικανότητα και η δουλική απροθυμία της δικαστικής εξουσίας να αποδώσει δικαιοσύνη, και επί πλέον η προσπάθειά της να συγκαλύπτει τα μεγάλα σκάνδαλα και εγκλήματα στα οποία ένοχη είναι η ίδια η κυβέρνηση (Τηλεφωνικές υποκλοπές, Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ). Τέτοιος εξευτελισμός της δικαστικής εξουσίας και της Βουλής είναι πρωτοφανής. Επί πλέον, κυριαρχούν παραβιάσεις ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων με διώξεις συνδικαλιστών, φοιτητών, εισβολή ΜΑΤ σε πανεπιστημιακούς χώρους, άγρια καταστολή με αυθαίρετες συλλήψεις και δίκες, διάλυση συγκεντρώσεων με προβοκάτορες της Αστυνομίας, δακρυγόνα και κακοποιήσεις, ακόμα και δολοφονίες (Βασίλης Μάγγος). Δημόσιος βίος δεν υπάρχει, έχει γίνει παρανάλωμα της ολιγαρχικής εξουσίας και των εξαγορασμένων ΜΜΕ που στηρίζονται στο ψεύδος, στην προπαγάνδα, στον εκφοβισμό, στον μονόλογο και στη χειραγώγηση. Ταυτοχρόνως διαλύονται οι λεγόμενες «Ανεξάρτητες Αρχές» και οι δημόσιες δομές όπως η εκπαίδευση όλων των βαθμίδων, η υγεία και τα νοσοκομεία, ο σιδηρόδρομος και η δημόσια ασφάλεια, κακοποιείται το φυσικό περιβάλλον, οξύνονται οι κοινωνικές ανισότητες.
Σύρος: Καταγγελία του Σωματείου Εργαζομένων Δήμου Σύρου-Ερμούπολης σχετικά «με την αποκλίνουσα συμπεριφορά και τις υπηρεσιακές παραβάσεις του Γενικού Γραμματέα»
Επίσημη καταγγελία σχετικά «με την αποκλίνουσα συμπεριφορά και τις υπηρεσιακές παραβάσεις του Γενικού Γραμματέα», απέστειλε, προς συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο, το Σωματείο Εργαζομένων του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης.
Αναλυτικά, το κείμενο της καταγγελίας, που κοινοποιήθηκε και στην Π.Ο.Ε. – Ο.Τ.Α. (Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης):
«Αξιότιμα μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου,
Με την παρούσα επιστολή, σας γνωστοποιούμε ότι το Σωματείο Εργαζομένων του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης συνήλθε σε έκτακτη Γενική Συνέλευση την Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2026.
Κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, αποφασίστηκε ομόφωνα η σύνταξη και διαβίβαση του παρόντος εγγράφου προς το Δημοτικό Συμβούλιο, με σκοπό την πλήρη ενημέρωσή σας για την εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση που επικρατεί εντός του Δήμου, η οποία οφείλεται στην αποκλίνουσα και αυθαίρετη συμπεριφορά του Γενικού Γραμματέα του Δήμου κ. Κουρούτου Βασίλειου.
Από τον θεσμικό ρόλο του Γενικού Γραμματέα προκύπτει σαφώς ο ρόλος του στην οργάνωση και τον συντονισμό των υπηρεσιών, στην επίλυση των καθημερινών προβλημάτων και στις ενέργειες που απορρέουν από το πλαίσιο των αρμοδιοτήτων που του μεταβιβάζει ο Δήμαρχος.
Έχει όμως διαπιστωθεί ότι επανειλημμένα -και αυτό διατυπώθηκε σαφώς στην πραγματοποιηθείσα γενική συνέλευση- παρακάμπτει τις καθ' ύλην αρμόδιες υπηρεσίες προκειμένου να επισπευθούν διαδικασίες και εισηγείται θέματα στο Δημοτικό Συμβούλιο ή στη Δημοτική Επιτροπή μη λαμβάνοντας υπόψη τη διοικητική ιεραρχία όπως αυτή προκύπτει από την κείμενη νομοθεσία.
Σε πολλές περιπτώσεις ο κ. Κουρούτος ενεργεί χωρίς να ενημερώνονται όχι μόνο οι αρμόδιοι υπάλληλοι αλλά ούτε οι διοικητικοί προϊστάμενοι των καθ' ύλην Υπηρεσιών, προωθώντας πρωτοβουλίες σε πλήρη άγνοια των τελευταίων και ολοκληρώνοντας διοικητικές διαδικασίες που μπορεί να στερούνται νομιμότητας ή να παρουσιάζουν ελλείψεις οι οποίες σε κάθε περίπτωση εκθέτουν το Δήμο.
Στο πλαίσιο ωστόσο της χρηστής διοίκησης αυτό δε σημαίνει ότι δύναται να αγνοεί, υποκαθιστά και υποτιμά οριζόντια ολόκληρη τη διοικητική ιεραρχία του Δήμου μας. Να υπενθυμίσουμε εξ' άλλου με τη σειρά μας ότι οι περισσότεροι εξ ημών υπηρετούμε σ' αυτόν τον Δήμο από μερικά χρόνια έως και δεκαετίες, διαθέτοντας εμπειρία και γνώσεις και υποστηρίζοντας τις λειτουργίες του Δήμου, μια προσφορά που δεν μπορεί να εκμηδενιστεί από έναν άνθρωπο μέσα σε δύο μήνες.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περίπτωση της παράτασης μίσθωσης για την εταιρεία «ΑΠΛΑ Ο.Ε.». Το συγκεκριμένο ζήτημα εισήχθη και συζητήθηκε στο Δημοτικό Συμβούλιο χωρίς να υφίσταται σχετική εισήγηση από την Τεχνική Υπηρεσία (η οποία οφείλει να ελέγξει την οικονομοτεχνική μελέτη των προγραμματισμένων εργασιών), χωρίς να έχει προσδιοριστεί το Κατώτατο Μηνιαίο Μίσθωμα βάσει αντικειμενικής αξίας και χωρίς να έχει διενεργηθεί νομικός έλεγχος της τροποποίησης των όρων από Νομικό Σύμβουλο.
Η πρακτική αυτή εκθέτει ανεπανόρθωτα το Δήμο καθώς οι αποφάσεις που λαμβάνονται από το Δημοτικό Συμβουλίου ενδεχομένως να παρουσιάζουν ελλείψεις.
Παράλληλα, γεννάται το εύλογο ερώτημα εάν δικαιούται ο Γενικός Γραμματέας να εισηγείται θετικά για ζητήματα που έχουν λάβει αποδεδειγμένα αρνητική εισήγηση από τις αρμόδιες επιτροπές, οδηγώντας έτσι τη Δημοτική Επιτροπή στη λήψη αποφάσεων υψηλού νομικού ρίσκου που μπορούν εύκολα να προσβληθούν και να ακυρωθούν (π.χ. διαγωνισμός ηλεκτροκίνησης) καθώς δεν προβλέπεται βάσει του Ν. 4412/2016 η συμμετοχή του Γ.Γ. στον διαγωνισμό προμήθειας με οποιοδήποτε τρόπο.
Επιπλέον, ο ίδιος ασκεί επανειλημμένα αφόρητες πιέσεις προς τους υπαλλήλους προκειμένου να εφαρμόσουν διοικητικές διαδικασίες που στερούνται νομικού ερείσματος ή απαγορεύονται ρητά από τη νομοθεσία, επικαλούμενος αναλόγως πρακτικές άλλων δήμων. Η εμπειρία, η υπευθυνότητα και η προσήλωση των υπαλλήλων στη νομιμότητα είναι ο μόνος παράγοντας που έχει αποτρέψει μέχρι στιγμής εξαιρετικά επικίνδυνες καταστάσεις για τον Δήμο μας.
Η προσπάθειά του να επιβάλει μια αυθαίρετη «τάξη» μέσω ανυπόγραφων εγκυκλίων χωρίς αριθμό πρωτοκόλλου (με αναφορά σε μη νόμιμες διαδικασίες), η απαγόρευση μετακίνησης συναδέλφων εντός του εργασιακού χώρου, οι ειρωνείες και τα συνεχή ξεσπάσματα θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν γραφικά, αν δεν αποτελούσαν καθημερινή απειλή για την ψυχική υγεία και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων, δημιουργώντας συνθήκες που αποτελούν τον ορισμό του mobbing στο Δημόσιο (Ν. 4808/2021).
Οι διαφωνίες και οι εντάσεις που προκαλεί είναι συνεχείς. Η συμπεριφορά του ξεπερνά κάθε όριο υπηρεσιακής δεοντολογίας, με φωνές και εκρήξεις που γίνονται αντιληπτές ακόμα και εκτός των γραφείων του Δήμου, ενώ για όλες τις επιθέσεις του τελευταίου διμήνου υπάρχουν πολλοί αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες.
Δυστυχώς, ο κ. Δήμαρχος δεν έχει παρέμβει μέχρι σήμερα για να εξομαλύνει την κατάσταση. Αντί να λειτουργήσει πυροσβεστικά και να προστατεύσει το προσωπικό του Δήμου, επιλέγει να παρέχει πλήρη κάλυψη και προστασία στον μετακλητό υπάλληλο.
Οι υπάλληλοι του Δήμου Σύρου - Ερμούπολης δικαιούνται και απαιτούν να εργάζονται σε ένα υγιές, ήρεμο και ασφαλές περιβάλλον. Μόνο υπό αυτές τις συνθήκες είναι εφικτό να παράγουν έργο προς όφελος του Δήμου και των δημοτών, χωρίς να κλονίζεται η σωματική και ψυχική τους υγεία.
Με αυτό το έγγραφο θέλουμε να σας καταστήσουμε κοινωνούς της κατάστασης που έχει διαμορφωθεί στις υπηρεσίες του Δήμου και να σας ενημερώσουμε ότι επιφυλασσόμεθα παντός νομίμου δικαιώματος του Σωματείου καθώς και των υπαλλήλων.»
- ΔΙΑΒΑΣΤΕ, επίσης, και σχετικό ρεπορτάζ στην "Κοινή Γνώμη":
14 Νοεμβρίου 2026
Πολυτεχνείο 2026: «34 φωνές» καταγγέλλουν τον πρύτανη του ΕΜΠ
Πολυτεχνείο: «34 φωνές» καταγγέλλουν τον πρύτανη του ΕΜΠ
Αντιδράσεις για τους περιορισμούς στις εκδηλώσεις της ιστορικής επετείου
Την έντονη αντίδραση 34 ανθρώπων που έζησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου προκαλεί η απόφαση του πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Ι. Χατζηγεωργίου, να μην παραχωρήσει αίθουσα του ιστορικού συγκροτήματος για την παρουσίαση συλλογικού βιβλίου αφιερωμένου στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ παράλληλα καταγγέλλονται αυστηροί περιορισμοί στις φετινές επετειακές εκδηλώσεις.
Πρόκειται για τον τόμο «Τότε και τώρα: Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα – 34 φωνές», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος και συγκεντρώνει μαρτυρίες μελών της λεγόμενης «παρέας της Παρασκευής», μιας ομάδας παλιών φοιτητών που επανασυνδέθηκαν από το 2023, επιδιώκοντας να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη του Νοέμβρη του 1973, ενώ τα συγγραφικά δικαιώματα θα διατεθούν στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων κι Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-1974.
Οι συντελεστές είχαν ζητήσει εγγράφως την αίθουσα «Λύσανδρος Καυταντζόγλου» του κτιρίου Αβέρωφ, ωστόσο, όπως υποστηρίζουν, δεν έλαβαν γραπτή απάντηση και ενημερώθηκαν προφορικά έπειτα από 15 ημέρες ότι η εκδήλωση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο μετά το επετειακό τριήμερο, απόφαση την οποία συνδέουν με τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στον εορτασμό επικαλούμενοι λόγους ασφάλειας.
Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε τελικά στο ιστορικό κτίριο του παλαιού Χημείου, στην οδό Σόλωνος, όπου διαβάστηκε δημόσια η καταγγελία και συγκεντρώθηκαν υπογραφές συμπαράστασης, με τους συντάκτες της να υποστηρίζουν ότι η στάση της πρυτανικής αρχής προσβάλλει τόσο τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη δικτατορία όσο και τη συλλογική ιστορική μνήμη.
Η καταγγελία των «34 φωνών»
«Όταν τον Οκτώβριο του 2026 τυπώθηκε το βιβλίο Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα. 34 φωνές, όλοι όσοι στήριξαν αυτό το εγχείρημα θεωρούσαμε αυτονόητο ότι ο φυσικός χώρος για την πρώτη δημόσια παρουσίασή του θα ήταν το Πολυτεχνείο.
Έτσι, ζητήσαμε γραπτώς την παραχώρηση της αίθουσας «Λύσανδρος Καυταντζόγλου» του κτιρίου Αβέρωφ για τη σημερινή εκδήλωση. Η αίτησή μας δεν κρίθηκε άξια γραπτής απάντησης. Μόνο προφορικά πληροφορηθήκαμε, μετά από 15 μέρες, ότι καμία αίθουσα του ιστορικού συγκροτήματος δεν μας παραχωρείται και, εναλλακτικά, μας προτάθηκε να γίνει η παρουσίαση ΜΕΤΑ τον τριήμερο εορτασμό. Η αιτιολογία-πρόσχημα ήταν οι λόγοι ασφάλειας, δεδομένου ότι στις 13-14/11 το συγκρότημα θα παρέμενε «κλειστό για τις προετοιμασίες της επετείου».
Διόλου άσχετη με αυτή την απόρριψη είναι η πρυτανική απόφαση με την οποία επιβάλλονται πρωτοφανείς χρονικοί, χωρικοί και τεχνικοί περιορισμοί στις εκδηλώσεις του τριημέρου. Παράλληλα, με προκλητική περιφρόνηση και αγένεια, παρακάμπτονται φορείς όπως ο ΣΦΕΑ και οι φοιτητικοί σύλλογοι που ήταν οι παραδοσιακοί συνδιοργανωτές του εορτασμού.
Εδώ και δεκαετίες, με πολλές μορφές και μέσα, επιχειρείται η διαγραφή της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73 από τη συλλογική ιστορική μνήμη: με τη διαστρέβλωση του νοήματός της, με τη χυδαία συκοφάντηση, με την αποσιώπηση, με την καταφυγή στον ιστορικό αναθεωρητισμό, με την ωμή καταστολή. Φέτος δοκιμάζεται ένας νέος τρόπος: η χρονική και χωρική συρρίκνωσή του τριήμερου εορτασμού, ο ασφυκτικός έλεγχοςτης παρουσίας των νέων και του λαού, η υποχρεωτική αλαλία, η επαναφορά του γύψου της επταετίας. Μια μαύρη σελίδα που φέρει πρυτανική υπογραφή και της μέλλεται να παραδοθεί στην καταισχύνη της ιστορίας.
Η άρνηση παραχώρησης αίθουσας του ΕΜΠ για την παρουσίαση ενός βιβλίου δεν αποτελεί μόνο προσβολή για τους 34 συγγραφείς του που έζησαν από πρώτο χέρι την τυραννία της χούντας, αλλά και για όλες και όλους που επιλέγουν να μην ξεχνούν, να αντλούν από τους αγώνες του χθες έμπνευση, δύναμη και γνώση για τους αγώνες του σήμερα.
Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται άδικα στη φυλακή, μας αφορά όλους - Γράφει ο Δημ. Χριστόπουλος
 |
| Φυλακές (φωτογραφία αρχείου) istockphoto |
Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται άδικα στη φυλακή, μας αφορά όλους
Η υπόθεση του Βασίλη Γκόνη και μια καταδίκη που μετατρέπει την άρνηση κατονομασίας ενός προσώπου σε απόδειξη ενοχής, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την έννοια της δίκαιης δίκης.
Η τιμωρία δεν ήταν ποτέ αντίστοιχη με αυτήν που θα υφίστατο ο υπαίτιος εφόσον αναλάμβανε την ευθύνη, αλλά σίγουρα επίπονη καθώς αφορούσε το σύνολο των μαθητών των οποίων η μόνη αμαρτία ήταν ότι δεν «τον έδιναν». Το δίδαγμα είναι το εξής: η μη συνεργασία τιμωρείται.
Δεν είναι της ειδικότητας μου να εκφραστώ για το αν η μέθοδος που ακολουθούνταν ήταν παιδαγωγικά δόκιμη, ούτε είναι της στιγμής. Κάνω όμως τον συνειρμό με μια ποινική δίκη την οποία παρακολούθησα την Παρασκευή 6 και τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στο Εφετείο Αθηνών ως παρατηρητής εκ μέρους της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
Πρόκειται για μια γνωστή υπόθεση που προ διετίας απασχόλησε το πανελλήνιο. Ένας πενηντάχρονος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης καταδικάστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και κατοχή εκρηκτικών, δύο κακουργήματα του Ποινικού Κώδικα, διότι βιντεοσκοπήθηκε άπαξ να πληρώνει το νοίκι μιας αποθήκης αθηναϊκής πολυκατοικίας στην οποία βρέθηκαν εκρηκτικά.
Θα πει κανείς: δηλαδή είναι αδιάφορο για την έννομη τάξη κάποιος να πληρώνει έστω άπαξ το νοίκι ενός χώρου στον οποίο βρίσκεται εγκληματικό υλικό; Η απάντηση είναι προφανώς και όχι, όμως αυτή η πληρωμή, από μόνη της, δεν σημαίνει κάτι εφόσον δεν στοιχειοθετείται ότι υπάρχει και κάποια άλλη σχέση που θεμελιώνει την συμμετοχή στο έγκλημα.
Διότι φυσικά η κατοχή εκρηκτικών είναι έγκλημα, αλλά κατοχή δεν προκύπτει επειδή κάποιος μια φορά πλήρωσε το νοίκι ενός χώρου και τίποτε άλλο.
Κατοχή είναι άλλο πράγμα. Οι λέξεις έχουν ένα νόημα. Οι ιδιοκτήτες της αποθήκης βεβαιώνουν πως ο κατηγορούμενος δεν είναι αυτός που νοίκιασε, ενώ πουθενά μέσα στην αποθήκη δεν βρέθηκε αποτύπωμα ή γενετικό υλικό από το οποίο να προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είχε σχέση με το χώρο.
Ούτε στο σπίτι του βρέθηκε οτιδήποτε που να τον ενοχοποιεί με την εξαίρεση κάποιων βιβλίων που θεωρήθηκαν αποδεικτικό στοιχείο για την τέλεση της εγκληματικής πράξης και κατασχέθηκαν. Ανάμεσά τους, Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο του Καλλιβρετάκη, Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα και Οι Δωσίλογοι του Χαραλαμπίδη, Τα παιδιά της δικτατορίας του Κορνέτη καθώς και μερικά άλλα που φάνηκαν αστυνομικώς ύποπτα. Προκαλεί πολύ δυσάρεστες σκέψεις ότι σήμερα ακόμη, υπάρχουν βιβλία θεωρούνται από την Ελληνική Αστυνομία ενοχοποιητικό υλικό.
Ο Βασίλης Γκόνης (γράφω το όνομά του διότι ο ίδιος έχει δημοσίως τοποθετηθεί για το θέμα σε επιστολή του στην Εφημερίδα των Συντακτών, 28.2.2025), βρέθηκε λοιπόν στο εδώλιο του Εφετείου με ένα φάντασμα να στοιχειώνει την έδρα, όπως και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Αυτό της ταυτότητας του προσώπου για το οποίο πλήρωσε το νοίκι.
Η όλη διαδικασία, ρητά ή άρρητα, στρέφονταν γύρω από αυτό το φάντασμα: αφού ο κατηγορούμενος δεν δίνει το όνομα, σημαίνει ότι είναι ένοχος. Αυτουργός, ούτε καν συνεργός!
H αβάσταχτη χυδαιότητα της κυβερνητικής καμπάνιας “Γιορτές για όλους” - Γράφει η Δήμητρα Μυρίλλα
H αβάσταχτη χυδαιότητα της κυβερνητικής καμπάνιας “Γιορτές για όλους”
«Τα ελεήμονα ψίχουλα κρατούν τον άνθρωπο ζωντανό απλώς για να συνεχίσει να λιμοκτονεί» (Οσκαρ Ουάϊλντ)
Η κυβερνητική καμπάνια μείωσης τιμών εν’ όψει Χριστουγέννων που τιτλοφορείται «Γιορτές για όλους» είναι ίσης χυδαιότητας και κυνισμού όσο και η περίφημη Μητσοτάκειος ρήση: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια την ανθρώπινη ελευθερία».
Κι αφού μια κοινωνία χωρίς ανισότητες είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση, άρα η φτώχεια είναι φυσικό φαινόμενο και επομένως οι άνθρωποι που δεν ψοφολογάνε από την ανέχεια και την πείνα είναι κάτι … σαν φυσική ανορθογραφία, η κυβέρνηση έρχεται να υψωθεί και να δοξαστεί ως «μέγας» φιλάνθρωπος και ελεήμων.
Διότι, πραγματικά ελεύθερος είναι εκείνος που δεν έχει να πάρει ρύζι και περιμένει από την κυβέρνηση να του το μειώσει 5% ενώ έχει ήδη ανέβει 40%!
Ισως, μάλιστα, αυτή η καμπάνια είναι ακόμα πιο χυδαία καθώς κατά πλήρη αντιστοιχία με την «ελευθερία» να μην μπορεί μία οικογένεια να κάνει Χριστούγεννα, η κυβέρνηση αποδέχεται πλήρως τις συνθήκες ραγδαίας και ακραίας φτωχοποίησης. Και όχι μόνο τις αποδέχεται, αλλά τις παίζει και στο χρηματιστήριο των επιτυχημένων επικοινωνιακών τρικ.
Πρόκειται για την πολιτική έκφραση μιας τόσο σάπιας συνείδησης – και αυτό δεν αντιβαίνει καθόλου στη δική τους τελικά απάνθρωπη φύση – που αδυνατεί να κατανοήσει την αναίδεια και την προσβολή που διαπράττεται προς έναν λαό που δουλεύει με όλες του τις ψυχικές και σωματικές δυνάμεις – στην πραγματικότητα με υπερβάλλουσες δυνάμεις – για να καταλήξει να του βάζει ο Μητσοτάκης στο πανέρι της ελεημοσύνης γάλα, βούτυρο, γιαούρτια, τυριά, αλεύρι, ζυμαρικά και ρύζι, κρέας, σοκολάτες…
Μόνο σοκολάτες για τα παιδιά, διότι οι «συμφωνίες» που συνάπτει με τους σουπερμακετάδες είναι πρακτικά αδύνατον να συναφθούν και με τον Αη Βασίλη.
Σημειωτέον, τα υπερκέρδη τους – των σουπερμαρκετάδων – ουδόλως παραβιάζουν την ανθρώπινη φύση καθώς όσο φυσικό είναι από το ένα τραπέζι να λείπει το ρύζι, άλλο τόσο φυσικό είναι στο άλλο τραπέζι να περισσεύουν οι αστακοί. Δηλαδή, φυσική ισορροπία.
Πάντως, η κυβέρνηση ας μη μπει στον κόπο να μειώσει την τιμή και στο κουτόχορτο… Δεν θα το αγοράσουμε…
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)