Σύρος / Καταγγελία από τον Σύλλογο Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου: "Κάτω τα χέρια από το Σωματείο και τους Εργαζόμενους! Η τρομοκρατία και η προσπάθεια φίμωσης δεν θα περάσουν!" - Παράσταση διαμαρτυρίας την Πέμπτη 13/8

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

 

Κάτω τα χέρια από το Σωματείο και τους Εργαζόμενους!

 

Η τρομοκρατία και η προσπάθεια φίμωσης δεν θα περάσουν!

 

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου Εργαζομένων καταγγέλλει απερίφραστα τη νέα, πρωτοφανή, για την σύγχρονη ιστορία του Νοσοκομείου Σύρου, επίδειξη αυταρχισμού της Διοίκησης του Νοσοκομείου: τη στοχοποίηση της Προέδρου του Σωματείου και την εμπλοκή της σε διαδικασία Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ) για δηλώσεις της σε τοπικά ΜΜΕ!

Το τελευταίο διάστημα, η Διοίκηση έχει επιδοθεί σε ένα μπαράζ ενεργειών εκφοβισμού και φίμωσης του προσωπικού, με μοναδικό στόχο να υποτάξει τους εργαζόμενους, να αποτρέψει τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους και να αποκρύψει από τους πολίτες της περιοχής τη δραματική κατάσταση και τα οξυμένα προβλήματα του Νοσοκομείου.

Συγκεκριμένα καταγγέλλουμε:

1. Την αδικαιολόγητη και αιφνιδιαστική μετακίνηση 19 εργαζομένων της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας, που προκάλεσε προσωρινή δυσλειτουργία σε πολλά τμήματα, χωρίς κανένα ουσιαστικό όφελος για τη λειτουργία του νοσοκομείου. Υπενθυμίζουμε ότι οι αποφάσεις της Διοίκησης οφείλουν να είναι ΑΙΤΙΟΛΟΓΗΜΕΝΕΣ

2. Το «κόψιμο» κανονικών αδειών προσωπικού που είχαν ήδη εγκριθεί από τους προϊσταμένους, χωρίς καμία αιτιολογία. Υπενθυμίζουμε ότι η διαρκής υποστελέχωση δεν αποτελεί «έκτακτη ανάγκη», αλλά αποτέλεσμα των πολιτικών τους

3. Την απαράδεκτη κλήση εργαζομένου από τη διευθύνουσα ώστε να δώσει εξηγήσεις για όσα είπε στο πλαίσιο γενικής συνέλευσης του σωματείου. Πράξη που αποτελεί ευθεία παρέμβαση στα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων.

4. Τις ευθείες απειλές προς το προσωπικό για εκχώρηση των υπηρεσιών τους σε ιδιωτικές εταιρείες (εργολάβους).

Η Διοίκηση οφείλει να καταλάβει ότι η πραγματική ηγεσία δεν επιβάλλεται με τον αυταρχισμό και τις απειλές. Ο φόβος έχει «κοντά ποδάρια» και παράγει μόνο αμφίβολα και επικίνδυνα αποτελέσματα. Μια διοίκηση που σέβεται τον ρόλο της εμπνέει το προσωπικό, στηρίζει τους εργαζόμενους στο δύσκολο έργο τους και επιλύει τα προβλήματα αντί να τα συγκαλύπτει.

Παράλληλα δείχνει να μην αντιλαμβάνεται ότι με αυτές τις πρακτικές επιδεινώνει την κατάσταση: αφενός ωθεί τους εργαζόμενους που υπηρετούν σήμερα να αποχωρήσουν με κάθε τρόπο, αφετέρου καθιστούν το Νοσοκομείο μας περισσότερο απωθητικό για νέες προσλήψεις.

Η διενέργεια ΕΔΕ και η κλήση της Προέδρου του Σωματείου επειδή ανέδειξε τα προβλήματα στα ΜΜΕ αποτελεί το αποκορύφωμα αυτής της τακτικής. Η Διοίκηση, αντί να λύνει τα προβλήματα, επιχειρεί να τα κρύψει κάτω από το χαλί, εγκαθιδρύοντας καθεστώς τρομοκρατίας.

Δηλώνουμε ξεκάθαρα προς κάθε κατεύθυνση:

Οι προσπάθειες εκφοβισμού θα πέσουν στο κενό. Αυτές οι ενέργειες μας κάνουν ακόμα πιο συσπειρωμένους, πιο αποφασιστικούς και πιο δυνατούς. Δεν τρομοκρατούμαστε, δεν σιωπούμε!

• Απαιτούμε την άμεση παύση της αυταρχικής και εκφοβιστικής συμπεριφοράς της Διοίκησης, την ακύρωση της ΕΔΕ και κάθε προσπάθειας πειθαρχικής ή διοικητικής δίωξης σε βάρος της Προέδρου και των εργαζομένων, την πλήρη και διαφανή αιτιολόγηση κάθε διοικητικής απόφασης, καθώς και τον πλήρη σεβασμό των αδειών του προσωπικού.

• Συνεχίζουμε τον αγώνα για ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και δημόσια, δωρεάν υγεία για όλους.

• Καλούμε τα σωματεία εργαζομένων και τους φορείς του νησιού μας να καταδικάσουν την απαράδεκτη ενέργεια μεθόδευσης συνδικαλιστικής δίωξης της Διοίκησης του Νοσοκομείου.

• Καλούμε τους συναδέλφους σε παράσταση διαμαρτυρίας την Πέμπτη 13-8-26 και ώρα 12:00 

Απόρρητα έγγραφα αποκαλύπτουν μεταφορές εξοπλισμού στο Ισραήλ μέσω Κύπρου

Πηγή: declassified UK μέσω info-war.gr

Η Βρετανία έχει χρησιμοποιήσει την αεροπορική βάση της στην Κύπρο για τη μυστική μεταφορά ευαίσθητου εξοπλισμού, χωρίς η διακίνησή του να υπόκειται σε έλεγχο, όπως αποκαλύπτουν αποχαρακτηρισμένα βρετανικά έγγραφα.

Σε έγγραφο του 1993, το οποίο παρέμενε μέχρι πρότινος απόρρητο, το βρετανικό Υπουργείο Άμυνας (MoD) ανέφερε ότι η RAF Ακρωτηρίου διαδραματίζει «καίριο ρόλο στην υποστήριξη των δραστηριοτήτων πληροφοριών και επικοινωνιών Προτεραιότητας 1, Κατηγορίας Α» στην Κύπρο. Στο ίδιο έγγραφο σημειώνεται ότι «αυτή η ασφαλής αεροπορική βάση επιτρέπει στο Υπουργείο Άμυνας και σε άλλα κυβερνητικά τμήματα [OGD] να μεταφέρουν ευαίσθητο εξοπλισμό προς και από την Κύπρο μυστικά και χωρίς έλεγχο».

Η Κύπρος είναι «μία από τις λίγες περιοχές όπου το Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να έχει ουσιαστική και μοναδική συνεισφορά στην ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και ΗΠΑ», έγραψε αξιωματούχος του Υπουργείου Άμυνας σε άλλο έγγραφο του 1993. Ο λόγος, σύμφωνα με το έγγραφο, ήταν ότι «η γεωγραφική της θέση παρέχει πρόσβαση σε ορισμένους στόχους συλλογής πληροφοριών που δεν είναι προσβάσιμοι με άλλον τρόπο», χωρίς ωστόσο να διευκρινίζεται ποιοι ήταν αυτοί οι στόχοι.

Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο βρίσκονται σε απόσταση μόλις 120 μιλίων από τον Λίβανο και 220 μιλίων από τη Γάζα.

Η αποκάλυψη έρχεται την ώρα που η Βρετανία σχεδιάζει να εγκαταστήσει 136 νέες στρατιωτικές κεραίες στο Ακρωτήρι, δεσμεύοντας 450.000 τετραγωνικά μέτρα ελώδους γης, η οποία χρησιμοποιείται σήμερα από Κυπρίους εντός της λεγόμενης Περιοχής Κυρίαρχων Βάσεων. Μιλώντας το Σάββατο κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας έξω από τη RAF Ακρωτηρίου, ο δήμαρχος Κουρίου, Παντελής Γεωργίου, δήλωσε στο Declassified ότι οι βρετανικές αρχές είχαν αυξήσει σιωπηλά τον αριθμό στύλων από τους αρχικά προβλεπόμενους 20. «Σίγουρα προσπάθησαν να αποκρύψουν πληροφορίες» σχετικά με την πραγματική έκταση του έργου, δήλωσε ο Γεωργίου.

«Στρατηγική αεροπορική βάση»

Το Ακρωτήρι χρησιμοποιήθηκε από τη Βρετανία για εκατοντάδες πτήσεις επιτήρησης πάνω από τη Γάζα, προς υποστήριξη των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας. Η βρετανική κυβέρνηση υποστηρίζει ότι οι πτήσεις είχαν αποκλειστικό σκοπό να συμβάλουν στον εντοπισμό των ομήρων που κρατούσε η Χαμάς.

Τα έγγραφα, τα οποία είναι διαθέσιμα στα Εθνικά Αρχεία της Βρετανίας, αν και ορισμένα παραμένουν εν μέρει λογοκριμένα, υποδηλώνουν ότι η βάση στην Κύπρο ενδέχεται να διαδραμάτισε μεγαλύτερο ρόλο στις βρετανικές επιχειρήσεις από εκείνον που είχε έως τώρα γνωστοποιήσει η κυβέρνηση.

Η αποκάλυψη αυτή αναμένεται να ενισχύσει περαιτέρω τις υποψίες ότι η Κύπρος χρησιμοποιήθηκε από τη Βρετανία για τη συγκαλυμμένη παροχή πρόσθετης υποστήριξης στον τομέα των πληροφοριών ή για τη μεταφορά όπλων προς το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας, όπως είχε αναφέρει η εφημερίδα Haaretz τον Οκτώβριο του 2023. Η Haaretz είχε επισημάνει τότε ότι περισσότερα από 40 αμερικανικά μεταγωγικά αεροσκάφη, 20 βρετανικά μεταγωγικά αεροσκάφη και επτά βαρέα μεταγωγικά ελικόπτερα είχαν πετάξει προς τη RAF Ακρωτηρίου, μεταφέροντας εξοπλισμό, όπλα και προσωπικό.

Κυβερνητικό νομοσχέδιο για ανοιχτά Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ): Παγίδα για μισθούς και ταμεία - Πώς λειτουργούν ως μηχανισμός υποκατάστασης του δημόσιου ασφαλιστικού πυλώνα

Παγίδα για μισθούς και ταμεία τα ανοιχτά ΤΕΑ

Πώς λειτουργούν ως μηχανισμός υποκατάστασης του δημόσιου ασφαλιστικού πυλώνα.

Τζώρτζης Ρούσσος

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη προσπαθεί να πείσει ότι τα ανοιχτά Ταμεία Επαγγελματικής Ασφάλισης (ΤΕΑ) είναι προς το… καλό των μικρομεσαίων επιχειρήσεων (ΜμΕ) και των εργαζομένων σε αυτά. Το νέο πόνημα της υπουργού Εργασίας Νίκης Κεραμέως που αναμένεται να ψηφιστεί ως το τέλος Αυγούστου φιλοδοξεί, σύμφωνα με το κυβερνητικό αφήγημα, να άρει ένα από τα σημαντικότερα εμπόδια για τη συμμετοχή των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, του 95% δηλαδή του ελληνικού επιχειρείν που απασχολεί περίπου το 87% του κόσμου της μισθωτής εργασίας, στην επαγγελματική ασφάλιση.

Είναι όμως έτσι τα πράγματα; Μήπως τελικά αποτελεί έναν νέο βρόχο που θα πνίξει τους μικρομεσαίους και όλους όσοι εργάζονται σε αυτούς; Το Documento τραβάει την κουρτίνα των πανηγυρισμών και αποκαλύπτει ακόμη ένα εφεύρημα των Μητσοτάκη και Κεραμέως για να πλήξουν τη μικρομεσαία επιχειρηματικότητα, αφήνοντας την κοινωνία στα νύχια της αισχροκέρδειας των μεγάλων και του πληθωρισμού της απληστίας.

Η μεγάλη οφθαλμαπάτη

Πίσω από τη λαμπερή βιτρίνα της κυβερνητικής προπαγάνδας, το νομοσχέδιο της υπουργού Εργασίας Ν. Κεραμέως επιχειρεί να πλασάρει τα ανοιχτά ΤΕΑ ως σωτήρια μεταρρύθμιση εκσυγχρονισμού. Ο ισχυρισμός του οικονομικού επιτελείου είναι απλός: καταργώντας τα εμπόδια ίδρυσης αυτόνομων ταμείων και επιτρέποντας την είσοδο σε μικρομεσαίες επιχειρήσεις, η πρόσβαση στην επαγγελματική αποταμίευση «διευκολύνεται».

Πρόκειται για θεμελιώδη παραμόρφωση της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας. Η κυβέρνηση προσποιείται ότι αντιμετωπίζει το πρόβλημα ως ζήτημα γραφειοκρατίας, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για αμιγώς οικονομικό πρόβλημα ρευστότητας και επιβίωσης.

Η τεράστια πλειονότητα των ελληνικών μικρομεσαίων επιχειρήσεων –αντιπροσωπεύουν το 98% του επιχειρηματικού ιστού– δεν απείχε από την επαγγελματική ασφάλιση επειδή δυσκολευόταν να συντάξει ένα καταστατικό.

Απείχε επειδή πνίγεται καθημερινά από το δυσβάσταχτο μη μισθολογικό κόστος: τις υψηλές τιμές ενέργειας, τις καθηλωμένες ταμειακές ροές, τον ακριβό τραπεζικό δανεισμό και τα συρρικνωμένα περιθώρια κέρδους. Για να έχουμε το μέτρο και σύμφωνα με τα στοιχεία από τον eΕΦΚΑ, σε σύνολο 1,3 εκατ. επαγγελματικών ΑΦΜ κάθε τύπου (ατομικές επιχειρήσεις που βαρύνονται με τον δυσβάσταχτο τεκμαρτό φόρο Χατζηδάκη και εταιρειών) μόλις οι 332.547 έχουν μητρώο εργοδότη, δηλαδή απασχολούν προσωπικό. Εξ αυτών η συντριπτική πλειονότητα, άνω του 98%, απασχολεί προσωπικό μικρότερο των 20 μισθωτών.

Η μετάβαση από το μοντέλο «αδυνατώ να ιδρύσω δικό μου ΤΕΑ» στο μοντέλο «μπορώ να ενταχθώ σε ένα ανοιχτό ΤΕΑ» δεν αφαιρεί το βάρος· απλώς αλλάζει τη μορφή του. Αν και το αρχικό κόστος ίδρυσης και η άμεση γραφειοκρατία μειώνονται, το πραγματικό οικονομικό κόστος παραμένει ακέραιο. Η εργοδοτική χρηματοδότηση, οι συνδρομές συμμετοχής, οι υποχρεώσεις διαρκούς παρακολούθησης, καθώς και οι αναγκαίες λογιστικές, φοροτεχνικές και συμβουλευτικές υπηρεσίες συνεχίζουν να βαραίνουν την επιχείρηση. Για μια μονάδα που απασχολεί πέντε ή δέκα εργαζομένους οι δαπάνες αυτές παραμένουν χαοτικά δυσανάλογες.

Η βίαιη προώθηση των ανοιχτών ΤΕΑ χωρίς αντισταθμιστικούς μηχανισμούς εισάγει έναν επικίνδυνο μηχανισμό αθέμιτου ανταγωνισμού στην αγορά εργασίας. Οι μεγάλες εταιρείες και οι πολυεθνικοί όμιλοι διαθέτουν την κεφαλαιακή επάρκεια, τα οργανωμένα τμήματα ανθρώπινου δυναμικού και την κερδοφορία που τους επιτρέπουν να προσφέρουν γενναιόδωρες συνταξιοδοτικές εισφορές ως έξτρα παροχή. Αντίθετα μια μικρή οικογενειακή ή εμπορική επιχείρηση αδυνατεί αντικειμενικά να ακολουθήσει αυτόν τον ρυθμό. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: η δήθεν «προαιρετική» συμμετοχή μετατρέπεται σε καταναγκαστικό εργαλείο της αγοράς. Οι μεγάλες επιχειρήσεις θα απορροφούν το πιο εξειδικευμένο και παραγωγικό προσωπικό, αφήνοντας τις ΜμΕ σε καθεστώς μόνιμης αδυναμίας προσέλκυσης στελεχών. Αντί το νομοσχέδιο να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ πολυεθνικών και μικρών εργοδοτών, διευρύνει τις ανισότητες και σπρώχνει τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας στο περιθώριο.

Παράλληλα δημιουργείται μια βαθιά κοινωνική αδικία ανάμεσα στους ίδιους τους εργαζομένους. Η μελλοντική συνταξιοδοτική επάρκεια παύει να αποτελεί οικουμενικό δικαίωμα που εγγυάται η κοινωνική ασφάλιση και μετατρέπεται σε συνάρτηση του μεγέθους και της οικονομικής επιφάνειας του εργοδότη. Εργαζόμενοι στον ίδιο κλάδο θα βρεθούν να απολαμβάνουν τελείως διαφορετικές παροχές, διαμορφώνοντας ένα τοπίο ακραίου κατακερματισμού.

Αλλοθι για μη αυξήσεις

Η διεθνής εμπειρία από την εφαρμογή κεφαλαιοποιητικών συνταξιοδοτικών συστημάτων κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για ακόμη μία παράπλευρη απώλεια: την υποκατάσταση των πραγματικών μισθολογικών αυξήσεων.

Ο κ.Γιαννακόπουλος, ο ναζί Κασιδιάρης και η Ιστορία - Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο κ.Γιαννακόπουλος, ο ναζί Κασιδιάρης και η Ιστορία

  ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Πριν από λίγες μέρες ο φαρμακοβιομήχανος και πρόεδρος του μπασκετικού Παναθηναϊκού κ.Δημήτρης Γιαννακόπουλος, δήλωσε: 

«Οι απόψεις μου είναι πιο κοντά στις απόψεις του κ. Κασιδιάρη. Βεβαίως και είναι. Αλλά για εμένα… μου ψιλοκεντρίζει λίγο. Εγώ είμαι πιο δεξιός, πολύ πιο δεξιός»…

Δικαίωμα του κ.Γιαννακόπουλου να αυτοπροσδιορίζεται πολιτικά όπως επιθυμεί και όπως του ταιριάζει. Δικαίωμά του να το διαλαλεί, κιόλας. Και δικαίωμα δικό μας να λαμβάνουμε υπόψη μας τον δημόσιο λόγο (άλλωστε να τον λαμβάνεις υπόψη σου δεν είναι ο σκοπός του δημόσιου λόγου;) και να συμμετέχουμε στον “διάλογο”, ειδικά όταν αυτός αφορά στο μεγαλύτερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, δηλαδή στον ναζισμό, δεδομένου ότι ο Κασιδιάρης είναι ένα τελεσίδικα καταδικασμένο ναζιστόμουτρο, και ακόμα πιο ειδικά όταν βρισκόμαστε σε μια χώρα με τοπωνύμια όπως “Καλάβρυτα”, “Βιάννος”, “Χορτιάτης”, “Δίστομο”, “Καισαριανή”. 

Η Ιστορία, λοιπόν, έχει αποφανθεί και για το ασύλληπτο των εγκλημάτων του ναζισμού, αλλά και για τις δυνάμεις που επέτρεψαν να ζήσει η ανθρωπότητα μια τέτοια θηριωδία. Και είναι τραγικά επίκαιρο να μην ξεχνιέται ότι αυτές οι δυνάμεις, που στάθηκαν δίπλα και πίσω από τον Χίτλερ, και δεν κάθισαν ποτέ στο εδώλιο και παρούσες παραμένουν.

• Στο εδώλιο δεν κάθισε ποτέ η «Κρουπ».  Η πολυεθνική «Κρουπ», που τροφοδοτούσε όλη την πολεμική μηχανή του Χίτλερ, αλλά  η έπαυλη του ιδιοκτήτη της όλως περιέργως έμεινε ανέπαφη όταν οι Αμερικάνοι ισοπέδωναν το Εσσεν.  Ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων, ο «κύριος» Κρουπ, έλεγε  ότι  «ο Εθνικοσοσιαλισμός  απελευθέρωσε τον Γερμανό εργάτη από τη μέγγενη ενός δόγματος(σ.σ. του κομμουνιστικού δόγματος)». Ο «κύριος» Κρουπ  έλεγε ότι «ο Αδόλφος Χίτλερ μετέτρεψε τον εργάτη σε πειθαρχημένο στρατιώτη της εργασίας και σε σύντροφο των βιομηχάνων». Ο «κύριος» Κρουπ το 1940 παρέλαβε από τα χέρια του Χίτλερ το χρυσό παράσημο του ναζιστικού κράτους. Η σημερινή Κρουπ είναι αυτή στην οποία οι κυβερνήσεις της Ελλάδας έχουν ξεπουλήσει τα ναυπηγεία της χώρας. Μόνο από ένα εργοστάσιο της «Κρουπ», της σημερινής «Κρουπ» με τις 670 θυγατρικές σε όλο τον κόσμο, οι ναζί χρηματοδοτήθηκαν μέχρι το 1945 με το ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 4,7 εκατ. μάρκων.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ντόιτσε Μπανκ».  Η «Ντόιτσε Μπανκ» της Μέρκελ και του Σόιμπλε, που έχει  αναλάβει το   ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας ως σύμβουλος των ελληνικών κυβερνήσεων, είναι η ίδια «Ντόιτσε Μπανκ» που χρηματοδότησε τη δημιουργία και λειτουργία των ναζιστικών φούρνων του Άουσβιτς.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Ζήμενς».  Η «Ζήμενς»,  με την οποία έκαναν εξωδικαστικό συμβιβασμό οι ελληνικές κυβερνήσεις  για τις μίζες, είναι η ίδια «Ζήμενς» που έλυνε και έδενε επί φασίστα Μεταξά. Με πρόταση και χρηματοδότηση του επικεφαλής της «Ζήμενς» στην Αθήνα, συγκροτήθηκαν τα Τάγματα Ασφαλείας το 1943.
• Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 25 από τους μεγαλύτερους βιομήχανους της Γερμανίας, αυτοί που το 1933 τροφοδότησαν το αποκαλούμενο και «Ταμείο του Χίτλερ» με το αστρονομικό για την εποχή ποσό των 3 εκατ. μάρκων. Ήταν στις εκλογές του ’33 που οι Ναζί πήραν το 44% των ψήφων.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η ελβετική «Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών». Ο πρόεδρός της, ο τραπεζίτης Σαχτ, ήταν ο υπουργός Οικονομικών του Χίτλερ από το 1934.
• Στο εδώλιο δεν κάθισε η «Φάρμπεν». Το τεραστίων διαστάσεων βιομηχανικό συγκρότημα της «Φάρμπεν» κατασκευάστηκε από κρατούμενους του Άουσβιτς . Περισσότεροι από 25.000 άνθρωποι  πέθαναν στη διάρκεια της κατασκευής του. Στη «Φάρμπεν» δούλευαν 85.000 κρατούμενοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η «Φάρμπεν» κατασκεύασε το Κυκλώνιο B. Ηταν το αέριο που χρησιμοποιήθηκε για την εξόντωση χιλιάδων ανθρώπων στα κρεματόρια. Ένα από τα ονόματα με τα οποία κυκλοφορεί σήμερα η «Φάρμπεν» είναι το όνομα «Μπάγερ».
• Στο εδώλιο δεν κάθισαν οι 45 από τους μεγαλύτερους Γερμανούς βιομήχανους  που στις επιχειρήσεις τους στέλνονταν για καταναγκαστική εργασία οι κρατούμενοι από το Μαουτχάουζεν.

 Στο εδώλιο δεν κάθισαν:

• Η αμερικανική πολυεθνική  «ΙΒΜ». Η οργάνωση των 78 ναζιστικών στρατοπέδων  εξόντωσης έγινε με τεχνολογία της «IBM». Ο πρόεδρος της «IBM», ο T. Watson,  τιμήθηκε από το Γ’ Ράιχ με το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού, το 1937. Ηταν η μεγαλύτερη τιμή που μπορούσε να αποδώσει το ναζιστικό καθεστώς σε μη Γερμανό πολίτη. 
• Η αμερικάνικη πολυεθνική «ΙΤΤ». Ηταν αυτή που μεταξύ άλλων οργάνωσε το σύστημα πληροφοριών του γερμανικού στρατού, που συμμετείχε στον σχεδιασμό βομβών και  βομβαρδιστικών για λογαριασμό της ναζιστικής αεροπορίας.
• Η «Standard Oil». Η «Standard Oil», των συμφερόντων Ροκφέλερ, στη διάρκεια του πολέμου, εκτός από τους συμμάχους προμήθευε με καύσιμα και τον Άξονα.
• Η «General Motors». Χιλιάδες θωρακισμένα αυτοκίνητα, φορτηγά και τανκς για τον γερμανικό στρατό κατασκευάστηκαν από την «General Motors». Αλλά «ό,τι συμφέρει την General Motors’ συμφέρει την Αμερική», όπως έλεγε κι ο Αϊζενχάουερ. Το αμερικανικό κράτος αποζημίωσε  με  33 εκατ. δολάρια την «General Motors» για τις ζημιές που υπέστησαν τα εργοστάσιά της σε Γερμανία και Αυστρία στον πόλεμο. Ήταν τα εργοστάσια που κατασκεύαζαν τανκς για τον Χίτλερ.
• Η  «Ford». Το 1/3 των φορτηγών της Βέρμαχτ το κατασκεύασε η αμερικανική πολυεθνική «Ford».  Οι μισοί «εργαζόμενοι» της εταιρείας ήταν σκλάβοι από στρατόπεδα συγκέντρωσης.  Ο πρόεδρος της «Ford», ο «κύριος» Ford, το 1938 γιόρτασε τα 75^αγενέθλιά του παραλαμβάνοντας από τους Γερμανούς πρόξενους στο Ντιτρόιτ το μετάλλιο του Μεγάλου Σταυρού της Γερμανικής Τάξης του Αετού. 
• Η τράπεζα «UBC». Ήταν από τους  μεγαλύτερους χρηματοδότες του ναζιστικού καθεστώτος. Πρόεδρός της ήταν ο «κύριος» Πρέσκοτ Μπους. Πατέρας και παππούς δυο κατοπινών αμερικανών προέδρων.

Ο κατάλογος είναι μακρύς. Τα παραπάνω είναι απλώς ενδεικτικά.

Σε κάθε περίπτωση: Κανένα από τα στελέχη των εταιρειών δυτικών συμφερόντων δεν τιμωρήθηκε ποτέ μετά τον πόλεμο για τις σχέσεις του με τον ναζισμό. Τα αδικήματά τους παραγράφηκαν.

Ισραηλινοί έποικοι χρησιμοποιούν κτηνοτροφικά φυλάκια για να καταλάβουν τεράστιες εκτάσεις παλαιστινιακής γης, να εκτοπίσουν κοινότητες και να επαναχαράξουν την κατεχόμενη Δυτική Όχθη. (Σχεδιασμός: PC)

Πρόβατα, drones και όπλα: Το νέο μοντέλο του Ισραήλ για την αρπαγή παλαιστινιακής γης

Ενοπλοι έποικοι χρησιμοποιούν κτηνοτροφία, απομονωμένα φυλάκια και κρατική υποστήριξη για να καταλάβουν παλαιστινιακή γη και να αναδιαμορφώσουν θεμελιωδώς την κατεχόμενη Δυτική Όχθη.

Η κατάληψη της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης από το Ισραήλ πραγματοποιείται ολοένα και περισσότερο όχι μόνο μέσω στρατιωτικών διαταγών, οικιστικών συγκροτημάτων και κατασκευών από σκυρόδεμα, αλλά μέσω κάτι πολύ πιο απλού: μιας σκηνής, ενός κοπαδιού ζώων, ενός οχήματος με κίνηση στους τέσσερις τροχούς και, ολοένα και περισσότερο, ενός drone επιτήρησης.

Έρευνα που δημοσίευσε το Quds News Network το Σάββατο εξετάζει την ταχεία ανάπτυξη των λεγόμενων «κτηνοτροφικών αγροκτημάτων», περιγράφοντάς τα ως μέρος ενός οργανωμένου εποικιστικού συστήματος, ικανού να επεκτείνει τον ισραηλινό έλεγχο σε εκτεταμένες περιοχές παλαιστινιακής γης, απαιτώντας παράλληλα συγκριτικά λίγες υλικές υποδομές.

Στο επίκεντρο αυτής της επέκτασης βρίσκονται ομάδες που συνδέονται με τη λεγόμενη «Νεολαία των Λόφων», νεαροί ισραηλινοί έποικοι, η παρουσία των οποίων σε απομονωμένους λόφους έχει ιστορικά παρουσιαστεί ως περιθωριακό φαινόμενο που δρα εκτός των επίσημων ισραηλινών θεσμών.

Η έρευνα, ωστόσο, υποστηρίζει ότι η πραγματικότητα επί του πεδίου έχει εξελιχτεί πολύ πέρα από τις αυθόρμητες ενέργειες εξεγερμένων εποίκων.

Μέσω των κτηνοτροφικών φυλακίων, οι έποικοι μπορούν να δημιουργήσουν ένα μικρό φυσικό προγεφύρωμα και στη συνέχεια να εμποδίζουν σταδιακά τους παλαιστίνιους αγρότες και βοσκούς να έχουν πρόσβαση στις γύρω εκτάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ο αποτελεσματικός εδαφικός έλεγχος χωρίς να απαιτείται επίσημη διαταγή κατάσχεσης.

Ο ερευνητής ισραηλινών υποθέσεων Δρ. Αντνάν Ναΐμ περιέγραψε τον μηχανισμό ως θεμελιωδώς διαφορετικό από τη συμβατική επέκταση των εποικισμών.

«Ο κτηνοτροφικός εποικισμός είναι ένα μοντέλο που υπερβαίνει την παραδοσιακή επέκταση. Δεν απαιτεί τεράστιες επενδύσεις, αλλά ξεκινά με μια σκηνή, ένα τροχόσπιτο και ένα κοπάδι προβάτων, ενώ η γύρω περιοχή σταδιακά μετατρέπεται σε ζώνη αποτελεσματικού ελέγχου».

Τα ίδια τα ζώα, εξήγησε, δεν αποτελούν τον στόχο.

«Η ιδέα δεν είναι η ίδια η εκτροφή ζώων, αλλά η χρήση της βόσκησης για την επιβολή τετελεσμένων».

Μόλις οι Παλαιστίνιοι αγρότες εκφοβιστούν ή εμποδιστούν να φτάσουν στην ιδιοκτησία τους, δήλωσε ο Ναΐμ, η γη ουσιαστικά περνά υπό τον έλεγχο των εποίκων «χωρίς να χρειάζεται επίσημη απόφαση κατάσχεσης».

Η στρατηγική αυτή, υποστήριξε, επιτρέπει στο Ισραήλ να επεκτείνει τον εδαφικό του έλεγχο με ελάχιστο κόστος, ενώ παράλληλα ερημώνει τις αγροτικές περιοχές των Παλαιστίνιων και δημιουργεί πραγματικότητες που καθίσταται ολοένα και δυσκολότερο να ανατραπούν.

Τελικά, είπε, λειτουργεί προς την κατεύθυνση «να καταστεί αδύνατη η παλαιστινιακή ζωή στη γη τους, προετοιμάζοντας την πλήρη εκδίωξη».

Από τη Νεολαία των Λόφων στην κυβερνητική πολιτική

Η έρευνα ανιχνεύει τα ιδεολογικά θεμέλια της Νεολαίας των Λόφων σε ριζοσπαστικά ρεύματα εντός του θρησκευτικού σιωνισμού και του καχανισμού.

Πολλοί είναι νεαροί έποικοι, γενικά ηλικίας μεταξύ 14 και 25 ετών, ορισμένοι από τους οποίους έχουν εγκαταλείψει θρησκευτικά εκπαιδευτικά ιδρύματα προτού στραφούν προς απομονωμένα εποικιστικά φυλάκια.

Σύμφωνα με αναφορές, εκπαιδεύονται όχι μόνο στη γεωργία και τις κατασκευές, αλλά και στη σωματική μάχη, στα πυροβόλα όπλα, στην οδήγηση εκτός δρόμου, στη διαχείριση ζώων και στη σύγχρονη τεχνολογία επιτήρησης, συμπεριλαμβανομένων των drones.

Ωστόσο, σύμφωνα με την έρευνα, οι επιχειρήσεις τους πραγματοποιούνται μέσα σε ένα πολύ ευρύτερο πολιτικό και θεσμικό περιβάλλον.

Ενεργειακές υποδομές και δασικές πυρκαγιές: ανάγκη ενσωμάτωσης του κινδύνου στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό - Γράφει η πυρηνική ιατρός, Χάρις Γιαννοπούλου

Ενεργειακές υποδομές και δασικές πυρκαγιές: ανάγκη ενσωμάτωσης του κινδύνου στον περιβαλλοντικό σχεδιασμό, Χάρις Γιαννοπούλου

1. Εισαγωγή

Οι δασικές πυρκαγιές αποτελούν μία από τις σημαντικότερες περιβαλλοντικές και κοινωνικές προκλήσεις της εποχής μας. Η αυξανόμενη συχνότητα και έντασή τους σε πολλές περιοχές του κόσμου καθιστά αναγκαία τη συστηματική μελέτη τόσο των παραγόντων που ευνοούν την εξάπλωσή τους όσο και των αιτίων της αρχικής τους ανάφλεξης. Κατά συνέπεια, η διερεύνηση κάθε πιθανής πηγής ανάφλεξης αποτελεί πλέον βασικό στοιχείο των σύγχρονων πολιτικών πρόληψης.

Στο παραπάνω πλαίσιο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο ρόλος των ενεργειακών υποδομών ως πιθανών πηγών ανάφλεξης. Ο όρος «ενεργειακές υποδομές» χρησιμοποιείται εδώ με ευρεία έννοια. Περιλαμβάνει τα δίκτυα μεταφοράς και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας, τις σχετικές ηλεκτρικές εγκαταστάσεις —όπως υποσταθμούς, μετασχηματιστές και λοιπό ηλεκτρολογικό εξοπλισμό— καθώς και τις εγκαταστάσεις παραγωγής και αποθήκευσης ηλεκτρικής ενέργειας, όπως αιολικές εγκαταστάσεις, φωτοβολταϊκούς σταθμούς και συστήματα αποθήκευσης ενέργειας (BESS). Όπου απαιτείται μεγαλύτερη ακρίβεια, χρησιμοποιούνται οι αντίστοιχοι ειδικότεροι όροι.

Τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα μετά από μια σειρά καταστροφικών πυρκαγιών στις Ηνωμένες Πολιτείες, στην Αυστραλία και σε ευρωπαϊκές χώρες, αυξήθηκε σημαντικά το επιστημονικό ενδιαφέρον για τον ρόλο των ενεργειακών υποδομών στην εκδήλωση των δασικών πυρκαγιών. Έκτοτε η διερεύνηση των μηχανισμών ανάφλεξης που σχετίζονται με τις ενεργειακές υποδομές αποτελεί πλέον αντικείμενο εκτεταμένης επιστημονικής έρευνας και τεχνικής αξιολόγησης.

Η διεθνής βιβλιογραφία δεν αντιμετωπίζει πλέον τα σχετικά συμβάντα ως μεμονωμένες τεχνικές αστοχίες. Αντίθετα, τα εντάσσει σε ένα ευρύτερο πλαίσιο διαχείρισης του κινδύνου, όπου αλληλοεπιδρούν οι ενεργειακές υποδομές, οι κλιματικές συνθήκες, η βλάστηση, η μορφολογία του εδάφους και η ανθρώπινη δραστηριότητα. Στο πλαίσιο τούτο, η αξιολόγηση του κινδύνου πυρκαγιάς δεν αφορά μόνο τις τεχνικές προδιαγραφές και τη λειτουργία των ενεργειακών εγκαταστάσεων, αλλά επεκτείνεται και στις συνέπειες μιας τεχνικής αστοχίας όταν οι εγκαταστάσεις χωροθετούνται μέσα ή κοντά σε ευαίσθητα φυσικά οικοσυστήματα.

Στην Ελλάδα, η συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη σημασία καθώς η χώρα χαρακτηρίζεται από υψηλό κίνδυνο δασικών πυρκαγιών, ενώ παράλληλα βρίσκεται σε εξέλιξη εκτεταμένη ανάπτυξη ενεργειακών υποδομών σε ορεινές περιοχές, νησιά και περιοχές υψηλής οικολογικής αξίας. Οι πρόσφατες πυρκαγιές, στις οποίες διερευνήθηκε ή αποδόθηκε σε ηλεκτρικές εγκαταστάσεις η αιτία έναρξης της πυρκαγιάς, ανέδειξαν ότι το ζήτημα αφορά ιδιαίτερα την ελληνική πραγματικότητα.

Στο άρθρο παρουσιάζονται συνοπτικά τα σημαντικότερα ευρήματα  της πρόσφατης διεθνούς επιστημονικής βιβλιογραφίας για τη σύνδεση των ενεργειακών υποδομών με τις δασικές πυρκαγιές, αναδεικνύονται οι βασικές πηγές κινδύνου που έχουν αναγνωριστεί διεθνώς και εξετάζεται πόσο ο σωρευτικός κίνδυνος πυρκαγιάς από σύνθετα ενεργειακά έργα αξιολογείται επαρκώς κατά τον περιβαλλοντικό σχεδιασμό και τη χωροθέτησή τους.

2. Τι γνωρίζουμε σήμερα από τη διεθνή επιστημονική βιβλιογραφία

Τι δείχνει η διεθνής εμπειρία

Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι οι πυρκαγιές που σχετίζονται με ενεργειακές υποδομές δεν αποτελούν σπάνια ή μεμονωμένα περιστατικά. Αντίθετα, σε χώρες με συχνές και εκτεταμένες δασικές πυρκαγιές, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Αυστραλία, η Ισπανία και η Πορτογαλία, η σχέση των ενεργειακών υποδομών με την εκδήλωση πυρκαγιών αποτελεί πλέον αντικείμενο συστηματικής επιστημονικής και τεχνικής διερεύνησης, ενώ συγκεκριμένα περιστατικά έχουν απασχολήσει και τη Δικαιοσύνη. Τα μέχρι σήμερα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι αν και οι ενεργειακές υποδομές ευθύνονται για σχετικά μικρό ποσοστό του συνολικού αριθμού των πυρκαγιών, οι συνέπειες τους είναι δυσανάλογα μεγάλες.

Στην Καλιφόρνια, επίσημη έκθεση του California State Auditor έδειξε ότι την περίοδο 2016–2020 περίπου 1.614 από τις 16.377 πυρκαγιές (περίπου 10%) αποδόθηκαν σε υποδομές ηλεκτρικής ενέργειας. Ωστόσο, οι πυρκαγιές ευθύνονταν περίπου για το 19% της συνολικής καμένης έκτασης, γεγονός που υποδηλώνει ότι οι αναφλέξεις από ενεργειακές υποδομές συνέβαιναν συχνότερα σε περιόδους ακραίου πυρομετεωρολογικού κινδύνου —με υψηλές θερμοκρασίες, χαμηλή υγρασία και ισχυρούς ανέμους— και προκαλούσαν αναλογικά πολύ μεγαλύτερες καταστροφές

Η εμπειρία εκτός Ηνωμένων Πολιτειών

Στην Ισπανία, η επίσημη εθνική βάση EGIF καταγράφει τις δασικές πυρκαγιές από το 1968 και περιλαμβάνει περισσότερα από 150 πεδία για κάθε συμβάν, μεταξύ των οποίων η περιοχή και το μέσο ανάφλεξης.

Αντίστοιχα, στην Πορτογαλία το ICNF διαθέτει τα επιμέρους αρχεία των αγροδασικών πυρκαγιών από το 1980 έως το 2025, καθώς και ειδική ταξινόμηση των αιτίων, στην οποία περιλαμβάνονται οι ηλεκτρικές γραμμές. Η χωριστή καταγραφή τους στις επίσημες βάσεις δεδομένων δείχνει ότι τα ηλεκτρικά δίκτυα αναγνωρίζονται ως μία από τις πιθανές αιτίες πυρκαγιάς και εξετάζονται συστηματικά κατά τη διερεύνηση των περιστατικών.  Ενδεικτικά είναι  και τα στοιχεία για την υποπεριφέρεια του Baixo Alentejo κατά την περίοδο 2010–2019. Οι πυρκαγιές που ταξινομήθηκαν ως «ατυχηματικές» (acidentais, κατά την πορτογαλική ταξινόμηση) αντιπροσώπευαν το 22,1% των πυρκαγιών, αλλά συνδέονταν με το 50% της συνολικής καμένης έκτασης. Στην συγκεκριμένη κατηγορία περιλαμβάνονταν κυρίως περιστατικά που σχετίζονταν με τα ηλεκτρικά δίκτυα και τη χρήση μηχανημάτων και επιβεβαιώνουν ότι τα ηλεκτρικά δίκτυα αποτελούν καταγεγραμμένη αιτία αγροδασικών πυρκαγιών και σε μεσογειακές ευρωπαϊκές συνθήκες.

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι και η εμπειρία της Αυστραλίας. Το 2009 η Victorian Bushfires Royal Commission, η οποία διερεύνησε τις πυρκαγιές του «Μαύρου Σαββάτου» (Black Saturday) στη Βικτώρια στις 7 Φεβρουαρίου 2009, διαπίστωσε ότι αστοχίες στοιχείων του ηλεκτρικού δικτύου (failed electricity assets) προκάλεσαν πέντε από τις έντεκα μεγάλες πυρκαγιές. Μία, η πυρκαγιά στο Kilmore East, ξεκίνησε από ηλεκτρικό τόξο μετά τη θραύση αγωγού του ηλεκτρικού δικτύου ηλικίας περίπου 43 ετών και προκάλεσε 119 θανάτους. Η ίδια επίσημη έρευνα κατέγραψε ότι ηλεκτρικές εγκαταστάσεις είχαν προκαλέσει εννέα από τις δεκαέξι μεγάλες πυρκαγιές του 1977 και τέσσερις από τις οκτώ μεγάλες πυρκαγιές της Ash Wednesday το 1983.

Τα στοιχεία αναδεικνύουν ένα κρίσιμο συμπέρασμα: σε συνήθεις συνθήκες το ποσοστό των αναφλέξεων που σχετίζονται με ηλεκτρικές υποδομές μπορεί να είναι σχετικά χαμηλό, τις ημέρες όμως με ισχυρούς ανέμους και υψηλό πυρομετεωρολογικό κίνδυνο αυξάνεται σημαντικά, ενώ οι συνέπειες των πυρκαγιών είναι συνήθως πολύ βαρύτερες.

3. Μηχανισμοί πρόκλησης δασικών πυρκαγιών από ενεργειακές υποδομές

CIAtainment: Ο πολιτιστικός Δούρειος Ίππος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

CIAtainment: ο πολιτιστικός Δούρειος Ίππος του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού

Αιμιλία Καραλή

«Χαίρομαι που η CIA είναι “ανήθικη”» έγραφε τη δεκαετία του ‘60 ο Τόμας Γ. Μπράντεν, εκτελεστικός γραμματέαςτου ΜοΜΑ της Νέας Υόρκης το 1948-1949 και αρχιτέκτονας του Πολιτιστικού Ψυχρού Πολέμου. Μία από τις επιχειρήσεις αυτού του πολέμου ήταν η μυστική χρηματοδότηση από τη CIA πολιτιστικών οργανισμών και διανοουμένων, μέσω και ιδρυμάτων-βιτρίνες, για να ενισχυθούν οι αντικομμουνιστικές και αντισοβιετικές τάσεις. Η κεντρική ιδέα ήταν πως οι ΗΠΑ και η Δυτική Ευρώπη απολάμβαναν καλλιτεχνική ελευθερία σε αντίθεση με τις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Η νέα Τροία

Το σχέδιο Μάρσαλ για την «ευρωπαϊκή ανοικοδόμηση» είχε και φανερούς και κρυφούς στόχους. Οι πρώτοι αφορούσαν τυπικά την ανοικοδόμηση της Ευρώπης μετά τον πόλεμο, την αποτροπή της επιρροής της Σοβιετικής Ένωσης και γενικότερα των «κομμουνιστικών ιδεών», την κυριαρχία των αμερικανικών εταιρειών. Οι δεύτεροι αφορούσαν την ιδεολογική και πολιτιστική παρέμβαση. «Σχέδιο Τροία» (Project Troy) είχε ονομαστεί το άκρως απόρρητο πρόγραμμα που είχε εκπονήσει το Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ και η CIA το φθινόπωρο του 1950 σε συνεργασία με τα πανεπιστήμια ΜΙΤ και Χάρβαρντ. Στόχος του ήταν να βρεθούν αποτελεσματικοί τρόποι – Δούρειος Ίππος – για να διεισδύσει η αμερικανική προπαγάνδα στη Σοβιετική Ένωση και στις χώρες επιρροής της (Τροία). Δημιουργήθηκε έτσι το 1951 το Συμβούλιο Ψυχολογικής Στρατηγικής (PSB), που σχεδίασε τη γενική στρατηγική για αντισυμβατικά μέτρα πολέμου: οικονομικού, πολιτικού, ψυχολογικού και στην πορεία πολιτιστικού. Είναι η περίοδος του Ψυχρού Πολέμου.

Η CIAtainment και η ελευθερία της τέχνης

Η CIA έχει σημαντικό μερίδιο στον πόλεμο αυτό. Σε συνεργασία με πολιτιστικά ιδρύματα (πχ. Ροκφέλερ, Κάρνεγκι, ΜοΜΑ) οργανώνει μια τεράστιας έκτασης παρέμβαση σε βαθμό που θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε έναν νεολογισμό, τον CIAtainment (CIA και Entertainment) για να συμπεριλάβουμε τις ψυχαγωγικές δραστηριότητες τις οποίες διενήργησε και αυτές που και σήμερα προωθεί, στο όνομα της ελευθερίας της τέχνης.

Όταν αποκαλύφθηκαν και επικρίθηκαν οι δράσεις της το 1966-67, ο Τόμας Γ. Μπράντεν, εκτελεστικός Γραμματέας του ΜοΜΑ το 1948-1949 και αρχιτέκτονας του Πολιτιστικού Ψυχρού Πολέμου σε άρθρο του με τίτλο«Χαίρομαι που η CIA είναι “ανήθικη”» σημειώνει – μεταξύ άλλων – κυνικά: «Θυμάμαι την τεράστια χαρά που ένιωσα όταν η Συμφωνική Ορχήστρα της Βοστώνης κέρδισε περισσότερη αναγνώριση για τις ΗΠΑ στο Παρίσι από όση θα μπορούσαν να είχαν αγοράσει ο Τζον Φόστερ Ντάλες ή ο Ντουάιτ Αϊζενχάουερ με εκατό ομιλίες.» (TheSaturday Evening Post, 20 Μαΐου 1967). Την περιοδεία την είχε χρηματοδοτήσει η CIA και παρουσίασε έργα και συνθετών οι οποίοι θεωρούντο εχθρικοί με τον σοσιαλιστικό ρεαλισμό.

Η CIA χρηματοδότησε το Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία (CCF), που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1950 στο Βερολίνο

Ενώ, λοιπόν, στις Ηνωμένες Πολιτείες κυριαρχούσε ο μακαρθισμός και χιλιάδες καλλιτέχνες και διανοούμενοι στερήθηκαν την ελευθερία τους, η CIA χρηματοδοτεί το Κογκρέσο για την Πολιτιστική Ελευθερία (Congress for Cultural Freedom – CCF), που ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1950 στο Βερολίνο. Σημαντικοί διανοούμενοι από τις ΗΠΑ και τη Δυτική Ευρώπη, όπως οι Καρλ Γιάσπερς, Τζον Ντιούι, Ιγνάσιο Σιλόνε, Άρθουρ Κέσλερ, Άρθουρ Σλέσινγκερ, Ρεϊμόν Αρόν, Μέλβιν Τζ. Λάσκι, Τένεσι Ουίλιαμς, και Σίντνεϊ Χουκ, συμμετείχαν στο ιδρυτικό του συνέδριο.

Στόχος του ήταν να παρουσιάσει την αξία της καλλιτεχνικής ελευθερίας που ενοποιεί αμερικανούς και ευρωπαίους καλλιτέχνες σε αντίθεση με την ανελευθερία που επικρατούσε στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Θεωρητικά ήθελε να παρουσιάσει αρχικά ως ενιαία τα μεταπολεμικά ενδιαφέροντα και ανησυχίες Αμερικανών και Ευρωπαίων διανοούμενων και, δεύτερον, να συγκεντρώσει, να θεσμοποιήσει και να οργανώσει την απογοήτευση διανοούμενων από την πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης στην Τέχνη.

Λογοτεχνικά περιοδικά, Όργουελ, Πάστερνακ 

Συστηματική παρέμβαση έκανε η CIA στα λογοτεχνικά δρώμενα τα οποία αντιμετώπισε ως πνευματικά πυρομαχικά. Μέσω του CCF, η υπηρεσία χρηματοδότησε πάνω από είκοσι λογοτεχνικά και πολιτικά περιοδικά υψηλού κύρους σε όλο τον κόσμο, με πιο γνωστά το Encounter στη Βρετανία, το γερμανικό Der Monat, το ιταλικό Tempo Presente, το Mundo Nuevo και το Cuadernos στη Λατινική Αμερική, το Forum στην Αυστρία, το Quadrant στην Aυστραλία, το Hiwar στον Λίβανο. Ο Στρατής Μπουρνάζος στο πολύ σημαντικό έργο του Η ιστορία μιας ματαίωσης: το CCF και ο Πολιτισμικός Ψυχρός Πόλεμος στην Ελλάδα (1950-1967) παρουσιάζει διεξοδικά το θέμα καθώς και τους λόγους για τους οποίους δεν ευοδώθηκαν τα σχέδια του οργανισμού στην Ελλάδα παρά την επιθυμία των «πρόθυμων συμμάχων» του.

Από τις πιο γνωστές της παρεμβάσεις είναι η κινηματογραφική μεταφορά της Φάρμας των Ζώων του Τζορτζ Όργουελ, το 1954. Πράκτορες της υπηρεσίας αγόρασαν – μετά τον θάνατο του συγγραφέα – τα δικαιώματα από τη χήρα του. Η ταινία κινουμένων σχεδίων που γυρίστηκε στη Βρετανία άλλαξε σημαντικά σημεία του έργου και κυρίως το τέλος του. Αποσιωπήθηκε τελείως η κριτική του Όργουελ στον αυταρχισμό που ενυπάρχει τόσο στον καπιταλισμό όσο και στο συγκεκριμένο σοβιετικό μοντέλο διακυβέρνησης. Το έργο κατέληξε να είναι μια ωδή στον αντικομμουνισμό.

LNG στον κόλπο της Θεσσαλονίκης - “Πρίνος CO₂” στη θάλασσα Καβάλας-Θάσου: Οι κίνδυνοι και οι συνέπειες - Δύο ρεπορτάζ της Σταυρούλας Πουλημένη (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Πέρα από το LNG – Μια προσπάθεια να μάθουμε αλλά κυρίως να κινητοποιηθούμε για το τι θα συμβεί δίπλα μας

Της Σταυρούλας Πουλημένη

Γιατί μια τοπική κοινωνία να μη γνωρίζει τίποτα για έργα που σχεδιάζονται δίπλα της και έχουν επιπτώσεις στο περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της; Ποιες είναι οι ενεργειακές επιλογές που προωθούνται για τη Θεσσαλονίκη εν μέσω κλιματικής κρίσης; Πώς μπορούν οι πολίτες να συμμετέχουν στη διοργάνωση δράσεων και τη διαμόρφωση εναλλακτικών προτάσεων; Γιατί να επενδύσουμε σε υποδομές ορυκτού αερίου αντί σε παρεμβάσεις που βελτιώνουν άμεσα την ποιότητα ζωής στην πόλη;

Photo Credit: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

Η εκδήλωση «Πέρα από το LNG: Hackathon για το ενεργειακό μέλλον της Θεσσαλονίκης», που συνδιοργάνωσαν στις 9 Ιουλίου η Greenpeace, το Ίδρυμα Χάινριχ Μπέλ Θεσσαλονίκης και το Goethe Institut, έθεσε αυτά τα ερωτήματα με αφορμή την επιχειρούμενη εγκατάσταση σταθμού LNG στον κόλπο της Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για ένα έργο που σχεδιάζεται αθόρυβα ενώ έχει προκαλέσει ανησυχίες και αντιδράσεις από Δήμους, πολίτες, επιστήμονες, οργανώσεις και τοπικούς φορείς, ανησυχίες, ωστόσο, που δεν αναδεικνύονται σταθερά στον δημόσιο διάλογο. Αυτό το σημαντικό έλλειμμα ενημέρωσης αναδείχθηκε στην περσινή εκδήλωση της Greenpeace και του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ Θεσσαλονίκης, όπου εξετάστηκαν οι επιπτώσεις και το αποτύπωμα ενός τέτοιου πλωτού σταθμού στη πόλη. Η πρόσφατη απόρριψη της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για αντίστοιχο έργο στον Παγασητικό Κόλπο –με το σκεπτικό ότι οι επιπτώσεις είναι εξαιρετικά σημαντικές– υπογραμμίζει την ανάγκη για ουσιαστική ενημέρωση και συμμετοχή των τοπικών κοινωνιών.

Οι ομάδες του Hackathon συζητούν/ Photo Credit: Αφροδίτη Μιχαηλίδου

Στην εκδήλωση που συντόνισε στη Θεσσαλονίκη η δημοσιογράφος Ευγενία Χατζηγεωργίου συμμετείχαν εκπρόσωποι της κοινωνίας των πολιτών, πανεπιστημιακοί, φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης, επαγγελματίες του ενεργειακού τομέα, νέοι επιστήμονες ενώ παράλληλα παρουσιάστηκαν τα αποτελέσματα ενός διαγωνισμού ιδεών (hackathon) που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη μέρα στο Goethe Institut (8 Ιουλίου) με στόχο να διερευνηθούν τα ανοιχτά ερωτήματα και να προταθούν εφαρμόσιμες λύσεις για ένα «καθαρότερο» περιβαλλοντικά και ενεργειακά μέλλον. Το hackathon αποτελεί μια δομημένη συνεργατική διαδικασία, όπου μικρές ομάδες με διαφορετικές γνώσεις και εμπειρίες εργάζονται πάνω σε συγκεκριμένα ερωτήματα και θεματικές και αναπτύσσουν προτάσεις μέσα σε περιορισμένο χρονικό διάστημα. Στην προκειμένη περίπτωση αυτές αφορούσαν τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις και την ποιότητα ζωής εξαιτίας της εγκατάστασης LNG, την ενημέρωση και ενεργοποίηση των πολιτών, τις ενεργειακές ανάγκες και τις εναλλακτικές λύσεις.

Πώς να λέτε ψέματα σαν τον Γεωργιάδη για την Υγεία στην Ελλάδα (ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Πώς να λέτε ψέματα σαν τον Γεωργιάδη για την Υγεία στην Ελλάδα

Σε μια από τις καθημερινές λαθροχειρίες του σε σχέση με την κατάσταση του Συστήματος Υγείας και των συνθηκών διαβίωσης στην Ελλάδα, ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, παρουσίασε στο λογαριασμό του στο Χ μια εικόνα από ρεπορτάζ του περιοδικού Forbes. Σε αυτό αναφέρεται ότι η παροχή υγείας στην Ελλάδα είναι καλή και προσιτή. Ο Γεωργιάδης έσπευσε βεβαίως να επιτεθεί στους πολιτικούς του αντιπάλους, κατηγορώντας τους για «μιζέρια και γκρίνια».

Και εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.

Αυτό που δεν ανέφερε ο υπουργός είναι ότι το κείμενο απευθυνόταν ρητά σε Αμερικανούς συνταξιούχους, που θα αποφασίσουν να αφήσουν τη χώρα τους και να περάσουν το υπόλοιπο της ζωής τους σε κάποια άλλη περιοχή του πλανήτη. Αν κρίνουμε μάλιστα από το αναγνωστικό κοινό του συγκεκριμένου περιοδικού, απευθύνεται σαφώς σε ανώτερα εισοδηματικά στρώματα.

Είναι μάλλον εύκολο να καταλάβει κανείς ότι άνθρωποι που ζουν σε μια χώρα, όπου απαιτείται ελάχιστο μηνιαίο εισόδημα 5.000-6.000 δολαρίων για μια στοιχειωδώς αξιοπρεπή ζωή -σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη το ποσό αυξάνεται στα 11.000 με 13.000 δολάρια- θα βρουν την Ελλάδα όχι απλώς προσιτή, αλλά πάμφθηνη. Αν αναφερθούμε ειδικά στο κόστος υγείας, οι διαφορές γίνονται διαγαλαξιακές, καθώς οι ΗΠΑ έχουν διπλάσιο κόστος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης σε σχέση με τον μέσο όρο των χωρών του ΟΟΣΑ.

Παρά το τεράστιο κόστος (τις αιτίες του οποίου μπορείτε να διαβάσετε σε παλαιότερη ανάλυσή μας εδώ), οι παρεχόμενες υπηρεσίες και όλοι οι σχετικοί δείκτες είναι οι χειρότεροι συγκριτικά με τις αναπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ. Το παρακάτω γράφημα δείχνει την κατάταξη των ΗΠΑ σε προσδόκιμο ζωής, βρεφική θνησιμότητα, ασφάλεια τοκετού, περιστατικά άσθματος και διαβήτη που δεν αντιμετωπίζονται και θνησιμότητα από καρδιαγγειακές παθήσεις.

Είναι σίγουρα εύκολο να εκθειάζεις το ελληνικό σύστημα υγείας όταν το συγκρίνεις με αυτό των ΗΠΑ, το οποίο θεωρείται ένα από τα χειρότερα μεταξύ των χωρών του αναπτυγμένου κόσμου. Η Ελλάδα έχει παραδείγματος χάριν ποσοστό βρεφικής θνησιμότητας πέντε στις 100.000 γεννήσει,ς ενώ στις ΗΠΑ ξεπερνά τους 17.9 θανάτους στις 100.000 γεννήσεις.

Όσοι ζουν στις ΗΠΑ ακούν καθημερινά τις ιστορίες ανθρώπων που ύστερα από βαρύτατο τραυματισμό εκλιπαρούν τους περαστικούς να μην καλέσουν ασθενοφόρο, καθώς αυτό μπορεί να τους στοιχίσει έως και 3.000 δολάρια. Έρευνες των τελευταίων χρόνων έδειξαν ότι ακόμη και μεταξύ των ασφαλισμένων το 44% των Αμερικανών πολιτών δεν πήγαν στον γιατρό όταν ήταν άρρωστοι ή τραυματισμένοι λόγω του υψηλού κόστους. Είναι λοιπόν απόλυτα λογικό να θεωρούν εξαιρετικό το ελληνικό σύστημα υγείας – παρεμπιπτόντως ο χαρακτηρισμός «καλό» από το Forbes είναι προσβλητικός για την Ελλάδα, αν κάνουμε τη σύγκριση με τα χάλια των ΗΠΑ.

Δασικές πυρκαγιές: Ο Μητσοτάκης έκλεισε τα αυτιά σε 4 προειδοποιήσεις γεω­τε­χνι­κών

Eurokinissi

Ο Μητσοτάκης έκλεισε τα αυτιά σε 4 προειδοποιήσεις γεω­τε­χνι­κών

Tρεις ειδι­κοί ζητούν ισχυ­ρές δασι­κές υπη­ρε­σίες, απε­μπλοκή εργο­λάβων από τη δια­χείρισή τους και άμεση αλλαγή του πανάκρι­βου μοντέλου πυρόσβε­σης.

Δημήτρης Κούλαλης

Άλλο ένα καλοκαίρι σε µαύρο φόντο. Μετά τις επαναλαµβανόµενες εικόνες αποκάλυψης, το Documento αναζήτησε τους τρόπους µε τους οποίους τα δάση µας θα γίνουν πιο ανθεκτικά ώστε να µη συνηθίσουµε την «κανονικότητα» της καταστροφής των ζωών, του περιβάλλοντος και των περιουσιών.

Οι επιστήµονες και οι άνθρωποι του πεδίου ζητούν άµεση ενίσχυση και στελέχωση της ∆ασικής Υπηρεσίας (∆Υ), απεµπλοκή των εργολάβων από τη διαχείριση των δασών, συνεργασία των δασικών συνεταιρισµών µε τις ∆Υ για τον καθαρισµό τους, συντήρηση των δασικών οδικών αξόνων από τις ∆Υ και φυσικά ενεργό συµµετοχή των πολιτών µε πληροφόρηση και εκπαίδευσή τους.

«Προστατεύσαµε το δάσος»

Ωστόσο ο πρωθυπουργός επιµένει να µιλά για έργα πρόληψης µε «µετρήσιµο αποτέλεσµα» που µόνο στη δυτική Αττική φτάνουν τα 20 εκατ. ευρώ από το 2022 και εντάσσονται στο πλαίσιο του προγράµµατος «AntiNero» µε έµφαση στις αντιπυρικές ζώνες. Τα πρωθυπουργικά λεγόµενα διαψεύδονται από τους ανθρώπους του πεδίου.

Για ανυπαρξία «αντιπυρικών ζωνών» κάνει λόγο ο Στέφανος Ντάµπος, πρόεδρος του ∆ασικού Συνεταιρισµού Λιβαδίου Πιερίας, ο οποίος κατά τη συνοµιλία µας βρισκόταν σε επιφυλακή στα Βίλια Αττικής. «Και τώρα στις φωτιές οι δασικοί συνεταιρισµοί ήταν που κατέβηκαν πάλι να προστατεύσουν το δάσος» ξεκαθαρίζει. «Για παράδειγµα» διευκρινίζει «κληθήκαµε  να ρίξουµε κάποια δέντρα από τον έναν δρόµο στον άλλο για να µην ανέβει η φωτιά προς τα πάνω, όπως και το πετύχαµε. Στα Βίλια που είµαστε, στον Aγιο Νεκτάριο, δεν πήρε φωτιά όλο το δάσος. Πήγαµε εκεί, ρίξαµε τα δέντρα και από τον δρόµο και πάνω δεν κάηκε τίποτα. Μαζί µε την πυροσβεστική εννοείται. Αν δεν ρίχναµε τα δέντρα, θα είχε φτάσει στη Θήβα η φωτιά».

Η συγκλονιστική µαρτυρία του Στ. Ντάµπου στην εφηµερίδα µας πιθανώς καταδεικνύει ότι τα εκατοντάδες εκατοµµύρια ευρώ για την καταστολή των πυρκαγιών µε fast track διαδικασίες από την κυβέρνηση Μητσοτάκη, χωρίς αποτελεσµατική προστασία, είναι λεφτά σε µια µαύρη τρύπα αν δεν συνδυαστούν µε τον ενεργότερο ρόλο των δασικών συνεταιρισµών και φυσικά µε τη σαρωτική αναβάθµιση και στελέχωση των δασικών υπηρεσιών, όπως θα δούµε παρακάτω.

Σχεδιασµός µε χάρτες του… 1980

Τον ευκαιριακό χαρακτήρα των πολιτικών πρόληψης της κυβέρνησης καταδεικνύουν και ευρωπαϊκά όργανα. Οπως σηµειώνει η ειδική έκθεση του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου (16/2025) σε ευρωπαϊκό επίπεδο, καταγράφηκε µεν «στροφή στην πρόληψη», ωστόσο τα στοιχεία είναι ανεπαρκή για «τα αποτελέσµατα των µέτρων και τη µακροπρόθεσµη βιωσιµότητά τους». Μάλιστα, καλά ενηµερωµένες πηγές αναρωτιούνται µέσω του Documento: Αραγε υπάρχουν τα κατάλληλα εποπτικά εργαλεία καταγραφής και αξιολόγησης των αποτελεσµάτων αξιοποίησης  των ευρωενωσιακών κονδυλίων;

Πέρα από αυτό, το Συνέδριο σηµειώνει ότι µέχρι το 2024 η Ελλάδα δαπάνησε έως και το 56% των 837 εκατ. ευρώ του Μηχανισµού Ανάπτυξης και Ανθεκτικότητας για πρόληψη (σελ. 19). Ωστόσο ο «λάκκος στη φάβα» βρισκόταν στα απαρχαιωµένα µέσα εκτίµησης του κινδύνου δασικών πυρκαγιών στη χώρα. «Η εκτίµηση κινδύνου δασικών πυρκαγιών είναι θεµελιώδους σηµασίας για την εκπόνηση σχεδίων πρόληψης, µετριασµού και ετοιµότητας, καθώς και για τη λήψη αποφάσεων που σχετίζονται µε τη χρηµατοδότηση» αναφέρει η έκθεση.  Για να τονίσει στη συνέχεια: «Παρατηρήσαµε ότι ο κίνδυνος πυρκαγιάς χρησιµοποιείτο τακτικά ως κριτήριο επιλεξιµότητας ή επιλογής. (…) Στην Ελλάδα, οι ευαίσθητες σε δασικές πυρκαγιές περιοχές της χώρας καθορίζονται στο προεδρικό διάταγµα 575/1980». Και συνεχίζει: «Οι ελληνικές αρχές δεν είχαν επικαιροποιήσει τον χάρτη από το 1980 και εξακολουθούσαν να τον χρησιµοποιούν για τον προσδιορισµό µέτρων διαχείρισης του κινδύνου δασικών πυρκαγιών».

Στο ίδιο σηµείο της έκθεσης αναφέρεται ότι τον ∆εκέµβριο του 2024 «βρίσκονταν σε εξέλιξη εργασίες των ελληνικών αρχών για την επικαιροποίηση του διατάγµατος».

Εντέλει οι νέοι χάρτες εκτίµησης κινδύνου εγκρίθηκαν µόλις τον ∆εκέµβριο του 2025, αφού τα ευρήµατα της έκθεσης είχαν εγείρει αντιδράσεις και αφού είχε προηγηθεί άλλο ένα καλοκαίρι µε καταστροφικές πυρκαγιές, όπως αυτές στην Πάτρα. Τέλος, το Συνέδριο έχει επισηµάνει ότι κατά τον χρόνο του ελέγχου η χώρα µας δεν είχε ακόµη εξασφαλίσει µακροπρόθεσµα από τον ενωσιακό ή εθνικό προϋπολογισµό τους πόρους που «απαιτούνται για τη διατήρηση» µέτρων πρόληψης.

«Καλύτερα από τους εργολάβους»

Τα παραπάνω αποτελούν την αλυσίδα της ολοκληρωµένης διαχείρισης των δασών, σηµειώνουν οι επιστήµονες. 

Μήνυμα προς τους Ισλανδούς: «Μείνετε μακριά απ’ την Ε.Ε.» - Του Άλφρεντ ντε Ζάγιας*

Μήνυμα προς τους Ισλανδούς – «Μείνετε μακριά απ’ την Ε.Ε.»

του Άλφρεντ ντε Ζάγιας* | defenddemocracy.press

Τον Αύγουστο του 2026 οι Ισλανδοί θα ψηφίσουν σε δημοψήφισμα για το κατά πόσον η Ισλανδία θα πρέπει να ξεκινήσει ενταξιακές διαπραγματεύσεις για να προσχωρήσει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι Ισλανδοί θα ήταν φρόνιμο να μείνουν μακριά από την ΕΕ, η οποία έχει μεταλλαχθεί από ένα φιλειρηνικό κίνημα ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια φιλοπόλεμη μηχανή παγκοσμιοποίησης, την οποία διαχειρίζεται μια διογκωμένη γραφειοκρατία στις Βρυξέλλες, που λειτουργεί χωρίς διαφάνεια ή λογοδοσία και που υποστηρίζει τη στρατιωτικοποίηση και μια ακραία ρωσοφοβία.

Υπό το πρίσμα των αξιοσέβαστων δημοκρατικών παραδόσεων της Ισλανδίας, οι οποίες ανάγονται στο Κοινοβούλιο του Thingvellir του 10ου αιώνα, θα ήταν σκέτη παραφροσύνη για τους Ισλανδούς να εγκαταλείψουν την κυριαρχία και την ανεξαρτησία που κατέκτησαν με τόσο κόπο.

Το 1992 και το 1993 η Ισλανδία διαπραγματεύτηκε πράγματι τη συμφωνία για τον ΕΟΧ (Ευρωπαϊκό Οικονομικό Χώρο), η οποία της έδωσε πρόσβαση στην αγορά της ΕΕ χωρίς να είναι μέλος της και χωρίς πολλές από τις σχετικές υποχρεώσεις. Η συμφωνία για τον ΕΟΧ τέθηκε σε ισχύ το 1994 και αποτέλεσε αντικείμενο διαπραγμάτευσης κατά την περίοδο μετά την υιοθέτηση της Συνθήκης του Μάαστριχτ (βλ. παρακάτω). Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η ΕΕ την εποχή του Μάαστριχτ ήταν θεμελιωδώς διαφορετική από την ΕΕ που προέκυψε μετά την υιοθέτηση της Συνθήκης της Λισαβόνας του 2007. Η ΕΕ κινείται πλέον με ταχύτητα προς ένα συγκεντρωτικό, αυταρχικό, έως και ολοκληρωτικό μέλλον.

Υπάρχει και μία ακόμη σημαντική παράμετρος. Η Συνθήκη της Λισαβόνας είναι, από πολλές απόψεις, ασύμβατη με τον Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Οι Ισλανδοί πρέπει στην πραγματικότητα να επιλέξουν μεταξύ των υποχρεώσεών τους βάσει του Χάρτη του ΟΗΕ και των δεσμεύσεων και των ενεργειών που απορρέουν από τη Συνθήκη της Λισαβόνας και τις αυθαίρετες αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, υπό την παρούσα ηγεσία της Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν.

Συμμετοχή στον ΟΗΕ

Χιροσίμα-Ναγκασάκι: Το άγαλμα του αλήτη που διέταξε αυτό το στυγερό έγκλημα διατηρείται στην Αθήνα…

Χιροσίμα-Ναγκασάκι: Το άγαλμα του αλήτη που διέταξε το στυγερό έγκλημα διατηρείται στην Αθήνα…

  ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ό,τι περιγράφεται στη φωτογραφία συνέβη στις 6 Αυγούστου 1945. Δεν επρόκειτο για «στιγμιαίο» έγκλημα. Μετά την Χιροσίμα, το έγκλημα επαναλήφθηκε τρεις μέρες αργότερα, στις 9 Αυγούστου 1945, στο Ναγκασάκι.

   Αυτή την μαζική δολοφονία, μια από τις μεγαλύτερες που υπέστη ποτέ η ανθρωπότητα, την διέταξε ένα κάθαρμα που λεγόταν Τρούμαν.

  Στο άγαλμα αυτού του στυγνού εγκληματία, που έχει την ευθύνη για τη χρήση ατομικής βόμβας στον πλανήτη, υποκλίνεται το αστικό πολιτικό σύστημα της Ελλάδας 

    Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος αυτού του ειδεχθούς δολοφόνου, έγιναν το 1963. Από ποιόν λέτε; Μα από τον  ίδιο τον …εθνάρχη της αστικής τάξης της Ελλάδας, τον Καραμανλή.

    Τα αποκαλυπτήρια του αγάλματος αυτού του εγκληματία, που οι ντόπιοι υποτελείς του υποδέχονταν τις ναπάλμ του και τους απεσταλμένους του, τους γκαουλάιτερ της αμερικανοκρατίας με τον αλησμόνητο… “πατριωτισμό” του τύπου “στρατηγέ μου, ιδού ο στρατός σας”, οι πολιτικοί εκπρόσωποι των κατσαπλιάδων της εγχώριας μπουρζουαζίας, πότε λέτε τα έκαναν – έτσι για να είναι τέλειος ο συμβολισμός της αμερικανοφροσύνης τους; Ανήμερα της κηδείας του δολοφονημένου από το κράτος και το παρακράτος βουλευτή Γρηγόρη Λαμπράκη!

    Την ίδια ώρα που κηδευόταν ο Λαμπράκης, λίγα τετράγωνα παραπέρα, οι πολιτικά υπόλογοι για τα “τρίκυκλα” και για τους Γκοτζαμάνηδες, έστηναν άγαλμα στον Τρούμαν…

    Αυτό είναι το άγαλμα του χασάπη, που όλες οι κυβερνήσεις το γλείφουν. Από την ΕΡΕ της βίας και της νοθείας μέχρι το ΠΑΣΟΚ του “φεύγουν οι βάσεις”. Κι από τον “αγγελικός ο Τραμπ” Τσίπρα μέχρι τον “προβλέψιμο σύμμαχο” του Τραμπ και κολαούζο του Νετανιάχου, τον Μητσοτάκη.

Το  διατηρούν και το προσκυνάνε υπό την προστασία των ΜΑΤ και των ρουφιάνων τους, στο κέντρο της Αθήνας…

Στη μνήμη του εγκλήματος που διαπράχτηκε σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, ο πλατωνικός ουμανισμός, βέβαια, ξεχειλίζει. Μαζί του, ως συνήθως, ξεχειλίζει και το ευχολόγιο κατά των πυρηνικών και συναφών εργαλείων του ιμπεριαλισμού.

   Από τις πιο προσφιλείς, δε, αναφορές των κροκόδειλων που τέτοιες μέρες κάθε χρόνο δακρύζουν, είναι τα πυρηνικά της Βόρειας Κορέας.

   Αλλά, μια στιγμή: Οσοι φωνάζουν (και πολύ ορθά) για τις πυρηνικές δοκιμές του Κιμ, ή του Ιράν κοκ, φαντάζομαι πως είναι ειλικρινείς άνθρωποι και όχι τίποτα χυδαίοι υποκριτές. Που πάει να πει πως, λογικά, θα πρέπει να τάσσονται κατά ΟΛΩΝ των πυρηνικών βομβών. ΟΛΩΝ!

Επομένως, κάποια στιγμή, θα φωνάξουν 
      – και για τις 7.000 βόμβες των κληρονόμων του (Χιροσίμα/Ναγκασάκι) Τρούμαν, 
      – και για τις 7.000 βόμβες του Πούτιν, 
      – και για τις 1.000 ακόμα βόμβες που διαθέτουν οι Γαλλία, Βρετανία, Κίνα, Πακιστάν, Ινδία και φυσικά το λατρεμένο τους Ισραήλ.
    Φαντάζομαι, επίσης, ότι κάποια στιγμή θα φωνάξουν και ενάντια στην αποθήκευση αμερικανονατοικών πυρηνικών στην Ελλάδα. 

 Κάποια στιγμή. Κάποτε. Θα φωνάξουν. Τι; Όχι;

ΠΗΓΗ