"Ψάχνω να βρω μια λέξη που να μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό που ζούμε και δεν βρίσκω" - Του Μανώλη Ηλιάκη

Με καρφίτσα στο πέτο μια χρυσή αγχόνη: Ο νέος νόμος του Ισραήλ για τον απαγχονισμό των Παλαιστινίων

Ψάχνω να βρω μια λέξη που να μπορεί να χαρακτηρίσει αυτό που ζούμε και δεν βρίσκω.

Τα δελτία ειδήσεων πρέπει να προειδοποιούν τους τηλεθεατές ότι επιτρέπεται σε άτομα μονο πανω από 160 ετων.

Η εξουσία του Ισραήλ δεν είναι φασιστική, είναι κάτι πολύ χειρότερο.

Του Μανώλη Ηλιάκη

Ανοίγοντας την τηλεόραση αυτό που μας κατακλύζει ως εικόνα, και λόγος στη συνέχεια, είναι η αποθέωση της πραγματικής φύσης του σύγχρονου ιμπεριαλισμού (και σιωνισμού). Η κτηνωδία χωρίς όρια, η θηριωδία ενάντια σε λαούς, έθνη, χώρες, πληθυσμούς. Η Δυτική υπεροψία, σε όλες τις παραλλαγές της, αποκτά τέτοια χαρακτηριστικά που υπερβαίνουν ακόμα και αυτά της χιτλερικής Γερμανίας.

Οι ιστορικοί του μέλλοντος σίγουρα θα καταγράψουν τα όσα συμβαίνουν στους σύγχρονους πολέμους ως μία καμπή στην ανθρώπινη ιστορία. Όχι: το Άουσβιτς, η Χιροσίμα και η Δρέσδη δεν είναι το όριο της ανθρώπινης βαρβαρότητας. ΗΠΑ και Ισραήλ σήμερα το προχωρούν πάρα πέρα. Σύμβολα είναι οι αποκεφαλισμοί αντιπάλων και οι επιδείξεις των κομμένων κεφαλών σε δημόσια ψηφιακή θέα. Ο ISIS ήταν δικό τους παιδί· όπως το Τάγμα Αζόφ· το δημόσιο λυντσάρισμα του Καντάφι· η ανάδειξη του Τζολάνι (που είχε φωτογραφηθεί κρατώντας δύο κεφάλια) σε επίσημο συνομιλητή. Και τώρα ο λόγος των Τραμπ και Σία ξεπερνά κάθε όριο: Θα κυνηγήσουμε, θα σκοτώσουμε, θα πνίξουμε, θα εξοντώσουμε, νοιώθουμε μεγάλη χαρά που τους σκοτώνουμε… και άλλα τέτοια εμετικά. Φτάνει να λέει ότι μπορεί για πλάκα να καταστρέψει μια χώρα. Ότι δεν αναγνωρίζει κανένα κανόνα, και ότι όριο είναι μόνο η συνείδησή του.

Και το σιωνιστικό Ισραήλ; Ας μην πούμε πολλά. Δημόσια εκδηλώνουν την κτηνώδη αντίληψή τους για όλους τους Παλαιστίνιους, που τους θεωρούν κάτι ανάμεσα σε ζώα και ανδράποδα με αποκορύφωμα τον νόμο της θανατικής ποινής μόνο για Παλαιστίνιους. Η γενοκτονία απολύτως δικαιολογημένη στο μυαλό τους, σαν φυσική πράξη. Και δείτε πώς καμαρώνουν, πώς χαίρονται με το νέο είδος πολέμου που κάνουν με τις ευλογίες όλης της Δύσης: Αποκεφαλισμό της ηγεσίας του αντιπάλου. Δόλια, δολοφονική, έξω από κάθε νομιμότητα στόχευση θρησκευτικών αξιωματούχων, εκλεγμένων προέδρων, στρατιωτικών ηγετών. Μάλιστα γουστάρουν να δημοσιεύονται φωτογραφίες από τη στιγμή που δίνουν την έγκριση για τις εκτελέσεις. Παρακολουθούν τις «επιχειρήσεις» και σε απευθείας μετάδοση. Και μετά περηφανεύονται…

Όχι, δεν είναι τρελοί. Είναι ακραίες προσωποποιήσεις ενός συστήματος (ιμπεριαλιστικού και σιωνιστικού) που επιλέγει τον γκανγκστερισμό και τον θάνατο, την πιο ωμή και ακραία επιθετικότητα, προκειμένου να αναστείλει και να αποφύγει την κρίση και βαθιά παρακμή του. Η φυγή στον πόλεμο είναι μια επιλογή σε έναν ανταγωνισμό με άλλα κέντρα που έχουν δυναμώσει. Μόνο που τώρα τα κτηνώδη χαρακτηριστικά και ο κυνισμός έχουν αντικαταστήσει κάθε «ιδέα» που παλιότερα είχε ανάγκη η οποιαδήποτε «σταυροφορία». «Μπορώ και προξενώ το κακό»: αυτό είναι το σημερινό πρόσωπο του ιμπεριαλιστικού πραγματισμού. Έχω την ισχύ και καθαρίζω, δεν χρειάζεται κανένας κανόνας!

Στη σειρά κατά ριπάς: Γενοκτονία των Παλαιστινίων. Δολοφονία του Λιβανέζου πολιτικού και θρησκευτικού ηγέτη Νασράλα. Δολοφονία του Χανίγιε σε ξενοδοχείο της Τεχεράνης. Επέμβαση και απαγωγή του προέδρου Μαδούρο και περιφορά του σαν λάφυρο πολέμου. Εξόντωση της ιρανικής θρησκευτικής, πολιτικής, στρατιωτικής ηγεσίας και διαφήμιση των ικανοτήτων που τους δίνει η Τεχνητή Νοημοσύνη, οι δορυφόροι, τα οπλικά συστήματα, οι πραχτόρικες διαβρώσεις. Άλλος τύπος πολέμου… Στραγγαλισμός της Κούβας. Ο Τραμπ τη θεωρεί παιχνιδάκι του: «Όπου να ’ναι πέφτει, δεν ανησυχώ καθόλου». Αποκλεισμός της από παντού. Χωρίς ηλεκτρικό, χωρίς φάρμακα, χωρίς τρόφιμα.

Κι όμως: πάρα τη θηριωδία και κτηνωδία χωρίς όρια, οι πόλεμοι δεν κερδίζονται. Πολλαπλασιάζονται, απλώνονται, κλιμακώνονται, τυλίγουν ολόκληρες ηπείρους, παγκοσμιοποιούνται. Ο πυρηνικός πειρασμός είναι προ των πυλών. Ο περιφερειακός πόλεμος στη Μέση Ανατολή ανάβει τις πυρκαγιές μιας γενικότερης ανάφλεξης. Οι καπνοί από τις πετρελαιοπηγές και τα κοιτάσματα φυσικού αερίου τυλίγουν ολόκληρο τον κόσμο – που θα κληθεί να πληρώσει όχι για τη διάθεση ελευθερίας, αυτοδυναμίας, ανεξαρτησίας χωρών και λαών, αλλά για την κτηνωδία και βαρβαρότητα (φτωχές λέξεις σε σχέση με αυτό που γίνεται) των εμπρηστών του πολέμου ΗΠΑ και Ισραήλ. Που ξεπερνούν σε φρίκη, κυνισμό και αλαζονεία το προηγούμενο, χιτλερικό πρότυπο παγκόσμιας επικράτησης.

Συνέντευξη της δικηγόρου & συγγραφέα, Ειρήνης Βλάχου, για το προσφυγικό: Τώρα πια αν δεν έχεις χαρτιά πας φυλακή (ΦΩΤΟς)

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΡΑΠΑΝΗΣ / EUROKINISSI

ΕΙΡΗΝΗ ΒΛΑΧΟΥ: ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΑΝ ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΧΑΡΤΙΑ ΠΑΣ ΦΥΛΑΚΗ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ 

Μία δικηγόρος που στέκεται δίπλα στους πρόσφυγες εξηγεί μέσα σε εκατό σελίδες τι σημαίνει να αναζητάς άσυλο από το ελληνικό κράτος.

«Αυτό που με ενόχλησε πάρα πολύ, είναι ότι από τον Σεπτέμβριο μετατράπηκε η παράτυπη παραμονή των ανθρώπων σε ποινικό αδίκημα. Δηλαδή, όταν δεν έχεις χαρτιά, δεν είναι πια μία παράβαση διοικητικού τύπου. Αν δεν έχεις χαρτιά τώρα πας φυλακή. Συμβολικά, για μένα, ποινικοποιείται η ιδιότητα του ξένου, του πρόσφυγα».

Η Ειρήνη Βλάχου είναι δικηγόρος και δουλεύει σε Μη Κυβερνητική Οργάνωση. Είναι από τους νομικούς που που βρίσκονται στο πεδίο, στα στρατόπεδα, στις φυλακές, στα αστυνομικά τμήματα, στα δικαστήρια. Καθώς συρρικνώνονται στα δικαιώματα αυτών των ανθρώπων, η δικηγόρος δίνει καθημερινά μάχες για να αποκτήσουν το δικαίωμα στο άσυλο. Και αφού κάθε πόλεμος που ξεσπά δημιουργεί νέες ροές προσφύγων η δουλειά της γίνεται ακόμα πιο δύσκολη και απαιτητική.

Το βιβλίο της «Το Άσυλο» κυκλοφόρησε πριν μερικούς μήνες από τις εκδόσεις Αντίποδες. Εκεί η Ειρήνη κατάφερε να χωρέσει μέσα στις λιγοστές σελίδες το δράμα των ανθρώπων οι οποίοι έχουν διανύσει χιλιάδες χιλιόμετρα και έχουν ξοδέψει χιλιάδες ευρώ φτάνουν σε μία χώρα έχοντας την ελπίδα ότι θα τους φιλοξενήσουν ή θα τους βοηθήσουν να ενταχθούν. Και αυτές οι ελπίδες γρήγορα διαψεύδονται.

Γιατί αποφασίσατε να γράψετε αυτό το βιβλίο; Θέλατε να μοιραστείτε τις εμπειρίες σας ή να περιγράψετε την καφκική πραγματικότητα που βιώνουν οι πρόσφυγες κατά την διαδικασία αίτησης ασύλου;
Δεν ήταν καθόλου εύκολη απόφαση και σχεδόν δεν είναι δική μου, ποτέ δεν είχα φανταστεί ότι θα γράψω κάτι. Βασικά ήταν ιδέα του εκδότη και με πίεζε καιρό να το κάνω. Άλλωστε γνωριζόμαστε χρόνια και είχε παρακολουθήσει όλη την ενασχόλησή μου από το 2010 περίπου και μετά σε αυτό το χώρο. Δεν θα το έκανα, αν δεν προέκυπτε η κρατική απόφαση να μετατραπεί η παραμονή ανθρώπων στη χώρα χωρίς χαρτιά σε ποινικό αδίκημα, σε έγκλημα.

Επίσης ο τρόπος γραφής κάπως με βόλεψε γιατί κάθομαι πολύ δύσκολα να γράψω κάτι αν δεν είναι για δουλειά, οπότε, το να μιλάω στον Χρήστο Κρυστάλλη που έγραψε την εισαγωγή, εκείνος να με ηχογραφεί, να απομαγνητοφωνεί το κείμενο και μετά να το αλλάζω εγώ, μου ταίριαξε, γιατί δεν αντιμετώπισα ποτέ τη λευκή σελίδα οπότε δε με ένοιαζε. Το άλλαξα πολύ βέβαια μέχρι να βγει όπως βγήκε.

Όταν το αποφάσισα, σκοπός ήταν πρώτον να περιγράψω τη διαδικασία όχι νομικά, αλλά τι σημαίνει για αυτούς τους ανθρώπους και δεύτερον να ασχοληθώ με τους εργαζόμενους σε αυτό το χώρο μέσω της δικής μου πορείας, καθώς μας θεωρώ ένα ιδιαίτερο κομμάτι του εργαζόμενου πληθυσμού.

Offshore: Το «βρώμικο Ηνωμένο Βασίλειο»

Την ώρα που τα βλέμματα είναι στραμμένα στη «σταυροφορία» Τραμπ – Νετανιάχου στη Μέση Ανατολή, και η ανθρωπότητα – και πολύ περισσότερο οι εξαντλημένοι από τη λιτότητα, Ελληνες – ζει με την αβεβαιότητα για το αύριο και τον φόβο νέας ακρίβειας και φτώχειας, οι πλούσιοι που γίνονται ολοένα πλουσιότεροι, συνεχίζουν ανενόχλητοι να απολαμβάνουν τα οφέλη των φορολογικών παραδείσων. Στους οποίους τα πρωτεία διατηρεί το «βρώμικο Βασίλειο» της Βρετανίας και του City του Λονδίνου.

Εως τώρα, η εντύπωση που υπήρχε, ήταν ότι η Κίνα είναι αυτή που έχει στα χέρια της ένα τεράστιο κομμάτι του χρέους των ΗΠΑ. Ο Αυστραλο-αμερικανός δημοσιογράφος, John P Ruehl, του Independent Media Institute, σε άρθρο του στο Economy for All διευκρινίζει ότι από τα υπάρχοντα στοιχεία, φαίνεται πλέον ότι τα βρετανικά νησιά Κέιμαν είναι ο μεγαλύτερος ξένος κάτοχος αμερικανικού χρέους. Εκεί, όπου τα hedge funds, τα οποία λύνουν και δένουν στην Ελλάδα και «αγοράζουν» κοψοχρονιάς τα πάντα ελέω Μητσοτάκη, έχουν το βασικό καταφύγιό τους.

Κέιμαν, Βερμούδες, Παρθένοι Νήσοι, και πάμπολλοι άλλοι εξωχώριοι παράδεισοι, «κτήματα του Στέμματος» της Βρετανίας, με πυρήνα τους το City του Λονδίνου, αποτελούν το βασίλειο του παγκόσμιου πλούτου και των χλιδάτων, του ξεπλύματος βρώμικου χρήματος και της φοροδιαφυγής.

Το «Βασίλειο της φοροδιαφυγής»

Οπως παρατηρεί ο J. Ruehl, σύμφωνα με την Global Financial Integrity, «οι βρετανικοί υπεράκτιοι φορολογικοί παράδεισοι εκτιμάται ότι ευθύνονται για το σχεδόν 40% των παγκόσμιων απωλειών φορολογικών εσόδων κάθε έτος».

Ωστόσο, το βρώμικο «Βασίλειο των offshore», παρ’ ότι έχει κατά καιρούς προκαλέσει θύελλα διαμαρτυριών διεθνώς, παραμένει ανέγγιχτο και ουδείς πατάσσει το φαινόμενο. Είναι προφανές ότι ο κόσμος του πλούτου και το κορακιών κερδοσκόπων έχει επιβάλλει την ατιμωρησία για τον εαυτό του.

Αντίθετα, έχει επιβάλλει στα συνήθη «υποζύγια», τους πολίτες – «παρίες» της κοινωνίας, σκληρή φορολογία, όπως στην Ελλάδα, ενώ ο κόσμος της χλιδής, οι ολιγάρχες μεγαλοεπιχειρηματίες, όπως μια χούφτα οικογενειών στη χώρα μας, αλλά και πολιτικές φαμίλιες – «συνεταιράκια» τους, βρίσκουν ασφαλές και «νόμιμο» (!) καταφύγιο στις offshore, τόσο του «διεφθαρμένου Βασιλείου» της Βρετανίας, όσο και αλλού.

Και όσον αφορά ειδικότερα την Ελλάδα, ως γνωστόν, στο City του Λονδίνου, 

πολύ συγκεκριμένα πρόσωπα και επιχειρηματικοί κύκλοι, σε συνεργασία με 

μεγάλα δικηγορικά γραφεία που διαπλέκονται ευθέως με την κυβέρνηση 

Μητσοτάκη και πρωτοκλασάτους παράγοντές της, δράττουν τους «καρπούς» 

του κερδοσκοπικού τζόγου, δίνοντας και κάποια ψίχουλα από τα τεράστια 

κέρδη τους, ως «φιλανθρωπίες» - «δωρεές», στην ταλαίπωρη Ελλάδα. Ετσι, 

για να ρίξουν στάχτη στα μάτια του λαουτζίκου. Και έχουν την απαίτηση να 

τους είμαστε και υποχρεωμένοι για αυτά τα φραγκοδίφραγκα.

«Οι offshore παράδεισοι ευημερούν επειδή οι ελίτ, οι εταιρείες και τα συμφέροντα των πλουσίων βασίζονται σε αυτούς για τη μετακίνηση και την προστασία τεράστιων κεφαλαίων. Δεδομένης της αξίας τους, θα αντισταθούν σε ουσιώδεις ρυθμίσεις που απειλούν τη ροή πλούτου, ώστε να παραμείνουν κεντρικοί παίκτες στη διεθνή χρηματοοικονομική σκηνή», τονίζει ο J. Ruehl.

Το «Βασίλειο του βρώμικου χρήματος»

Η σοφία του πλήθους απέναντι στα fake news - Του Άρη Χατζηστεφάνου

Η σοφία του πλήθους απέναντι στα fake news

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Διεθνή μέσα ενημέρωσης δέχονται τις τελευταίες εβδομάδες σκληρή κριτική και συνεχείς διορθώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για τους τίτλους με τους οποίους παρουσιάζουν τις επιθέσεις στο Ιράν και στο Λίβανο, αλλά και τη συνεχιζόμενη γενοκτονία στη Γάζα. Δυστυχώς, ο «έλεγχος της εξουσίας» γίνεται με τους όρους και τα εργαλεία που επέλεξαν οι κυρίαρχοι του διαδικτύου.

«Το Ισραήλ ανακοίνωσε ότι θα διατηρήσει τον έλεγχο περιοχών του νοτίου Λιβάνου και μετά τον τερματισμό του πολέμου», μας ενημέρωνε το BBC σε ανάρτησή του στο X. Λίγη ώρα αργότερα το συγκεκριμένο tweet συνοδευόταν από μια διόρθωση των χρηστών της πλατφόρμας (community note) με το μήνυμα: «Αυτό είναι γνωστό ως στρατιωτική κατοχή».

Το BBC δεν είναι το μόνο διεθνές μέσο τέτοιας εμβέλειας που δέχεται τις τελευταίες εβδομάδες διορθώσεις για τους σχεδόν πάντα φιλο-ισραηλινούς ή φιλο-αμερικανικούς τίτλους του. Όταν δυτικά ΜΜΕ χρησιμοποιούν τη φράση «επέκταση της ισραηλινής ζώνης ασφαλείας», αντί της «εισβολής» ή όταν αποφεύγουν να αναφέρουν στους τίτλους τους ποια πλευρά βομβαρδίζει νοσοκομεία και σχολεία, χιλιάδες αναγνώστες στο X ή το Facebook σπεύδουν να διορθώσουν τους τίτλους, όπως θα έπρεπε να είχε κάνει ένας επαγγελματίας και αντικειμενικός συντάκτης ύλης.

Επιβεβαιώνοντας τη φράση Karma is a bitch (ας την αποδώσουμε «όλα εδώ πληρώνονται»), οι χρήστες του X έχουν ταράξει στις διορθώσεις ακόμη και τον ακροδεξιό, ρατσιστή ιδιοκτήτη της πλατφόρμας Ίλον Μάσκ, ο οποίος εισήγαγε πρώτος την ιδέα των community notes σε μεγάλη κλίμακα, πριν την αντιγράψει και ο Ζάκερμπεργκ για το Facebook.

Ήρθε λοιπόν η εποχή του «δημοκρατικού ελέγχου» των κυρίαρχων αφηγημάτων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Όχι τόσο γρήγορα.

Η ιδεολογία του ελέγχου περιεχομένου

Τα περίφημα community notes, που δίνουν στους χρήστες τη δυνατότητα να ελέγξουν την εγκυρότητα πληροφοριών σε μεγάλες πλατφόρμες μέσω μιας ιδιότυπης «ψηφοφορίας», παρουσιάστηκαν ως μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Στην πραγματικότητα, σηματοδότησαν το πέρασμα από τη φιλελεύθερη λογική των επαγγελματιών fact checkers στη libertarian ιδεολογία, που επικράτησε στον χώρο τα δύο τελευταία χρόνια. Παραδόξως, ρόλο καταλύτη και στις δύο περιπτώσεις αποτέλεσαν οι εκλογικές νίκες του Ντόναλντ Τραμπ.

Το 2016, όταν ο Τραμπ εκπαραθύρωσε από το πολιτικό σκηνικό τη Χίλαρι Κλίντον, οι φιλελεύθερες ελίτ απέδωσαν την ήττα αποκλειστικά στην παραπληροφόρηση των πολιτών (και όχι στις δικές του νεοφιλελεύθερες επιλογές) και απάντησαν με την προώθηση των fact checkers. Για σχεδόν μία δεκαετία, οι ελεγκτές περιεχομένου προσέφεραν σημαντικό έργο, αλλά φυσικά δεν κατάφεραν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα της διάδοσης ψευδών ειδήσεων – το οποίο συνδεόταν πρωτίστως με τη δομή των πλατφορμών, που προωθούσαν οποιοδήποτε περιεχόμενο θα μπορούσε να τους φέρει τα μεγαλύτερα έσοδα από διαφημίσεις.

O ειλικρινής Παύλος Μαρινάκης: Η αλήθεια είμαστε εμείς - Πώς σχεδιάζουν τη χειραγώγηση κοινωνίας και δημοσιογράφων - Γράφει η Ματίνα Παπαχριστούδη

O ειλικρινής Παύλος Μαρινάκης: Η αλήθεια είμαστε εμείς

Ματίνα Παπαχριστούδη

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι απόλυτα ειλικρινής, ποτέ δεν έκρυψε τους στόχους της στην ενημέρωση. Μέσω του Φόρουμ alitheia προετοίμασε τους απόλυτα ελεγχόμενους “δικούς” της, για αυτά που σχεδιάζει ώστε να χειραγωγήσουν κοινωνία και δημοσιογράφους.   

Οι τρεις άξονες είναι: Έλεγχος των fake news, άρση ανωνυμίας στο διαδίκτυο, περιορισμοί στην πρόσβαση των ανηλίκων κάτω των 15 ετών στα social media. Το τελευταίο απευθύνεται στο συντηρητικό εκλογικό κοινό της, είναι το κερασάκι λαϊκισμού στην ατζέντα της δημοσιότητας, για να προκαλείται ο αποπροσανατολισμός στα ίδια τα ψηφιακά δίκτυα.

Ο έλεγχος των ψευδών ειδήσεων απαιτεί πολλούς συμμετέχοντες, καταρχήν τους ίδιους τους δημοσιογράφους. Κι από αυτούς ελέγχει πολλούς το μέγαρο Μαξίμου. Έτσι ενώ οι ηγεσίες των συνδικαλιστικών οργανώσεων (ΕΣΗΕΑ-ΠΟΕΣΥ, κ.λ.π) γνωρίζουν αλλά δεν πληροφορούν τα μέλη τους, η κυβέρνηση με επίσημες αναρτήσεις της γενικής γραμματείας ξετυλίγει τον σχεδιασμό της.

>>Χρηματοδοτεί το “Συμβούλιο ΜΜΕ” (Media Council) στο οποίο μετέχουν ιδιοκτήτες μίντια και δημοσιογράφοι, γίνεται επιπλέον προσπάθεια να μετέχουν και Πανεπιστημιακοί (αυτοί που καθοδηγούν τη Νατοϊκή ασφάλεια).

>>Αναβαθμίζει την ελεγχόμενη από το Μαξίμου “Επιτροπή ασφάλειας δημοσιογράφων”- Task Force που λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη, κατόπιν “ανάλυσης κενών (gap analysis) στη δημόσια διοίκηση” σε συνεργασία με τη γ.γ Εθνικής ασφάλειας. Εντάσσει στην Επιτροπή μέλη από το Λιμενικό Σώμα και από την Εθνική Αρχή Κυβερνοασφάλειας. Δίνει σε διαβούλευση στα μέλη της, τα περισσότερα είναι εκπρόσωποι κυβερνητικών οργάνων, κείμενο διαβούλευσης για την “ασφάλεια των δημοσιογράφων”.

>>Ως τυράκι στη φάκα χειραγώγησης των ιδίων των δημοσιογράφων, δηλώνει ότι είναι έτοιμο το σχέδιο ενσωμάτωσης της Anti-Slapp νομοθεσίας. Αν και επίσημα μέχρι τώρα το μόνο που έκανε είναι να επιδοτήσει με 100 χιλ. ευρώ το “Παρατηρητήριο Slapps” στην ΠΟΕΣΥ, το χρησιμοποεί ως επιχείρημα στην Ευρώπη για την τήρηση της Ελευθερίας τους Τύπου

>>Η άρση της ανωνυμίας στοχεύει στα ψηφιακά Μέσα και προγραμματίζεται επίσης με πολύπλοκο πλέγμα παρεμβάσεων. Η νέα πλατφόρμα του υπ. Εξωτερικών Global Media Center, η οποία αρχίζει τη λειτουργία της από την 1η Απριλίου, βρίσκεται στην κορυφή.

Το Global Media Center χρησιμοποιεί αλγόριθμούς Τεχνητής Νοημοσύνης, βρίσκεται στο υπ. Εξωτερικών και θα παρακολουθεί σε real time, θα καταγράφει και θα αρχειοθετεί ταυτόχρονα σε όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα, δημοσιεύματα από 200 τηλεοπτικούς, 200 ραδιοφωνικούς σταθμούς, 2.000 ελεύθερα ειδησεογραφικά Portals, Websites και Blogs, 50 συνδρομητικά Portals, Websites, Blogs, 210 εφημερίδες και τα Κοινωνικά Ψηφιακά δίκτυα twitter, facebook, instagram και linkedin.

Ο ίδιος ο γ.γ. ενημέρωσης δήλωσε πρόσφατα ότι “τα Μέσα Ενημέρωσης δεν αποτελούν πλέον απλώς πολιτιστικό αγαθό, αλλά κρίσιμο ζήτημα Δημοκρατίας και Ασφάλειας”. Στοχεύει στην ενσωμάτωση στα σχέδια της κυβέρνησης και των δημοσιογραφικών συνδικαλιστικών ενώσεων, μέσω των συνεργαζόμενων ηγεσιών τους. Προαναγγέλλει διάλογο για όλα όσα η κυβέρνηση της ΝΔ στιγματίζει ως “επικίνδυνα για την εθνική ασφάλεια” και με την ΕΣΗΕΑ.

Η πραγματική στόχευση του Μαξίμου στον έλεγχο όλης της δημοσιότητας καταδεικνύεται από το γεγονός ότι η “άρση της ανωνυμίας” στο Διαδίκτυο ήδη ισχύει σε περίπτωση τέλεσης αδικημάτων, μετά από υποβολή μήνυσης. Αυτό όμως δεν βολεύει την κυβέρνηση. Επικαλούμενη “υβριδικές απειλές” και “παραπληροφόρηση” θα επιδιώξει να καταστείλει αναρτήσεις και δημοσιεύματα που βουλεύουν στο κυρίαρχο αφήγημά της. Η διεθνής εμπειρία εξάλλου είναι πολύτιμη. Οι πλατφόρμες εξαφανίζουν ολόκληρες θεματικές, όπως για παράδειγμα τη Γάζα και τα εγκλήματα του Ισραήλ.

ΠΗΓΗ

Η μορφωτική σημασία της Τέχνης – Του Περικλή Παυλίδη* (VIDEO)

Η μορφωτική σημασία της Τέχνης – Περικλής Παυλίδης (video)

• Περικλής Παυλίδης*

Η τέχνη έχει εγγενώς μορφωτική σημασία. Προέκυψε ιστορικά από τη συνειδητοποίηση εκ μέρους των ανθρώπων ότι τα αποτελέσματα της εργασίας τους, εκτός από αξίες χρήσης, αποτελούν έκφραση του εσωτερικού τους κόσμου και των ικανοτήτων τους. Έτσι η τέχνη αναπτύχθηκε ως ανταπόκριση στην ανάγκη αποκάλυψης του ψυχισμού, εξάσκησης και απόλαυσης της δημιουργικότητας, εν είδει αυτοσκοπού.

Η καλλιτεχνική δραστηριότητα αφορά τον σχηματισμό και την εξωτερίκευση με ποικίλους τρόπους αισθητικών μορφών, οι οποίες διεγείρουν πρωτίστως τα συναισθήματά μας, προκαλούν συγκινήσεις, προσφέρουν συναισθηματική ικανοποίηση. Γι’ αυτό και η τέχνη αποτελεί προνομιακό πεδίο καλλιέργειας της ικανότητας συναισθηματικής έκφρασης και επικοινωνίας.

Κινητοποιώντας συναισθηματικά τον άνθρωπο, η τέχνη επηρεάζει, συνάμα, αποφασιστικά το έργο της νόησης. Διαμέσου της συγκίνησης μας αποσπά από τα μικρά ζητήματα της ατομικής ζωής και τις συνήθειες της καθημερινότητας, εστιάζοντας την προσοχή στα σημαντικά και κρίσιμα θέματα της ανθρώπινης κατάστασης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο η τέχνη λειτουργεί ως κινητήριος και προσανατολιστική δύναμη της νόησης, ενώ συμβάλλει στον κριτικό στοχασμό της κοινωνικής πραγματικότητας, των σχέσεων, ζητημάτων και διακυβευμάτων που τη διακρίνουν.

Εκτός όμως από αντανάκλαση της υπάρχουσας πραγματικότητας, η τέχνη συνιστά και δημιουργία νέας, αποτελώντας πεδίο εξάσκησης της φαντασίας. Το καλλιτεχνικό έργο –σε συνάρτηση με την δεξιοτεχνία του δημιουργού– εισάγοντάς μας σε έναν νέο, φανταστικό κόσμο, μας βοηθά να βιώσουμε ποικίλες ανθρώπινες στιγμές, περισσότερο ή λιγότερο πιθανές, να δοκιμάσουμε τους εαυτούς μας μέσα σε αυτές, να πάρουμε θέση απέναντί τους, αυξάνοντας ουσιαστικά την εμπειρία μας, χωρίς όμως να χρειαστεί να τις ζήσουμε πραγματικά.

Αξιοποιώντας τη φαντασία η τέχνη μάς επιτρέπει να ανιχνεύουμε διαφορετικές-εναλλακτικές εκδοχές του βίου μας, να σκιαγραφούμε όψεις του ιδεώδους, να βλέπουμε τον άνθρωπο όχι μόνο όπως είναι, αλλά και όπως θα μπορούσε να είναι.

Διαμέσου του κριτικού και ουτοπικού στοιχείου της και σε συνάρτηση με τη συγκινησιακή φόρτιση που προκαλεί, η τέχνη προετοιμάζει και υποστηρίζει την πρακτική δραστηριότητα των ανθρώπων, στέκεται πολύτιμος αρωγός σε κάθε εγχείρημα και αγώνα που αφορά την αλλαγή της ανθρώπινης κατάστασης.

Σειρά το «Μαύρο Κουτί» | Επεισόδιο 02 | Η εκπαίδευση στις φυλακές (VIDEO)

Μαύρο Κουτί | Επ. 02 | Η εκπαίδευση στις φυλακές

Τάσος Θεοφίλου, Αντώνιος Δημόπουλος και Λουκάς Σταμέλλος

Αν «όπου ανοίγει ένα σχολείο κλείνει μια φυλακή», τότε γιατί οι φυλακές στις οποίες ανοίγουν σχολεία δεν αυτοκαταστρέφονται;

Ποια είναι η κατάσταση της εκπαίδευσης στις ελληνικές φυλακές σήμερα; Ποια τα εμπόδια; Ποιες οι δυνατότητες για έναν κρατούμενο να σπουδάσει και μέχρι ποια βαθμίδα; Γιατί όλα είναι τόσο δύσκολα; Ποιον ρόλο παίζει η εκπαίδευση στην καθημερινή ζωή του κρατούμενου αλλά και στην επιστροφή στην κοινότητα; Πώς είναι να είσαι εκπαιδευτικός σε σχολείο φυλακής;

Αυτό το επεισόδιο είναι αφιερωμένο στην μνήμη του Βασίλη Δημάκη*.

Μιλούν:

• Νίκος Αρμένης: Διευθυντής δομών εκπαίδευσης Γυναικείων Φυλακών Θήβας.
• Αντιγόνη Ευστρατόγλου: Καθηγήτρια Σχολείων Δεύτερης Ευκαιρίας (ΣΔΕ) φυλακών και συγγραφέας του βιβλίου «Μαθαίνοντας (σ)τη φυλακή.
• Σωτήρης Λουκόπουλος: Πρώην φοιτητής-κρατούμενος και συνιδρυτής της ΑΜΚΕ υποστήριξης φυλακισμένων και αποφυλακισμένων «το Πέρασμα».

Credits:

Δημοσιογραφική επιμέλεια και παρουσίαση: Τάσος Θεοφίλου

Εικόνα, ήχος, μουσική, γραφικά και μοντάζ: Αντώνιος Δημόπουλος

Επιμέλεια και εκτέλεση παραγωγής: Λουκάς Σταμέλλος

Παραγωγή: OmniaTV

Με την υποστήριξη του Ιδρύματος Χάινριχ Μπελ – Γραφείο Θεσσαλονίκης

* Ο Βασίλης Δημάκης μπήκε στη φυλακή το 1998, όταν ήταν ακόμα 17 ετών, και πέρασε ολόκληρη την ενήλικη ζωή του εκεί. Το 2016 αποφάσισε να σπουδάσει. Ολοκλήρωσε το Λύκειο, αποφοιτώντας με βαθμό 19,9, πέτυχε στις πανελλαδικές εξετάσεις και εισήχθη στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του ΕΚΠΑ.

Για να διεκδικήσει το δικαίωμά του στην εκπαίδευση, ο Δημάκης προχώρησε πολλές φορές σε απεργίες πείνας και δίψας.

Στις 16 Μαρτίου 2022 απέδρασε, παραβιάζοντας άδεια που του είχε χορηγηθεί για εκπαιδευτικούς λόγους. Συνελήφθη μια εβδομάδα αργότερα.

Τον Φεβρουάριο του 2025, σε ηλικία 47 ετών, βρέθηκε νεκρός στο κελί του στις φυλακές Κορυδαλλού.

ΠΗΓΗ 

Σταματήστε να ρωτάτε εάν «έχει το Ισραήλ δικαίωμα ύπαρξης» - Της Ραουάν Αμπχάρι*

Σταματήστε να ρωτάτε εάν «έχει το Ισραήλ δικαίωμα ύπαρξης»

της Ραουάν Αμπχάρι* | Jacobin

Καθώς εξελίσσεται η δεύτερη θητεία του Ντόναλντ Τραμπ, η κυβέρνησή του υιοθετεί μια ολοένα και πιο επιθετική στάση στην εξωτερική πολιτική -από απειλές προς συμμάχους και επιδιώξεις εδαφικής επέκτασης έως παράνομες στρατιωτικές επιχειρήσεις, που εκτείνονται από το δυτικό ημισφαίριο και την Καραϊβική μέχρι τη Μέση Ανατολή- με αποκορύφωμα έναν κλιμακούμενο και παράνομο πόλεμο κατά του Ιράν, σε συνεργασία με το Ισραήλ. Ως απάντηση, οι κυρίαρχες συζητήσεις για την εξωτερική πολιτική περιστρέφονται όλο και περισσότερο γύρω από δύο καίρια, σχεδόν υπαρξιακά, ερωτήματα.

Το πρώτο είναι: ποιο είναι το μέλλον της λεγόμενης «διεθνούς τάξης βασισμένης σε κανόνες»; Όσοι θέτουν αυτό το ερώτημα προέρχονται κυρίως από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική ελίτ και υποστηρίζουν ότι οι ενέργειες του Τραμπ κατέρριψαν οριστικά την ψευδαίσθηση πως η μεταπολεμική τάξη εξακολουθεί να λειτουργεί όπως παλαιότερα. Αυτή την αίσθηση αποτύπωσε και ο πρωθυπουργός Μαρκ Κάρνεϊ σε μια πολυσυζητημένη ομιλία του στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, όπου δήλωσε ότι ο κόσμος βιώνει «ρήξη, όχι μετάβαση». Από την άλλη, φωνές της Αριστεράς επισημαίνουν ότι η τάξη αυτή ποτέ δεν λειτούργησε διαφορετικά -αντιθέτως, λειτουργούσε πάντα με τον ίδιο τρόπο, γεγονός που δείχνει συνέχεια και όχι κάποια απότομη τομή.

Καθώς αρχίζει να διαμορφώνεται το σκηνικό για τις προεδρικές εκλογές του 2028 και κορυφαία στελέχη του Δημοκρατικού Κόμματος δοκιμάζουν τη ρητορική τους μέσα από βιβλία και εμφανίσεις στα μέσα ενημέρωσης, ένα δεύτερο ερώτημα επανέρχεται διαρκώς: έχει το Ισραήλ δικαίωμα ύπαρξης; Η συζήτηση αυτή οξύνεται όχι μόνο λόγω του τρέχοντος πολέμου, αλλά και εξαιτίας της μεταβαλλόμενης στάσης στη βάση του κόμματος, όπου οι δημοσκοπήσεις και ο δημόσιος λόγος δείχνουν αυξανόμενη επίγνωση και στήριξη στο δικαίωμα των Παλαιστινίων για αυτοδιάθεση.

Ο υποψήφιος για την προεδρία Γκάβιν Νιούσομ φάνηκε να ανταποκρίνεται σε αυτό το κλίμα, όταν πρόσφατα χαρακτήρισε το Ισραήλ κράτος απαρτχάιντ -αν και γρήγορα ανασκεύασε και εξέφρασε μεταμέλεια. Αντίθετα, ο Τζος Σαπίρο, μέσα από την περιοδεία του για το βιβλίο του και τις εμφανίσεις του σε μέσα ενημέρωσης και podcast, διατηρεί μια πιο σταθερή στάση. Με απλά λόγια, υποστηρίζει ότι όποιος αρνείται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ, στην ουσία τάσσεται υπέρ ενός αέναου πολέμου, ενώ ο ίδιος θεωρεί ότι υπηρετεί την ειρήνη υποστηρίζοντας τη λύση των δύο κρατών.

Στον αντίποδα, η αμερικανική Δεξιά κινείται σε μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα σε μια νέα καχυποψία και κριτική προς το Ισραήλ και στην άνοδο αντιεβραϊκών τάσεων, που εκφράζονται από πρόσωπα όπως ο ακροδεξιός influencer Νικ Φουέντες, ο οποίος εξακολουθεί να τυγχάνει μερικής αποδοχής από ένα ολοένα και πιο ριζοσπαστικοποιημένο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.

Ο Τάκερ Κάρλσον, για παράδειγμα, έχει ασκήσει αιχμηρή κριτική στον ρόλο του Ισραήλ στην επιρροή των Ηνωμένων Πολιτειών να επιτεθούν στο Ιράν, αλλά ταυτόχρονα προκάλεσε αντιδράσεις δίνοντας βήμα στον Φουέντες. Σε πρόσφατη συνέντευξή του, φάνηκε εμφανώς εκνευρισμένος, όταν η αρχισυντάκτρια του Economist Ζάνι Μίντον Μπέντος τον ρωτούσε επανειλημμένα αν πιστεύει ότι το Ισραήλ έχει «δικαίωμα ύπαρξης». Ο Κάρλσον αντέτεινε ζητώντας διευκρινίσεις: «Τι σημαίνει αυτό; Από πού απορρέει αυτό το δικαίωμα; Έχουν και άλλα κράτη ένα τέτοιο δικαίωμα;»

Το τέλος μιας αυταπάτης - Του Θανάση Γιακλέτση

AP Photo/Evan Vucci

Το τέλος μιας αυταπάτης

Θανάσης Γιακλέτσης

Εχει επικρατήσει, αντίθετα, η πιο σκληρή και απάνθρωπη ιδεολογία: ο κοινωνικός δαρβινισμός, εκείνη η αντίληψη της ζωής ως άγριας πάλης για την επιβίωση, στην οποία οι πιο ισχυροί συντρίβουν τους αδύναμους. Ο Τραμπ και οι ολιγάρχες που τον στηρίζουν είναι η πιο ωμή και κυνική έκφραση αυτής της ιδεολογίας.

«Ποτέ ξανά πόλεμος». Αυτή η φράση διατυπώθηκε ηχηρά μετά τη ρίψη των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι και βέβαια μετά τη λήξη του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Αυτό ήταν άλλωστε το βαθύτερο νόημα τόσο του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών (1945) όσο και της Οικουμενικής Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (1948). Εκείνα τα χρόνια εδραιωνόταν η πεποίθηση ότι, προκειμένου να νικηθεί για πάντα η μάστιγα του πολέμου, έπρεπε οι λαοί των διάφορων κρατών να συνεργάζονται και να επιλύουν ειρηνικά τις διαφορές τους, έχοντας επίγνωση του ότι συναποτελούν όλοι τους τα μέλη μιας κοινής ανθρώπινης οικογένειας. Αν κρίνει κανείς με βάση τη σημερινή κατάσταση, με τις φλόγες του πολέμου αναμμένες σε τόσα μέρη του κόσμου (Ουκρανία, Ιράν, Λίβανος, Γάζα, Σουδάν κ.ά.), εκείνο το φιλόδοξο πρόγραμμα μοιάζει να ήταν μια αφελής ουτοπία.

Στην πραγματικότητα, σήμερα γινόμαστε μάρτυρες της ηχηρής διάψευσης μιας άλλης μεγάλης αυταπάτης. Τις τελευταίες δεκαετίες, ήταν πολλοί εκείνοι που πίστευαν ότι η «παγκοσμιοποίηση» θα οδηγούσε σε ένα μέλλον, στο οποίο ο απεριόριστος οικονομικός ανταγωνισμός, στο πλαίσιο μιας ενιαίας αγοράς, θα αντικαθιστούσε τις πολεμικές συγκρούσεις με την παγκόσμια ειρήνη. Αυτή η αυταπάτη άπλωνε τις ρίζες της στο μακρινό παρελθόν. Ηδη στον 18ο αιώνα ο Βολτέρος έγραφε: «Μπείτε στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου, μια αγορά πιο σεβαστή από πολλές αυλές· θα δείτε εκεί συγκεντρωμένους αντιπροσώπους όλων των εθνών προς όφελος των ανθρώπων. Εδώ ο εβραίος, ο μωαμεθανός και ο χριστιανός διαπραγματεύονται ο ένας με τον άλλο σαν να ήταν ομόθρησκοι, και αποκαλούν απίστους αυτούς μονάχα που χρεοκοπούν» («Φιλοσοφικές επιστολές», Αλεξάνδρεια, 1989, σελ. 55).

Η πεποίθηση ότι το ελεύθερο εμπόριο ήταν ισχυρός παράγοντας ειρήνευσης επιβίωσε, φτάνοντας ώς τη σύγχρονη εποχή. Διαφορετικός ήταν ωστόσο ο λόγος περί ειρήνης στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Τότε μιλούσαν για την ειρήνη εννοώντας μια πολυδιάστατη συνεργασία και περιλάμβαναν αυτή την πολύτιμη λέξη σε διακηρύξεις, διεθνείς συνθήκες και συντάγματα. Δεν επρόκειτο για αφέλεια ή απρονοησία. Διεξάγονταν τότε στην ευρωπαϊκή Δύση μαζικοί αγώνες για την ισότητα και τη δημοκρατία, εναντίον της κοινωνικής αδικίας και των ολιγαρχιών, και βέβαια υπέρ της ειρήνης και εναντίον της μεγαλύτερης από όλες τις αδικίες, που είναι ο πόλεμος. Στον πολιτικό και κοινωνικό στίβο, αντιμάχονταν ιδεολογίες ικανές να κινητοποιούν πελώριες μάζες: ο σοσιαλισμός, ο κομμουνισμός, ο φιλελευθερισμός, χριστιανικής έμπνευσης ουμανιστικές ιδεολογίες με πυρήνα τους την ανθρώπινη και κοινωνική αλληλεγγύη. Στον σημερινό κόσμο, διαπιστώνουμε ότι αυτές οι ιδεολογίες δεν διαθέτουν την παλιά τους δύναμη και απήχηση. Εχει επικρατήσει αντίθετα η πιο σκληρή και απάνθρωπη ιδεολογία: ο κοινωνικός δαρβινισμός, εκείνη η αντίληψη της ζωής ως άγριας πάλης για την επιβίωση, στην οποία οι πιο ισχυροί συντρίβουν τους αδύναμους. Ο Τραμπ και οι ολιγάρχες που τον στηρίζουν είναι η πιο ωμή και κυνική έκφραση αυτής της ιδεολογίας. Οσο αυτοί κυριαρχούν, δεν μπορούμε να περιμένουμε τίποτα καλό για την ειρήνη στον κόσμο. Βλέπουμε αντίθετα να εξαπολύονται αδικαιολόγητα και τυχοδιωκτικά παράνομοι και βάρβαροι πόλεμοι, όπως ο πιο πρόσφατος στο Ιράν, με χιλιάδες αθώα θύματα. Επιπλέον, οι εθνικές οικονομίες –και στην Ευρώπη– τείνουν να μετατραπούν σε πολεμικές οικονομίες. Η τεχνολογική έρευνα υποτάσσεται στις στρατιωτικές και πολεμικές απαιτήσεις και πελώριοι οικονομικοί πόροι διατίθενται για εξοπλιστικές δαπάνες και όχι για την ευημερία των λαών.

Νέα εξοπλιστική συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ: Εξοπλιστικές δαπάνες κόστους 650 εκ. ευρώ από τη γενοκτονική μηχανή Elbit Systems

Συμφωνία Ελλάδας-Ισραήλ: Εξοπλιστικές δαπάνες κόστους 650 εκ. ευρώ από τη γενοκτονική μηχανή Elbit Systems

Νέα εξοπλιστική συμφωνία υπέγραψε επίσημα σήμερα η Ελλάδα με το γενοκτονικό κράτος του Ισραήλ, που αφορά την πώληση όπλων αξίας 757.84 εκατομμυρίων δολαρίων (65ο.506.098 ευρώ) στην Αθήνα, βάσει της οποίας η βιομηχανία πολέμου της Elbit Systems θα προμηθεύσει το ελληνικό Υπουργείο Άμυνας με 36 συστήματα πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS για την «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η ισραηλινή πολεμική βιομηχανία Elbit Systems αποτελεί ένα βασικό εργαλείο του απαρτχάιντ για να διεξάγει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων στη Γάζα.

Η πολεμική βιομηχανία αναμένεται μετά τη νέα συμφωνία, να προμηθεύσει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας με 36 συστήματα πολλαπλών εκτοξευτών πυραύλων PULS για την λεγόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα». Η συμφωνία, περιλαμβάνει επίσης δεκάδες εκτοξευτές και πυραύλους με βεληνεκές από 40 έως 300 χιλιόμετρα, με τη χώρα να δίνει πάνω από 650 εκατ. ευρώ στο κράτος δολοφόνο του Ισραήλ.

Υπενθυμίζεται ότι η συμφωνία βρισκόταν υπό συζήτηση για περισσότερο από δυόμισι χρόνια. Συγκεκριμένα, υπεγράφη επίσημα σήμερα από τον επικεφαλής του Τμήματος Εξαγωγών Άμυνας του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, Γιαιρ Κολές, και τον επικεφαλής της Γενικής Διεύθυνσης Προμηθειών Άμυνας και Εξοπλισμών του Υπουργείου Άμυνας της Ελλάδας, Ιωάννη Μπούρα.  Στην υπογραφή παρευρέθηκε επίσης ο Ούντι Βερεντ, διευθύνων σύμβουλος του τμήματος χερσαίων συστημάτων της Elbit Systems.

Υπευνθυμίζεται ότι η έγκριση της αγοράς των PULS έγινε στο ΚΥΣΕΑ (Κυβερνητικό Συμβούλιο Εθνικής Ασφάλειας) της 11ης Δεκεμβρίου του 2025.

Το Υπουργείο Άμυνας ανακοίνωση ότι η γενοκτονική εταιρεία της Elbit θα αναλάβει τον ρόλο του κύριου αναδόχου, επιβλέποντας την παραγωγή και την παράδοση των συστημάτων κατά τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Η εταιρεία θα παρέχει ακόμα υπηρεσίες συντήρησης και υποστήριξης για μια δεκαετία μετά την παράδοση.

Υπενθυμίζεται ότι η Elbit Systems είναι η μεγαλύτερη ιδιωτική εταιρεία πολεμικού εξοπλισμού, τεχνολογίας ασφάλειας, επιτήρησης και ηλεκτρονικού πολέμου του Ισραήλ, ενώ η μετοχή της είναι εισηγμένη στο Nasdaq και στο Χρηματιστήριο του Τελ Αβίβ. Δραστηριοποιείται σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, όπως η αεροδιαστημική, τα χερσαία και ναυτικά συστήματα, η διοίκηση, ο έλεγχος, η επικοινωνία, οι υπολογιστές, οι πληροφορίες, η επιτήρηση και παντός είδους όπλα και πυρομαχικά. Η εταιρεία παρέχει επίσης μια σειρά από υπηρεσίες υποστήριξης, ενώ κάνει και επενδύσεις σε real estate και κατασκευές.

Η Elbit Systems – Η Μηχανή Θανάτου του Ισραήλ που Πλουτίζει από τη Γενοκτονία

Το Νοέμβριο του 2025, το BDS δημοσίευσε μία ανακοίνωσε για τα τεράστια κέρδη της πολεμικής βιομηχανίας από και κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη. Όσον αφορά τη χώρα μας, ανέφερ χαρακτηριστικά ότι η Elbit είναι βαθιά ενσωματωμένη και στην ελληνική αγορά:

• Διαχειρίζεται το ΚΕΝΤΡΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ της Πολεμικής Αεροπορίας στην Καλαμάτα με μια σκανδαλώδη σύμβαση 1.8 δις, της οποίας οι ρήτρες είναι άγνωστες και για την ελληνική Βουλή. Προβλέπονται ετήσιες πληρωμές περίπου 45,8 εκατ. ευρώ προς την Elbit μέχρι το 2042, με τιμαριθμική αναπροσαρμογή.

• Προμηθεύει το ελληνικό κράτος με συστήματα επιτήρησης συνόρων — χρησιμοποιώντας τεχνολογία που δοκιμάστηκε πάνω σε Παλαιστίνιους.

• Συμμετέχει σε ελληνικά εξοπλιστικά προγράμματα, από το ΥΠΕΘΑ μέχρι την Ελληνική Αστυνομία.

Η Ελλάδα βρίσκεται στη λίστα πελατών που τροφοδοτούν τα κέρδη της Elbit ενώ το Ισραήλ συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία, τόνιζε ακόμα το BDS.

Υπενθυμίζεται ότι η γενοκτονική μηχανή της Elbit Systems αποτελεί και βασικό στόχο του κινήματος Palestine Action. Το κλείσιμο της θυγατρικής στο Ηνωμένο Βασίλειο και η διακοπή νέας συμφωνίας μεταξύ τους κράτους και της πολεμικής βιομηχανίας ήταν μέσα στα βασικά αιτήματα των κρατουμένων του Palestine Action και τις απεργίας πείνας που διεξήγαγαν μέσα στη φυλακή.

Μάλιστα οι πολιτικοί κρατούμενοι με τον αγώνα τους πέτυχαν μία πολύ σημαντική νίκη, αφού λόγω της πίεσης που άσκησαν, η κυβέρνηση αποφάσισε να μην αναθέσει σύμβαση ύψους 2 δισ. λιρών στη θυγατρική της ισραηλινής εταιρείας όπλων Elbit Systems UK, και έληξαν την απεργία πείνας, που για ορισμένους/ες κράτησε περισσότερο από δύο μήνες.

Η βρετανική κυβέρνηση μπορεί να μη προχώρησε στο κλείσιμο των εγκαταστάσεων, πιέστηκε όμως αρκετά ώστε να μην προχωρήσει στην ανάθεση σύμβασης ύψους 2 δισ. λιρών στη θυγατρική της ισραηλινής εταιρείας όπλων Elbit Systems UK.

ΠΗΓΗ 

Η αλληλεγγύη νίκησε: Απετράπη έξωση οικογένειας με μικρό παιδί! - Ανακοίνωση της Ένωσης Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης

Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης: Η αλληλεγγύη νίκησε: Απετράπη έξωση οικογένειας με μικρό παιδί!

Μια σημαντική νίκη πέτυχε χθες η Ένωση Ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης αποτρέποντας την έξωση μονογονεϊκής οικογένειας με μικρό παιδί. Ταυτόχρονα η μαζικότητα της συγκέντρωσης και η αλληλεγγύη κατάφεραν να επιβάλουν το αυτονόητο: «η στέγη είναι δικαίωμα!»

Η εξέλιξη αυτή, σύμφωνα με την Ένωση, δεν ήταν δεδομένη. «Η έξωση επιχειρήθηκε άμεσα, την ίδια ημέρα έκδοσης της απόφασης, παρά το γεγονός ότι η οικογένεια είχε ήδη εξασφαλίσει νέο σπίτι και είχε δηλώσει ότι θα αποχωρήσει την επόμενη ημέρα. Η παρουσία και η πίεση του κόσμου στο σημείο ήταν καθοριστικές ώστε να γίνει δεκτό το αίτημα για ολιγοήμερη παράταση και να αποχωρήσει ο δικαστικός κλητήρας.

Κατά την παρουσία του στο σημείο, ο δικαστικός κλητήρας επέδειξε εκφοβιστική συμπεριφορά, απαιτώντας την άμεση απομάκρυνση της οικογένειας χωρίς να επιδεικνύει σχετική εντολή και χωρίς καμία διάθεση συνεργασίας. Όλα αυτά εκτυλίχθηκαν μπροστά σε ένα παιδί 15 μηνών. Δεν μας κάνει εντύπωση! Πρόκειται για μια ωμή επίδειξη κοινωνικής αναλγησίας που συνοδεύει τέτοιες πρακτικές. Η οικογένεια μίσθωσε το διαμέρισμα τον Σεπτέμβριο του 2024 και μέσα σε λίγους μήνες διαπιστώθηκαν σοβαρά και επικίνδυνα προβλήματα, όπως εκτεταμένη υγρασία, εισροή υδάτων, ανεπαρκής θέρμανση και προβληματικά κουφώματα, τα οποία, σύμφωνα με τεχνική εκτίμηση, προϋπήρχαν της μίσθωσης. Παρά τις συνθήκες αυτές, η ενοικιάστρια παρέμεινε στο ακίνητο μαζί με το παιδί της, ζητώντας την αποκατάσταση των βλαβών. Ωστόσο, παρά τις επανειλημμένες δεσμεύσεις της εκμισθώτριας, δεν πραγματοποιήθηκαν οι αναγκαίες επισκευές.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η ενοικιάστρια προχώρησε σε επίσχεση ενοικίου, ως νόμιμο μέσο πίεσης. Σε απάντηση, κινήθηκε διαδικασία έξωσης, παρότι το σύνολο της οφειλής έχει ήδη καταβληθεί και δεσμευτεί στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Η εκδίκαση της έφεσης έχει οριστεί για το 2027, γεγονός που αναδεικνύει το βάθος της αδικίας και την πίεση που ασκείται στους ενοικιαστές/τριες».

Η σημερινή νίκη αναδεικνύει τη δύναμη της συλλογικής δράσης. Η μαζικοποίηση του κινήματος για το δικαίωμα στη στέγη μπορεί να αποσπά νίκες υπέρ των ενοικιαστών/τριών και να αποτρέπει τις αδικίες και τις καταχρηστικές πρακτικές στην πράξη.

Καλεί όλες και όλους στην ανοιχτή συντονιστική συνέλευση τη Δευτέρα 06/04 στις 18:30 στο Στέκι Μεταναστών.

ΠΗΓΗ 

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) προειδοποιεί για τον κίνδυνο πυρηνικού ατυχήματος μετά από επιθέσεις σε εγκαταστάσεις στο Ιράν

AP

ΠΟΥ: Προειδοποίηση για κίνδυνο πυρηνικού ατυχήματος μετά από επιθέσεις σε εγκαταστάσεις στο Ιράν

Σοβαρή ανησυχία για την ασφάλεια των πυρηνικών εγκαταστάσεων στο Ιράν εκφράζει ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας, με αφορμή τις συνεχιζόμενες επιθέσεις.

Ο γενικός διευθυντής του Οργανισμού, Τέντρος Αντάνομ Γκεμπρεγέσους, προειδοποίησε ότι ένα πλήγμα σε πυρηνική εγκατάσταση θα μπορούσε να προκαλέσει ατύχημα με καταστροφικές συνέπειες για τη δημόσια υγεία, οι οποίες θα επηρέαζαν ακόμη και μελλοντικές γενιές. Όπως σημείωσε, η συνεχιζόμενη κλιμάκωση αυξάνει διαρκώς τους κινδύνους.

Στο επίκεντρο της ανησυχίας βρίσκεται ο πυρηνικός σταθμός ηλεκτροπαραγωγής στο Μπουσέρ, ο μοναδικός σε λειτουργία στο Ιράν, που βρίσκεται σε περιοχή με σημαντικό πληθυσμό και στρατηγική σημασία.

Οι δηλώσεις του επικεφαλής του ΠΟΥ έρχονται μετά από αναφορές του Διεθνή Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας, σύμφωνα με τις οποίες βλήμα έπληξε κοντά στην εγκατάσταση, ενώ ένας εργαζόμενος έχασε τη ζωή του από πτώση συντριμμιών.

ΠΗΓΗ 

15 Κανόνες κάλυψης των πολέμων του Ισραήλ

Πηγή: caitlinjohnst.one

15 Κανόνες κάλυψης των πολέμων του Ισραήλ

Ξαναθυμίζουμε τους 15  Κανόνες κάλυψης των πολέμων του Ισραήλ από τα ΜΜΕ, όπως τους έγραψε το 2025, στην πρώτη επίθεση του σιωνιστικού κράτους στο Ιράν, η Caity Johnstone και μετέφερε στα ελληνικά ο Σπύρος Τσιμούρης. Διαβάζοντάς τους γίνεται πολύ κατανοητή η στάση της μεγάλης πλειονότητας των ελληνικών τηλεοπτικών καναλιών. 

Επειδή ίσως να έχετε ξεχαστεί από την τελευταία φορά που το Ισραήλ ξεκίνησε κάποιον πόλεμο (πριν μερικούς μήνες δηλαδή) πάμε να θυμηθούμε και πάλι τους βασικούς κανόνες, τώρα που το Ιράν είναι στο στόχαστρο:

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 1: Το Ισραήλ δεν είναι ποτέ ο επιτιθέμενος. Αν το Ισραήλ επιτεθεί σε κάποιον, είναι είτε απάντηση σε μια επιθετικότητα που συνέβη στο παρελθόν, είτε προληπτική επίθεση για την αποτροπή μιας επικείμενης επιθετικότητας στο μέλλον.

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 2: Η ιστορία ξεκινά αυτόματα από την ημερομηνία της τελευταίας πράξης επιθετικότητας εναντίον του Ισραήλ. Αν κάποιος επιτεθεί στο Ισραήλ, ήταν εντελώς απρόκλητη η επίθεση, επειδή τίποτα δεν συνέβη πριν από την όποια επίθεση στο Ισραήλ.

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 3: Οτιδήποτε κακό κάνει το Ισραήλ δικαιολογείται από τον Κανόνα 2. 👆 Αυτό ισχύει ακόμα κι αν κάνει πράγματα που θα θεωρούνταν εντελώς αδικαιολόγητα αν γίνονταν από ένα έθνος όπως η Ρωσία ή η Κίνα.

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 4: Μόνο το Ισραήλ έχει το δικαίωμα να αμυνθεί και κανείς άλλος.

💣 ΚΑΝΟΝΑΣ 5: Το Ισραήλ δεν βομβαρδίζει ποτέ αμάχους, βομβαρδίζει μόνο Κακούς. Αν σκοτώνονται τρομακτικοί αριθμοί αμάχων, είναι επειδή ήταν στην πραγματικότητα Κακοί, ή επειδή τους σκότωσαν Κακοί, ή επειδή ένας Κακός στάθηκε πολύ κοντά τους. Αν κανένας από αυτούς τους λόγους δεν ισχύει, τότε για κάποιον άλλο μυστηριώδη λόγο που περιμένουμε ακόμα να διερευνήσει ο Ισραηλινός Στρατός.

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 6: Η κριτική σε οτιδήποτε κάνει το Ισραήλ σημαίνει ότι μισείς τον εβραϊκό λαό. Δεν υπάρχει κανένας άλλος πιθανός λόγος για να αντιταχθεί κανείς σε πράξεις μαζικής στρατιωτικής σφαγής εκτός από ένα κοχλάζον, εμμονικό μίσος για μια την αβρααμική πίστη.

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 7: Τίποτα από όσα κάνει το Ισραήλ δεν είναι ποτέ τόσο κακό όσο οι μισητές κριτικές που περιγράφονται στον Κανόνα 6. 👆 Οι κριτικές για τις ενέργειες του Ισραήλ είναι πάντα χειρότερες από τις ίδιες τις ενέργειες του Ισραήλ, επειδή αυτοί οι επικριτές μισούν τους Εβραίους και επιθυμούν να διαπράξουν ένα ακόμη Ολοκαύτωμα. Η αποτροπή αυτού πρέπει να καταναλώνει το 100% της πολιτικής μας ενέργειας και προσοχής.

📢 ΚΑΝΟΝΑΣ 8: Οι Ισραηλινοί είναι πάντα μόνο τα θύματα και ποτέ οι θύτες. Αν οι Ισραηλινοί σκοτώνουν Ιρανούς, είναι επειδή οι Ιρανοί μισούν τους Εβραίους. Αν οι Ιρανοί σκοτώνουν Ισραηλινούς, είναι επειδή οι Ιρανοί μισούν τους Εβραίους. Το Ισραήλ είναι ένα αθώο μικρό αρνάκι που θέλει απλώς να ασχοληθεί με τις δικές του δουλειές και κοιτάει την ησυχία του.

💣 ΚΑΝΟΝΑΣ 9: Το γεγονός ότι το Ισραήλ βρίσκεται κυριολεκτικά πάντα σε κατάσταση πολέμου με τους γείτονές του και με εκτοπισμένους αυτόχθονες πληθυσμούς πρέπει να ερμηνεύεται ως απόδειξη ότι ο Κανόνας 8 👆 είναι αληθινός αντί για απόδειξη ότι ο Κανόνας 8👆  είναι γελοία ανοησία.

"Δαυίδ: Το Αγόρι που έγινε θρύλος": Πώς μια παιδική ταινία για τη μάχη μεταξύ Δαυίδ και Γολιάθ πήρε διανομή στις ελληνικές αίθουσες; - Ανακοίνωση από Filmmakers4palestinegr (ΕΙΚΟΝΕΣ)

ΠΗΓΗ: Filmmakers4palestinegr

Καταγγελία από Ένωση Φορέων Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας (Κ.ΑΛ.Ο.): Οι Κοινωνικές Δημόσιες Συμβάσεις υπό απειλή

Πηγή γραφικού: Ένωση Φορέων Κ.ΑΛ.Ο. Αττικής «Συντονισμός»

Καταγγελία: Οι Κοινωνικές Δημόσιες Συμβάσεις υπό απειλή

Όπως καταγγέλλει η Ένωση Φορέων Κ.Αλ.Ο. Αττικής «Συντονισμός», ιδιωτική εταιρεία υποδύθηκε την Κοιν.Σ.Επ. Ένταξης για να υφαρπάξει διαγωνισμό.

Δελτίο Τύπου | Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Να προστατευθεί τώρα ο σκοπός του άρθρου 20 ν. 4412/2016

Η Ένωση Φορέων Κ.ΑΛ.Ο. Αττικής «Συντονισμός» καταγγέλλει δημόσια την καταστρατήγηση του θεσμικού πλαισίου που θεσπίστηκε για την επαγγελματική και κοινωνική ένταξη ευάλωτων και ειδικών ομάδων μέσω των συμβάσεων του άρθρου 20 του ν. 4412/2016 (Συμβάσεις ανατιθέμενες κατ’ αποκλειστικότητα).

Η υπόθεση που ανέδειξε το μέλος μας, η Κοιν.Σ.Επ. Ένταξης «Νέοι Ορίζοντες», δεν αφορά μια ιδιωτική αντιδικία δικαιούχων. Αφορά μια πρακτική που αλλοιώνει τον πυρήνα της Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας και μετατρέπει ένα προστατευτικό εργαλείο κοινωνικής πολιτικής σε πεδίο διείσδυσης εργολαβικών συμφερόντων μέσω σχημάτων-βιτρίνα.

Όπως έχει τεθεί ενώπιον των αρμόδιων αρχών, στον διαγωνισμό καθαριότητας του Υπουργείου Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, ο οποίος απευθυνόταν αποκλειστικά σε φορείς του άρθρου 20, αναδείχθηκε ανάδοχος η Κοιν.Σ.Επ. HUMAN UNION, ενώ ακολούθησε και διαδικασία διαπραγμάτευσης χωρίς προηγούμενη δημοσίευση, με πρόσκληση αποκλειστικά προς την ίδια. Στα σχετικά υπομνήματα καταγγέλλεται ότι η συγκεκριμένη συμμετοχή δεν υπηρετεί τον προστατευτικό σκοπό του άρθρου 20, αλλά αξιοποιεί μόνο τον τύπο του φορέα Κ.ΑΛ.Ο. για να εισέλθει σε μια ειδικά προστατευμένη αγορά δημοσίων συμβάσεων, η οποία προορίζεται για Κοι.Σ.Π.Ε. και Κοιν.Σ.Επ. Ένταξης που επιτελούν πραγματικό έργο ένταξης ευάλωτων ανθρώπων.

Η HUMAN UNION εμφανίζεται τυπικά ως Κοιν.Σ.Επ., όμως, σύμφωνα με τις καταγγελίες και τα στοιχεία που έχουν ήδη κατατεθεί, λειτουργεί κατ’ επίφαση ως φορέας κοινωνικής οικονομίας και ουσιαστικά ως εργολαβικό σχήμα συνδεδεμένο με έτερη κερδοσκοπική εταιρεία ίδιου αντικειμένου, ίδιας έδρας και ίδιας νόμιμης εκπροσώπησης. Ειδικότερα, καταγγέλλεται διοικητική και επιχειρησιακή ταύτιση με τη MAGIC FRESH FACILITY LTD, καθώς και επίκληση εμπειρίας άλλου κερδοσκοπικού σχήματος, ώστε να καταστεί δυνατή η συμμετοχή σε διαγωνισμούς που προορίζονται για αυθεντικούς φορείς ένταξης. Εφόσον τα στοιχεία αυτά επιβεβαιωθούν από τις αρμόδιες αρχές, πρόκειται για ευθεία αλλοίωση του γράμματος και κυρίως του πνεύματος της Οδηγίας 2014/24/ΕΕ και του άρθρου 20 του ν. 4412/2016.

Η ουσία του ζητήματος είναι βαθιά πολιτική και κοινωνική. Οι προστατευμένες συμβάσεις δεν θεσπίστηκαν για να κερδίζει όποιος δίνει τη χαμηλότερη τιμή, σαν να πρόκειται για κοινό πεδίο εμπορικού ανταγωνισμού. Θεσπίστηκαν για να εξασφαλίζουν εργασία, αξιοπρέπεια, υποστήριξη και κοινωνική επανένταξη σε ανθρώπους που συναντούν σοβαρούς και πολλαπλούς φραγμούς εισόδου στην αγορά εργασίας. Όταν το μοναδικό ουσιαστικό κριτήριο γίνεται η χαμηλότερη οικονομική προσφορά, ο κοινωνικός σκοπός ακυρώνεται στην πράξη και η προστατευμένη σύμβαση μετατρέπεται σε εργαλείο συμπίεσης κόστους.

Η περίπτωση των «Νέων Οριζόντων» αναδεικνύει ακριβώς τι διακυβεύεται. Η Κοιν.Σ.Επ. Ένταξης «Νέοι Ορίζοντες», που δραστηριοποιείται από το 2014, έχει υποστηρίξει πάνω από 120 αποφυλακισμένους και δεκάδες ακόμη άτομα από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, ενώ σήμερα απασχολεί 22 εργαζομένους, εκ των οποίων 8 είναι αποφυλακισμένοι.

Η Ένωση Φορέων Κ.ΑΛ.Ο. Αττικής «Συντονισμός» θεωρεί ότι το πρόβλημα εντοπίζεται ιδίως στην αόριστη διατύπωση της περίπτωσης δ΄ της παρ. 1 του άρθρου 20, η οποία εκ του αποτελέσματος επιτρέπει σε κατ’ επίφαση φορείς να παρεισφρέουν σε διαδικασίες που θα έπρεπε να προστατεύουν γνήσιες δομές ένταξης. Η διάταξη αυτή, όπως εφαρμόζεται σήμερα, ανοίγει τον δρόμο σε προσχηματικές Κοιν.Σ.Επ., χωρίς αποδεδειγμένο κοινωνικό έργο, χωρίς πραγματικές δομές υποστήριξης και χωρίς ασφαλή έλεγχο της ουσιαστικής πλήρωσης των προϋποθέσεων προστατευμένης σύμβασης.

Για τον λόγο αυτό ζητούμε άμεσα: