Σκάνδαλο υποκλοπών: Δύο προσφυγές κατά της Ελλάδας στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου

Ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, θύμα διπλής παρακολούθησης

Ο Θανάσης Κουκάκης προσέφυγε στο ΕΔΔΑ κατά της Ελλάδας για την διπλή παρακολούθηση από ΕΥΠ και Predator

Στον πυρήνα της προσφυγής βρίσκεται η άρνηση των εθνικών αρχών να διερευνήσουν ανεξάρτητα, αμερόληπτα και αποτελεσματικά την υπόθεση.

Δικαίωση από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου για την διπλή παρακολούθησή του από την ΕΥΠ και το Predator θα αναζητήσει ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης, όπως έκανε γνωστό ο δικηγόρος του, Ζαχαρίας Κεσσές, με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Όπως έκανε γνωστό ο κ. Κεσσές, η προσφυγή κατά της Ελλάδος κατατέθηκε χθες Τρίτη, υπογραμμίζοντας πως στον πυρήνα της προσφυγής βρίσκεται η άρνηση των εθνικών αρχών να διερευνήσουν ανεξάρτητα, αμερόληπτα και αποτελεσματικά την υπόθεση.

Παράλληλα, τονίζει ότι «ιδιαίτερο κρίσιμο είναι το ζήτημα της αντικειμενικής αμεροληψίας, καθώς ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας χειρίστηκε τη σχετική δικογραφία, παρότι ο ίδιος είχε υπογράψει το 2020 τις διατάξεις άρσης του απορρήτου του Κουκάκη, χωρίς να απέχει ή να αυτοεξαιρεθεί».

Αναλυτικά η ανάρτηση του Ζαχαρία Κεσσέ:

«Κατατέθηκε χθες στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου η προσφυγή του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη κατά της Ελλάδας για τη διπλή παρακολούθησή του από την ΕΥΠ και μέσω του Predator.

Στον πυρήνα της προσφυγής βρίσκεται η άρνηση των εθνικών αρχών να διερευνήσουν ανεξάρτητα, αμερόληπτα και αποτελεσματικά την υπόθεση. Ιδιαίτερα κρίσιμο είναι το ζήτημα της αντικειμενικής αμεροληψίας, καθώς ο τότε Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνος Τζαβέλλας χειρίστηκε τη σχετική δικογραφία, παρότι ο ίδιος είχε υπογράψει το 2020 τις διατάξεις άρσης του απορρήτου του Κουκάκη, χωρίς να απέχει ή να αυτοεξαιρεθεί.

Με την προσφυγή προβάλλονται παραβιάσεις του άρθρου 6 §1 ΕΣΔΑ ως προς την αντικειμενική αμεροληψία, του άρθρου 8 για την προστασία της ιδιωτικής ζωής και των επικοινωνιών, του άρθρου 10 για την ελευθερία της δημοσιογραφικής έρευνας και την προστασία των πηγών, καθώς και του άρθρου 13 σε συνδυασμό με τα άρθρα 8 και 10 λόγω έλλειψης αποτελεσματικού εσωτερικού ενδίκου βοηθήματος.

Σε ζητήματα κράτους δικαίου, ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και προστασίας θεμελιωδών δικαιωμάτων δεν χωρά καμία έκπτωση και καμία υποχώρηση.

Η συγκάλυψη, όσο θεσμικό περίβλημα κι αν αποκτήσει, δεν μετατρέπεται σε Δικαιοσύνη.

Η προσφυγή στους ευρωπαϊκούς θεσμούς, όπως το ΕΔΔΑ στο Στρασβούργο, αποτελεί αναγκαία συνέχεια της αναζήτησης δικαιοσύνης.».

(ΔΑΝΑΗ ΔΑΥΛΟΠΟΥΛΟΥ/EUROKINISSI)

Προσέφυγε και ο Σπίρτζης στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για το σκάνδαλο των υποκλοπών

Δύο μέρες μετά την προσφυγή του Θανάση Κουκάκη.

Στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) προσέφυγε ο πρώην υπουργός Μεταφορών Χρήστος Σπίρτζης, δύο μέρες μετά την προσφυγή του δημοσιογράφου Θανάση Κουκάκη, για το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων.

Facebook / Τάσος Δούσης.

Από την Κυψέλη στο Ντουμπάι, ένας Δούσης δρόμος

Ναταλί Χατζηαντωνίου

Είσαι στο 45% που δεν έβγαινε οικονομικά και πέρασε διακοπές στο δυάρι π.χ. της Κυψέλης;

Ναι αλλά μπορείς να παρακολουθήσεις τον Τάσο Δούση να τρώει πρωινό μέσα στην πισίνα ή να κάνει σαφάρι δελφινιών σε ένα πολυτελές resort στις Μαλδίβες.

Έχεις άγχος γιατί μαζί με τον λογαριασμό του ρεύματος, ανέβασες και πίεση που φέτος έκανες μόνο τρία μπάνια στο Πόρτο Ράφτη;

Ναι αλλά εκείνος ο κατεργάρης ο Δούσης σου ψιθυρίζει ότι αν ήσουν αρκετά μάγκας (ή έστω influencer) θα μπορούσες να βρίσκεσαι τώρα στο περίφημο Burj Al Arab, το «7στερο» ξενοδοχείο του Ντουμπάι όπου το δωμάτιο κοστίζει μεταξύ 2500 και 4.000 ευρώ τη βραδιά και (με άλλα 400 ευρουδάκια) να απολαμβάνεις το δείπνο σου στο Al Mahara, το εντυπωσιακό εστιατόριο του ξενοδοχείου.

Αυτό πάντως κάνει ο ίδιος μαζί με την καλλονή που τον συνοδεύει στα ταξίδια αναλαμβάνοντας όταν χρειάζεται την κάμερα ή άλλοτε τις φωτογραφικές πόζες στα εξωτικά μέρη.

Είσαι εξοργισμένος που ακόμα πληρώνεις τις περσινές δόσεις της εφορείας και τελικά όπως τα υπολογίζεις διακοπές μπορείς να πας ή φιλοξενούμενος στο εξοχικό της Μαρίας που θα ναι κι η μάνα της ή για λιγότερες μέρες σε ένα Airbnb στη Σαρωνίδα;

Μα γιατί βρε αδελφέ δεν έκλεινες εγκαίρως στην Ίο απολαμβάνοντας μια τεράστια σουίτα με ιδιωτική πισίνα-έργο τέχνης και την απομονωμένη παραλία;

Μάταια σκέφτεσαι ότι αυτές είναι διακοπές με ταξικό πρόσημο κι ότι ποτέ δεν θα μπορούσες να ανταποκριθείς ακόμα κι αν έκανες 5ετή οικονομία (αλλά και ποια οικονομία να κάνεις, πλάκα κάνουμε τώρα;).

Οπότε επειδή υποψιάζομαι ότι ανήκεις στη φράξια της «επαναστατικής αριστερής παντόφλας» κάθεσαι στην κουζίνα με 40 βαθμούς και κλειστό air-condition και χαζεύεις τον παρουσιαστή που έχει χορηγούς και σου λέει «ας ήσουν κι εσύ καπάτσος να κάνεις το γούστο σου εκπομπή και τρόπο ζωής».

Ας ήσουν καπάτσος και κωλοπετσωμένος κι εξοπλισμένος με τα κατάλληλα ρούχα, καπέλο και το θράσος να ονομάζεις «ταξιδιωτικό» την εικόνα του εαυτού σου μόνον σε upper class θέρετρα που τα εκθειάζεις αναφέροντας εξαντλητικές πληροφορίες για αυτά που μάλλον δεν θα χρησιμεύσουν σε κανέναν τηλεθεατή.

Όσο για τα ίδια τα μέρη δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι κι ενδελεχείς πληροφορίες, ιστορία και ανάλυση. Ο Δούσης δεν είναι δα κι η Μάγια Τσόκλη. Άλλη πρόθεση έχει. Να βαφτίζει «ταξιδιωτικό» τον τρόπο που έχει βρει ο ίδιος να διαβιεί πολυτελώς. Και να αδιαφορεί πλήρως αν μερικοί τηλεθεατές τον μουτζώνουν την ώρα που ανάλαφρος και χαρούμενος μας προτρέπει όταν πάμε στο Al Mahara να παραγγείλουμε οπωσδήποτε το τάδε πιάτο.

«Μιαμ-μιαμ»

Αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι ο ίδιος συντηρεί τη νοοτροπία των νεοελληνικών 80ς που το θέμα ήταν να βρεις έναν, οποιοδήποτε τρόπο να πιάσεις την καλή, ώστε να διασχίσεις τους αθηναϊκούς δρόμους με Πόρσε Καγιέν, έχει και μία πλάκα αυτό το θράσος.

Η Παλαιστίνη στους χάρτες: Πώς οι πρώτες χαρτογραφήσεις της Παλαιστίνης από τη Δύση συνεχίζουν να διαμορφώνουν την αντίληψή της για τον σιωνισμό σήμερα

BDS Greece

Κριτική Βιβλίου: Πώς οι πρώτες χαρτογραφήσεις της Παλαιστίνης από τη Δύση συνεχίζουν να διαμορφώνουν την αντίληψή της για τον σιωνισμό σήμερα

 

Από τον Tony Greenstein* | 26.7. 2026 | Mondoweiss

 

Η ΠΑΛAIΣΤΙΝΗ ΣΤΟΥΣ ΧΑΡΤΕΣ (PALESTINE MAPPED)

 

Από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα στην πρώιμη γεωγραφική σκέψη - του Thomas Suárez

 

Ο Τομ Σουάρεζ είναι ένας από τους πιο σχολαστικούς και προσεκτικούς ερευνητές σε θέματα Παλαιστίνης και σιωνισμού, αν και είναι σχετικά άγνωστος. Το πρώτο του βιβλίο, «The State of Terror» (Το Κράτος της Τρομοκρατίας), το οποίο οι σιωνιστές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εμποδίσουν τη δημοσιοποίησή του, διακόπτοντας τις περιοδείες ομιλιών του, αποτελούσε ένα μεγαλειώδες αριστούργημα που ανέλυε τη σιωνιστική τρομοκρατία που δημιούργησε το ισραηλινό κράτος και τις στρατηγικές τους για τη μελλοντική εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης.

 

Το δεύτερο βιβλίο του Σουάρεζ, «Palestine Hijacked – How Zionism Forged an Apartheid State from the River to the Sea» (Η Παλαιστίνη υπό κατάληψη – Πώς ο σιωνισμός δημιούργησε ένα κράτος απαρτχάιντ από τον ποταμό μέχρι τη θάλασσα), ήταν ένα ακόμη αριστούργημα. 

 

Όπως έγραψε ο Ιλάν Παπέ, ο Σουάρεζ έδειξε πώς "Η χρήση της τρομοκρατίας ήταν σκόπιμη και συνεχής, και πραγματοποιήθηκε ή υποστηρίχθηκε από τους ίδιους ηγέτες που στη συνέχεια ίδρυσαν και ηγήθηκαν του ισραηλινού κράτους. 

 

Ζούμε ακόμα αυτή την ιστορία: Το βιβλίο αποδεικνύει ότι το καθεστώς απαρτχάιντ του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων και η συνεχιζόμενη απαλλοτρίωση της χώρας τους δεν είναι αποτέλεσμα πολύπλοκων ιστορικών συνθηκών, αλλά ο επιδιωκόμενος, μοναδικός στόχος του σιωνισμού από την αρχή του.

 

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι το τελευταίο βιβλίο του Σουάρεζ ακολουθεί την παράδοση των προηγούμενων βιβλίων του, ακόμη και αν επικεντρώνεται κυρίως στο οπτικό παρά στο λεκτικό στοιχείο.

 

Το «Palestine Mapped» καθοδηγεί τον αναγνώστη μέσα από τις ελληνικές και ρωμαϊκές αντιλήψεις για την Παλαιστίνη, τους διάφορους μεσαιωνικούς μεσογειακούς πολιτισμούς και τη χαρτογράφηση της ευρωπαϊκής χριστιανικής «Αγίας Γης», η οποία κυριάρχησε από την εποχή της Μεταρρύθμισης και συνεχίζει να επηρεάζει τη σύγχρονη πολιτική σκέψη. Δεν πρόκειται απλώς για ένα βιβλίο σχετικά με τη χαρτογραφία ή τη δημιουργία χαρτών, αλλά για το πώς οι έννοιες της «Αγίας Γης» και της Παλαιστίνης διαμόρφωσαν τους χάρτες και τις οπτικές αναπαραστάσεις που δημιουργήθηκαν.

 

Ένα όμορφα εικονογραφημένο βιβλίο για τη χαρτογράφηση της πορείας του ποταμού προς τη θάλασσα μπορεί να φαίνεται ως μια πολυτέλεια που δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα, δεδομένου ότι οι Παλαιστίνιοι σφαγιάζονται καθημερινά. Ο Suárez το γνωρίζει πολύ καλά αυτό. Εξηγεί στην Εισαγωγή του γιατί η συνεχιζόμενη γενοκτονία καθιστά, στην πραγματικότητα, το θέμα ακόμη πιο επίκαιρο. Ίσως το κλειδί για αυτό να βρίσκεται στην τελευταία λέξη του υπότιτλου: «γεωγραφική σκέψη».

Μεγάλο μέρος της φανατικής υποστήριξης της Δύσης προς το Ισραήλ έχει τις ρίζες του στον ευαγγελικό μεσσιανισμό, την ψύχωση (για να χρησιμοποιήσουμε τον όρο του συγγραφέα) ότι το ισραηλινό κράτος είναι ο τόπος της βιβλικής Γένεσης, «τοποθετώντας το εκτός του χώρου όλων των άλλων γήινων εθνών και εξασφαλίζοντας ευρεία χριστιανική αφοσίωση».

 

Ο Σουάρεζ υποστηρίζει ότι αυτή η συλλογική νοοτροπία των ελίτ και της θρησκείας τροφοδοτείται από τη δική μας γεωγραφική διάθεση, και ότι το βιβλίο προορίζεται εν μέρει ως αντίδοτο σε αυτό που ο ίδιος αποκαλεί την αφήγηση της «χαρτογράφησης της Αγίας Γης».

 

Δεδομένου ότι το βιβλίο είναι οργανωμένο κατά προσέγγιση χρονολογικά, η συνάφειά του με τον πραγματικό κόσμο γίνεται εμφανής κυρίως στο τελευταίο κεφάλαιο — αν και η παραποίηση αρχαίων χαρτών από το ισραηλινό κράτος αποδεικνύεται ήδη με τον χάρτη της «Μαδάμπα» του 6ου αιώνα.

 

Το βιβλίο ξεκινά με τις παλαιότερες σωζόμενες χαρτογραφήσεις της Λεβαντίνης, αυτές των Ελλήνων και των Ρωμαίων, και στη συνέχεια αφιερώνει δύο κεφάλαια στη μεσαιωνική περίοδο. Το πρώτο ασχολείται με τη χαρτογράφηση από τους Ευρωπαίους, στην οποία η Παλαιστίνη αποτελεί το επίκεντρο: τόσο εκείνη που έγινε από την απόσταση της Εκκλησίας, όσο και εκείνη των προσκυνητών που βρέθηκαν επί τόπου.

 

Το δεύτερο κεφάλαιο ασχολείται με τη χαρτογράφηση στην οποία η Παλαιστίνη δεν αποτελούσε το επίκεντρο, αλλά μέσω της οποίας η χαρτογράφηση — και η δυτική αντίληψη — για την Παλαιστίνη εξελίχθηκε παρ’ όλα αυτά: ναυτικοί χάρτες, εξελιγμένοι παγκόσμιοι χάρτες, η «Γεωγραφία» του Πτολεμαίου, καθώς και αυτό που ο συγγραφέας αποκαλεί «αραβική» χαρτογράφηση, ένας όρος που χρησιμοποιείται αντί του συνήθους «ισλαμικού» όρου που χρησιμοποιείται στον ακαδημαϊκό χώρο, τον οποίο θεωρεί λανθασμένη ορολογία.

 

Στη συνέχεια, το βιβλίο φτάνει σε αυτό που περιγράφεται ως το καθοριστικό έτος του 1500. Τρεις επαναστάσεις της περιόδου θεωρείται ότι επηρέασαν το μέλλον της Παλαιστίνης: η δραματικά διευρυμένη κοσμοθεωρία των Ευρωπαίων, η έλευση της τυπογραφίας και, πάνω απ’ όλα, ο Λουθηρανισμός.

 

Οι βραβευμένοι δημιουργοί του ντοκιμαντέρ "No Other land" στο φεστιβάλ Βενετίας με νέο ντοκιμαντέρ

Οι βραβευμένοι δημιουργοί του No Other land στο φεστιβάλ Βενετίας με νέο ντοκιμαντέρ

Το «NAZA», το νέο ντοκιμαντέρ των Ισραηλινών σκηνοθετών Γιουβάλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ, δύο εκ των τεσσάρων δημιουργών του οσκαρικού «No Other Land», κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του στο 83ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και φέρνει στο προσκήνιο σοκαριστικές αποκαλύψεις για τον τρόπο με τον οποίο ο ισραηλινός στρατός επέλεγε και να εντόπιζε τους λεγόμενους «στόχους» στη Γάζα.

Το NAZA γυρισμένο τη νύχτα στις ταράτσες του Τελ Αβίβ, εξετάζει τους μηχανισμούς πίσω από την ισραηλινή εκστρατεία βομβαρδισμών στη Γάζα. Το NAZA είναι ο όρος, το στρατιωτικό ακρωνύμιο, που χρησιμοποιείται από τις ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών για να δηλώσει τον αριθμό των αμάχων που εκτιμάται ότι θα σκοτωθούν σε ένα αεροπορικό πλήγμα.

Το ντοκιμαντέρ βασίζεται σε σειρά δημοσιογραφικών ερευνών που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 2023 και 2025 από τρία μέσα -το ισραηλινοπαλαιστινιακό +972 Magazine, το εβραϊκό Local Call (Sikha Mekomit) και τον Guardian- οι οποίες επικεντρώθηκαν, μεταξύ άλλων, στον τρόπο επιλογής στόχων από τον ισραηλινό στρατό και συγκεκριμένα, στη χρήση αυτοματοποιημένων και τεχνητής νοημοσύνης συστημάτων στη διαδικασία των βομβαρδισμών.

Μία από τις σημαντικότερες έρευνες, που δημοσιεύθηκε τον Απρίλιο του 2024 από το +972 και το Local Call και υπογράφεται από τον Γιουβάλ Άμπραχαμ, αφορούσε το σύστημα «Lavender». Βασισμένη σε μαρτυρίες έξι Ισραηλινών αξιωματικών των υπηρεσιών πληροφοριών, η έρευνα αποκάλυψε πώς χρησιμοποιήθηκε το Lavender για να κατατάξει δεκάδες χιλιάδες Παλαιστινίους ως πιθανούς στρατιωτικούς στόχους. Περιέγραφε επίσης το «Where’s Daddy?», ένα σύστημα για το οποίο επίσης έχουμε μιλήσει σε παλαιότερο άρθρο και που, σύμφωνα με τις πηγές χρησιμοποιούνταν για να εντοπίζει πότε οι φερόμενοι ως στόχοι βρίσκονταν στα σπίτια τους.

Ένας από τους αξιωματικούς είχε δηλώσει χαρακτηριστικά: «Δεν μας ενδιέφερε να σκοτώνουμε τους μαχητές της Χαμάς μόνο όταν βρίσκονταν σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή όταν συμμετείχαν σε στρατιωτική δραστηριότητα. Αντιθέτως, ο IDF βομβάρδιζε τα σπίτια τους χωρίς δισταγμό, ως πρώτη επιλογή. Είναι πολύ πιο εύκολο να βομβαρδίσεις το σπίτι μιας οικογένειας. Το σύστημα είναι κατασκευασμένο ώστε να τους αναζητά σε τέτοιες καταστάσεις».

Άλλος αξιωματικός είχε δηλώσει: «Όλοι στη Γάζα έχουν ένα σπίτι. Επομένως, είναι βολικό για μαζικό εντοπισμό, έχεις ένα σταθερό σημείο αναφοράς για κάθε στόχο».

Όσον αφορά τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης οι πηγές διευκρίνισαν ότι όταν επρόκειτο για έναν ύποπτο «χαμηλόβαθμο» μαχητή της Χαμάς που είχε επισημανθεί από την τεχνητή νοημοσύνη, ο στρατός χρησιμοποιούσε κατά κανόνα μόνο «χαζές» βόμβες – δηλαδή μη κατευθυνόμενα πυρομαχικά – οι οποίες κατέστρεφαν ολόκληρο το σπίτι μαζί με όσους βρίσκονταν μέσα, απλά επειδή ήταν φθηνότερες.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης, οι αυξήσεις στα καύσιμα, τα καρτέλ και ο Εσκομπάρ…

Ο Γεωργιάδης, οι αυξήσεις στα καύσιμα, τα καρτέλ και ο Εσκομπάρ…

Ο υπουργός Υγείας Αδ. Γεωργιάδης, καθότι ειδικός επί παντός επιστητού, έσπευσε να τοποθετηθεί και για τις τιμές των καυσίμων. Την ίδια στιγμή που η μέση πανελλαδική τιμή της αμόλυβδης βενζίνης έχει φτάσει στα 2,02 ευρώ το λίτρο και του πετρελαίου κίνησης στα 2,035 ευρώ, ο κ. Γεωργιάδης μας …«μαλώνει» που γκρινιάζουμε και μας δίνει μαθήματα περί …«αλήθειας» και ψεμάτων. 

“Κάθε φορά που ακούτε στα κανάλια έναν δημοσιογράφο ή πολιτικό να διατυπώνει τον ισχυρισμό ότι στην Ελλάδα «έχουμε καρτέλ στα καύσιμα» και ότι αυτό φαίνεται «διότι έχουμε την μεγαλύτερη αύξηση στις τιμές στην ΕΕ κλπ» να γνωρίζετε ότι σας λένε ψέματα”, έγραψε ο κ. Γεωργιάδης σε ανάρτηση του. 

Ο υπουργός Υγείας επικαλείται μετρήσεις που όπως ισχυρίζεται δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι αρκετά κάτω από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο αυξήσεων στα καύσιμα. Ωστόσο οι μετρήσεις στις οποίες παραπέμπει ο κ. Γεωργιάδης δείχνουν ακριβώς ότι η χώρας μας παραμένει από τις ακριβότερες στην Ευρώπη στις τιμές των καυσίμων. Μπορεί ο ίδιος να ισχυρίζεται ότι τα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που επικαλείται δείχνουν ότι η Ελλάδα είναι στην «21η θέση μεταξύ των 27 κρατών-μελών» στην τιμή της βενζίνης, αλλά η πραγματικότητα είναι άλλη. Σύμφωνα με τον ίδιο πίνακα η Ελλάδα είναι η έκτη ακριβότερη χώρα μεταξύ των 27 κρατών-μελών, σε ότι αφορά την τιμή της αμόλυβδης βενζίνης των 95 οκτανίων. 

Αυτά περί ψεμάτων. Αν και δεν αγγίζουν τον κ. Γεωργιάδη που κάτι άλλο θα βρει να επικαλεστεί. 

Περί αλήθειας πάντως ισχύουν τα εξής: Ο εργαζόμενος λαός στενάζει από την νέα έκρηξη των τιμών στα καύσιμα που εκτοξεύουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων ενέργειας και των εφοπλιστών και «αυγατίζουν» τα ληστρικά υπερπλεονάσματα του προϋπολογισμού. 

Μπορεί για τον κ. Γεωργιάδη όλα να είναι …«υπό έλεγχο» από την κυβέρνηση των αρίστων. Μπορεί για να υπηρετήσει την προπαγάνδα του να μην διστάζει να …«μαγειρέψει» και τα στοιχεία. Μπορεί να επιδιώκει με κάθε τρόπο να συγκαλύψει συνολικά τη …«ληστρικές» πολιτικές της κυβέρνησης του, αλλά η αλήθεια είναι τούτη: Η κυβέρνηση όχι μόνο έχει αφήσει ελεύθερα τα μονοπώλια των καυσίμων να κερδοσκοπούν σε βάρος του λαού, αλλά έχει φροντίσει για κάθε λεπτό αύξησης στις τιμές της βενζίνης και του πετρελαίου να εισπράττει εκατομμύρια ευρώ μέσω της φορολογίας.  

Ο κ. Γεωργιάδης, λοιπόν με ανάρτηση του, απευθυνόμενος στους πολίτες και επιχειρώντας να τους …καθησυχάσει για το νέο «γδάρσιμο» που δέχονται, προχώρησε σε μια ανάλυση περί «καρτέλ». Ρίχνοντας στο «μπλέντερ» της προπαγάνδας του καρτέλ, έρευνες, καύσιμα, παραποιημένα στοιχεία, μετρήσεις και ανακοινώσεις …κατέληξε στον Εσκομπάρ. Μάλλον το «παραμύθι» του χρειαζόταν και τον μεγάλο μαφιόζο για να σταθεί… Και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Ο  κ. Γεωργιάδης το χρέος του, πάντως απέναντι στην παραπληροφόρηση του ελληνικού λαού το έκανε και με το παραπάνω. Εξάλλου όπως μας έχει ξεκαθαρίσει και ο ίδιος: «Αν είσαι δυστυχισμένος στην Ελλάδα πρέπει να σου κάνει μήνυση η ανθρωπότητα»!

Το «μπλέντερ» Γεωργιάδη επί το έργο: 

Ανησυχία προκαλούν οι μεταβατικές διατάξεις που επιτρέπουν σε παλαιότερα εκκρεμή έργα να εξαιρούνται από τους νέους περιορισμούς | ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI

Νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ: Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου με προσφυγές στο ΣτΕ

Από τα Μαστιχοχώρια της Χίου, την Ανδρο, τη Νάξο και την Κρήτη μέχρι τη Στερεά Ελλάδα και τη Θεσσαλία ένας... άνεμος συστράτευσης των τοπικών φορέων και κοινωνιών φυσάει ενάντια στο ενδεχόμενο εγκατάστασης πάρκων ανεμογεννητριών

 Γιώργος Παγούδης , Τάσος Σαραντής

Την πλήρη εξαίρεση των Μαστιχοχωρίων από τις προβλέψεις του νέου χωροταξικού πλαισίου για την τοποθέτηση μονάδων ΑΠΕ σε βιομηχανική κλίμακα απαιτεί η Ενωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου.

Σύμφωνα με δηλώσεις του προέδρου της Γιώργου Τούμπου σκοπεύει να προσφύγει στο ΣτΕ ζητώντας την ακύρωση του νέου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις βιομηχανικές ΑΠΕ, ενώ καλεί σε συστράτευση την τοπική κοινωνία όχι μόνο της νότιας Χίου, όπου φύεται και ευδοκιμεί το μοναδικό αυτό προϊόν, αλλά όλου του νησιού.

Σε ανακοίνωση που εξέδωσε η Ενωση, αφού εκφράζει σοβαρή ανησυχία για τις επιπτώσεις που ενδέχεται να έχει το νέο χωροταξικό στην καλλιέργεια της φυσικής μαστίχας Χίου -κύρια πηγή εισοδήματος για σχεδόν 2.000 οικογένειες-, υπενθυμίζει ότι η καλλιέργεια της μαστίχας είναι εγγεγραμμένη από το 2014 στην Αϋλη Πολιτιστική Κληρονομιά της UNESCO.

Η Ενωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου εκφράζει σοβαρή ανησυχία για τις επιπτώσεις που ενδέχεται να έχει το νέο χωροταξικό στην καλλιέργεια της φυσικής μαστίχας Χίου

«Στο ακραίο σενάριο εφαρμογής των προβλεπόμενων ορίων κάλυψης, οι ανεμογεννήτριες θα μπορούσαν να καλύψουν έως και 8.000 στρέμματα παραγωγικής γης» αναφέρει επιβεβαιώνοντας μεταξύ άλλων το πρόσφατο ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» στο φύλλο του Σαββατοκύριακου.

Η Ενωση επισημαίνει ότι το νέο πλαίσιο δεν προβλέπει τον αποκλεισμό περιοχών ιδιαίτερης φυσικής αξίας, προστατευόμενων μνημείων ή άλλων ζωνών, ενώ απουσιάζει και κάθε ειδική επιστημονική ή περιβαλλοντική μελέτη για τις επιπτώσεις στο μοναδικό οικοσύστημα καλλιέργειας τού Pistacia lentiscus var. Chia.

Επισημαίνει, τέλος, τον τεκμηριωμένο κίνδυνο πρόκλησης πυρκαγιάς από αιολικά πάρκα, όπως έχει ήδη καταγραφεί στο παρελθόν στην περιοχή του Μελανειούς στη βορειοδυτική Χίο. Η Ενωση έχει ήδη προσκαλέσει τους τοπικούς βουλευτές, την περιφέρεια, τον δήμο και τα επιμελητήρια σε κοινή συνάντηση με στόχο τον συντονισμό κοινής δράσης.

Κύριο σημείο προβληματισμού αποτελεί ο κίνδυνος επηρεασμού του μικροκλίματος της περιοχής από την τοποθέτηση πάρκων ανεμογεννητριών. «Υπάρχουν πολλές επιστημονικές μελέτες που δείχνουν προ αυτή την κατεύθυνση» δήλωσε ο κ. Τούμπος, υπενθυμίζοντας ότι το μυστήριο της παραγωγής μαστίχας σε μόνο ένα μικρό μέρος της Χίου πιθανότατα οφείλεται ακριβώς στο μικροκλίμα που επικρατεί εκεί. Οπότε μια αλλαγή του ίσως και ν’ απέβαινε καταστροφική για μια παραδοσιακή καλλιέργεια αιώνων. Ο ίδιος κάλεσε τα αιρετά συμβούλια της Αυτοδιοίκησης να εκφραστούν άμεσα και σε σύντομο χρονικό διάστημα, ώστε να να ενισχύσουν την προσφυγή στο ΣτΕ που θα κατατεθεί έως τις 19 Οκτωβρίου οπότε και λήγει η σχετική διορία των 60 ημερών που δίνει ο νόμος.

Ερχονται και άλλες προσφυγές

Διαβάστε επίσης

Γεράνεια Όρη: Αναδάσωση με… δεκάδες ανεμογεννήτριες 205 μέτρων

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν ξέρουμε τι είναι η γυναικοκτονία, αλλά ότι την αναγνωρίζουμε πάντα αργά

Μαρία Ράντου 

Η γυναικοκτονία δεν αρχίζει όταν πέσει η πρώτη μαχαιριά.

Δύο γυναίκες δολοφονήθηκαν μέσα σε λίγες ημέρες στην Ελλάδα. Και μαζί τους επανήλθε η ίδια συζήτηση. Τι είναι τελικά η γυναικοκτονία, γιατί πρέπει να τη λέμε έτσι και αν πρέπει κάποτε να αποκτήσει ειδική θέση στον Ποινικό Κώδικα.

Μόνο που έχουμε αρχίσει να κάνουμε τη λάθος ερώτηση. Γιατί η ουσία δεν βρίσκεται πια στο αν η λέξη «γυναικοκτονία» είναι σωστή ή αν ακούγεται υπερβολικά πολιτική. Βρίσκεται στο τι μας επιτρέπει να δούμε όταν τη χρησιμοποιούμε, και κυρίως στο τι δεν βλέπουμε όταν επιμένουμε να μιλάμε απλώς για «ανθρωποκτονίες».

Στη Νέα Σμύρνη, μια 45χρονη γυναίκα δολοφονήθηκε από τον 48χρονο πρώην σύντροφό της, ο οποίος, σύμφωνα με δημοσιεύματα, φέρεται να την παρακολουθούσε και να την είχε απειλήσει. Η σχέση τους είχε τελειώσει, όμως η δική του επιθυμία να μην τελειώσει φαίνεται πως δεν τελείωσε μαζί της.

Τρεις ημέρες αργότερα, στη Ροδόπη, ένας 53χρονος άνδρας σκότωσε τη σύζυγό του. Η Ελληνική Αστυνομία ανακοίνωσε ότι ο άνδρας είχε συλληφθεί το 2022 για ενδοοικογενειακή απειλή σε βάρος του ίδιου θύματος. Η γυναίκα βρισκόταν, σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, σε διαδικασία απομάκρυνσης από τον σύζυγό της.

Δύο διαφορετικές υποθέσεις. Δύο διαφορετικές γυναίκες. Ένα κοινό στοιχείο που θα έπρεπε να μας απασχολεί περισσότερο από το όπλο ή το μαχαίρι. Ο θάνατος δεν εμφανίστηκε από το πουθενά.

Η γυναικοκτονία δεν αρχίζει όταν πέσει η πρώτη μαχαιριά

Η γυναικοκτονία είναι η ακραία κατάληξη μιας έμφυλης σχέσης εξουσίας. Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) την ορίζει ως τη δολοφονία γυναίκας ή κοριτσιού εξαιτίας του φύλου της και περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τις δολοφονίες που προκύπτουν από βία νυν ή πρώην συντρόφου, αλλά και άλλες μορφές έμφυλης βίας.

Δεν σημαίνει, επομένως, ότι κάθε γυναίκα που δολοφονείται είναι αυτομάτως θύμα γυναικοκτονίας. Η λέξη περιγράφει ένα συγκεκριμένο κοινωνικό και έμφυλο πλαίσιο.

Και αυτό ακριβώς είναι που την κάνει χρήσιμη, επειδή μας αναγκάζει να κοιτάξουμε όχι μόνο το αποτέλεσμα αλλά και τη διαδρομή προς αυτό.

Την απειλή. Την καταδίωξη. Τον έλεγχο. Τη ζήλια. Την άρνηση του χωρισμού. Την προηγούμενη κακοποίηση. Την παραβίαση ορίων. Την πεποίθηση ότι ο άλλος άνθρωπος αποτελεί ιδιοκτησία που μπορεί να διεκδικηθεί, να τιμωρηθεί ή να εξαφανιστεί.

Η ίδια η UN Women και το UNODC (united nations office on drugs and crime) επισημαίνουν ότι η γυναικοκτονία αποτελεί την πιο ακραία μορφή βίας κατά των γυναικών και συχνά ακολουθεί ένα προηγούμενο μοτίβο κακοποίησης. Το 2024 περίπου 50.000 γυναίκες και κορίτσια δολοφονήθηκαν παγκοσμίως από συντρόφους ή άλλα μέλη της οικογένειάς τους. Μία γυναίκα περίπου κάθε δέκα λεπτά.

Κι έτσι η λέξη «γυναικοκτονία» αποκτά μια χρησιμότητα που είναι πολύ μεγαλύτερη από μια ορολογική διαμάχη.

Γιατί έχει σημασία πώς ονομάζουμε ένα έγκλημα

Η συζήτηση για τον όρο συχνά καταλήγει σε ένα σχεδόν μηχανικό επιχείρημα. «Μα δεν είναι όλες οι ζωές ίσες; Γιατί να υπάρχει διαφορετική λέξη;»

Φυσικά και είναι.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αν η ζωή μιας γυναίκας αξίζει περισσότερο από τη ζωή ενός άνδρα. Το ζήτημα είναι αν ο τρόπος με τον οποίο δολοφονείται μπορεί να μας αποκαλύψει κάτι για το έγκλημα.

Και η απάντηση είναι ναι. Αν ένας άνδρας σκοτώνεται από έναν άγνωστο σε μια ληστεία και μια γυναίκα σκοτώνεται από τον πρώην σύντροφό της επειδή εκείνη αποφάσισε να φύγει από τη σχέση, έχουμε δύο ανθρωποκτονίες. Αλλά έχουμε και δύο διαφορετικά κοινωνικά φαινόμενα.

Το EIGE υπογραμμίζει ακριβώς αυτή τη διάσταση. Ο ουδέτερος όρος «homicide» μπορεί να αποκρύπτει τις ανισότητες και τις σχέσεις εξουσίας που χαρακτηρίζουν τις δολοφονίες γυναικών λόγω φύλου. Παράλληλα, η ευρωπαϊκή προσέγγιση δίνει ιδιαίτερη σημασία στη συλλογή δεδομένων, επειδή χωρίς αξιόπιστη καταγραφή είναι εξαιρετικά δύσκολο να σχεδιαστούν πολιτικές πρόληψης.

Με άλλα λόγια, το να δώσεις όνομα σε ένα φαινόμενο είναι τρόπος να το μετρήσεις. Και ό,τι δεν μετριέται σωστά, δύσκολα προλαμβάνεται.

Το παράδοξο της Ελλάδας

Τι κρύβεται πίσω από τη στρατιωτική επιχείρηση του Ισραήλ εναντίον του ΟΗΕ στην Ιερουσαλήμ

Η κατάληψη του Κέντρου Επαγγελματικής Κατάρτισης της UNRWA στην Καλάντια από τον ισραηλινό στρατό στις 25 Αυγούστου, μόλις μια μέρα μετά την επίσκεψη διπλωματών από 24 χώρες, αποτελεί την κορύφωση της μακροχρόνιας ισραηλινής εκστρατείας για την απομάκρυνση της υπηρεσίας του ΟΗΕ για τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες από την Ιερουσαλήμ. Άλλωστε, αν δεν υπάρχει η υπηρεσία για τους πρόσφυγες και τους εκτοπισμένους, δεν υπάρχουν ούτε πρόσφυγες ούτε εκτοπισμένοι.

Το Κέντρο της Καλάντια ιδρύθηκε το 1952 και είναι το παλαιότερο κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης της UNRWA. Εκπαιδεύει περίπου 340 νέους Παλαιστίνιους πρόσφυγες κάθε χρόνο σε 16 ειδικότητες, ενώ, σύμφωνα με την υπηρεσία, περίπου το 90% των αποφοίτων του βρίσκει εργασία. Η UNRWA είχε ήδη καταγγείλει έξι μη εξουσιοδοτημένες εισόδους των ισραηλινών αρχών στις εγκαταστάσεις από τις αρχές του 2026.

Στις 25 Αυγούστου, οι ισραηλινές δυνάμεις εισήλθαν στο συγκρότημα, συνέλαβαν και απομάκρυναν τους εργαζομένους και ύψωσαν την ισραηλινή σημαία στις εγκαταστάσεις. Βίντεο έχει καταγράψει την εν ψυχρώ εκτέλεση ενός παιδιού από ισραηλινούς στρατιώτες που εισήλθαν στο χώρο.

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ το ΒΙΝΤΕΟ

Η ισραηλινή πλευρά ανακοίνωσε ότι στον χώρο σχεδιάζεται ισραηλινό εκπαιδευτικό και κοινοτικό συγκρότημα με σχολείο αρρένων και άλλες εγκαταστάσεις, ενώ το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών υποστηρίζει ότι η γη -προστατευόμενη εγκατάσταση των Ηνωμένων Εθνών- ανήκει στο Jewish National Fund από το 1937 και ότι η UNRWA δεν διαθέτει ιδιοκτησιακά δικαιώματα.

Παράλληλες κινήσεις έχουν καταγραφεί και στον προσφυγικό καταυλισμό Σουάφατ. Στις 13 Αυγούστου η UNRWA προειδοποίησε ότι οι εγκαταστάσεις της εκεί -μεταξύ αυτών τα σχολεία, το κέντρο υγείας και το γραφείο κοινωνικών υπηρεσιών- κινδύνευαν με επικείμενη κατάληψη. Σύμφωνα με την υπηρεσία, συνεργεία που συνδέονται με τον Δήμο της Ιερουσαλήμ είχαν ήδη παραβιάσει τις εισόδους και πραγματοποιούσαν εργασίες στους χώρους.

«Η UNRWA είναι στα χέρια μας»

Ο Νετανιάχου δήλωσε ότι η εκκένωση πραγματοποιήθηκε κατόπιν δικής του εντολής και βάσει της νομοθεσίας που ψήφισε η Κνεσέτ, λέγοντας ότι «Το Κράτος του Ισραήλ δεν θα επιτρέψει σε μια οργάνωση, εργαζόμενοι της οποίας ήταν συνένοχοι στην τρομοκρατία και στη σφαγή της 7ης Οκτωβρίου, να δραστηριοποιείται εντός της επικράτειάς του και θα ενεργήσει εναντίον της με όλα τα μέσα που έχει στη διάθεσή του».

Ποιος διεθνής διασυρμός με το ασανσέρ στην Ακρόπολη; Οι μπίζνες να’ ναι καλά - Της Δέσποινας Κουτσούμπα*

Ποιος διεθνής διασυρμός με το ασανσέρ στην Ακρόπολη; Οι μπίζνες να’ ναι καλά

Της Δέσποινας Κουτσούμπα *

Τι θα μπορούσε να κάνει το Υπουργείο Πολιτισμού για τον ανελκυστήρα της Ακρόπολης, ώστε να μην ταλαιπωρούνται οι επισκέπτες με κινητικά προβλήματα;

Θα μπορούσε να ανακοινώσει εξαρχής ότι ο ανελκυστήρας μία ή δύο μέρες την εβδομάδα -πχ κάθε Τρίτη και Πέμπτη, είτε όλη μέρα είτε συγκεκριμένες ώρες- δεν λειτουργεί για λόγους συντήρησης. Να το γνωρίζουν όλοι και να κανονίσουν την επίσκεψή τους. Επίσης να πει ότι όταν βρέχει, όταν έχει δυνατό αέρα ή όταν έχει 40 βαθμούς το ασανσέρ δεν θα λειτουργεί, και να βγαίνει ανακοίνωση από την προηγούμενη μέρα, έστω το πρωί της ίδιας μέρας, για τι ότι το ασανσέρ δεν θα λειτουργήσει.

Έτσι οι ξεναγοί και οι επισκέπτες με κινητικά προβλήματα θα μπορούσαν να κανονίσουν επίσκεψη σε άλλους χώρους ή Μουσεία, αντί να φτάνουν μέχρι την είσοδο του ανελκυστήρα -πολλές φορές μέσα στη ζέστη και από δρόμους που δεν είναι εύκολα προσβάσιμοι, μια ολόκληρη περιπέτεια- και να ανακαλύπτουν ότι δεν λειτουργεί.

Βεβαίως οι ξαφνικές βλάβες είναι πάρα πολλές, δυστυχώς δεν είναι “μεμονωμένα περιστατικά”, το γνωρίζει πολύ καλά η Πυροσβεστική που καλείται κάθε τρεις και μία στην Ακρόπολη για να κατεβάσει ανθρώπους με αμαξίδια που εγκλωβίζονται λόγω βλάβης, οπότε και με τα παραπάνω μέτρα πάλι δεν θα αποφεύγονταν όλες οι ταλαιπωρίες, τουλάχιστον όμως θα γλίτωναν κάποιοι επισκέπτες την ταλαιπωρία και οι συνάδελφοί μας δεν θα αναγκάζονταν να απολογούνται συνεχώς για πράγματα για τα οποία δεν φταίνε!

Γιατί δεν συμβαίνει αυτό το τόσο απλό πράγμα; Δεν γνωρίζω τον λόγο, υποψιάζομαι όμως ότι δεν συμβαίνει γιατί θα είναι πλήγμα στο γόητρο της Υπουργού, του Πρωθυπουργού και βέβαια του χορηγού. Και δεν το θέλουν αυτό.

Οπότε δεν πειράζει να πλήττεται η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό -ξέρετε, οι επισκέπτες αυτοί γυρνάνε στις χώρες τους και λένε τι αντιμετώπισαν, γράφουν σε ομάδες με άλλους υποψήφιους επισκέπτες της χώρας μας και όλα τα σχετικά. Δεν το κάνουν για αντιπολίτευση -όπως ισχυρίζεται το ΔΤ του ΥΠΠΟ, κι εσείς το ίδιο κάνετε, λέτε στους φίλους και τους γνωστούς σας πώς περάσατε σε μια ξένη χώρα για να τους προτρέψετε να πάνε ή να μην πάνε.

Ο άλλος λόγος που δεν συμβαίνει τίποτα λογικό, βέβαια, είναι γιατί ελάχιστα ΜΜΕ από αυτά που κάποτε έγραφαν για το “παλιό αναβατόριο που δεν λειτουργούσε” -και σωστά τα έγραφαν- μετά άρχισαν τους ύμνους στον “μοναδικό ανελκυστήρα πλαγιάς”, το Ωνάσειο και τον Μητσοτάκη, και όσα συμβαίνουν στ’ αλήθεια στην Ακρόπολη δεν τους απασχολούν. Ούτε αν υπάρχουν τουαλέτες, αν οι επισκέπτες κατουράνε σε μπουκάλια, αν φοράνε πάνα για να αντέξουν, αν ο ανελκυστήρας δεν λειτούργησε τις μισές μέρες στο peak της τουριστικής σεζόν, δεν είναι πλέον θέματα για τα δελτία ειδήσεων. Κάποτε βέβαια ήταν. Μετά βρέθηκε χορηγός…

Ιλάν Παππέ (ισραηλινός ιστορικός): «Δεν είμαι προδότης του Ισραήλ. Προσπαθώ να σώσω τον λαό μου» (ΦΩΤΟς)

φώτο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

ΙΛΑΝ ΠΑΠΠΕ ΣΤΟ NEWS 24/7: “ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ. ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΟΝ ΛΑΟ ΜΟΥ”

 ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΛΙΤΣΑΡΔΑΚΗΣ

Ο ισραηλινός ιστορικός μίλησε στο NEWS 24/7 για τη διαδρομή του από τον σιωνισμό στην αμφισβήτηση, τις ανακαλύψεις που άλλαξαν την αντίληψή του για τη Νάκμπα, αλλά και για όσα θεωρεί ότι αποκάλυψε ο πόλεμος στη Γάζα για τη στάση της Δύσης.

Ο Ιλάν Παππέ είναι ίσως η πιο αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της σύγχρονης ισραηλινής ιστοριογραφίας.

Μέλος της γενιάς των λεγόμενων «Νέων Ιστορικών», αξιοποίησε τα αποχαρακτηρισμένα κρατικά αρχεία της δεκαετίας του 1980 για να αμφισβητήσει θεμελιώδεις αφηγήσεις γύρω από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ.

Οι θέσεις του τον έφεραν σε σύγκρουση με μεγάλο μέρος του ισραηλινού ακαδημαϊκού και πολιτικού κατεστημένου, οδηγώντας τελικά στην αποχώρησή του από το Πανεπιστήμιο της Χάιφα και τη συνέχιση της ακαδημαϊκής του πορείας στο Πανεπιστήμιο του Έξετερ.

Συναντήσαμε τον Ιλάν Παππέ στο περιθώριο του θερινού σχολείου «Genocides, Mass Atrocities and Human Rights», που πραγματοποιήθηκε στο Ροδοχώρι Νάουσας.

Η συζήτηση μαζί του ήταν καταλυτική για να κατανοήσει κανείς πως ένας σιωνιστής, που πολέμησε και έζησε στο Ισραήλ, μια μέρα – με όπλο την επιστήμη – άλλαξε τη στάση του και συμμετείχε στο μποϊκοτάζ εναντίον του κράτους του Ισραήλ.

φώτο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Υπηρετήσατε στον ισραηλινό στρατό στον πόλεμο του Γιομ Κιπούρ. Πόσο επηρέασε αυτή η εμπειρία τον τρόπο με τον οποίο αντιληφθήκατε αργότερα το κράτος του Ισραήλ;

Θα ήθελα να πω ότι ο πόλεμος ήταν η στιγμή που άλλαξαν όλα, αλλά δεν θα ήταν αλήθεια. Ήμουν δεκαοκτώ ετών. Πολεμούσα το 1973 στα Υψίπεδα του Γκολάν εναντίον των Σύρων. Δεν είμαι βέβαιος ότι αυτό ήταν το καθοριστικό γεγονός της ζωής μου. Μακάρι να ήταν, γιατί θα ήταν μια πολύ ωραία ιστορία: ότι είδες τις φρικαλεότητες του πολέμου και μετά έγιναν ειρηνιστής. Δεν μπορώ όμως να το πω αυτό.

Μετά τον πόλεμο παρέμεινα βαθιά αφοσιωμένος στον σιωνισμό. Επομένως όχι, δυστυχώς για μένα, αυτή η αλλαγή ήρθε αργότερα στη ζωή μου και όχι κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής μου εμπειρίας. Οι στρατιώτες, άλλωστε, δεν εκπαιδεύονται να σκέφτονται ιδιαίτερα. 

Είπατε ότι ήσασταν αφοσιωμένος στον σιωνισμό. Τι σήμαινε αυτό για εσάς;

Πίστευα πλήρως στην κυρίαρχη αφήγηση: ότι αυτή ήταν η πατρίδα ενός λαού που είχε εξοριστεί, επέστρεψε στον τόπο του, όλοι προσπαθούν να τον καταστρέψουν, αλλά εκείνος είναι γενναίος, θαρραλέος και το δίκαιο βρίσκεται με το μέρος του.

Νομίζω ότι ο σιωνισμός λειτουργούσε ως μια συνολική δικαίωση για όλα όσα συνέβαιναν γύρω σου. Είναι αυτό που ο Μισέλ Φουκώ περιγράφει όταν λέει ότι πρέπει να εξετάζεις όσα θεωρείς αυτονόητα.

Δεν καταλαβαίνουμε ίσως τα πάντα από όσα έγραψε ο Φουκώ, αλλά αυτό είναι κάτι που όλοι μπορούμε να κατανοήσουμε: το πρώτο πράγμα που πρέπει να εξετάζεις είναι εκείνα που θεωρείς φυσικά και δεν τα αμφισβητείς.

φώτο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΑΒΡΑΜΙΔΗΣ

Ανήκετε στη γενιά των “Νέων Ιστορικών”. Με έναν τρόπο, εσείς και οι υπόλοιποι της γενιάς σας φέρατε στο φως κρατικά μυστικά. Το ίδιο το κράτος είχε καταγράψει όλα αυτά στα έγγραφα. Ποιο εύρημα στα αποχαρακτηρισμένα αρχεία σας συγκλόνισε περισσότερο;

Δύο πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι υπήρχε συστηματικός σχεδιασμός για την εκδίωξη των Παλαιστινίων. Εγώ είχα μεγαλώσει πιστεύοντας ότι έφυγαν επειδή τους το ζήτησαν οι αραβικές ηγεσίες. Τα έγγραφα έδειχναν κάτι εντελώς διαφορετικό.

Παρεμπιπτόντως, άνοιξαν μόλις το 2% των εγγράφων που αφορούν το 1948. Μόνο το 2%.

Τα πραγματικά επιβαρυντικά έγγραφα δεν τα έδωσαν ποτέ στη δημοσιότητα. Τα κράτησαν κλειστά. Πιστεύω μάλιστα ότι μέχρι σήμερα τα έχουν καταστρέψει. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πλέον.

Το δεύτερο ήταν οι αναφορές σε σφαγές. Είχα μεγαλώσει με την πεποίθηση ότι, μετά το Ολοκαύτωμα, οι Εβραίοι δεν θα μπορούσαν ποτέ να διαπράξουν τέτοιες πράξεις.

Όταν διάβασα τα έγγραφα, θυμάμαι να πηγαίνω στους καθηγητές μου και να τους λέω: “Μου είπατε ψέματα”. Η απάντηση που πήρα δεν ήταν ότι έκανα λάθος. Μου είπαν: “Μην τα δημοσιοποιείς αυτά. Είναι τα άπλυτά μας”.

Νοσοκομείο Νάσερ (Χαν Γιουνίς, Γάζα): Έναν χρόνο μετά, κανείς δεν λογοδότησε για τη δολοφονία των πέντε Παλαιστινίων δημοσιογράφων, ενώ στα μικρόφωνα της ΕΡΤ υπάρχει μόνο η ισραηλινή προπαγανδιστική αφήγηση

Νάσερ: Έναν χρόνο μετά, κανείς δεν λογοδότησε για τη δολοφονία των δημοσιογράφων

25 Αυγούστου, 2026

Στις 25 Αυγούστου 2025, ο ισραηλινός στρατός κατοχής χτύπησε το νοσοκομείο Νάσερ στο Χαν Γιουνίς στη Παλαιστίνη. Λίγα λεπτά μετά το πρώτο πλήγμα ακολούθησε δεύτερο χτύπημα στο ίδιο σημείο, την ώρα που δημοσιογράφοι, διασώστες και υγειονομικοί είχαν σπεύσει για να βοηθήσουν τους τραυματίες.

Ο απολογισμός ήταν 22 νεκροί. Ανάμεσά τους πέντε Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι: ο Hussam al-Masri του Reuters, η Mariam Abu Dagga που συνεργαζόταν με το Associated Press, ο Mohammed Salama του Al Jazeera, ο Moaz Abu Taha και ο Ahmed Abu Aziz.

Ο Hussam al-Masri δολοφονήθηκε στο πρώτο πλήγμα, στο σημείο από το οποίο λειτουργούσε η ζωντανή κάμερα του Reuters. Το δεύτερο χτύπημα ήρθε ενώ άνθρωποι είχαν ήδη συγκεντρωθεί για να βοηθήσουν. Οι εικόνες της επίθεσης κατέγραψαν σε πραγματικό χρόνο τη στιγμή που το σημείο χτυπήθηκε ξανά.

Έναν χρόνο μετά, η επίσημη ισραηλινή εκδοχή καταρρέει ακόμη περισσότερο.

Το Ισραήλ είχε υποστηρίξει ότι στόχος ήταν κάμερα που θεωρήθηκε ότι χρησιμοποιούνταν από τη Χαμάς. Έρευνα του Reuters έδειξε αργότερα ότι η συγκεκριμένη κάμερα ανήκε στο ίδιο το πρακτορείο και χρησιμοποιούνταν επί ημέρες για τη μετάδοση εικόνας από τη Γάζα.

Σήμερα, νέα έρευνα του Associated Press αποκαλύπτει ότι Ισραηλινός στρατιώτης που συμμετείχε στην επιχείρηση δήλωσε πως δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κάμερα συνδεόταν με τη Χαμάς. Έναν χρόνο μετά τη δολοφονία 22 ανθρώπων, κανείς δεν έχει λογοδοτήσει.

Reuters και Associated Press επανέρχονται σήμερα, στην επέτειο της επίθεσης, απαιτώντας από την ισραηλινή κυβέρνηση πλήρη και διαφανή εξήγηση και τονίζοντας ότι οι απαντήσεις που έχουν λάβει μέχρι σήμερα παραμένουν ανεπαρκείς.

Για τους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους, όμως, η ατιμωρησία αποτελεί μέρος της καθημερινής πραγματικότητας μέσα στην οποία προσπαθούν να καταγράψουν τη γενοκτονία στη Γάζα, την ώρα που η πρόσβαση των ξένων δημοσιογράφων παραμένει δραστικά περιορισμένη.

Στο Νάσερ δεν δολοφονήθηκαν απλώς πέντε δημοσιογράφοι. Χτυπήθηκαν άνθρωποι που κατέγραφαν, κάμερες που μετέδιδαν και εκείνοι που έτρεξαν να σώσουν τους πρώτους τραυματίες.

Έναν χρόνο μετά, οι συνάδελφοί μας παραμένουν νεκροί. Οι εικόνες παραμένουν. Τα ερωτήματα παραμένουν. Και η απαίτηση για λογοδοσία παραμένει.

ΠΗΓΗ: Journalists Network For Palestine – Greece

*** 

ΕΡΤ για όλους ή μικρόφωνο σε μία-του Ισραήλ-άποψη;

Η ΕΡΤ είναι η δημόσια τηλεόραση της Ελλάδας. Υποτίθεται ότι ο ρόλος της είναι να ενημερώνει αντικειμενικά, να παρουσιάζει διαφορετικές απόψεις και να δίνει βήμα στον πλουραλισμό — όχι να λειτουργεί ως μονόδρομος μιας συγκεκριμένης πολιτικής και γεωπολιτικής αφήγησης.

Κι όμως, μετά από σχεδόν τρία χρόνια γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας, πόσες εκπομπές της ΕΡΤ είδαμε να δίνουν πραγματικά χώρο στην παλαιστινιακή πλευρά;

Πόσους ακαδημαϊκούς, ερευνητές, δημοσιογράφους ή αναλυτές που αμφισβητούν την ισραηλινή πολιτική είδαμε να συμμετέχουν ισότιμα στις συζητήσεις; Πόσες φορές ακούσαμε στην ΕΡΤ μια πραγματικά διαφορετική φωνή;

Στην τελευταία συζήτηση για τον πόλεμο και την κατάσταση στην Παλαιστίνη, δεν βρέθηκε ούτε ένας ακαδημαϊκός ή αναλυτής που να εκπροσωπεί μια διαφορετική προσέγγιση. Όλοι οι συνομιλητές κινούνταν μέσα στο ίδιο πλαίσιο. Όλοι υπέρ της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ. Κανείς απέναντι.

Αυτό δεν είναι πλουραλισμός. Είναι μονοφωνία με δύο μικρόφωνα.

Και ας μιλήσουμε για την πραγματικότητα.

Δικηγόροι: Ρατσισμός είναι η γενοκτονία στη Γάζα και όχι η αντίσταση στο έγκλημα του Ισραήλ

Ρατσισμός είναι η γενοκτονία στη Γάζα και όχι η αντίσταση στο έγκλημα του Ισραήλ (Κείμενο της Εναλλακτικής Παρέμβαση Δικηγόρων Αθήνας, 24/8/2026)

Με αφορμή περιστατικά στα οποία εμπλέκονται ισραηλινοί τουρίστες, με γνωστότερο αυτό της ταβέρνας Αξιώτισσα στη Νάξο, δηλώσεις κυβερνητικών αξιωματούχων και ποινικές διώξεις όσον αφορά τις κινητοποιήσεις ενάντια στη γενοκτονία στη Γάζα, αλλά και πρόσφατη ανακοίνωση του Συνηγόρου του Πολίτη με αναφορά στην αντιρατσιστική νομοθεσία, είναι σημαντικές οι ακόλουθες διασαφηνίσεις:

1. Τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, υπολογίζεται ότι, από τις 7 Οκτωβρίου 2023 και ως αποτέλεσμα των Ισραηλινών επιχειρήσεων στη Γάζα, έχουν σκοτωθεί 73.420 Παλαιστίνιοι και έχουν τραυματιστεί 174.369, ενώ χιλιάδες εξακολουθούν να είναι αγνοούμενοι. Από τον αριθμό των νεκρών, εκτιμάται ότι περίπου 20.000 με 22.000 είναι παιδιά (περίπου 30% του συνόλου) και πάνω από 12.000 είναι γυναίκες, ενώ διάφορες αναλύσεις και εκτιμήσεις (συμπεριλαμβανομένων ισραηλινών πηγών) υποδεικνύουν ότι η μεγάλη πλειονότητα (70% ή και παραπάνω) είναι άμαχοι. Από την κατάπαυση του πυρός τον Οκτώβριο του 2025, οι επιπλέον νεκροί Παλαιστίνιοι ανέρχονται σε 1.286 και οι τραυματίες σε 4.257. Παράλληλα, το 82% των δομών της Γάζας έχει υποστεί ζημιές (εκ των οποίων πάνω από 134.000 είναι πλήρως κατεστραμμένες σύμφωνα με την UNOSAT), περίπου το 77% των οικιστικών μονάδων έχει καταστραφεί ή έχει υποστεί σοβαρές ζημιές, το 74% του οδικού δικτύου είναι κατεστραμμένο, η ηλεκτρική υποδομή είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου κατεστραμμένη όπως και τα δίκτυα νερού και αποχέτευσης, ενώ σχεδόν 2 εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν εκτοπισμένοι και αποκλεισμένοι στο δυτικό τμήμα της Λωρίδας της Γάζας (περίπου 40% της Λωρίδας), με τεράστιες ανάγκες ανακατασκευής που εκτιμώνται σε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια. Ο νομικός χαρακτηρισμός των ενεργειών του Ισραήλ στη Γάζα και ευρύτερα στην Παλαιστίνη ως εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και γενοκτονίας και η υποχρέωση αντίστασης σε αυτές θεμελιώνεται σε πλήθος διεθνών συμβάσεων, εκθέσεων και αποφάσεων διεθνών δικαστηρίων, διεθνών οργανισμών, φορέων και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κοκ. Αναφέρουμε τις πιο σημαίνουσες αποφάσεις και εκθέσεις:

1.1. Στο πλαίσιο της εκκρεμούς υπόθεσης Νότια Αφρική κατά Ισραήλ [1] με την κατηγορία της τέλεσης του εγκλήματος της γενοκτονίας στη Γάζα, το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εξέδωσε τις από 26/1/2024 και 28/3/2024 αποφάσεις χορήγησης ασφαλιστικών μέτρων [2] [3], συνομολογώντας τη βασιμότητα της αίτησης της Νότιας Αφρικής και λόγω κατεπείγοντος (λόγω “πραγματικού και άμεσου κινδύνου να προκληθεί ανεπανόρθωτη ζημία στα δικαιώματα που έκρινε το Δικαστήριο ως εύλογα, προτού εκδώσει την τελική του απόφαση”) διέταξε το Ισραήλ να απέχει από την τέλεση πράξεων γενοκτονίας κατά των Παλαιστινίων της Γάζας μέχρι την οριστική εκδίκαση της υπόθεσης. Ως κομμάτι αυτών των αποφάσεων, οι πολιτικοί ιθύνοντες του Ισραήλ διατάσσονται να απέχουν από γενοκτονικές δηλώσεις (η μόνη απόφαση την οποία υπερψήφισε και ο ορισθείς από το Ισραήλ δικαστής), σαν και αυτή στην οποία προέβη πριν λίγες μέρες ο Υπουργός Εθνικής Ασφάλειας της κυβέρνησης Νετανιάχου Μπεν Γκβιρ, αρμόδιος για τα σώματα ασφαλείας, ότι οι ισραηλινές δυνάμεις θα πρέπει να «σκοτώνουν 30 ή 40» Παλαιστίνιους στη Γάζα κάθε βράδυ και να μην περιορίζονται σε «όσους αποτελούν κίνδυνο εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή»… «Υπάρχουν άνθρωποι εκεί που δεν τους αξίζει να ζουν. Δεν πρέπει να ζουν. Δεν είναι καν άνθρωποι».

1.2. Στις 21 Νοεμβρίου 2024, το Τμήμα Προδικασίας I (Pre-Trial Chamber I) του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης ανακοίνωσε την έκδοση ενταλμάτων σύλληψης σε βάρος των Μπέντζαμιν Νετανιάχου και Γιοάβ Γκάλαντ [4] αναφέροντας τη διαπίστωση ύπαρξης «εύλογων αιτιών» (reasonable grounds) του Δικαστηρίου να πιστεύει ότι κατά την περίοδο από την 8η Οκτωβρίου 2023 μέχρι και την 20η Μαΐου 2024 (ημέρα υποβολής των αιτήσεων για έκδοση ενταλμάτων σύλληψης στο Δικαστήριο) διαπράχθηκαν εγκλήματα πολέμου, ιδίως με τη χρήση του λιμού ως μεθόδου πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που συνίστανται στο έγκλημα της δολοφονίας, το έγκλημα του διωγμού και άλλες απάνθρωπες ενέργειες. Στις 17 Οκτωβρίου 2025, το Προδικαστικό Τμήμα Ι του ΔΠΔ απέρριψε το αίτημα του Ισραήλ που ζητούσε άδεια έφεσης επανεξέτασης της έρευνας επικαλούμενο «νέα δεδομένα» [5].

1.3. Στις 17 Σεπτεμβρίου 2025, η Ανεξάρτητη Διεθνής Επιτροπή Έρευνας (COI) του ΟΗΕ για τα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, και του Ισραήλ, υπέβαλε την έκθεσή της στην 60ή σύνοδο του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, η οποία καταλήγει στο συμπέρασμα ότι οι ισραηλινές αρχές και δυνάμεις έχουν διαπράξει και συνεχίζουν να διαπράττουν γενοκτονία στην κατεχόμενη Λωρίδα της Γάζας [6]. Τα πορίσματα της έκθεσης αυτής συμπληρώνονται από τη σειρά εκθέσεων της Ειδικής Εισηγήτριας των Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ) για τα κατεχόμενα Παλαιστινιακά εδάφη Francesca Albanese [7], αλλά και από τη νεότερη έκθεση της Ανεξάρτητης Διεθνούς Επιτροπής που δόθηκε στη δημοσιότητα στις 23 Ιουνίου 2026 [8], σύμφωνα με την οποία οι ισραηλινές ένοπλές δυνάμεις στη Γάζα στοχοποιούν σκόπιμα και σκοτώνουν παιδιά στο πλαίσιο “γενοκτονίας” που είναι σε εξέλιξη.

1.4. Στο ίδιο συμπέρασμα, ότι δηλαδή το Ισραήλ διαπράττει το έγκλημα της γενοκτονίας στη Γάζα έφτασαν, μεταξύ άλλων, η Διεθνής Αμνηστία [9], η Human Rights Watch [10], η B’Tselem [11] (οργάνωση δικαιωμάτων στο Ισραήλ), η Διεθνής Ενωση Μελετητών Γενοκτονιών [12] (IAGS), κοκ. Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν όχι μόνο από τον αριθμό των νεκρών και των αμάχων, αλλά από τη συνολική καταστροφή κάθε πολιτικής υποδομής (κυβερνητικά κτίρια, νοσοκομεία και δομές υγείας, σχολεία, δικαστήρια, χώρους λατρείας, κλπ) στη Λωρίδα της Γάζας, με τρόπο που πληροί τον ορισμό της γενοκτονίας της Σύμβασης του 1948 ο οποίος απαιτεί τη “σκόπιμη επιβολή συνθηκών διαβίωσης που αποσκοπούν στην πλήρη ή μερική φυσική καταστροφή μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας”.

2. Σε συνέχεια των ανωτέρω αποφάσεων και εκθέσεων που ερείδονται σε Διεθνείς Συμβάσεις, δημιουργούνται υποχρεώσεις για τα κράτη μέλη που τις έχουν συνυπογράψει. Συγκεκριμένα για τη χώρα μας: Η Ελλάδα έχει κυρώσει τη Σύμβαση για την Πρόληψη και την Τιμωρία του Εγκλήματος της Γενοκτονίας ήδη από το 1954, με το Ν.Δ. 3091 της 6/12-10-54 (Α 250) “Περί συμπληρώσεως της Συμβάσεως δια την πρόληψιν και καταστολήν του εγκλήματος της γενοκτονίας από 9 Δεκεμβρίου 1948”. Περαιτέρω, η Ελλάδα, όπως και το σύνολο των χωρών της ΕΕ, αποτελεί κράτος-μέλος του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου και έχει υπογράψει και κυρώσει το Καταστατικό του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου από το 2002, με τις διατάξεις του ν. 3003/2002 και στη συνέχεια του ν. 3948/2011. Συνεπώς, οι αποφάσεις και τα σχετικά εντάλματα του Δικαστηρίου είναι απολύτως δεσμευτικά για τα κράτη μέλη και κατ’ επέκταση τις ελληνικές αρχές, που έχουν νόμιμη υποχρέωση εκτέλεσής τους. Παρομοίως, η Ελλάδα με τον Νόμο 1782/1988 (ΦΕΚ 116/Α/3-6-1988) έχει κυρώσει τη Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων, καθώς και με τον Νόμο 3841/1955 (ΦΕΚ Α3 της 5^ης Ιανουαρίου 1956) τις Συμβάσεις της Γενεύης περί Διεθνούς Ανθρωπιστικού Δικαίου. Εξάλλου, σύμφωνα με το Άρθρο 28 του Συντάγματος της Ελλάδας, διεθνείς Συμβάσεις, όπως οι Συμβάσεις της Γενεύης, τα Πρόσθετα Πρωτόκολλα αυτής και η Σύμβαση κατά των Βασανιστηρίων, αποτελούν μέρος του εσωτερικού δικαίου και υπερισχύουν κάθε αντίθετης διάταξης, επιβάλλουν δε απόλυτη υποχρέωση στα κράτη, άρα και στην Ελλάδα, να διώκουν ή να εκδίδουν τους υπαίτιους βασανιστηρίων και σοβαρών παραβιάσεων. Ως εκ τούτου, η Ελλάδα δεν μπορεί να αγνοήσει την παρουσία ενός υπόπτου για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονίας στο έδαφός της. Ο νόμος επιβάλλει την έναρξη ποινικής έρευνας και, όπου υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις, την άσκηση δίωξης ενώπιον των ελληνικών δικαστηρίων.

3. Οι ανωτέρω υποχρεώσεις των τρίτων κρατών, ανάμεσά τους και της Ελλάδας, θα πρέπει να ειδωθούν υπό το φως και των συγκεκριμένων πραγματικών περιστατικών της υπό μελέτη περίπτωσης: οι εγκληματικές πράξεις στη Γάζα τελέστηκαν και τελούνται από τις Ισραηλινές Ενοπλές Δυνάμεις (IDF, Israel Defense Forces, κατ’ ευφημισμό “Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις”), οι οποίες αποτελούνται από κληρωτούς στρατιώτες (η συμμετοχή υπολογίζεται στο 65% με 70% των υποχρεούμενων σε θητεία νέων ανω των 18 αμφότερων των φύλων και έχει διάρκεια έως και τρία χρόνια με καθεστώς εφεδρείας μετά το τέλος της). Εκτός της εκτέλεσης του γενοκτονικού πολέμου στη Γάζα, ο IDF αποτελεί την επίσημη αρχή στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη, η οποία τελεί υπό στρατιωτική και όχι πολιτική διοίκηση. Το γεγονός αυτό έχει ως αποτέλεσμα οι κληρωτοί στρατιώτες στο Ισραήλ να συμμετέχουν άμεσα και ενεργητικά στην παράνομη κατοχή των παλαιστινιακών εδαφών κατά τη διάρκεια της θητείας τους. Η λειτουργία του Ισραηλινού Στρατού ως ιεραρχημένου συνόλου λειτουργούντος με αλυσίδα εντολών (όπως δηλαδή και κάθε στρατιωτικό σύνολο στον κόσμο) σημαίνει ότι η διάγνωση πράξεων γενοκτονίας εν εξελίξει και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, αλλά και η διαρκής ενεργητική επιβολή της παράνομης κατοχής στα παλαιστινιακά εδάφη, θεμελιώνουν ενδείξεις ποινικής ευθύνης, πρώτα και κύρια της στρατιωτικής ιεραρχίας και των πολιτικών του προϊσταμένων, αλλά και των κατώτερων βαθμίδων του, που πρέπει να διερευνηθούν. Πρέπει εδώ ακόμα να σημειωθεί ότι η συμμετοχή στην ιεραρχία του IDF έχει συστηματικά αποτελέσει προσόν για την ανάδειξη πολιτικών ηγετών και διαβατήριο για τη μετάβαση από την ηγεσία του στρατού στις κορυφές του πολιτικού συστήματος του Ισραήλ. Οι δε βασικοί πυλώνες του πολιτικού συστήματος όχι μόνο δεν αφίστανται αλλά νομιμοποιούν τις πράξεις γενοκτονίας και τα τελεσθέντα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, παρά τις έντονες αντιμαχίες ανάμεσα στα κόμματα και τις αντιπολιτευτικές κριτικές (για άλλα θέματα) στη σημερινή κυβέρνηση Νετανιάχου. Ως αποτέλεσμα αυτού, όλοι οι αναλυτές ανεξαρτήτως ιδεολογικής ή πολιτικής τοποθέτησης συνομολογούν ότι τυχόν πολιτική αλλαγή στις επερχόμενες εκλογές του Ισραήλ δεν θα επιφέρει καμία αλλαγή στην κατάσταση στη Γάζα, ενώ καμία ποινική λογοδοσία των δραστών των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και πράξεων γενοκτονίας στη Γάζα δεν προβλέπεται από το εσωτερικό της ισραηλινής έννομης τάξης. Το γεγονός αυτό καθιστά ακόμα σημαντικότερη την διεθνή απαίτηση λογοδοσίας του κράτους του Ισραήλ και αναδεικνύει τις υποχρεώσεις των τρίτων κρατών δυνάμει των Συμβάσεων που έχουν υπογράψει.