Λίβανος: Πώς η Χεζμπολάχ αναγεννιέται από τις στάχτες - Του Paul Khalifeh*

Λίβανος: Πώς η Χεζμπολάχ αναγεννιέται από τις στάχτες

8 Απριλίου 2026 / από Paul Khalifeh*

Με αφορμή τη σημερινή τιμωρητική σφαγή αμάχων που διαπράττει το Ισραήλ εναντίον του Λιβάνου, στον απόηχο της εκεχειρίας ΗΠΑ – Ιράν, αναδημοσιεύουμε το άρθρο του Λιβανέζου δημοσιογράφου Paul Khalifeh σχετικά με την ανασυγκρότηση της Χεζμπολάχ που έχει εκπλήξει τον κόσμο, περισσότερο ίσως και από την ανθεκτικότητα του Ιράν. Η Λιβανική Αντίσταση, από εκεί που θεωρούνταν σημαντικά αποδυναμωμένη με αποκεφαλισμένη την ηγεσία της έχει επιδείξει όχι απλά αντοχή αλλά και αξιοσημείωτη μαχητική ικανότητα καθηλώνοντας το Ισραήλ σε μια στενή ζώνη εντός του Λιβάνου, όχι μεγαλύτερη από 3 – 7 χιλιόμετρα, αναγκάζοντάς το να μετρά απώλειες και να αναπροσαρμόσει το φιλόδοξο στόχο για κατοχή μιας ζώνης ασφαλείας στο Νότιο Λίβανο. Αυτή η αναγέννηση της Χεζμπολάχ εξηγεί σε ένα βαθμό και την εκτός κάθε ηθικού φραγμού σφαγή αμάχων με γενικευμένους βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών της Βηρυτού από το Ισραήλ.

Αδυνατώντας να εξασφαλίσει μια αποφασιστική στρατιωτική ανατροπή εναντίον της Χεζμπολάχ, το Ισραήλ φαίνεται να έχει στραφεί προς το σχέδιο Β: μια στρατηγική εκτεταμένων τιμωρητικών επιθέσεων που στοχεύουν όχι μόνο τις κυρίως σιιτικές γειτονιές στο Λίβανο, αλλά και περιοχές με σημαντικούς σουνιτικούς και χριστιανικούς πληθυσμούς.

Στις 8 Απριλίου, λίγες μόνο ώρες μετά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν, ισραηλινά πολεμικά αεροσκάφη ξεκίνησαν μια σειρά επιθέσεων που περιγράφονται ως άνευ προηγουμένου σε κλίμακα, ένταση και γεωγραφική εμβέλεια. Περίπου 100 επιδρομές που πραγματοποιήθηκαν μέσα σε δέκα λεπτά άφησαν «εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες», σύμφωνα με τον Λιβανέζο υπουργό Υγείας Ρακάν Νασρεντίν.

Αρκετές από τις επιθέσεις έπληξαν την ίδια τη Βηρυτό, συμπεριλαμβανομένων μικτών γειτονιών και περιοχών με σουνιτική πλειοψηφία, σηματοδοτώντας μια αξιοσημείωτη εξέλιξη στο πεδίο της εκστρατείας.

Ένα μήνυμα που δημοσιεύτηκε στο X από τον αραβόφωνο εκπρόσωπο του ισραηλινού στρατού, Αβιχάι Αντράι, υποδεικνύει έναν ευρύτερο στόχο πίσω από την κλιμάκωση: τη διεύρυνση των εσωτερικών ρωγμών, δημιουργώντας ρήξη μεταξύ της Χεζμπολάχ και της βάσης υποστήριξής της, και γενικότερα μεταξύ του σιιτικού κινήματος και άλλων λιβανικών κοινοτήτων.

Η ίδια λογική φαίνεται να υποκρύπτει την επίθεση που σκότωσε τον Πιερ Μοαουάντ, υψηλόβαθμο στέλεχος των χριστιανικών Λιβανικών Δυνάμεων, και τη σύζυγό του στην Αΐν Σαάντε, στα βορειοανατολικά προάστια της Βηρυτού, στις 6 Απριλίου.

Το αν αυτή η στρατηγική θα εντείνει τις εσωτερικές διαιρέσεις στο Λίβανο παραμένει ανοιχτό ερώτημα. Αυτό που είναι όμως σαφές είναι η ικανότητα της Χεζμπολάχ να ανασυγκροτηθεί, αφού είχε θεωρηθεί ότι είχε ηττηθεί το 2024.

Η ένοπλη ομάδα εξέπληξε τους παρατηρητές, αναπτύσσοντας σημαντική δύναμη πυρός, εισάγοντας όπλα που δεν είχαν εμφανιστεί προηγουμένως και αντιμετωπίζοντας ισραηλινά στρατεύματα κατά μήκος των συνόρων – όπου θεωρείτο ότι δεν είχε πλέον παρουσία.

Η ανθεκτικότητα του Ιράν απέναντι στη πολεμική μηχανή των ΗΠΑ και του Ισραήλ και η ικανότητά του να αντέξει έναν ασύμμετρο πόλεμο δεν είναι τα μόνα στοιχεία που έχουν αιφνιδιάσει τους αναλυτές στην τρέχουσα κλιμάκωση στη Μέση Ανατολή. Ένας άλλος εξίσου απροσδόκητος παράγοντας ήταν η απόδοση της Χεζμπολάχ στο πεδίο της μάχης, παρά το γεγονός ότι θεωρείτο ευρέως αποδυναμωμένη τόσο από τους συμμάχους όσο και από τους αντιπάλους της.

Μετά την αποκεφαλισμό της ηγεσίας της κατά τη διάρκεια του τελευταίου πολέμου (8 Οκτωβρίου 2023 – 27 Νοεμβρίου 2024) και αφού υπέστη βαριές απώλειες – σχεδόν 4.000 μαχητές νεκροί και χιλιάδες ακόμη τραυματίες, ιδίως κατά τη διάρκεια των τελευταίων 66 ημερών της σύγκρουσης – η οργάνωση φαινόταν να βρίσκεται σε μια μη αναστρέψιμη πορεία παρακμής.

Η φαινομενική αδράνειά της κατά τη διάρκεια των 15 μηνών που ακολούθησαν την εκεχειρία της 27ης Νοεμβρίου, παρά τις 10.000 τεκμηριωμένες παραβιάσεις από το Ισραήλ σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη – παραβιάσεις που, σύμφωνα με αναφορές, σκότωσαν σχεδόν 400 μέλη της – ενίσχυσε περαιτέρω αυτή την αντίληψη.

Ωστόσο, η απόφαση της Χεζμπολάχ να ανοίξει το λιβανικό μέτωπο στις 2 Μαρτίου, σε συνδυασμό με την κλίμακα της δύναμης πυρός της, την ανθεκτικότητα των χερσαίων μονάδων της σε άμεσες συγκρούσεις με τις ισραηλινές δυνάμεις, την υιοθέτηση νέων τακτικών στο πεδίο της μάχης και την αποτελεσματικότητα των δομών διοίκησης και ελέγχου της, αμφισβήτησε γρήγορα την αφήγηση της παρακμής.

«Είναι σαφές ότι η Χεζμπολάχ έχει ανασυγκροτήσει τις στρατιωτικές της δυνατότητες», δήλωσε ο συνταξιούχος Λιβανέζος στρατηγός Ελιάς Φαρχάτ στο Middle East Eye.

Αυτή η εκτίμηση επιβεβαιώνεται και από ισραηλινές πηγές. Σε ρεπορτάζ που μεταδόθηκε στο Channel 12 στις 4 Απριλίου, ο αρχηγός της Βόρειας Διοίκησης, υποστράτηγος Ράφι Μίλο, δήλωσε σε μια μαγνητοφωνημένη κλειστή συζήτηση με κατοίκους του κιμπούτς Μισγκάβ Αμ ότι ο ισραηλινός στρατός είχε «εκπλαγεί» από τις δυνατότητες αποκατάστασης της Χεζμπολάχ.

Εκπληκτικές δυνατότητες αποκατάστασης

Οι εξελίξεις στο έδαφος φαίνεται να υποστηρίζουν ότι πράγματι, η Χεζμπολάχ αναγεννήθηκε.

Παραλία Sunwing, Beach-Bar KALAMI. Παράνομη κατάληψη δημόσιου χώρου με μόνιμη αυθαίρετη κατασκευή / Πηγή φωτογραφίας: «Δίκτυο Ομπρέλα»

Ρόδος: Καταγγελία για όργιο αυθαιρεσιών στις παραχωρημένες παραλίες - Αποκαλυπτικό βίντεο

Οι εικόνες δείχνουν το μέγεθος της παραβίασης διατάξεων της νομοθεσίας κατά την διαδικασία παραχώρησης του αιγιαλού σε ιδιώτες.

Σειρά παραβιάσεων της νομοθεσίας παραχώρησης ακτών σε παραλίες της Ρόδου, κατήγγειλε με το παρακάτω αναλυτικό βίντεό του, το «Δίκτυο Ομπρέλα για την προάσπιση του δημόσιου χώρου».

Το Δίκτυο αναφέρει - και δείχνει, μέσω της οπτικής του λήψης:

• τοποθέτηση καντίνων με συνολικό μήκος περισσότερο από το επιτρεπτό, και σταθερών αντί των επιτρεπόμενων τροχήλατων
• αυθαίρετες κατασκευές,
• τσιμεντώματα σε βράχια και
• κλείσιμο του οπτικού πεδίου προς την θάλασσα με τροπικά φυτά.

Δείτε το αποκαλυπτικό βίντεο ΕΔΩ.

Αναλυτικά η ανακοίνωση του «Δικτύου Ομπρέλα για την προάσπιση του δημόσιου χώρου»:

«Το βίντεο που δημιούργησε το Δίκτυο Ομπρέλα περιλαμβάνει ένα μικρό οδοιπορικό σε παραλίες του νησιού.

Τροχήλατες καντίνες των 15 τμ, που μόνο τροχήλατες και 15 τμ δεν είναι, αυθαίρετες κατασκευές, τσιμεντώματα σε βράχια, κλείσιμο του οπτικού πεδίου προς την θάλασσα με τροπικά φυτά, συνθέτουν ένα παζλ παρανομίας και υποβάθμισης της αισθητικής του τόπου.

Ενώ ο Νόμος 5092/2024 (“Όροι αξιοποίησης της δημόσιας περιουσίας στις παραθαλάσσιες περιοχές και άλλες διατάξεις”), άρθρο 13, αναφέρει: “Κατά τη λήξη της παραχώρησης απλής χρήσης ή της περιόδου χρήσης ο παραχωρησιούχος άμεσα και με δικά του έξοδα αφαιρεί από τον αιγιαλό και την παραλία κάθε κινητό στοιχείο και συστατικό ή παράρτημα αυτού…”, η κατάσταση εξακολουθεί να είναι εκτός ελέγχου.

Οι συμβάσεις παραχώρησης για την απλή χρήση του αιγιαλού έχουν λήξει από τις 31.12.2025. Άρα η παρούσα χρονική συγκυρία, πριν δηλαδή την έναρξη της τουριστικής περιόδου και πριν την υπογραφή των νέων συμβάσεων παραχώρησης, θα ήταν η ιδανική περίοδος για τις εμπλεκόμενες υπηρεσίες να λάβουν τα απαιτούμενα μέτρα για την τήρηση της νομοθεσίας. Δυστυχώς, πρακτικό αποτέλεσμα στις παραλίες δεν διαφαίνεται έως τώρα… Εμείς συνεχίζουμε»...

ΠΗΓΗ 

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για/από το «Δίκτυο Ομπρέλα» ΕΔΩ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:  

• Μαφία της παραλίας: Εταιρείες φαντάσματα, αχυράνθρωποι και οι «σκελετοί» στον αιγιαλό

Το μοντέλο της Ρόδου - Οι αποκαλύψεις του Documento και «ασυλία» από τον κρατικό μηχανισμό.......

Ο κίνδυνος του ελληνικού σιωνισμού

του Αντώνη Φάρα

Κυκλοφορεί στο The Books’ Journal – το περιοδικό των βιβλίων- το κείμενο «Η υποκρισία του ελληνικού αντισιωνισμού» του Ιλάν Μανουάχ, το οποίο στην ουσία ανακυκλώνει, με ελληνική προσαρμογή, τον βασικό ιδεολογικό πυρήνα του επιχειρήματος της Eva Illouz στο “Time to Unmask the Imposture of anti-Zionism”.

Θέλω εδώ να απαντήσω ακριβώς πάνω σε αυτό το σημείο: στο τι εννοούμε όταν μιλάμε για σιωνισμό.

Το άρθρο του Books’ Journal επιχειρεί, σε γενικές γραμμές, τρία πράγματα. Πρώτον, να παρουσιάσει τον σύγχρονο αντισιωνισμό στην Ελλάδα ως επιλεκτική, υποκριτική ή και καμουφλαρισμένη μορφή αντισημιτισμού. Δεύτερον, να υποστηρίξει ότι για πολλούς Εβραίους ο σιωνισμός είναι συστατικό στοιχείο αξιοπρέπειας, ιστορικής αυτοσυνείδησης και συλλογικής επιβίωσης μετά το Ολοκαύτωμα, άρα η επίθεση στον σιωνισμό προσεγγίζει μια επίθεση στην ίδια την εβραϊκή ταυτότητα. Και τρίτον, να ισχυριστεί ότι η ελληνική Αριστερά και ο προοδευτικός χώρος εφαρμόζουν δύο μέτρα και δύο σταθμά: αναγνωρίζουν το δικαίωμα άλλων μειονοτήτων να ορίζουν οι ίδιες τη μορφή της καταπίεσής τους, αλλά δεν δέχονται αντίστοιχα τις εβραϊκές εμπειρίες όταν αυτές κατονομάζουν αντισημιτισμό μέσα στον αντισιωνιστικό λόγο. Αυτή η επιχειρηματολογία δεν είναι αμελητέα· ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να απαντηθεί πολιτικά και ιστορικά, όχι ηθικολογικά.

Η υποκρισία δεν είναι του «αντισιωνισμού», αλλά του ταυτοτικού σιωνισμού

Το βασικό τέχνασμα του κειμένου είναι ότι μετατρέπει μια πολιτική έννοια σε ταυτοτική ουσία. Παρουσιάζει τον σιωνισμό περίπου ως το «pride» των Εβραίων, ως μια ιστορική έκφραση αξιοπρέπειας μετά τους διωγμούς, και άρα κάθε ριζική κριτική του σιωνισμού εμφανίζεται περίπου ως επίθεση στην ίδια την εβραϊκή ύπαρξη. Αυτό είναι το κεντρικό σφάλμα, αλλά και ταυτόχρονα η βασική ιδεολογική λειτουργία του κειμένου.

Για να συζητήσουμε σοβαρά, πρέπει πρώτα να ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε.

Ο σιωνισμός δεν είναι ένα συναίσθημα, ούτε ένα πολιτισμικό βίωμα, ούτε ένα υπαρξιακό δικαίωμα αφηρημένα νοούμενο. Και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως τέτοιο, δηλαδή δεν συγχέεται με την εβραικότητα. Ο σιωνισμός είναι μια συγκεκριμένη πολιτική στρατηγική: η θέση ότι η ίδρυση και διατήρηση ενός εβραϊκού κράτους στην Παλαιστίνη, σε γη ήδη κατοικημένη, ακόμη και μέσω εκτοπισμού του γηγενούς πληθυσμού, δεν συνιστά πρόβλημα αρχής. Αντίστοιχα, αντισιωνισμός είναι η θέση ότι αυτό ακριβώς το πολιτικό σχέδιο είναι πρόβλημα αρχής. Όχι επειδή είναι «εβραϊκό», αλλά επειδή είναι αποικιακό.

Αυτή η διάκριση έχει τεράστια σημασία. Διότι χωρίς αυτήν, κάθε κριτική στο αποικιακό καθεστώς του Ισραήλ συγχέεται τεχνητά με εχθρότητα προς τους Εβραίους ως Εβραίους. Και τότε ο αντισιωνισμός βαφτίζεται αντισημιτισμός, όχι για να προστατευθούν οι Εβραίοι από το μίσος, αλλά για να προστατευθεί ένα κράτος από την πολιτική κριτική.

Ο αρθρογράφος επαναλαμβάνει, στην ουσία, το γνώριμο επιχείρημα ότι ο αντισιωνισμός είναι ύποπτος επειδή το Ισραήλ αποτελεί για πολλούς Εβραίους στοιχείο ασφάλειας, ταυτότητας ή ιστορικής αποκατάστασης. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται η ιδεολογική μετατόπιση: μια υπαρκτή ιστορική τραγωδία (ο αντισημιτισμός, τα πογκρόμ, το Ολοκαύτωμα) χρησιμοποιείται για να εξαγνιστεί ένα αποικιακό σχέδιο. Σαν να μπορεί η ευρωπαϊκή βαρβαρότητα απέναντι στους Εβραίους να λυθεί με τη μεταφορά του κόστους στους Παλαιστινίους.

Δεν μπορεί.

Το γεγονός ότι οι Εβραίοι υπήρξαν θύματα της πιο ακραίας μορφής ρατσιστικής εξόντωσης στην ευρωπαϊκή ιστορία δεν αναιρεί το άλλο γεγονός: ότι η συγκρότηση του Ισραήλ πραγματοποιήθηκε πάνω στην εκδίωξη ενός άλλου λαού. Δεν υπάρχει κανένα ιστορικό τραύμα, ούτε καν το Ολοκαύτωμα, που να ακυρώνει αυτό το δεδομένο ή να το μετατρέπει σε ηθικά ουδέτερη πράξη. Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι Εβραίοι διεκδίκησαν ασφάλεια. Το πρόβλημα είναι ότι η ασφάλεια αυτή οργανώθηκε ως εθνοκρατικό και εποικιστικό καθεστώς πάνω στη γη ενός άλλου λαού.

Ακριβώς γι’ αυτό ο σιωνισμός δεν μπορεί να εξομοιωθεί με το Pride ή το BLM. Το Pride είναι διεκδίκηση ισότητας απέναντι σε μια εξουσία που αποκλείει. Ο σιωνισμός, ιστορικά, δεν ήταν κίνημα ισότητας, αλλά σχέδιο κρατικής συγκρότησης μέσω αποικιακής εγκατάστασης, εκτοπισμού και ιεράρχησης δικαιωμάτων. Δεν είναι η αξιοπρέπεια ενός καταπιεσμένου υποκειμένου που ορθώνεται απέναντι στον δυνάστη, αλλά η συγκρότηση ενός καθεστώτος που, από την αρχή, απαιτούσε την υποταγή ή την εκτόπιση του γηγενούς πληθυσμού.

Το να το λες αυτό δεν είναι αντισημιτισμός. Είναι στοιχειώδης ιστορική και πολιτική περιγραφή.

Στην πραγματικότητα, η διάκριση ανάμεσα στους Εβραίους ως λαό ή θρησκευτική-πολιτισμική κοινότητα και στον σιωνισμό ως κρατική-αποικιακή ιδεολογία είναι όρος για να πολεμηθεί ο αντισημιτισμός, όχι για να ενισχυθεί. Διότι όταν ταυτίζεις όλους τους Εβραίους με το Ισραήλ και τον σιωνισμό, τότε αποδίδεις συλλογικά σε έναν λαό τις πράξεις ενός κράτους. Αυτή είναι ακριβώς η λογική που πρέπει να απορριφθεί. Ο αντισιωνισμός, όταν είναι πολιτικός και όχι εθνοτικός, μπλοκάρει αυτή τη συλλογική ενοχοποίηση. Λέει: δεν ευθύνονται «οι Εβραίοι», ευθύνεται ένα αποικιακό κράτος, μια κυρίαρχη ιδεολογία και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που τη στηρίζουν.

Τήνος / 1ο Διεθνές Εργαστήριο Ξερολιθιάς: 4-9 Μαΐου 2026, στην Καρδιανή Τήνου - Δηλώσεις συμμετοχής εγκαίρως

1ο Διεθνές Εργαστήριο Ξερολιθιάς: 4-9 Μαΐου, Καρδιανή Τήνου

Η Αμπασάδα σας προσκαλεί στο 1ο Διεθνές Εργαστήριο Ξερολιθιάς που διοργανώνει στις 4-9 Μαΐου, με καλεσμένους τεχνίτριες/τεχνίτες ξερολιθιάς από την Ιαπωνία, την Ιρλανδία, την Αυστρία, την Κροατία, την Κύπρο και βεβαίως από την Ελλάδα!

Μπορούν να συμμετάσχουν μικροί και μεγάλοι. Η συμμετοχή είναι δωρεάν και ο αριθμός των συμμετεχόντων περιορισμένος.

Το Διεθνές Εργαστήριο διοργανώνεται στο πλαίσιο του Έτους Ξερολιθιάς 2025-2026 σε συνεργασία με τον Δήμο Τήνου και την Κοινότητα Καρδιανής, με την αιγίδα και τη στήριξη της Διεύθυνσης Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς του Υπουργείου Πολιτισμού.

Για πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής απευθυνθείτε στο info@ambassada.gr και στο τηλέφωνο 6976203312.

Το Διεθνές Εργαστήριο θα πραγματοποιηθεί στο χωριό της Καρδιανής, στο περιβόλι που μας παραχωρήθηκε για τις ανάγκες του Συλλόγου. 

Είμαστε ευγνώμονες για την παραχώρηση και ανυπομονούμε να εργαστούμε για να ξαναζωντανέψει μια γωνιά ενός από τους πιο όμορφους τόπους των Κυκλάδων!

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: ambassada.gr και στο facebook 

- ΣΧΕΤΙΚΗ και η παλιότερη ανάρτηση στο μπλογκ μας:  

• “Θεόκτιστα και χειροποίητα”: Το βίντεο της εκδήλωσης για τη νομική προστασία του αγροτικού πολιτιστικού τοπίου των Κυκλάδων (VIDEO)

Ο ισραηλινός στρατός εξακολουθεί να σκοτώνει παιδιά και δημοσιογράφους στη Γάζα - Το δεκάλεπτο της φρίκης στον Λίβανο

Ισραηλινά πυρά πυροβόλησαν και σκότωσαν τη μαθήτρια Ριτάι Ριχάν την ώρα μαθήματος σε σκηνή – Εκτοπισμένοι πάνω από 2 εκατ. Παλαιστίνιοι

Οι ισραηλινές δυνάμεις κατοχής δολοφόνησαν την νεαρή μαθήτρια, τρίτης δημοτικού, Ριτάι Ριχάν, την ώρα που παρακολουθούσε μάθημα σε σκηνή. Το κράτος - δολοφόνος πυροβόλησε και σκότωσε τη μαθήτρια εν ψυχρώ, μπροστά στα μάτια των συμμαθητών της. Το Ισραήλ δεν έχει κάνει ακόμα δήλωση για το περιστατικό. Στο μεταξύ, πάνω από 2 εκατ. Παλαιστίνιοι παραμένουν περιορισμένοι και εκτοπισμένοι στο ένα τρίτο της Γάζας. 

Οι δυνάμεις κατοχής του κράτους δολοφόνου πυροβόλησαν και σκότωσαν την Πέμπτη μια νεαρή μαθήτρια, ενώ παρακολουθούσε μάθημα σε σκηνή στην πόλη Μπέιτ Λαχίγια, στη βόρεια Λωρίδα της Γάζας, όπως ανέφεραν αξιωματούχοι υγείας και εκπαίδευσης. Το υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε ότι η μαθήτρια της τρίτης δημοτικού, Ριτάι Ριχάν, χτυπήθηκε από σφαίρα μπροστά στους συμμαθητές της, προκαλώντας τους «έντονο ψυχολογικό σοκ». Ο ισραηλινός στρατός δεν έκανε άμεση δήλωση για το περιστατικό.

Σχεδόν όλα τα κτίρια στον τομέα που βρίσκεται υπό ισραηλινό έλεγχο έχουν ισοπεδωθεί και οι κάτοικοι έχουν εκδιωχθεί, αφήνοντας πάνω από 2 εκατομμύρια ανθρώπους περιορισμένους σε περίπου το ένα τρίτο της επικράτειας, κυρίως σε αυτοσχέδιες σκηνές και κατεστραμμένα κτίρια.

Τα εκτοπισμένα παιδιά παρακολουθούν μαθήματα σε σκηνές, που διδάσκονται από εθελοντές δασκάλους, επιδεικνύοντας πρόθυμη διάθεση να συνεχίσουν την εκπαίδευσή τους παρά τις σοβαρές καταστροφές. Οι αυτοσχέδιες τάξεις αντιμετωπίζουν σοβαρές προκλήσεις, όπως ακραίες καιρικές συνθήκες, ελλείψεις πόρων και συνεχή κινδύνους για την ασφάλεια των μαθητών.

Από την εφαρμογή της «εκεχειρίας» τον Οκτώβριο, την οποία το Ισραήλ παραβιάζει κατ’ εξακολούθηση, περισσότεροι από 700 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί, ενώ μαχητές έχουν σκοτώσει τρεις Ισραηλινούς στρατιώτες. Οι Παλαιστίνιοι υποστηρίζουν ότι οι ισραηλινές δυνάμεις έχουν μετακινήσει ορισμένους κίτρινους τσιμεντένιους δείκτες προς τα δυτικά, εισβάλλοντας σε μη κατεχόμενα εδάφη, κάτι που το Ισραήλ αρνείται.

Η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα έχει μέχρι σήμερα προκαλέσει τον θάνατο περισσότερων από 71.000 ανθρώπων, σύμφωνα με το υπουργείο Υγείας του θύλακα.

Το Ισραήλ σκότωσε ανταποκριτή του Aljazeera σε αεροπορική επιδρομή στη Γάζα

 

Το Ισραήλ σκότωσε τον δημοσιογράφο του Aljazeera, Μοχάμεντ Ουίσα, την Τετάρτη σε αεροπορική επιδρομή δυτικά της πόλης της Γάζας. Η RSF (Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα) εξέφρασε την οργή της για τη δολοφονία του ανταποκριτή, που όπως υπενθύμισε είναι «ο δεύτερος δημοσιογράφος που σκοτώνεται από τον ισραηλινό στρατό αφότου άρχισε η κατάπαυση του πυρός».

«Βασανιστήρια και Γενοκτονία»: Η έκθεση της Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ, Φραντζέσκας Αλμπανέζε, για τα βασανιστήρια του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους

Βασανιστήρια και γενοκτονία: έκθεση της Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ για τα βασανιστήρια του Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων

Aναδημοσιεύουμε μεταφρασμένη στα ελληνικά την περίληψη από το Law4Palestine της έκθεσης της Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ με τίτλο «βασανιστήρια και γενοκτονία».

Βασανιστήρια και γενοκτονία: Περίληψη της έκθεσης της Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ σχετικά με τη συστηματική χρήση βασανιστηρίων από το Ισραήλ εναντίον των Παλαιστινίων από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Επισκόπηση

Στις 23 Μαρτίου 2026, η Ειδική Εισηγήτρια για την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα παλαιστινιακά εδάφη που βρίσκονται υπό κατοχή από το 1967, Francesca Albanese, παρουσίασε την τελευταία της έκθεση στο Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, κατά τη διάρκεια της 61ης συνόδου του. Η έκθεση εξετάζει τη συστηματική χρήση βασανιστηρίων από το Ισραήλ εναντίον Παλαιστινίων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη από τις 7 Οκτωβρίου 2023, και περιγράφει πώς λειτουργεί ως «δομικό χαρακτηριστικό της συνεχιζόμενης ισραηλινής γενοκτονίας και του ευρύτερου αποικιοκρατικού απαρτχάιντ» (παράγραφος 1).

Όπως και στις προηγούμενες εκθέσεις, οι προσπάθειες της Ειδικής Εισηγήτριας να συγκεντρώσει στοιχεία για την έκθεση παρεμποδίστηκαν από το Ισραήλ, με αποτέλεσμα η έκθεση να βασίζεται σε εξ αποστάσεως διαβουλεύσεις με νομικούς εμπειρογνώμονες και επιζώντες βασανιστηρίων, καθώς και σε 300 γραπτές μαρτυρίες, που συλλέχθηκαν από πολυάριθμους οργανισμούς, μαζί με μια ανάλυση πρωτογενών και δημόσιων πηγών, συμπεριλαμβανομένων μαρτυριών από Ισραηλινούς πληροφοριοδότες (παράγραφος 2). Στην Ειδική Εισηγήτρια απαγορεύτηκε επίσης η είσοδος στην Αίγυπτο, όπου είχε προγραμματίσει να συναντηθεί με απελευθερωμένους Παλαιστίνιους κρατούμενους και να ακούσει τις μαρτυρίες τους σχετικά με τις συνθήκες μέσα στις ισραηλινές φυλακές.

Για να αναδείξει τη σύνδεση μεταξύ βασανιστηρίων και γενοκτονίας, η έκθεση αναλύει τη λογική πίσω από τα βασανιστήρια, (παρ. 19-22), ακολουθούμενη από μια πιο προσεκτική εξέταση ειδικά των βασανιστηρίων κατά τη διάρκεια της κράτησης, της δραστικής κλιμάκωσής τους από τον Οκτώβριο του 2023 (παρ. 23-29) και των κύριων μεθόδων βασανιστηρίων που χρησιμοποιούνται συστηματικά τόσο κατά των ενηλίκων όσο και των παιδιών κρατουμένων (παρ. 30-46), αποκαλύπτοντας πώς τα βασανιστήρια λειτουργούν ως στρατηγική της εκστρατείας γενοκτονίας. Στη συνέχεια, η έκθεση αλλάζει οπτική γωνία και εξετάζει τη γενοκτονία ως μορφή βασανιστηρίου, αναλύοντας τις συνέπειες της πρόκλησης σοβαρών σωματικών και ψυχολογικών βασανιστηρίων σε ολόκληρη την ομάδα ως τέτοια. Εδώ, η έκθεση αναλύει τη γενοκτονική διαδικασία που αποσκοπεί στην εξάλειψη της ικανότητας μιας ομάδας να επιβιώσει, διαπιστώνοντας ότι στη Γάζα έχει μετατραπεί ολόκληρη η λωρίδα σε στρατόπεδο βασανιστηρίων (παρ. 50-60), ενώ στη Δυτική Όχθη, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Ιερουσαλήμ, διαπράττεται ένα συνεχές βασανιστηρίων, στο πλαίσιο του οποίου χρησιμοποιούνται αποικιοκρατικής βίας εκδιώξεις παλαιστινίων από τους εποίκους και γενοκτονίας προκειμένου να προκαλέσουν διαρκή συλλογικό πόνο και διαγενεακό τραύμα (παρ. 61-68). Η ανάλυση θεωρεί τα βασανιστήρια ως το συνολικό αποτέλεσμα της γενοκτονικής βίας που ασκεί το Ισραήλ, απορρίπτοντας τον κατακερματισμένο χαρακτηρισμό των βασανιστηρίων ως διακριτής συμπεριφοράς που ιστορικά έχει επιτρέψει την ατιμωρησία (παρ. 69-71). Τέλος, εξετάζει τη διαδεδομένη αντίληψη σε όλα τα επίπεδα της ισραηλινής κοινωνίας ότι υπάρχει «δικαίωμα βασανισμού» των Παλαιστινίων, σημειώνοντας ότι έχει μετατρέψει τα βασανιστήρια σε συλλογική επιχείρηση (παρ. 72-81).

Η Ειδική Εισηγήτρια τεκμηριώνει πώς τα βασανιστήρια έχουν καταστεί αναπόσπαστο μέρος της κυριαρχίας, της συλλογικής τιμωρίας και της εξοντωτικής βίας που στοχεύει τους Παλαιστινίους ως λαό, προκαλώντας μακροχρόνιο πόνο και ταλαιπωρία και επιβάλλοντας ένα συνεχές, εδαφικά εκτεταμένο καθεστώς ψυχολογικού τρόμου, σχεδιασμένο να σπάει τα σώματα, να ενσταλάζει συλλογικό φόβο, να στερεί από έναν λαό την αξιοπρέπειά του και να τον εξαναγκάζει να εγκαταλείψει την πατρίδα του. Αυτό αντανακλά την ίδια την αρχιτεκτονική του αποικιοκρατικού καθεστώτος, που βασίζεται στην αποανθρωποποίηση μέσω μιας πολιτικής σκληρότητας και συλλογικών βασανιστηρίων. Τα βασανιστήρια, που πάντα αποτελούσαν κεντρικό στοιχείο της εκδίωξης των Παλαιστινίων από το Ισραήλ, έχουν πλέον καταστεί δομικό χαρακτηριστικό της τρέχουσας γενοκτονίας.

Η έκθεση περιγράφει πώς ο παλαιστινιακός λαός υποβάλλεται σε πολλαπλές ταπεινώσεις και μορφές βίας, τόσο μέσω μορφών βασανιστηρίων υπό κράτηση όσο και χωρίς κράτηση. Η πρώτη εκδήλωση εμφανίζεται στις βίαιες πρακτικές του ισραηλινού συστήματος κράτησης και του ευρύτερου σωφρονιστικού καθεστώτος, το οποίο κανονικοποιεί τη σκληρότητα και λειτουργεί ως ιδεολογικό σχέδιο κοινωνικής καταστροφής και αποδυνάμωσης του παλαιστινιακού έθνους. Από την άλλη πλευρά, η συλλογική βασανιστική πρακτική εκτός φυλακής παίρνει τη μορφή μαζικής εκτόπισης, πολιορκίας, άρνησης βοήθειας και τροφής, ανεξέλεγκτης στρατιωτικής και αποικιακής βίας, καθώς και διάχυτης επιτήρησης και τρόμου, που συσσωρεύονται στην καταστροφή των συνθηκών διαβίωσης με μακροπρόθεσμες ψυχικές και σωματικές συνέπειες για τον κατεχόμενο πληθυσμό.

Ο τελικός και δηλωμένος στόχος του «βασανιστικού περιβάλλοντος» είναι η δια της βίας απομάκρυνση των Παλαιστινίων προκειμένου να καταστεί δυνατή η προσάρτηση και η κατάκτηση από τους εποίκους, δημιουργώντας μια στενή σχέση μεταξύ βασανιστηρίων και αποικιακής γενοκτονίας από τους εποίκους (παράγραφος 6). Η συστηματική χρήση του σε ολόκληρη την επικράτεια, εναντίον του πληθυσμού «ως τέτοιου» και μέσω πολιτικών καταστροφής των συνθηκών διαβίωσης, σπάζοντας σώματα, μυαλά και συλλογική ανθεκτικότητα, για να διαβρώσει τη φυσική ακεραιότητα και τη ψυχολογική επιβίωση, αποτελεί απόδειξη της πρόθεσης γενοκτονίας (παράγραφος 7).

Ισχύον νομικό πλαίσιο:

Η έκθεση ξεκινά με την παρουσίαση του νομικού πλαισίου για την απαγόρευση των βασανιστηρίων βάσει του διεθνούς δικαίου (παράγραφοι 9-18). Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, η απαγόρευση των βασανιστηρίων και άλλων απάνθρωπων ή εξευτελιστικών μεταχειρίσεων ή ποινών είναι απόλυτη και δεν επιδέχεται παρέκκλιση (jus cogens). Επιπλέον, όλα τα κράτη πρέπει να διερευνούν, να ποινικοποιούν, να τιμωρούν και να παρέχουν αποζημίωση για πράξεις βασανιστηρίων που λαμβάνουν χώρα σε έδαφος υπό τη δικαιοδοσία ή τον αποτελεσματικό έλεγχό τους (παράγραφος 9).

«Ένας λαός που παλεύει για την πατρίδα του είναι αήττητος»: Συνέντευξη του Δημ. Καλτσώνη, καθηγητή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο

 (AP Photo/Vahid Salemi)

«Ένας λαός που παλεύει για την πατρίδα του είναι αήττητος»: Ο Δ. Καλτσώνης, καθηγητής Παντείου στο Documento

Εξηγεί τους λόγους για τους οποίους δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι ΗΠΑ «θα βγουν νικήτριες» από τον πόλεμο.

 

Θανάσης Καραμπάτσος

Εναν μήνα έχει κλείσει ο πόλεμος στον Περσικό και ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ έχει εγκλωβιστεί στα Στενά του Ορμούζ θυσιάζοντας συμμάχους, ενώ ανέμενε περίπατο μέχρι την Τεχεράνη πιστεύοντας ότι ο πληθυσμός της χώρας θα στρεφόταν εναντίον της κυβέρνησής του μόλις εξόντωνε τη φυσική ηγεσία της. Δημοσιεύματα και πολιτικοί στις ΗΠΑ τον κατακρίνουν ότι πίστεψε τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου και τη Μοσάντ. Γιατί δεν εμπιστεύτηκε τις αμερικανικές υπηρεσίες και ξεκίνησε πόλεμο σε ένα έδαφος που δεν έχει επιλέξει; Ρωτήσαμε τον Δημήτρη Καλτσώνη, καθηγητή Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο, καθώς έχει γράψει το βιβλίο «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», ο οποίος εκτιμά: «Δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι οι ΗΠΑ θα βγουν νικήτριες». Στηρίζει την εκτίμησή του, αντλώντας ιστορικά παραδείγματα, με το ότι «ο λαϊκός ασύμμετρος πόλεμος, η λαϊκή ομοψυχία, η εφευρετικότητα, η αντοχή έχουν κατανικήσει τους πλέον ισχυρούς και τεχνολογικά προηγμένους στρατούς». Ενώ όλοι απευχόμαστε την πολεμική αναμέτρηση, σημειώνει ότι, όταν έρθει η στιγμή να αμυνθεί, «ένας λαός που παλεύει για το δίκιο του, για την πατρίδα του είναι σε τελική ανάλυση αήττητος, ακόμη κι αν ο αγώνας του χρειαστεί να περάσει από πολλές και μακροχρόνιες διακυμάνσεις και βαριές θυσίες».

Στο βιβλίο σας για την τέχνη του πολέμου αναφέρεστε στον κομβικό ρόλο των πληροφοριών και την κατανόηση του αντιπάλου. Γιατί ο πρόεδρος μιας υπερδύναμης, η οποία διαθέτει θεσμική μνήμη για πλήθος συγκρούσεων, επέδειξε αλαζονεία και απαξίωσε τις υπηρεσίες πληροφοριών;

Η βαθιά κατανόηση τόσο των φίλιων δυνάμεων όσο και των αντιπάλων είναι αποφασιστικής σημασίας σε κάθε πολιτική ή στρατιωτική σύγκρουση. Δεν αρκεί απλώς η καλή πληροφόρηση για τα όπλα, την οικονομία, τις υποδομές, τη γεωγραφία. Χρειάζεται κάτι ουσιαστικότερο: η κατανόηση των κοινωνικοπολιτικών διεργασιών τόσο στη χώρα σου όσο και στην αντίπαλη χώρα. 

Η θεσμική μνήμη προφανώς υπάρχει στις ΗΠΑ, αλλά ταυτόχρονα κάθε κυβέρνηση και τα εκάστοτε ηγετικά πρόσωπα έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Οι συνθήκες επίσης κάθε φορά είναι διαφορετικές, ακόμη και όταν οι βασικές συντεταγμένες τους δεν έχουν μεταβληθεί. Η κυβέρνηση Τραμπ επιδεικνύει υπέρμετρη αλαζονεία και βαναυσότητα, αλλά στην πραγματικότητα τρέχει να προλάβει τις εξελίξεις. Προσπαθεί αγωνιωδώς να προλάβει την εκτίναξη της κινεζικής ισχύος και γι’ αυτό χρησιμοποιεί τη στρατιωτική υπεροπλία της, για όσο καιρό τη διαθέτει, προκειμένου να ανακτήσει «έδαφος» και να στριμώξει οικονομικά στρατιωτικά, πολιτικά την Κίνα. Στην προσπάθειά της αυτή δεν υπολογίζει όμως τον παράγοντα «αντίσταση των λαών», ο οποίος έρχεται ολοένα πιο δυναμικά στο προσκήνιο. Η αντίσταση του ιρανικού λαού, του λαού του Λιβάνου αλλά και τα αντιπολεμικά κινήματα σε όλες τις χώρες, που σιγά σιγά ενισχύονται, θα αποτελέσουν καθοριστικούς παράγοντες.

Η Β. Κορέα απέκτησε αποτρεπτική ισχύ με βαλλιστικούς πυραύλους και διαπραγματεύτηκε με τον Τραμπ στην προηγούμενη θητεία του. Το ίδιο δεν επιδιώκει το Ιράν με το πυρηνικό του πρόγραμμα;

Κάθε χώρα έχει το δικαίωμα να λαμβάνει όλα τα αναγκαία μέτρα για την άμυνά της. Το ζήτημα του πυρηνικού αφοπλισμού αφορά όλες τις χώρες και πρωτίστως τις μεγάλες δυνάμεις και τις ΗΠΑ. Εξάλλου, γιατί το Ισραήλ μπορεί να έχει ενώ το Ιράν όχι; Η αξίωση των ΗΠΑ να καθορίσουν το πυραυλικό οπλοστάσιο του Ιράν είναι παράλογη και αντίθετη στο διεθνές δίκαιο. 

Αναφέρεστε στο βιβλίο σας στον Κάστρο που δήλωνε ότι η χώρα διαθέτει έναν στρατό τακτικό κι έναν αντάρτικο. Αυτό το δόγμα ακολουθεί και το Ιράν. Μπορεί να επιτύχει;

Το αμυντικό δόγμα της Κούβας βασίζεται στον παλλαϊκό πόλεμο. Αν υπάρξει εισβολή, ακόμη κι αν ο εισβολέας καταφέρει να επιβληθεί, θα τον αναμένει ένας λαϊκός αγώνας σε κάθε γωνιά, γεγονός που θα σήμαινε πολύ μεγάλες ανθρώπινες απώλειες για τον εισβολέα. Αυτό το ξέρουν πολύ καλά οι ΗΠΑ, το βίωσαν κατά την προσπάθεια εισβολής τους στον Κόλπο των Χοίρων το 1961 και γι’ αυτό αποφεύγουν να αναμετρηθούν στρατιωτικά με την Κούβα. Επιλέγουν να τη στραγγαλίσουν οικονομικά, επιβάλλοντας όχι μόνο τα γνωστά εδώ και δεκαετίες μέτρα οικονομικού αποκλεισμού αλλά έναν καθολικό ναυτικό αποκλεισμό. Η Κούβα είναι το σύγχρονο Μεσολόγγι. Παρ’ όλα αυτά ο λαός της Κούβας αντέχει και στη συντριπτική του πλειοψηφία αντιστέκεται σθεναρά στην ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.

Η κατάσταση στο Ιράν είναι κάπως διαφορετική. Το Ιράν είναι πιο αναπτυγμένη χώρα, έχει πολύ μεγαλύτερες βιομηχανικές και αμυντικές δυνατότητες από την Κούβα, απέχει γεωγραφικά από τις ΗΠΑ, βρίσκεται εγγύτερα στη Ρωσία και την Κίνα. Χρησιμοποιεί μεθόδους ασύμμετρου πολέμου βασιζόμενο σε έναν τύπο βληματοκεντρικού πολέμου, με διασπορά των όπλων του, ευκινησία και σχετική αποκέντρωση αποφάσεων. Ανακτά βαθμιαία την πρωτοβουλία επιδεικνύοντας ενεργητικότητα, αντοχή και ευλυγισία. Προκαλεί οικονομική, πολιτική και ηθική φθορά στον αντίπαλό του. Ωστόσο η εσωτερική κατάσταση διαφέρει από αυτή της Κούβας καθώς το ιρανικό καθεστώς αντιμετώπιζε (τουλάχιστον πριν από τον πόλεμο, γιατί τώρα λογικά επικρατεί κάποια εθνική σύμπνοια) εσωτερική αμφισβήτηση από σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

Η Ιστορία έχει δείξει επανειλημμένα ότι ο λαϊκός ασύμμετρος πόλεμος, η λαϊκή ομοψυχία, η εφευρετικότητα, η αντοχή έχουν κατανικήσει τους πλέον ισχυρούς και τεχνολογικά προηγμένους στρατούς. Στο βιβλίο μου «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία» αναφέρομαι διεξοδικά στο θέμα, με πολλά ιστορικά παραδείγματα.

Το εμπάργκο στην Κούβα μπορεί να διώξει τους Κουβανούς από τη χώρα; Αντίστοιχα οι βομβαρδισμοί στο Ιράν;

Άλεξ Καλλίνικος*: Η «αρπακτική ηγεμονία» του Τραμπ σε αποδρομή

του Άλεξ Καλλίνικος*: | The Socialist Worker

Το πρόβλημα με τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι ότι χρησιμοποιεί τη λέξη από «f» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Είναι ότι πρόκειται για έναν απεχθή, ρατσιστή τραμπούκο που έχει εξουσία ζωής και θανάτου πάνω σε όλους τους ανθρώπους στον πλανήτη.

Ας δούμε την ομιλία του την περασμένη Τετάρτη, όπου προειδοποίησε τους Ιρανούς ότι «θα τους γυρίσουμε πίσω στη Λίθινη Εποχή, εκεί όπου ανήκουν». Αφήνοντας κατά μέρος την περιφρονητική προσβολή προς έναν πολιτισμό 3.000 ετών, από πού προέρχεται αυτή η φράση;

Το 1965, ο στρατηγός Κέρτις ΛεΜέι έγραψε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θα έπρεπε να βομβαρδίσουν το Βόρειο Βιετνάμ «ώστε να επιστρέψει στη Λίθινη Εποχή», αν δεν σταματούσε να πολεμά το καθεστώς-μαριονέτα της Ουάσιγκτον στο Νότο. Ως αρχηγός του επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας, ο ΛεΜέι είχε επανειλημμένα επιδιώξει πυρηνικό πόλεμο με τη Σοβιετική Ένωση.

Στις προεδρικές εκλογές του 1968, ο ΛεΜέι ήταν υποψήφιος αντιπρόεδρος στο πλευρό του υποστηρικτή του φυλετικού διαχωρισμού Τζορτζ Γουάλας. Τις εκλογές εκείνες κέρδισε ο Ρεπουμπλικανός Ρίτσαρντ Νίξον. Όμως τέσσερα χρόνια αργότερα, έφτασε κοντά στο να υλοποιήσει το σύνθημα του ΛεΜέι.

Για να εξαναγκάσει το Βόρειο Βιετνάμ να αποδεχθεί τους αμερικανικούς όρους για τον τερματισμό του πολέμου, ο Νίξον διέταξε εκατοντάδες βομβαρδιστικά Β-52 να καταστρέψουν τις πολιτικές υποδομές της χώρας — εργοστάσια ηλεκτρικής ενέργειας, βιομηχανίες, νοσοκομεία, αποθήκες, σιδηροδρόμους, σχολεία. Αυτό ακριβώς απειλεί να κάνει ο Τραμπ στο Ιράν.

Το Βόρειο Βιετνάμ αρνήθηκε και πάλι να κάνει τις παραχωρήσεις που απαιτούσε ο Νίξον. Απελπισμένος να απεμπλακεί, τελικά αποδέχθηκε όρους που είχαν ήδη συμφωνηθεί νωρίτερα, πριν επιχειρήσει να τους αναιρέσει. Λίγο αργότερα, τον Απρίλιο του 1975, ο βορειοβιετναμικός στρατός κατέλαβε τη Σαϊγκόν, πρωτεύουσα του Νότου.

Η μεγαλύτερη αυτοκρατορία στην ιστορία είχε ηττηθεί από ένα αποφασισμένο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα. Η ίδια αυτή αυτοκρατορία βρίσκεται σήμερα αντιμέτωπη με ένα ανάλογο κίνημα στην Ισλαμική Δημοκρατία του Ιράν.

Σε αντίθεση με τη ρητορική του Τραμπ, δεν έχει υπάρξει καμία αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη. Αντιθέτως, η εκστρατεία δολοφονιών από ΗΠΑ και Ισραήλ έχει ενισχύσει ακόμη περισσότερο στοιχεία αποφασισμένα να συνεχίσουν τον πόλεμο κατά της Ουάσιγκτον και του Τελ Αβίβ.

Οι ηγέτες του Ιράν διαθέτουν δύο βασικά πλεονεκτήματα. Πρώτον, μεγάλα εγχώρια αποθέματα προηγμένων πυραύλων και drones, τα οποία οι ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν έχουν καταφέρει να εξουδετερώσουν. Δεύτερον, τον έλεγχο ενός από τα βασικά «στενά» της παγκόσμιας οικονομίας, τα Στενά του Ορμούζ. Το ότι το Ιράν θα χρησιμοποιούσε αυτό το μέσο πίεσης ήταν απολύτως προβλέψιμο.

Ο Μπεν Ρόουντς, αναπληρωτής σύμβουλος εθνικής ασφάλειας επί προεδρίας Μπαράκ Ομπάμα, δήλωσε στο BBC ότι είχε συμμετάσχει σε ασκήσεις προσομοίωσης, όπου «το Ιράν έκλεινε πάντα τα Στενά του Ορμούζ». Ωστόσο, ο Τραμπ δεν το προέβλεψε. Την περασμένη Τετάρτη δήλωσε ότι «δεν τα χρειαζόμαστε» τα Στενά του Ορμούζ και κάλεσε τους συμμάχους των ΗΠΑ στην Ευρώπη και την Ανατολική Ασία να «βρουν λίγο καθυστερημένο θάρρος… να πάνε εκεί και απλώς να τα πάρουν».

Παγιδευμένος στο Ιράν, ο Τραμπ μπορεί να ανατραπεί μόνο από τον αμερικανικό λαό! - Του Γιώργου Μητραλιά

Παγιδευμένος στο Ιράν, ο Τραμπ μπορεί να ανατραπεί μόνο από τον αμερικανικό λαό!

του Γιώργου Μητραλιά

Ενώ, παρά την εκεχειρία των δύο εβδομάδων, ο πόλεμος συνεχίζει να μαίνεται, συσσωρεύοντας χιλιάδες νεκρούς και καταστροφές στη Μέση (Περσικό Κόλπο) και την Εγγύς (Λίβανο) Ανατολή , όλα δείχνουν πια ότι αυτός ο ανισόρροπος, παραληρητικός, αυτοπαγιδευμένος,λαβωμένος από τους Ιρανούς Τραμπ που απειλείται να βρεθεί σύντομα σε θέση… Σαχ Ματ  (η ειρωνεία είναι ότι αυτή η σκακιστική έκφραση προέρχεται από το... περσικό shâh mât, που σημαίνει «ο βασιλιάς είναι παγιδευμένος/αβοήθητος»), είναι διατεθειμένος να διαπράξει τα χειρότερα εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας για να παραμείνει γατζωμένος στην εξουσία. Όπως εξάλλου όλα δείχνουν και ότι δεν υπάρχει καμία χώρα αποφασισμένη και ικανή να σταματήσει τον Τραμπ και τα εφιαλτικά του σχέδια.

Έτσι, μια σχεδόν ομόφωνη διαπίστωση αρχίζει να κερδίζει έδαφος: η σωτηρία από τον υπαρξιακό κίνδυνο για την ανθρωπότητα που αντιπροσωπεύει ο Τραμπ μπορεί να προέλθει μόνο από το εσωτερικό της χώρας του, από τον ίδιο τον αμερικανικό λαό! Από αυτόν τον αμερικανικό λαό που, εξάλλου, όχι μόνο αντιτίθεται ήδη με μεγάλη πλειοψηφία στους πολέμους και τις πολιτικές του Τραμπ, αλλά και αρχίζει να βγαίνει μαζικά στους δρόμους σε όλη τη χώρα για να διαδηλώσει ενάντια στον «βασιλιά» Τραμπ και τον εφιαλτικό μεσσιανισμό του. Και δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώτος που παραδέχεται και λαβαίνει πολύ σοβαρά υπόψη αυτή την προοπτική είναι ο ίδιος ο Τραμπ. Ένας Τραμπ που κάνει ήδη ό,τι μπορεί για να αποτρέψει αυτό το ενδεχόμενο, που θα μπορούσε να αποβεί μοιραίο για τον ίδιο στις κρίσιμες ενδιάμεσες εκλογές του προσεχούς Νοεμβρίου.

Έτσι, με δεδομένη την πλήρη περιφρόνηση του Τραμπ για τους νόμους και το σύνταγμα της ίδιας της αστικής και καπιταλιστικής του τάξης, μπορούμε νόμιμα να θέσουμε το ακόλουθο ερώτημα, που δεν είναι καθόλου ρητορικό: ποιος θα τολμούσε να ισχυριστεί ότι ο Τραμπ είναι διατεθειμένος να δεχτεί χωρίς να αντιδράσει βίαια μια εκλογική ήττα που θα έχει ως συνέπεια οι νέες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες (στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων) να ψηφίσουν την «καθαίρεση» του, δηλαδή την απομάκρυνσή του από την εξουσία;

Ωστόσο, πολύ αφελείς εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Τραμπ θα περιμένει ήσυχα το αποτέλεσμα αυτών των ενδιάμεσων εκλογών πριν αντιδράσει βίαια. Στην πραγματικότητα, είναι περισσότερο από πιθανό ότι, προβλέποντας αυτό το καταστροφικό για τον ίδιο αποτέλεσμα, ο Τραμπ δεν θα διστάσει να κάνει τα πάντα για να μην διεξαχθούν αυτές οι εκλογές. Με ποιον τρόπο; Μα, εφευρίσκοντας ένα (νέο) πόλεμο ή οποιαδήποτε μεγάλη κρίση που θα χρησίμευε ως πρόσχημα για να κηρύξει την χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Πράγμα που θα του επέτρεπε όχι μόνο να περιορίσει δραστικά τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες, αλλά και να υλοποιήσει το παλιό του όνειρο: να κυβερνήσει τη χώρα του, την πρώτη υπερδύναμη του κόσμου, ως δικτάτορας! Κάτι που, προφανώς, δεν θα συμβεί χωρίς να προκαλέσει (βίαιες) αλυσιδωτές αντιδράσεις, ειδικά στο εσωτερικό της προεδρικής πλειοψηφίας και του κινήματος MAGA, το οποίο έχει ήδη υποστεί σοβαρές ρηγματώσεις.(1) Χωρίς να ξεχνάμε ούτε τον αμερικανικό στρατό, όπου έχουν ήδη δημοσιοποιηθεί οι πρώτες εκκλήσεις για ανυπακοή στις (παράνομες) διαταγές του Λευκού Οίκου, ούτε τις οικονομικές ελίτ της χώρας που είναι πλέον διχασμένες, ούτε την υπόλοιπη αμερικανική κοινωνία και κυρίως, τους από κάτω, που ίσως θελήσουν να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους με τους από πάνω μια για πάντα…

Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε ούτε με ένα σενάριο πολιτικής φαντασίας, ούτε με ένα μακρινό ενδεχόμενο καθώς μαίνονται κιόλας οι προετοιμασίες για αυτή την αναμέτρηση και απέχουμε μόλις 8 μήνες από τις ενδιάμεσες εκλογές. Ωστόσο, πρέπει να παραδεχτούμε ότι η παρούσα κατάσταση είναι γεμάτη από απρόοπτα και εκπλήξεις που ανατρέπουν την παραδοσιακή αντιμετώπιση της πολιτικής σκηνής των Ηνωμένων Πολιτειών, που κυριαρχείται από το δικομματισμό που μονοπωλεί την εξουσία και τον Λευκό Οίκο. Πράγματι, η τάση που παρατηρείται εδώ και αρκετά χρόνια, και που χαρακτηρίζεται από την απογοήτευση που προκαλούν στους Αμερικανούς τα δύο παραδοσιακά κόμματα, καθώς και από την ακραία πολιτική πόλωση της αμερικανικής κοινωνίας, όχι μόνο συνεχίζεται αλλά και εντείνεται σήμερα σε σημείο που να φτάνει σε ιστορικά ρεκόρ. Όμως, αυτό που είναι ίσως ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι αυτή η απογοήτευση είναι ακόμα πιο έντονη μεταξύ των Δημοκρατικών, παρόλο που το κόμμα τους δεν βρίσκεται πια στην κυβέρνηση.

Οι πόλεμοι βλάπτουν σοβαρά και το περιβάλλον (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Η ζημιά στη φύση δεν σταματά απαραίτητα μετά το τέλος των συγκρούσεων, οι οποίες αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένες πόλεις και συχνά μη αναστρέψιμες πληγές στο περιβάλλον. Εικονογράφηση: Ατελιέ / LIFO

Οι πόλεμοι βλάπτουν σοβαρά και το περιβάλλον

Ρύπανση, τοξικά κατάλοιπα και κλιματικές επιπτώσεις: όσα αφήνουν πίσω τους οι πόλεμοι ακόμα και όταν τελειώνουν.

Βασιλική Σιούτη

Οι πολεμικές επιθέσεις αφήνουν πίσω τους όχι μόνο ανθρώπινες και οικονομικές απώλειες αλλά και εκτεταμένες περιβαλλοντικές βλάβες. Από την ατμοσφαιρική ρύπανση και την καταστροφή οικοσυστημάτων έως τη μακροχρόνια επιβάρυνση του εδάφους και των υδάτων, οι επιπτώσεις του πολέμου εκτείνονται πολύ πέρα από τους στόχους και τα πεδία των μαχών.

Αναμφισβήτητα η μεγαλύτερη καταστροφή που προκαλούν οι πόλεμοι είναι η απώλεια των ανθρώπινων ζωών, παρότι τελευταία προβάλλονται εξίσου, αν όχι περισσότερο, οι οικονομικές συνέπειές τους. Εκείνο που αναδεικνύεται ελάχιστα όμως είναι οι επιπτώσεις που έχουν στο περιβάλλον, σαν να πρόκειται για κάποιες ασήμαντες «παράπλευρες απώλειες», ενώ είναι σοβαρές και μακροχρόνιες. Πολλές φορές οι καταστροφικές συνέπειες στο περιβάλλον είναι λιγότερο ορατές στην αρχή, αλλά μπορεί να διαρκέσουν πολλές δεκαετίες και να απειλήσουν την υγεία και τη ζωή των ανθρώπων. 

Η ζημιά στη φύση δεν σταματά απαραίτητα μετά το τέλος των συγκρούσεων, οι οποίες αφήνουν πίσω τους κατεστραμμένες πόλεις και συχνά μη αναστρέψιμες πληγές στο περιβάλλον. Από την καταστροφή οικοσυστημάτων και τη δραστική μείωση της βιοποικιλότητας μέχρι τη ρύπανση του εδάφους, του νερού και της ατμόσφαιρας από τοξικές ουσίες και εκρήξεις, οι επιπτώσεις είναι πολυεπίπεδες και μακροχρόνιες.

Οι πόλεμοι δεν καταστρέφουν μόνο τοπικά το περιβάλλον αλλά επιταχύνουν και την παγκόσμια κλιματική κρίση με διάφορους τρόπους.

Η διάλυση βασικών υποδομών, η χρήση επικίνδυνων χημικών και η παραμονή ναρκών και εκρηκτικών καταλοίπων επιδεινώνουν περαιτέρω την κατάσταση, καθιστώντας ολόκληρες περιοχές ακατάλληλες για την ανθρώπινη ζωή και την παραγωγή. Σε αυτό το πλαίσιο, η περιβαλλοντική διάσταση του πολέμου αναδεικνύεται ως μια κρίσιμη αλλά συχνά υποτιμημένη πτυχή των σύγχρονων πολεμικών συγκρούσεων.

Παραμονή ρύπων και μακροχρόνια επιβάρυνση εδάφους και υδάτων

«Η Τεχεράνη είναι από τις πιο ρυπασμένες πόλεις», λέει ο καθηγητής Νίκος Μιχαλόπουλος, χημικός ατμόσφαιρας και διευθυντής του Ινστιτούτου Περιβάλλοντος και Βιώσιμης Ανάπτυξης, ο οποίος τυχαίνει να έχει κάποια κοινά πρότζεκτ με Ιρανούς επιστήμονες, αλλά αυτή την περίοδο δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί τους, καθώς οι επικοινωνίες στο Ιράν δεν λειτουργούν.

Άρης Χατζηστεφάνου: Με την πλάτη στον τοίχο ο Βανς στις διαπραγματεύσεις ΗΠΑ - Ιράν (VIDEO)

Άρης Χατζηστεφάνου: Με την πλάτη στον τοίχο ο Βανς στις διαπραγματεύσεις

Η επιλογή να ταξιδέψει ο αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών στο Πακιστάν για τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν (οι οποίες μέχρι την τελευταία στιγμή δεν ήταν βέβαιο αν θα ξεκινούσαν) αποτελεί δείγμα ανησυχίας και αδυναμίας της Ουάσινγκτον, εξήγησε ο Αρης Χατζηστεφάνου μιλώντας στην εκπομπή του Κώστα Καλέτσιου στο κανάλι της Ναυτεμπορικής.

Έχοντας παραδώσει τα στενά του Ορμούζ στον de facto έλεγχο της Τεχεράνης η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει μια γεωπολιτική ήττα η οποία θα αντικατοπτριστεί στις διαπραγματεύσεις εξήγησε ο ίδιος και επεσήμανε ότι ο Αμερικανός αντιπρόεδρος φαντάζει ως ο τελευταίος «ενήλικας στο δωμάτιο» τη στιγμή που τα ξεσπάσματα του Τραμπ αποκαλύπτουν περισσότερο πανικό παρά οργή.

Ο ίδιος επεσήμανε ότι ο Βανς εκπροσωπεί ένα διαφορετικό τμήμα της αμερικανικής αστικής τάξης με διασυνδέσεις με τα πιο σκοτεινά τμήματα της Σίλικον Βάλει. Αναφερόμενος στα σχέδια αποπομπής του Αμερικανού προέδρου, που ζήτησαν δεκάδες μέλη του Κογκρέσου ο Χατζηστεφάνου επεσήμανε ότι δεν είχαν την στήριξη της ηγεσίας του Δημοκρατικού κόμματος η οποία σε θέματα εξωτερικής πολιτικής «βρίσκεται στην ίδια βάρκα με τον Τραμπ». Την ίδια στιγμή όμως το ολοένα διευρυνόμενο ρήγμα στο εσωτερικό της MAGA Αμερικής ενδέχεται να προκαλέσει μετατοπίσεις στα κέντρα εξουσίας και στο εσωτερικό του Λευκού Οίκου.

Δείτε ολόκληρη τη συζήτηση εδώ:

ΠΗΓΗ

Πασχαλινές ευχές από την Ένωση Γονέων Δήμου Σύρου-Ερμούπολης

Αντευχόμαστε!

Η Greenpeace συμμετέχει στη νέα ανθρωπιστική αποστολή Global Sumud Flotilla με προορισμό τη Γάζα

Η Greenpeace συμμετέχει στην αποστολή Global Sumud Flotilla προς τη Γάζα

Η Greenpeace ανακοίνωσε ότι θα συμμετάσχει στην ανθρωπιστική αποστολή Global Sumud Flotilla με προορισμό τη Γάζα, μια διεθνή πρωτοβουλία που αποσκοπεί στην άρση του πολυετούς αποκλεισμού της περιοχής από το Ισραήλ, διαθέτοντας το πλοίο της Arctic Sunrise για την παροχή τεχνικής και επιχειρησιακής υποστήριξης. Η νηοπομπή αναμένεται να αποπλεύσει από τη Βαρκελώνη στις 12 Απριλίου, με περισσότερα από 70 σκάφη και 1.000 συμμετέχοντες.

Το Arctic Sunrise θα συμβάλει στον ασφαλή διάπλου της Μεσογείου, συνοδεύοντας τα πλοία μέχρι τα τελευταία 200 ναυτικά μίλια πριν από τις ακτές της Γάζας, ενώ έχει προγραμματιστεί και δημόσια εκδήλωση αλληλεγγύης μία ημέρα πριν τον απόπλου.

Η Εύα Σαλντάνια, εκτελεστική διευθύντρια της Greenpeace Ισπανίας, χαρακτήρισε τη συμμετοχή της οργάνωσης «τιμή», τονίζοντας ότι ο στολίσκος αποτελεί «ένα φωτεινό παράδειγμα ανθρωπιστικής αλληλεγγύης και ζωντανό σύμβολο ελπίδας», σε μια περίοδο κλιμακούμενης βίας στη Μέση Ανατολή. Από τη μεριά της, η Γκίγουα Νακάτ, εκτελεστική διευθύντρια της Greenpeace MENA, δήλωσε ότι «Η καταστροφή που έχει προκληθεί στη Γάζα έχει πλέον μετατραπεί σε ένα επικίνδυνο καθεστώς ατιμωρησίας, το οποίο επεκτείνεται και στο Λίβανο», «Στεκόμαστε σταθερά απέναντι στα εγκλήματα πολέμου, την εσκεμμένη λιμοκτονία, την εθνοκάθαρση, τη γενοκτονία και την οικοκτονία. Ο στολίσκος αυτός αποτελεί κάλεσμα προς τις κυβερνήσεις όλου του κόσμου να τερματίσουν τη σιωπή τους, να προστατεύσουν την ανθρωπιστική δράση και να ενεργήσουν άμεσα, με αρχές, για την υπεράσπιση του διεθνούς δικαίου, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της δικαιοσύνης».

Σε ανταπόκριση σε άμεσο κάλεσμα Παλαιστινίων στη Γάζα, ο στολίσκος αναμένεται να αποπλεύσει από τη Βαρκελώνη στις 12 Απριλίου 2026, με στάσεις στις Συρακούσες και την Ιεράπετρα.

Υπενθυμίζεται ότι η ανθρωπιστική αποστολή Global Sumud Flotilla είχε αποπλεύσει τελευταία φορά τον Σεπτέμβριο του 2025, με 42 σκάφη και 462 συμμετέχοντες από 47 χώρες. Ισραηλινές δυνάμεις αναχαίτισαν το στολίσκο παράνομα σε διεθνή ύδατα, ενώ οι συμμετέχοντες απήχθησαν. Τα παραπάνω αποτελούν άλλη μια παραβίαση του Ισραήλ του διεθνούς δικαίου και των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων. 

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ και σχετική ανάρτηση στο μπλογκ μας: 

• Global Sumud Flotilla: Η νέα αποστολή χρειάζεται τη στήριξη μας

«Ο Τραμπ κινδυνεύει με δύο ήττες σε Ουκρανία και Ιράν»: Συνέντευξη του αναλυτή δημοσιογράφου και συγγραφέα Πέτρου Παπακωνσταντίνου (VIDEO)

«Ο Τραμπ κινδυνεύει με δύο ήττες σε Ουκρανία και Ιράν» - Πέτρος Παπακωνσταντίνου

Ο Ντόναλντ Τραμπ κινδυνεύει να υποστεί δύο μεγάλες ήττες. Μία στην Ουκρανία και μία στο Ιράν. Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Πέτρος Παπακωνσταντίνου μιλά στο militaire channel με αφορμή το νέο του βιβλίο «Πολεμικός Καπιταλισμός- Η δεύτερη εποχή των Αυτοκρατοριών». Ένα βιβλίο που αποτελεί μια εκτεταμένη μελέτη όλων των πρόσφατων γεγονότων που συντάραξαν και συνταράσσουν ακόμη τον πλανήτη. Από τη μαρτυρική Γάζα, στη Βενεζουέλα, το Ιράν και τη Γροιλανδία

Ο Π.Παπακωνσταντίνου υποστηρίζει ότι ζούμε έναν Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. «Δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει ξεπεράσει χρονικά τον μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο της Σοβιετικής Ένωσης», επισημαίνει. «Η ανθρωπότητα ζει την πιο επικίνδυνη περίοδο από την εποχή της Κρίσης των Πυραύλων στην Κούβα», τονίζει.

Ανοιξιάτικες εμφανίσεις από M&S που ξεχωρίζουνMarks & Spencer Greece

Η νέα συλλογή M&SMarks & Spencer Greece

Μιλά για το μεγάλο Ισραήλ που επιτέθηκε στο Ιράν το οποίο δεν διεκδικεί τίποτα. Αναφέρεται στο ρίσκο που έχει πάρει το Ισραήλ, καθώς οι επιδιώξεις του έχουν αφυπνίσει τους λαούς της περιοχής. Το Ισραήλ έσυρε στον πόλεμο τον Τραμπ,ο οποίος έχει εγκλωβίσει τις ΗΠΑ σε μια περιπέτεια που μπορεί να τους επιφυλάσσει την τύχη που είχε η Βρετανία. Ή ένα νέο Βιετνάμ.

Όσο για την Κίνα; Όπως λέει μάλλον τρίβει τα χέρια της, βλέποντας τη φθορά των ΗΠΑ στο πεδίο του Ιράν.

Στο βιβλίο του ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου απαντά σε όλα τα ερωτήματα για τα πρόσφατα γεγονότα:

Πώς φτάσαμε να παρακολουθούμε επί δύο χρόνια σε ζωντανή μετάδοση από τη Γάζα την πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα;

– Πού οδηγεί τον κόσμο η σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ στην Ουκρανία; Ποιοι και γιατί καλλιεργούν κλίμα ψυχροπολεμικής παράνοιας στην Ευρώπη;

– Πώς κατέληξε ο γάμος συμφέροντος των δύο οικονομικών υπερδυνάμεων, ΗΠΑ και Κίνας, σε ένα άγριο διαζύγιο;

– Τι προοιωνίζεται ένας Τραμπ που βλέπει τον εαυτό του ως σερίφη της οικουμένης, όπως έδειξε με την πειρατική επιδρομή στη Βενεζουέλα;

– Γιατί ένα παγωμένο νησί μόλις 57.000 κατοίκων έγινε εστία αντιπαράθεσης μεταξύ όλων των μεγάλων δυνάμεων;

Στο νέο του βιβλίο, ο Πέτρος Παπακωνσταντίνου εξετάζει την ανησυχητική εκτροπή των διεθνών εξελίξεων στον δρόμο του επιθετικού εθνικισμού, του μιλιταρισμού και του πολέμου. Υποστηρίζει ότι η τοξική ατμόσφαιρα δεν οφείλεται στα καπρίτσια κάποιων απολυταρχικών ηγετών, αλλά σε βαθύτερα και μονιμότερα αίτια. Η δίδυμη κρίση της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της αμερικανικής παντοδυναμίας φέρνει τον κόσμο του Νταβός στο τέλος του. Στη θέση του, αναδύεται ένας πλανήτης ρηγματωμένος, πολυπολικός και συγκρουσιακός, πάνω στο κοινό υπόστρωμα ενός είδους “πολεμικού καπιταλισμού”. Ανατέλλει μια δεύτερη Εποχή των Αυτοκρατοριών, ύστερα από εκείνη του κλασικού ιμπεριαλισμού, που οδήγησε την ανθρωπότητα στα σφαγεία δύο παγκοσμίων πολέμων, αλλά και σε κοσμογονικές επαναστάσεις και ανατροπές.

ΠΗΓΗ