Προσφυγή στο ΣτΕ για την ακύρωση των αδειών ακόμα επτά ιδιωτικών «πανεπιστημίων», μετά το ξεγύμνωμα από το ΣτΕ των άρπα κόλλα τριών αδειοδοτήσεων

Dimitris Kapantais / SOOC

Προσφυγή στο ΣτΕ για την ακύρωση των αδειών ακόμα επτά ιδιωτικών πανεπιστημίων

Στο Συμβούλιο της Επικρατείας προσέφυγε εκ νέου ο καθηγητής Νομικής του ΕΚΠΑ, Πάνος Λαζαράτος, αυτή τη φορά για τα επτά ιδιωτικά πανεπιστήμια που πήραν άδεια τη φετινή χρόνια. Το ΣτΕ, την περασμένη εβδομάδα, ακύρωσε τις άδειες τριών ιδιωτικών πανεπιστημίων, βρίσκοντας νομικά ζητήματα στη διαδικασία αδειοδότησης, εκθέτοντας την κυβέρνηση.

Ο Πάνος Λαζαράτος τονίζει σε ανάρτησή του πως «κατατέθησαν και οι αιτήσεις ακυρώσεως κατά των αδειών των 7 ιδιωτικών πανεπιστημίων που πήραν άδεια τη φετινή χρόνια. Σε κάποιες χαρακτηριστικές σελίδες στην εικόνα φαίνονται οι βασικοί λόγοι ακυρώσεω. Το πρόγραμμα σπουδών ως δικαιολογητικό για τη λήψη άδειας δεν μπορεί να είναι διαφορετικό από το πρόγραμμα σπουδών που θα πιστοποιηθεί , όταν κατασκευαστούν τα νέα κριτήρια και δημιουργηθεί το νέο κανονιστικό πλαίσιο της ΕΘΑΑΕ».

Πρόκειται για:

• το Georgetown Ελλάδος
• το Επιστημονικό και Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο της ΙΟWA ΑΓΣ με έδρα τη Θεσσαλονίκη
• το DEREE
• το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο Κύπρου
• το Γαλλόφωνο Πανεπιστήμιο Ελλάδος (Paris Nord)
• το Πανεπιστήμιο του Έσεξ
• το Πανεπιστήμιο του Ντέρμπι

Υπενθυμίζεται ότι την περασμένη εβδομάδα, τ Συμβούλιο της Επικρατείας ακύρωσε τις άδειες λειτουργίας και τα προγράμματα σπουδών στο σύνολό τους για τα CITY College University of York, Keele University και Anatolia College, λόγω νομικών προβλημάτων που διαπιστώθηκε ότι διέπουν τη λειτουργία τους. «Επιβεβαιώνεται εκ νέου η συνταγματικότητα του θεσμικού πλαισίου», σπεύδει να απαντήσει το Υπουργείο Παιδείας, συμπληρώνοντας ότι «το ακαδημαϊκό έτος δεν θα χαθεί για κανέναν φοιτητή».

Στην μακροσκελή ανακοίνωσή του το Συμβούλιο της Επικρατείας αναφέρει ότι:

• Ακυρώθηκε πράξη του υφυπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, με την οποία χορηγήθηκε άδεια εγκατάστασης και λειτουργίας παραρτήματος ΝΠΠΕ διότι ο αρμόδιος οργανισμός για την πιστοποίηση των κτιριακών εγκαταστάσεων, ο ΕΟΠΠΕΠ, δεν είχε διαπιστώσει τη συμμόρφωση του παραρτήματος ΝΠΠΕ στις παρατηρήσεις του ΕΟΠΠΕΠ.
• Ακυρώθηκε πράξη του υφυπουργού Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, με την οποία χορηγήθηκε άδεια εγκατάστασης και λειτουργίας παραρτήματος ΝΠΠΕ διότι στηρίχθηκε σε σύμφωνη γνώμη της Εθνικής Αρχής Ανώτατης Εκπαίδευσης (ΕΘΑΑΕ), η οποία διαμορφώθηκε κατόπιν έκθεσης της Ειδικής Επιτροπής Αξιολόγησης (ΕΕΑ) μέλος της οποίας είχε σχέση με τον ενδιαφερόμενο εκπαιδευτικό φορέα.
• Με τρεις αποφάσεις του ΣτΕ ακυρώθηκαν αποφάσεις πιστοποίησης προγραμμάτων σπουδών αφενός, λόγω της ακύρωσης της άδειας εγκατάστασης και λειτουργίας των παραρτημάτων ΝΠΠΕ και, αφετέρου, διότι τα στοιχεία, που περιέχονται στο παράρτημα της 48136/17.12.2024 απόφασης της ΕΘΑΑΕ, με βάση τα οποία έλαβε χώρα η πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών, δεν συνιστούν συγκεκριμένα ποσοτικά και ποιοτικά κριτήρια.

Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν στο πρόγραμμα AntiNero — και η Ελλάδα συνεχίζει να καίγεται

Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων

Εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ δόθηκαν στο πρόγραμμα AntiNero — και η Ελλάδα συνεχίζει να καίγεται

667 εκατομμύρια ευρώ. Τόσα έχουν διατεθεί από το 2022 για το AntiNero, το πρόγραμμα που παρουσιάστηκε ως η μεγάλη απάντηση της κυβέρνησης για την πρόληψη των δασικών πυρκαγιών. Ένα πρόγραμμα που, σύμφωνα με την κυβέρνηση, θα θωράκιζε τα δάση, θα απομάκρυνε την καύσιμη ύλη και θα προστάτευε οικισμούς, υποδομές και περιουσίες. Μόνο που κάθε χρόνο η Ελλάδα συνεχίζει να παραδίδεται στις φλόγες.

Ο απολογισμός είναι εφιαλτικός. Σύμφωνα με τα στοιχεία του EFFIS/Copernicus που επικαλείται το Documento, μέχρι τις αρχές Αυγούστου του 2026 έχουν γίνει στάχτη περισσότερα από 300.000 στρέμματα. Το 2025 κάηκαν πάνω από 475.000 στρέμματα, το 2024 περισσότερα από 419.000, ενώ το 2023 η καταστροφή ξεπέρασε τα 1,7 εκατομμύρια στρέμματα. Την ώρα λοιπόν που η κυβέρνηση πανηγυρίζει για την επιτυχημένη «πρόληψη», τα ελληνικά δάση συνεχίζουν να αφανίζονται σε ασύλληπτη κλίμακα. Κάτι φαίνεται να πηγαίνει πολύ λάθος.

Το ρεπορτάζ του Documento καταγράφει καταγγελίες πολιτών και φορέων για τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιούνται οι εργασίες του AntiNero. Συνεργεία ιδιωτικών εταιρειών εισέρχονται στα δάση με βαριά μηχανήματα και κλαδεύουν άναρχα δέντρα και θάμνους, ενώ συνήθως οι εργασίες γίνονται από ανειδίκευτους εργάτες, χωρίς την παρουσία δασολόγων. Ακόμη πιο εξοργιστικό είναι ότι συχνά μετά τις εργασίες το άφθονο υλικό των κοπών και κλαδεύσεων παραμένει στο δάσος και ξεραίνεται, αυξάνοντας ακόμα περισσότερο τον κίνδυνο πυρκαγιάς.

Δηλαδή, ένα πρόγραμμα που υποτίθεται ότι απομακρύνει την καύσιμη ύλη από τα δάση, αφήνει το ίδιο πίσω του τεράστιους σωρούς καύσιμης ύλης! Σύμφωνα με μαρτυρίες που μεταφέρει το Documento, σε πολλές περιοχές τόνοι ξερών κλαδιών και ροκανιδιών έχουν παραμείνει μέσα στα δάση μέχρι και το καλοκαίρι. Σε μια χώρα που κάθε καλοκαίρι βρίσκεται αντιμέτωπη με ακραίο κίνδυνο πυρκαγιάς, αυτό δεν είναι απλώς προχειρότητα. Είναι εγκληματική διαχείριση της πρόληψης.

Και ενώ τα δασαρχεία παραμένουν υποστελεχωμένα, η κυβέρνηση επιλέγει να διοχετεύσει εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ σε ένα μοντέλο εργολαβιών, αφήνοντας το μεγαλύτερο μέρος των εργασιών σε ιδιώτες. Η δασική προστασία μετατρέπεται έτσι σε ένα ακόμη πεδίο εργολαβιών, συμβάσεων και διακίνησης ευρωπαϊκού χρήματος, ενώ το ίδιο το δάσος γίνεται εργοτάξιο και καταστρέφεται.

Και όταν κάτι πάει στραβά, η απάντηση είναι πάντα η ίδια: κλιματική αλλαγή. Δεν μπορεί όμως η κλιματική αλλαγή να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για να κρύβονται οι ευθύνες της πολιτείας για την αποτυχημένη πρόληψη, την αναποτελεσματική δασική διαχείριση και την ελλιπή επιχειρησιακή ετοιμότητα. Δεν γίνεται κάθε χρόνο να καίγεται η χώρα και η μοναδική πολιτική απάντηση να είναι ότι χρειαζόμαστε ακόμη περισσότερα χρήματα - για να κάνουμε μία από τα ίδια.

Μάλιστα, μετά τις πρόσφατες καταστροφές, ο υπουργός Περιβάλλοντος Σταύρος Παπασταύρου δήλωσε ότι «χρειαζόμαστε περισσότερο AntiNero».

Πού πήγαν όμως τα προηγούμενα 667 εκατομμύρια ευρώ; Πόσα πήρε κάθε ανάδοχος; Πού και πώς έγιναν τα έργα; Ποιος τα επέβλεψε; Πόση βιομάζα απομακρύνθηκε πραγματικά και πόση έμεινε μέσα στα δάση; Ποιες αντιπυρικές ζώνες δημιουργήθηκαν και πόσο αποτελεσματικές αποδείχθηκαν; Πόσες εργασίες πραγματοποιήθηκαν χωρίς δασολόγους; Και ποιος ελέγχει τελικά τους εργολάβους που πληρώνονται από δημόσιο και ευρωπαϊκό χρήμα;

Όλα αυτά τα ερωτήματα ζητάνε απαντήσεις. Τα στοιχεία πρέπει να δημοσιοποιηθούν και οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν. Τώρα.

Δείτε εδώ το αποκαλυπτικό άρθρο του Λεωνίδα Λυμπέρη στο Documento.

H εικόνα είναι πραγματική και απεικονίζει με εύστοχο τρόπο την αναποτελεσματικότητα του AntiNero.

Αγκαλιά με τους γενοκτόνους εγκληματίες πολέμου και κατά της ανθρωπότητας ο αρχιστράτηγος του Μητσοτάκη

«Ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ, Στρατηγός Δημήτριος Χούπης, πραγματοποίησε επίσκεψη στο Ισραήλ, στο πλαίσιο της οποίας συναντήθηκε με τον Αρχηγό του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων του Ισραήλ (IDF), Αντιστράτηγο Eyal ZAMIR.

Η επίσκεψη αναδεικνύει τη στρατηγική σημασία και την ιδιαίτερη βαρύτητα της ήδη εδραιωμένης στρατιωτικής σχέσης μεταξύ Ελλάδας και Ισραήλ. Η σχέση αυτή ενισχύει σταθερά τους μακροχρόνιους δεσμούς μεταξύ των δύο χωρών, οι οποίες παραμένουν προσηλωμένες στην προώθηση της διμερούς συνεργασίας για την αντιμετώπιση κοινών προκλήσεων και στην ενίσχυση της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.

Κατά την παραμονή του στο Ισραήλ, ο Αρχηγός ΓΕΕΘΑ συναντήθηκε επίσης με την Πρέσβη της Ελλάδας στο Ισραήλ κα. Μάγια Σολωμού, τον Γενικό Διευθυντή του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ (Director General of the Ministry of Defence of Israel), Υποστράτηγο ε.α. κ. Amir BARAM, και τον Διευθυντή Διεθνούς Αμυντικής Συνεργασίας του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ (Director of the International Defence Cooperation of the Ministry of Defence of Israel), Ταξίαρχο ε.α. κ. Yair KULAS.

Τον Αρχηγό ΓΕΕΘΑ συνόδευαν ο ΑΚΑΜ της Ελλάδας στο Ισραήλ, καθώς και υψηλόβαθμη αντιπροσωπεία Αξιωματικών του ΓΕΕΘΑ».

Δελτίο Τύπου ΓΕΕΘΑ, 19.8.2026

Eφτά φωτογραφίες συνοδεύουν το Δελτίο Τύπου για την επίσκεψη του αρχηγού ΓΕΕΘΑ στρατηγού Χούπη στη σιωνιστική οντότητα και τους εναγκαλισμούς του με μερικούς από τους πιο ειδεχθείς εγκληματίες πολέμου του σιωναζισμού. Για να μην μείνει κανένας από δαύτους παραπονεμένος για έλλειψη προβολής από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης και ελληνικού στρατεύματος.

Ο αντιστράτηγος Εγιάλ Ζαμίρ δε χρειάζεται συστάσεις, καθώς ανασύρθηκε από την εφεδρεία και τοποθετήθηκε από τον Νετανιάχου αρχηγός του γενικού επιτελείου του σιωναζιστικού στρατού για να προωθήσει πιο αποφασιστικά και πιο αδίστακτα από τον προκάτοχό του τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού στη Γάζα (επιχείρηση «Αρματα του Γεδεών» και «Σχέδιο των στρατηγών») και τους δολοφονικούς βομβαρδισμούς στον Λίβανο που έχουν κοστίσει τη ζωή χιλιάδων αμάχων.

O υποστράτηγος ε.α. Αμίρ Μπαράν είναι ένα από τα χειρότερα σιωναζιστικά καθάρματα. Τα χέρια του στάζουν ακόμα από το αίμα των παιδιών της Γάζας. Από το 1988 διέτρεξε όλη την ιεραρχία στην Ταξιαρχία Αλεξιπτωτιστών, μια μονάδα φονιάδων που έχει ως βασικό καθήκον να διενεργεί εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στους πληθυσμούς των αντιστεκόμενων περιοχών. Ηγήθηκε των φονικών επιχειρήσεων του σιωναζιστικού στρατού στη Βηθλεέμ, στη Μάχη της Νάμπλους και στη συνέχεια στην Τουλκάρμ, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Διοικούσε το τάγμα του με ένα σύνθημα δανεισμένο από τους αμερικανούς πεζοναύτες στο Βιετνάμ: Υπομονή, επιμονή και μερικές φορές μια σφαίρα ανάμεσα στα μάτια». Οταν έγιναν καταγγελίες και η ηγεσία του στρατού τον διέταξε να αφαιρέσει αυτό το σύνθημα, υιοθέτησε ένα σύνθημα του φασίστα Σαρόν: «Καμία επιστροφή μέχρι να ολοκληρωθεί η αποστολή».

Υστερα έγινε διοικητής της ειδικής μονάδας Maglan, μονάδας καθαρμάτων που διεισδύουν σε εχθρικές περιοχές και εκτελούν δολοφονίες. Εδρασε στη Δυτική Οχθη, τη Λωρίδα της Γάζας και στα σύνορα με τον Λίβανο απ’ όπου πραγματοποιούσε διεισδύσεις για εκτέλεση μελών και οπαδών της Χεζμπολά. Μετά έγινε διοικητής της Ταξιαρχίας Σομρόν, με καθήκον τη διεξαγωγή «αντιτρομοκρατικών» επιχειρήσεων. Καμάρωνε που η μονάδα του κατάφερε να δολοφονήσει τον Φάντι Αμπντ Αλ-Χαφίντ Αλ-Λατίφ Καφίσα, ηγέτη των Ταξιαρχιών Μαρτύρων του Aλ-Ακσα στη Νάμπλους, το 2006. Εγραψε και στρατιωτικό εγχειρίδιο μάλιστα για τη διεξαγωγή δολοφονικών επιχειρήσεων στις παλαιστινιακές πόλεις-φρούρια.

Ως ταξίαρχος, διοικητής της Βόρειας Διοίκησης του σιωναζιστικού στρατού, οργάνωσε πολλές επιχειρήσεις στοχευμένων δολοφονιών και βομβαρδισμών στον Λίβανο και τη Συρία, με τη χρήση ειδικών δυνάμεων και αεροπορικής στήριξης. Η 7η Οκτώβρη του 2023 τον βρήκε υπαρχηγό του Γενικού Επιτελείου του σιωναζιστικού στρατού. Πήρε μέρος στο γενοκτονικό πόλεμο ενάντια στον παλαιστινιακό λαό της Γάζας, διοικώντας τις δυνάμεις που επιτέθηκαν πρώτα στη συνοικία Αλ-Τουφάχ και ύστερα στη θρυλική Αλ-Σουτζαΐα στην Πόλη της Γάζας. Διαφώνησε με τον πριν τον Ζαμίρ αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, Χέρτζι Χαλεβί, και ζήτησε την πρόωρη παραίτησή του τον Φλεβάρη του 2025, επειδή θεωρούσε ότι δεν ήταν αρκετή η ένταση των πολεμικών επιχειρήσεων. Μιλάμε για φανατικό σιωναζιστή δολοφόνο που ζητούσε περισσότερες σφαγές και περισσότερες καταστροφές.

Λίγες μέρες μετά την παραίτησή του ο Νετανιάχου τον διόρισε Γενικό Διευθυντή του υπουργείου Πολέμου. Στην ομιλία του κατά την ανάληψη των καθηκόντων του είπε πως στόχος του είναι η διασφάλιση της ικανότητας του αμυντικού συστήματος να νικήσει οποιαδήποτε απειλή «από το μαχαίρι έως τα πυρηνικά», συμπεριλαμβανομένων απρόβλεπτων απειλών. Υπήρξε ο εμπνευστής της επιχείρησης «Αρματα του Γεδεών» ενάντια στην Πόλη της Γάζας και της επιχείρησης «Εγειρόμενος Λέων», σε συνεργασία με τον αμερικάνικο ιμπεριαλιαστικό στρατό.

Δήλωνε τότε: «Η ικανότητα να φτάσουμε στην Τεχεράνη, σε ανώτερους αξιωματούχους του καθεστώτος και σε πυρηνικές εγκαταστάσεις και εγκαταστάσεις βαλλιστικών πυραύλων, με τέτοια ακρίβεια και ταυτόχρονα, καθώς και να αμυνθούμε απέναντι σε μαζικές ομοβροντίες βαλλιστικών πυραύλων, δεν θα ήταν δυνατή χωρίς την πρωτοποριακή ισραηλινή τεχνολογία, που αναπτύχθηκε επί χρόνια στις αμυντικές βιομηχανίες και στη Διεύθυνση Έρευνας και Ανάπτυξης Άμυνας (DDR&D). Παράλληλα με τα επιτεύγματα, πρέπει να αντιμετωπίσουμε τον επιταχυνόμενο ανταγωνισμό στη μάθηση, να κοιτάξουμε προς το μέλλον, να ενισχύσουμε την ισραηλινή βιομηχανική βάση, να επιτρέψουμε υψηλότερους ρυθμούς παραγωγής και να επιταχύνουμε την ανάπτυξη των επόμενων γενεών μαχητικών συστημάτων, τόσο επιθετικών όσο και αμυντικών – μόνο έτσι θα μπορέσουμε να διατηρήσουμε το σχετικό και ποιοτικό πλεονέκτημα στα μελλοντικά συστήματα».

Οι ΗΠΑ διαλύουν το διεθνές δίκαιο για λογαριασμό του Ισραήλ

Οι Ηνωμένες Πολιτείες κλιμακώνουν την επίθεση στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), επιβάλλοντας νέες κυρώσεις στην πρόεδρό του, Τομόκο Ακάνε, και στον Σενεγαλέζο Αμπντουλαγέ Σεγιέ, ανώτερο δικηγόρο της Εισαγγελίας. Η απόφαση ανακοινώθηκε στις 18 Αυγούστου από τον υπουργό Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και αποτελεί συνέχεια της εκστρατείας που ξεκίνησε η κυβέρνηση Τραμπ το 2025 εναντίον δικαστών, εισαγγελέων και οργανώσεων που συνδέονται με έρευνες του ΔΠΔ για τις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

Ο Ρούμπιο, ο οποίος είχε δηλώσει τον Ιούλιο ότι θα διαλύσει το ΔΠΔ «τούβλο-τούβλο», μίλησε ξανά για ένα «διεφθαρμένο και θανάσιμα πολιτικοποιημένο υπερεθνικό δικαστήριο», κατηγορώντας το ότι έχει καταχραστεί την εξουσία του και υπερβεί την εντολή του. Για την Ακάνε και τον Σεγιέ ανέφερε ότι «εμπλέκονται άμεσα» σε προσπάθειες του ΔΠΔ να ερευνήσει, συλλάβει, κρατήσει ή διώξει αξιωματούχους κυβερνήσεων που δεν έχουν συναινέσει στη δικαιοδοσία του. Η Ουάσιγκτον δεν διευκρίνισε ποιες συγκεκριμένες ενέργειες αποδίδει στην Ακάνε. Ο Σεγιέ, ωστόσο, έχει συνδεθεί με τις έρευνες της Εισαγγελίας για το Ισραήλ, ενώ ισραηλινά δημοσιεύματα τον εμφανίζουν να εποπτεύει έρευνα για τη χρηματοδότηση εποικισμών και τη διανομή όπλων σε εποίκους στη Δυτική Όχθη.

Η νομική βάση για τις κυρώσεις είναι η εκτελεστική απόφαση 14203, που υπέγραψε ο Ντόναλντ Τραμπ στις 6 Φεβρουαρίου 2025. Το διάταγμα επιτρέπει το πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και τον αποκλεισμό από το αμερικανικό χρηματοπιστωτικό σύστημα ξένων προσώπων που, κατά την αμερικανική κυβέρνηση, συμμετέχουν ή παρέχουν ουσιώδη υποστήριξη σε ενέργειες του ΔΠΔ κατά Αμερικανών ή υπηκόων συμμαχικών χωρών που δεν έχουν αποδεχθεί τη δικαιοδοσία του Δικαστηρίου.

Μέχρι σήμερα, οι αμερικανικές κυρώσεις που συνδέονται με το ΔΠΔ μπορούν να διακριθούν σε τρεις βασικές κατηγορίες, ανάλογα με την έρευνα ή τη δραστηριότητα για την οποία στοχοποιήθηκαν τα συγκεκριμένα πρόσωπα.

Η πρώτη κατηγορία αφορά την έρευνα για το Αφγανιστάν και ενδεχόμενα εγκλήματα Αμερικανών στρατιωτικών και άλλου προσωπικού. Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται οι δικαστές Σόλομι Μπόσα, Λουζ ντελ Κάρμεν Ιμπάνιες Καράνσα και Κίμπερλι Προστ, οι οποίες συνδέθηκαν με αποφάσεις που επέτρεψαν ή προώθησαν την έρευνα.

Η δεύτερη και μεγαλύτερη κατηγορία αφορά τα εγκλήματα του Ισραήλ στη Γάζα, συγκεκριμένα τα εντάλματα σύλληψης κατά του Μπενιαμίν Νετανιάχου και του πρώην υπουργού Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ και τις ευρύτερες έρευνες για το Ισραήλ. Σε αυτή την κατηγορία εντάσσονται τα μέτρα εναντίον του πρώην εισαγγελέα Καρίμ Χαν και των δικαστών Ρεν Αλαπινί-Γκανσού, Μπέτι Χόλερ και Νικολά Γκιγιού, καθώς και των αναπληρωτών εισαγγελέων Ναζάτ Σαμίμ Χαν και Μαμέ Μαντιαγέ Νιάνγκ. Ακολούθησαν οι δικαστές Γκότσα Λορντκιπανίτζε και Ερντενεμπαλσούρεν Ντάμντιν, ενώ πλέον στη λίστα βρίσκονται και η πρόεδρος Τομόκο Ακάνε και ο Αμπντουλαγέ Σεγιέ. Συνολικά, 13 στελέχη του ΔΠΔ βρίσκονται σήμερα στον μακρύ κατάλογο αμερικανικών κυρώσεων.

Η τρίτη κατηγορία αφορά πρόσωπα και οργανώσεις εκτός του ΔΠΔ που κατηγορούνται από την Ουάσιγκτον ότι υποστηρίζουν τις έρευνές του. Σε αυτήν περιλαμβάνεται η ειδική εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα παλαιστινιακά εδάφη Φραντσέσκα Αλμπανέζε, καθώς και οι παλαιστινιακές οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων Al-Haq, Al Mezan Center for Human Rights και Palestinian Centre for Human Rights.

Εχουμε γίνει αποικία του Ισραήλ

Πηγή: Despina Spanoudi – f/b μέσω vathikokkino.gr

Άφησαν ελεύθερο τον Ισραηλινό που αποδεδειγμένα προκάλεσε τη μεγάλη φωτιά στο Ρέθυμνο, ανάβοντας μπάρμπεκιου στην έπαυλη που έκανε διακοπές, ενώ φυσούσαν ισχυροί άνεμοι και η περιοχή βρισκόταν σε κατηγορία κινδύνου 4. Τον άφησαν να γυρίσει στο Ισραήλ επιβάλλοντάς 10.000 εγγύηση.

Πέρυσι τον Ιούνη μια Γεωργιανή που είχε φτάσει στη Χίο μόλις μία ημέρα πριν, για να εργαστεί ως οικιακή βοηθός ηλικιωμένης, κάπνιζε και έσβησε το τσιγάρο της στο έδαφος. Είπε ότι το πάτησε με το πόδι θεωρώντας ότι το είχε σβήσει. Στο σημείο αργότερα ξέσπασε πυρκαγιά (όχι η μεγάλη). Την κάρφωσε κάποια που την είχε δει να πηγαίνει να πετάξει σκουπίδια.

Την συνέλαβαν και στις 26 Ιουνίου, δηλαδή μόλις τρεις ημέρες μετά το περιστατικό, καταδικάστηκε για εμπρησμό από αμέλεια σε 3 χρόνια φυλάκιση ΧΩΡΙΣ αναστολή και πρόστιμο 10.000.

Πέρυσι τον Αύγουστο δύο νέα παιδιά φοιτητές, που είχαν πάει να βοηθήσουν σε κατάσβεση φωτιάς στην Πάτρα, συνελήφθησαν, προφυλακίσθηκαν πάνω από ένα μήνα και ακόμη δεν είναι γνωστό αν θα δικαστούν. Παρότι υπήρχαν πολλές μαρτυρίες ότι βοηθούσαν εθελοντικά στην κατάσβεση και πήγαιναν νερά στους πυροσβέστες. Παρότι η ίδια η Πυροσβεστική γνωμάτευσε ότι η εστία που εντοπίστηκε κοντά σε σημείο που είχαν πάει, οφειλόταν σε κηλίδωση και όχι σε εμπρησμό. Τότε τόσο ο Γεωργιάδης όσο και ο ίδιος ο Μητσοτάκης είχαν προεξοφλήσει την ενοχή τους.

Στις 5 Αυγούστου 2025, Ισραηλινός επιβάτης του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris όρμησε σε ένα μαγαζί κατέβασε πανό κατά του σιωνισμού, έσπρωξε και άσκησε βία σε γυναίκα και προκάλεσε ζημιές στο μαγαζί. Έγινε μήνυση, το περιστατικό είχε καταγραφεί από κάμερες γειτονικών καταστημάτων, συνελήφθη στο πλαίσιο του αυτοφώρου αλλά ο εισαγγελέας τον άφησε ελεύθερο.

Έχουμε γίνει ήδη αποικία του Ισραήλ και οι σύγχρονοι δοσίλογοι χειροκροτάνε. Ελάτε στη χώρα μας αγοράστε την, κάψτε την, μην πληρώνετε τους λογαριασμούς, βάλτε τους υποτελείς να πληρώνουν για όπλα και λογισμικά παρακολούθησης, τραμπουκίστε ελεύθερα όποιον διαμαρτύρεται. Οι συνεργάτες σας έχουν εξασφαλίσει ασυλία για σας, απειλές και διώξεις για όποιους διαμαρτύρονται.

Πάντα υποτελείς και ξενόδουλοι. Πάντα ξεπουλάνε την χώρα και το λαό της. Και πάντα πουλάνε πατριωτισμό. Όπως όλοι οι απατεώνες.

Σύρος: Κάλεσμα από την Αντιπολεμική Πρωτοβουλία σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας ενάντια στην ποινικοποίηση της αλληλεγγύης, στις προληπτικές προσαγωγές και στην απαγόρευση συνταγματικά κατοχυρωμένων δικαιωμάτων | Παρασκευή 21/08, ώρα 19:00, στην πλατεία Μιαούλη

- ΣΧΕΤΙΚΗ η πρόσφατη ανακοίνωση της Αντιπολεμικής Πρωτοβουλίας Σύρου. 

- ΣΧΕΤΙΚΕΣ και οι αναρτήσεις στο μπλογκ μας: 

• "Κοινό Τηνίων": Εκφοβισμός κατ’ εντολήν της κυβερνήσεως…

• Σύρος: Η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία του νησιού στο πλευρό των Εργαζομένων και του Σωματείου τους στο Νοσοκομείο Σύρου

• Η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου στέκεται αλληλέγγυα και συμπαραστέκεται στους ανθρώπους της ταβέρνας "Αξιώτισσα"

• Σύρος: Ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης "Σύρος Εξ Αρχής" για την έρευνα του Λιμεναρχείου Σύρου σχετικά με την περυσινή ειρηνική κινητοποίηση διαμαρτυρίας με αφορμή την άφιξη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris στο λιμάνι της Ερμούπολης

• Σύρος / "Να σταματήσει κάθε προσπάθεια ποινικοποίησης της κοινωνικής και αντιπολεμικής δράσης στη Σύρο": Κοινή ανακοίνωση τεσσάρων εκπαιδευτικών σωματείων σχετικά με την προκαταρκτική έρευνα κατά πολιτών για τη συμμετοχή τους σε περυσινή (22/7/2025) ειρηνική αντιπολεμική κινητοποίηση την ημέρα άφιξης του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris στο νησί

• (UPDATE) Σύρος: Τι έγραψαν γνωστά ΜΜΕ για την προκαταρκτική έρευνα σε βάρος 12 πολιτών της Σύρου που συμμετείχαν στην περυσινή (22/7/2025) ειρηνική αντιπολεμική κινητοποίηση αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη με αφορμή την άφιξη στο νησί του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris

• Σύρος: Εκδικητικές έρευνες των ελληνικών αρχών στο όνομα του Ισραήλ

• Σύρος: Ανακοίνωση της Αντιπολεμικής Πρωτοβουλίας Σύρου σχετικά με την προκαταρτική έρευνα για την κινητοποίηση κατά την περσινή (22/7/2025) άφιξη του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris

Το μεγάλο πάρτι του κεφαλαίου στην πλάτη του λαού: Η «ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ», το σκάνδαλο της Εγνατίας Οδού και οι προκλητικές δηλώσεις «Πόθεν Έσχες»

Το μεγάλο πάρτι του κεφαλαίου στην πλάτη του λαού: Η «ΓΕΚ ΤΕΡΝΑ», το σκάνδαλο της Εγνατίας και οι προκλητικές δηλώσεις «Πόθεν Έσχες»

Εγνατία Οδός: Ο δημόσιος πλούτος στα χέρια των λίγων και το αδιανόητο πάρτι των «αρίστων»

Η πρόσφατη ανάρτηση του προέδρου της ΠΕΝΕΝ, Αντώνη Νταλακογεώργου, έρχεται να φωτίσει ξανά μια πραγματικότητα που η κυβερνητική προπαγάνδα προσπαθεί συστηματικά να παρουσιάσει ως «ανάπτυξη», «επενδύσεις» και «αξιοποίηση»: τη διαρκή μεταφορά του δημόσιου πλούτου και των κοινωνικών υποδομών στα χέρια μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Στο επίκεντρο βρίσκεται η Εγνατία Οδός. Ένας τεράστιος οδικός άξονας, που κατασκευάστηκε με χρήματα του ελληνικού λαού και συνολικό κόστος που έχει υπολογιστεί σε δισεκατομμύρια ευρώ, παραχωρήθηκε για δεκαετίες σε ιδιωτική εταιρεία. Με άλλα λόγια, το Δημόσιο επωμίστηκε το κόστος κατασκευής και συντήρησης μιας στρατηγικής υποδομής και στη συνέχεια παραδίδει τη δυνατότητα εκμετάλλευσής της στον ιδιώτη.

Και φυσικά, ο λογαριασμός δεν εξαφανίζεται. Μεταφέρεται στις τσέπες των πολιτών, μέσω διοδίων και συνεχών επιβαρύνσεων. Ο δρόμος που κατασκευάστηκε με δημόσιο χρήμα μετατρέπεται σε πηγή ιδιωτικού κέρδους.

Αυτό ακριβώς είναι το μοντέλο που εφαρμόζεται εδώ και χρόνια: κοινωνικοποίηση του κόστους, ιδιωτικοποίηση των κερδών.

Το ζήτημα γίνεται ακόμη πιο προκλητικό όταν η συζήτηση για τις παραχωρήσεις συναντά τις αποκαλύψεις και τα ερωτήματα γύρω από τα περιουσιακά στοιχεία του πολιτικού προσωπικού. Οι δηλώσεις «Πόθεν Έσχες» ορισμένων κυβερνητικών στελεχών, με καταθέσεις, επενδύσεις και ακίνητη περιουσία που για τον μέσο εργαζόμενο μοιάζουν αστρονομικά ποσά, δημιουργούν εύλογα ερωτήματα για το πώς ακριβώς λειτουργεί η περίφημη «διαφάνεια» της εξουσίας.

Και όταν παράλληλα εμφανίζονται συγγενικές, επιχειρηματικές ή άλλες σχέσεις με εταιρείες που επωφελούνται από κρατικές συμβάσεις και παραχωρήσεις, τότε το ερώτημα της σύγκρουσης συμφερόντων δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως μια γραφική λεπτομέρεια της πολιτικής αντιπαράθεσης. Απαιτούνται καθαρές απαντήσεις, πλήρης διαφάνεια και έλεγχος από τους αρμόδιους θεσμούς.

Γιατί εδώ βρίσκεται η ουσία.

Την ώρα που η κυβέρνηση ζητά από τον εργαζόμενο να «κάνει υπομονή», από τον συνταξιούχο να περιορίσει ακόμη περισσότερο τις ανάγκες του και από τη λαϊκή οικογένεια να πληρώνει ολοένα ακριβότερα για ενέργεια, τρόφιμα, μετακινήσεις και στέγαση, οι μεγάλες επιχειρήσεις βρίσκουν μπροστά τους έναν κρατικό μηχανισμό πρόθυμο να τους ανοίξει δρόμους για νέα κέρδη.

Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Οι ίδιοι που μιλούν για «ελεύθερη αγορά» δεν έχουν κανένα πρόβλημα να χρησιμοποιούν δημόσιες υποδομές, κρατικές εγγυήσεις, συμβάσεις και παραχωρήσεις για να εξασφαλίζουν μακροχρόνιες και ιδιαίτερα επικερδείς δραστηριότητες. Κι όταν έρχεται η ώρα να μοιραστεί ο πλούτος που παράγει η κοινωνία, τότε η «ανάπτυξη» αφορά κυρίως αυτούς που βρίσκονται ήδη στην κορυφή.

Η Εγνατία Οδός δεν έπεσε από τον ουρανό. Χτίστηκε με τον ιδρώτα και τα χρήματα του ελληνικού λαού. Το ίδιο ισχύει για τους δρόμους, τα λιμάνια, τα αεροδρόμια, τα δίκτυα και συνολικά για τις δημόσιες υποδομές που δημιουργήθηκαν επί δεκαετίες με κοινωνικούς πόρους. Δεν είναι οικογενειακή περιουσία κανενός υπουργού, κανενός επιχειρηματία και κανενός επενδυτικού ομίλου. Είναι κοινωνικός πλούτος. Και η παράδοσή του σε ιδιωτικά μονοπώλια δεν αποτελεί «αξιοποίηση». Αποτελεί μια πολιτική επιλογή που μετατρέπει τις ανάγκες της κοινωνίας σε πεδίο κερδοφορίας.

Γι’ αυτό και το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσα ακόμη δημόσια περιουσιακά στοιχεία θα πουληθούν ή θα παραχωρηθούν. Είναι ποιος θα αποφασίζει για τον πλούτο που παράγουμε και ποιος θα καρπώνεται τα οφέλη του.

Η απάντηση δεν μπορεί να είναι άλλη μία κυβερνητική «μεταρρύθμιση» ούτε μια εναλλαγή διαχειριστών της ίδιας πολιτικής.

Αμοργός: Όταν η «ανάπτυξη» καταστρέφει ό,τι κάνει έναν τόπο μοναδικό

Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων

ΑΜΟΡΓΟΣ: Όταν η «ανάπτυξη» καταστρέφει ό,τι κάνει έναν τόπο μοναδικό

Στις 14/7 δημοσιεύτηκε στα αγγλικά το εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο της Αμερικανίδας δημοσιογράφου Alia Malek, το οποίο, κατόπιν ενδελεχούς έρευνας στην Αμοργό, αποκαλύπτει μια σύγκρουση που ξεπερνά κατά πολύ τα όρια ενός μικρού κυκλαδίτικου νησιού. Είναι η σύγκρουση ανάμεσα στην άνευ όρων τουριστικοποίηση και στην ανάγκη να προστατευτεί ο χαρακτήρας, το τοπίο και η πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου.

Η ιστορία ξεκινά από την Παλιά Στράτα, το αρχαίο μονοπάτι που εδώ και αιώνες αποτελεί τη ραχοκοκαλιά της Αμοργού, συνδέοντας οικισμούς και ιστορικούς τόπους. Το 2020 ένα τμήμα της, κοντά στο Μοναστήρι της Παναγίας Χοζοβιώτισσας, διανοίχθηκε με βαριά μηχανήματα, προκαλώντας μια ανεπανόρθωτη καταστροφή και έντονες αντιδράσεις. Μέσα στα επόμενα χρόνια έλαβαν χώρα και άλλες μεγάλες διανοίξεις δρόμων, πολλές από τις οποίες στερούνταν νομιμότητας.

Στη συνέχεια ήρθε κάτι ακόμα μεγαλύτερο. Η δημοτική αρχή παρουσίασε το 2022 ένα σχέδιο για τον διπλασιασμό της δυναμικότητας του λιμανιού των Καταπόλων, ώστε να μπορούν να εξυπηρετούνται ταυτόχρονα πολλαπλά επιβατηγά πλοία και κρουαζιερόπλοια, ενώ προβλέπονται ακόμη ένα υδατοδρόμιο και ένας μεγάλος περιφερειακός δρόμος, ο οποίος θα περνάει κοντά από τον προστατευόμενο αρχαιολογικό χώρο της Μινώας. Παράλληλα, η δημοτική αρχή επιθυμεί την κατασκευή αεροδρομίου και μιας μεγάλης μαρίνας στην Αιγιάλη. Πρόκειται για παρεμβάσεις που, αν υλοποιηθούν, θα μεταμορφώσουν συνολικά το είδος και την κλίμακα του τουρισμού στην Αμοργό. Για αυτό, ο συγκεκριμένος σχεδιασμός έχει ξεσηκώσει μεγάλη μερίδα των κατοίκων που έχει καταγγείλει επανειλημμένα έκνομες ενέργειες και έχει συμμετάσχει ανελλιπώς στις διαβουλεύσεις των έργων τονίζοντας τις αρνητικές επιπτώσεις που θα προκύψουν.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία της υπόθεσης. Η Αμοργός έχει μέχρι σήμερα καταφέρει να αποφύγει σε μεγάλο βαθμό την υπερβολική τουριστική ανάπτυξη που έχει αλλοιώσει άλλα νησιά των Κυκλάδων. Η άγρια φύση της, τα μονοπάτια, οι ξερολιθιές, οι παραδοσιακοί οικισμοί και η ανθρώπινη κλίμακά της είναι ακριβώς αυτά που την κάνουν ελκυστική. Όταν όμως αρχίζει η άνευ κριτηρίων «τουριστικοποίηση», ένας τόπος πλέον οργανώνεται όχι με βάση τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και τα φυσικά όρια του περιβάλλοντος, αλλά με βάση τις ανάγκες μιας συνεχώς αυξανόμενης τουριστικής οικονομίας, η οποία καταλήγει να μην έχει σχέση με τους κατοίκους του.

Ο φαύλος κύκλος που δημιουργείται έτσι δεν σταματάει. Περισσότερες υποδομές προσελκύουν περισσότερο τουρισμό. Η αύξηση του τουρισμού δημιουργεί ανάγκη για ακόμη μεγαλύτερες υποδομές. Μεγάλα λιμάνια, αεροδρόμια και νέοι δρόμοι διευκολύνουν την πρόσβαση. Η μεγαλύτερη πρόσβαση δημιουργεί πίεση για περισσότερη ανάπτυξη και δόμηση. Και σταδιακά ο τόπος αλλοιώνεται εντελώς για να μπορεί να φιλοξενήσει τον μαζικό τουρισμό, χάνοντας ακριβώς εκείνα τα στοιχεία που τον έκαναν ξεχωριστό.

Όσον αφορά την τοπική κοινωνία, οι αλλαγές είναι δραματικές. Η αυξημένη κυκλοφορία στους δρόμους δημιουργεί συνωστισμό και τροχαία ατυχήματα. Ο μεγάλος όγκος των σκουπιδιών δεν είναι πλέον διαχειρίσιμος και καταλήγει σε ανεξέλεγκτες χωματερές, που οδηγούν σε ρύπανση και πυρκαγιές. Οι παραλίες καταλαμβάνονται από ιδιωτικά συμφέροντα που αποκλείουν τους ντόπιους. Το νερό γίνεται ένα πανάκριβο αγαθό πολυτελείας. Οι τιμές όλων των προϊόντων και των ενοικίων ανεβαίνουν δραματικά. Η εργασία οδηγείται σε ένα καθεστώς υπερεκμετάλλευσης. Και οι μικρές επιχειρήσεις βιώνουν ολοένα πιο έντονα των ανταγωνισμό μεγάλων, ξένων κεφαλαίων.

Τέλος, η ίδια η ανεξέλεγκτη δόμηση μετατρέπει το τοπίο από παραδοσιακό/αγροτικό σε αστικό. Ο τρόπος ζωής αλλάζει και οι παραδοσιακές κοινωνίες των νησιών χάνουν την ταυτότητα και τους δεσμούς τους. Για αυτό και βλέπουμε οργανωμένη και μαζική αντίσταση όχι μόνο στην Αμοργό αλλά σε όλο και περισσότερα νησιά: Στην Πάρο, κάτοικοι ανακαταλαμβάνουν τις παραλίες από ιδιωτικά συμφέροντα και κινούνται νομικά κατά παράνομων οικοδομικών αδειών. Στη Σαντορίνη, πάγια θέση της δημοτικής αρχής είναι "ούτε μία κλίνη παραπάνω". Στη Μήλο, κάτοικοι και δήμος στρέφονται νομικά κατά της λαίλαπας των παράνομων ξενοδοχείων. Στην Κέα, η δημοτική αρχή βάζει φρένο στην επέκταση και κατασκευή νέων στρατηγικών επενδύσεων. Στη Νάξο, υπάρχουν εντονότατες διαμαρτυρίες για την υπερτιμολόγηση του νερού για τους κατοίκους.

 

Όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται στο άρθρο της Malek, κανένας τόπος δεν μπορεί να ζει μόνο από τον τουρισμό και η αποκλειστική εξάρτηση των ελληνικών νησιών από αυτόν δεν αποτελεί ασφαλή στρατηγική για το μέλλον. O σύνδεσμος για το άρθρο βρίσκεται στο πρώτο σχόλιο στην ανάρτηση.

Η ανάπτυξη δεν είναι αυτοσκοπός. Και περισσότεροι τουρίστες δεν σημαίνουν πάντοτε περισσότερη ευημερία.

Στην εικόνα η αρχαία πόλη της Μινώας, πάνω από τα Κατάπολα. Ένα μοναδικό μνημείο που χρήζει προστασίας.

#αμοργος #AMORGOS #υπερτουρισμος 

Ποια είναι η νέα πρέσβειρα του Ισραήλ στην Ελλάδα;

Η τοποθέτηση της Πνινάτ Γιανάι στην πρεσβεία του Ισραήλ στην Αθήνα έρχεται σε μια περίοδο όπου συνυπάρχουν δύο παράλληλες πραγματικότητες. Από τη μια, η ελληνική κυβέρνηση -μαζί με την Κύπρο- αποτελεί χρήσιμο, πιστό, αλλά και κρίσιμο σύμμαχο του καθεστώτος απαρτχάιντ του Ισραήλ. Η ελληνική κοινή γνώμη όμως διαφωνεί και αυτή η διαφωνία καταγράφεται και μέσω των αλλεπάλληλων κινητοποιήσεων, αλλά και δημοσκοπικά. Ποια είναι λοιπόν η νέα πρέσβειρα που καλείται να εργαστεί, όχι για τις σχέσεις μεταξύ των δυο χωρών, αλλά για να υπερασπιστεί τη χώρα της ενώπιον της ελληνικής κοινής γνώμης;

Η ανησυχία του Ισραήλ για την εικόνα που έχει η ελληνική κοινωνία αποτυπώθηκε με χαρακτηριστικό τρόπο τον Αύγουστο του 2025. Μετά την πανελλαδική κινητοποίηση αλληλεγγύης προς τους Παλαιστινίους και κατά της γενοκτονίας στη Γάζα, το ισραηλινό μέσο N12 έθεσε στον τίτλο εκτενούς ρεπορτάζ του το ερώτημα «Χάσαμε την Ελλάδα;».

Το ρεπορτάζ κατέγραφε τις φιλοπαλαιστινιακές κινητοποιήσεις, τα αντιισραηλινά συνθήματα και τα γκράφιτι, τις αντιπαραθέσεις με Ισραηλινούς τουρίστες και μια αυξανόμενη αίσθηση ανησυχίας μεταξύ των Ισραηλινών που ζουν ή ταξιδεύουν στην Ελλάδα. Την ίδια στιγμή, όμως, περιέγραφε μια εντελώς διαφορετική εικόνα στο επίπεδο των οικονομικών και διακρατικών σχέσεων: οι Ισραηλινοί επενδυτές εξακολουθούσαν να θεωρούν την Αθήνα ελκυστικό προορισμό, ενώ η στρατιωτική, ενεργειακή και πολιτική συνεργασία των δύο χωρών παρέμενε ισχυρή.

Η Ελλάδα, σημείωνε το N12, δεν είχε φτάσει στο επίπεδο άλλων ευρωπαϊκών χωρών ως προς την ένταση της αντιισραηλινής στάσης. Το συμπέρασμα ωστόσο, ήταν σαφές: η δημοτικότητα του Ισραήλ στην Ελλάδα «διαβρώνεται – πάνω και κάτω από την επιφάνεια».

Σε αυτό ακριβώς το περιβάλλον καλείται να εργαστεί η Πνινάτ Γιανάι. Και η επιλογή της αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η ίδια δεν έχει ούτε προηγούμενη διπλωματική υπηρεσία, ούτε προκύπτει από το βιογραφικό της κάποια εξειδίκευση σχετικά με την Ελλάδα. Ο διορισμός της αντίθετα, έγινε στο πλαίσιο ενός μικρού ποσοστού πολιτικών διορισμών σε πρεσβείες, που έχει τη δυνατότητα να πραγματοποιεί ο υπουργός Εξωτερικών και εγκρίθηκε ομόφωνα από την ισραηλινή κυβέρνηση.

Η αιτιολόγηση του ακροδεξιού υπουργού Εξωτερικών Γκίντεον Σαάρ δείχνει ως ένα βαθμό το σκεπτικό της επιλογής του. Ο Σαάρ τόνισε τις «διαπροσωπικές δεξιότητες» της Γιανάι, στην ικανότητά της να εμφανίζεται ενώπιον κοινού και μέσων ενημέρωσης και στην ευχέρεια έκφρασής της. Όπως έγραψε στην αρμόδια επιτροπή, «σε μια εποχή όπου η κοινή γνώμη και η δημόσια διπλωματία έχουν τόσο σημαντική επίδραση στους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων και στη χάραξη πολιτικής», αυτές οι ικανότητες αποτελούν πρόσθετο προσόν. Η Γιανάι με την εξαιρετικά «έντονη δημόσια παρουσία της» αναμένεται λοιπόν, να γίνει το πρόσωπο της ισραηλινής προπαγάνδας (hasbara) στην Ελλάδα.

Η υπόθεση Μάνμπαρ

Διψασμένοι, τραυματισμένοι, αλλά ακόμα ζωντανοί: Καλλιτέχνες της Γάζας στην ουρά για νερό

Του Hani al Salmi (*)

Στις ατελείωτες σειρές για λίγο νερό στη Γάζα, τρεις καλλιτέχνες αποκαλύπτουν πώς ο πόλεμος καταστρέφει τον πολιτισμό, αλλά δεν μπορεί να φιμώσει το ανθρώπινο πνεύμα πίσω από την τέχνη.

Ο πόλεμος φοβάται τη μουσική, το θέατρο και τη ζωγραφική. Φοβάται οτιδήποτε τρέμει ακόμα από θαυμασμό. Φοβάται τους χάρτινους χαρταετούς που φτιάχνουν τα παιδιά σε εύθραυστες στιγμές εκεχειρίας από κομμάτια χαρτιού και απομεινάρια ελπίδας που ανασύρονται κάτω από τα ερείπια.

Γι’ αυτό ο πόλεμος δεν περιορίζεται στον πρώτο και πιο προφανή σκοπό του – τη δολοφονία ανθρώπων και την καταστροφή των σωμάτων τους. Με ιδιαίτερη σκληρότητα, καταδιώκει οτιδήποτε όμορφο δημιουργούν οι άνθρωποι. Επιδιώκει να σβήσει την οπτική και ηχητική μας μνήμη, για να μην μείνει τίποτα που να μας θυμίζει πώς κάποτε χαμογελούσαμε.

Κατά μήκος της ατελείωτης ανθρώπινης γραμμής νερού, που εκτείνεται σαν μια στεγνή αρτηρία ανάμεσα σε σκηνές και τοίχους γκρεμισμένων σπιτιών, στέκονται δεκάδες άνθρωποι που συνέβαλαν στη διαμόρφωση του πολιτιστικού και πνευματικού τοπίου της Παλαιστίνης: συγγραφείς, ποιητές, θεατρικοί καλλιτέχνες, μουσικοί, εικαστικοί, γιατροί, δάσκαλοι και καθηγητές πανεπιστημίου. Στέκονται με σιωπηλή αξιοπρέπεια κάτω από έναν καυτό ήλιο που καίει τα εξαντλημένα σώματά τους, περιμένοντας τη σειρά τους να γεμίσουν πλαστικά δοχεία με πόσιμο νερό.

Εκεί, σε αυτή τη γραμμή, όλοι οι τίτλοι πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα που τα σπρώχνει ένας ξαφνικός άνεμος. Κανείς δεν παραμένει θεατρικός σκηνοθέτης, διάσημος μουσικός ή καλλιτέχνης του οποίου το έργο έχει κερδίσει την αναγνώριση των κριτικών. Ο καθένας γίνεται απλώς ένας άνθρωπος που δίνει την παλαιότερη και πιο θεμελιώδη μάχη από όλες: τη μάχη για το δικαίωμα στη ζωή.

Όσοι στέκονται κοντά μπορεί να μην μάθουν ποτέ ότι ο άντρας που κουβαλούσε το κίτρινο πλαστικό δοχείο κάποτε στεκόταν σε σκηνές σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, δεχόμενος τα χειροκροτήματα του κοινού. Μπορεί να μην γνωρίζουν ότι ο άντρας με το χλωμό πρόσωπο που περίμενε ανυπόμονα τη σειρά του κάποτε εξέθεσε τους πίνακές του σε διεθνείς γκαλερί, όπου έτυχε θερμής υποδοχής από όσους αναζητούσαν την ομορφιά μέσα από την τέχνη. Ούτε γνωρίζουν ότι ο ήσυχος άντρας στο τέλος της ουράς, με τα χέρια του ενωμένα πίσω από την πλάτη του, συνέθετε υποβλητικές μουσικές συνθέσεις για παλαιστινιακές ταινίες και τηλεοπτικά δράματα που ενέπνευσαν χιλιάδες θεατές.

Ο πόλεμος δεν μας κάνει απλώς ίσους στον πόνο και το πεπρωμένο. Μας απογυμνώνει από όλα όσα μαρτυρούν τη μακρά προσωπική και καλλιτεχνική μας ιστορία, αφήνοντάς μας ντυμένους μόνο με την γυμνή μας ανθρώπινη φύση.

Ανάμεσα σε αυτό το πλήθος, τρεις φίλοι τράβηξαν την προσοχή μου. Αποτελούν πυλώνες της πολιτιστικής ζωής της Γάζας, καλλιτέχνες των οποίων τα δημιουργήματα έχουν ταξιδέψει πολύ πέρα ​​από τη γεωγραφία των πολιορκημένων για να φτάσουν στον ευρύτερο κόσμο.

Ο πρώτος είναι ο θεατρικός σκηνοθέτης Naeem Nasr, ο οποίος έχει αφιερώσει τη ζωή του στο θέατρο της Γάζας ως σκηνοθέτης και ηθοποιός. Έχει συμμετάσχει σε δραματικές και καλλιτεχνικές παραγωγές που εξερευνούν τον παλαιστινιακό πόνο και το παλαιστινιακό ζήτημα σε όλες τις ανθρώπινες διαστάσεις του. Τα έργα του έχουν παρουσιαστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες και πρωτεύουσες, κερδίζοντας πολλά θεατρικά βραβεία.

Οι νεκροθάφτες της Γάζας - του Νόρμαν Φίνκελσταϊν (VIDEO)

Οι νεκροθάφτες της Γάζας – του Νόρμαν Φίνκελσταϊν

ΠΗΓΗ: The Examiner μέσω info-war.gr

Στο νέο του βιβλίο με τίτλο «Οι νεκροθάφτες της Γάζας» (Gaza’s Gravediggers: An Inquiry into Corruption in High Places), ο πολιτικός επιστήμονας και συγγραφέας Νόρμαν Φίνκελσταϊν στρέφει το βλέμμα όχι μόνο στην καταστροφή της Γάζας, αλλά κυρίως σε όσους, μέσα από τους ισχυρότερους διεθνείς θεσμούς, όφειλαν να την αποτρέψουν. Ακολουθεί η βιβλιοκριτική του Χαλάλ Τανγκάρι.

Το σύγχρονο οικοδόμημα του διεθνούς δικαίου και οι θεσμοί που του αναλογούν σχεδιάστηκαν, κατά ρητή ομολογία, μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, προκειμένου να αποτραπεί η επανάληψη των ανείπωτων θηριωδιών του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα. Τα Ηνωμένα Έθνη, με το Συμβούλιο Ασφαλείας και το Διεθνές Δικαστήριο, ιδρύθηκαν το 1945. Η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και η Σύμβαση για τη Γενοκτονία υιοθετήθηκαν το 1948. Παλαιότερα κείμενα του διεθνούς δικαίου αναθεωρήθηκαν και διευρύνθηκαν με τις Συμβάσεις της Γενεύης του 1949. Ορισμένοι θεσμοί δημιουργήθηκαν πολύ αργότερα – το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ιδρύθηκε το 2002.

Μολονότι οι θεσμοί αυτοί απέχουν πολύ από το να είναι τέλειοι, πρέπει εντούτοις να αναγνωριστεί ότι μπορούν να επιτελούν χρήσιμες ερευνητικές και πολιτικές λειτουργίες και να προετοιμάζουν το έδαφος για την τιμωρία όσων διαπράττουν διεθνή εγκλήματα. Συνεπώς, στον βαθμό που οι θεσμοί αυτοί διαφθείρονται και παρεκκλίνουν από τους υψηλούς σκοπούς τους, η υπόθεση της δικαιοσύνης πλήττεται, η αλήθεια συσκοτίζεται και αποκρύπτεται από την παγκόσμια κοινή γνώμη, ενώ οι εγκληματίες διευκολύνονται να συνεχίζουν την ολέθρια δράση τους.

Η ιδιαίτερη αποστολή αυτού του αξιόλογου βιβλίου του Νόρμαν Φίνκελσταϊν είναι να αποκαλύψει τη διαφθορά στους διεθνείς θεσμούς δικαιοσύνης και λογοδοσίας. Δεν έγραψε μια ιστορία της γενοκτονίας στη Γάζα, αλλά μια καταγραφή «της συνενοχής -γεννημένης από την ιδιοτέλεια και τη διαφθορά, τη δειλία και τον καριερισμό- αξιωματούχων σε υψηλές θέσεις […] Η Αλήθεια δεν μπορεί να διαστρεβλώνεται και η Δικαιοσύνη να προδίδεται ατιμώρητα». Στο έργο αυτό εμφανίζονται όλες οι χαρακτηριστικές διανοητικές αρετές του Φίνκελσταϊν. Η επίμοχθη συγκέντρωση αποδεικτικού υλικού, με τη μορφή εκτενών εκθέσεων για τα ανθρώπινα δικαιώματα και νομικών εγγράφων, η εξονυχιστική εξέταση αυτών των κειμένων μέσω πρακτικού συλλογισμού, με αυστηρή καταδίκη κάθε στοιχείου που είναι ανέντιμο ή λογικά σαθρό και η ατρόμητη αποφασιστικότητα να φέρει την αλήθεια στο φως, όσο οδυνηρή ή ασύμφορη κι αν φαίνεται. Λίγοι διαθέτουν τα προσόντα για έναν τέτοιο συγγραφικό μόχθο, ακόμη λιγότεροι είναι πρόθυμοι να τον αναλάβουν – και ακριβώς αυτού του είδους η επίμονη επιστημονική εργασία έχει οικοδομήσει τη φήμη του Φίνκελσταϊν.

Το βιβλίο αρχίζει με μια συνοπτική εξέταση των επιθέσεων της 7ης Οκτωβρίου, της γενοκτονίας που ακολούθησε και της ιστορίας που προηγήθηκε και των δύο γεγονότων. Η Γάζα, μας υπενθυμίζει ο συγγραφέας, αποτελούσε επί μακρόν έναν θύλακα απελπισίας και απόγνωσης. Επί δεκαετίες είχε χαρακτηριστεί «στρατόπεδο συγκέντρωσης», μεταξύ άλλων και από υψηλόβαθμο Ισραηλινό αξιωματούχο. Το Ισραήλ επιδείνωσε εσκεμμένα την άθλια κατάσταση της Γάζας, επιβάλλοντας αυστηρό αποκλεισμό μετά την εκλογική νίκη της Χαμάς το 2006 και στη συλλογική οικονομική τιμωρία προστέθηκαν σφαγές, μέσα από μια διαδοχή ισραηλινών «επιχειρήσεων». Παρά τις διπλωματικές προσπάθειες των Παλαιστινίων, τις προσφυγές τους στο διεθνές δίκαιο και την προσφυγή τους στη μη βίαιη αντίσταση, η Γάζα εξακολουθούσε να μαραζώνει και σύντομα περιέπεσε στην αφάνεια.

Οι «θηριωδίες της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου» πρέπει να γίνουν κατανοητές υπό το πρίσμα αυτής της ιστορίας. Ο Φίνκελσταϊν συγκρίνει την επίθεση με την αιματηρή εξέγερση κατά της αμερικανικής δουλείας υπό την ηγεσία του Νατ Τέρνερ το 1831. Αν και και στις δύο περιπτώσεις, οι εξεγερμένοι διέπραξαν σοβαρά εγκλήματα, το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της ηθικής ευθύνης πρέπει να βαρύνει τους καταπιεστές. Αυτή ήταν η κρίση των Αμερικανών υπέρμαχων της κατάργησης της δουλείας και αυτή είναι και η κρίση του Φίνκελσταϊν.

Είναι επίσημο: Καμπάνα στη Hellenic Train γιατί τα τρένα είναι επικίνδυνα – Είχαμε δίκιο και η κυβέρνηση έλεγε ΨΕΜΑΤΑ (VIDEO)

Είναι επίσημο: Καμπάνα στη Hellenic Train γιατί τα τρένα είναι επικίνδυνα – Είχαμε δίκιο και η κυβέρνηση έλεγε ΨΕΜΑΤΑ

• Χρήστος Αβραμίδης

Μια μαύρη δικαίωση ήρθε τριάμισι χρόνια μετά τα Τέμπη. Η Ρυθμιστική Αρχή Σιδηροδρόμων επέβαλε πρόστιμα συνολικού ύψους 120.000 ευρώ στη Hellenic Train για παραβάσεις στη συντήρηση του τροχαίου υλικού, σύμφωνα με το Metafores press. Η έρευνα αφορούσε, μεταξύ άλλων, την πυραντοχή των καθισμάτων και την πυρασφάλεια των συρμών.

Η απόφαση όμως δεν έπεσε από τον ουρανό. Είναι το τελευταίο επεισόδιο μιας υπόθεσης που αποκαλύψαμε πριν από 14 μήνες και από τότε επαναφέρουμε αυτό το πολύ σοβαρό ζήτημα, με στόχο να βγει (επιτέλους) η αλήθεια στο φως.

Τον Ιούλιο του 2025 αποκαλύψαμε ότι η κρίσιμη έρευνα για την πυρασφάλεια καθυστερούσε επειδή δεν είχε πληρωθεί το εξειδικευμένο γερμανικό εργαστήριο που θα εξέταζε τα σχετικά δείγματα από τα βαγόνια. Λίγες εβδομάδες μετά την αποκάλυψη, η κυβέρνηση προχώρησε τελικά στην πληρωμή, η οποία εκκρεμούσε επί μήνες.

Τον Σεπτέμβριο του 2025 καταγράφαμε την ανησυχία συγγενών θυμάτων ότι η ποινική διερεύνηση προχωρούσε πριν ολοκληρωθεί η εξέταση της πυρασφάλειας από τη ΡΑΣ. Τους επόμενους μήνες επανήλθαμε ξανά και ξανά στο ίδιο ερώτημα: πώς είναι δυνατόν να συνεχίζουν να μεταφέρουν επιβάτες συρμοί για τους οποίους υπάρχουν τόσο σοβαρά ζητήματα πυρασφάλειας;

Τον Μάιο του 2026 θέσαμε πλέον το ερώτημα απευθείας στον κυβερνητικό εκπρόσωπο. Μπορεί η κυβέρνηση να εγγυηθεί ότι οι πολίτες που μπαίνουν σήμερα στο τρένο Αθήνα Θεσσαλονίκη είναι ασφαλείς;

Αντί για απάντηση, ο Παύλος Μαρινάκης κατηγόρησε εμάς ότι διατυπώνουμε «υποκειμενικές κρίσεις» χρησιμοποιώντας τη δημοσιογραφική μας ιδιότητα.

Όταν επανήλθαμε, επισημαίνοντας ότι οι κρίσεις αυτές δεν ήταν δικές μας αλλά βασίζονταν στα ευρήματα της Ρυθμιστικής Αρχής Σιδηροδρόμων και του ΕΟΔΑΣΑΑΜ, η απάντηση ήταν ότι η κυβέρνηση θα ενημερωθεί.

Και όταν ρωτήσαμε ξανά, τον Μάιο του 2026, ακούσαμε το αδιανόητο:

«Δεν έχει εκδοθεί κάποιο πόρισμα από τη ΡΑΣ για την πυρασφάλεια».

Το πόρισμα υπήρχε. Το είχαμε μπροστά μας. Είχε ήδη μεταδοθεί από την Καθημερινή, τον Alpha και τους Data Journalists. Παρότι τόσοι δημοσιογράφοι είχαν ένα τεκμήριο που έγραφε με μεγάλα γράμματα «ΠΟΡΙΣΜΑ», ο εκπρόσωπος ολόκληρης της κυβέρνησης δεν δίστασε να πει ψέματα σε πανελλήνια μετάδοση.

Τώρα η ίδια η ΡΑΣ επιβάλλει πρόστιμα 100.000 και 20.000 ευρώ. Διαπιστώνει παραβάσεις κανόνων ασφαλείας, προβλήματα στην ιχνηλασιμότητα των υλικών και υποχρεώνει τη Hellenic Train να λάβει άμεσα μέτρα. Μεταξύ αυτών είναι περισσότεροι πυροσβεστήρες, συχνότεροι έλεγχοι, επικαιροποίηση των σχεδίων έκτακτης ανάγκης και, σε επόμενο στάδιο, αντικατάσταση καθισμάτων ώστε να πληρούν το προβλεπόμενο ευρωπαϊκό πρότυπο πυρασφάλειας.

Χρειάστηκαν 14 μήνες αποκαλύψεων, ερωτήσεων, καθυστερήσεων και κυβερνητικών διαψεύσεων για να φτάσουμε εδώ.

Η δικαίωση είναι μαύρη, γιατί οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν. Και γιατί το πραγματικό ερώτημα παραμένει.

Τώρα που όλα αυτά έχουν καταγραφεί και επισήμως, τι θα κάνει η κυβέρνηση;

Και μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να μπαίνουμε σε επικίνδυνα βαγόνια;

ΠΗΓΗ

Πόσες μπαταρίες ενέργειας αντέχει η Ευρώπη;

Η εξήγηση για το ενισχυμένο πουγγί επιδοτήσεων στην ενέργεια από την Κομισιόν βρίσκεται σε μια συμφωνία που πέρασε στα ψιλά της ευρωπαϊκής ειδησεογραφίας. Η περίφημη ρήτρα διαφυγής ύψους 1,5 δισ. που ενέκρινε η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Ελλάδα για την οποία πανηγυρίζει το μέγαρο Μαξίμου, αφορά κυρίως σε έργα αποθήκευσης ενέργειας ως το 2028 και ενεργειακή αναβάθμιση κτιρίων. 

Το πράσινο φως που έδωσε η Κομισιόν έτσι ώστε να μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να υποσχεθεί παροχές σχεδόν 2 δισεκατομμυρίων στη ΔΕΘ, εντάσσεται στην τριμερή συμφωνία που υπέγραψαν οι υπουργοί Ενέργειας. Πρόκειται για την πρώτη δέσμευση των χωρών μελών στην Ευρωπαϊκή Ένωση για την ενίσχυση της χωρητικότητας αποθήκευσης ενέργειας κατά σχεδόν 360% σε όλη την Ευρώπη. 

Στην υλοποίηση της “Πράσινης μετάβασης”, η Ευρωπαϊκή Ένωση διαθέτει σήμερα 55 γιγαβάτ (GW) και έχει στόχο να αυξηθεί ως το 2030 στα 200 GW! Αυτό σημαίνει ότι η κάθε χώρα οφείλει να προσθέσει περίπου 30 με 35 GW νέας χωριτικότητας ως το 2028. Στόχος είναι επίσης να αυξηθούν οι αγορές ηλεκτρικών οχημάτων και η εγκατάσταση αντλιών θερμότητας.

Με τη συμφωνία για την αύξηση μπαταριών αποθήκευσης ανάμεσα στους υπουργούς ενέργειας, η οποία δεν πέρασε από τα εθνικά Κοινοβούλια των χωρών μελών ούτε και έγινε οποιαδήποτε διαβούλευση, αναμένεται να εγκριθούν δεκάδες νέα επιχειρηματικά σχέδια. Στη συμφωνία προβλέπεται να αυξηθεί τα δυο επόμενα χρόνια από 12 GW στα 45 GW η διαθεσιμότητα αποθήκευσης ενέργειας. 

Το πρόβλημα, σύμφωνα με την Κομισιόν είναι ότι δεν υπάρχουν αποθηκευτικοί χώροι για τα ολοένα και αυξανόμενα ενεργειακά πλεονόσματα από τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική (ανεμογεννήριες) και ηλιακή (φωτοβολταϊκά).

Η συμφωνία την Κομισιόν χαροποίησε κυρίως τις Τράπεζες και τους μεγαλοπαραγωγούς ενέργειας αφού η Ε.Ε εγγυάται την πρόσβαση σε ανοιχτή χρηματοδότηση και γενναίες επιδοτήσεις. Παρά το γεγονός ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας ήδη καλύπτουν το 44% της ηλεκτροπαραγωγής στην ΕΕ, η Ευρώπη εξακολουθεί να εισάγει περίπου το 55% της συνολικής ενέργειας που καταναλώνει. 

Με επιχείρημα την ενεργειακή απεξάρτηση από τι πετρέλαιο και το φυσικό αέριο, επιλέγει να ενισχύσει τη βιομηχανία λειτουργίας μπαταριών σε όλες τις χώρες. Στις αρχές του 2026, η Ευρώπη κατέγραψε ρεκόρ αρνητικών τιμών ηλεκτρικής ενέργειας, χωρίς ωστόσο οι τιμές ρεύματος να μειωθούν. Αυτό που κυρίως ενδιαφέρει το Χρηματιστήριο ενέργειας είναι να μην χάνεται η πλεονάζουσα ενέργεια από τα Αιολικά.

Αυτό που επίσης δεν λέγεται ανοιχτά είναι ότι η ανάγκη για μεγαλύτερη κατανάλωση ενέργειας απαιτείται για την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ο Διεθνής Οργανισμός Ενέργειας προβλέπει ότι η κατανάλωση ενέργειας από την τεχνητή νοημοσύνη και τα κέντρα δεδομένων θα διπλασιαστεί έως το 2030. Σήμερα τα Data Centers αντιπροσωπεύουν περίπου το 3% της προσφοράς ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη αλλά ως το 2030 αναμένεται να ξεπεράσουν τα 28 GW.

Διαρκές έγκλημα ζητά επειγόντως τιμωρία / Το Crown Iris, η Rachel Corrie και οι «φιλήσυχοι έποικοι» του πρέσβη των ΗΠΑ - Της Ευγενίας Λουπάκη (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας για την προγραμματισμένη άφιξη του Ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου "Crown Iris" στο λιμάνι του Πειραιά. Παρασκευή 14 Αυγούστου 2026 (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)

Διαρκές έγκλημα ζητά επειγόντως τιμωρία / Το Crown Iris, η Rachel Corrie και οι «φιλήσυχοι έποικοι» του πρέσβη των ΗΠΑ

Ευγενία Λουπάκη

Επί τρεις μέρες αφιονισμένα δίποδα της κατηγορίας “ισραηλινοί έποικοι”, πολιορκούσαν ένα σπίτι στην Δυτική όχθη απαγορεύοντας να περάσουν τρόφιμα φάρμακα και οτιδήποτε χρήσιμο. Όταν πήραν χαμπάρι οι εντολείς τους ότι ο Παλαιστίνιος ιδιοκτήτης του σπιτιού έχει και αμερικανική υπηκοότητα πανικοβλήθηκαν και φυσικά έβγαλαν την ουρά τους απ’ έξω.

Στα σοκαριστικά βίντεο και τις διεθνείς καταγγελίες προσπάθησε να απαντήσει ο Μαικλ Χάκαμπη, ευαγγελιστής πάστορας και πρέσβης των Ηνωμένων Πολιτειών στο Ισραήλ.

Με ανάρτηση του στο Χ ισχυρίστηκε ότι οι έποικοι είναι καλοί και φιλειρηνικοί και αυτοί που πολιορκούσαν είναι μια θλιβερή μειονότητα που χαλάει την γενικά υπέροχη εικόνα. Ανέβασε μάλιστα και βίντεο με τεθωρακισμένα του IDF που πάνε επιτόπου να απελευθερώσουν τους πολιορκημένους.

Το γελοίο αυτό πρόσωπο, εκατομμυριούχος ο ίδιος που τοποθέτησε ο Τραμπ στο Ισραήλ το 2025 στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή του κάνει πλακίτσα με μια ομάδα ηλικιωμένων αμερικανών που χορεύουνε AC DC -Highway to hell- και λέει ότι δεν ξέρει αν θα τους κάνει παρέα με τη γυναίκα του, αλλά είναι πολύ γαμάτοι τύποι.

Διαβάστε: Ασυνήθιστη δήλωση Αμερικανού πρέσβη / «Ισραηλινοί τρομοκράτες» οι έποικοι στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη

Πριν 23 ολόκληρα χρόνια, το 2003, η Rachel Corrie μια νεαρή αμερικανίδα ειρηνική ακτιβίστρια υπέρ της Παλαιστίνης, δολοφονήθηκε με φρικτό τρόπο όταν έβαλε το σώμα της ασπίδα σ’ ένα σπίτι από τα πολλά που κατεδάφιζαν οι Ισραηλινοί.

Η μπουλντόζα δεν σταμάτησε και η Rachel θάφτηκε μαζί με τα χώματα και τούβλα, μαζί με το σπίτι… ήταν 23 χρονών, οσα και τα χρόνια που μας χωρίζουν σήμερα από τη δολοφονία της.

Το 2003 όταν καμία Χαμάς δεν είχε ενοχλήσει κανέναν…

Σήμερα οι κατεδαφίσεις σπιτιών είναι συνεχείς, οι βίαιες εξώσεις των Παλαιστίνιων ιδιοκτητών από τους ημίτρελους εποίκους με τα κοτσιδάκια συνήθεις και η ισοπέδωση της Γάζας δεν έφτασε να χορτάσει τη φονική βουλιμία των Ισραηλινών.