Την ώρα που η Σύρος (και η Ελλάδα) υποδέχεται Ισραηλινούς τουρίστες, οι ειδικοί του ΟΗΕ ζητούν από τα κράτη να αντιμετωπίζουν κάθε Ισραηλινό που έχει υπηρετήσει στον IDF (Ισραηλινό Στρατό) ως ύποπτο για εγκλήματα πολέμου (VIDEO)

ΟΗΕ: Όλοι οι στρατιώτες του IDF είναι εν δυνάμει εγκληματίες πολέμου

Την ώρα που η Ελλάδα υποδέχεται τους Ισραηλινούς τουρίστες, σκοράροντας για άλλη μια χρονιά στην κορυφή των αγαπημένων προορισμών για γενοκτόνους, οι ειδικοί του ΟΗΕ καλούν τα κράτη να αφήσουν τις πολιτικές δηλώσεις και να προχωρήσουν σε πράξεις, αντιμετωπίζοντας κάθε Ισραηλινό που έχει υπηρετήσει στον IDF ως ύποπτο για εγκλήματα πολέμου.

Ο Κρίστοφερ Σιντότι, μέλος της επιτροπής του ΟΗΕ και πρώην επίτροπος ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Αυστραλία, δήλωσε κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου στη Γενεύη, ότι οποιοσδήποτε έχει υπηρετήσει στον IDF θα πρέπει να θεωρείται ύποπτος για εγκλήματα πολέμου, καλώντας τα κράτη-μέλη να αφήσουν τις δηλώσεις και να προχωρήσουν στη λήψη μέτρων.

«Οποιοσδήποτε υπηρέτησε στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις στη Γάζα από τον Οκτώβριο του 2023 και μετά θα πρέπει να θεωρείται ύποπτος για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας και του εγκλήματος της γενοκτονίας. Πρέπει να προχωρήσουμε πέρα από την έκφραση βαθιάς ανησυχίας και έντονης καταδίκης. Η απάντηση στο ερώτημα τι άλλο μπορεί να γίνει είναι η λήψη μέτρων κατά των θεσμών».

Ακολούθως, η Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη, Φραντζέσκα Αλμπανέζε δήλωσε: «ΕΠΕΙΓΟΝ! Για οποιαδήποτε χώρα (από την Ιταλία μέχρι την Ταϊλάνδη ή τη Βραζιλία), οπουδήποτε πιθανοί εγκληματίες πολέμου πηγαίνουν για διακοπές και ξεκούραση. Οι στρατιώτες πρέπει να διερευνηθούν, τα στοιχεία να αξιολογηθούν και η ευθύνη να καθοριστεί μέσω ΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑΣ. Αυτό δεν είναι υποκίνηση σε βία. Είναι λογοδοσία».

Στη Γενεύη, ο Σιντότι αναφέρθηκε εκτενώς στην υπόθεση του Τζαντ Τζανταλάχ, ενός 14χρονου αγοριού που πυροβολήθηκε από Ισραηλινούς στρατιώτες τον Φεβρουάριο έξω από το σπίτι του στην Κοιλάδα του Ιορδάνη. Επί 45 λεπτά, όσο το παιδί αιμορραγούσε μέχρι θανάτου, οι στρατιώτες παρέμειναν στο σημείο χωρίς να του προσφέρουν ιατρική βοήθεια, αγνόησαν τις εκκλήσεις του για βοήθεια, ενώ τοποθέτησαν και μια πέτρα δίπλα στο σώμα του σε μια προφανή προσπάθεια να εμφανιστεί ως οπλισμένος. Όταν η μητέρα του προσπάθησε να τον πλησιάσει, οι στρατιώτες έριξαν προειδοποιητικά πυρά εναντίον της.

Εκείνη την περίοδο, ο IDF είχε δηλώσει ότι οι στρατιώτες επιχείρησαν να παράσχουν στον Τζανταλάχ «πρώτες βοήθειες» και ότι θα διερευνούσαν το περιστατικό.

«Τι είδους άνθρωποι είναι οι στρατιώτες σας, που αφήνουν ένα παιδί 14 ετών να πεθάνει από αιμορραγία επί 45 λεπτά;» διερωτήθηκε ο Σιντότι. «Τι είδους στρατιωτική ηγεσία καλλιεργεί μια κουλτούρα στην οποία οι στρατιώτες αισθάνονται ελεύθεροι να ενεργούν έτσι; Και τι είδους πολιτική ηγεσία δίνει εντολές και κάνει δηλώσεις που ενθαρρύνουν αυτού του είδους τη συμπεριφορά;»

Να σημειωθεί ότι η συνέντευξη Τύπου αφορούσε τα αποτελέσματα της έρευνας της ανεξάρτητης Επιτροπής του ΟΗΕ, η οποία κατέληξε ότι ο ισραηλινός στρατός έχει στοχοποιήσει σκόπιμα παιδιά στη Γάζα, πράξη που συνιστά γενοκτονία, καθώς και στη Δυτική Όχθη με ενέργειες οι οποίες συνιστούν εγκλήματα πολέμου.

Η Επιτροπή Έρευνας σε προηγούμενα συμπεράσματά της, που δημοσιεύθηκαν τον Σεπτέμβριο, είχε αναφέρει ότι η ισραηλινή στρατιωτική εκστρατεία στη Γάζα πληροί τον νομικό ορισμό της γενοκτονίας — ένα συμπέρασμα που συμμερίζεται ένας αυξανόμενος αριθμός ειδικών, μεταξύ των οποίων και Ισραηλινοί ακαδημαϊκοί και οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Αφού εξέτασε ειδικά τις ισραηλινές ενέργειες, η Επιτροπή δήλωσε ότι διαπίστωσε ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο συμπεριφοράς. Αυτό περιλάμβανε τη σκόπιμη στόχευση παιδιών από Ισραηλινούς στρατιώτες, την καταστροφή νοσοκομείων, μαιευτηρίων και σχολείων στη Γάζα, καθώς και την αδιάκριτη χρήση εκρηκτικών πυρομαχικών. Σύμφωνα με την επιτροπή, τα στοιχεία αυτά αντανακλούν τη στρατηγική καταστροφή του μέλλοντος του παλαιστινιακού λαού και επιβεβαιώνουν το προηγούμενο συμπέρασμά της, ότι το Ισραήλ ενεργούσε με γενοκτονική πρόθεση. Ο Μουραλιντάρ, πρόεδρος της Επιτροπής, δήλωσε επίσης ότι οι ισραηλινές δυνάμεις συνέχισαν να στοχοποιούν παιδιά στη Γάζα ακόμη και μετά την επίτευξη εκεχειρίας με τη Χαμάς τον Οκτώβριο.

Η εργαλειοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, για τον «εξαγνισμό» μιας άλλης που διαπράττεται τώρα - Του Γιάννη Αρσακιάν

Η εργαλειοποίηση της αναγνώρισης της γενοκτονίας των Αρμενίων, για τον «εξαγνισμό» μιας άλλης που διαπράττεται τώρα

• Γιάννης Αρσακιάν

Τα ξημερώματα της 28ης Απριλίου 1988, ένας άνδρας πέφτει νεκρός έξω από το σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο από τα πυρά δύο ανδρών με καλυμμένα χαρακτηριστικά. Όταν οι ελληνικές Αρχές καταφθάνουν στο σημείο του εγκλήματος, βρίσκουν κάλυκες από περίστροφο και καραμπίνα, μία βαλίτσα καθώς και ένα διπλωματικό διαβατήριο της Νότιας Υεμένης. Το θύμα ταυτοποιείται αρχικά ως ο 39χρονος Abdul Mohammed Kasim. Το όνομα, βέβαια, όπως και το διαβατήριο, ήταν ψευδή. Στην πραγματικότητα, οι ελληνικές Αρχές είχαν μπροστά τους το πτώμα ενός από τα ηγετικά στελέχη της μεγαλύτερης ένοπλης αρμενικής οργάνωσης της εποχής, η οποία συνδεόταν με τον θάνατο συνολικά 46 ανθρώπων και τον τραυματισμό άλλων 299. Πέντε χρόνια νωρίτερα, τον Ιούλιο του 1983, ο ίδιος είχε σχεδιάσει τη βομβιστική επίθεση στο αεροδρόμιο Ορλύ του Παρισιού, που άφησε πίσω της έξι νεκρούς και ενενήντα τραυματίες. Ήταν μόλις μία από τις περίπου πενήντα επιθέσεις που αποδίδονται στην ASALA (Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia).

Τελικά, οι ελληνικές Αρχές ταυτοποίησαν το πτώμα ως τον Χαγκόπ Χαγκοπιάν. Οι Γάλλοι από την άλλη θεωρούσαν πως το αληθινό του όνομα ήταν Πεντρός Χοβανισσιάν. Στην πραγματικότητα πρόκειται για τον Χαρουτιούν Τακουσιάν. Ο Χαρούτ, όπως τον αποκαλούσε ο κύκλος του, γεννήθηκε το 1951 στη Μοσούλη από Αρμένιους γονείς. Σε ηλικία περίπου 16 ετών μετανάστευσε στη Βηρυτό. Εκεί συναντήθηκε με τη μεγάλη αρμενική διασπορά και σύντομα βρέθηκε στα προσφυγικά καμπ των Παλαιστίνιων, όπου γνωρίστηκε με το PFLP και τις υπόλοιπες αντάρτικες ομάδες του Λιβάνου. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970, ο Χαρούτ μαζί και με άλλους Αρμένιους ίδρυσαν στη Βηρυτό την ένοπλη οργάνωση ASALA.

Γεννημένη στα προσφυγικά καμπ της Βηρυτού και εκπαιδευμένη από τις παλαιστινιακές οργανώσεις, η αρμενική ένοπλη οργάνωση, υιοθέτησε τα μαρξιστικά ρεύματα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα και σύντομα ανέλαβε διεθνή δράση. Κύρια επιδίωξή της ήταν η διεθνής προβολή της υπόθεσης της Γενοκτονίας των Αρμενίων και ο εξαναγκασμός της Τουρκίας να προχωρήσει στην επίσημη αναγνώρισή της. Όμως, η αναγνώριση δεν αποτελούσε τον τελικό στόχο, αλλά το πολιτικό εργαλείο για έναν ευρύτερο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος θα ολοκληρωνόταν με την επιστροφή των Αρμενίων στα εδάφη της ανατολικής Τουρκίας και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους.

Τι σημαίνει όμως στην πραγματικότητα ο αγώνας για την αναγνώριση μιας γενοκτονίας;

Οι απαντήσεις και οι μεθοδολογίες ποικίλλουν. Στην καθημερινή πρακτική των επιζώντων μιας γενοκτονίας, η αναγνώριση δεν περιορίζεται σε μια μόνο πολιτική ή νομική πράξη. Συνδέεται με τη διάσωση της ιστορικής αλήθειας, των πολιτιστικών στοιχείων και της μνήμης των νεκρών. Οι επιζώντες και οι απόγονοί τους μετατρέπονται σε φορείς ενός χαμένου τόπου, μιας προηγούμενης ζωής και ενός διαγενεακού βιώματος που μεταφέρεται μέσα στον χρόνο, αλληλεπιδρά με τους νέους τόπους εγκατάστασης και διαμορφώνει τη νέα πραγματικότητα.

Για κάποιους η αναγνώριση υπερβαίνει τη μνήμη και συνδέεται με συγκεκριμένες πολιτικές διεκδικήσεις στο παρόν. Για άλλους έχει οικονομικό χαρακτήρα, μέσω της διεκδίκησης αποζημιώσεων. Για κάποιους άλλους αφορά την αποκατάσταση μιας ιστορικής εδαφικής διεκδίκησης ή ακόμη και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου αρμενικού κράτους που θα εκτείνεται από τα εδάφη της ανατολικής Τουρκίας έως τον νότιο Καύκασο. Υπάρχουν, τέλος, εκείνοι που θεωρούν ότι η αναγνώριση μιας γενοκτονίας υπερβαίνει το ίδιο το συλλογικό υποκείμενο που υπήρξε θύμα και ανάγεται σε μια οικουμενική πολιτική πράξη και θέση αρχής, η οποία αγωνίζεται ώστε τέτοια εγκλήματα να μην επαναληφθούν.

Όσο διαφορετικές είναι οι απαντήσεις, άλλο τόσο διαφορετικοί είναι και οι δρόμοι που χαράσσονται για την επίτευξή τους. Εκεί όπου οι κοινότητες των επιζώντων απέκτησαν θεσμική αναγνώριση και ενσωμάτωση στον κοινωνικό ιστό, ο αγώνας για την αναγνώριση πέρασε μέσα από τα κοινοβούλια, τα ψηφίσματα και τη θεσμική πίεση. Έτσι, πολλά κράτη προχώρησαν στην επίσημη αναγνώριση της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

«Περιβαλλοντικό και υγειονομικό έγκλημα»: Κοινή έρευνα των Coordination gegen Bayer-Gefahren (CBG) και Medico International συνδέει την Bayer πίσω από το λευκό φώσφορο και τη γλυφοσάτη που έριξε το Ισραήλ στον Λίβανο

Η Bayer πίσω από το λευκό φώσφορο που έριξε το Ισραήλ στο Λίβανο

ΠΗΓΗ: The Cradle μέσω info-war.gr

Κοινή έρευνα της γερμανικής οργάνωσης Coordination gegen Bayer-Gefahren (CBG) και της Medico International συνδέει τον γερμανικό όμιλο Bayer με την εκτεταμένη χρήση γλυφοσάτης και λευκού φωσφόρου από τον ισραηλινό στρατό στον Λίβανο.

Η έκθεση, με τίτλο «Χαρτογραφίες της Καταστροφής: Ο πόλεμος του Ισραήλ κατά του Λιβάνου», υποστηρίζει ότι η αλυσίδα εφοδιασμού της γλυφοσάτης και του λευκού φωσφόρου οδηγεί στην Bayer, η οποία εξαγόρασε τη Monsanto το 2018.

Ο εκπρόσωπος της CBG, Γιάν Πέρκχε, δήλωσε: «Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ο φώσφορος που χρησιμοποιείται στον πόλεμο στη Μέση Ανατολή προέρχεται από τη μονάδα παραγωγής γλυφοσάτης της Bayer στο Soda Springs των Ηνωμένων Πολιτειών».

Το Υπουργείο Γεωργίας του Λιβάνου διαπίστωσε ότι δείγματα εδάφους από πληγείσες περιοχές περιείχαν συγκεντρώσεις γλυφοσάτης έως και 30 φορές υψηλότερες από τα φυσιολογικά επίπεδα. Παράλληλα, ο αρχηγός του λιβανικού στρατού χαρακτήρισε την κατάσταση «περιβαλλοντικό και υγειονομικό έγκλημα».

Σύμφωνα με τη Medico International, η χρήση καρκινογόνων ζιζανιοκτόνων ως στρατιωτικού μέσου συνιστά επέκταση ενός τακτικού δόγματος που, όπως αναφέρει, είχε ήδη «δοκιμαστεί» από τον ισραηλινό στρατό στη Λωρίδα της Γάζας το 2014, κατά παράβαση της δέσμευσης που είχε αναλάβει το Ισραήλ το 2013 να καταργήσει σταδιακά τη χρήση της ουσίας σε κατοικημένες περιοχές.

Κατά τη συνεδρίαση του διοικητικού συμβουλίου της Bayer τον Απρίλιο του 2026, η διοίκηση της εταιρείας αρνήθηκε ότι προμήθευσε γλυφοσάτη απευθείας στον ισραηλινό ή τον αμερικανικό στρατό. Ωστόσο, δεν διέψευσε ότι προμήθευσε πρώτες ύλες για την παραγωγή λευκού φωσφόρου.

Η εξέλιξη αυτή έρχεται μετά τον χαρακτηρισμό του στοιχειακού φωσφόρου από τις Ηνωμένες Πολιτείες ως υλικού κρίσιμης σημασίας για την «εθνική ασφάλεια».

Η Διεθνής Αμνηστία έχει καταγράψει τη χρήση λευκού φωσφόρου στη Γάζα μετά την έναρξη της ισραηλινής στρατιωτικής επιχείρησης της 7ης Οκτωβρίου 2023.

Κοινωνική ασφάλιση και επάρκεια συντάξεων - Των Σάββα Γ. Ρομπόλη - Βασίλειου Γ. Μπέτση (*) [ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ]

Κοινωνική ασφάλιση και επάρκεια συντάξεων

Με ποια στοιχεία ανάλυσης θεσμικοί παράγοντες ισχυρίζονται ότι λόγω της γήρανσης του πληθυσμού οι συντελεστές αναπλήρωσης δεν θα επαρκούν;

Σάββας Γ. Ρομπόλης - Βασίλειος Γ. Μπέτσης 

Πρόσφατες δηλώσεις εκπροσώπων θεσμικών οργάνων της  χώρας μας αναφέρουν ότι οι συντάξεις του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης δεν θα είναι επαρκείς λόγω, κατά βάση, της γήρανσης  του  πληθυσμού. Έτσι, για τον λόγο αυτόν διατυπώνουν την άποψη ότι οι Έλληνες  πολίτες θα πρέπει να αποταμιεύουν σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά σχήματα, όπως ταμεία επαγγελματικής ασφάλισης και ομαδικά συνταξιοδοτικά προγράμματα ασφαλιστικών εταιρειών, υλοποιώντας, μεταξύ  άλλων,  την γενικότερη στρατηγική της Ευρωπαϊκής Ένωσης  για την Ένωση των Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων (Savings and Investments Union).

Όμως, το ερώτημα που προκύπτει είναι σε ποια στοιχεία  ανάλυσης και τεκμηρίωσης  βασίζονται αυτές οι απόψεις των  θεσμικών παραγόντων και  ερευνητικών οργανισμών της χώρας μας;  Κι’ αυτό επειδή  τα πραγματικά στοιχεία ανάλυσης και τεκμηρίωσης  αποδεικνύουν ότι  οι ισχυρισμοί αυτοί είναι αβάσιμοι. Πράγματι, σύμφωνα με την μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την βιωσιμότητα των δημοσίων συστημάτων κοινωνικής ασφάλισης οι συντάξεις στην Ελλάδα το 2060 θα έχουν από τον υψηλότερο συντελεστή αναπλήρωσης  των  κρατών-μελών  της  Ευρωπαϊκής Ένωσης (Διάγραμμα 1).

Τούτων δοθέντων (Διάγραμμα 1), η Ελλάδα το 2024 είχε τον υψηλότερη συντελεστή αναπλήρωσης μεταξύ των κρατών-μελών  της Ευρωπαϊκής Ένωσης  (77%)  και  ο  μέσος  όρος της Ευρώπης  ήταν  45,7%. Το  ίδιο, το 2060 η Ελλάδα θα έχει και πάλι τον υψηλότερο συντελεστή  αναπλήρωσης (67%)  και  ο μέσος  όρος  της Ευρώπης  θα  είναι  38,5%. Οπότε, διερωτάται  κανείς  με ποια στοιχεία  ανάλυσης,  τεκμηρίωσης  και  προβλέψεων, θεσμικοί παράγοντες στην  χώρα μας  ισχυρίζονται ότι λόγω της γήρανσης του πληθυσμού στην Ελλάδα οι συντελεστές αναπλήρωσης δεν θα επαρκούν και οι Έλληνες  πολίτες προτρέπονται να αποκτήσουνν αποταμιευτική συνείδηση  και  να  αποταμιεύουν  σε ιδιωτικά συνταξιοδοτικά  σχήματα  προκειμένου να  αποκτήσουν επαρκείς συντάξεις;

Παράλληλα, από μεθοδολογική  άποψη είναι  ενδιαφέρον να  σημειωθεί ότι  οι προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής έχουν πραγματοποιηθεί λαμβάνοντας υπόψη τις δημογραφικές προβολές της Eurostat (Europop2023) οι οποίες είναι οι δυσμενέστερες δημογραφικές προβολές των τελευταίων 15 ετών (Διάγραμμα 2), στις οποίες προβλέπεται ότι ο πληθυσμός της Ελλάδας θα μειωθεί από  10,5 εκατ. άτομα το 2023 σε 7,8 εκατ. άτομα το 2070, όταν στις αντίστοιχες δημογραφικές προβολές του 2019 προβλέπονταν για την Ελλάδα  ότι  ο πληθυσμός  θα  ήταν  8,6 εκατ. άτομα το 2070.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας - Του Νίκου Μπογιόπουλου

Ο Σταύρος Ξαρχάκος και το λουδοβικοειδές της αναίδειας

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

   Την περασμένη Τετάρτη, η Βουλή τίμησε τον Σταύρο Ξαρχάκο. Και πολύ σωστά. Στην πραγματικότητα, ήταν ο Σταύρος Ξαρχάκος που τίμησε τη Βουλή με την εκεί παρουσία του.

 

   Στη συναυλία παραβρέθηκαν, ως όφειλαν, πολιτικοί αρχηγοί. Ανάμεσα τους ο πρωθυπουργός Μητσοτάκης και ο αντιπρόεδρός του, ο Χατζηδάκης. Μόνο που αυτοί οι δύο δεν κάθισαν στη συναυλία. Έμειναν για λίγα λεπτά. Και αποχώρησαν. Είχαν, λέει, ανειλημμένες υποχρεώσεις…

 

   Η αλήθεια είναι ότι έψαξα να δω τι συνέβαινε στην Ελλάδα την Τετάρτη το βράδυ, αλλά και τι συνέβαινε στον κόσμο (όπως ξέρετε χωρίς τον Μητσοτάκη και ενίοτε τον Χατζηδάκη δύσκολα λύνονται τα θέματα στον πλανήτη). Εντούτοις δεν εντόπισα κάτι το τόσο συνταρακτικό που θα έπρεπε να περάσει από την δική τους ευφυία για να τακτοποιηθεί. Αλλά ποιος ξέρει. Ίσως να μας διαψεύσει ο ιστορικός του μέλλοντος (για τον ιστορικό του μέλλοντος θα σας πω και παρακάτω) και, τελικά, κάτι πολύ φλέγον να συνέβαινε την Τετάρτη το βράδυ, την ώρα που η Βουλή τιμούσε τον Σταύρο Ξαρχάκο, αλλά ο Μητσοτάκης σηκώθηκε κι έφυγε.

 

   Έτσι, λοιπόν, τι υποψιάζομαι; Υποψιάζομαι (και αυτή η υποψία εδράζεται στη βάση πραγματικών δεδομένων που θα αναφερθούν στη συνέχεια) ότι η μόνη υποχρέωση που είχε ο Μητσοτάκης ήταν η υποχρέωσή του να είναι συνεπής απέναντι στον εαυτό του. Τον αναιδή, τον απρεπή, τον κακομαθημένο εαυτό του.

 

   Μιλώ για το κακομαθημένο πορφυρογέννητο που δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί αυτός ο λαός τραγουδάει και θα τραγουδάει την “Άπονη ζωή” του Ξαρχάκου. Μιλώ για ένα αναιδές λουδοβικοειδές που δεν θα αντιληφθεί ποτέ τι τραγουδάει ο ελληνικός λαός μέσα από το “Σαββατόβραδο στην Καισαριανή” του Ξαρχάκου, που δεν θα νιώσει ποτέ τίποτα από εκείνο το “Μάνα μου Ελλάς που τα παιδιά σου σκλάβους ξεπουλάς”.

 

   Το θέμα με το Μητσοτάκη είναι ότι δεν μπορεί να το κρύψει κιόλας πως δεν σκαμπάζει τίποτα από όλα αυτά. Και είναι κι αυτό ασφαλές δείγμα ότι αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν την Ελλάδα με όρους τουρισμού. Σχετίζονται με τους κατοίκους της με όρους αφέντη-ιθαγενή. Και φυσικά αντιλαμβάνονται την Ιστορία της σαν ένα υποκεφάλαιο της προσωπικής και οικογενειακής τους βιογραφίας. Εκεί ακριβώς έγκειται η αναίδειά τους όταν – στην χώρα της Μακρονήσου και της Γιάρου, του ΕΑΤ-ΕΣΑ και της Μπουμπουλίνας, του Ωρωπού και της Καισαριανής – αυτοί λένε ότι επί χούντας ήταν έξι μηνών… εξόριστα στο Παρίσι!

 

    Η αναίδειά τους συνιστά μια ακόμα έκφραση της απόστασης που τους χωρίζει από την πραγματική Ελλάδα. Τους καημούς της, τις τραγωδίες της, το μεγαλείο των κανονικών ανθρώπων της. Για αυτούς η Ελλάδα δεν είναι παρά ένας τόπος που η σχέση τους μαζί της είναι ότι γεννήθηκαν για να τον κυβερνήσουν. Δικαιωματικά.

 

   Η συμπεριφορά τους δεν έχει να κάνει, μόνο, με τα προσωπικά τους γνωρίσματα. Βρίσκεται σε ευθεία σχέση με τα πολιτικά και ταξικά τους χαρακτηριστικά. Εκεί οφείλεται η αναίδειά τους όταν λένε “και τι τον νοιάζει το νέο σήμερα αν δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης”…

 

   Είναι η τάξη τους που είναι «αλλού». Ωστόσο βρίσκεται εδώ. Θρονιασμένη πάνω στην καμπούρα του ελληνικού λαού. Του λαού, που δεν ξέρουμε πότε, αλλά σε αυτόν εναπόκειται να τους στείλει -οψέποτε το αποφασίσει -εκεί που τους αξίζει: «Αλλού». Κι αυτούς και την τάξη τους και την αναίδεια τους και τον λουδοβικισμό τους που δεν κρύβεται.

 

   Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμα που δεν μπορεί να μείνει κρυφό:

Η αυτοκαταστροφική ρήξη του Ισραήλ με τις ΗΠΑ - Του Chris Hedges*

Η αυτοκαταστροφική ρήξη του Ισραήλ με τις ΗΠΑ

του Κρις Χέτζες*

Το Ισραήλ στρέφεται εναντίον του τελευταίου σημαντικού συμμάχου του σε μια πράξη αυτοκαταστροφικής υπεροψίας.

Το Ισραήλ σαμποτάρει τις διαπραγματεύσεις με το Ιράν και αποξενώνει τον τελευταίο σημαντικό σύμμαχό του, αρνούμενο να σταματήσει τις επιθέσεις του εναντίον του Λιβάνου και να αποσυρθεί από την κατοχή του νότου. Είναι αποφασισμένο να αναζωπυρώσει μια περιφερειακή σύρραξη που θα μπορούσε να οδηγήσει το Ιράν να κλείσει μόνιμα το Στενό του Ορμούζ και να βυθίσει την παγκόσμια οικονομία σε μια παγκόσμια ύφεση. Και συνεχίζει τη γενοκτονία στη Γάζα.

Το Ισραήλ είναι μολυσμένο από ρατσισμό και γενοκτονική βία. Είναι τυφλωμένο από μια αποκρουστική ηθική υπεροχή. Είναι διεφθαρμένο από μια τάξη σιωνιστών δισεκατομμυριούχων στις ΗΠΑ, οι οποίοι χρησιμοποιούν τον πλούτο τους για να στρέψουν την εξωτερική πολιτική προς όφελος των ισραηλινών συμφερόντων. Είναι εξοπλισμένο με ένα πυρηνικό οπλοστάσιο που ισραηλινοί αξιωματούχοι έχουν επανειλημμένα απειλήσει να χρησιμοποιήσουν.

Αποτελεί απειλή για την περιοχή. Αποτελεί απειλή για τον εαυτό του. Και αποτελεί απειλή για εμάς.

Ο πρώτος γύρος τετραμερούς συνάντησης μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών, του Ιράν και των μεσολαβητών από το Πακιστάν και το Κατάρ, που πραγματοποιήθηκε την Κυριακή στην Ελβετία – όπου η ιρανική αντιπροσωπεία αρνήθηκε να συμμετάσχει σε προγραμματισμένη χειραψία και κοινή φωτογραφία με τους Αμερικανούς ομολόγους της – επικεντρώθηκε στην υλοποίηση από τις ΗΠΑ των δεσμεύσεων που ορίζονται στο Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) για μια αρχική περίοδο 60 ημερών.

Ωστόσο, το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ – μετά τις ισραηλινές επιθέσεις εναντίον του Λιβάνου – διέκοψε τις συνομιλίες. Το κλείσιμο προκάλεσε ένα ακόμη από τα συνηθισμένα ξεσπάσματά του Τραμπ, όταν σύμφωνα με πληροφορίες είπε στον ανταποκριτή του «Fox News» Τρέι Γίνγκστ ότι είχε ενημερώσει τους Ιρανούς διαπραγματευτές ότι, αν το Στενό του Ορμούζ παραμείνει κλειστό, «δεν θα καταφέρετε καν να γυρίσετε πίσω στη γαμημένη χώρα σας».

Όταν του αναφέρθηκε ότι ο Ιρανός Πρόεδρος Μασούντ Πεζεσκιάν συνεχίζει να διεκδικεί το δικαίωμα του Ιράν να εμπλουτίζει ουράνιο – ένα δικαίωμα που εγγυάται η Συνθήκη για τη Μη Διάδοση των Πυρηνικών Όπλων, της οποίας οι ΗΠΑ είναι συνιδρυτές – ο Τραμπ φέρεται να είπε: «[Ο Πρόεδρος Πεζεσκιάν] καλύτερα να προσέχει τι λέει. Καλύτερα να συμμορφωθεί, αλλιώς θα καταλάβουμε και το υπόλοιπο της χώρας».

«Το Ιράν πρέπει να σταματήσει αμέσως τους υψηλά αμειβόμενους ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΥΣ του στο Λίβανο από το να προκαλούν προβλήματα», πρόσθεσε ο Τραμπ σε μια ανάρτηση στο Truth Social, αναφερόμενος στη Χεζμπολάχ. «Αν δεν το κάνουν, θα χτυπήσουμε το Ιράν πολύ σκληρά ξανά, ακριβώς όπως κάναμε την περασμένη εβδομάδα, μόνο που θα είναι ακόμα πιο σκληρά!!!»

Οι απειλές του Τραμπ ώθησαν την ιρανική αντιπροσωπεία να αποχωρήσει από τον χώρο της συνάντησης στην Ελβετία, ενώ ο Γκαλιμπάφ απέρριψε τις φλυαρίες του Τραμπ σε μια ανάρτηση στο X.

 «Δεν σκέφτονται ποτέ ότι, αν οι απειλές τους είχαν αποτέλεσμα, δεν θα είχαν φτάσει στη σημερινή απελπισία; Δεν δίνουμε καμία σημασία στις απειλές των Αμερικανών», είπε.

Η συνάντηση ολοκληρώθηκε με «συμφωνία για έναν άξονα 60 ημερών προς μια τελική συμφωνία και τη θέσπιση μηχανισμών για την προώθηση των τεχνικών διαπραγματεύσεων» στο πλαίσιο του Μνημονίου Συνεργασίας, σύμφωνα με το πρακτορείο ειδήσεων IRNA.

Το όραμα του Ισραήλ για ένα «Μεγάλο Ισραήλ», που αποσκοπεί στη διασφάλιση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε ολόκληρη τη Μέση Ανατολή, εξαρτάται από την αξιοποίηση του πλούτου και της στρατιωτικής δύναμης των ΗΠΑ.

Πάνω από τα δύο τρίτα των κυριότερων όπλων και πυρομαχικών που εισάγει το Ισραήλ – χωρίς τα οποία δεν θα μπορούσε να διαπράξει τη γενοκτονία των Παλαιστινίων, να μετατρέψει το νότιο Λίβανο σε σεληνιακό τοπίο και να βομβαρδίσει το Ιράν, τη Συρία και το Κατάρ – κατασκευάζονται και παρέχονται από τις ΗΠΑ.

 Και επειδή το ισραηλινό λόμπι, εδώ και δεκαετίες, έχει υπό τον έλεγχό του το Κογκρέσο, επειδή οι σιωνιστές σύμμαχοί του επιβλέπουν και ελέγχουν τα μέσα ενημέρωσης, επειδή είναι σε θέση να αποσπά δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια από τους φορολογούμενους των ΗΠΑ για να συντηρήσει τον στρατιωτικό του τυχοδιωκτισμό, το Ισραήλ παραβλέπει τα δικά του όρια. Είναι πρόθυμο να προκαλέσει ζημιά στους συμμάχους του, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, προς όφελός του.

Η βόμβα «Πού είναι ο Μπαμπάς μου;» - Αποκάλυψη Ισραηλινού δημοσιογράφου

Η βόμβα «Πού είναι ο Μπαμπάς μου;»

Από τον Salah Musa στη σελίδα του στο fb

Δεν είναι η ερώτηση ενός παιδιού που αναζητά τον πατέρα του, σκοτωμένο στον πόλεμο της εξόντωσης στη Γάζα. Είναι το όνομα μιας βόμβας που, σύμφωνα με δημοσιευμένες πληροφορίες, χρησιμοποιήθηκε από το κράτος του Ισραήλ στο πλαίσιο ενός συστήματος τεχνητής νοημοσύνης, με στόχο ανθρώπους τη στιγμή που βρίσκονται μέσα στα σπίτια τους, μαζί με τις οικογένειές τους. Μια βόμβα που αφανίζει ολόκληρο το σπίτι, χωρίς διάκριση.

Ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Γιουβάλ Αβραάμ αποκάλυψε την ύπαρξη αυτού του μηχανισμού, ο οποίος συγκεντρώνει πληροφορίες για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Γάζας. Η μηχανή σκέφτεται, ανασύρει ονόματα, ταξινομεί ανθρώπους, τους παρακολουθεί, συγκροτεί τράπεζες στόχων και παράγει καταλόγους θανάτου, δολοφονιών και εκκαθαρίσεων, αξιοποιώντας την τεχνητή νοημοσύνη για να μετατρέψει τον άνθρωπο σε αριθμό και τη ζωή σε δεδομένο.

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» αποτελεί μέρος ενός ευρύτερου συστήματος, στο οποίο ανήκει και το πρόγραμμα «Lavender». Ένα πρόγραμμα που ανέλυσε τεράστιους όγκους ψηφιακών δεδομένων και κατέταξε δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους σε λίστες υπόπτων. Έπειτα αναλαμβάνει το «Πού είναι ο μπαμπάς;»: εντοπίζει τη θέση του ανθρώπου, ιδίως όταν επιστρέφει στο σπίτι του ή στη σκηνή όπου έχει βρει καταφύγιο.

Στη Γάζα γεννήθηκε ένας νέος όρος: «ο μοναδικός επιζών». Ίσως ο πιο οδυνηρός όρος που πρόσθεσαν οι σύγχρονοι πόλεμοι στο λεξιλόγιο της ανθρωπότητας. Είναι το παιδί που βγαίνει ζωντανό από τα ερείπια μόνο και μόνο για να ανακαλύψει ότι είναι το τελευταίο κλαδί του οικογενειακού του δέντρου· ένα παιδί που κουβαλά έναν ολόκληρο τάφο πάνω στα δύο του πόδια.

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» είναι η βιομηχανία του αστραπιαίου θανάτου. Κτίρια καταρρέουν μέσα στη νύχτα. Ζωές σβήνουν. Φωτιά, έκρηξη, κύματα θερμότητας, κρατήρες που σκίζουν τη γη, σάρκες ανακατεμένες με τσιμέντο. Και πίσω τους μένει μια τεράστια τρύπα από ντροπή και εγκατάλειψη.

Στη Γάζα έπεσαν από 150 έως 200 χιλιάδες τόνοι εκρηκτικών πάνω σε κατοικημένες περιοχές· ποσότητα που αντιστοιχεί σε περισσότερες από δεκατρείς βόμβες της ισχύος εκείνης που έριξαν οι Ηνωμένες Πολιτείες στη Χιροσίμα κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η βόμβα «Πού είναι ο μπαμπάς;» χτύπησε την ανθρώπινη καρδιά. Εξερράγη σε κάθε ζωντανή συνείδηση. Πήρε μαζί της περισσότερες από 2.700 παλαιστινιακές οικογένειες που εξαφανίστηκαν ολοκληρωτικά από τα μητρώα και από τη μνήμη. Άλλες έξι χιλιάδες οικογένειες άφησαν πίσω τους μόνο έναν άνθρωπο. Ανάμεσά τους, 39.000 παιδιά στερήθηκαν τον έναν ή και τους δύο γονείς τους, δημιουργώντας, σύμφωνα με εκθέσεις των Ηνωμένων Εθνών, τη μεγαλύτερη κρίση ορφανών στη σύγχρονη ιστορία.

Λιμάνι Ραφήνας: 24ωρη απεργία και από τους ναυτεργάτες της ΠΕΝΕΝ την Παρασκευή 3/7/2026 (ΕΙΚΟΝΕΣ)

ΠΕΝΕΝ: Στην τελική φάση η οργανωτική προετοιμασία για την απεργιακή μάχη στο λιμάνι της Ραφήνας.

Αυστηρό μήνυμα προς τις Ακτοπλοϊκές εταιρίες και τον Υπουργό ΕΝ.

Μην διανοηθείτε να κόψετε εισιτήρια ή να κατεβάσετε επιβάτες στο λιμάνι!

Μην τολμήσετε να επιχειρήσετε υπονόμευση της απεργίας μας!

Μην στραφείτε κατά των απεργών και των δίκαιων διεκδικήσεων τους!

Η ΠΕΝΕΝ έχει μαζί της το 100% των πληρωμάτων!

Ξέρετε ότι απέναντί σας έχετε ένα από τα πιο μαζικά και μαχητικά Σωματεία της Ελλάδας.

Κικίλια ανέλαβε τις ευθύνες σου!

Η εξορία των πληρωμάτων στο ανασφαλές αγκυροβόλιο και η καταπάτηση των δικαιωμάτων τους θα σταματήσει!

Μαζί μας έχουμε όλη την τοπική κοινωνία της Ραφήνας, τους εργαζόμενους και τα συνδικάτα τους!

Διαφορετικά θα σας συντρίψουμε!

Καλούνται τα πληρώματα να είναι σε θέση μάχης!

Μπροστά μας έχουμε μόνο μια επιλογή, να νικήσουμε!

 

 Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ

Εργατική - Λαϊκή Πανκινητοποίηση στο λιμάνι της Ραφήνας

στην 24ωρη απεργία της ΠΕΝΕΝ την επόμενη Παρασκευή!

  

Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ απευθύνει ανοιχτό - δημόσιο κάλεσμα στους κατοίκους της Ραφήνας, στους εργαζομένους, στα σωματεία, στους φορείς της πόλης και στις συλλογικότητες την επόμενη Παρασκευή να είναι μαζί με τα πληρώματα, μαζί με τους απεργούς Ναυτεργάτες.

Καλείται το ταξικό και αγωνιστικό κίνημα σε όλη την Αττική να έχει μαζικό - δυναμικό παρόν.

Υπενθυμίζουμε ότι η ΠΕΝΕΝ έχει υιοθετήσει το διεκδικητικό πλαίσιο του Δικτύου Συλλόγων "SAVE RAFINA" κατά της επέκτασης και της ιδιωτικοποίησης του λιμανιού της Ραφήνας.

Όλοι και όλες, Στις 5.30 το πρωί στο λιμάνι της Ραφήνας και στην Ναυτεργατική απεργιακή μας συγκέντρωση έξω από το πλοίο "Super Ferry" στις 10.00 πμ. 

  Η Διοίκηση της ΠΕΝΕΝ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

• Εντυπωσιακή η απεργιακή συγκέντρωση της ΠΕΝΕΝ ΔΕΝ ΕΛΕΙΨΕ ΚΑΝΕΙΣ! Νεκρώνει το λιμάνι της Ραφήνας στις 3 Ιούλη, η ΠΕΝΕΝ κήρυξε 24ωρη απεργία, η οποία εγκρίθηκε παμψηφεί.

ΠΗΓΗ: penen.gr

«Grosso Pliatsikofication» Νο 16: Οι νόμοι Ρέππα (Ν.3029/2002) και Πετραλιά (Ν.3655/2008) σταθμοί στην πορεία της αποδόμησης της Κοινωνικής Ασφάλισης (ΕΙΚΟΝΑ)

Grosso Pliatsikofication.16: Οι νόμοι Ρέππα (Ν.3029/2002) και Πετραλιά (Ν.3655/2008) σταθμοί στην πορεία της αποδόμησης της Κοινωνικής Ασφάλισης 

Οι νόμοι Ρέππα (Ν.3029/2002, ΦΕΚ 160Α/05-07-2002) και Πετραλιά (Ν.3655/2008, ΦΕΚ 58Α/03-04-2008) αποτελούν δύο κρίσιμους σταθμούς στην πορεία των ασφαλιστικών ανατροπών που γνώρισε η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες. Ο πρώτος ψηφίστηκε το 2002 από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Κώστα Σημίτη και υπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων το Δημήτρη Ρέππα. Ο δεύτερος το 2008 από την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Κώστα Καραμανλή και υπουργό Απασχόλησης και Κοινωνικής Συνοχής τη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά.

Από τον Γιώργη Χρήστου*

Παρά τις… κομματικές διαφορές, οι δύο νόμοι κινήθηκαν στην ίδια στρατηγική κατεύθυνση της σταδιακής αναδιάρθρωσης του ασφαλιστικού συστήματος, ανοίγοντας τον δρόμο για τις ακόμη σκληρότερες παρεμβάσεις που ακολούθησαν στα χρόνια των μνημονίων, προετοιμάζοντας το έδαφος για τους νόμους Λοβέρδου-Κουτρουμάνη, Κατρούγκαλου, Βρούτση, Χατζηδάκη κ.λπ.

Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1990, παρά τα σοβαρά προβλήματα χρηματοδότησης και οργάνωσης, το ασφαλιστικό σύστημα διατηρούσε βασικά χαρακτηριστικά κοινωνικής προστασίας που είχαν κατακτηθεί με δεκαετίες εργατικών αγώνων. Οι συντάξεις συνδέονταν σε σημαντικό βαθμό με το τελευταίο μισθό, υπήρχαν ευνοϊκότερες προϋποθέσεις συνταξιοδότησης για πολλές κατηγορίες εργαζομένων και το κράτος αναγνώριζε μεγαλύτερη ευθύνη για τη χρηματοδότηση του συστήματος.

Η πρώτη μεγάλη απόπειρα ανατροπής αυτού του πλαισίου έγινε με το νόμο Σιούφα (Ν.2084/1992, ΦΕΚ 165Α/01-10-1992). Ωστόσο, η ισχυρή αντίσταση των εργαζομένων και των συνδικάτων περιόρισε τότε την έκταση των αλλαγών. Δέκα χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επανήλθε με το Ν.3029/2002, γνωστό ως νόμο Ρέππα. 

Ο νόμος Ρέππα

Ο νόμος Ρέππα παρουσιάστηκε ως αποτέλεσμα κοινωνικού διαλόγου και ως μια «ήπια μεταρρύθμιση» που θα εξασφάλιζε τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού συστήματος. Στην πραγματικότητα, όμως, αποτέλεσε σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση του περιορισμού των ασφαλιστικών δικαιωμάτων.

Με το νόμο αυτό θεσμοθετήθηκε η σταδιακή αύξηση των απαιτούμενων χρόνων ασφάλισης, περιορίστηκαν ευνοϊκές ρυθμίσεις που ίσχυαν για συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων και ενισχύθηκε η λογική της ανταποδοτικότητας.

Η κυβέρνηση υποστήριξε ότι στόχος ήταν η μακροχρόνια σταθερότητα του συστήματος. Ωστόσο, ο πραγματικός στόχος ήταν η σταδιακή προσαρμογή του ασφαλιστικού στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για περιορισμό των κοινωνικών δαπανών.

Ο νόμος Ρέππα διατήρησε μεν ορισμένα δικαιώματα των παλαιών ασφαλισμένων, αλλά ταυτόχρονα δημιούργησε ένα δυσμενέστερο πλαίσιο για τις νεότερες γενιές εργαζομένων. Εισήγαγε λογικές διαφοροποίησης ασφαλισμένων, εγκαινιάζοντας την αντίληψη ότι οι νέοι εργαζόμενοι θα πρέπει να αποδεχθούν χαμηλότερες προσδοκίες ως προς τη μελλοντική τους σύνταξη.

Επί της ουσίας, ο νόμος δεν αντιμετώπισε τις βασικές αιτίες των προβλημάτων του ασφαλιστικού συστήματος. Δεν έθιξε την εισφοροδιαφυγή. Δεν εξασφάλισε την επιστροφή των τεράστιων πόρων που είχαν υφαρπαγεί από τα αποθεματικά των ταμείων. Δεν αύξησε τη συμμετοχή του κράτους και της εργοδοσίας στη χρηματοδότηση της κοινωνικής ασφάλισης. Αντιθέτως, προετοίμασε τη μεταφορά του κόστους στους ίδιους τους ασφαλισμένους.

Εφτά Σούπερ Μάρκετ είχαν ολόιδια τιμή στον καφέ. Όχι, ρε, δεν υπάρχει καρτέλ (VIDEO)

Via Jacobin.com

Εφτά Σούπερ Μάρκετ είχαν ολόιδια τιμή στον καφέ. Όχι ρε δεν υπάρχει καρτέλ

• Χρήστος Αβραμίδης

Ο συνάδελφος Στέλιος Νικητόπουλος μπήκε στο posokanei και αναζήτησε τον φθηνότερο καφέ φίλτρου. Ως διά μαγείας, επτά διαφορετικές αλυσίδες σούπερ μάρκετ τον είχαν ακριβώς στην ίδια τιμή: 8,65 ευρώ.

Αυτό μπορεί να είναι αποτέλεσμα του περίφημου «αόρατου χεριού της αγοράς». Μπορεί όμως να αποτελεί και ένδειξη συντονισμένης πρακτικής που πρέπει να ελεγχθεί: του λεγόμενου καρτέλ. Ιδίως σε μια αγορά όπου πέντε όμιλοι ελέγχουν το 71% και, από το 2022 έως το 2025, περισσότερα από 180 καταστήματα μικρότερων αλυσίδων φέρεται να άλλαξαν χέρια και να πέρασαν στους μεγάλους.

Γι’ αυτό ρωτήσαμε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο αν η κυβέρνηση θα αξιοποιήσει τα δεδομένα του posokanei και ειδικούς αλγορίθμους, ώστε να εντοπίζονται αυτομάτως ύποπτα μοτίβα: ίδιες τιμές σε διαφορετικές αλυσίδες, ταυτόχρονες αυξήσεις ίδιου ύψους, πανομοιότυπες μεταβολές και ανατιμήσεις λίγο πριν από υποτιθέμενες προσφορές.

Τον ρωτήσαμε επίσης αν θα μπορούσε να δημοσιοποιείται η διαδρομή διαμόρφωσης της τιμής: πόσο φεύγει ένα προϊόν από το χωράφι ή τον παραγωγό, πόσο κοστίζει στην αποθήκη, πόσο στη χονδρική και πόσο τελικά στο σούπερ μάρκετ. Ώστε να βλέπει ο πολίτης σε ποιο στάδιο και από ποιον εκτοξεύεται η τιμή.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν μας επιτέθηκε. Δεν χρειαζόταν κιόλας. Είχε έναν πιο έξυπνο τρόπο να διατηρήσει αλώβητο το κυβερνητικό αφήγημα. Επιστράτευσε εννέα καλοδουλεμένες τακτικές αποφυγής.

Πάμε να τις δούμε:

1. Ένα καθαρό «ναι», χωρίς καμία συγκεκριμένη δέσμευση

Στην ερώτηση για τους αλγορίθμους απάντησε: «Ναι. Αυτός είναι ακριβώς και ένας από τους λόγους που αναβαθμίστηκε η εφαρμογή».

Μόνο που δεν είπε αν οι αλγόριθμοι λειτουργούν ήδη, ποια μοτίβα αναζητούν, ποια υπηρεσία τούς χρησιμοποιεί, πόσοι έλεγχοι έχουν προκύψει ή αν θα ελεγχθεί η συγκεκριμένη περίπτωση του καφέ φίλτρου. Δίνει, δηλαδή, μια απάντηση που ακούγεται θετική και αποφασιστική, χωρίς καμία ελέγξιμη δέσμευση.

2. Μεταφορά της ευθύνης στις αρμόδιες Αρχές

Είπε ότι ο ίδιος δεν μπορεί να αποδείξει την ύπαρξη αθέμιτης πρακτικής ούτε να επιβάλει πρόστιμο. Αυτό είναι προφανώς σωστό θεσμικά. Δεν ήταν όμως αυτό το ερώτημα.

Δεν τον ρωτήσαμε αν θα βάλει προσωπικά το πρόστιμο. Τον ρωτήσαμε τι θα κάνει η κυβέρνηση ώστε να εντοπίζονται εγκαίρως πιθανές συντονισμένες πρακτικές. Έτσι, η συζήτηση μετακινήθηκε από το «τι μηχανισμό θα ενεργοποιήσει η κυβέρνηση» στο «τι μπορούν να κάνουν οι ελεγκτικές Αρχές».

3. Κατασκευή μιας θέσης που κανείς δεν διατύπωσε

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε: «Δεν θέλουμε να τσουβαλιάσουμε τις επιχειρήσεις».

Κανείς όμως δεν πρότεινε να θεωρηθούν όλες οι επιχειρήσεις ένοχες. Η ερώτηση αφορούσε τον έλεγχο συγκεκριμένων ενδείξεων που μπορεί να παραπέμπουν σε αθέμιτη ή συντονισμένη πρακτική. Κατασκευάζει, λοιπόν, μια πιο ακραία θέση, την απορρίπτει και εμφανίζει την κυβέρνηση ως μετριοπαθή και υπεύθυνη.

4. Παρουσίαση ενός διαφορετικού μέτρου ως απάντηση σε αυτό που ρωτήσαμε

Στην ερώτηση για τη διαδρομή διαμόρφωσης της τιμής απάντησε: «Αυτό ήδη γίνεται».

Μόνο που δεν εξήγησε πού μπορεί ο πολίτης να δει πόσα πήρε ο παραγωγός, πόσα προστέθηκαν στην αποθήκη, πόσα στη χονδρική και πόσα στο σούπερ μάρκετ. Αντί γι’ αυτό, είπε ότι η εφαρμογή κάνει συγκρίσεις και με την υπόλοιπη Ευρώπη.

Άλλο όμως να συγκρίνουμε την τελική τιμή ενός προϊόντος στην Ελλάδα και στη Γερμανία και άλλο να βλέπουμε πώς σχηματίστηκε η τιμή μέσα στην Ελλάδα.

Η ερώτηση ήταν: Ποιος προσθέτει πόσο στην τελική τιμή;

Η απάντηση ήταν: Πόσο κοστίζει το προϊόν σε άλλες χώρες.

5. Αλλαγή θέματος: από τη διαμόρφωση της τιμής στον πληθωρισμό

Αμέσως μετά άρχισε να μιλά για τον πληθωρισμό τροφίμων και για το αν η Ελλάδα τα πηγαίνει καλύτερα ή χειρότερα από την Ευρώπη. Όμως άλλο είναι το επίπεδο των τιμών και άλλο ο ρυθμός με τον οποίο αυξάνονται.

Μια χώρα μπορεί να έχει ήδη πολύ υψηλές τιμές και στη συνέχεια χαμηλότερο πληθωρισμό. Το ότι οι τιμές αυξάνονται πιο αργά δεν σημαίνει ότι έγιναν χαμηλές ή προσιτές.

Η Κοινότητα Προσφυγικών της Λεωφ. Αλεξάνδρας καλεί τον Δήμο Αθηναίων να υλοποιήσει άμεσα τις δεσμεύσεις του ψηφίσματος της 24ης Ιουνίου - Αλληλεγγύη από αρχιτέκτονες και φορείς Κ.Αλ.Ο. Αττικής

Προσφυγικά Λ. Αλεξάνδρας | Φωτο: Αντώνιος Δημόπουλος / OmniaTV

Κοινότητα Προσφυγικών: «Τώρα να δούμε ποιοι επιθυμούν διάλογο και λύσεις»

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών καλεί Δήμο Αθηναίων και Περιφέρεια Αττικής να προσέλθουν σε ουσιαστικό διάλογο. Παράλληλα, αρχιτεκτόνισσες και πολιτικοί μηχανικοί τοποθετούνται για την «ανάπλαση», ενώ φορείς Κοινωνικής και Αλληλέγγυας Οικονομίας συνηγορούν υπέρ των αιτημάτων της Κοινότητας.

Με σημερινό της κείμενο η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών υπενθυμίζει ότι η παρουσία της επί 16 χρόνια στα Προσφυγικά έχει συντηρήσει και αξιοποιήσει για πραγματική κοινωνική κατοικία τα πρώην εγκαταλελειμμένα κτίρια, ενώ έχει δώσει ζωή στη γειτονιά απομακρύνοντας ναρκομαφίες που λειτουργούσαν ανενόχλητες ακριβώς δίπλα στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής.

Η Κοινότητα καλεί τον Δήμο Αθηναίων να υλοποιήσει άμεσα τις δεσμεύσεις που ανέλαβε.

Ολόκληρο το κείμενο:

Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών καλεί τον Δήμο Αθηναίων να υλοποιήσει άμεσα τις δεσμεύσεις του ψηφίσματος της 24ης Ιουνίου

Ποιοι είμαστε

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 16 ετών αλλά κυρίως των τελευταίων μηνών έγινε κοινά αποδεκτό από την κοινωνία και πολλούς εγχώριους και διεθνείς φορείς ότι είμαστε μια Κοινότητα και όχι απλά ένα άθροισμα ατόμων που έχουν ανάγκη για στέγη. Σε έναν κόσμο που η στέγη είναι εμπόρευμα εμείς διεκδικούμε τη στέγη ως δικαίωμα, ως κοινό αγαθό. Και γιαυτό θεωρήσαμε κοινωνικό δικαίωμά μας να χρησιμοποιήσουμε τα άδεια και εγκαταλειμμένα διαμερίσματα ιδιοκτησίας του δημοσίου στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας.

Ποτέ δεν διεκδικήσαμε την ιδιοκτησία αυτών των χώρων. Όμως είναι η δική μας παρουσία όλα αυτά τα 16 χρόνια που:

• Φρόντισε τα διαμερίσματα, τα επισκεύασε και τα έσωσε από τη φθορά.
• Έδιωξε ναρκομαφίες και εκμεταλλευτές άπορων ανθρώπων που λυμαίνονταν για χρόνια την περιοχή χωρίς κανένας κρατικός φορέας να παρεμβαίνει.
• Δημιούργησε υποδομές συγκατοίκησης βασισμένες στην αλληλεγγύη, την αλληλοστήριξη και τον αμοιβαίο σεβασμό.
• Στήριξε ευάλωτους ανθρώπους που στερούνται τη δυνατότητα να ζήσουν με αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο αδικίας, πολέμων και κάθε είδους ανισοτήτων.

Ποιοι μας απειλούν

Ο Περιφερειάρχης με ύφος «στοργικού πατέρα» εμφανίζεται να νοιάζεται για το πρόβλημα της στέγης. Αν νοιάζεται πράγματι:

• Γιατί επιλέγει απ’ όλα τα κενά κτίρια ιδιοκτησίας του δημοσίου (120.000 μόνο στην Αθήνα, σύμφωνα με την τελευταία καταγραφή του Δήμου Αθηναίων) να ξεκινήσει το υποτιθέμενο πρόγραμμά του από το μόνο συγκρότημα που κατοικείται ακριβώς από ανθρώπους που κάνουν πραγματικότητα το δικαίωμα στην κατοικία και το μοναδικό εγχείρημα κοινωνικής κατοικίας στον ελλαδικό χώρο;
• Γιατί μας ζητά να καταγραφούμε για να κρίνει εκείνος και οι υπηρεσίες του ποιοι έχουμε πραγματική ανάγκη όταν την ίδια στιγμή μας χαρακτηρίζει παράνομους; Δεν είναι η καταγραφή απλά ένα μέσο ενοχοποίησης;
• Γιατί με περισσή ευκολία ο όρος κοινωνική κατοικία στα σχέδιά του αντικαταστάθηκε από τον όρο «οικονομικά προσιτή και βιώσιμη κατοικία»; Προσιτή για ποιους και με ποιους όρους; Σίγουρα όχι απαραίτητα για εκείνους που έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη, καθώς μάλιστα μιλάει για «δικαιούχους με μικτά εισοδήματα για να αποφευχθεί η γκετοποίηση».
• Γιατί μιλάει απειλητικά για την «εφαρμογή του νόμου», χωρίς να απαντά στις καταγγελίες του κειμένου των Ευρωβουλευτών που αποδεικνύει τις συνειδητές παραβιάσεις των επιταγών του ευρωπαϊκού δικαίου και τις καταγγελίες της Διεθνούς Αμνηστίας για καταπατήσεις θεμελιωδών δικαιωμάτων των σημερινών κατοίκων και την παρέμβαση του ειδικού εισηγητή του Ο.Η.Ε. για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην κατάλληλη στέγη;

Ο εκπρόσωπος της Κυβέρνησης με ύφος ανυποχώρητου τιμωρού καταγγέλλει την Κοινότητα και όσους την στηρίζουν. Με ποιο ακριβώς σκοπό;

• Για να εμφανίσει μια Κυβέρνηση χρεωμένη σκάνδαλα απανωτά ως προπύργιο της νομιμότητας.
• Για να χαϊδέψει τα αυτιά του πιο συντηρητικού και αντιδραστικού κομματιού της κοινωνίας που νομίζει ότι μπορεί να το πείσει ότι για όλα φταίνε αυτοί οι κακοί άλλοι, δαιμονοποιώντας τη νεολαία, τους πρόσφυγες, τους πολιτικούς αντιπάλους της και τις κοινωνικές αντιστάσεις κατά περίπτωση (ή και συνολικά).
• Για να υποσχεθεί, όπως συχνά το κάνει, πως αυτή οι κυβέρνηση νοιάζεται για τον πρόβλημα της στέγης. Μόνο που εκείνο για το οποίο στην πραγματικότητα νοιάζεται είναι στο τοπίο των αλλεπάλληλων αναθέσεων να προσθέσει άλλη μια ευκαιρία κερδών για τις κατασκευαστικές εταιρίες.

Ποιοι μας στηρίζουν

Ένα ευρύτατο φάσμα κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων. Ξέρουμε ότι αυτή η πρωτοφανής συνθήκη γεννήθηκε από δύο παράγοντες:

Kαταστροφή στη Βενεζουέλα – Άλλο ένα έγκλημα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

 

Kαταστροφή στη Βενεζουέλα – Άλλο ένα έγκλημα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού

του Αντρέα Λόμπο | World Socialist Web Site

Οι δύο σεισμοί που έπληξαν τη Βενεζουέλα στις 24 Ιουνίου έφεραν στο φως ένα τεράστιο έγκλημα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Πριν από έξι μήνες, οι Ηνωμένες Πολιτείες εισέβαλαν στη χώρα, απήγαγαν τον πρόεδρό της, Νικολάς Μαδούρο, και μετέτρεψαν την κυβέρνησή του σε μαριονέτα της Ουάσιγκτον, προκειμένου να καταλάβουν το πετρέλαιό της. Έχοντας καταλάβει τη Βενεζουέλα και αυτοανακηρυχθεί ως η δύναμη που «καθορίζει τις πολιτικές» εκεί, η Ουάσιγκτον φέρει άμεση ευθύνη για την καταστροφή – και για την εγκληματική άρνησή της να ανταποκριθεί σε αυτήν.

Η εισβολή, η απομάκρυνση του Μαδούρο και το χάος και η αποδιοργάνωση στα οποία έχει βυθίσει τη χώρα αποτελούν βασικό παράγοντα της καταστροφικής αντίδρασης στον σεισμό. Προηγήθηκαν χρόνια οικονομικής δολιοφθοράς που είχαν ήδη παραλύσει τα νοσοκομεία της χώρας, το δίκτυο ηλεκτροδότησης και την ικανότητά της να εισάγει τα πιο βασικά εφόδια.

Η κυβέρνηση Τραμπ εκμεταλλεύτηκε την καταστροφή για να ενισχύσει τον έλεγχό της επί της Βενεζουέλας, στέλνοντας πολεμικά πλοία, μεταγωγικά αεροσκάφη και στρατεύματα για να καταλάβουν το αεροδρόμιο της χώρας, τη στιγμή που οικογένειες σκάβουν το σκυρόδεμα με τα γυμνά τους χέρια.

Μέχρι την Κυριακή, ο επιβεβαιωμένος αριθμός νεκρών είχε ανέλθει στους 1.430, και το γραφείο ανθρωπιστικής βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών ανέφερε ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες ότι έως και 50.000 άτομα ενδέχεται να αγνοούνται. Μια ανάλυση δορυφορικών εικόνων που δημοσίευσε η El País διαπίστωσε ότι η καταστροφή ακολουθεί ακριβώς τη γραμμή του ρήγματος του Σαν Σεμπαστιάν – από την Κατία Λα Μαρ, περνώντας από τη Λα Γκουάιρα και το διεθνές αεροδρόμιο, έως την Καραμπαλέδα – έναν  πυκνοκατοικημένο παράκτιο διάδρομο. Δεκαετίες προειδοποιήσεων για καταστροφικό σεισμικό κίνδυνο και την ανάγκη ανακατασκευής ή ενίσχυσης των κτιρίων σύμφωνα με σύγχρονα τεχνικά πρότυπα αγνοήθηκαν εντελώς.

Τέσσερις ημέρες μετά τον σεισμό, οι οικογένειες εξακολουθούν να σκάβουν το ενισχυμένο σκυρόδεμα με μαχαίρια, λοστούς, γρύλους αυτοκινήτων και γυμνά χέρια. Οι διασώστες αναφέρουν ότι ακούν παιδιά να κλαίνε κάτω από τα ερείπια μέχρι οι φωνές να σταματήσουν, εν μέσω της αφόρητης μυρωδιάς των πτωμάτων.

Παιδιά που επέζησαν φτάνουν μόνα τους στα νοσοκομεία, ταυτοποιούνται μόνο με μια αυτοκόλλητη ταινία με τα ονόματά τους στους καρπούς τους, ενώ τα νοσοκομεία και τα νεκροτομεία ξεχειλίζουν από θύματα.

«Δεν έχει φτάσει κανένα μηχάνημα, τίποτα», είπε την Παρασκευή ένας κάτοικος της Κατία Λα Μαρ. «Είμαστε χωρίς ρεύμα, χωρίς νερό. Οι κάτοικοι των πολυκατοικιών ικετεύουν να εκκενωθούν, επειδή οι ζημιές είναι πολύ σοβαρές». Μια γυναίκα που έχασε τα πάντα στο Καράκας είπε στους δημοσιογράφους: «Κανείς δεν έχει έρθει να μας πει τίποτα για καταφύγιο. Εδώ, όλα εξαρτώνται από τους γείτονες».

Μεταξύ των ατόμων που θεωρούνται νεκροί είναι και όλοι οι επιβάτες μιας πτήσης απελαθέντων, που έφτασαν με αεροπλάνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες το πρωί των σεισμών. Από τους 147 που απελάθηκαν με την πτήση αυτή, βρέθηκαν μόνο 12 επιζώντες μετά την κατάρρευση του ξενοδοχείου τους.

Οι χιλιάδες άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους δεν είναι απλώς θύματα μιας φυσικής καταστροφής. Η τραγική κατάσταση του οικιστικού τομέα της Βενεζουέλας, η κατάρρευση του συστήματος υγείας, η υποβάθμιση του ηλεκτρικού της δικτύου και η αδυναμία του κράτους να οργανώσει οποιαδήποτε ουσιαστική δράση για καταστάσεις έκτακτης ανάγκης είναι αποτέλεσμα της ημιαποικιακής καταπίεσης της Βενεζουέλας από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, η οποία χρονολογείται από την κρίση της Βενεζουέλας του 1902-1903.

Σε εκείνη την κρίση, ένας στόλος γερμανικών, βρετανικών και ιταλικών πολεμικών πλοίων βομβάρδισε τα λιμάνια της Βενεζουέλας λόγω ανεξόφλητων χρεών. Ο πρόεδρος Θίοντορ Ρούσβελτ παρενέβη, όχι για να υπερασπιστεί την κυριαρχία της Βενεζουέλας, αλλά για να δηλώσει ότι αν κάποιο έθνος της Λατινικής Αμερικής έπρεπε να «πειθαρχήσει», οι Ηνωμένες Πολιτείες θα το φρόντιζαν. Η σύγκρουση αυτή οδήγησε στην «Προσθήκη Ρούσβελτ» στο Δόγμα Μονρόε, η οποία παραχώρησε στην Ουάσιγκτον το αποκλειστικό δικαίωμα να ασκεί «διεθνή αστυνομική εξουσία» στο Δυτικό Ημισφαίριο.

Η Ουάσιγκτον εφάρμοσε αμέσως αυτό το δόγμα στη Βενεζουέλα, οργανώνοντας το 1908 την επιχείρηση αλλαγής καθεστώτος που ανέβασε στην εξουσία τον δικτάτορα Χουάν Βισέντε Γκόμεζ, ο οποίος κυβέρνησε μέχρι το 1935 με βασανιστήρια, καταδίκους με αλυσίδες και μαζικές εκτελέσεις, ενώ παράλληλα έκανε τεράστιες πετρελαϊκές παραχωρήσεις στη Standard Oil των Ροκφέλερ και σε άλλες αμερικανικές εταιρείες, μετατρέποντας τη Βενεζουέλα στον μεγαλύτερο εξαγωγέα πετρελαίου στον κόσμο.

Στη συνέχεια, η Ουάσιγκτον υποστήριξε μια ακόμη βίαιη δικτατορία υπό τον Μάρκος Πέρεζ Χιμένεζ, του οποίου η μυστική αστυνομία επέβαλε ένα καθεστώς τρόμου μέσω δολοφονιών, εξαφανίσεων και στρατοπέδων συγκέντρωσης. Για τις υπηρεσίες που προσέφερε στην καταστολή των μαζών, ο Πρόεδρος Αϊζενχάουερ απένειμε στον Πέρεζ Χιμένεζ το παράσημο της Λεγεώνας της Τιμής.