Γιατί δεν πρέπει να αποκαλούμε «τρομοκράτες» τους Ισραηλινούς εποίκους

της Ινές Αμπντέλ Ραζέκ | Mondoweiss

Στις 9 Αυγούστου, δεκάδες Ισραηλινοί έποικοι περικύκλωσαν τρία παλαιστινιακά σπίτια στην Κούσρα, νότια της Ναμπλούς. Εμπόδισαν τους κατοίκους να φύγουν με ασφάλεια, διέκοψαν την παροχή νερού και ηλεκτρικού ρεύματος, προκάλεσαν ζημιές στους αγωγούς ύδρευσης και εμπόδισαν τρόφιμα και άλλα είδη πρώτης ανάγκης να φτάσουν στις οικογένειες που βρίσκονταν μέσα. Λίγες ημέρες αργότερα, ο πρέσβης των ΗΠΑ στο Ισραήλ, Μάικ Χάκαμπι – εδώ και χρόνια υποστηρικτής του ισραηλινού αποικιακού εγχειρήματος – αποκάλεσε τους υπεύθυνους «Ισραηλινούς τρομοκράτες», υιοθετώντας έναν όρο που χρησιμοποιείται ολοένα και περισσότερο από τα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τον ΟΗΕ και διπλωματικούς κύκλους.

Για τους Παλαιστινίους, που έχουν υποστεί περισσότερο από έναν αιώνα συστημικής εποικιστικής-αποικιακής βίας, αυτή η αλλαγή στη ρητορική μπορεί εύλογα να φαίνεται ως ένα βήμα προς τη λογοδοσία. Ωστόσο, η υιοθέτηση του πλαισίου της «τρομοκρατίας» θα έβλαπτε τελικά τον αγώνα και τον λαό μας.

Η εποικιστική-αποικιακή βία είναι, ασφαλώς, πραγματική και τρομακτική. Όμως η «τρομοκρατία» αποτελεί λανθασμένο πλαίσιο για την κατανόηση και την αντιμετώπισή της, επειδή σχεδιάστηκε για να εξυπηρετεί ιμπεριαλιστικούς σκοπούς και να παρουσιάζει τη βία των εποίκων ως παρέκκλιση. Έτσι, ο χαρακτηρισμός «ισραηλινή τρομοκρατία» συχνά παρουσιάζει παραπλανητικά τη βία των εποίκων ως φαινόμενο που περιορίζεται στην ισραηλινή άκρα δεξιά, παρότι αποτελεί προϊόν μιας ευρείας ισραηλινής συναίνεσης και συστημικό χαρακτηριστικό του αποικιακού καθεστώτος του Ισραήλ.

Η προέλευση του χαρακτηρισμού «τρομοκρατία»

Το πλαίσιο της τρομοκρατίας δεν προέκυψε από θετικές ή χειραφετητικές αξίες, αλλά χρησιμοποιήθηκε αποκλειστικά ως όπλο εναντίον καταπιεσμένων και περιθωριοποιημένων λαών, στην υπηρεσία ιμπεριαλιστικών επιδιώξεων. Ενώ τη δεκαετία του 1960 η ρητορική περί τρομοκρατίας χρησιμοποιήθηκε από δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εναντίον αντιαποικιακών αγώνων – στην Αλγερία, τη Νότια Αφρική και το Βιετνάμ, για να αναφέρουμε μόνο μερικά παραδείγματα – μετά την 11η Σεπτεμβρίου η παγκόσμια αφήγηση περί «τρομοκρατίας» στράφηκε σε έναν νέο «παγκόσμιο εχθρό»: τον ισλαμικό φονταμενταλισμό.

Χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει στρατιωτικές κατοχές και θηριωδίες σε ολόκληρο τον κόσμο υπό τη σημαία του «Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας». Ακόμη πιο επικίνδυνα, αξιοποιήθηκε για τη δημιουργία ενός νομικού οπλοστασίου που περιστέλλει τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των ανθρώπων, υπονομεύοντας το κράτος δικαίου και την κυριαρχία των λαών υπό τον μανδύα της νομιμότητας.

Εάν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, έως και 34,6 εκατομμύρια τόνοι άγριων ψαριών θα αλιεύονται για να τροφοδοτούν τα εκτρεφόμενα ψάρια κάθε χρόνο έως το 2040 | ΑΝΤΩΝΗΣ ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ/EUROKINISSI

Περισσότερες ιχθυοκαλλιέργειες με «άδειες θάλασσες»: Πώς ανοίγει ο δρόμος για αλιεία εκατομμυρίων τόνων άγριων ψαριών

Ο FAO εξαφάνισε τις διασφαλίσεις από τις Οδηγίες έπειτα από workshop με τη βιομηχανία, ανοίγοντας τον δρόμο για αλιεία 41 εκατ. τόνων άγριων ψαριών ετησίως

 

 Τάσος Σαραντής

Μια νέα έκθεση αποκαλύπτει ότι ο στόχος που έθεσε ο Οργανισμός Τροφίμων και Γεωργίας (FAO) του ΟΗΕ για την επέκταση των ιχθυοκαλλιεργειών ανά τον κόσμο κατά 75% έως το 2040 υπάρχει κίνδυνος να αποσύρει δεκάδες εκατομμύρια τόνους θρεπτικών άγριων ψαριών από τις θάλασσες για να μετατραπούν σε βιομηχανικές ιχθυοτροφές κάθε χρόνο.

Η έκθεση του μη κερδοσκοπικού οργανισμού Changing Markets Foundation αποκαλύπτει ότι οι βασικές διασφαλίσεις που αποσκοπούσαν στην αποτροπή αυτού του αποτελέσματος εξαφανίστηκαν από τις κατευθυντήριες γραμμές του FAΟ.

Θεωρητικά τα σχέδια αποτελούν μέρος της ατζέντας του FAO «Blue Transformation» για την κάλυψη της αυξανόμενης παγκόσμιας ζήτησης για θαλασσινά, τη βελτίωση της επισιτιστικής ασφάλειας και την εξάλειψη της παγκόσμιας πείνας έως το 2030.

Ο σολομός τρώει… γαύρο

Οι μηχανές της ερήμου: Τεχνητή νοημοσύνη, κλιματική κατάρρευση και αυταρχισμός - Του Χρήστου Φραντζή (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Οι μηχανές της ερήμου: Τεχνητή νοημοσύνη, κλιματική κατάρρευση και αυταρχισμός

Η έρημος απλώνεται, οι μηχανές «διψούν» και η νεοφιλελεύθερη ολιγαρχική εξουσία βρίσκει στην καταστροφή τον μηχανισμό αναπαραγωγής της

Χάρης Φραντζής 

 Οι πλημμύρες που έπληξαν το Νεπάλ στα τέλη Αυγούστου αποτελούν την πιο χαρακτηριστική μορφή της κλιματικής κατάρρευσης. Το μέγεθος της καταστροφής έχει πλέον ξεπεράσει κάθε κοινωνικό διαχωρισμό. Δεν πρόκειται για τραγωδία που περιορίζεται στους φτωχότερους –παρότι πάντα είναι οι πιο ευάλωτοι– αλλά για μια συνθήκη που απειλεί σχεδόν τους πάντες, ανεξαρτήτως εισοδήματος ή γεωγραφικής θέσης. Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που τεχνο-ολιγάρχες όπως ο Ίλον Μασκ έχουν στρέψει το βλέμμα τους στο διάστημα, επενδύοντας αμύθητα ποσά σε σχέδια αποικισμού άλλων πλανητών –όχι για να σώσουν την ανθρωπότητα όπως έχουμε περιγράψει παλαιότερα, αλλά για να εξασφαλίσουν διέξοδο διαφυγής για τους εαυτούς τους όταν η Γη καταστεί αβίωτη.

Αυτή η τραγωδία δεν είναι άσχετη, επίσης, με την τεχνολογική εξουσία, έναν κλάδο όπου η εξόρυξη πόρων, η ενεργειακή κατανάλωση και η υλική λεηλασία για χάρη της λειτουργίας της τεχνητής νοημοσύνης επιταχύνουν την ίδια την κλιματική αποσταθεροποίηση.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, ότι ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, Φόλκερ Τουρκ, προειδοποίησε τη Δευτέρα, 7/9/2026, ότι η προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη και η συγκέντρωση της εξουσίας σε μια χούφτα εταιρειών εγκυμονούν υπαρξιακούς κινδύνους που απαιτούν αδιάσειστες εγγυήσεις ασφαλείας προτού να είναι αργά. Δεν μιλούσε για ένα αόριστο μέλλον, αλλά αναφερόταν σε ένα παρόν όπου οι υποδομές της τεχνητής νοημοσύνης καταβροχθίζουν ιλιγγιώδεις ποσότητες νερού, ενέργειας και σπάνιων γαιών, επιταχύνοντας την κλιματική αποσταθεροποίηση που ευαγγελίζονται ότι θα θεραπεύσουν.

SpaceX founder Elon Musk speaks during the 67th International Astronautical Congress in Guadalajara, Mexico, Tuesday, Sept. 27, 2016. In a receptive audience full of space buffs, Musk said he envisions 1,000 passenger ships flying en masse to Mars, “Battlestar Galactica” style. He calls it the Mars Colonial fleet, and he says it could become reality within a century. Musk’s goal is to establish a full-fledged city on Mars and thereby make humans a multi-planetary species. (AP Photo/Refugio Ruiz, File)

Το φαντασιακό της κυριαρχίας

Η τεχνολογική εξουσία, όμως, δεν εξαντλείται στον οικονομικό έλεγχο. Είναι ζήτημα του τρόπου με τον οποίο μια κοινωνία νοηματοδοτεί τον κόσμο και τη θέση της μέσα σε αυτόν. Αυτό που θεσμίζεται σήμερα από τους τεχνο-ολιγάρχες είναι ένα φαντασιακό απεριόριστης ανάπτυξης, διαρκούς βελτιστοποίησης και αλόγιστης κυριαρχίας επί της φύσης. Πρόκειται για την εντατικοποίηση της ίδιας της καπιταλιστικής λογικής, που τώρα αποκτά τεχνικά μέσα πρωτοφανούς επέκτασης.

Αυτό που διακρίνει τη σημερινή εξουσία από παλαιότερες μορφές πειθάρχησης είναι ότι δεν επιβάλλεται απλώς εξωτερικά στα υποκείμενα. Λειτουργεί μέσω της διαφάνειας, της συνεχούς έκθεσης και της μετατροπής κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας σε δεδομένο, όπως υποστηρίζει ο Μπιουνγκ-Τσουλ Χαν. Οι άνθρωποι δεν εξαναγκάζονται απλώς να υπακούσουν, παρακινούνται να εκτεθούν, να μετρηθούν, να βελτιστοποιηθούν. Η αλγοριθμική λογική δεν μένει στις μηχανές, αλλά διαμορφώνει υποκείμενα που αυτο-επιτηρούνται, εσωτερικεύοντας την απαίτηση για διαρκή απόδοση. Ο εργαζόμενος που μετατρέπεται σε «σημείο» δεδομένων δεν πειθαρχείται απλώς, μαθαίνει να επιθυμεί τη δική του μετατροπή σε αριθμό. Αντίστοιχα, ο πληγείς από τις πλημμύρες που λογίζεται ως στατιστική απώλεια δεν χάνει μόνο το σπίτι του, χάνει την ίδια του την υπόσταση ως ανθρώπου με όνομα και ιστορία.

Αυτή η λογική είναι που συνδέει την υλική λεηλασία με την πολιτική εξουσία. Το φαντασιακό της απεριόριστης ανάπτυξης δικαιολογεί και νομιμοποιεί την υλική λεηλασία· η φύση ως πόρος προς εκμετάλλευση είναι η θεμελιώδης προϋπόθεση αυτού του φαντασιακού. Οι ίδιες δυνάμεις που ελέγχουν την τεχνολογική υποδομή είναι αυτές που επωφελούνται από την καταστροφή που η υποδομή αυτή επιταχύνει.

Ο φασισμός των εσχάτων ημερών

Η πραγματικότητα δεν κρύβεται – κανένα παιδί στο περιθώριο - Ανακοίνωση του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας σχετικά με τα νέα σχολικά βιβλία του Δημοτικού

Η πραγματικότητα δεν κρύβεται – κανένα παιδί στο περιθώριο

• Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

Τι συμβαίνει τις τελευταίες ημέρες;

 

Στα νέα σχολικά βιβλία του Δημοτικού περιλαμβάνεται εικονογραφικό και όχι μόνο υλικό που αποτυπώνει την πραγματικότητα της σύγχρονης κοινωνίας: οικογένειες με διαφορετικές συνθέσεις — μονογονεϊκές, οικογένειες με αναπηρία, πολυμελείς, αλλά και οικογένειες με δύο μαμάδες ή δύο μπαμπάδες.

 

[Αν και ο εκδοτικός οίκος του βιβλίου της β δημοτικού σε μια αναδίπλωσή (;;) του, διέψευσε κάτι τέτοιο].

 

Αυτή η απλή, παιδαγωγική αποτύπωση της ζωής προκάλεσε άμεσα την αντίδραση ακροδεξιών και σκοταδιστικών κύκλων. Με κραυγές για «προπαγάνδα» και «αλλοίωση των ηθών», επιχειρούν για άλλη μια φορά να μετατρέψουν την εκπαίδευση σε πεδίο ιδεολογικής τρομοκρατίας.

 

Οι υστερικές αντιδράσεις και ο τεχνητός πανικός που σπέρνουν και που υποτίθεται ότι στρέφονται ενάντια στην περίφημη woke ατζέντα, επί της ουσίας στρέφονται ευθέως ενάντια σε παιδιά.

 

Φαίνεται ότι για κάποιους το να μεγαλώνει ένα παιδί από μια ομόφυλη οικογένεια είναι πιο φρικιαστικό από το να μεγαλώνει σε μια ετερόφυλη σαν αυτή της Κυψέλης.

 

Ας πούμε,όμως, αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο: Κανένα παιδί δεν πρόκειται να αλλάξει ταυτότητα ή σεξουαλικό προσανατολισμό επειδή είδε μια εικόνα σε ένα βιβλίο Δημοτικού. Αυτά είναι κατασκευασμένα σκιάχτρα για όσους εμπορεύονται τον φόβο και τη μισαλλόδοξη άγνοια.

 

Το σχολείο δεν είναι γυάλα, ούτε ιδιοκτησία κανενός αυτόκλητου θεματοφύλακα των «ηθών». Είναι ο χώρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα ήθελαν να τον επιβάλουν οι θιασώτες της οπισθοδρόμησης.

 

Η τακτική τους, βέβαια, είναι παλιά και δοκιμασμένη:

Πριν από λίγες δεκαετίες, στο στόχαστρο της ίδιας νοοτροπίας βρίσκονταν τα παιδιά των χωρισμένων γονιών, που καλούνταν να αντιμετωπίσουν τους ψιθύρους και το κοινωνικό στίγμα.

 

Στο περιθώριο πετάγονταν τα παιδιά που μεγάλωναν με τον παππού, τη γιαγιά ή έναν μόνο γονέα, επειδή «δεν χωρούσαν» στο μοναδικό καλούπι που ενέκρινε η συντηρητική υποκρισία.

 

Σήμερα, οι ίδιες φωνές αναζητούν νέα θύματα. Απαιτούν ένα σχολείο που θα προσποιείται ότι οι διαφορετικές οικογενειακές δομές απλώς… δεν υπάρχουν. Απαιτούν δηλαδή από το εκπαιδευτικό σύστημα να λειτουργεί ως μηχανισμός επιβολής «αορατότητας».

 

Η απόκρυψη της πραγματικότητας, όμως, το μόνο που πετυχαίνει είναι να διδάσκει στο παιδί τον εκφοβισμό, τον χλευασμό και τον αποκλεισμό του συμμαθητή του.

 

Όταν ένα βιβλίο χωράει όλες τις οικογένειες, κάνει το εντελώς προφανές, που είναι ότι αναγνωρίζει την ύπαρξη των ίδιων των μαθητών του, δίνοντας σε κάθε παιδί το δικαίωμα να νιώσει ότι ανήκει, ότι δεν είναι κατώτερο, ότι δεν είναι «λάθος».

 

Ως γονείς και εκπαιδευτικοί που συμμετέχουμε στο Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας, ξεκαθαρίζουμε: Δεν θα επιτρέψουμε στις σκοταδιστικές κορώνες να μετατρέψουν τις σχολικές αίθουσες σε πεδίο ρατσιστικών πειραμάτων. Υπερασπιζόμαστε ένα σχολείο ανοιχτό, δημοκρατικό και συμπεριληπτικό.

 

Όλα τα παιδιά έχουν δικαίωμα να βλέπουν τη ζωή τους στα βιβλία τους. Και κανένας έμπορος του μίσους δεν θα τους το στερήσει.

 

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

5/9/2026

 

ΠΗΓΗ 

Αἰδώς Ἀργεῖοι! Για τη δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά - Ανάλυση του Πέτρου Πέτκα

Αἰδώς Ἀργεῖοι! Για τη δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά

Quis custodies custodiet? Ποιος φυλάσσει τους φύλακες;

 

Ι) Τις βραδυνές ώρες του Σαββάτου 11 Ιουλίου 2026 ξεψύχησε, στο νοσοκομείο όπου νοσηλευόταν, ο εικοσάχρονος Θοδωρής Ζαβραδινός-Καραμπαμπάς μια και ενωρίτερα δέχτηκε είκοσι έναν πυροβολισμούς από διενεργούντες αστυνομικό έλεγχο αστυνομικούς, επειδή δεν σταμάτησε στο σήμα στάσης τους, επιχειρώντας να αποφύγει τον νόμιμο αστυνομικό έλεγχο. Η δολοφονία ανθρώπων από πυρά αστυνομικών δεν είναι σπάνιο φαινόμενο για τα δεδομένα της ελληνικής έννομης τάξης, τον τελευταίο δε καιρό αποκτά και πρωτοφανέρωτη συχνότητα. Με το φαινόμενο είχαμε ασχοληθεί και παλαιότερα προβαίνοντας σε νομικές, κατά βάσιν, αναλύσεις προς απόκρουση των αισχρών αιτιάσεων των αστυνομικών δολοφόνων και των ιδεολογικά και πολιτικά εντεταλμένων υπερασπιστών τους¹. Λόγω της συγκλονιστικής σπουδαιότητας της τελευταίας προαναφερθείσας δολοφονίας άοπλου νεαρού ανθρώπου από αστυνομικούς στο Άργος, ας μας επιτραπεί μία επιτροχάδην σύνοψη μερικών σκέψεών μας που αναφέρονται και ερμηνεύουν τις οικείες, επί του προκειμένου, νομικές μας διατάξεις.

Η Ελλάδα δεν ήταν (τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα!) ένας πολιτικοκοινωνικός χώρος οι αστυνομικοί του οποίου, αμιλλώμενοι αντάξια τους συναδέλφους τους της Αλαμπάμα, θεωρούν ότι τους παρέχεται πλήρης δυνατότητα «απεριόριστης αυτοέκφρασης» σε σχέση με την καταπολέμηση αξιόποινων πράξεων. Από στενή νομική άποψη εξακολουθεί και σήμερα, έν τινι μέτρω, βέβαια, να μην είναι τέτοιος χώρος. Τώρα, το αν η υφιστάμενη ακόμη(;) νομική πραγματικότητα, δεν εξυπηρετεί τις «ανάγκες» της πολιτικής και κοινωνικής συγκυρίας, όπως τις προσδιορίζει η κυρίαρχη ταξική βούληση και επιχειρεί να τις υλοποιήσει το υπηρετικό-πολιτικό προσωπικό της, ας επιχειρήσει το τελευταίο να την «προσαρμόσει» νομοθετικά στις υπόρρητες και οπισθόβουλες προσδοκίες του. Σε κάθε περίπτωση, οφείλει να την σέβεται πριν την αντικαταστήσει. Αυτό επιτάσσουν οι στοιχειώδεις κανόνες της «νομιμότητας» υπέρ της οποίας αόκνως κόπτονται οι κυβερνητικοί και τηλεοπτικοί υπάλληλοι.

Μέχρι το 2003 ίσχυε ο Νόμος 29/1943 (ναι, ναι της δωσίλογης κυβέρνησης της αλλοεθνούς φασιστικής Κατοχής) που ρύθμιζε το ζήτημα της χρήσης όπλων «από δημόσια δύναμη». Με τις κατά καιρούς εισαγγελικές γνωμοδοτήσεις ο πιο πάνω Κατοχικός Νόμος ερμηνεύτηκε και προσαρμόστηκε σύμφωνα με τα μεταπολιτευτικά δεδομένα μας. Έτσι, κρίθηκε πως οι προϋποθέσεις της οπλοχρησίας εκ μέρους της «δημόσιας δύναμης» έπρεπε να συναχθούν με βάση τις διατάξεις του Ποινικού Κώδικα περί άμυνας (άρθρο 22), περί κατάστασης ανάγκης που αποκλείει το άδικο (άρθρο 25), περί προσταγής (άρθρο 26) και περί ενάσκησης δικαιώματος ή εκπλήρωσης καθήκοντος που επιβάλλεται απ’ τον Νόμο (άρθρο 20). Ως βασικές προϋποθέσεις της νόμιμης οπλοχρησίας εκ μέρους «της δημόσιας δύναμης» καθορίστηκαν οι ακόλουθες αρχές: α) της αναγκαιότητας, β) της αναλογικότητας και γ) της επιείκειας. Επομένως, οποιαδήποτε υπαίτια υπέρβαση αυτών των αρχών καθίσταται αυτομάτως α ξ ι ό π ο ι ν η². Τέσσερα χρόνια αργότερα από την προαναφερθείσα Γνωμοδότηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου το 1992, δηλαδή το 1996, κρίθηκε πως οι διατάξεις του πιο πάνω Κατοχικού Νόμου και πιο συγκεκριμένα οι διατάξεις του άρθρου 1, εδάφια ε’ και στ’ τούτου, που επιτρέπουν στους αστυνομικούς την χρήση όπλων για εκφοβισμό, τραυματισμό ή θανάτωση κρατουμένων που δ ρ α π ε τ ε ύ ο υ ν ή αποπειρώνται να α π ο δ ρ ά σ ο υ ν, αντιβαίνουν στα άρθρα 5 παράγραφος 2 και 7 παράγραφος 2 του Συντάγματος, ιδίως μετά την κατάργηση της θανατικής ποινής και γι’ αυτό, ΔΕΝ εφαρμόζονται³. Στις 24-7-2003 τέθηκε σε ισχύ ο Νόμος 3169/2003 με βάση τον οποίο καταργήθηκε ο προαναφερθείς Κατοχικός Νόμος και ρυθμίστηκε, εκ νέου, η οπλοφορία και η οπλοχρησία εκ μέρους των αστυνομικών. Κατ’ άρθρο 3 του Νόμου αυτού ο αστυνομικός επιτρέπεται να κάνει χρήση πυροβόλου όπλου, εφόσον, αυτό απαιτείται για την εκπλήρωση του καθήκοντός του, ΜΟΝΟΝ όταν συντρέχουν οι ακόλουθες, συνοπτικά, προϋποθέσεις: α) έχουν εξαντληθεί όλα τα ηπιότερα του πυροβολισμού μέσα, β) έχει δηλώσει την ιδιότητά του και έχει απευθύνει σαφή και κατανοητή προειδοποίηση για την επικείμενη χρήση πυροβόλου όπλου και γ) η χρήση πυροβόλου όπλου δεν συνιστά υπερβολικό μέτρο σε σχέση με το είδος της επαπειλούμενης βλάβης και την επικινδυνότητα της απειλής (ο γνωστός κανόνας του Δικαίου: Δεν πυροβολούμε τα σπουργίτια με κανόνια). Με την παράγραφο 6 του αυτού άρθρου 3, «πυροβολισμός εξουδετέρωσης» (και τέτοιος είναι εκείνος που αποσκοπεί στο να πληγεί άνθρωπος και πιθανολογείται ακόμη και ο θάνατός του) επιτρέπεται ΜΟΝΟΝ σε δύο περιοριστικώς απαριθμούμενες περιπτώσεις: α) για την απόκρουση επίθεσης ενωμένης με επικείμενο κίνδυνο θανάτου ή βαρειάς σωματικής βλάβης ανθρώπου και β) για την διάσωση ομήρων, για τους οποίους απειλείται κίνδυνος θανάτου ή βαρειάς σωματικής βλάβης. Σε κάθε άλλη περίπτωση απαγορεύεται πυροβολισμός με στόχευση ανθρώπου. Κάτι πιο εκεί: με την παράγραφο 7 του αυτού άρθρου 3 περίπτωση δ’, απαγορεύεται ΡΗΤΑ ο πυροβολισμός εξουδετέρωσης εναντίον προσώπου που τρέπεται σε φυγή όταν καλείται να υποστεί νόμιμο έλεγχο! Ο αστυνομικός που θα παραβιάσει τις προεκτεθείσες απαγορευτικές διατάξεις διαπράττει ιδιαίτερο έγκλημα επ’ απειλή αυτοτελούς ποινικής κύρωσης, δηλαδή φυλάκισης από έξι (6) μήνες έως πέντε (5) χρόνια, σύμφωνα με το άρθρο 6 παράγραφος 5 του ίδιου Νόμου 3169/2003.

Τον Ιούλιο του 2025 μια μεγάλη αντιπολεμική διαδήλωση κατά του Ισραήλ υποδέχτηκε το «Crown Iris» στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων (ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ / EUROKINISSI)

Σύρος: Πρωτοφανής απόπειρα δίωξης δημοσιογράφου – Για την περσινή διαδήλωση κατά της άφιξης του Crown Iris

Για περσινή διαδήλωση κατά της άφιξης του «Crown Iris» με τους Ισραηλινούς επιβάτες, δεκατέσσερις πολίτες -ανάμεσά τους η Ιωάννα Δρόσου- κλήθηκαν σε ανωμοτί καταθέσεις με τον αντιρατσιστικό νόμο

 

 Δανάη Κισκήρα - Μπαρτσώκα

Δεκατέσσερις πολίτες έχουν κληθεί από το Λιμεναρχείο Σύρου, κατόπιν εισαγγελικής εντολής, να δώσουν ανωμοτί εξηγήσεις για ενδεχόμενη τέλεση των αδικημάτων της παρακώλυσης συγκοινωνιών και της δημόσιας υποκίνησης βίας ή μίσους, μετά από αντιπολεμική διαδήλωση κατά του Ισραήλ τον Ιούλιο του 2025.

Η κινητοποίηση είχε πραγματοποιηθεί με αφορμή την άφιξη του κρουαζιερόπλοιου «Crown Iris», στο οποίο επέβαιναν Ισραηλινοί τουρίστες (ανάμεσά τους και στρατιώτες του IDF). Συλλογικότητες της Σύρου είχαν οργανώσει αντιπολεμική συγκέντρωση, καταγγέλλοντας τη γενοκτονία στη Γάζα και διαδηλώνοντας υπέρ του παλαιστινιακού λαού.

Αξίζει να σημειωθεί πως, παρά την έντονη παρουσία ανδρών της ΕΛ.ΑΣ., η κινητοποίηση ολοκληρώθηκε ομαλά χωρίς συλλήψεις ή προσαγωγές, με την ποινική διαδικασία να κινείται αργότερα, καλώντας τους 14 πολίτες να δώσουν εξηγήσεις. Η δε Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου καταγγέλλει ότι η δικογραφία δεν περιλαμβάνει συγκεκριμένα στοιχεία που να συνδέουν τους 14 πολίτες με αξιόποινες πράξεις πέρα από την παρουσία τους στη συγκέντρωση.

Κατηγορία για παραπληροφόρηση

Ωστόσο, δεν ήταν μόνο η συμμετοχή σε μια αντιπολεμική κινητοποίηση που μπήκε στο μικροσκόπιο των Αρχών, καθώς η ποινική διερεύνηση της υπόθεσης φαίνεται να αγγίζει και την ίδια τη δημοσιογραφική κάλυψή της, με έναν πρωτοφανή και επικίνδυνο για την ελευθερία του Τύπου τρόπο, καθώς ανάμεσα στους 14 βρίσκεται και η Ιωάννα Δρόσου, επαγγελματίας δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Εποχή», η παρουσία της οποίας στη δικογραφία αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς μέσω εκείνης τίθεται προς διερεύνηση και η δημοσιογραφική κάλυψη της πορείας.

Σύμφωνα με καταθέσεις λιμενικών που περιλαμβάνονται στη δικογραφία, της αποδίδεται ότι «παραπληροφόρησε» το κοινό κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής παρουσίας της και ότι υποκίνησε τη συνέχιση παραβάσεων. Γίνεται επίσης αναφορά στη δημοσιογραφική της ιδιότητα σε σχέση με τις πράξεις που διερευνώνται, ωστόσο από τη δικογραφία δεν προκύπτει τίποτα που να στοιχειοθετεί δημόσια υποκίνηση σε βία ή μίσος, ούτε μαρτυρική κατάθεση που να την κατονομάζει για τέτοια συμπεριφορά.

Στις έγγραφες εξηγήσεις της, η δημοσιογράφος αρνείται στο σύνολό τους τις κατηγορίες και υποστηρίζει ότι η συμμετοχή της στην κινητοποίηση της 22ας Ιουλίου στη Σύρο ήταν απολύτως ειρηνική και νόμιμη. Οπως αναφέρει, βρέθηκε στη συγκέντρωση με διπλή ιδιότητα, τόσο ως κάτοικος και πολίτης που συμμετείχε σε εκδήλωση αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό όσο και ως επαγγελματίας δημοσιογράφος, καλύπτοντας το γεγονός για την «Εποχή» και άλλα μέσα ενημέρωσης.

«Νεαροί Πρεσβευτές» προπαγανδίζουν το Ισραήλ σε ελληνικά σχολεία, ενώ, με τις ευλογίες Άδ. Γεωργιάδη, η Ελλάδα «χαρίζει»(;) και το ΕΣΥ στην υπηρεσία του Ισραήλ [ΕΙΚΟΝΕΣ]

«Νεαροί Πρεσβευτές» προπαγανδίζουν το Ισραήλ σε ελληνικά σχολεία

Του Ηλία Σκυλλάκου

Ήταν μια συνηθισμένη Τρίτη του Μαΐου, όταν ένα πούλμαν σταμάτησε έξω από την Ιωνίδειο Σχολή Πειραιά. Από μέσα κατέβηκαν 36 έφηβοι, Ισραηλινοί, δεκαέξι και δεκαεπτά ετών, γελώντας, μιλώντας μεταξύ τους και κρατώντας στα χέρια τους τα κινητά. Η εικόνα δεν διέφερε από εκείνη μιας συνηθισμένης σχολικής εκδρομής, με μαθητές που βρίσκονται για πρώτη φορά σε ένα σχολείο στο εξωτερικό και που ετοιμάζονται να γνωρίσουν τους συνομηλίκους τους.

Την επόμενη ημέρα θα επισκέπτονταν το Ράλλειο Γυμνάσιο και Λύκειο. Οι συναντήσεις της 6ης και 7ης Μαΐου 2025 παρουσιάστηκαν από τη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Πειραιά ως δράση «Αλληλεπίδρασης Πολιτισμών», στην οποία μαθητές Γενικών, Επαγγελματικών και Ιδιωτικών Λυκείων του Πειραιά συναντήθηκαν με τους Ισραηλινούς συνομηλίκους τους για να ανταλλάξουν απόψεις και εμπειρίες.

Οι Ισραηλινοί έφηβοι, όμως, δεν είχαν έρθει στην Ελλάδα για μια συνηθισμένη σχολική επίσκεψη. Συμμετείχαν στους Young Ambassadors, στους «Νεαρούς Πρεσβευτές», ένα πρόγραμμα του Ισραήλ και του ICYL (Israeli Center for Young Leaders), που εδώ και χρόνια προετοιμάζει νέους σιωνιστές ως προπαγανδιστές για διεθνείς αποστολές και για την παρουσίαση του Ισραήλ σε σχολεία του εξωτερικού.

Η πολιτική κατεύθυνση αυτής της εκπαίδευσης καταγράφεται ήδη σε αναλυτική παρουσίαση του Young Ambassadors Project το 2013. Το Israeli Jewish Congress είχε κεντρικό ρόλο στην ανάπτυξη και υλοποίηση του Young Ambassadors Project, σε συνεργασία με την Academy for Multidisciplinary Excellence.

Πριν δούμε, όμως, αναλυτικά τι ακριβώς διδάσκονται οι μαθητές, αξίζει μια μικρή αναφορά στους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω από αυτή την πρωτοβουλία. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το ποιοι βρίσκονταν ανάμεσα στους ιδρυτές του Israeli Jewish Congress, που υλοποιούν το πρόγραμμα των Young Ambassadors Project.

Ένας από αυτούς ήταν και ο Danny Yatom,  ο οποίος διετέλεσε επικεφαλής της Mossad από το 1996 έως το 1998. Η θητεία του στην ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών, σημαδεύτηκε από την αποτυχημένη επιχείρηση δολοφονίας του ηγετικού στελέχους της Χαμάς Khaled Mashal, τον Σεπτέμβριο του 1997 στο Αμμάν της Ιορδανίας. Πράκτορες της Mossad, που είχαν εισέλθει στη χώρα με πλαστά καναδικά διαβατήρια, επιχείρησαν να τον δηλητηριάσουν, όμως δύο από αυτούς συνελήφθησαν με την υπόθεση να προκαλεί σοβαρή διπλωματική κρίση στις σχέσεις Ισραήλ και Ιορδανίας. Ισραηλινή κυβερνητική έρευνα απέδωσε στον Yatom ευθύνη για την αποτυχία της επιχείρησης δολοφονίας και τον Φεβρουάριο του 1998 παραιτήθηκε από την ηγεσία της Mossad.

Israeli Jewish Congress (IJC), Έκθεση Δραστηριοτήτων 2013–2014, Νοέμβριος 2014.

Ο οργανισμός είχε όμως από την αρχή και υψηλού επιπέδου πολιτική στήριξη. Στο ιδρυτικό φόρουμ του Israeli Jewish Congress τον Σεπτέμβριο του 2012, ο Νετανιάχου συνεχάρη δημόσια τους ιδρυτές και τα μέλη του IJC, χαρακτηρίζοντας κρίσιμη τη σύνδεση μεταξύ Ισραηλινών και εβραϊκής Διασποράς και ευχαριστώντας τους για τη δουλειά τους για την ενίσχυση του «ενός και μοναδικού εβραϊκού κράτους».

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο ίδιο το πρόγραμμα των «Νέων Πρεσβευτών», γιατί εκεί βρίσκεται και η ουσία της υπόθεσης. Στο τι ακριβώς διδάσκονται ακόμη και σήμερα οι μαθητές, πώς προετοιμάζονταν πριν από τις αποστολές τους στο εξωτερικό και ποιον ρόλο καλούνταν τελικά να αναλάβουν ως «Νεαροί Πρεσβευτές» του Ισραήλ.

Ανάμεσα στα αντικείμενα που διδάσκονταν οι μαθητές αναφέρονταν ρητά «ο σιωνισμός, η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή, η δημοκρατία, η εβραϊκή κληρονομιά και η παρουσίαση του Ισραήλ ως σύγχρονου και καινοτόμου κράτους». Παράλληλα εκπαιδεύονται στην ηγεσία, στην επικοινωνία και την επιχειρηματολογία, στη δημιουργική σκέψη και στην «τέχνη της διπλωματίας», όπως καταγράφεται στην αναλυτική παρουσίαση του προγράμματος.

Επιστολή στον πρωθυπουργό: Σταματήστε την κοροϊδία σε βάρος των συνταξιούχων

(ΒΑΣΙΛΗΣ ΒΕΡΒΕΡΙΔΗΣ / ΜΟΤΙΟΝ ΤΕΑΜ)

 

Σταματήστε την κοροϊδία σε βάρος των συνταξιούχων

Επιστολή στον πρωθυπουργό.

Χρήστος Παναγιωτόπουλος*

Καμία κοινωνική τάξη στην Ελλάδα, κατά την περίοδο των τριών Μνημονίων και της υγειονομικής κρίσης, δεν υπέστη μεγαλύτερες απώλειες από τους συνταξιούχους. Οι απώλειες για τους απόμαχους της εργασίας, σύμφωνα με σχετικούς υπολογισμούς, ξεπέρασαν τα 130 δισ. ευρώ.

Και σήμερα, που ισχυρίζεστε ότι η χώρα έχει βγει από τα Μνημόνια, έπειτα από επτά χρόνια διακυβέρνησής σας, οι συνταξιούχοι εξακολουθούν να υφίστανται περικοπές δισεκατομμυρίων ευρώ, καθώς παραμένουν σε ισχύ μνημονιακές ρυθμίσεις που δεν καταργήσατε.

Σύμφωνα με τον κρατικό προϋπολογισμό, το 2026 οι συνταξιούχοι θα επιβαρυνθούν με περίπου 3,5 δισ. ευρώ επιπλέον: περίπου 1 δισ. ευρώ μέσω της Εισφοράς Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) και περίπου 2,5 δισ. ευρώ μέσω της εισφοράς 6% υπέρ υγείας.

Με τις εξαγγελίες σας από το βήμα της ΔΕΘ, φαίνεται ότι είστε αποφασισμένος να συνεχίσετε την ίδια αντεργατική και ταξικά άδικη οικονομική πολιτική.

Επιλέξατε να μην αλλάξετε ουσιαστικά την πολιτική σας απέναντι στους απόμαχους της εργασίας και να μην προχωρήσετε σε μέτρα που θα μπορούσαν να αποκαταστήσουν σημαντικό μέρος των απωλειών τους.

Δεν καταργήσατε τον νόμο Τσίπρα–Κατρούγκαλου 4387/2016, ούτε τον νόμο Μητσοτάκη–Βρούτση 4670/2020, ο οποίος, παρά τις επιμέρους αλλαγές, αποτελεί συνέχεια βασικών μνημονιακών ρυθμίσεων.

Δεν επαναφέρατε τη 13η και 14η σύνταξη — τα Δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, καθώς και το Επίδομα Αδείας — τόσο στις κύριες όσο και στις επικουρικές συντάξεις.

Και ενώ από 1/1/2027 καταργείται η προσωπική διαφορά, αρνείστε να αποδώσετε στους συνταξιούχους που είχαν προσωπική διαφορά τις αυξήσεις στις κύριες και επικουρικές συντάξεις που στερήθηκαν κατά τα έτη 2023–2026.

Αρνείστε ακόμη να καταβάλετε τα αναδρομικά του 11μήνου σε όλους ανεξαιρέτως τους συνταξιούχους.

Δεν επαναφέρετε το ΕΚΑΣ για τους χαμηλοσυνταξιούχους.

Δεν καταργείτε την Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ).

Δεν καταργείτε την εισφορά 6% υπέρ υγείας που επιβαρύνει τους συνταξιούχους.

Γνωρίζετε, επίσης, ότι με την ισχύουσα νομοθεσία η ετήσια αύξηση των συντάξεων από το 2023 προκύπτει από τον μέσο όρο του πληθωρισμού και της μεταβολής του ΑΕΠ, διά δύο.

Το αποτέλεσμα είναι οι συνταξιούχοι να οδηγούνται σε διαρκή απώλεια αγοραστικής δύναμης, καθώς δεν υπάρχει ρήτρα αυτόματης τιμαριθμικής αναπροσαρμογής (ΑΤΑ) των συντάξεων, με βάση τον πραγματικό πληθωρισμό.

Με την πρόσφατη ρύθμιση της κυβέρνησης για τις συντάξεις χηρείας, αποκαταστήσατε μόνο εν μέρει την αδικία που δημιούργησε ο νόμος Τσίπρα–Κατρούγκαλου.

Η αποκατάσταση αφορά την κύρια σύνταξη μετά τον Μάιο του 2016 και όχι τις επικουρικές.

Δεν καλύπτονται όλες οι παλιές κατηγορίες δικαιούχων, όπως οι δικαιούχοι πριν από τον νόμο Κατρούγκαλου και οι δικαιούχοι του πρώην ΟΓΑ.

Και, κυρίως, δεν προβλέπονται αναδρομικά για τα ποσά που είχαν παρακρατηθεί.

Κύριε Πρωθυπουργέ,

Από το βήμα της ΔΕΘ ανακοινώσατε ότι τον Νοέμβριο του 2026 θα δοθεί ετήσιο επίδομα 400 ευρώ, αντί για 300 ευρώ.

Ένα ποσό που αντιστοιχεί σε μόλις 1,095 ευρώ την ημέρα.

Αλήθεια, ποιες ανάγκες ενός συνταξιούχου μπορεί να καλύψει ένα τέτοιο ποσό;

Έξοδος από το μαγαζάκι του μουσείου - Του Άρη Χατζηστεφάνου

Έξοδος από το μαγαζάκι του μουσείου

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Έχει περάσει μιάμιση δεκαετία από την ημέρα που ο Banksy παρουσίασε το περίφημο έργο του Exit Through the Gift Shop. Γραμμένη με σπρέι πάνω σε έναν ανώνυμο πίνακα του 19ου αιώνα, μια απλή φράση έγινε συνώνυμο της εμπορευματοποίησης της τέχνης, αλλά και των τεχνικών που χρησιμοποιούν μουσεία σε όλο τον κόσμο για να κατευθύνουν τους επισκέπτες τους στο πιο προσοδοφόρο έκθεμά τους: το μαγαζάκι δίπλα στην έξοδο. Ακόμη και αυτή η προφανής ανάγνωση όμως παρουσιάζει κενά.

Κατ’ αρχάς ο Banksy δημιούργησε (ή κατέστρεψε;) το έργο όχι σαν μια ακόμη γκερίλα επίθεση, αλλά στο πλαίσιο της έκθεσης Banksy vs. Bristol Museum, που πραγματοποιήθηκε με τη σύμφωνη γνώμη του μουσείου και του δημοτικού συμβουλίου του Μπρίστολ και προσέφερε στην τοπική οικονομία 10 εκατομμύρια στερλίνες.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι η διεύθυνση του μουσείου είχε μέχρι την τελευταία στιγμή έλεγχο της εικόνας που ήθελε να προβάλει για το ίδρυμα. Και εδώ βρίσκεται η ουσία της σύγχρονης προσέγγισης και για τα καταστήματα με τα σουβενίρ: Το μαγαζάκι αποτελεί, ή τουλάχιστον θα έπρεπε να αποτελεί, τη συνέχεια του μουσείου.

Στην εξαιρετική έρευνά τους όμως με τίτλο «Χαρίζουν σε ιδιώτες τα σημεία πώλησης στα μουσεία» («Εφ.Συν.», 30/8/2026), η Βασιλική Τζεβελέκου και η Ναταλί Χατζηαντωνίου εξηγούσαν ότι οι αποφάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη θα έχουν τρομακτικό αντίκτυπο, όχι μόνο στην κερδοφορία των υποχρηματοδοτούμενων μουσείων και μνημείων, αλλά και στην εικόνα που αυτά προβάλλουν σε εκατομμύρια επισκέπτες.

Ο άγνωστος Χ του μουσείου

Αν και τα καταστήματα των μουσείων έχουν αναδειχθεί σε κομβικό σημείο κάθε επίσκεψης σε αυτά, οι σχετικές μελέτες είναι αναλογικά ελάχιστες σε παγκόσμιο επίπεδο – ίσως γιατί οι περισσότεροι ερευνητές αρνούνται ακόμη να χωνέψουν τις στατιστικές, που αποδεικνύουν ότι σε πολλές περιπτώσεις οι επισκέπτες περνάνε περισσότερο χρόνο στο μαγαζάκι παρά στα εκθέματα.

“Βόμβα” από την ισραηλινή εφημερίδα "Haaretz": Ο Νετανιάχου ήξερε για επίθεση της Χαμάς πριν από την 7η Οκτωβρίου 2023

Associated Press

“Βόμβα” Haaretz: Ο Νετανιάχου ήξερε για επίθεση της Χαμάς πριν από την 7η Οκτωβρίου

Ο Νετανιάχου φέρεται να είχε λάβει σαφή προειδοποίηση πριν από την 7η Οκτωβρίου αλλά δεν ενημέρωσε τους επικεφαλής ασφαλείας, αποκαλύπτει νέο βιβλίο με τίτλο “Απαχθέντες: 843 ημέρες εγκατάλειψης”.

Περίπου δέκα ημέρες πριν από την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ στις 7 Οκτωβρίου 2023, ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου φέρεται να είχε λάβει προσωπική και σαφή προειδοποίηση από τον πρόεδρο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Μοχάμεντ μπιν Ζαγέντ, ότι ο ηγέτης της Χαμάς, Γιαχία Σινουάρ, σχεδίαζε μια μεγάλη επιθετική ενέργεια κατά του Ισραήλ.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Haaretz, ο Νετανιάχου δεν ενημέρωσε στη συνέχεια την ηγεσία των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας και δεν προχώρησε σε κάποια συγκεκριμένη ενέργεια βάσει της πληροφορίας. Το γραφείο του Ισραηλινού πρωθυπουργού απορρίπτει κατηγορηματικά την εκδοχή αυτή, χαρακτηρίζοντάς την «απόλυτο ψέμα».

Η αποκάλυψη βασίζεται στο νέο βιβλίο των δημοσιογράφων Σλόμι Έλνταρ και Ρουθ Γιουβάλ, Kidnapped: 843 Days of Abandonment («Απαχθέντες: 843 ημέρες εγκατάλειψης»), το οποίο στηρίζεται σε συνεντεύξεις με δεκάδες πηγές, μεταξύ των οποίων ανώτατοι αξιωματούχοι στο Ισραήλ και στο εξωτερικό.

Associated Press

Η προειδοποίηση από τον Σινουάρ

Η αλυσίδα των προειδοποιήσεων φέρεται να ξεκίνησε από τον ίδιο τον Γιαχία Σινουάρ.

«Η ιστορία ξεκινά νωρίτερα», δήλωσε την Τρίτη ο Έλνταρ.

Κανιβαλίζοντας μέχρι και τη μνήμη του Γεντί Κουλέ (ΕΙΚΟΝΕΣ)

(shutterstock)

Κανιβαλίζοντας τη μνήμη του Γεντί Κουλέ

Από τα τέλη του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, ιδιαίτερα σκληρών συνθηκών. Στη διάρκεια του 20ού αιώνα έγινε διαβόητο για την κράτηση πολιτικών κρατουμένων, ιδιαίτερα κομμουνιστών αντιστασιακών

 Ναταλί Χατζηαντωνίου

Το Γεντί Κουλέ (Επταπύργιο), ιστορικό φρούριο και μετέπειτα φυλακή στην Ανω Πόλη της Θεσσαλονίκης, χτίστηκε στα βυζαντινά χρόνια και πήρε τη σημερινή του μορφή κυρίως κατά την οθωμανική περίοδο, τον 15ο αιώνα. Από τα τέλη του 19ου αιώνα χρησιμοποιήθηκε ως φυλακή, ιδιαίτερα σκληρών συνθηκών.

Στη διάρκεια του 20ού αιώνα έγινε διαβόητο για την κράτηση πολιτικών κρατουμένων, ιδιαίτερα κομμουνιστών αντιστασιακών. H φυλακή έκλεισε το 1989, όταν ο χώρος αποδόθηκε ως μνημείο στο υπουργείο Πολιτισμού, που πέτυχε την ένταξή του, τέλη δεκαετίας του ’80, στα Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO.

Ως «μνημείο-φυλακή, κολαστήριο, που συνδέθηκε με τη δικτατορία του Μεταξά, τη γερμανική κατοχή, τον Εμφύλιο και τη χούντα των συνταγματαρχών», το είχε περιγράψει σε επιστημονική ημερίδα το 2025 και η αναπληρώτρια προϊσταμένη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης Ελισάβετ Τσιγαρίδα, επιβεβαιώνοντας ότι το υπουργείο Πολιτισμού «αντιμετωπίζει με σεβασμό τις διαφορετικές πτυχές της μακράς ιστορίας του, σε μια προσπάθεια να αναδείξει τη διπλή ταυτότητα του Επταπυργίου, ως βυζαντινό μνημείο και ως φυλακή». Το Γεντί Κουλέ ήρθε τελικά στο παρόν μας ως προστατευόμενο μνημείο στο οποίο γίνονταν περιστασιακά πολιτιστικές εκδηλώσεις κύρους, αλλά και ως σημείο αναφοράς του λαϊκού πολιτισμού, αφού χάρη σε μια σειρά από σπουδαία τραγούδια, με γνωστότερο ίσως το «Νύχτωσε χωρίς φεγγάρι» του Καλδάρα, τα βάσανά του πέρασαν και ως άυλο «μνημείο» σε νεότερες γενιές. Κι αυτά τα σπουδαία τραγούδια ανθολογεί στο αφιέρωμά του στις επόμενες σελίδες ο Σπύρος Κουζινόπουλος.

Ολα ωραία, λοιπόν; Οχι. Διότι πρόσφατα ο Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ) του ΥΠΠΟ ενέταξε το Επταπύργιο στη λίστα των 21 εμβληματικών μνημείων της Ελλάδας που έναντι χρηματικού ποσού «μετατρέπονται στο σκηνικό της δικής σας γαστρονομικής εμπειρίας» όπως διαφημίζει στην ιστοσελίδα του. Μάλλον ανατριχιαστικό στον ιστορικό χώρο όπου γίνονταν βασανιστήρια και εκτελέσεις, αλλά προφανώς τα σχέδια του ΟΔΑΠ ποντάρουν στην κοντή ή και στην καθόλου μνήμη.

Φυσικό ήταν να αντιδράσουν ζητώντας άμεσα την εξαίρεση του χώρου φορείς όπως ο Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967–1974 και βουλευτές της αριστερής αντιπολίτευσης. Πλην όμως, η πρόεδρος του Δ.Σ. του ΟΔΑΠ, Νικολέττα Βαλάκου, στάθηκε ακλόνητη, υποστηρίζοντας μάλιστα πως εκδηλώσεις όπως τα γεύματα «θα προσφέρουν παρηγοριά και μια άλλη διάσταση (…), ως αντίστιξη ακριβώς στην κατάχρηση εξουσίας των κρατούντων σε εποχές εμπόλεμες και διαταραχής του δημοκρατικού πολιτεύματος»! Σε αυτό μπορεί κάποιος να αντιτάξει απλώς τους στίχους που ανθολογεί ο Κουζινόπουλος. Θα μπορούσε μάλιστα να αντιτάξει ακόμα και στίχους γραμμένους το ’76, όχι για το Επταπύργιο αλλά για την Ελευσίνα, απ’ τον μέγιστο Γκάτσο: «Εκεί που σμίγανε τα χέρια τους οι μύστες, ευλαβικά πριν μπουν στο θυσιαστήριο/τώρα πετάνε αποτσίγαρα οι τουρίστες (…)».

*** 

Screenshot

Είκοσι τραγούδια για το Γεντί Κουλέ

Μπορεί το Επταπύργιο να βρίσκεται πλέον, παρά τις σφοδρές αντιδράσεις, στη λίστα του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων με τα μνημεία που διατίθενται «για γαστρονομικές εκδηλώσεις», αλλά παραμένει ένας τόπος μαρτυρίου και εκτελέσεων εκατοντάδων φυλακισμένων (και πολλών κομμουνιστών) μέσα στα χρόνια κι αυτή την ιερή μνήμη διαφυλάσσουν ανάμεσα σε άλλα οι στίχοι και οι μουσικές μας

 Σπύρος Κουζινόπουλος

Δεν είναι τυχαίο ότι κάπου είκοσι τραγούδια γράφτηκαν για το Επταπύργιο όσο λειτουργούσαν εκεί οι μεσαιωνικές φυλακές και τραγουδήθηκαν από κορυφαίους Ελληνες ερμηνευτές, καθώς το κάτεργο του Γεντί Κουλέ υπήρξε η χειρότερη φυλακή από συστάσεως του ελληνικού κράτους. Και στον έναν αιώνα λειτουργίας του ως σωφρονιστικού καταστήματος έμεινε στην Ιστορία ως μία από τις πιο διαβόητες φυλακές της Ελλάδας.

Θα ελέγχει το Ισραήλ την αεράμυνα της Ελλάδας;

Απεικόνιση του θόλου αεράμυνας, «Ασπίδα του Αχιλλέα», από το υπουργείο Αμυνας

Θα ελέγχει το Ισραήλ την αεράμυνα της Ελλάδας;

Ενα εξαιρετικά περίεργο και επικίνδυνο – για την εθνική Αμυνα – γαϊτανάκι, που ουδείς μπορεί να διακρίνει που τελειώνει η αλήθεια και αρχίζουν τα ψέματα, στήθηκε μεταξύ Αθήνας και Τελ Αβίβ, με αφορμή το σύστημα αεράμυνας που αγοράζει η Ελλάδα, έναντι αρχικά ύψους 3,035 δισεκατομμυρίων ευρώ, από το Ισραήλ. Κάτι που έχει δημιουργήσει σοβαρά ερωτηματικά, αλλά και εντονότατες ανησυχίες ως προς το εάν τα «κλειδιά» της ελληνικής αεράμυνας θα βρίσκονται σε ελληνικά ή ισραηλινά χέρια. Εάν, δηλαδή, ο αντιαεροπορικός – αντι-drone «θόλος» με την βαρύγδουπη ονομασία, «Ασπίδα του Αχιλλέα», θα ελέγχεται από τις ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις προς όφελος της εθνικής Αμυνας ή το λογισμικό του θα είναι υπό τον έλεγχο του Ισραήλ. ‘Η, εν πάση περιπτώσει, το Ισραήλ θα έχει ταυτόχρονη, on line εικόνα και έλεγχο με τις ελληνικές ΕΔ.

Ολα ξεκίνησαν από τη συνέντευξη που έδωσε στην εφημερίδα, «Καθημερινή της Κυριακής», στον δημοσιογράφο, Θανάση Κατσικίδη, ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας Μοσέ Πατέλ. Πρόκειται για ένα πρόσωπο, το οποίο μετείχε στις διεργασίες για τη Διακρατική Συμφωνία του υπουργείου Άμυνας με την ισραηλινή πλευρά που υπογράφτηκε πρόσφατα στο Τελ Αβίβ.

Πρωτοφανές αλαλούμ με την κυβέρνηση θεατή

Σε σχετική επισήμανση ότι «η Αθήνα έχει τονίσει τη σημασία της διατήρησης του ελέγχου επί της αρχιτεκτονικής του λογισμικού που χρησιμοποιείται για τη λειτουργία και την ανάπτυξη του δικτύου» και στη συνέχεια, σε ερώτηση αν «θα έχει η Ελλάδα πρόσβαση στον «πηγαίο κώδικα» (source code) που σχετίζεται με τις δυνατότητες διοίκησης και ελέγχου (command and control – C2)», ο Μ. Πατέλ ήταν κάθετα αρνητικός. «Οχι. Επειδή ο «πηγαίος κώδικας» δεν περιλαμβανόταν στην άδεια χρήσης της συμφωνίας. Ωστόσο, είμαστε εκεί για να παρέχουμε υποστήριξη και συντήρηση, καθώς και κάθε είδους βοήθεια και ό,τι άλλο χρειαστεί στο μέλλον».

Κοντολογίς, ο εκπρόσωπος του Ισραήλ με γνώση των ελληνο-ισραηλινών διαπραγματεύσεων, ουσιαστικά άδειασε ότι η ελληνική πλευρά, ισχυριζόμενος ότι συναίνεσε να μην της δοθεί ο κωδικός. Μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην έντυπη «Καθημερινή», προκλήθηκε θύελλα αντιδράσεων. Εκτοτε, άρχισε ένα αλαλούμ στην εφημερίδα, η οποία στο μεταξύ είχε αναρτήσει τη συνέντευξη στην ηλεκτρονική ιστοσελίδα της. Αίφνης το σημείο της συνέντευξης για τον «πηγαίο κώδικα» (source code) διεγράφη.

Αργότερα, ξανανέβηκε αυτό το σημείο, με την εξής αναφορά εκ μέρους της εφημερίδας: «Σημειώνεται ότι μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης στην Καθημερινή της Κυριακής, το κείμενο ανανεώθηκε online με βάση νεότερη ενημέρωση από το ισραηλινό Υπουργείο Αμυνας για τον «πηγαίο κώδικα». Η ενημέρωση υπογράμμιζε ότι οι Ισραηλινές Eνοπλες Δυνάμεις (IDF) θα προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις. Η συνεργασία θα επεκταθεί και στις ελληνικές εταιρείες που θα συμμετάσχουν στη συμπαραγωγή των οπλικών συστημάτων».

Ο διευθυντής του Οργανισμού Αντιπυραυλικής Αμυνας του ισραηλινού υπουργείου Αμυνας, Μοσέ Πατέλ, κατά την πρόσφατη υπογραφή της συμφωνίας για την «Ασπίδα του Αχιλλέα», στο Τελ Αβίβ (δεύτερος από αριστερά)

Σε ρόλο μαριονέτας

Που σταματάει η αλήθεια που ξεκινούν τα ψέματα; Τελικά, τι ισχύει; Θα δοθεί ο κώδικας στις ελληνικές ΕΔ ή όχι; Παρά τον θόρυβο που προκλήθηκε, δεν ήταν το ελληνικό υπουργείο Αμυνας που όφειλε άμεσα να πληροφορήσει την ελληνική κοινή γνώμη, αλλά το ισραηλινό, του οποίου όμως άλλα λέει το ένα στέλεχος και άλλα «διοχετεύονται» στη συνέχεια ως «διορθωτικές δηλώσεις».

Η Αθήνα, συμπεριφερόμενη ως «κομπάρσος» του Τελ Αβίβ, άφησε την πρωτοβουλία των κινήσεων στο ισραηλινό υπουργείο Αμυνας για ένα θέμα που άπτεται της εθνικής ασφάλειας της χώρας μας. Οχι του Ισραήλ. Ουδέποτε στο παρελθόν έχει συμβεί κάτι τέτοιο σε θέματα Αμυνας.

Συνιδιοκτήτης της ελληνικής αεράμυνας το Ισραήλ;

Από τη δεύτερη, «διορθωτική» απάντηση του ισραηλινού 

υπουργείου – την οποία άμα θέλουμε πιστεύουμε 

– προκύπτουν επίσης μείζονα ερωτηματικά. Τι σημαίνει 

ότι «οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) θα 

προχωρήσουν στη μεταφορά τεχνογνωσίας, καθώς και 

στην από κοινού χρήση λογισμικού και τεχνολογίας με 

τις ελληνικές Eνοπλες Δυνάμεις»; Από που κι’ ως που οι 

ισραηλινές ΕΔ θα έχουν το δικαίωμα σε «από κοινού 

χρήση λογισμικού και τεχνολογίας» με τις ελληνικές ΕΔ;

Συνιδιοκτήτες στην αεράμυνα της χώρας έχρισε η Αθήνα 

το Ισραήλ; Κοντολογίς, μας λένε ότι την εικόνα που θα 

έχουν οι Ελληνες χειριστές του συστήματος και των 

ραντάρ στο Αιγαίο, στην Ανατολική Μεσόγειο και αλλού, 

θα την έχει ζωντανά, on line, το Ισραήλ; Και εάν αύριο 

το Ισραήλ τα ξαναφτιάξει με την Τουρκία, τι θα συμβεί;

Σύρος / «Ερμούπολη 200 χρόνια Μουσικής»: Επιστημονική Ημερίδα το Σάββατο 12/9 - Έκθεση τεκμηρίων από τα αρχεία και τις συλλογές του Τμήματος ΓΑΚ Σύρου, από 14 έως 25/9

 

 

 

Με ιδιαίτερη χαρά σας προσκαλούμε στις παρακάτω εκδηλώσεις.

Επιστημονική Ημερίδα «Ερμούπολη 200 χρόνια Μουσικής»

 

Το Κέντρο Ερευνών και Τεκμηρίωσης του Ωδείου Αθηνών και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους συνδιοργανώνουν ημερίδα για την μουσική ζωή της Ερμούπολης με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την ονοματοδοσία της. 

 

Στην Ημερίδα θα προβληθούν σημαντικές όψεις της μουσικής ζωής της πόλης κατά τον 19ο αιώνα, αλλά και προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν στις μουσικές δραστηριότητες εντός και εκτός του Θεάτρου Απόλλων.

 

 Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2026

 Ώρα έναρξης ημερίδας 10.00

Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σύρου Ερμούπολης, Αίθουσα Γιάννης Ρίτσος

 

Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Σύρου Ερμούπολης Αίθουσα Γιάννης Ρίτσος

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2026

10.00-20.00

 

 

Ερμούπολη 200 χρόνια Μουσικής

 

Επιστημονική Ημερίδα 

Η μουσική κατείχε κεντρική θέση στην ιστορία της Ερμούπολης από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας της. Το 1840 η Ερμούπολη θα γινόταν η πρώτη πόλη μετά την ελληνική πρωτεύουσα που θα υποδεχόταν την όπερα. Η ραγδαία οικονομική ανάπτυξη του νησιού αλλά και η αγάπη του κοινού για τη μουσική θα οδηγήσει στην οικοδόμηση ενός μόνιμου θεάτρου που να φιλοξενεί μελοδραματικές παραγωγές. Από το 1864 το Θέατρο Απόλλων θα πρωταγωνιστήσει στη μουσική ζωή της πόλης. Παράλληλα θα καλλιεργηθεί η μουσική παιδεία, η εγχώρια μουσική δημιουργία, η μουσική κριτική.

Τα Αρχεία αποτελούν τους σημαντικότερους φορείς ιστορικής μνήμης και συχνά κρύβουν άγνωστους θησαυρούς που αναμένουν την έρευνα για να αναδειχθούν. Το Κέντρο Ερευνών και Τεκμηρίωσης του Ωδείου Αθηνών και τα Γενικά Αρχεία του Κράτους συνδιοργανώνουν ημερίδα για την μουσική ζωή της Ερμούπολης με αφορμή τη συμπλήρωση 200 χρόνων από την ονοματοδοσία της. Στην Ημερίδα θα προβληθούν σημαντικές όψεις της μουσικής ζωής της πόλης κατά τον 19ο αιώνα, αλλά και προσωπικότητες που πρωταγωνίστησαν στις μουσικές δραστηριότητες εντός και εκτός του Θεάτρου Απόλλων.

 

Πρόγραμμα Ημερίδας

 

Χαιρετισμοί 10.00-10.30  

Αμαλία Παππά, Γενική Διευθύντρια ΓΑΚ

Ειρήνη Τόλιου, Αν. Προϊσταμένη Τμήματος ΓΑΚ Σύρου

Στέλλα Κουρμπανά, Διευθύντρια ΚΕΤΩΑ

Πρώτη Συνεδρία «Τα μουσικά αρχεία ως πηγή ιστορικής γνώσης» 10.30-12.00

 

Συντονισμός: Αμαλία Παππά