Τραγωδία στην Ηλιούπολη: Τι κάνουμε στα παιδιά μας ρε φίλε… - Του Γιάννη Γερονικολού*

Ηλιούπολη – Τι κάνουμε στα παιδιά μας ρε φίλε…

Του Γιάννη Γερονικολού *

Τι κάνουμε στα παιδιά μας ρε φίλε…

17 χρονών κουκλιά και να λένε

“Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω”

17 χρονών που όλη η ζωή είναι απλωμένη μπροστά τους, που θα έπρεπε να είναι έτοιμα να κατακτήσουν τα πάντα, αντ αυτού να σκέφτονται την αποτυχία στις πανελλήνιες και -αν είναι δυνατόν(!)- ότι «θα καταλήξω σε μία δουλειά που δεν θα μου δίνει λεφτά»!.

Τα γαμημένα τα λεφτά!

Κάναμε τα 17χρονα να σκέφτονται το μισθό!

Κάναμε τα 17χρονα να μην έχουν όνειρα.

Κάναμε τα 17χρονα να μη βλέπουν παρά μόνο γκρίζο.

Τους πήραμε τον καμβά. Τους αφαιρέσαμε τα χρώματα.

Κάναμε τα παιδιά μας μίζερους 60ρηδες.

Για ένα πράγμα μόνο είμασταν βέβαιοι πριν από 40 χρόνια στην ηλικία αυτών των παιδιών: Ότι όλα θα πάνε καλύτερα.

Ήταν σίγουρο. Ήταν αδιαπραγμάτευτο. Ήταν μπροστά μας και μας καλούσε.

Πώς διάολο να απολογηθούμε τώρα εμείς που τους αφήνουμε έναν κόσμο σαφώς χειρότερο από αυτόν που βρήκαμε;

Τα 17χρονα γεννήθηκαν πάνω στην κρίση.

Μεγάλωσαν πάνω στην κρίση.

Πάνω που τέλειωναν το δημοτικό τα χώσαμε δυο χρόνια μέσα στο σπίτι να βλέπουν μια οθόνη αντί τους συμμαθητές και τη σχολική κοινότητα. Να τρέμουν μη φέρουν στο σπίτι την αρρώστια. Να πλένονται με αντισηπτικά. Να χαιρετούν με μπουνιά αντί αγκαλιά. Να απαγορεύεται να φιλήσουν και να φιληθούν. Να τους κυνηγάνε τα περιπολικά απ τις πλατείες.

Τα μπολιάσαμε με την γκρίζα στάχτη των δικών μας καμένων ονείρων και τα πουσάρουμε σαν άλογα κούρσας με φροντιστήρια απ΄τη Δευτέρα δημοτικού, γλώσσες από το νηπιαγωγείο και «δραστηριότητες» που να κοσμούν το βιογραφικό, όχι για να κατακτήσουν τη ζωή, αλλά για να γυαλίσουν σε έναν random μαλάκα HR κάποτε, για έναν γαμημένο μισθό.

Ένα μισθό που δεν θα μπορεί ούτε ένα δώμα να τους διασφαλίσει ώστε να φύγουν απ το παιδικό τους δωμάτιο.

17 χρονών παιδιά. Γερασμένα ήδη από τον ιό μιας σάπιας κοινωνίας, μιας σάπιας χώρας, ενός σάπιου συστήματος που δημιουργεί ζόμπι και εχθρεύεται τους πολίτες.

17 χρονών παιδιά και όταν παίρνουν τα καδρόνια να μας κυνηγήσουν τα λέμε κωλόπαιδα, αλήτες, μπαχαλάκηδες.

17 χρονών παιδιά κι όταν ουρλιάζουν, όταν χτυπούν τις σειρήνες για να μας ξυπνήσουν, όταν οι λυγμοί τους κομπιάζουν τις δικές μας ανάσες, όταν πια είναι αργά και πηδάνε από τον 6ο μιας πολυκατοικίας… και τότε θα τα λέμε άρρωστα, καταθλιπτικά, ανώριμα, ψυχασθενή, καλομαθημένα. Ανάγωγα ίσως που δεν σκεφτήκανε αυτούς που αφήνουν πίσω.

Συγνώμη αγάπες μου. Συγνώμη κοριτσάκια μου. Συγνώμη κουκλιά μου. Πραγματικά συγνώμη.

Από τα βάθη της καρδιάς μου συγνώμη.

Αποτύχαμε.

Απέτυχα εγώ ο ίδιος σα γονιός, σαν πατέρας, σαν πολίτης, σαν δημοσιογράφος, σαν πολιτικό ον να βάλω ένα γαμημένο λιθαράκι για να κάνω τον κόσμο μας καλύτερο.

Ναι, εγώ φταίω.

Και εσύ.

Μην κρύβεσαι πια.

Μας έδειξαν δύο 17χρονα…

* Ο Γιάννης Γερονικολός είναι δημοσιογράφος

Πηγή: Social media μέσω neostrategy.gr

Για την Παγκόσμια ημέρα νοσηλευτών και νοσηλευτριών - Του Στέλιου Μερμίγκη*

12 Μαΐου: Παγκόσμια ημέρα νοσηλευτών και νοσηλευτριών, του Στέλιου Μερμίγκη*

Στα χρόνια της πανδημίας, ακόμη και ο πιο αδιάφορος πολίτης κατάλαβε ποια επαγγέλματα κρατούν όρθια την κοινωνία. Ποιοι είναι εκείνοι που, όταν όλα καταρρέουν, βρίσκονται στην πρώτη γραμμή για να κρατήσουν ζωντανή την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ανάμεσά τους, οι νοσηλευτές και οι νοσηλεύτριες.

Οι άνθρωποι που η Πολιτεία χειροκρότησε στα μπαλκόνια, αλλά φρόντισε να κρατήσει καθηλωμένους στους πιο χαμηλούς μισθούς της Ευρώπης. Οι εργαζόμενοι που καθημερινά έρχονται αντιμέτωποι με τον πόνο, το αίμα, τις ανθρώπινες εκκρίσεις, την εξάντληση και τον θάνατο, χωρίς ουσιαστική αναγνώριση του ανθυγιεινού και επικίνδυνου χαρακτήρα της εργασίας τους.

Άνθρωποι που εργάζονται νύχτες, Κυριακές και αργίες, που συχνά στερούνται ακόμη και το στοιχειώδες δικαίωμα της 12ωρης ανάπαυσης μεταξύ βαρδιών. Που τους οφείλονται αμέτρητα ρεπό και δεδουλευμένα. Που δεν μπορούν να λάβουν την κανονική τους άδεια γιατί «δεν βγαίνουν οι βάρδιες». Που καλούνται να φτάσουν ως τα 67 τους χρόνια σε ένα επάγγελμα που εξαντλεί σωματικά και ψυχικά, για να λάβουν στο τέλος μια σύνταξη που δύσκολα εξασφαλίζει αξιοπρεπή διαβίωση.

Αυτή είναι η πραγματικότητα για τη μεγάλη πλειοψηφία των νοσηλευτών και των νοσηλευτριών στη χώρα μας.

Την ίδια στιγμή, σε μια κοινωνία που επιβραβεύει τη δημόσια εικόνα αντί για την κοινωνική προσφορά, πρόσωπα της showbiz αμείβονται με ποσά που ένας νοσηλευτής δεν θα δει ούτε σε χρόνια εργασίας. Επιτήδειοι και «ημέτεροι» απολαμβάνουν κρατική προστασία, επιδοτήσεις και προνόμια, ενώ οι πραγματικά χρήσιμοι εργαζόμενοι καλούνται να επιβιώσουν με ψίχουλα.

Αυτή είναι η ηθική χρεοκοπία ενός κοινωνικού και πολιτικού συστήματος που αντιμετωπίζει τη δημόσια υγεία ως κόστος και τους ανθρώπους της ως αναλώσιμους.

Το ερώτημα, όμως, δεν αφορά μόνο τις κυβερνήσεις. Αφορά και τους ίδιους τους έντιμους νοσηλευτές και τις νοσηλεύτριες.

Μέχρι πότε θα ανέχονται την κοροϊδία; Μέχρι πότε θα συμβιβάζονται με την υποτίμηση της εργασίας και της αξιοπρέπειάς τους; Μέχρι πότε θα επιτρέπουν σε πολιτικούς απατεώνες και στους πρόθυμους υποστηρικτές τους να αποφασίζουν ότι η δική τους ζωή αξίζει λιγότερο από τα συμφέροντα των λίγων;

Γιατί τίποτα δεν χαρίζεται. Ό,τι κατακτήθηκε στην ιστορία των εργαζομένων κερδήθηκε με αγώνες, διεκδίκηση και συλλογική δράση.

Αν θέλουμε να ανατρέψουμε τις παράλογες αξίες ενός κόσμου που ανταμείβει  από την μια την ευτέλεια και την προβολή και από την άλλη τιμωρεί την κοινωνική προσφορά, αν θέλουμε να αποκαταστήσουμε την έννοια της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας, τότε ο δρόμος είναι ένας: οργάνωση, ενότητα και αγώνας.

Γιατί χωρίς τους νοσηλευτές δεν υπάρχει δημόσια υγεία. Και χωρίς δημόσια υγεία δεν υπάρχει κοινωνία με ανθρώπινο πρόσωπο.

ΠΗΓΗ 

* Ο Στέλιος Μερμίγκης είναι ενεργό μέλος του υγειονομικού κινήματος και αρθρογράφος, με δημόσια παρουσία που εστιάζει στα δικαιώματα των νοσηλευτών, τη δημόσια υγεία και την πολιτική επικαιρότητα. 

Πολιτιστικός Σύλλογος Κάμπου Ικαρίας: Γιατί μπήκε η σημαία της Παλαιστίνης στην πλατεία μας

Πολιτιστικός Σύλλογος Κάμπου Ικαρίας

 

Για όσους θέλουν μία μόνο φράση για το γιατί μπήκε η σημαία της Παλαιστίνης στην πλατεία μας, είναι η εξής:

«Η σημαία της Παλαιστίνης μπήκε γιατί δεν θεωρούμε φυσιολογικό να σκοτώνονται άμαχοι και παιδιά ενώ ο υπόλοιπος κόσμος συνεχίζει σαν να μη συμβαίνει τίποτα.»

Για όσους έχουν διάθεση να διαβάσουν μια πιο ολοκληρωμένη ανάλυση της σκέψης μας, ακολουθούν οι απαντήσεις μας στις πιο συχνές ερωτήσεις που δεχόμαστε αυτές τις μέρες, κυρίως από επικριτές αυτής της κίνησής μας.

Επειδή πιστεύουμε ότι όταν κάνεις μια δημόσια πράξη πρέπει και να μπορείς να την εξηγήσεις δημόσια, παρακάτω απαντάμε ξεκάθαρα στα βασικά ερωτήματα που μας τέθηκαν.

Ακολουθούν οι (σ.σ. δέκα) απαντήσεις μας.

1. Γιατί ανεβάσατε τη σημαία της Παλαιστίνης;

Γιατί βλέπουμε έναν λαό να βιώνει μια τεράστια ανθρωπιστική καταστροφή στη Γάζα και δεν θέλουμε να κάνουμε πως δεν συμβαίνει τίποτα.
Η σημαία μπήκε ως πράξη αλληλεγγύης προς αμάχους, παιδιά και ανθρώπους που ζουν μέσα σε πόλεμο, βομβαρδισμούς, πείνα και ξεριζωμό.
Δεν είναι σημαία μίσους απέναντι σε λαούς ή θρησκείες.
Είναι ένα ανθρώπινο και πολιτικό μήνυμα απέναντι στη βία, στους εποικισμούς, στη συλλογική τιμωρία και στην καταστροφή ανθρώπινων ζωών.

2. Γιατί δεν βάλατε και την ελληνική σημαία;

Η ελληνική σημαία υπάρχει ήδη παντού γύρω μας: σε δημόσια κτίρια, σχολεία, υπηρεσίες, γιορτές και πλατείες. Δεν είναι μια σημαία που απουσιάζει ή χρειάζεται ορατότητα.
Η παλαιστινιακή σημαία μπήκε συμβολικά για να φωτίσει μια πραγματικότητα που εξελίσσεται σήμερα μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου.
Το να δείχνεις αλληλεγγύη σε έναν λαό που υποφέρει δεν σε κάνει λιγότερο Έλληνα, σε κάνει περισσότερο άνθρωπο.

3. Γιατί να έχουμε κόντρα με Ισραηλινούς επισκέπτες και να δημιουργούμε πρόβλημα στην οικονομία του νησιού;

Δεν έχουμε πρόβλημα με ανθρώπους επειδή είναι Εβραίοι ή επειδή γεννήθηκαν στο Ισραήλ.
Το πρόβλημα ξεκινά όταν κάποιος στηρίζει, δικαιολογεί ή θεωρεί φυσιολογικές πρακτικές που εμείς θεωρούμε εγκληματικές απέναντι στους Παλαιστινίους.
Δεν πιστεύουμε ότι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και η ηθική στάση μπορούν να μπαίνουν κάτω από οικονομικά συμφέροντα ή τουριστική “κανονικότητα”.

Θεωρούμε βαθιά προκλητικό να συνεχίζεται η εικόνα της χαλάρωσης, των διακοπών και της αδιαφορίας από όσους στηρίζουν ή δικαιολογούν αυτές τις πολιτικές ενώ στη Γάζα πεθαίνουν χιλιάδες άμαχοι και καταστρέφεται μια ολόκληρη κοινωνία.
Η κριτική μας αφορά πολιτικές, ιδεολογίες και τη δημόσια στήριξη αυτών των πρακτικών — όχι ανθρώπους λόγω θρησκείας ή καταγωγής.
Άλλο ο Ιουδαϊσμός ως θρησκεία και άλλο ο σιωνισμός ως πολιτική ιδεολογία.

4. Ναι, αλλά για την Ουκρανία δεν βάλατε σημαία.

Η αλληλεγγύη δεν είναι διαγωνισμός πόνου. Το ότι σηκώνεις μία σημαία δεν σημαίνει ότι αδιαφορείς για όλους τους άλλους λαούς που υποφέρουν.

Όμως πολλές φορές, όταν ακούγεται το «γιατί όχι και η Ουκρανία;», το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να ανέβει άλλη σημαία αλλά να κατέβει η σημαία της Παλαιστίνης.
Αν κάποιος πραγματικά θέλει περισσότερη αλληλεγγύη προς άλλους λαούς, η απάντηση δεν είναι η σιωπή ή το κατέβασμα συμβόλων αλληλεγγύης. Είναι να σηκώνονται περισσότερες φωνές απέναντι στον πόνο και στην αδικία.

5: Γιατί δεν βάζετε σημαία και για την Κύπρο;

Η Κύπρος δεν είναι κάτι ξένο, η εισβολή, η κατοχή, οι πρόσφυγες και οι αγνοούμενοι είναι πληγές που υπάρχουν ήδη βαθιά μέσα στην ελληνική κοινωνία και μνήμη.
Ακριβώς γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι νιώθουν ακόμα πιο έντονα αυτό που συμβαίνει σήμερα στη Γάζα.
Γιατί όταν έχεις μέσα στη συλλογική σου μνήμη την εμπειρία της κατοχής και του ξεριζωμού, δεν μπορείς εύκολα να μείνεις αδιάφορος όταν βλέπεις αντίστοιχες εικόνες αλλού.
Η σημαία της Παλαιστίνης δεν μπήκε για να αντικαταστήσει ή να μειώσει τη σημασία της Κύπρου.
Μπήκε γιατί αυτή τη στιγμή εξελίσσεται μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου μια τεράστια ανθρώπινη καταστροφή και υπάρχουν άνθρωποι που δεν θέλουν να σωπαίνουν απέναντι σε αυτό.
Το να θυμάσαι την Κύπρο θα έπρεπε να σε κάνει πιο ευαίσθητο απέναντι σε κάθε λαό που βιώνει κατοχή, πόλεμο και ξεριζωμό — όχι λιγότερο.

6. Δηλαδή είστε υπέρ της Χαμάς;

Καμία οργάνωση δεν εμφανίζεται ξαφνικά “από το πουθενά”.
Όταν ένας λαός ζει για δεκαετίες μέσα σε κατοχή, αποκλεισμό, στρατιωτικό έλεγχο, εποικισμούς, συνεχείς βομβαρδισμούς, ταπεινώσεις, φυλακίσεις και χωρίς πραγματική προοπτική ελευθερίας ή αξιοπρέπειας, τότε δημιουργούνται ακραίες μορφές αντίστασης και ένοπλες οργανώσεις.
Αυτό δεν σημαίνει ότι ο θάνατος αμάχων είναι κάτι θετικό ή επιθυμητό.
Σημαίνει όμως ότι αν κάποιος θέλει πραγματικά να καταλάβει γιατί γεννιούνται τέτοιες οργανώσεις, πρέπει να κοιτάξει και τις ιστορικές και πολιτικές συνθήκες που τις δημιούργησαν — όχι μόνο το αποτέλεσμα.
Δεν μπορεί να εξετάζεται η βία αποκομμένη από την κατοχή, τον αποκλεισμό και τη διαρκή πίεση που βιώνει ένας ολόκληρος λαός εδώ και δεκαετίες.
Για εμάς, το βασικό ζήτημα σήμερα είναι ότι στη Γάζα εξελίσσεται μια τεράστια ανθρώπινη καταστροφή και αρνούμαστε να τη συνηθίσουμε σαν κάτι φυσιολογικό ή “αναπόφευκτο”.

7. Γιατί να προκαλείτε εντάσεις, διχασμό και να χαλάτε τις καρδιές σας στο χωριό για μια σημαία;

Γιατί υπάρχουν στιγμές που η σιωπή δεν ενώνει πραγματικά τους ανθρώπους — απλώς κρύβει κάτω από το χαλί όσα συμβαίνουν.
Η σημαία δεν μπήκε για να δημιουργήσει μίσος ή καβγάδες.
Μπήκε γιατί υπάρχουν άνθρωποι που νιώθουν ότι δεν μπορούν να κάνουν πως δεν βλέπουν αυτό που συμβαίνει στη Γάζα.
Υπάρχουν στιγμές που η ουδετερότητα και η σιωπή μοιάζουν περισσότερο με αποδοχή παρά με «ηρεμία».
Δεν πιστεύουμε ότι η λύση απέναντι σε μια τεράστια ανθρώπινη καταστροφή είναι να μη μιλά κανείς «για να μη χαλάσει το κλίμα».
Η πραγματική ενότητα δεν χτίζεται πάνω στον φόβο να εκφραστεί μια άποψη ή στην πίεση να σωπαίνουν όλοι για να φαίνονται όλα ήρεμα.
Πιστεύουμε ότι οι άνθρωποι πρέπει να μπορούν να εκφράζουν δημόσια τη συνείδησή τους χωρίς φόβο, ειδικά όταν βλέπουν εικόνες πολέμου, πείνας και θανάτου να γίνονται σιγά-σιγά κάτι που ο κόσμος συνηθίζει και προσπερνά.

8. Τι νόημα έχει τελικά μια σημαία;

Με όσους Παλαιστίνιους έχουμε έρθει σε επαφή, ένα από τα βασικά πράγματα που ζητούν είναι να μη ξεχαστούν.
Να συνεχίσει ο κόσμος να μιλά για αυτό που συμβαίνει τώρα στη Γάζα και να μη γίνει ο πόνος, ο θάνατος και η καταστροφή μια “κανονική” εικόνα που απλώς προσπερνάμε.
Η σημαία, λοιπόν, είναι και μια υπενθύμιση.
Ότι πίσω από αριθμούς και ειδήσεις υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες, παιδιά και ζωές που χάνονται καθημερινά.

9. Ναι, αλλά αφού οι Παλαιστίνιοι στηρίζουν την Τουρκία ή είναι σύμμαχοί της, γιατί να τους στηρίζουμε εμείς;

Γιατί η ανθρώπινη ζωή και η αλληλεγγύη δεν μπορούν να μετριούνται με εθνικιστικά κριτήρια και με το «με ποιον είναι ο καθένας».
Δεν πιστεύουμε ότι ένας λαός αξίζει ή δεν αξίζει ανθρωπιά ανάλογα με τις διεθνείς συμμαχίες, τις κυβερνήσεις ή τις γεωπολιτικές σχέσεις.
Για εμάς το βασικό είναι ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν άνθρωποι, παιδιά και οικογένειες που ζουν μέσα σε πόλεμο, πείνα και καταστροφή.
Αν αρχίζαμε να αποφασίζουμε ποιος “αξίζει” ανθρωπιά μόνο με βάση τις διεθνείς συμμαχίες, τότε η αλληλεγγύη θα γινόταν καθαρά θέμα συμφέροντος και όχι ανθρώπινης συνείδησης.

10. Γιατί επιμένετε να βάζετε τη σημαία σε δημόσιο χώρο και να διχάζετε το χωριό, αντί να κρατάτε τις απόψεις σας ιδιωτικά για να υπάρχει ηρεμία;

Γιατί η σιωπή δεν είναι ουδετερότητα.

Ζούμε στην εποχή όπου η συνεχής εικόνα πολέμου, βομβαρδισμών και νεκρών μέσα από τα μέσα ενημέρωσης έχει κάνει πολλούς ανθρώπους να συνηθίζουν σιγά-σιγά τη φρίκη σαν κάτι “μακρινό”, “αναπόφευκτο” ή φυσιολογικό. Ακριβώς γι’ αυτό θεωρούμε σημαντικό να υπάρχουν δημόσιες πράξεις και φωνές που να θυμίζουν ότι τίποτα από αυτά δεν είναι φυσιολογικό.

Η σιωπή είναι ξεκάθαρη θέση.

Το να μη μιλά κάποιος επειδή φοβάται, επειδή κουράστηκε ή επειδή δεν κατανοεί πλήρως όσα συμβαίνουν, μπορεί να είναι ανθρώπινα κατανοητό.
Το να απαιτεί όμως να σωπάσουν και όσοι επιλέγουν να μιλούν, να διαμαρτύρονται και να δείχνουν δημόσια αλληλεγγύη, δεν είναι ουδετερότητα.
Γιατί όταν προσπαθείς να εξαφανίσεις ακόμα και τη φωνή διαμαρτυρίας απέναντι στον πόλεμο, στους βομβαρδισμούς και στον θάνατο αμάχων, τότε στην πράξη παίρνεις θέση υπέρ της σιωπής, της κανονικοποίησης και τελικά υπέρ αυτού που συμβαίνει.

Η σιωπή και η συνήθεια είναι από τα πιο επικίνδυνα πράγματα όταν συμβαίνουν τέτοιες τραγωδίες.

10 λόγοι για να κλείσει η βάση της Σούδας - Του Δημήτρη Μητρόπουλου*

10 λόγοι για να κλείσει η βάση της Σούδας

 Δημήτρης Μητρόπουλος

1. Γιατί είμαστε με την ειρήνη και όχι με τον πόλεμο, και η βάση της Σούδας είναι ορμητήριο πολέμου. Αλήθεια, τι θα έκανε η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ αν δεν είχε τις στρατιωτικές διευκολύνσεις που της παρέχουν οι περίπου 800 στρατιωτικές βάσεις ανά τον κόσμο; Ζήσαμε οκτώ δεκαετίες χωρίς μεγάλο πόλεμο. Ίσως εμείς, η «Gen Z», και η προηγούμενη γενιά να είμαστε οι μοναδικοί που είχαμε αυτήν την τύχη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μπροστά σε αυτήν την τρέλα που ζούμε τα τελευταία χρόνια, όπου ο Τραμπ απειλεί με αφανισμό πολιτισμών, όπου ένας πυρηνικός όλεθρος έχει μπει στην ημερήσια διάταξη και ο Δένδιας μάς καλεί να συνηθίσουμε τη θέα φερέτρων με ελληνόπουλα, για τον πόλεμο που έχει εξαπολύσει «η Δύση», πρέπει να πούμε ένα μεγάλο, έμπρακτο ΟΧΙ.

2. Γιατί οι ΗΠΑ είναι δύναμη χάους και αποσταθεροποίησης και θέτουν πλέον ζητήματα επιβίωσης για το ανθρώπινο είδος. Οι ΗΠΑ είναι μια επεκτατική, φιλοπόλεμη, ιμπεριαλιστική δύναμη εδώ και σχεδόν έναν αιώνα. Ο 20ός αιώνας μπορεί να χαρακτηριστεί και ως «αμερικανικός αιώνας». Ως χώρα έχουν μακρά ιστορία πολέμων, επεμβάσεων και πραξικοπημάτων. Όμως τώρα, μπροστά στην άνοδο άλλων δυνάμεων (Κίνα, BRICS) και υπό την ηγεσία Τραμπ, βρίσκονται σε παροξυσμό. Πολλοί λένε ότι χρειαζόμαστε συμμάχους. Χρειαζόμαστε όμως συμμάχους που δεν διστάζουν να απειλούν ακόμα και με πυρηνικό αφανισμό; Που καταλύουν το Διεθνές Δίκαιο και εγκαθιδρύουν έναν κόσμο χωρίς κανόνες, όπου επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας;

3. Γιατί η βάση της Σούδας χρησιμοποιείται για την επίθεση σε μια κυρίαρχη, ανεξάρτητη χώρα και η επίθεση στο Ιράν είναι μια ανήθικη και απρόκλητη ενέργεια. Καμία «δημοκρατία» δεν εξάγεται και κανείς δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για το αν το Ιράν είναι κοσμικό ή θεοκρατικό κράτος. Πρέπει να σταματήσουμε αυτήν την επίθεση και, κυρίως, τη ρατσιστική και αποικιοκρατική ρητορική που υπάρχει πίσω από αυτήν, που θεωρεί νόμιμο και ηθικό εμείς οι «δυτικοί» να βομβαρδίζουμε, να διαμελίζουμε χώρες και να αλλάζουμε κυβερνήσεις, ανάλογα με τα ενεργειακά, γεωπολιτικά και γενικότερα συμφέροντα των ΗΠΑ.

4. Γιατί η βάση της Σούδας έχει ενεργητικό ρόλο στη γενοκτονία στην Παλαιστίνη. Η γενοκτονία στην Παλαιστίνη είναι το ηθικό μέτρο του κόσμου σήμερα. Αποτελεί στίγμα για όσους τη στηρίζουν, όπως ακριβώς το Ολοκαύτωμα ήταν στίγμα για τους Γερμανούς επί δεκαετίες. Στην Παλαιστίνη δεν έχουμε πόλεμο. Έχουμε ένα ζήτημα κατοχής, εποικισμού, κράτους απαρτχάιντ και πλέον γενοκτονίας από ένα πάνοπλο κράτος απέναντι σε έναν λαό. Με αποφάσεις του ΟΗΕ που αναγνωρίζουν τα δικαιώματα των Παλαιστινίων, με αποφάσεις του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου που καταδικάζουν τον Νετανιάχου ως εγκληματία πολέμου, με ένα κράτος φασιστικό στο εσωτερικό και πολεμικό στο εξωτερικό, που αυτήν τη στιγμή βομβαρδίζει πέντε χώρες και παρακολουθεί ακόμη και υποτίθεται φιλικές χώρες (υπόθεση υποκλοπών στην Ελλάδα), ποια είναι αλήθεια η σωστή πλευρά της Ιστορίας; Ήταν το ’40 η συστράτευση με τη ναζιστική Γερμανία η σωστή πλευρά της Ιστορίας;

5. Γιατί η βάση της Σούδας δεν μας προσφέρει ασφάλεια, αλλά αντιθέτως μας καθιστά πολεμικό στόχο. Αυτό που επί δεκαετίες υποστήριζε το αντιβασικό κίνημα στην Κρήτη και στα Χανιά αποδείχθηκε αληθές από την έναρξη της επίθεσης στο Ιράν. Εφόσον η βάση της Σούδας χρησιμοποιείται για την επίθεση σε ένα κυρίαρχο κράτος, αποτελεί νόμιμο στόχο για τον αμυνόμενο. Η άμεση εμπλοκή της βρετανικής βάσης στην Κύπρο, το γεγονός ότι τα Χανιά βρίσκονται εντός βεληνεκούς των Ιρανών, καθώς και η στρατηγική επιθέσεων και καταστροφών αμερικανικών βάσεων σε μια σειρά χωρών της Μέσης Ανατολής, δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών. Η Ελλάδα συμμετέχει στον πόλεμο με βασικό κορμό τη βάση της Σούδας. Τα Χανιά αποτελούν πλέον νόμιμο στόχο. Όσοι αφελώς υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί κανείς να χτυπήσει μια τέτοια βάση, ας δουν πού κατέληξε ο περίφημος Σιδηρούς Θόλος (Iron Dome) του Ισραήλ.

Ισραήλ: Το κράτος γενοκτόνος, εκτός από τη γενικευμένη σεξουαλική βία κατά Παλαιστίνιων κρατουμένων, με στρατοδικεία και δημόσιες δίκες, θα τους καταδικάζει σε θάνατο με το αδίκημα της “γενοκτονίας” (!)

AP Photo/Jehad Alshrafi

Έρευνα New York Times: Γενικευμένη η ισραηλινή σεξουαλική βία κατά Παλαιστίνιων κρατουμένων

Η έρευνα του Nicholas Kristof, έμπειρου δημοσιογράφου των NYT, περιγράφει ένα «σχήμα γενικευμένων ισραηλινών σεξουαλικών βιαιοτήτων κατά των ανδρών, των γυναικών και ακόμη και των παιδιών».

Η ισραηλινή σεξουαλική βία κατά των Παλαιστινίων κρατουμένων είναι γενικευμένη, σύμφωνα με έρευνα των New York Times η οποία βασίζεται σε 14 μαρτυρίες από την Δυτική Όχθη, θέατρο βιαιοτήτων από τις 7 Οκτωβρίου 2023.

Με μήνυμα στο Χ, το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών αμφισβήτησε το δημοσίευμα των New York Times καταγγέλλοντας μία «προσεκτικά ενορχηστρωμένη αντι-ισραηλινή εκστρατεία ψεμάτων».

Η έρευνα του Nicholas Kristof, έμπειρου δημοσιογράφου των NYT, περιγράφει ένα «σχήμα γενικευμένων ισραηλινών σεξουαλικών βιαιοτήτων κατά των ανδρών, των γυναικών και ακόμη και των παιδιών - που διαπράττονται από στρατιώτες, εποίκους, ανακριτές του Σιν Μπετ και κυρίως από τους δεσμοφύλακες».

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, «τίποτε δεν δείχνει ότι η ισραηλινή ηγεσία έχει δώσει εντολή για την διάπραξη των βιασμών».

Πλήθος βασανιστηρίων και εντολή σιωπής

Όμως, αναφέρεται σε έκθεση του Μαρτίου 2025 των Ηνωμένων Εθνών, που κατήγγελλε «την συστηματική προσφυγή εκ μέρους του Ισραήλ της σεξουαλικής, αναπαραγωγικής και άλλων μορφών έμφυλης βίας» μετά τον Οκτώβριο 2023.

Ο συντάκτης της έκθεσης παραδέχεται ότι «είναι αδύνατον» να προσδιορίσει τις διαστάσεις του φαινομένου, αλλά δηλώνει ότι 14 άνδρες και γυναίκες του περιέγραψαν ενδελεχώς πλήθος βασανιστηρίων.

«Πολλοί δήλωσαν ότι δέχθηκαν πυρά κατευθείαν στα γεννητικά όργανα ή ότι χτυπήθηκαν στους όρχεις. Φορητοί ανιχνευτές μετάλλων χρησιμοποιήθηκαν για να ερευνηθεί η γυμνή βουβωνική περιοχή των ανδρών και στη συνέχεια για να πληγούν τα γεννητικά τους όργανα», γράφει.

Σύμφωνα με τους κρατούμενους που απελευθερώνονται, οι ισραηλινές αρχές δίνουν εντολή στους φυλακισμένους να σιωπήσουν για τις πράξεις αυτές.

«Η αραβική κοινωνία αποθαρρύνει τις συζητήσεις για το θέμα», επισημαίνει ο δημοσιογράφος. «Οι συντηρητικοί κοινωνικοί κανόνες φρενάρουν επίσης την συζήτηση: δύο θύματα μου εξομολογήθηκαν ότι ένας κρατούμενος που θα παραδεχόταν ότι βιάσθηκε θα υπονόμευε την ικανότητα των αδελφών και τον θυγατέρων τους να βρουν σύζυγο».

Κατάθεση Γιάννη Μάγγου στη δίκη των αστυνομικών που κατηγορούνται για τον βασανισμό τού γιου του, Βασιλείου Μάγγου: «Είναι αμετανόητοι και αδίστακτοι»

Οι γονείς του Βασίλη Μάγγου σε παλιότερη συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα δικαστήρια Βόλου | Φωτο: ΒΑΣΙΛΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ/EUROKINISSI

Κατάθεση Γιάννη Μάγγου: «Είναι αμετανόητοι και αδίστακτοι»

Με εντάσεις γύρω από τη δημοσιογραφική κάλυψη, δικονομικές αιτιάσεις της υπεράσπισης και την πολύωρη κατάθεση του πατέρα του Βασίλη Μάγγου συνεχίστηκε σήμερα, Πέμπτη 7 Μαΐου 2026, στην Καρδίτσα, στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο, η δίκη σε δεύτερο βαθμό των αστυνομικών που κατηγορούνται για τον βασανισμό του κατά την προσαγωγή του, μετά από κινητοποίηση στον Βόλο το 2020.

Η δικάσιμος ξεκίνησε με ζήτημα που έθεσαν συνήγοροι υπεράσπισης σχετικά με την παρουσία δημοσιογράφων στα άδεια έδρανα των συνηγόρων (τα οποία είναι κενά, καθώς δεν υπάρχει παράσταση υποστήριξης της κατηγορίας) Οι συνήγοροι επιχείρησαν να επικαλεστούν τη διάταξη Φλωρίδη (άρ 31 του Ν. 5119/2024, που τροποποίησε τον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας) για παράνομη μαγνητοσκόπηση, ηχογράφηση ή χρήση λογισμικού. Το δικαστήριο επέτρεψε στους δημοσιογράφους να παραμείνουν στην αίθουσα, να κρατούν σημειώσεις και να χρησιμοποιούν τους φορητούς υπολογιστές τους. Τοποθετήθηκε ωστόσο ξεχωριστό τραπέζι στην αίθουσα.

Το ξεχωριστό τραπέζι που τοποθετήθηκε για τους δημοσιογράφους στην αίθουσα του δικαστηρίου | Φωτο: OmniaTV

Μετά την εκφώνηση των μαρτύρων, η πρόεδρος ζήτησε από όσους μάρτυρες ήταν παρόντες να αποχωρήσουν από την αίθουσα, πλην του Γιάννη Μάγγου.

Αν το drone και οι IDF ήταν πρόσφυγες θα είχαν διεμβολιστεί: Πουλάνε νταηλίκια και πυγμή στους αδύναμους και τους ανήμπορους, όμως μπροστά στο Ισραήλ και την Ουκρανία, γίνονται γατάκια καναπέ.

EUROKINISSΙ

Αν το drone και οι IDF ήταν πρόσφυγες θα είχαν διεμβολιστεί

Πουλάνε νταηλίκια και πυγμή στους αδύναμους και τους ανήμπορους. Όμως μπροστά στο Ισραήλ και την Ουκρανία, γίνονται γατάκια καναπέ.

Σπύρος Ραπανάκης

Σχεδόν μια εβδομάδα έχει περάσει από την μέρα που ψαράδες στην Λευκάδα έπεσαν πάνω σε ένα πλωτό drone μέσα σε μια θαλασσινή σπηλιά με την μηχανή αναμμένη. Λίγο αργότερα μάθαμε ότι το «αδέσποτο» drone ήταν στρατιωτικό και γεμάτο εκρηκτικά.

Έκτοτε, σιωπή. Αμηχανία; Ενοχή; Δεν το ξέρουμε. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι ότι πέρασαν 6 ημέρες για να παραδεχτούν στην κυβέρνηση ότι πρόκειται για Ουκρανικό USV. Το επιβεβαίωσε ο Νίκος Δένδιας προσερχόμενος στο Συμβούλιο Εξωτερικών Υποθέσεων της ΕΕ.

Η κυβέρνηση, λέει, ενημέρωσε το Κίεβο. Θα στείλουν και διάβημα. Μάλιστα.

Για την ακρίβεια είχαν προηγηθεί διάφορες φαιδρές δηλώσεις ότι ο εντοπισμός του USV έγινε εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων. Βέβαια εξ όσων γνωρίζουμε, η Λευκάδα ανήκει ακόμα στην Ελλάδα. Ακόμα κι αν η Λευκάδα μετακινήθηκε προς την Ιταλία χωρίς να το πάρουμε χαμπάρι, γιατί τότε η Αθήνα ανέλαβε να περισυλλέξει το drone και να προβεί στις όποιες διπλωματικές κινήσεις;

Στα σοβαρά: Υπάρχουν στοιχειώδη και αυτονόητα ερωτήματα που δεν έχουν απαντηθεί: Πως βρέθηκε μέσα σε ελληνικά χωρικά ύδατα, στο Ιόνιο Πέλαγος, ένα πολεμικό πλωτό drone με εκρηκτικά; Γιατί άραξε στην Λευκάδα με την μηχανή σε λειτουργία και πιθανότατα σε κατάσταση αναμονής; Τι αποστολή είχε; Το χτύπημα κάποιου πλοίου ή υποδομών στην Μεσόγειο;

Έγιναν όλα κάτω από τη μύτη της κυβέρνησης και τα ραντάρ των ενόπλων δυνάμεων, Ελληνικών και ΝΑΤΟϊκών; Για ποιον λόγο να γίνει στα κρυφά την στιγμή που η Ελλάδα και η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι οι πιο πιστοί και φανατικοί σύμμαχοι του Κιέβου και του Ζελένσκι;

Σύρος: Καλέσματα σωματείων στην απεργιακή συγκέντρωση των εργαζομένων στο Δημόσιο, Τετάρτη 13 Μάη 2026 και ώρα 10:30 π.μ. στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αιγαίου, λιμάνι Ερμούπολης (ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ)

- Σχετική η ανάρτηση στο μπλογκ μας: 

• ΑΔΕΔΥ: 24ωρη Απεργία των εργαζομένων στο Δημόσιο την Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

***

6. Παράρτημα Κυκλάδων της  Πανελλήνιας Ένωσης Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ)

Η Πανελλήνια Ένωση Συνταξιούχων Εκπαιδευτικών (ΠΕΣΕΚ) και το Παράρτημα Κυκλάδων απευθύνει σε όλους τους συναδέλφους, που παρά τη «συνταξιοδότησή» τους παραμένουν ενεργοί στην κοινωνική και πολιτική πάλη, μαχητικό προσκλητήριο αγώνα και δυναμικής συμμετοχής στις απεργιακές συγκεντρώσεις των εργαζομένων στο Δημόσιο, την Τετάρτη 13 Μάη 2026.

Πρώτοι εμείς, οι συνταξιούχοι εκπαιδευτικοί, που βιώνουμε την κοροϊδία των δήθεν αυξήσεων και τη λεηλασία των εισοδημάτων μας από την αισχροκέρδεια των καρτέλ και την ακρίβεια, οφείλουμε να δώσουμε το «παρών». Δε δεχόμαστε τη μετατροπή της σύνταξης σε επίδομα φτώχειας, ούτε την εμπορευματοποίηση της παιδείας, της υγείας, της πρόνοιας, της κοινωνικής ασφάλισης και των φαρμάκων που μας στερούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή διαβίωση

Αγωνιζόμαστε για την πλήρη αποκατάσταση των απωλειών μας και για ένα δημόσιο σύστημα κοινωνικής ασφάλισης που θα υπηρετεί τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των ιδιωτών της ασφάλισης και των εμπόρων πολέμου και θανάτου.

Την ίδια στιγμή, στεκόμαστε με αποφασιστικότητα στο πλευρό των εργαζομένων στο Δημόσιο και των εν ενεργεία συναδέλφων μας εκπαιδευτικών.

Η επίθεση που δέχονται σήμερα με την αξιολόγηση-χειραγώγηση, τον αυταρχισμό, το πογκρόμ των ποινικών και πειθαρχικών διώξεων, καθώς και την απειλή απόλυσης (δυνητική αργία) στοχεύει στην πλήρη υποταγή του κόσμου της εργασίας. Η κυβέρνηση, μέσω της συνταγματικής αναθεώρησης, επιχειρεί να ξεθεμελιώσει το Άρθρο 16 του Συντάγματος και τη μονιμότητα, επιβάλλοντας ένα καθεστώς «σύγχρονου κοτζαμπασισμού» και ημετεροκρατίας.

Καταγγέλλουμε την πολεμική οικονομία του «Rearm Europe»  και την επικίνδυνη εμπλοκή της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-Ε.Ε.-Ισραήλ. Ενώ μας λένε ότι «δεν υπάρχουν λεφτά» για προσλήψεις στην παιδεία, στην υγεία και στην κοινωνική ασφάλιση, για τη μονιμοποίηση συμβασιούχων, όπως αυτών των 36 στον ΕΦΚΑ, δισεκατομμύρια ευρώ σπαταλώνται σε εξοπλιστικά προγράμματα και πολεμικές αποστολές που αιματοκυλούν τους λαούς.

Η τύχη των παιδιών και των εγγονιών μας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη νίκη αυτού του αγώνα. Η 13η Μάη δεν πρέπει να είναι μια απλή μέρα διαμαρτυρίας, αλλά η αφετηρία μιας συνολικής αντιστροφής της δυστοπίας που βιαίως μας επιβάλλουν. Με τη γενικευμένη λαϊκή οργή να ξεχειλίζει από την οικονομική εξαθλίωση και τη μπόχα των σκανδάλων, ο δρόμος της οργανωμένης πάλης είναι η μόνη διέξοδος. Η απεργία στις 13 Μάη πρέπει να μετατραπεί σε έναν ορμητικό σταθμό ανατροπής της πολιτικής που εξοντώνει τη ζωή μας.

Και για ποιόν ήταν αυτόν ο κόσμος… κορίτσι μου… αν όχι για σένα; - Της Δήμητρας Μυρίλλα

Και για ποιόν ήταν αυτόν ο κόσμος… κορίτσι μου… αν όχι για σένα; 

ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ  

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης. Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος. Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά. Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά.

Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή. Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω. Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

 

Και για ποιόν ήταν αυτόν ο κόσμος… κορίτσι μου… αν όχι για σένα; 

Μήπως για τους χαρτογιακάδες των μνημονίων τότε που εσύ γεννιόσουν;

Μήπως για τους τζιτζιφιόγκους που σήμερα σου πούλησαν δεξιότητες για να σε στήσουν αύριο στην ουρά της αξιολόγησης και μετά να σε πετάξουν στην κρεατομηχανή; 

Μήπως για τους αποθρασυμένους αμόρφωτους άριστους και το λοιπό σκυλολόϊ με τις 15 μασέλες με τις οποίες κατασπαράζουν τη ζωή σου; 

 

Το σάλτο μορτάλε αυτών των δύο κοριτσιών δεν αφήνει κανέναν άνθρωπο με στοιχειώδη νοημοσύνη, ανθρωπιά και συνείδηση να κοιμάται στο εξής ήσυχος. 

 

Το χαρτί που άφησε πίσω της η 17χρονη…

 

Δεν είναι γράμμα… Δεν είναι επιστολή αποχαιρετισμού… Δεν είναι εξήγηση και αιτιολόγηση πράξης… 

 

Είναι κραυγή! Μια κραυγή που φαινομενικά απευθύνθηκε στους γονείς, σε εκείνους τους πρώτους και δυστυχώς τελευταίους μάρτυρες της ύπαρξής της. 

 

Ακαριαία, όμως, παρελήφθη από ένα συγκλονισμένο λαό που σοκαρισμένος είδε ότι κόσμος της αφιονισμένης “αξιολόγησης”, του αποθρασυμένου ανταγωνισμού, της “ανάπτυξης”, των αποδόσεων και των επιδόσεων, είναι ο δολοφόνος των παιδιών του. 

 

Δεν παρελήφθη από τον Πρωθυπουργό, τον Υπουργό Παιδείας, από τον υπουργό Οικονομίας…. ούτε τους νυν, ούτε προηγούμενους… 

 

Για αυτούς η επιστολή έμεινε ανεπίδοτη. 

 

Διότι, από αύριο τα 17χρόνα παιδιά μας θα συνεχίσουν να εξοντώνονται στην αρένα των Πανελλαδικών σε μία κούρσα ολοκληρωτικού αφανισμού. Θα συνεχίσουν να στριμώχνουν τα όνειρά τους ανάμεσα στο “τελείωσαν τα χρήματα” που μουρμουρίζει η μητέρα και το “δεν βγαίνει ο μήνας” που φωνάζει ο πατέρας. Θα συνειδητοποιούν ότι ο δρόμος του πανεπιστημίου, αλλά και ο δρόμος έξω από αυτόν οδηγεί στις ίδιες μυλόπετρες άγριας εκμετάλλευσης, εργασιακής γαλέρας,  βίου αβίωτου και ζωής αφόρητης. 

 

Από αυτά τα παιδιά, άλλα θα φτάσουν ως το τέλος για να καταρρεύσουν μετά, άλλα θα απομονωθούν πάνω σε μια οθόνη που θα τα αποχαυνώνει σαν ναρκωτικό ή θα πάρουν κανονικά ναρκωτικά, άλλα θα βγάλουν το θυμό τους στους συμμαθητές ή και στον εαυτό τους, άλλα θα μεγαλώνουν και κάπου στα 35 έντρομα θα το πάρουν πια απόφαση ότι δεν μπορούν να φύγουν από το πατρικό σπίτι, επειδή δεν έχουν δουλειά, λεφτά, ζωή….

 

Και πριν συμβούν όλα αυτά δύο 17χρονα κορίτσια, πριν ακόμα ζήσουν τις πιο ωραίες μέρες τους, πριν υψώσουν τη φωνή για να πουν “σας γ@μ@ τα Λύκεια”…

Αποφάσισαν ότι αυτή η ζωή δεν είναι ωραία… Στα 17 τους, όταν θα έπρεπε  να βλέπουν μπροστά τους μόνο μεγάλους δρόμους που θα τους ταξιδέψουν όλους! Θα έπρεπε να περιμένουν, μόνος χαρές, μόνο έρωτες, μόνο χώρες, τόπους και ανθρώπους για να ανακαλύψουν, να γνωρίσουν, να αγαπήσουν ή και να μισήσουν. Δηλαδή, ΜΟΝΟ ΖΩΗ. 

 

Επειδή, στα 17 η ζωή αρχίζει. Δεν τελειώνει…

 

Κι όμως το ραντεβού που έδωσαν ήταν άλλο… Για να μη δώσουν πιθανότητα σε κανένα ταξίδι, για να βάλουν οριστικό τέλος και τέρμα στο μέλλον.

 

Κι όταν τα παιδιά μας βιώνουν ένα τόσο άγριο παρόν, ώστε να μην θέλουν το μέλλον… αυτό είναι κοινωνική τραγωδία, συστημική αποτυχία και ΕΓΚΛΗΜΑ. Εγκλημα που έχει δολοφόνο. Λέγεται καπιταλισμός και δική του είναι όλη η αγριότητα, όλη η βαρβαρότητα, όλη η κτηνωδία. Καπιταλισμός που για να συνεχίζει να υπάρχει, δεν έχει άλλο δρόμο παρά να μας εξοντώσει… εμάς και τα παιδιά μας.  

 

Ένας κόσμος που οδηγεί δυο παιδιά στην αυτοκτονία είναι ένας αποτυχημένος κόσμος. Ένας σάπιος κόσμος. Ενας κόσμος που το μόνο που του χρειάζεται είναι 17χρονα παιδιά που θα τον γκρεμίσουν συθέμελα. Και αυτό είναι που πρέπει να κάνουν. 

Τώρα! 

Σήμερα! 

Σήμερα που πενθούμε…

 

ΠΗΓΗ 

ΟΠΕΚΕΠΕ: Η αποκαθήλωση της «ιερής αγελάδας» - Του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

 

ΟΠΕΚΕΠΕ: Η αποκαθήλωση της «ιερής αγελάδας»

του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

Η διερεύνηση του ΟΠΕΚΕΠΕ δε γίνεται εν κενώ. Συνδέεται τόσο με το εκλογικό μοντέλο της Ελλάδας, όσο και με τις γεωστρατηγικές προτεραιότητες της Γερμανίας για τα επόμενα χρόνια. Ας μελετήσουμε λοιπόν, την «ιερή αγελάδα» των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων με μια απαράδεκτη αφορμή.

Στις 4 Απριλίου, ο Κώστας Αχιλλέας Καραμανλής, ο Τρίτος του Ονόματός του, ανακοίνωσε πως θα καταδεχτεί να μην είναι υποψήφιος στις επόμενες εκλογές στο πλαίσιο της διερεύνησης του σκανδάλου του ΟΠΕΚΕΠΕ. Μια ήσσονος σημασίας απόφαση ενός ήσσονος ανθρώπου, με την οποία υπό φυσιολογικές συνθήκες δε θα ασχολούμασταν. Ως πρόσωπο όμως έχει καταφέρει να σκοντάψει στο σταυροδρόμι μεταξύ της αξίας της ανθρώπινης ζωής στην Ελλάδα και της οικονομικής αναδιάταξης της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τα επόμενα χρόνια.

Δεν ξαναβόσκω άλλες βοβάλες…

Η ανακοίνωση της μη συμμετοχής στις εκλογές έγινε μετά τη διαρροή μέρους της δικογραφίας που έχει διαβιβαστεί στη Βουλή για το ζήτημα του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σε αυτό καταγράφονται συνομιλίες συνεργάτη του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης με τον Πρόεδρο του ΟΠΕΚΕΠΕ, στις οποίες προωθούνται με επίκληση στο όνομα του Καραμανλή υποθέσεις επιδοτήσεων. Σε αυτό το σημείο, πρέπει να σημειωθεί πως δικογραφία στέλνεται στη Βουλή από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, μόνο για τις περιπτώσεις όπου έχει υπάρξει διαπιστωμένη παροχή χρημάτων σε άτομα που δεν τα δικαιούνται. Με άλλα λόγια, ενώ έχουν βγει στελέχη της ΝΔ για να υπερασπιστούν γενικά και αόριστα το «ιερό δικαίωμα στο ρουσφέτι», λόγος αυτή τη στιγμή γίνεται μόνο για σαφείς παρανομίες και απάτες κατά του Δημοσίου.

Αυτή η έμμεση εμπλοκή στάθηκε αρκετή, ώστε ο Καραμανλής να ανακοινώσει μη συμμετοχή στις επόμενες εκλογές. Κανείς όμως δεν έχει ξεχάσει πως είναι άμεσα εμπλεκόμενος και στην τραγωδία των Τεμπών. Όπως καταγράφει σε εξαιρετικό ρεπορτάζ της η ομάδα του Reporters United, η σύμβαση 717 υπογράφηκε το 2014, επί Νέας Δημοκρατίας με σειρά ελλείψεων και δεν τηρήθηκε από τις ανάδοχες εταιρίες, «παγώνοντας» καθώς αυτές ζήτησαν νέα, συμπληρωματική σύμβαση. Αυτή υπογράφηκε το 2021 (ξανά επί ΝΔ), επιβαρύνοντας ακόμη περισσότερο το Δημόσιο, ενώ το 2023 ακόμα δεν είχαν εγκατασταθεί τα απαραίτητα συστήματα στη διαδρομή του σιδηροδρόμου. Στα ενδιάμεσα χρόνια, ο ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να μην αντιπαρατεθεί ουσιαστικά στην ολιγωρία των εταιριών.

Από τα παραπάνω είναι σαφές πως και η στελέχωση του Υπουργείου Μεταφορών και ο Καραμανλής προσωπικά είναι άμεσα υπεύθυνοι για τη διακριτική «προστασία», που απολάμβαναν τόσο οι ανάδοχες εταιρίες του συγκεκριμένου έργου, όσο και η Trenitalia, η ιταλική εταιρία στην οποία ανήκει η Hellenic Train και είχε το ελεύθερο να κάνει δρομολόγια χωρίς τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας. Παρ’ όλα αυτά, σε σύνολο 33 κατηγορουμένων, το Δημόσιο στρέφεται μόνο εναντίον τεσσάρων, τριών σταθμαρχών και ενός υπεύθυνου κυκλοφορίας, αφήνοντας στο απυρόβλητο όλους τους παραπάνω.

Ομοσπονδία Νοσηλευτών κατά Μητσοτάκη για την ανάρτησή του με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτών: «Μια οργανωμένη πολιτική εξαπάτηση... Ο εμπαιγμός τελειώνει στους δρόμους....»

EUROKINISSI

Ομοσπονδία Νοσηλευτών για την ανάρτηση Μητσοτάκη: «Μια οργανωμένη πολιτική εξαπάτηση»

Τον κατηγορεί για «αφωνία» για τα φλέγοντα ζητήματα του νοσηλευτικού κλάδου και κάνει λόγο για οργανωμένη πολιτική εξαπάτηση.

Πέρα από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, η ανάρτηση στην οποία προχώρησε ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης με αφορμή την σημερινή Τρίτη 12 Μαΐου, Παγκόσμια Ημέρα Νοσηλευτών, δηλώνοντας «σεβασμό και ευγνωμοσύνη» προς το νοσηλευτικό προσωπικό της χώρας και κάνοντας γενικόλογες αναφορές για παρεμβάσεις που σχεδιάζει η κυβέρνηση για τη στήριξη και αναβάθμιση του κλάδου, εξόργισε και την δευτεροβάθμια συνδικαλιστική οργάνωση του συγκεκριμένου κλάδου.

Σε ανακοίνωσή της η Πανελλήνια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία Νοσηλευτικού Προσωπικού (ΠΕΣΟΝΟΠ) σχολιάζει την ανάρτηση ως «"αφωνία" για τα φλέγοντα ζητήματα του νοσηλευτικού κλάδου» και «τελική επιβεβαίωση μιας οργανωμένης πολιτικής εξαπάτησης». Παράλληλα τονίζει: «Οι  νοσηλευτές δεν ξεχνούν τις δημόσιες δεσμεύσεις σας για τη δημιουργία αυτόνομου Επαγγελματικού Κλάδου Νοσηλευτικού Προσωπικού, το επικοινωνιακό εμπόριο με τα ΒΑΕ και το ότι ενώ παραδέχεστε δημόσια ότι λείπουν πάνω από 4.000 νοσηλευτές και ότι το σύστημα "ασφυκτιά", την ίδια στιγμή αρκείστε σε ευχολόγια, αρνούμενος να νομοθετήσετε τα αυτονόητα».

Η ανακοίνωση της Ομοσπονδίας Νοσηλευτών:

«Η σημερινή "αφωνία" του Πρωθυπουργού για τα φλέγοντα ζητήματα του νοσηλευτικού κλάδου δεν αποτελεί απλώς μια χαμένη ευκαιρία, αλλά την τελική επιβεβαίωση μιας οργανωμένης πολιτικής εξαπάτησης. Πρωταγωνιστής σε αυτό το θέατρο του παραλόγου, ο Υπουργός Υγείας, ο οποίος επί δύο χρόνια εργαλειοποιεί τις αγωνίες χιλιάδων εργαζομένων, έχει αναγάγει την αθέτηση των υποσχέσεων σε επιστήμη. Μοιράζει "δεσμεύσεις" στις κάμερες και τα Κυβερνητικά έδρανα, τις οποίες μετά ξεχνά με την ίδια ευκολία.

Οι  νοσηλευτές δεν ξεχνούν:

• Τις δημόσιες δεσμεύσεις σας για τη δημιουργία αυτόνομου Επαγγελματικού Κλάδου Νοσηλευτικού Προσωπικού: Υποσχεθήκατε θεσμική θωράκιση και αυτοτέλεια, για να καταλήξετε σήμερα σε μισόλογα. Η δημιουργία του κλάδου, που παρουσιάζατε ως «προτεραιότητα» για να δώσετε δήθεν αυξήσεις, αποδείχθηκε ένα κενό γράμμα.
• Το επικοινωνιακό εμπόριο με τα ΒΑΕ: Διακινούσατε με περίσσιο θράσος σενάρια για ένταξη στα Βαρέα και Ανθυγιεινά από την 1η Ιανουαρίου 2026. Σήμερα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη σας εξέθεσε ανεπανόρθωτα, αφήνοντας τους νοσηλευτές εκτεθειμένους στην εργασιακή εξουθένωση χωρίς καμία έμπρακτη αναγνώριση.
• Την υποκρισία των αριθμών: Ενώ παραδέχεστε δημόσια ότι λείπουν πάνω από 4.000 νοσηλευτές και ότι το σύστημα "ασφυκτιά", την ίδια στιγμή αρκείστε σε ευχολόγια, αρνούμενος να νομοθετήσετε τα αυτονόητα.

Η ανοχή μας εξαντλήθηκε.

Δεν είμαστε αναλώσιμοι, ούτε χειροκροτητές της αποτυχίας σας. Αν η κυβέρνηση θεωρεί ότι θα ξεμπερδέψει με τους νοσηλευτές μέσω αναβολών και επικοινωνιακών τεχνασμάτων, είναι βαθιά νυχτωμένη.

Απαιτούμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ:

1. Άμεση νομοθέτηση του αυτόνομου Κλάδου Νοσηλευτικού Προσωπικού.
2. Άμεση ένταξη σε ειδικό ασφαλιστικό καθεστώς, χωρίς άλλες ημερομηνίες-φαντάσματα για το 2026.
3. Πραγματικές αυξήσεις μέσω ειδικού Νοσηλευτικού μισθολογίου και όχι επιδόματα-ψίχουλα.

Ο εμπαιγμός τελειώνει στους δρόμους. Και στην κάλπη»...

ΠΗΓΗ 

Για τη Eurovision που ξεκινά σήμερα 12/5: Όσα δεν λέμε για τον “πόλεμο” της Eurovision - Έρευνα των New York Times αποκαλύπτει πώς το Ισραήλ έκανε τη Eurovision εργαλείο ήπιας ισχύος

ΠΗΓΗ: March To Gaza Greece

Όσα δεν λέμε για τον “πόλεμο” της Eurovision 

Της Ματίνας Παπαχριστούδη

Η 70η διοργάνωση του μουσικού διαγωνισμού Eurovision στη Βιέννη της Αυστρίας από αύριο 12 Μάη με τον 1ο Ημιτελικό, σημαδεύεται από ένα ευρύ κλίμα υπέρ του μποϋκοτάζ για τη συμμετοχή του Ισραήλ που κατηγορείται για γενοκτονία και την απόσυρση από το πανευρωπαϊκό υπερθέαμα συνολικά πέντε χωρών.

Η Ελλάδα έχει ανεβάσει στροφές για τη μετάδοση του Α’ Ημιτελικού αύριο Τρίτη με τη συμμετοχή του Ακύλα που σύμφωνα με δεκάδες υποστηρικτικά δημοσιεύματα “παίζει” δυνατά στην πρόκριση. Η κρατική ραδιοτηλεόραση της ΕΡΤ στο μεταξύ αγνόησε επιδεικτικά τις εκκλήσεις οργανώσεων για συμμετοχή στο μποϋκοτάζ των ευρωπαϊκών χωρών εξαιτίας της συμμετοχής του Ισραήλ. Στα καθημερινά ρεπορτάζ της με όλες τις σημαντικές και ασήμαντες λεπτομέρειες για τον διαγωνισμό, δεν βρήκε ούτε δύο δευτερόλεπτα χώρο για να πληροφορήσει το κοινό ότι εφέτος δεν θα λάβουν μέρος 5 χώρες και γιατί επέλεξαν το μποϋκοτάζ.

Για πρώτη φορά στην 70χρονη ιστορία του ευρωπαϊκού θεσμού, η Eurovision παρουσιάζεται ως “πολιτική υπόθεση”. Ο αποκλεισμός της Ρωσίας λόγω του πολέμου στην Ουκρανία δεν προκάλεσε τότε σοβαρούς τριγμούς στη διοργάνωση. Η επιμονή της EBU στη συμμετοχή του Ισραήλ που επίσης είναι επιτιθέμενο κράτος και διαπράττει γενοκτονία σύμφωνα με την απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου, κατέρριψε τους ισχυρισμούς της ότι “πρόκειται για απολίτικο διαγωνισμό”. Η απάντηση της Eurovision για τη συμμετοχή του Ισραήλ ότι “στο διαγωνισμό μετέχουν μουσικά σχήματα και κυβερνήσεις” δεν ίσχυσε στην περίπτωση αποκλεισμού της Ρωσίας. Αυτό ήταν και το κύριο επιχείρημα των 5 χωρών -Ισπανία, Ιρλανδία, Ισλανδία, Ολλανδία και Σλοβενία- που έθεσαν στο τέλος του 2025 θέμα για τον αποκλεισμό του Ισραήλ.

Η έκκλησή τους αγνοήθηκε με γραφειοκρατικούς τακτικισμούς από την ηγεσία της ΕΒU που πρόταξε το γεγονός ότι άλλαξαν οι κανονισμοί ψηφοφοριών στο televoting, απαντώντας στην κατηγορία ότι το Ισραήλ επηρέασε την ψηφοφορία του κοινού, και όχι στην κατηγορία της γενοκτονίας στη Γάζα.

Η πολιτική σύγκρουση πέρα από το show

Το κεντρικό σύνθημα της Eurovision 2026 από τις 12 έως και τις 16 Μαϊου στη Βιέννη, “Ενωμένοι από τη Μουσική Στην Καρδιά της Ευρώπης”, αυτή τη φορά δεν περιγράφει την πραγματικότητα. Η πιο πρόσφατη έκκληση με την υπογραφή περισσοτέρων από 1.100 καλλιτεχνών, ανάμεσα τους οι Peter Gabriel, Massive Attack, Roger Waters, Macklemore, Brian Eno, είναι μόνο μία από τις ευρωπαϊκές δράσεις υπέρ του αποκλεισμού του Ισραήλ από τη διοργάνωση.

Στον τελικό της 16ης Μάη προγραμματίζεται διαδήλωση όπως έχει συμβεί και στις προηγούμενες διοργανώσεις από ακτιβιστές και πολίτες υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στη γενοκτονία που διπράττει το Ισραήλ, έξω από το Wiener Stadthalle όπου πραγματοποιείται ο διαγωνισμός.

Το μεγαλύτερο ωστόσο πλήγμα για το θεσμό της Eurovision είναι ότι για πρώτη φορά δεν μετέχει μια από τις χώρες του “Μεγάλου μπλόγκ των 5” (η Ισπανία) και ότι ο διαγωνισμός δεν θα μεταδοθεί σε μια άλλη χώρα, τη Σλοβενία, η οποία επίσης μετέχει στο μποϋκοτάζ.

Σύρος: Έκθεση του εικαστικού Νίκου Αναγνωστόπουλου, 16 με 27 Μαΐου 2026 στην Πινακοθήκη Κυκλάδων (πίσω από το Λιμεναρχείο)

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Νίκος Αναγνωστόπουλος
«Τα Όνειρα της Πόλης»

Η Πινακοθήκη Κυκλάδων στην Ερμούπολη Σύρου φιλοξενεί την ατομική έκθεση του εικαστικού Νίκου Αναγνωστόπουλου με τίτλο «Τα Όνειρα της Πόλης», στο πλαίσιο του προγράμματος «Σύρος Πολιτισμός 2026» και υπό την αιγίδα του Δήμου Σύρου-Ερμούπολης.

Εγκαίνια: Σάββατο 16 Μαΐου 2026, ώρα 20:00 μμ

Συναυλία: Σάββατο 16 Μαΐου 2026, ώρα 21:30 μμ με τους «Ώτα Ακούειν»

Ξενάγηση-συζήτηση: με τον Μάνο Στεφανίδη, ιστορικό τέχνης, ομότιμο καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, ΕΚΠΑ

Σάββατο 23 Μαΐου στις 20.00 μμ και Κυριακή 24 Μαΐου στις 12.00 πμ

Διάρκεια έκθεσης: 16 Μαΐου – 27 Μαΐου 2026
Ώρες λειτουργίας:
Καθημερινά και Σαββατοκύριακο:
11:00 – 14:00 & 19:00 – 22:00

Η έκθεση συγκροτείται από τρεις ενότητες έργων: «Τα Όνειρα της Πόλης», «Ορίζοντες του Νου» και «Μετα-Ειδώλια»(Κυκλάδες), οι οποίες συνθέτουν ένα πολυεπίπεδο εικαστικό σύμπαν, όπου η μνήμη, η εμπειρία και η φαντασία διασταυρώνονται.

Στον πυρήνα της έκθεσης βρίσκεται η Ερμούπολη — όχι μόνο ως γεωγραφικός τόπος, αλλά ως ζωντανός οργανισμός που φέρει τα ίχνη της ιστορίας και των ανθρώπων της. Μέσα από κολάζ, ζωγραφική, φωτογραφία, χαρακτικά και κατασκευές, ο καλλιτέχνης προσεγγίζει την πόλη ως ένα δυναμικό παλίμψηστο εμπειριών, όπου τα «όνειρα» των κατοίκων —αστών, εργατών, ναυτικών, προσφύγων— μετασχηματίζονται σε ποιητικές εικόνες.

Η επιλογή του κολάζ σε συνδυασμό με την ζωγραφική και τις μεικτές τεχνικές λειτουργεί ως εικαστική γλώσσα της έκθεσης, αναδεικνύοντας τα πολλαπλά επίπεδα της αστικής εμπειρίας. Θραύσματα εικόνων, υλικών και μνήμης επανασυντίθενται, δημιουργώντας ένα πεδίο όπου το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον συνυπάρχουν, όπως ακριβώς συμβαίνει στη φύση του ονείρου.

Η ενότητα «Ορίζοντες του Νου» διερευνά τα όρια της αντίληψης και της συνείδησης, προσεγγίζοντας τον «ορίζοντα» ως ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο πεδίο ανάμεσα στο γνωστό και το άγνωστο. Τα έργα λειτουργούν ως ρήγματα στην πραγματικότητα, καλώντας τον θεατή σε μια εσωτερική περιπλάνηση, εκεί όπου η εμπειρία συναντά την ενόραση.

Στην ενότητα «Μετα-Ειδώλια (Κυκλάδες)», η εμβληματική μορφή των κυκλαδικών ειδωλίων επαναπροσδιορίζεται μέσα από σύγχρονες εικαστικές πρακτικές. Μικρά γλυπτά, κατασκευές και κολάζ μετασχηματίζουν την αρχέγονη αυτή μορφή σε ένα ανοιχτό σύμβολο, όπου η μνήμη της προϊστορικής τέχνης συναντά τη σύγχρονη καλλιτεχνική σκέψη.

Η έκθεση είναι μια αναφορά, αφιέρωμα στα 200 χρόνια από την ονοματοδοσία-ίδρυση της Ερμούπολης και προτείνει μια βιωματική προσέγγιση της ιστορίας της πόλης, αναδεικνύοντας τη σχέση της με το συλλογικό φαντασιακό και τη διαρκή διαδικασία επανανοηματοδότησης της ταυτότητάς της. Η έκθεση «Τα Όνειρα της Πόλης» αποτελεί μια εικαστική πρόταση που δεν επιδιώκει να δώσει απαντήσεις, αλλά να ενεργοποιήσει τη σκέψη και τη φαντασία του θεατή, προσκαλώντας τον σε ένα ταξίδι ανάμεσα στο ορατό και το αόρατο, στο προσωπικό και το συλλογικό, στο παρόν και το άχρονο.

Ο Νίκος Αναγνωστόπουλος γεννήθηκε στην Πάτρα και σπούδασε ζωγραφική, φωτογραφία και χαρακτική στην Ακαδημία Καλών Τεχνών Pietro Vanucci της Περούτζιας. Δίδαξε επί σειρά ετών στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Έχει αναπτύξει πολυετή καλλιτεχνική δραστηριότητα με 11 ατομικές και 36 ομαδικές εκθέσεις , και έχει οργανώσει και επιμεληθεί πολλές ατομικές και ομαδικές εκθέσεις άλλων καλλιτεχνών, ενώ από το 2013 ζει και εργάζεται στη Σύρο. Το έργο του κινείται ανάμεσα στη ζωγραφική, το κολάζ, τη φωτογραφία και τις κατασκευές, με έμφαση στη μνήμη, την ύπαρξη, το τοπίο και την πολιτισμική ταυτότητα. Έργα του υπάρχουν στη Σχολή Καλών Τεχνών και την Πινακοθήκη του Δήμου Περούτζιας και σε ιδιωτικές συλλογές στην Ελλάδα, Κύπρο, Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Ελβετία, Γαλλία, Αγγλία. 

***

Κείμενο του Μάνου Στεφανίδη* για τον Νίκο Αναγνωστόπουλο

 

Νίκος Αναγνωστόπουλος - Το λυχνάρι του Αλαντίν 

 

"Να ζήσει ο καθένας την όποια ζωή του

όχι σαν πιόνι αλλά ως υλικό της Ιστορίας"

 

Γιατί κάνουμε τέχνη;

Διεθνής Αμνηστία: Η ένοχη σιωπή της ΕΕ - Να ανασταλεί η Συμφωνία Σύνδεσης με το Ισραήλ

Κόκκινες γραμμές αντί κόκκινων χαλιών: Γιατί Ιταλία και Γερμανία πρέπει να στηρίξουν την αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ • Κείμενο-παρέμβαση των διευθυντών της Διεθνούς Αμνηστίας στην «Εφ.Συν.».

Στις 11 Μαΐου, η ΕΕ θα έρθει αντιμέτωπη με μια καθοριστική δοκιμασία των αξιών, των αρχών και της δέσμευσής της στα ανθρώπινα δικαιώματα και στο διεθνές δίκαιο. Καθώς η δημόσια, πολιτική και διπλωματική πίεση συνεχίζουν να αυξάνονται, οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ θα βρεθούν μπροστά σε μια επιλογή: να συνεχίσουν την προνομιακή μεταχείριση του Ισραήλ ή να αρχίσουν να επιβάλλουν τις κόκκινες γραμμές του μπλοκ, τις οποίες το Ισραήλ εμπαίζει, ιδιαίτερα από τον Οκτώβριο του 2023 (σ.σ. δείτε εδώ τι αποφάσισαν χθες οι υπουργοί εξωτερικών της Ε.Ε.).

Δεν λείπουν τα μέσα από την ΕΕ ώστε να ασκήσει ισχυρή πίεση στο Ισραήλ. Αυτό που λείπει είναι η πολιτική βούληση. Θα έπρεπε, κατ' ελάχιστον, η ΕΕ να αναστείλει τη Συμφωνία Σύνδεσης με το Ισραήλ, μαζί με τα εμπορικά της προνόμια, εάν θέλει πράγματι να καταδείξει τη σοβαρότητά της όσον αφορά την αντιμετώπιση της ατιμωρησίας που απολαμβάνει το  Ισραήλ εδώ και δεκαετίες. Εάν η ΕΕ δεν το πράξει, διακινδυνεύει τη συνενοχή της στη συνεχιζόμενη γενοκτονία, την παράνομη κατοχή και το απαρτχάιντ του Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων.

Δυο κράτη-μέλη κρατούν το κλειδί: η Ιταλία και η Γερμανία. Και τα δύο διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο παρεμποδίζοντας την αναστολή της εμπορικής συμφωνίας της ΕΕ με το Ισραήλ και προστατεύοντας το Ισραήλ από σημαντικές συνέπειες για τα εγκλήματά του κατά των Παλαιστινίων. Στο πολύπλοκο σύστημα ψηφοφορίας μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, η υποστήριξη οποιουδήποτε από τα δύο κράτη θα έδινε ώθηση στην ψήφο υπέρ της ειδικής πλειοψηφίας που απαιτείται για τη μερική αναστολή της Συμφωνίας.

Η Συμφωνία Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2000, αποτελεί ένα νομικό και θεσμικό πλαίσιο για πολιτικό διάλογο και οικονομική συνεργασία, παρέχοντας στο Ισραήλ προνομιακή πρόσβαση στις αγορές της ΕΕ. Σήμερα, η ΕΕ παραμένει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος του Ισραήλ. Μόνο το 2024, οι ισραηλινές εξαγωγές προς την ΕΕ αντιπροσώπευαν το 28,8% των συνολικών εξαγωγών του.

Το Ισραήλ παραβιάζει εδώ και καιρό το Άρθρο 2 της Συμφωνίας, το οποίο ορίζει ότι ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο της εταιρικής σχέσης, γεγονός που αναγνωρίστηκε καθυστερημένα από την ίδια την Ευρωπαϊκή Επιτροπή στην αξιολόγηση που έγινε τον Ιούνιο του 2025. 

Τον Σεπτέμβριο του 2025, μετά από εκτεταμένες δημόσιες πιέσεις, η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν πρότεινε τη μερική αναστολή των διατάξεων της Συμφωνίας που σχετίζονται με το εμπόριο, παράλληλα με στοχευμένες κυρώσεις κατά εξτρεμιστών υπουργών και βίαιων εποίκων. Ωστόσο, ακόμη και αυτή η περιορισμένη και απελπιστικά ανεπαρκής πρόταση εξακολουθεί να μπλοκάρεται από τη Γερμανία και την Ιταλία, οι οποίες επηρεάζουν αποφασιστικά την ισορροπία δυνάμεων στο σύστημα πλειοψηφίας της ΕΕ.

Ό,τι έχει απομείνει από την αξιοπιστία της Ευρώπης – έχοντας επανειλημμένα αποτύχει να επιβάλει τις δικές της κόκκινες γραμμές έναντι του Ισραήλ – διακυβεύεται. Δεν μπορεί πλέον να αποφύγει τις αυξανόμενες κατηγορίες για διπλά μέτρα και σταθμά, ιδίως σε σύγκριση με την αποφασιστική και βασισμένη σε αρχές απάντησή της στον επιθετικό πόλεμο της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Τα ανθρώπινα δικαιώματα των Παλαιστινίων, που τόσο συστηματικά
καταπατούνται από το Ισραήλ, δικαιολογούν την ίδια αυστηρή στάση.

Κλιμακώνοντας τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου

Παρά την ανακοίνωση της κατάπαυσης του πυρός τον Οκτώβριο του 2025, οι παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου από το Ισραήλ και η γενοκτονία του στη Γάζα συνεχίζονται αμείωτες.