Τα ισραηλινά πλοία και ο νόμος που ισχύει μόνο για τους φτωχούς! Του Αντώνη Φάρα
Του Αντώνη Φάρα
Ο
Παύλος Μαρινάκης μίλησε σήμερα για την επίθεση του Ισραήλ στα ανοικτά
της Κρήτης με την ψυχραιμία ανθρώπου που ξέρει ότι δεν θα τον πιέσουν ή
που δεν θα ιδρώσει το αυτί του. Δεν αναφέρθηκε στους 170 απαχθέντες σε
διεθνή ύδατα, στα πλοία στα οποία έκανε ρεσάλτο το ισραηλινό πολεμικό
ναυτικό, στις δολιοφθορές που προκάλεσε. Μας είπε, απλά, ότι Ισραηλινά
πολεμικά πλοία εμφανίστηκαν βορειοδυτικά της Κρήτης, χωρίς καμία
προηγούμενη συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές. Ότι η κυβέρνηση δεν είχε
ενημερωθεί, ότι το Ισραήλ αποχώρησε, ότι η υπόθεση έκλεισε. Με δύο
λόγια, σαν να μην έγινε κάτι.
Συγκεκριμένα δήλωσε:
«Τα ισραηλινά πολεμικά πλοία κινήθηκαν σε διεθνή ύδατα βορειοδυτικά της Κρήτης, εκτός ελληνικών χωρικών υδάτων. Δεν είχε υπάρξει προηγούμενη συνεννόηση με τις ελληνικές αρχές. Οι ελληνικές αρχές δεν έχουν δικαίωμα παρέμβασης σε διεθνή ύδατα, παρά μόνο σε περίπτωση επιχείρησης έρευνας και διάσωσης. Σε περίπτωση που υπάρξει ανάγκη έρευνας και διάσωσης ελληνικά πλοία βρίσκονται σε πλήρη ετοιμότητα. Κατόπιν σχετικής επικοινωνίας του ελληνικού με το ισραηλινό υπουργείο Εξωτερικών τα ισραηλινά πλοία βρίσκονται ήδη σε κίνηση αποχώρησης από το σημείο και επιστροφής στη βάση τους».
Πριν προχωρήσουμε στον νομικό ισχυρισμό, αξίζει ένα νοητικό πείραμα. Αν αντί για ισραηλινά πολεμικά πλοία ήταν πολεμικά πλοία άλλης (ίσως γείτονος χώρας) που εμφανίζονταν βορειοδυτικά της Κρήτης χωρίς προειδοποίηση, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος θα μας μιλούσε το ίδιο ήρεμα; Θα εξηγούσε ότι δεν είχαμε «δικαίωμα παρέμβασης»;
Το ερώτημα είναι ρητορικό γιατί η απάντηση είναι αυτονόητη: θα είχαμε επείγουσα σύγκληση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, ρηματικές διακοινώσεις και τηλεοπτικά πάνελ που θα μιλούσαν για κατοχή της Μεσογείου. Είναι προφανές, ότι για την κυβέρνηση το ίδιο γεγονός, δηλαδή ότι ξένα πολεμικά επιχειρούν σε διεθνή ύδατα κοντά στην ελληνική επικράτεια χωρίς προηγούμενη συνεννόηση, εκλαμβάνεται διαφορετικά ανάλογα με το ποια σημαία κυματίζει στο κατάρτι. Αυτή η διαφορά δεν εξηγείται από το διεθνές δίκαιο. Εξηγείται από τη στρατηγική θέση του Ισραήλ στο δυτικό σύστημα συμμαχιών και από τη θέση που η Ελλάδα έχει επιλέξει μέσα σε αυτό.
Ο Μαρινάκης έσπευσε να μας διδάξει: οι ελληνικές αρχές δεν έχουν δικαίωμα παρέμβασης σε διεθνή ύδατα, παρά μόνο σε επιχείρηση έρευνας και διάσωσης. Τόσο απλό. Τόσο καθαρό. Τόσο ψεύτικο.
Το UNCLOS, η Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, λέει κάτι πολύ διαφορετικό για τη δράση στα διεθνή ύδατα. Τα άρθρα 100-107 δεν αναφέρονται απλώς σε δικαίωμα καταστολής της πειρατείας αλλά καθιερώνουν υποχρέωση συνεργασίας για την καταστολή της. Κάθε κράτος, ανεξαρτήτως γεωγραφίας, μπορεί να αναλάβει αστυνομική δράση στα ανοιχτά. Η καθολική δικαιοδοσία δεν είναι ευεργετική ρύθμιση αλλά ακρογωνιαίος λίθος της διεθνούς τάξης. Ο Μαρινάκης, λοιπόν, δεν περιέγραψε νομική δέσμευση. Περιέγραψε πολιτική επιλογή ντυμένη με νομική γλώσσα.
Το Ισραήλ απολαμβάνει στο ελληνικό πολιτικό πεδίο μια ασυλία που δεν χαρίζεται σε κανέναν άλλο. Η Ελλάδα ανέπτυξε τα τελευταία χρόνια στρατηγική σχέση με το Ισραήλ που περιλαμβάνει αμυντικές συνεργασίες, κοινές ασκήσεις, ενεργειακά σχήματα. Η σχέση αυτή έχει πολιτικό τίμημα: αυτοκαταστέλλει τις αντιδράσεις ακόμα και όταν το άλλο μέρος παραβιάζει τους κανόνες που η ελληνική κυβέρνηση επικαλείται κατά πάντων άλλων.
Η ίδια κυβέρνηση που δεν «είχε δικαίωμα παρέμβασης» απέναντι σε ισραηλινά πολεμικά, είναι η ίδια που παρεμβαίνει σε λέμβους με ανθρώπους στα ίδια ύδατα – και φυσικά όχι για να τους διασώσει. Το BBC ανέφερε χρήση μεταναστών ως άτυπων πρακτόρων εξώθησης άλλων μεταναστών. Το ΕΔΑΔ έχει καταδικάσει την Ελλάδα επανειλημμένα για pushback. Η Francesca Albanese στην έκθεσή της για τη Γάζα κατονόμασε την Ελλάδα ανάμεσα στα κράτη που φέρουν συνενοχή με τους έλληνες πλοιοκτήτες να θησαυρίζουν από την παράνομη μεταφορά υλικόν.
Με δύο λόγια: το ελληνικό κράτος αδυνατεί να επέμβει όταν το υποκείμενο είναι ισραηλινό πολεμικό ναυτικό. Αλλά μπορεί να επέμβει και το κάνει, άτυπα και βίαια, όταν το υποκείμενο είναι φτωχός/ πρόσφυγας σε βάρκα.
Η δήλωση Μαρινάκη είναι η διαχείριση της ντροπής του να ζεις σε αυτό το κράτος με αυτά τα πεπραγμένα. Ο Μαρινάκης επέλεξε την ασπίδα του «δεν μπορούσαμε» αντί για την πολιτικά δαπανηρή ομολογία «δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε επεισόδιο με χώρα-σύμμαχο».
Θα ήταν πολύ πιο ειλικρινές εκ μέρους του να πας πει: “Το διεθνές δίκαιο της θάλασσας δεν γεννήθηκε για τους ναυαγούς, για την δίκαιη ναυσιπλοΐα, για την ελεύθερη μετακίνηση. Γεννήθηκε για να προστατεύει εμπορικά, πολιτικά, στρατιωτικά συμφέροντα.
Η κυβέρνηση μας δεν το αγνοεί αυτό.
Επικαλούμαστε ή αποσιωπούμε το διεθνές δίκαιο της θάλασσας ανάλογα με το ποιος κάθεται στο κατάστρωμα.”
- ΣΧΕΤΙΚΟ επίσης:
Η κυβέρνηση ήταν συνεργός του Ισραήλ στις απαγωγές δίπλα στην Κρήτη; (video)
Ερώτηση προς την κυβέρνηση: Να ρωτήσουμε διευκρινιστικά για την επίθεση του Ισραήλ, του καλού μας συμμάχου. Ο ισραηλινός στρατός επιτέθηκε στα πλοία της ανθρωπιστικής βοήθειας και απήγαγε τους ανθρώπους τους ανοικτά της Κρήτης, λίγο κάτω από την Πελοπόννησο. Λέμε απαγωγή γιατί ήταν σε διεθνή ναυτικά ύδατα, όπως είπατε και εσείς σωστά. Η αναχαίτιση έγινε εντός της ελληνικής ζώνης έρευνας και διάσωσης, όμως, ένα ξένο κράτος επιτέθηκε ανενόχλητο σε πλοία, πλοία που βρίσκονταν πιο κοντά στην Κρήτη και στην Πελοπόννησο απ ό, τι στο ίδιο το Ισραήλ και έκανε κάτι πολύ επικίνδυνο, διέκοψε τις επικοινωνίες των πλοίων στη δική μας ζώνη ευθύνης. Τα πλοία, τα πλοία του ανθρωπιστικού στόλου, έβλεπαν κουκουλοφόρους να τους επιτίθενται, έστειλαν σήματα ΣΟΣ, άνοιξαν φωτοβολίδες, κάλεσαν την ελληνική ακτοφυλακή, αλλά το ελληνικό κράτος δεν έκανε τίποτα. Η αδράνεια αυτή ήταν άγνοια, ανικανότητα της κυβέρνησής σας ή συνέργεια με το Ισραήλ;
.jpg)
