Το
επεισόδιο Μαρινάκη – Δημητριάδη επανέφερε στη δημόσια συζήτηση την
άποψη ότι η Ελλάδα έχει καταντήσει Κολομβία των Βαλκανίων. Στην
πραγματικότητα η διαπλοκή greek mafia – κυβέρνησης Μητσοτάκη – Ισραήλ,
κατατάσσει τη χώρα σε χειρότερη θέση, αν πάρουμε υπόψη το γεγονός ότι η
Κολομβία είναι Λατινική Αμερική, διαθέτοντας ιστορικά ισχυρή εγχώρια
ναρκοπαραγωγή, ενώ η Ελλάδα είναι Ευρώπη, και στη χειρότερη αποτελεί
απλά κόμβο μεταφοράς και διανομής. Κι όμως, ποτέ στην Κολομβία δεν
υπήρξαν εικόνες, στην τρίτη δεκαετία του εικοστού πρώτου αιώνα, όπου ο
πρώην Νο2 της κυβέρνησης, ο αντ’αυτού του πρωθυπουργού, να έρχεται στα
χέρια ως κοινός τραμπούκος με έναν από τους ισχυρότερους επιχειρηματίες,
περιβαλλόμενοι αμφότεροι από πλήθος μπράβων.
Αυτή είναι η Ελλάδα του Μητσοτάκη.
Είναι η Ελλάδα που συμπιέστηκε κοινωνικά και οικονομικά για δεκαπέντε
χρόνια και που σήμερα παραμένει στην περιφέρεια της Ευρώπης, αισθητά
υποβαθμισμένη, με μικρότερο γεωπολιτικό ρόλο και οικονομικό μέγεθος.
Αυτή η Ελλάδα καταφεύγει σε μαφιόζικες και ολιγαρχικές πρακτικές
διακυβέρνησης (με τα αποτελέσματά της να τα θαυμάζουμε σε δημόσια θέα
στον τελικό της Ευρωλίγκας), οργανώνει εκτεταμένα δίκτυα εκμαυλισμού και
εξαγοράς (ΟΠΕΚΕΠΕ, ΕΣΠΑ κλπ), στήνει προνομιακές σχέσεις με
συγκεκριμένες μερίδες της μεγαλοαστικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων
(Ταμείο Ανάκαμψης).
Σε αυτή την Ελλάδα, τα όρια ανάμεσα
στην πολιτική, εκτελεστική, δικαστική, επιχειρηματική και μηντιακή
εξουσία, είναι όχι απλά δυσδιάκριτα (αυτό άλλωστε συμβαίνει παντού),
αλλά πλέον αποδεδειγμένα υπόκεινται σε εκβιασμούς, εκδουλεύσεις,
δύσοσμες εξαρτήσεις. Συνδετικός κρίκος είναι οι υποκλοπές, και
αντικειμενικά οργανωτής των υποκλοπών φέρεται ο Γ. Δημητριάδης, ενώ αυτοί που τις εκτέλεσαν είναι Ισραηλινοί.
Η πρωτόγνωρη διείσδυση του Ισραήλ στη
χώρα είναι ευθέως ανάλογη με την υποβάθμιση της Ελλάδας και την
ταυτόχρονη θεσμική κατάπτωση και τον εκφυλισμό του όποιου κράτους
δικαίου. Η Ελλάδα γίνεται εποικιστικό πρότζεκτ και πολιτικό υποχείριο
των Ισραηλινών που κατανοούν ότι η νίκη του Ιράν αλλάζει τις ισορροπίες
και επιδιώκουν μια δεύτερη βάση – ορμητήριο στην Ανατολική Μεσόγειο,
ασφαλέστερο από το Ισραήλ, πιο μακριά από τις εστίες έντασης στη Μέση
Ανατολή. Εξαγοράζουν λοιπόν ακίνητα και επιχειρήσεις σε Ελλάδα και
Κύπρο, έχουν διεισδύσει ανεπανόρθωτα στις αμυντικές προμήθειες και στο
στρατό, αλωνίζουν στην ΕΥΠ και στις μυστικές υπηρεσίες, και τέλος, με
τις υποκλοπές, τα προϊόντα των οποίων έχουν φτάσει στους Ισραηλινούς
χειριστές του μηχανισμού Μητσοτάκη / Δημητριάδη, είναι αναμενόμενο να
υποψιάζεται κανείς ότι έχουν βάλει στο τσεπάκι τους την πολιτική,
στρατιωτική, επιχειρηματική και δικαστική εξουσία της χώρας.
Αυτός είναι ο πολύ απλός λόγος που
υπουργοί της ελληνικής κυβέρνησης γίνονται Χατζηαβάτες όταν μιλάνε για
το Ισραήλ (Γεωργιάδης), ή που άλλοι υπουργοί, χέζονται κυριολεκτικά πάνω
τους όταν τους ρωτούν γιατί δεν ζητούν τη διερεύνηση του σκανδάλου των
υποκλοπών (Χατζηδάκης, Γεραπετρίτης).
Όλοι ξέρουν ότι τους υπέκλεπτε το
κοινό κέντρο ΕΥΠ/Predator, με Ισραηλινούς πράκτορες και Ισραηλινό
λογισμικό, υπό την ευθύνη Μητσοτάκη / Δημητριάδη.
Ποιος να μιλήσει λοιπόν, και τι να τολμήσει να πει;
Ή μήπως πιστεύει κανείς ότι η απόλυτη
ταύτιση της ηγεσίας του Άρειου Πάγου και των συμφερόντων της κυβέρνησης
Μητσοτάκη, σε όλα τα σκάνδαλα που ξέσπασαν και που από κοινού έθαψαν (Τέμπη, ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές κλπ), οφείλεται αποκλειστικά στις πολιτικές και ιδεολογικές συμπάθειες των ανώτατων δικαστών;
Στο ακροατήριο του Μονομελούς
Πλημμελειοδικείου έγινε προφανές ότι οι οργανωτές των υποκλοπών έχουν
διοχετεύσει τα προϊόντα τους εκτός χώρας, ενώ οι καταδικασθέντες
προειδοποιούν ανοιχτά την κυβέρνηση Μητσοτάκη ότι θα έχει την τύχη του
Νίξον αν δεν τους καλύψει με μια αθωωτική απόφαση στο Εφετείο ή με
κάποιου τύπου νομοθετική παρέμβαση (δηλώσεις Ταλ Ντίλιαν).
Μπορεί κάποιος να φανταστεί, μια άλλη
κυβέρνηση, πχ του Κώστα Καραμανλή ή του Αλέξη Τσίπρα, να έχει πάρει τον
έλεγχο της ΕΥΠ στο πρωθυπουργικό γραφείο από την πρώτη κιόλας μέρα, και
στη συνέχεια να αποκαλύπτεται ότι παρακολουθούσε με ρωσικό ή κινεζικό
λογισμικό, χρησιμοποιώντας Ρώσους ή Κινέζους πράκτορες, τη μισή
πολιτική, στρατιωτική και δικαστική ηγεσία, και τα προϊόντα των
υποκλοπών να είναι διαθέσιμα στη Ρωσία ή στην Κίνα;
Θα ήταν ή όχι ένοχοι εσχάτης προδοσίας και κατασκοπείας για λογαριασμό ξένης χώρας;
Γιατί αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση Μητσοτάκη/Δημητριάδη και Ισραήλ;