Τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2026, για όσους/ες μπορούν & θέλουν να παρευρεθούν σε ένδειξη αλληλεγγύης, θα εκδικαστεί στη Σύρο νέα δίκη 36 κατοίκων της Τήνου που είπαν "όχι" στην καταστροφή του νησιού τους από την επέλαση των αιολικών.
Υπενθυμίζουμε ότι οι επόμενες δίκες, εκτός αυτής της Δευτέρας 20/4, είναι προγραμματισμένες για τις 29/4/2026, τις 4/5/2026 και την 1η/10/2026.
Σχετική η ακόλουθη ανάρτηση:
 |
| ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ/EUROKINISSI |
Η χώρα δεν «ανακάμπτει». Μεταβιβάζεται...
Πίσω από τους πανηγυρισμούς για «επενδυτική βαθμίδα» και «ισχυρή ανάπτυξη», κρύβεται μια σιωπηλή αλλά βαθιά αναδιάρθρωση της ελληνικής οικονομίας και δεν είναι άλλη από τη συστηματική μεταφορά πλούτου, ιδιοκτησίας και ελέγχου προς το εξωτερικό. Τα στοιχεία για το 2025 που έδωσε ο κ. Στουρνάρας στην ετήσια συνέλευση της ΤτΕ το αποκαλύπτουν χωρίς αυταπάτες.
Το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος είναι στο 237,7% του ΑΕΠ και αυτό δεν είναι μόνο ένας μεγάλος αριθμός. Είναι η αποτύπωση μιας οικονομίας που λειτουργεί με δανεικά και με όρους εξάρτησης.
Το ακαθάριστο εξωτερικό χρέος (237,7% του ΑΕΠ) δεν είναι το δημόσιο χρέος που ξέρουμε, αλλά το σύνολο όσων χρωστάμε όλοι μας (κράτος, τράπεζες, επιχειρήσεις) στο εξωτερικό. Το γεγονός ότι είναι σχεδόν 2,5 φορές το ΑΕΠ μας σημαίνει ότι η οικονομία κινείται με «ξένα κόλλυβα».
Η Καθαρή Διεθνής Επενδυτική Θέση (ΚΔΕΘ) είναι στο -136,8% του ΑΕΠ. Η ΚΔΕΘ δείχνει το τελικό ισοζύγιο ισχύος, δηλαδή ποιος κατέχει και τι. Το αρνητικό πρόσημο (-136,8%) σημαίνει ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα-οφειλέτης.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση έχει θέσει ως όριο ασφαλείας στην ΚΔΕΘ το -35%. Οταν μια χώρα το ξεπερνά (όπως εμείς που είμαστε σχεδόν στο τετραπλάσιο), η κατάσταση είναι εξαιρετικά δυσμενής για να πανηγυρίζει.
Ο δείκτης αυτός αναδεικνύει ότι οι ξένοι κατέχουν πολύ περισσότερα στην Ελλάδα από όσα κατέχουν οι Ελληνες στο εξωτερικό. Είμαστε μια χώρα με καθαρούς χρεώστες όχι μόνο δημοσιονομικά, αλλά και δομικά.
Το πιο ανησυχητικό όμως δεν είναι το μέγεθος. Είναι η φύση αυτής της επιδείνωσης.
Δεν πρόκειται για νέο παραγωγικό κύμα επενδύσεων. Δεν βλέπουμε βιομηχανίες να χτίζονται, ούτε εξαγωγικές δυνατότητες να ενισχύονται ουσιαστικά. Αντίθετα, βλέπουμε μια μαζική μεταβίβαση υφιστάμενου πλούτου από δάνεια που πουλήθηκαν σε funds, από ακίνητα που πέρασαν σε ξένα χαρτοφυλάκια και από επιχειρήσεις που άλλαξαν χέρια χωρίς να αλλάξει τίποτα στην παραγωγική τους βάση.
Αυτό που παρουσιάζεται ως «επενδυτική εισροή» είναι συχνά απλώς αλλαγή ιδιοκτησίας. Και κάθε τέτοια αλλαγή βαθαίνει την εξάρτηση, διότι τα μελλοντικά έσοδα, ενοίκια, τόκοι, μερίσματα, φεύγουν εκτός χώρας.
Ακόμα πιο αποκαλυπτικό είναι ότι η άνοδος του χρηματιστηρίου, που θεωρείται ένδειξη υγείας, επιδεινώνει τη διεθνή επενδυτική θέση της χώρας. Γιατί; Διότι οι μετοχές αυτές ανήκουν σε μεγάλο βαθμό σε ξένους. Αρα η αύξηση της αξίας τους σημαίνει αύξηση των υποχρεώσεών μας. Χωρίς να έχει εισρεύσει ούτε ένα νέο ευρώ στην πραγματική οικονομία. Αυτή είναι η «λογιστική παγίδα» μιας οικονομίας που δεν ελέγχει τα μέσα παραγωγής της.
Η επίσημη γραμμή λέει ότι οι ξένες επενδύσεις θα φέρουν ανάπτυξη και θα εξισορροπήσουν τα πράγματα. Αυτό όμως ισχύει μόνο υπό προϋποθέσεις που στην ελληνική περίπτωση σπανίζουν.
Οι επενδύσεις που πραγματικά αλλάζουν την πορεία μιας οικονομίας είναι εκείνες που δημιουργούν νέα παραγωγή, όπως εργοστάσια, τεχνολογία, εξαγωγές, με σταθερές και καλά αμειβόμενες θέσεις εργασίας. Οχι εκείνες που αγοράζουν έτοιμα περιουσιακά στοιχεία για να αποσπάσουν αποδόσεις.
Οταν το «επενδυτικό μοντέλο» βασίζεται σε real estate, τουριστικά assets και distressed δάνεια, τότε δεν μιλάμε για ανάπτυξη, αλλά για μια λεηλασία των υπαρχόντων πόρων. Για μια οικονομία που ρευστοποιείται χωρίς προηγούμενο και χωρίς να μπορεί να επανακτηθεί.
Ο κύριος Μητσοτάκης έχει ενημερωθεί για την υπόθεση (και την παραίτηση) Λαζαρίδη;
Στην τοποθέτηση του στη Βουλή, την Πέμπτη, ο Μητσοτάκης απεφάνθη ότι τα σκάνδαλα και οι «αριστείες» της κυβέρνησης δεν απασχολούν τον κόσμο. Εκεί, παράλληλα, μίλησε για «δολοφονικό βούρκο» και «τοξικότητα», συνδέοντας ανυπόστατα και προκλητικά το σοβαρό πρόβλημα υγεία του στενού του συνεργάτη, Γιώργου Μυλωνάκη, με δημοσιεύματα για τον ίδιο και την κυβέρνηση. Στην ομιλία του Μητσοτάκη ο Μακάριος Λαζαρίδης δεν υπήρχε πουθενά!
Ο Μακάριος Λαζαρίδης, ο και ψεύτης και «λεβέντης», την Παρασκευή παραιτήθηκε, καθυστερημένα, από τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης με μια επιστολή υποκρισίας και «διαφάνειας». Ο Μακάριος Λαζαρίδης είναι αυτός ο τύπος που καταλάμβανε θέσεις «Επιστημονικού Συνεργάτη» με ένα «πτυχίο» από ένα εργαστήριο σπουδών… Κολοπετινίτσας και πούλαγε εξυπνάδες, δηλώνοντας ότι τον προσέλαβαν, τότε, «επειδή είναι ωραίος», εκτιμώντας ότι αυτός δεν είναι «τεμπέλης όπως οι αριστεροί». Για τέτοιον εξαιρετικό κύριο μιλάμε.
Σήμερα, ο Μητσοτάκης, στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτηση του, επανήλθε στα περί «κανονικοποίησης της τοξικότητας», κάνοντας ακόμα και λόγο για «βιαιότητα μιας δημόσιας εμμονικής στοχοποίησης επί τη βάση κατασκευασμένων άθλιων ψεμάτων, που εκπορεύεται σε πολλές περιπτώσεις από εκτελεστές συμβολαίων δολοφονίας χαρακτήρων που ενδύονται τον μανδύα της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Ανατροφοδοτείται από ανώνυμα προφίλ του διαδικτύου και δυστυχώς υιοθετείται με ευκολία ακόμα και από αρχηγούς κομμάτων της αντιπολίτευσης».
Πέρα από το γεγονός ότι η κυβέρνηση είναι αυτή, που με έναν «στρατό» τρολ και ομάδων… βρωμιάς, σουλατσάρει στο διαδίκτυο και στοχοποιεί, ασκώντας κυριολεκτικά μια πολιτική αλητείας, να τονίσουμε ότι στην ανάρτηση του Μητσοτάκη ο Μακάριος Λαζαρίδης πάλι δεν υπήρχε πουθενά! Να σημειώσουμε, μάλιστα, ότι είχε η προηγηθεί η χτεσινή του παραίτηση, αλλά και η αναπαραγωγή, από τον Λαζαρίδη, ανάρτησης που έκανε λόγο για «φοβική κυβέρνηση» και «στόλιζε» το Μαξίμου.
Το συμπέρασμα είναι ότι ο Μητσοτάκης κάνει σαν να μην υπάρχει υπόθεση Λαζαρίδη, προσπαθώντας με άλλους τρόπους να «σκεπάσει» αυτό το πρότυπο «αριστείας», για την κυβέρνηση του.
Πραγματικά, είναι να αναρωτιέται κανείς: Ο κύριος Μητσοτάκης έχει ενημερωθεί για την υπόθεση και την παραίτηση Λαζαρίδη; Το λέμε αυτό διότι υπάρχει κίνδυνος να πει, κάποια στιγμή στη συνέχεια, ότι δεν γνώριζε τίποτα…
 |
| Sean Gallup / Getty |
Πώς να υπερασπιστείς τον σιωνισμό χωρίς να απαντήσεις σε τίποτα από όσα συμβαίνουν μπροστά σου
του Δημήτρη Χαμπεσή
Στο πρόσφατο άρθρο του σε ένα περιοδικό γνώμης, το Books’ Journal, με τον τίτλο «Η υποκρισία του ελληνικού αντισιωνισμού», ο Ιλάν Μανουάχ δεν επιχειρεί απλώς να υπερασπιστεί τον σιωνισμό ή να αντικρούσει ορισμένες ακραίες ή επιφανειακές μορφές αντιισραηλινής ρητορικής. Επιχειρεί κάτι πολύ πιο φιλόδοξο. Κάνει πειθαρχική αναδιάταξη του πεδίου όπου μας εγκαλεί, ξαναζεσταίνοντας μια ηθική απάτη που έχει πια ξεφουσκώσει. Αν ασκήσεις κριτική στον σιωνισμό, είσαι αντισημίτης.
Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι στοιχειώδες, που ο Μανουάχ προσπαθεί συστηματικά να θολώσει. Ο αντισημιτισμός αφορά ανθρώπους. Ο σιωνισμός αφορά μια πολιτική ιδεολογία και την κρατική της εφαρμογή. Η σύγχυση αυτών των δύο δεν είναι απλώς λάθος. Είναι εργαλείο.
Αυτό που απασχολεί τον συγγραφέα δεν είναι τι πραγματικά συμβαίνει. Τον απασχολεί ποιος το ονομάζει, με ποια λέξη, με ποιες «ασυνέπειες» και με ποια υποτιθέμενα κίνητρα.
Δεν τον απασχολεί η λιμοκτονία ως όπλο, η μαζική δολοφονία πολιτών, ανθρωπιστικών εργαζομένων και δημοσιογράφων, η καταστροφή νοσοκομείων, η μαζική τιμωρία αμάχων. Τον απασχολεί αν η λέξη «σιωνισμός» χρησιμοποιείται σωστά, αν η λέξη «λόμπι» είναι επιτρεπτή, αν ο αντισιωνισμός έχει ηθική καθαρότητα, κάνοντας εσκεμμένη μετατόπιση θέματος από την ουσία, στη διαχείριση του λεξιλογίου της κριτικής.
Και για να πετύχει αυτή τη μετατόπιση, ο Μανουάχ δεν απαντά στον πραγματικό αντισιωνισμό που κερδίζει έδαφος και μέσα στο Ισραήλ, αλλά κατασκευάζει έναν άλλο μονοδιάστατο, ηθικά ρηχό, ενίοτε συγγενή με τον αντισημιτισμό, έναν αντισιωνισμό που απλοποιεί βολικά για να μπορέσει να του επιτεθεί.
Γι’ αυτό και μες στο κείμενο καταφεύγει σε μια δεύτερη, πολύ πιο επιθετική πρακτική, στην ιδεολογική κατάληψη της εβραϊκότητας.
Ο σιωνισμός παρουσιάζεται περίπου ως φυσική, οργανική ή αυτονόητη έκφραση της εβραϊκής εμπειρίας.
Σαν να μην υπήρξαν ποτέ εβραϊκές αντισιωνιστικές παραδόσεις.
Σαν να μην υπάρχουν σήμερα Εβραίοι που αντιτίθενται στον σιωνισμό.
Σαν να μη βλέπουμε σε πόσα βίντεο ακόμα και ultra-orthodox Εβραίους να
καίνε τη σημαία του Ισραήλ ονομάζοντάς το σιωνιστικό κράτος που προκαλεί
κακό στους Εβραίους παγκοσμίως.
Σαν να είναι αυτός ο εντεταλμένος αντιπρόσωπος του εβραϊσμού.
Έτσι, ιστορικοί και διανοούμενοι που έχουν ασκήσει τεκμηριωμένη κριτική εκ των έσω, όπως ο Ilan Pappé ή ο Norman Finkelstein, απαξιώνονται εκ των προτέρων ως «ταλισμανικές φιγούρες», λες και η επίκληση γνωστών και δημόσιων παρεμβάσεων είναι πρόβλημα προς απαξίωση και όχι επιχείρημα προς απάντηση.
 |
To σκίτσο που συνοδεύει τη δημοσίευση είναι του σκιτσογράφου Παναγιώτη Μητσομπόνου, ο οποίος μας έχει συστήσει και στην Ελλάδα την ενδιαφέρουσα εικαστική αποτύπωση της δικαστικής διαδικασίας. |
Αμπελόκηποι: Μία δίκη για τρομοκρατία, χωρίς τρομοκρατική οργάνωση
Την 1η Απριλίου ξεκίνησε η εκδίκαση της υπόθεσης των Αμπελοκήπων. Ο 4ος όροφος του Εφετείου Αθηνών γεμάτος με αλληλέγγυους/ες, γραμμές αστυνομικών έξω από τη δικαστική αίθουσα και επιλεκτική είσοδος δικηγόρων, συγγενών και δημοσιογράφων, σε μία υποτίθεται δημόσια δίκη. Ήδη, από την αρχή της δίκης αναδείχθηκε ο πολιτικός χαρακτήρας αυτής, παρά την άρνηση της Εισαγγελέα και του Δικαστηρίου να την αναγνωρίσει ως τέτοια. Από την μία, οι δικαστικές αρχές, έχοντας στα χέρια τους μία ελλιπή, πρόχειρη και ανεπαρκή δικογραφία των διωκτικών και ανακριτικών αρχών, ντυμένη με τον μανδύα της τρομοκρατικής οργάνωσης, γεμάτη έγγραφα που ζητούσαν πραγματογνωμοσύνες, διερευνήσεις κι άλλες πραγματογνωμοσύνες και άλλες διερευνήσεις, χωρίς εν τέλει να καταλήγουν πουθενά. Από την άλλη, πέντε κατηγορούμενες/ους, τους συγγενείς και τις φίλες τους, τους συντρόφους και τις συντρόφισσες τους, έχοντας στα χέρια τους την αλληλεγγύη, την αξιοπρέπεια και τη δική τους αλήθεια.
Από εκείνη την ημέρα και μετά, η είσοδος στην αίθουσα σταμάτησε να είναι τόσο επιλεκτική, αλλά περιορισμένη, αφού επιτρέπονταν μόνο καθήμενοι/ες. Εκτός φυσικά από τους αστυνομικούς των ΕΟΜ, που στέκονται όρθιοι, κραδαίνοντας τα όπλα, κάποιοι στρεφόμενοι στους κατηγορούμενους, κάποιοι στρεφόμενοι σε όσου/ες ήταν μέσα στην αίθουσα. Και φυσικά έξω από την αίθουσα κορδόνια αστυνομικών.
Γιατί περιγράφω τόσο την πρόσβαση στην αίθουσα, τη διάταξη όσων βρίσκονται όλες αυτές τις μέρες εκεί; Γιατί νομίζω ότι αυτά τα μικρά ή και όχι τόσο μικρά πράγματα, αναδεικνύουν και ενισχύουν την αντίφαση, στην οποία ήδη από την πρώτη μέρα έπεσε το δικαστήριο.
Ενώ ισχυρίζονται ότι η συγκεκριμένη υπόθεση δεν εντάσσεται στην έννοια του πολιτικού εγκλήματος, ότι δεν εξετάζονται η πολιτική ταυτότητα, η πολιτική στάση, τα πολιτικά κίνητρα, οι πολιτικές και κοινωνικές σχέσεις των κατηγορούμενων παρατηρούμε ότι ήδη από την διάταξη, τον περιορισμό της πρόσβασης, τις αστυνομικές δυνάμεις εντός και εκτός της αίθουσας, πριν καν κάτσουν στο εδώλιο οι κατηγορούμενοι/ες, αυτή η δίκη είναι μία σαφώς πολιτική υπόθεση και για τις δύο πλευρές.
Καταρχάς, πρόκειται για μία υπόθεση που παραπέμπεται με το 187Α, το οποίο στην πραγματικότητα κατοχυρώνει την έννοια του πολιτικού εγκλήματος και συγκεκριμένα ποινικοποιεί και στρέφεται ενάντια σε όσους/ες αντιστέκονται, ενάντια σε όσους/ες επιλέγουν μορφές και οργάνωση πάλης, που στέκεται απειλητικά απέναντι στο κυρίαρχο. Αποτελεί ένα ακόμη κατασταλτικό εργαλείο ενάντια στα κινήματα, τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες. Η θολή και αόριστη διατύπωσή του άρθρου, είναι ιδανική, ώστε σε αυτό να μπορεί να εμπίπτει οποιαδήποτε μορφή δράσης ή απλά και μόνο κοινωνικές σχέσεις, όπως έχουμε δει πολλές φορές να συμβαίνει και στο παρελθόν, η δυνατότητα μέσω του 187Α να ποινικοποιούνται πολιτικές και προσωπικές σχέσεις. Τα αποδεικτικά στοιχεία κρίνονται μη αναγκαία και υποκαθίστανται από την πολιτική ταυτότητα του κατηγορουμένου. Όπως επεσήμανε και ο Νίκος Ρωμανός σε μία από τις παρεμβάσεις του στο δικαστήριο, έτσι λειτουργεί το δίκαιο του διώκτη, όταν η αλήθεια δεν του κάνει, προσπαθεί να την προσαρμόσει στα δικά του μέτρα.
Το τελευταίο, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης δίκης κατέστη εμφανές και από το εξής. Μάρτυρες κατηγορίας ήταν οι κάτοικοι της πολυκατοικίας. Καμία γνώση για οτιδήποτε άλλο πλην του γεγονότος ότι έγινε μία έκρηξη. Πώς έγινε αυτή η έκρηξη; Ανθρώπινο λάθος; Τεχνικό πρόβλημα; Κανείς δεν ξέρει, καθώς δε διερευνήθηκε ποτέ. Κανένα αποδεικτικό στοιχείο για τη διάρκεια, τη δράση, το χαρακτήρα της υποτιθέμενης τρομοκρατικής οργάνωσης. Κανένα αποδεικτικό στοιχείο για τη δομή της υποτιθέμενης οργάνωσης. Κανένα αποδεικτικό στοιχείο, ακόμη και για τις σχέσεις όλων των κατηγορούμενων μεταξύ τους.
Ποιος παρακολουθούσε το μισό Υπουργικό Συμβούλιο & τον αρχηγό του στρατού; Το έγκλημα Predator με απλά λόγια
«Κατά τα έτη 2020 και 2021. Μια εταιρεία τεχνολογίας αιχμής από το Ισραήλ ήρθε στην Ελλάδα, εγκαταστάθηκε και λειτούργησε ένα εξαιρετικά σύγχρονο κατασκοπευτικό λογισμικό σε συνεργασία με την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για να παγιδευτούν τα κινητά τηλέφωνα 87 φυσικών προσώπων, μέσα στα οποία το μισό υπουργικό συμβούλιο, δημοσιογράφοι και άλλοι δημόσιοι λειτουργοί. Αυτό το κατασκοπευτικό λογισμικό έδωσε απεριόριστη πρόσβαση στα κινητά τηλέφωνα των θυμάτων και χρησιμοποιήθηκε παράλληλα με την παρακολούθηση αυτών των προσώπων με τις κλασικές μεθόδους από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών. »
Με αυτά τα λόγια περιέγραψε σε συντομία το έγκλημα Predator, ο Ζαχαρίας Κεσσές, ο δικηγόρος που εκπροσώπησε πολλά από τα θύματα των παγιδεύσεων. Πιθανότατα δεν μπορεί να υπάρξει πιο σύντομος και ακριβής τρόπος για να περιγράψει τι ακριβώς συνέβη στην Ελλάδα με το σκάνδαλο Predator. Δηλαδή με την παγίδευση προσώπων και την μετατροπή τους σε διαρκή πομπό και κίνδυνο για όλους τους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω τους.
Ήταν τελικά απλοί ιδιώτες όσοι παγίδευσαν τόσα ισχυρά πρόσωπα; Τι αναμένεται να γίνει στη δικαστική διερεύνηση από εδώ και πέρα; Υπήρχε κοινό κέντρο στις παρακολουθήσεις της ΕΥΠ και στις παγιδεύσεις του Predator; Και τέλος, πόσους δημοσιογράφους παγίδευσαν και πώς πλήττεται η Ελευθερία του Τύπου από αυτό το έγκλημα;
Αυτά είναι μονάχα μερικά από τα θέματα στα οποία ρίχνει φως ο Ζαχαρίας Κεσσές.
Πηγή πληροφοριών: Το Βήμα (σ.σ. στο τέλος παρατίθεται ολόκληρο το δημοσίευμα)
Δραστική μείωση της επιτρεπόμενης
δόμησης για ξενοδοχεία εκτός σχεδίου
– από περίπου 1.500 τ.μ. σε μόλις 400 τ.μ. ανά
γήπεδο, ώστε να διατηρηθεί η ανθρώπινη
κλίμακα.
Κατασκευή αποκλειστικά ισόγειων
κτισμάτων, για να προστατευτεί το τοπίο
από ογκώδεις παρεμβάσεις.
Κατάργηση πισινών σε τουριστικά
καταλύματα – ένα σαφές μήνυμα για την
προστασία των πολύτιμων υδάτινων
πόρων.
Μπλόκο σε μεγάλα ξενοδοχειακά συγκροτήματα
τύπου resort.
Το ερώτημα πλέον είναι σαφές, όχι μόνο
για τα Κουφονήσια αλλά για όλους τους
αναπτυσσόμενους τουριστικούς προορισμούς:
Θέλουμε απρόσωπες τουριστικές βιομηχανίες
παντού ή αληθινούς τόπους με ταυτότητα
και ζωντανές κοινότητες;
Σημαντικές αντιδράσεις καταγράφηκαν στο Δημοτικό Συμβούλιο Νάξου & Μικρών Κυκλάδων, κατά τη συνεδρίαση της 11ης Μαρτίου 2026, στο πλαίσιο της διαβούλευσης για το Ειδικό Πολεοδομικό Σχέδιο (ΕΠΣ) των μικρών νησιών της περιοχής.
ΜΗΛΟΣ: Φρένο σε νέο πεντάστερο – Πόσο αντέχει ακόμα το νησί;Πηγή: Μαριάννα Τζάννε, Πρώτο Θέμα (σ.σ. παρατίθεται στο τέλος ολόκληρο το δημοσίευμα)
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό.
Θα μπει ένα όριο στην τουριστική εκμετάλλευση ή θα αφεθεί η Μήλος να γίνει μια κακή εκδοχή της Ίμπιζα;
Η προστασία της φύσης δεν είναι εμπόδιο στην ανάπτυξη. Είναι η μόνη βάση για να υπάρχει πραγματική ανάπτυξη και ευημερία των νησιών.Μήλος: Διακοπή εργασιών σε νέο πεντάστερο, παρέμβαση της πολεοδομίας μετά από προσφυγή φορέων στο ΣτΕ
Νίκος Ρωμανός για Αμπελόκηπους: “Δεν έχω καμία σχέση με την υπόθεση”
Ο Νίκος Ρωμανός κατέθεσε για την έκρηξη στους Αμπελόκηπους και τόνισε ότι “δεν έχει καμία σχέση με την υπόθεση”.
«Βρίσκομαι εδώ για μια επιλογή που δεν έχω διαπράξει ενώ στο παρελθόν πάντα αναλάμβανα τις ευθύνες μου και τις υπερασπιζόμουν πάντα εκθέτοντας τους λόγους που τις πήρα». Με αυτά τα λόγια ο Νίκος Ρωμανός αναφέρθηκε στο λόγους που βρέθηκε κατηγορούμενος στη δίκη για την έκρηξη στους Αμπελοκήπους.
Απολογούμενος για ένα μερικό δακτυλικό αποτύπωμα σε σακούλα, ο ίδιος εξιστόρησε τη ζωή του μετά την αποφυλάκισή του το 2019 λέγοντας μεταξύ άλλων: «Ενας άνθρωπος που βγαίνει μετά από 7 χρόνια φυλακή, στη χώρα του παγωμένου χρόνου, προσπαθεί να έρθει αντιμέτωπος με την πραγματικότητα που έχει μεταβληθεί ενδεχομένως και ραγδαία και προσπαθεί να σηκώσει βάρη που δεν το είχε κάνει στο παρελθόν. Όλες αυτές οι δυσκολίες της προσαρμογής προσπάθησα να τις ξεπεράσω. Προσπάθησα να βρω δουλειά, να οικοδομήσω κοινωνικές σχέσεις και ουσιαστικά να μπορώ να κάνω σχέδια για τη ζωή μου. Παράλληλα είχα και μια δημόσια πολιτική ζωή, συμμετείχα σε διαδηλώσεις και σε εκδηλώσεις με πιο σημαντικό την αναστήλωση του μνημείου του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου για την αποκατάσταση ενός μνημείου που ήταν σε σήψη».
Ο Νίκος Ρωμανός αναφέρθηκε αναλυτικά και στο μοναδικό στοιχείο που τον συνδέει με την υπόθεση, δηλαδή το μερικό αποτύπωμα σε μια σακούλα μέσα στην οποία είχε συσκευαστεί όπλο. «Δεν έχω να συνεισφέρω κάτι άλλο. Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τη διαδρομή της σακούλας μόνο υποθέσεις μπορώ να κάνω. Δεν έχω κάποια σχέση με την υπόθεση, τις επιλογές που έχω πάρει τις έχω πληρώσει και με το παραπάνω και αυτό που συμβαίνει είναι άδικο» τόνισε επισημαίνοντας ότι δεν γνωρίζει κανέναν από τους κατηγορούμενους πλην ενός που επίσης κατηγορείται για μερικό αποτύπωμα.
Πρόεδρος: Υπάρχουν τρεις εκδοχές, η πρώτη είναι του κατηγορητηρίου ότι κάποιοι έπιασαν τη σακούλα έβαλαν μέσα το όπλο και το έδωσαν, η δεύτερη ότι κυκλοφόρησε τυχαία και έφτασε με το νόμο των πιθανοτήτων στο διαμέρισμα και η τρίτη ότι φυτεύθηκε. Δεν φοβούμαι να το πω και το δικαστήριο πρέπει να τα ερευνήσει όλα.
Κατηγορούμενος: Εγώ μπορώ να αποκλείσω να έχω πιάσει ένα όπλο και να το έχω συσκευάσει. Σε σχέση με τις άλλες δύο εκδοχές, δεν μπορώ να αποκλείσω κάποια για αυτό και απευθύνθηκα σε τεχνικό σύμβουλο. Δεν μπορώ να επιβεβαιώσω κάποια από τις δύο.
Είχαν προηγηθεί οι απολογίες ακόμη δύο συγκατηγορουμένων του οι οποίοι αρνήθηκαν οποιαδήποτε ποινική εμπλοκή τους με την υπόθεση.
 |
Ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο οι υπογραφές αναστολής της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ
Η Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών που ζητά την αναστολή της Συμφωνίας Σύνδεσης ΕΕ-Ισραήλ έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο υπογραφές, όπως ανακοίνωσαν οι διοργανωτές την Τρίτη 14 Απριλίου!
Η εκστρατεία, που ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 2026 με τίτλο «Δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη», έχει επίσης υπερβεί τα απαιτούμενα εθνικά όρια υπογραφών φτάνοντας δέκα κράτη μέλη της ΕΕ, ξεπερνώντας το ελάχιστο όριο των επτά χωρών που απαιτείται για την επικύρωσή της.
Η πρωτοβουλία, με επικεφαλής την Ευρωπαϊκή Συμμαχία της Αριστεράς και με την υποστήριξη ομάδων της κοινωνίας των πολιτών και κινημάτων υπό παλαιστινιακή ηγεσία σε ολόκληρη την Ένωση, καλεί την Ευρωπαϊκή Ένωση να αναστείλει τη συμφωνία σύνδεσης με το Ισραήλ, επικαλούμενη παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
«Ένα εκατομμύριο άνθρωποι μίλησαν: η ΕΕ πρέπει να αναστείλει πλήρως τη Συμφωνία Σύνδεσης με το Ισραήλ – η ΕΕ πρέπει να υπερασπιστεί το διεθνές δίκαιο και να σταματήσει τη συνενοχή της στη γενοκτονία του Ισραήλ», δήλωσαν οι διοργανωτές σε ανακοίνωσή τους, καλώντας τους υποστηρικτές να συνεχίσουν να κινητοποιούνται με νέο στόχο τις 1,5 εκατομμύρια υπογραφές.
Σύμφωνα με τον κανονισμό, μια Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών πρέπει να συγκεντρώσει τουλάχιστον 1 εκατομμύριο έγκυρες υπογραφές και να πληροί ελάχιστα όρια σε τουλάχιστον επτά κράτη μέλη της ΕΕ για να εξεταστεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Μόλις πληρωθούν οι προϋποθέσεις, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή υποχρεούται να εξετάσει την πρόταση και να αποφασίσει αν θα αναλάβει δράση, αν και δεν είναι νομικά υποχρεωμένη να θεσπίσει νομοθεσία.
 |
Ο Αριστοτέλης Χαντζής όταν είχε συμπληρώσει μία εβδομάδα απεργίας πείνας |
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΧΑΝΤΖΗΣ απεργός πείνας εδώ και 72 μέρες για τη σωτηρία των Προσφυγικών«Η πολιτεία έχει να επιδείξει μόνο θανατοπολιτική»
Στην καρδιά της Αθήνας, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας δίνει έναν αγώνα που ξεπερνά τα όρια μιας απλής οικιστικής διεκδίκησης, μετατρέποντας την ιστορία σε ανάχωμα απέναντι στην κρατική αδιαφορία και τον εκτοπισμό. Κεντρικό πρόσωπο αυτής της κρίσιμης αναμέτρησης είναι ο Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος της κοινότητας, ο οποίος από τις 5 Φεβρουαρίου 2026 διεξάγει απεργία πείνας μέχρι θανάτου, διεκδικώντας την άμεση ακύρωση της σύμβασης της Περιφέρειας Αττικής και την έμπρακτη αναγνώριση της αυτοχρηματοδοτούμενης αποκατάστασης των κτιρίων από τους ίδιους τους κατοίκους.
Με το σύνθημα για νίκη στην απεργία πείνας να αντηχεί στις γειτονιές, αύριο (σ.σ. Σάββατο 18/4) το μεσημέρι στις 12 διοργανώνεται πορεία αντοχής και αποφασιστικότητας με αφετηρία τα Προσφυγικά, διασχίζοντας το Γκύζη, τους Αμπελόκηπους και το Πολύγωνο σε μια πράξη αλληλεγγύης που αρνείται τη «θανατοπολιτική» των αναπλάσεων.
Η κορύφωση της ενημέρωσης και του διαλόγου θα λάβει χώρα την Τρίτη στις 7 μ.μ., στο Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης στο Γκάζι, στην εκδήλωση με τίτλο «ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ!». Εκεί, ένα πολυφωνικό πάνελ ομιλητών από τον χώρο της επιστήμης, της αρχιτεκτονικής, των κινημάτων και των οικογενειών θυμάτων της κρατικής βίας θα συζητήσει για το τι υπερασπίζεται σήμερα η κοινότητα με την ίδια της τη ζωή, αναζητώντας απαντήσεις για το πώς η κοινωνική αυτονομία μπορεί να σταθεί όρθια σε ένα δυστοπικό περιβάλλον διαρκών κρίσεων.
Σήμερα, ο Αριστοτέλης Χαντζής μιλάει στην «Εφ.Συν.» για τους λόγους που τον κρατούν σταθερό σε αυτή την οριακή επιλογή, το μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης των Προσφυγικών και τον αγώνα ενάντια στον εκτοπισμό της ιστορικής γειτονιάς.
• Βρίσκεσαι πλέον σε μια εξαιρετικά κρίσιμη φάση της απεργίας πείνας. Τι είναι αυτό που σε κρατάει σταθερό σε αυτή την επιλογή;
Δεν θα έκανα αυτή την επιλογή αν δεν είχα τη σιγουριά της σταθερότητας. Δεν είναι ότι κάτι με κρατάει σταθερό στην επιλογή, αλλά η επιλογή είναι ακριβώς για την ανάδειξη ενός θέματος το οποίο είναι ζωής ή θανάτου πολλών ανθρώπων από εμάς που ζούμε στα Προσφυγικά. Το ότι επέλεξα να είμαι εθελοντής σε μια απόφαση που έχουμε πάρει συλλογικά, στο να μείνουμε και να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους αυτή τη γειτονιά, και με αυτό το μέσο –δηλαδή το μέσο της απεργίας πείνας– έρχεται ακριβώς επειδή έχω όλα αυτά που θεωρώ προνόμια που άλλοι άνθρωποι εδώ δεν τα έχουνε. Και επίσης δεν έχω τις υποχρεώσεις που πολλοί άνθρωποι έχουν.
• Μου είπες ότι η απόφαση ήταν συλλογική. Πώς φτάσατε στο σημείο να καταλήξετε στην απεργία πείνας ως μέσο αγώνα;
Ακριβώς επειδή θέλαμε να αναδείξουμε ότι οποιαδήποτε εκκένωση των Προσφυγικών θα φέρει σύντομα ή λίγο αργότερα θανάτους στον δρόμο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την πολυτέλεια να νοικιάσουν ένα σπίτι. Για την ανάδειξη ενός τέτοιου ζητήματος, χρειάζεται ακριβώς να φτάσεις και στο ύστατο μέσο αγώνα. Για εμάς, η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών είναι μία εναλλακτική πρόταση στο κράτος και τον καπιταλισμό. Οπότε θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε ένα μέσο για να ακουστούμε σε όλη την κοινωνία, ακριβώς γιατί πιστεύουμε ότι αυτό το μοντέλο κοινωνικής διαχείρισης που κάνουμε στα Προσφυγικά είναι κάτι που η κοινωνία μας το έχει χρησιμοποιήσει πάρα πολλές φορές κατά το παρελθόν σε κρίσιμες περιόδους· είτε κατά την περίοδο της Κατοχής με την Εθνική Αλληλεγγύη, είτε την περίοδο των μνημονίων που η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών είναι κομμάτι αυτού του κινήματος και παρέμεινε ως τέτοιο με δομές αλληλεγγύης, με δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης, με λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.
Μέχρι στιγμής η αλήθεια είναι ότι η πολιτεία, όλοι οι αρμόδιοι θεσμοί, έχουν δείξει εγκληματική αδιαφορία απέναντι στην ανθρώπινη ζωή. Το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι μια θανατοπολιτική. Είτε αυτό σημαίνει Τέμπη είτε εργατικά ατυχήματα («Βιολάντα») είτε Πύλος με χιλιάδες κάθε χρόνο νεκρούς στο Αιγαίο. Το ζήτημα είναι το κατά πόσο αντιστεκόμαστε ως κοινωνίες και ως κινήματα και πόσο έχουμε σθένος στον αγώνα ώστε να κινητοποιήσουμε και άλλα κομμάτια της κοινωνίας και να μην αφήσουμε το κράτος να συνεχίσει αυτή την αδιαφορία.
Υπάρχει ένα κίνημα αλληλεγγύης που προσπαθεί να σπάσει την εγκληματική σιωπή που έχει πέσει από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Ενώ μας είχαν προσεγγίσει μεγάλα κανάλια, μετά για κάποιο λόγο μάθαμε ότι οι διευθυντές τους τους είπαν ότι δεν θα παίξει το θέμα των Προσφυγικών. Αυτό είναι χαρακτηριστικό για το πόσο ανένδοτοι και αδιάφοροι είναι στην ανθρώπινη ζωή. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν σημάδια ότι μια κοινωνία που έχει θέληση και ευαισθητοποιείται μπορεί να κάνει την Πολιτεία να αλλάξει τις θέσεις της.
• Η ανάπλαση των Προσφυγικών συνιστά εκτοπισμό, λέτε. Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πραγματικό σχέδιο που πρόκειται να υλοποιηθεί πίσω από αυτή την πολιτική;
Το αφανές τέταρτο μνημόνιο του Μητσοτάκη, του Νίκου Γουρλά
