Μουντιάλ 2026: Στους Παλαιστίνιους αφιέρωσε τη νίκη της Αιγύπτου ο προπονητής της, Χοσάμ Χασάν - Σιωπή από τα δυτικά ΜΜΕ (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Μουντιάλ 2026: Στους Παλαιστίνιους αφιέρωσε τη νίκη της Αιγύπτου ο Χοσάμ Χασάν

Τυλιγμένος με την τρίχρωμη σημαία της Παλαιστίνης πανηγύρισε ο προπονητής της Αιγύπτου την πρόκριση της ομάδας του στους «16» - Σιωπή από τα δυτικά ΜΜΕ.

Τυλιγμένος με την τρίχρωμη σημαία της Παλαιστίνης πανηγύρισε ο προπονητής της Αιγύπτου Χοσάμ Χασάν την πρόκριση της ομάδας του στους «16» του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο άλλοτε ποδοσφαιριστής του ΠΑΟΚ, 177 φορές διεθνής στα νιάτα του και ίνδαλμα δεκαετιών για τον αιγυπτιακό αθλητισμό, πλησίασε την κερκίδα με τους συμπατριώτες του και ενορχήστρωσε τα συνθήματα που ακούστηκαν: «Free, freee Palestine»!

Στις δηλώσεις του στο αραβικών συμφερόντων BeIn Sports λίγα λεπτά μετά τη λήξη, o Χοσάμ Χασάν έσπευσε -χωρίς να ερωτηθεί- να αφιερώσει την πρόκριση στις οικογένειες των θυμάτων της γενοκτονίας: «Είθε ο Θεός να προσφέρει τη νίκη στα αδέλφια μας στην Παλαιστίνη και να δείξει έλεος στους μάρτυρες. Θέλω να τους πω, ότι αυτή η νίκη αφιερώνεται από εμάς στον λαό της Αιγύπτου και στον λαό της Παλαιστίνης. Σε αυτούς τους ευγενικούς και ενάρετους ανθρώπους».

Οι δηλώσεις του Χοσάν αποσιωπήθηκαν ομαδικά από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία απέφυγαν οποιαδήποτε αναφορά. Η νίκη των Αιγυπτίων επί της Αυστραλίας πανηγυρίστηκε με θερμές εκδηλώσεις και στη Λωρίδα της Γάζας, η οποία έχει σύνορα 12 χιλιομέτρων με την Αίγυπτο.

ΠΗΓΗ 

Σύρος / "ΟΧΙ στο ξέπλυμα της γενοκτονίας μέσω του τουρισμού": Ανακοίνωση-κάλεσμα της Αντιπολεμικής Πρωτοβουλίας ενόψει της 2ης άφιξης του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου 'Crown Iris' στο λιμάνι της Ερμούπολης την Τρίτη 7/7/2026

Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου

ΕΝΟΨΕΙ ΤΗΣ 2ΗΣ ΑΦΙΞΗΣ ΤΟΥ CROWN IRIS ΣΤΗ ΣΥΡΟ – ΤΡΙΤΗ 7/7/2026

Για την Τρίτη 7 Ιουλίου είναι προγραμματισμένη η 2η (από τις 8!) φετινή άφιξη του ισραηλινών συμφερόντων κρουαζιερόπλοιου Crown Iris στην Ερμούπολη. Μόλις έναν μήνα μετά την 1η άφιξή του (στις 5 Ιουνίου), με την πρωτοφανή εικόνα της Ερμούπολης πλημμυρισμένης από διάφορα σώματα της Αστυνομίας και του Λιμενικού, τις απαγορεύσεις κυκλοφορίας, στάθμευσης, συγκεντρώσεων και πορειών, τις αναίτιες προσαγωγές συμπολιτών μας "για εξακρίβωση στοιχείων" (αν και έφεραν μαζί τους ΑΔΤ), και τις απροκάλυπτες προκλήσεις εκ μέρους των επιβατών του.

Την ίδια ώρα, το Κράτος του Ισραήλ συνεχίζει τη γενοκτονία στη Γάζα και εντείνει την εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη, έχοντας δολοφονήσει πάνω από 73.000 ανθρώπους και καταστρέψει το 90% της Γάζας. Ταυτόχρονα, επιχειρεί εθνοκάθαρση στον νότιο Λίβανο, όπου οι νεκροί υπερβαίνουν τους 4.000 και οι εκτοπισμένοι το 1 εκατ., ενώ έχει καταλάβει τμήματα της νότιας Συρίας.

Μετά από ψήφισμα που υποβάλαμε, με 172 υπογραφές συμπολιτών μας, το ερώτημά μας, αν αυτού του τύπου τον τουρισμό θέλουμε στο νησί μας, συζητήθηκε και στο Δημοτικό Συμβούλιο Σύρου – Ερμούπολης. Όμως, η Δημοτική Αρχή, δυστυχώς, καταψήφισε το αίτημά μας να κηρυχθεί ανεπιθύμητο το συγκεκριμένο κρουαζιερόπλοιο και να βγει η Σύρος από τους προορισμούς του.

Η ανάγκη για δημόσια διαβούλευση επί του θέματος με όλους τους θεσμικούς φορείς (αρχές, παρατάξεις, σωματεία, επιμελητήρια, συλλόγους κλπ) αλλά και τους κατοίκους του νησιού, που αναδείχθηκε κατά τη συνεδρίαση του ΔΣ, είναι επιτακτική.

Την Τρίτη 7 Ιουλίου, κατά την άφιξη του CI, καλούμε την τοπική κοινωνία να δηλώσει δυναμικά ότι:

• Δεν θα ξεπλύνει τη γενοκτονία και τη βαρβαρότητα μέσω του "τουρισμού".
• Δεν θα κανονικοποιήσει τον φασισμό μέσω της "ελληνικής φιλοξενίας".
• Η καταστολή δεν υπερνικά το δίκαιο.

Θα μαζευτούμε και πάλι ειρηνικά, δηλώνοντας την αλληλεγγύη μας στον Παλαιστινιακό λαό και όλους τους λαούς της περιοχής και διαμηνύοντας ότι γενοκτόνοι εγκληματίες πολέμου και οι υποστηρικτές τους είναι ανεπιθύμητοι στο νησί μας.

Όλοι και όλες στις αντιπολεμικές συγκεντρώσεις της Τρίτης 7 Ιουλίου στο Μνημείο Εθνικής Αντίστασης (Άγαλμα της Νίκης), στις 08:00’ και στις 15:00’.

Διαρκής κινητοποίηση καθ’ όλη τη διάρκεια της μέρας, μέχρι τον απόπλου του κρουαζιερόπλοιου, με κέντρο την Πλατεία Μιαούλη.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΡΟΥ
Ερμούπολη, 4/6/2026

Η Αμερική του Τραμπ στα «χαρακώματα» - Του Άρη Χατζηστεφάνου, για τα 250 χρόνια των ΗΠΑ

Η Αμερική του Τραμπ στα «χαρακώματα»

Άρης Χατζηστεφάνου

Η πλειονότητα της «Γενιάς Ζ» προτιμά τον σοσιαλισμό από τον καπιταλισμό – δηλώνει, μάλιστα, ότι δεν φοβάται τη λέξη κομμουνισμός, όπως όλες οι γενιές – ενώ στηρίζει τους Παλαιστίνιους απέναντι στους Ισραηλινούς και δεν θα παραδώσει αμαχητί τα δικαιώματά της

Οι ΗΠΑ παράγουν σήμερα τρισεκατομμυριούχους, φτώχεια και κοινωνικές συγκρούσεις.

Ιούλιος 2022. Στα σκαλιά του Καπιτωλίου, στο Σολτ Λέικ Σίτι της Γιούτα, ένας νεαρός με μικροσκοπικό σορτσάκι στα χρώματα της αστερόεσσας κρατά μια σημαία που γράφει «η ζωή είναι φτιαγμένη για τα μωρά, όχι για την πολιτική». Πίσω του, δεκάδες μαθητές δημοτικού ψέλνουν κάποιο θρησκευτικό ύμνο μπροστά στους υπερήφανους γονείς τους. Η βαθιά Αμερική γιορτάζει το τέλος της προστασίας των αμβλώσεων που είχε αποφασίσει το ανώτατο δικαστήριο των ΗΠΑ. Λίγα μέτρα μακρύτερα, μια ομάδα πολιτών με αυτόματα όπλα και στρατιωτικό εξοπλισμό έχει περικυκλώσει μια άλλη ομάδα, περίπου δέκα νεαρών, που φωνάζουν συνθήματα για το δικαίωμα των γυναικών να ελέγχουν το σώμα τους.

Οι εικόνες που είδα εκεί, σε μια από τις πρώτες μου δημοσιογραφικές εξορμήσεις έξω από την πολιτισμική ασφάλεια της φιλελεύθερης Νέας Υόρκης, είχε όλα τα στοιχεία όσων θα ακολουθούσαν μετά τη δεύτερη εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ. Ένας σουρεαλιστικός φασισμός, με όχι αμελητέα λαϊκή βάση, θα στρατοπέδευε στον Λευκό Οίκο. Ο αντιεπιστημονικός, θρησκευτικός φανατισμός και η συνωμοσιολογία θα «διορίζονταν» σε υπουργικές θέσεις ενώ οι ένοπλες πολιτοφυλακές θα θεσμοθετούνταν με τη μορφή του ICE. Με τη στήριξη μιας νέας γενιάς δισεκατομμυριούχων της Σίλικον Βάλεϊ, οι οποίοι μέσα σε ένα χρόνο θα πετούσαν το προοδευτικό προσωπείο τους για να ταχθούν στο πλευρό ενός επίδοξου δικτάτορα, η Αμερική εισερχόταν σε αχαρτογράφητα νερά.

Τρία χρόνια αργότερα, καθώς οι πραιτοριανοί του Τραμπ είχαν αρχίσει να θυμίζουν (σε δολοφονικές πρακτικές, αλλά και σε εμφάνιση) τους φαιοχίτωνες της ναζιστικής Γερμανίας, η άλλη Αμερική θα δημιουργούσε τα πρώτα της αντισώματα. Τον Οκτώβριο του 2025, βρέθηκα στο Σικάγο την ημέρα που δυνάμεις της ICE και της εθνοφυλακής αναπτύσσονταν περιμετρικά της πόλης (απόφαση ανώτατου δικαστή τους είχε απαγορεύσει προς στιγμήν να «διαβούν το Ρουβίκωνα» και να κινηθούν προς το κέντρο της πόλης). Σε γειτονιές του Σικάγο, όμως, Αμερικανοί και ξένοι πολίτες οργανώνονταν με πρακτικές που έμοιαζαν βγαλμένες από την ταινία Μια μάχη μετά την άλλη. Οργανώσεις μοίραζαν χιλιάδες σφυρίχτρες σε πολίτες που αναλάμβαναν να περιπολούν έξω από σχολεία όπου συγκεντρώνονταν παιδιά μεταναστών αλλά και μεξικανές νταντάδες. Η πόλη αποκτούσε το δικό της σύστημα έγκαιρης προειδοποίησης, που ακύρωνε στην πράξη τις αιφνιδιαστικές εισβολές της υπηρεσίας μετανάστευσης.

Μερικούς μήνες αργότερα θα ξεκινούσε η γενική απεργία της Μινεσότας, ενάντια στις εν ψυχρώ δολοφονίες πολιτών από την ICE, αλλά και οι μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις του κινήματος No King, απέναντι στον αυταρχισμό του Τραμπ. Αν και όλα αυτά τα κινήματα αναπτύχθηκαν στην καρδιά του περίφημου Ραστ Μπελτ – τις αποβιομηχανοποιημένες βορειοανατολικές και μεσοδυτικές πολιτείες – δεν είχαν τα εργατικά χαρακτηριστικά που θα ήθελε ή θα περίμενε να δει η ευρωπαϊκή αριστερά. Οι αντιστάσεις στους εργασιακούς χώρους γνώριζαν βέβαια άνθιση, κυρίως με τη δημιουργία συνδικάτων βάσης σε μεγάλες αλυσίδες όπως τα Starbucks και η Amazon, αλλά δεν μπορούσαν να συνδεθούν με τις μεγάλες μάχες απέναντι στον αυταρχισμό. Παρ’ όλα αυτά, η Ευρώπη και ιδίως η Ελλάδα είχαν πολλά να διδαχθούν από τα πνεύμα της κοινότητας, σε επίπεδο γειτονιάς και δήμου, που εξεγειρόταν απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό για να προστατεύσει τα πιο ευάλωτα μέλη της, όπως τις γυναίκες και τους μετανάστες.

Έχει γίνει η Ελλάδα ο «Δούρειος Ίππος» του Ισραήλ στον Περσικό Κόλπο;

του Αλί Μπακίρ* Ι Middle East Eye

Το Τελ Αβίβ θα ήθελε να διατηρήσει την παρουσία του στο πλαίσιο της αναδυόμενης αρχιτεκτονικής ασφάλειας του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC) – χωρίς  να χρειάζεται να γίνει άμεσα δεκτό στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Τα τελευταία χρόνια, και ειδικά από τα τέλη του 2019, η Αθήνα έχει ενισχύσει τις σχέσεις της με τα κράτη του Κόλπου με τρόπους που λίγοι θα μπορούσαν να προβλέψουν.

Με την πρώτη ματιά, η σχέση φαίνεται τυπική: ένα ευρωπαϊκό κράτος αποκτά πρόσβαση σε ενέργεια και επενδύσεις, ενώ τα κράτη του Κόλπου, με τη σειρά τους, αποκτούν έναν πρόθυμο ευρωπαϊκό εταίρο.

Αν το εξετάσουμε πιο προσεκτικά, όμως, οι λεπτομέρειες αποκαλύπτουν μια διαφορετική εικόνα. Η προώθηση της Ελλάδας στον Κόλπο έγινε σε δύο φάσεις, καθεμία από τις οποίες εξελίχθηκε παράλληλα με τις ίδιες δύο τάσεις: μια στενότερη συμμαχία με το Ισραήλ και την εντατικοποίηση των τριβών με την Τουρκία.

Η πρώτη φάση, από το 2016 περίπου έως το 2021, πήρε τη μορφή ενός αντιτουρκικού συνασπισμού. Χτισμένος γύρω από τον άξονα Ελλάδα-Ισραήλ-Κύπρος, επεδίωξε να προσελκύσει τη Γαλλία, την Αίγυπτο, τον Χαλίφα Χάφταρ της Λιβύης, τη Συρία του Μπασάρ αλ-Άσαντ, καθώς και – με φόντο τον αποκλεισμό του Κατάρ το 2017 – τόσο τα ΗΑΕ όσο και τη Σαουδική Αραβία.

Ενώ η οικονομική, ενεργειακή και επενδυτική συνεργασία αποτέλεσε το πρόσχημα για αυτή τη συμμαχία, η ασφάλεια και η άμυνα ήταν η ουσία της. Η σύμπραξη αυτή επιτεύχθηκε εύκολα εκείνη την εποχή, καθώς το Αμπού Ντάμπι και το Ριάντ ταυτίζονταν ήδη ανεπίσημα με τις περιφερειακές πολιτικές του Ισραήλ σε πολλαπλά επίπεδα.

Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα κατάφερε να υπογράψει αρκετές στρατηγικές συμφωνίες με κράτη του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC).

Τον Νοέμβριο του 2020, ο Έλληνας πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης υπέγραψε μια στρατηγική εταιρική σχέση με τα ΗΑΕ, καθώς και μια ξεχωριστή συμφωνία για την εξωτερική πολιτική και την άμυνα, δεσμεύοντας κάθε πλευρά να συνδράμει την άλλη σε περίπτωση που απειληθεί η κυριαρχία ή η εδαφική της ακεραιότητα.

Την ίδια χρονιά, τα ΗΑΕ έστειλαν δυνάμεις στην Ελλάδα για κοινές ασκήσεις, ενώ οι δύο χώρες συντονίστηκαν σε θέματα ασφάλειας στην Ανατολική Μεσόγειο στο πλαίσιο ενός ευρύτερου δικτύου που συνδέει την Ελλάδα, την Κύπρο, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και το Ισραήλ.

Επέκταση της εμβέλειας

Ομοίως, μια ιστορική Ελληνο-Σαουδαραβική συμφωνία στον τομέα της άμυνας το 2021 οδήγησε στην αποστολή μιας ελληνικής συστοιχίας πυραύλων Patriot και προσωπικού στο βασίλειο, παράλληλα με κοινές αεροπορικές ασκήσεις όπως η «Falcon Eye» και μια σειρά επισκέψεων ανώτερων στρατιωτικών. Οι ελληνο-σαουδαραβικοί δεσμοί στον τομέα της άμυνας και της ασφάλειας ενισχύθηκαν όσο ποτέ άλλοτε.

Ωστόσο, η δομή της αντιτουρκικής συμμαχίας κατέρρευσε όταν κατέρρευσε και η βάση στην οποία στηριζόταν. Μόλις επιλύθηκε η κρίση του Κόλπου του 2017 και οι σχέσεις μεταξύ των ΗΑΕ, της Αιγύπτου και της Σαουδικής Αραβίας, αφενός, και της Τουρκίας, αφετέρου, ομαλοποιήθηκαν, το ελληνο-ισραηλινό σχέδιο για την προσέλκυση κρατών του GCC εναντίον της Άγκυρας έχασε τη βάση του.

Μια δεύτερη ελληνική προσπάθεια προς τα κράτη του GCC πραγματοποιήθηκε από το 2023 έως το 2026, ευθυγραμμισμένη με τις ίδιες δύο τάσεις: μια ενισχυμένη συμμαχία με το Ισραήλ και αυξανόμενες τριβές με την Τουρκία.

Πώς το Ισραήλ, από την ίδρυσή του, έχει χρησιμοποιήσει σεξουαλική βία εναντίον των Παλαιστινίων

Πώς το Ισραήλ έχει χρησιμοποιήσει σεξουαλική βία εναντίον των Παλαιστινίων από την ίδρυσή του

Του Βίκτορ Ονοράτο /Μετάφραση: Δημήτρης Γκιβίσης

Μια νέα έκθεση της Παλαιστινιακής Φεμινιστικής Συλλογικότητας και της Προοδευτικής Διεθνούς έχει συγκεντρώσει πολλαπλές περιπτώσεις χρήσης σεξουαλικής βίας από το Ισραήλ κατά των Παλαιστινίων κατά τη διάρκεια των δεκαετιών, από την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ το 1948 έως σήμερα, με ιδιαίτερη έμφαση σε περιπτώσεις που σημειώθηκαν από τον Οκτώβριο του 2023, όταν ξεκίνησε η γενοκτονική επιχείρηση κατά της Γάζας μετά τις επιθέσεις της Χαμάς.

• -Η έκθεση, με τίτλο «Ένα Κράτος Αρπακτικό»,αναλύει συστηματικά σε πάνω από 180 σελίδες τα αποδεικτικά στοιχεία και τις μαρτυρίες που συλλέχθηκαν από πολλαπλές πηγές, -από αφηγήσεις επιζώντων μέχρι έρευνες ιστορικών, γνωμοδοτήσεις νομικών εμπειρογνωμόνων και δημοσιεύματα στον Τύπο- για να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι η χρήση σεξουαλικής βίας αντιπροσώπευε μια στρατηγική «θεσμοποιημένης απανθρωποποίησης για την πρόκληση συλλογικής βλάβης και τιμωρίας στους Παλαιστίνιους και την προσπάθεια μείωσης της αντίστασης σε μια κατάσταση συλλογικής υποδούλωσης. Από αυτή την άποψη, απορρίπτει την αφήγηση των ισραηλινών αρχών ότι οι περιπτώσεις βίας ήταν μεμονωμένα περιστατικά, καταλήγοντας αντ’ αυτού, στο συμπέρασμα ότι ήταν μέρος ενός συντονισμένου σχεδίου.
• -Ένα κραυγαλέο παράδειγμα, σύμφωνα με τους συγγραφείς, είναι η χρήση σκύλων σε πράξεις σεξουαλικής βίας,η οποία περιλαμβάνεται σε συγκεκριμένη ενότητα. «Υποστηρίζουμε ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο ένας σκύλος μπορεί να βιάσει έναν άνθρωπο είναι αν έχει εκπαιδευτεί να το κάνει», αναφέρεται. «Ο στόχος αυτής της πρακτικής είναι να ενσταλάξει τον τρόμο στους Παλαιστίνιους, και εφιστά την προσοχή στο γεγονός ότι η κλίμακα και η συχνότητα αυτών των πράξεων έχουν αυξηθεί από τον διορισμό του ακροδεξιού εποίκου Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ ως Υπουργού Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ το 2022».

Σεξουαλική βία από το 1948

Η έκθεση αναφέρει καταγεγραμμένες περιπτώσεις σεξουαλικής βίας που χρονολογούνται από την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ, και τις σφαγές και την απέλαση Παλαιστινίων από τα σπίτια τους που ακολούθησαν τη Νάκμπα (καταστροφή). Αναφέρει την περίπτωση ομαδικού βιασμού που παραδέχτηκε ένας στρατιωτικός διοικητής και καταγράφηκε σε ισραηλινά αρχεία, ένα γεγονός που αποχαρακτηρίστηκε και αργότερα κηρύχθηκε ξανά μυστικό, καθώς και μια τεκμηρίωση που συγκέντρωσαν οι πρώτοι Ισραηλινοί αναθεωρητές ιστορικοί, όπως ο Μπένι Μόρις και ο Ιλάν Παπέ, οι οποίοι αμφισβήτησαν την επίσημη αφήγηση μιας ειρηνικής κατοχής σχεδόν άγονης γης.

Η έκθεση διαιρεί χρονολογικά την ισραηλινή καταστολή από την ίδρυση του κράτους έως το 2023 σε πέντε στάδια, επισημαίνοντας πολυάριθμα περιστατικά σεξουαλικής βίας. Από εκείνη την ημερομηνία και μετά, η αφήγηση γίνεται ακόμη πιο λεπτομερής, κατηγοριοποιώντας τις πράξεις είτε ως «σεξουαλική ταπείνωση» είτε ως «σεξουαλικά βασανιστήρια και βιασμό» ανδρών και γυναικών θυμάτων (συμπεριλαμβανομένων παιδιών) και εάν οι πράξεις διαπράχθηκαν με «γενοκτονική πρόθεση».

Επαναλαμβανόμενες μαρτυρίες

Shutterstock

Ινστιτούτο Αρχιπέλαγος: Το πρόβλημα είναι η υπεραλίευση και όχι οι λαγοκέφαλοι

Τα πράγματα στη θέση τους βάζει το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος εν μέσω της αναίτιας τρομολαγνείας που επικρατεί τις τελευταίες εβδομάδες στα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα σε σχέση με τους λαγοκέφαλους

 Τάσος Σαραντής

Τα πράγματα στη θέση τους βάζει το Ινστιτούτο Θαλάσσιας Προστασίας Αρχιπέλαγος εν μέσω της αναίτιας τρομολαγνείας που επικρατεί τις τελευταίες εβδομάδες στα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα σε σχέση με τους λαγοκέφαλους, που το μόνο που επιτυγχάνει είναι να καλλιεργεί τον πανικό στους πολίτες.

Αναφορικά με τους κολυμβητές θα πρέπει να είναι πλέον ξεκάθαρο ότι ο λαγοκέφαλος δεν αποτελεί είδος επιθετικό προς τον άνθρωπο και είναι τοξικός μόνο εάν καταναλωθεί. Πίσω από τα όποια περιστατικά δαγκώματος συνήθως εντοπίζεται κάποια ανθρωπογενής αιτία, όπως π.χ. το τάισμα από ανθρώπους ή ο διασκορπισμός τροφής και δολωμάτων στα ρηχά νερά.

Το πραγματικό πρόβλημα που προκαλεί η αύξηση των πληθυσμών του λαγοκέφαλου επηρεάζει πρωτίστως την αλιεία και τα θαλάσσια οικοσυστήματα. Παρότι τα προγράμματα αποζημιώσεων που εξαγγέλθηκαν από την κυβέρνηση θα παρέχουν κάποια αναγκαία στήριξη στους αλιείς που επηρεάζονται, δεν μπορούν να θεωρηθούν μακροπρόθεσμη ή ουσιαστική λύση, καθώς δεν αντιμετωπίζουν τα βαθύτερα αίτια του προβλήματος. Αντίστοιχα, λύση δεν αποτελούν ούτε οι διαγωνισμοί και τα «σαφάρι» λαγοκέφαλων, επισημαίνει το Αρχιπέλαγος.

Και διευκρινίζει ότι σε μια χώρα με περισσότερα από 16.000 χιλιόμετρα ακτογραμμής και μία από τις μεγαλύτερες θαλάσσιες εκτάσεις στη Μεσόγειο, είναι αφελές να θεωρούμε ότι ακόμη και η στοχευμένη αλίευση του λαγοκέφαλου θα μπορούσε να μειώσει ουσιαστικά τον πληθυσμό ενός είδους που παράγει εκατοντάδες χιλιάδες έως και περισσότερα από ένα εκατομμύριο αυγά ανά άτομο. Η ραγδαία αύξηση του λαγοκέφαλου και άλλων εισβολικών ειδών μπορεί να περιοριστεί αποτελεσματικά μόνο σε υγιή και πλούσια σε βιοποικιλότητα θαλάσσια οικοσυστήματα όπου υπάρχουν επαρκείς πληθυσμοί ειδών που λειτουργούν ως φυσικοί θηρευτές.

Το ψάρι Κυνηγός αποτελεί έναν από τους φυσικούς θηρευτές του λαγοκέφαλου, όπως και η ζαργάνα και άλλα είδη ψαριών. Χαρακτηριστικό είναι ότι σε στομάχια Κυνηγών έχουν εντοπιστεί από 50 έως και 180 νεαρά άτομα λαγοκέφαλου.

Το παράδειγμα της Κύπρου είναι χαρακτηριστικό: 

Τα διαπιστευτήρια του Μητσοτάκη στη Γκιλφόιλ

Τα διαπιστευτήρια του Μητσοτάκη στη Γκιλφόιλ

«Οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις υπερβαίνουν κυβερνήσεις και εκλογικούς κύκλους». Αυτή αποκαλυπτική, πλην όμως ειλικρινής ομολογία του Κ. Μητσοτάκη ειπώθηκε κατά τη διάρκεια του δείπνου που παρέθεσε στο Μαξίμου προς τιμήν της πρέσβειρας των ΗΠΑ, Κίμπερλι Γκίλφόιλ  με αφορμή τη συμπλήρωση 250 ετών αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Δεν μπορούμε να μην αναγνωρίσουμε ότι ο πρωθυπουργός σε μία φράση συμπύκνωσε όλη την ιστορία των χωρίς σπονδυλική στήλη κυβερνήσεων από το 1950 και έκτοτε, οι οποίες υποκλίθηκαν και υποκλίνονται στις ΗΠΑ παρέχοντας στην κυριολοξία γη, ύδωρ και ό,τι άλλο ζητήσει η “σύμμαχος. 

Στο δείπνο συμμετείχαν και άλλα μέλη της ελληνικής κυβέρνησης, της αμερικανικής πρεσβείας καθώς και επιχειρηματίες που «συνδέονται» με τις ΗΠΑ. 

Μετά το δείπνο, σε ανάρτησή του ο Μητσοτάκης αναφέρθηκε στην «κοινή ιστορική διαδρομή» Ελλάδας – ΗΠΑ μέχρι σήμερα, όπου «οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο από ποτέ», συμπληρώνοντας ότι «οι δύο χώρες πορεύονται μαζί μέσα από μια διαρκώς ισχυρότερη στρατηγική σχέση και την κοινή προσήλωση στην ελευθερία, στη δημοκρατία και στη διεθνή και περιφερειακή σταθερότητα. Και μέσα από τη σταθερή και πολύτιμη συνεργασία σε πολυμερή σχήματα στα οποία συμμετέχουν από κοινού». Επικαλέστηκε επίσης τους «στέρεους αξιακούς δεσμούς» και το «στρατηγικό βάθος αυτής της σχέσης», για να καταλήξει πως «αποτελεί πλέον εμπεδωμένο κοινό τόπο ότι οι ελληνοαμερικανικές σχέσεις υπερβαίνουν κυβερνήσεις και εκλογικούς κύκλους».

Να θυμίσουμε ότι στην “ποδιά” της Γκιλφόιλ τις προηγούμενες ημέρες υπήρξε συνωστισμός διαπιστευτηρίων καθώς πέρασαν από εκεί Τσίπρας, Σαμαράς, Λατινοπούλου, ενώ περιμένει τη σειρά του και Ν. Ανδρουλάκης.   Επίσης, η πεσβειρα παρέθεσε και δεξίωση  στο «Νιάρχος» με 3.000 καλεσμένους. Ενας «συνωστισμός» καθόλου τυχαίος σε μια φάση που εντείνονται οι διεργασίες στο πολιτικό σκηνικό, επιβεβαιώνοντας την προσήλωση του συνόλου του αστικού συστήματος στη συμμαχία με τις ΗΠΑ.

ΠΗΓΗ 

Αποψίλωση δασών προς όφελος ιδιωτών: Παράνομες υλοτομήσεις στα σύνορα με τις ευλογίες του Στρατού

Υπολείμματα της παράνομης υλοτόμησης της περιοχής

 ΑΠΟΨΙΛΩΣΗ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΙΔΙΩΤΩΝ

Αποψίλωση προς όφελος ιδιωτών: Παράνομες υλοτομήσεις στα σύνορα με τις ευλογίες του Στρατού

Η Στρατιωτική Υπηρεσία κρύβει από τις δασικές υπηρεσίες τις σχετικές συμβάσεις ανάθεσης για την εκτέλεση των εργασιών υλοτόμησης από ιδιωτικές εταιρείες (και σε περιοχές Natura), παρόλο που στη σχετική νομοθεσία απαιτείται η προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού

Τάσος Σαραντής

Με την ανοχή και την πλήρη συγκάλυψη του Στρατού, που έχει τον απόλυτο έλεγχο στην περιοχή, τα τελευταία χρόνια πραγματοποιείται εντατική παράνομη υλοτόμηση στη μεθοριακή ζώνη των ελληνοβουλγαρικών συνόρων, η οποία αποφέρει εκατομμύρια ευρώ σε συγκεκριμένες ιδιωτικές εταιρείες εμπορίας και επεξεργασίας ξυλείας.

Προκειμένου να αποκρύψει τις παρανομίες που προκύπτουν από την αλόγιστη υλοτομία στην περιοχή, ο Στρατός αρνείται να κοινοποιήσει στις δασικές υπηρεσίες τις σχετικές συμβάσεις ανάθεσης για την εκτέλεση των εργασιών υλοτόμησης από ιδιωτικές εταιρείες, παρόλο που στη σχετική νομοθεσία απαιτείται η προκήρυξη ανοιχτού διαγωνισμού και παρότι οι αυτοψίες και οι έλεγχοι των τελευταίων χρόνων από τις δασικές υπηρεσίες επιβεβαιώνουν τις παρανομίες.

Το νομικό καθεστώς διαχείρισης των ζωνών που βρίσκονται δίπλα στα σύνορα και των δασικών εκτάσεων που περιλαμβάνονται σε αυτές, ξεκινάει από το μακρινό 1936, με τον Αναγκαστικό Νόμο 376 («Περί μέτρων ασφαλείας οχυρών θέσεων»), με τον οποίο καθορίστηκε η Απαγορευμένη Ζώνη (ΑΖ) στα σύνορα ως περιοχή αποκλειστικής στρατιωτικής ευθύνης. Τρία χρόνια αργότερα, με τον νόμο «Περί διαχειρίσεως των εντός των ΑΖ Δημοσίων Κτημάτων», ορίστηκε ότι τα ακίνητα εντός ΑΖ τελούν υπό αποκλειστική διαχείριση της Στρατιωτικής Υπηρεσίας και ότι εντός αυτής η δασική νομοθεσία δεν εφαρμόζεται.

Αρκετά αργότερα, το 1968, το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι, παρότι η δασική νομοθεσία δεν εφαρμόζεται εντός ΑΖ, η εκμετάλλευση των δασών πρέπει να γίνεται σύμφωνα με τους κανόνες της δασοπονίας, τους οποίους εφαρμόζουν οι δασικές υπηρεσίες. Το 1983, καθορίστηκε με προεδρικό διάταγμα η Ζώνη Ασφάλειας Προκάλυψης (ΖΑΠ), πλάτους 500 μέτρων από τη συνοριακή γραμμή, επίσης υπό στρατιωτική ευθύνη. Με δύο κοινές υπουργικές αποφάσεις που ακολούθησαν, το 1989 και το 2000, ανατέθηκε ρητά η εκμετάλλευση των δασών εντός ΑΖ στις δασικές υπηρεσίες, με υποχρέωση εφαρμογής δασοπονικών κανόνων και παράδοσης συγκεκριμένων ποσοτήτων ξυλείας προς τον Στρατό. Εχοντας δεκαετή ισχύ, οι αποφάσεις αυτές έληξαν το 2010, χωρίς να προβλεφθεί νέο πλαίσιο που να ρυθμίζει τη διαχείριση των δασών εντός ΑΖ/ΖΑΠ.

Ο υφυπουργός Εθνικής Αμυνας με έγγραφό του στις 18/5/2026 δηλώνει ότι κάθε εργασία καθαρισμού, διαμόρφωσης ή υλοτομίας εντός της Ζώνης Ασφάλειας Προκάλυψης πραγματοποιείται αποκλειστικά μέσω δημόσιου ανοιχτού διαγωνισμού

Από το 2019, με έγγραφο της 29ης Μ/Π Ταξιαρχίας Πεζικού γνωστοποιήθηκε ότι η συντήρηση της μεθοριακής ζώνης 5-10 μέτρων, βάσει ελληνοβουλγαρικής συμφωνίας του 1957 (όπου προβλέπεται ότι κάθε χρόνο εναλλάξ η Βουλγαρία και η Ελλάδα καθαρίζουν τα σύνορα αποψιλωτικά), κατέστη δυσχερής εξαιτίας της οικονομικής κρίσης στη χώρα μας και ότι υπήρχε πρόθεση εμπλοκής ιδιωτών / υλοτόμων στα 20 μέτρα αυτής της ζώνης.

Τι γινόταν μέχρι τότε; Οπως βεβαίωνε έγγραφο της 20/1/2021 του Δασαρχείου Κάτω Νευροκοπίου, τα προηγούμενα χρόνια η συντήρηση της μεθοριακής γραμμής πραγματοποιούνταν από συνεργεία δασεργατών, μελών Δασικών Συνεταιρισμών Εργασίας (ΔΑΣΕ), κατόπιν οδηγιών της Στρατιωτικής Υπηρεσίας. Σημειώνεται ότι οι ΔΑΣΕ αποτελούν ενώσεις επαγγελματιών δασεργατών που αναλαμβάνουν υλοτομικές, αναδασωτικές και αντιπυρικές εργασίες για την προστασία και τη διαχείριση των δασών.

Παιχνίδια τρόμου με τις συντάξεις

Κατάρ­ρευση του ασφα­λι­στι­κού και νέες περι­κο­πές προ­βλέπει ο Στουρ­νάρας, την ώρα που η Κερα­μέως παρου­σιάζει υπε­ρα­πόδοση εσόδων του ΕΦΚΑ με φόντο την απο­τυ­χία με τα επαγ­γελ­μα­τικά ταμεία.

Τζώρτζης Ρούσσος

Ανέλαβε ο Γιάννης Στουρνάρας, γνωστός για τον διαλυτικό βίο του στην οικονομική πολιτική των κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ, τον ρόλο του λαγού για την επέκταση της επαγγελματικής ασφάλισης σε βάρος της κοινωνικής; Είναι προάγγελος μiας νέας καρατόμησης των συνταξιοδοτικών παροχών των απόμαχων της ζωής και της εργασίας; Οι ερωτήσεις είναι σαφώς ρητορικές. Αλλωστε από το 1996, απ’ όποια θέση και αν υπηρέτησε ο Γ. Στουρνάρας τον δημόσιο βίο, επιφύλασσε για τον εαυτό του τον ρόλο του κατεδαφιστή των κοινωνικών υποδομών επ’ ωφελεία ιδιωτικών συμφερόντων. Τώρα από το βήμα του 7ου Συνεδρίου Επαγγελματικής Ασφάλισης και με τον ρόλο του ανανεωμένο, μετά την ανανέωση για τρίτη φορά της θητείας του στη θέση του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, ήρθε να τρομοκρατήσει εκμεταλλευόμενος τον θεσμικό του ρόλο, εξαπατώντας όλους όσοι τον άκουσαν για το μέλλον του συνταξιοδοτικού μας συστήματος κοινωνικής ασφάλισης. 

Οπως ανέφερε ο «λαγός» της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, που θέλει να εκμηδενίσει τις συντάξεις ώστε να επωφεληθούν τράπεζες και ασφαλιστικές εταιρείες, «οι δημόσιες συντάξεις, από μόνες τους, δύσκολα θα μπορούν στο μέλλον να εξασφαλίσουν επαρκή ποσοστά αναπλήρωσης για τους εργαζομένους». Ωστόσο η θέση αυτή εμφανίζει τρία βασικά προβλήματα:

Παρουσιάζει το δημογραφικό ως φυσικό και αναπόφευκτο περιορισμό, υποβαθμίζοντας τον ρόλο της απασχόλησης, της παραγωγικότητας και των μισθών. 

Μεταφέρει τον συνταξιοδοτικό κίνδυνο από το κράτος και τον εργοδότη στον εργαζόμενο. 

Αγνοεί ότι η ενίσχυση του ΕΦΚΑ τα τελευταία χρόνια προέρχεται ακριβώς από την αύξηση της απασχόλησης και της εισπραξιμότητας των εισφορών, όπως παραδέχεται η ίδια η υπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης. 

Οι αριθμοί της υπουργού

Εδώ εισέρχεται η Νίκη Κεραμέως. Σε πρόσφατη συνέντευξή της, την ίδια περίοδο που ο Γ. Στουρνάρας προς εξυπηρέτηση συμφερόντων προέβαινε σε διασπορά ψευδών ειδήσεων τρομοκρατώντας για σμίκρυνση των συντάξεων, δήλωνε ότι εν έτει 2026 προκύπτουν 600.000 περισσότεροι εργαζόμενοι σε σχέση με το 2019, ενώ εργάζονται 283.000 συνταξιούχοι και για το 2025 προκύπτει υπεραπόδοση εσόδων ΕΦΚΑ άνω των 800 εκατ. ευρώ αλλά και σημαντική αύξηση ασφαλιστικών εισφορών λόγω της ψηφιακής κάρτας. 

Ας μην ξεχνάμε τον επονομαζόμενο και «Προκρούστη των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων» Γιάννη Βρούτση που το 2020 ως υπουργός Εργασίας, όταν παρουσίαζε ως δική του έμπνευση την αντιγραφή του νόμου Κατρούγκαλου με τον νόμο 4670/2020, ανέφερε ότι το σύστημα είναι θωρακισμένο μέχρι το 2070, κραδαίνοντας μάλιστα τη σχετική αναλογιστική μελέτη, η οποία έδειχνε ότι τα μέτρα εξασφάλιζαν δημοσιονομική ισορροπία σε μακροπρόθεσμο ορίζοντα 50 ετών.

Αν όλα αυτά που υποστηρίζει η αρμόδια υπουργός ισχύουν, τότε ο κεντρικός ισχυρισμός Στουρνάρα εμπίπτει στην ποινική έννοια της διασποράς ψευδών ειδήσεων, καθώς δημόσια και με τον θεσμικό ρόλο του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος διασπείρει στοιχεία που δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα με πρόδηλο σκοπό να προκαλέσει φόβο σε αόριστο αριθμό ανθρώπων ώστε να τους εξαναγκάσει σε πράξεις (να πληρώνουν και τα επαγγελματικά ταμεία, δηλαδή). Αναμφίβολα δε τούτο δημιουργεί κίνδυνο πρόκλησης ζημίας στην εθνική οικονομία διά της απαξίωσης του ΕΦΚΑ. Στην πραγματικότητα οι ισχυρισμοί Στουρνάρα αποτελούν ευθεία πολιτική αιχμή κατά της κυβερνητικής ρητορείας, η οποία επί χρόνια επιχειρεί να πείσει την κοινή γνώμη ότι το δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα (ο πρώτος πυλώνας) είναι απόλυτα βιώσιμο, θωρακισμένο και επαρκές. Οταν ο κεντρικός τραπεζίτης παραδέχεται δημόσια ότι ο πρώτος πυλώνας αδυνατεί να εκπληρώσει τον βασικό του σκοπό –δηλαδή την εξασφάλιση αξιοπρεπούς διαβίωσης στους απόμαχους της εργασίας– μετακυλίει de facto την ευθύνη στους ίδιους τους εργαζόμενους και στον ιδιωτικό/συμπληρωματικό τομέα.

Αποτυχημένο σύστημα 

H διοίκηση των «αρίστων» στο Πανεπιστήμιο: ένας απολογισμός - Ανακοίνωση Πανεπιστημιακών

H διοίκηση των «αρίστων» στο πανεπιστήμιο: ένας απολογισμός

Ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας Πανεπιστημιακών ΑΠΘ-ΠΑΜΑΚ-ΔΙΠΑΕ

Τα προβλήματα και τα μειονεκτήματα του νέου μοντέλου διοίκησης που συνεπαγόταν ο νόμος 4957/2022, γνωστός και ως «Νόμος Κεραμέως», είχαν εξαρχής επισημανθεί από πανεπιστημιακές συνδικαλιστικές και πολιτικές κινήσεις (κι από τη δική μας): υπερεξουσίες του πρύτανη και συγκεντρωτική λειτουργία των πρυτανικών αρχών, αντιφατικός ρόλος του συμβουλίου διοίκησης ως οργάνου λήψης αποφάσεων και συνάμα ελέγχου των πρυτανικών αρχών, έλλειψη διαφάνειας στις αποφάσεις, διακρίσεις εις βάρος των υφισταμένων και άμεσος κυβερνητικός έλεγχος. Όλα αυτά συγκροτούν έναν αντιδημοκρατικό τρόπο διοίκησης που καλλιεργεί αυταρχισμό και διαφθορά, ενώ καταργεί ουσιαστικά το αυτοδιοίκητο του πανεπιστημίου. Το τυπικά δημόσιο πανεπιστήμιο, εν όψει της ιδιωτικοποίησής του, καθυποτάσσεται σε διαπλεκόμενα συμφέροντα επιχειρηματιών και πολιτικών, ενώ οι ερευνητικές κι εκπαιδευτικές του λειτουργίες στρεβλώνονται κι ατροφούν.

Η εφαρμογή του νόμου δυστυχώς επιβεβαίωσε πολλαπλά τις προειδοποιήσεις μας: αδιαφανής τρόπος διαχείρισης κονδυλίων, απειλές για ποινικές διώξεις όσων εκφράζουν διαφωνίες ή κριτική για τον τρόπο διοίκησης, παρασκηνιακές συναλλαγές για τον έλεγχο συμβουλίων διοίκησης κ.ο.κ. Όλα αυτά αποτελούν πλέον κανόνα στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας.
Ακόμα χειρότερα, το συγκεκριμένο μοντέλο μεταφέρεται κάθετα και στα άλλα όργανα διοίκησης, μέχρι και τη διοίκηση των πανεπιστημιακών τμημάτων και τις γενικές συνελεύσεις. Καταγράφονται ολοένα περισσότερα περιστατικά διαπλοκής, εκβιασμών και απειλών από μέρους προέδρων, κοσμητόρων ή κάθε λογής αμυντόρων της νέας αυταρχικής και επιχειρηματικής κανονικότητας εις βάρος συναδέλφων – ιδιαίτερα εις βάρος όσων βρίσκονται σε χαμηλές βαθμίδες και περισσότερο ευάλωτες θέσεις εργασίας. Οι ίδιοι που κραυγάζουν υπέρ της «νομιμότητας» στο πανεπιστήμιο συστηματικά την υπονομεύουν για να εξυπηρετήσουν προσωπικά και πολιτικά τους συμφέροντα, και διώκουν πειθαρχικά και ποινικά διαφωνούντες φοιτητές/τριες κι εργαζομένους.

Οι πρόσφατες δημόσιες διαφωνίες, αντεγκλήσεις και αλληλοκατηγορίες ανάμεσα στις πρυτανικές αρχές και τη μειοψηφία του Συμβουλίου Διοίκησης του ΑΠΘ επιβεβαιώνουν γι’ άλλη μια φορά τους λόγους που πρέπει ν’ απορριφθεί το συγκεκριμένο μοντέλο διοίκησης στα ΑΕΙ. Μειοψηφούντα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης (ανάμεσά τους και ο πρώην πρύτανης Χ. Φείδας, ο οποίος αξιοποίησε προηγουμένως τις ίδιες υπερεξουσίες) καταγγέλλουν μια σειρά από σκανδαλώδεις αποφάσεις των πρυτανικών αρχών: ανέγερση με αδιαφανείς διαδικασίες του Αριστοτέλειου Βιοϊατρικού Κέντρου που υποθηκεύει χρηματοδοτικά το ΑΠΘ για πολλές δεκαετίες, αχρείαστη κατασκευή νέου Γυμναστηρίου (δίπλα στο παλιό) με ασαφείς χρήσεις και ανύπαρκτο έλεγχο, αυξημένη παρακράτηση στα έργα που διαχειρίζεται ο ΕΛΚΕ. Ωστόσο παρασιωπούν την απαράδεκτη εισαγγελική δίωξη εις βάρος συναδέλφων-μελών του ΕΣΔΕΠ που αντιτέθηκαν στον νέο κανονισμό λειτουργίας των φοιτητικών εστιών (άλλο ένα μεγάλο σκάνδαλο της παρούσας διοίκησης).

Τα μειοψηφούντα μέλη μιλούν για «δυσανεξία στην κριτική» και για λήψη «κρίσιμων αποφάσεων για το ΑΠΘ με οριακή πλειοψηφία στο Συμβούλιο Διοίκησης, η οποία προκύπτει κατά βάση από την ψήφο των εξωτερικών μελών του». Καταλήγουν ότι ο «πρύτανης δεν είναι ηγεμόνας και το Συμβούλιο Διοίκησης, κατά τον νόμο, δεν αποτελεί ανακτοβούλιο». Εντούτοις το γράμμα και η φιλοσοφία του νόμου δείχνουν καθαρά ότι, ακόμα κι αν κάποιοι έχουν αγνές προθέσεις, εδώ σφάλλουν. Ο Νόμος Κεραμέως πράγματι μετατρέπει τον πρύτανη σε ελέω κυβερνητικής εξουσίας ηγεμόνα, και το ελεγχόμενο από τον ίδιο Συμβούλιο Διοίκησης σε ανακτοβούλιο. Μάλιστα η αντιδημοκρατική αυτή λογική βραχυκυκλώνει ολοένα περισσότερο τη λειτουργία των πανεπιστημίων.

Για αυτό ακριβώς αντιδράσαμε στον Νόμο Κεραμέως, απείχαμε από τις εκλογές για τα συμβούλια διοίκησης, κι εξακολουθούμε να αγωνιζόμαστε για την κατάργηση αμφοτέρων. Για ένα πανεπιστήμιο αυτόνομο από κυβερνητικές διαταγές και προστατευμένο από τα επιχειρηματικά και προσωπικά συμφέροντα που προσπαθούν να το αλώσουν, για ένα πανεπιστήμιο πραγματικά δημόσιο, δημοκρατικό κι ανοιχτό στην κοινωνία.

ΠΗΓΗ 

Μεταλλαγμένα τρόφιμα στο πιάτο μας: Η αλήθεια πίσω από τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης της Ν.Δ., ευρωβουλευτ(ρι)ες της οποίας τα ψήφισαν στο Ευρωκοινοβούλιο

Greenpeace activists paint a giant “X” and the letters “GMOs” on the hull of the MV Poseidon, a bulk-carrier transporting genetically engineered (GE) soy from Argentina to Thailand. Greenpeace is exposing Thailand has become the dumping ground of GE soy from the United States and Argentina.

© Greenpeace / Yvan Cohen

Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές: Η αλήθεια πίσω από τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς

Μαρίζα Κουρτικάκη*

Την προηγούμενη εβδομάδα εγκρίθηκε από την πλειοψηφία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ο Κανονισμός για τις Νέες Γωνιδιωματικές Τεχνικές, ο οποίος υπερψηφίστηκε από την πλειοψηφία των Ευρωβουλευτών και Ευρωβουλευτριών της Νέας Δημοκρατίας. Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι για πρώτη φορά, μια ελληνική κυβέρνηση άνοιξε την πόρτα στην είσοδο των γενετικά τροποποιημένων τροφίμων στην αγορά και το πιάτο μας. Παράλληλα, απορρίφθηκαν οι τροπολογίες που είχαν κατατεθεί με τις οποίες διασφαλιζόταν η σαφής εφαρμογή της ευρωπαϊκής οδηγίας για τα διπλώματα ευρεσιτεχνίας (98/44/ΕΚ), καθώς και οι τροπολογίες που προέβλεπαν την ιχνηλασιμότητα, τις μεθόδους ανίχνευσης, τη συνύπαρξη και την επισήμανση των προϊόντων και υιοθέτησε τον Κανονισμό. 

Λίγες εβδομάδες πριν, παρακολουθήσαμε τη συζήτηση επίκαιρης ερώτησης στη Βουλή σχετικά με τον εν λόγω Κανονισμό και ακούσαμε με ενδιαφέρον τους ισχυρισμούς του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης, Ιωάννη Αδριανού. Στο παρακάτω κείμενο δίνουμε απαντήσεις στα όσα ακούστηκαν εκεί, ενώ βρισκόμαστε σε αναμονή συνάντησης με το Υπουργείο κατά τη διάρκεια της οποίας ελπίζουμε να καταλάβουμε τους λόγους για τους οποίους οι Ευρωβουλευτές της κυβέρνησης τάχθηκαν υπέρ των μεταλλαγμένων και γιατί δεν υποστήριξαν τα δικαιώματα των πολιτών αλλά των εταιρειών.  

Άλλωστε έχουμε ακόμα δύο χρόνια μέχρι την εφαρμογή της νομοθεσίας και έχουμε χρόνο να πιέσουμε τους εκπροσώπους μας να καταλάβουν το λάθος τους και να … τους θυμίσουμε ότι θα πρέπει να μεριμνούν υπέρ των πολιτών και της ελληνικής γεωργίας. Εμείς θα είμαστε εδώ, στον αγώνα για το περιβάλλον και τα δικαιώματα καταναλωτών και αγροτών, να σχεδιάζουμε τα επόμενα βήματα.

Μας λέει λοιπόν ο Υπουργός ότι δεν πρόκειται για γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς (ΓΤΟ), αλλά για φυτά που παράγονται με νέες γονιδιωματικές τεχνικές. Τι ισχύει;

Στην πραγματικότητα, απλώς “βάφτισαν” τα γενετικά τροποποιημένα φυτά με άλλο όνομα. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη προσπάθεια παραπλάνησης, με σκοπό την ακύρωση των βασικών κανόνων ασφαλείας που ισχύουν μέχρι σήμερα. Οι Νέες Γονιδιωματικές Τεχνικές αποτελούν μέθοδο γενετικής τροποποίησης. Επεμβαίνουν απευθείας στο DNA των οργανισμών με εργαστηριακές μεθόδους.

Το γεγονός ότι πρόκειται για νεότερες τεχνικές δεν αλλάζει σε τίποτα τη φύση της παρέμβασης. Άλλωστε, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο έχει ήδη αποφανθεί ρητά: οι τεχνικές αυτές παράγουν γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς.

Η συζήτηση στην Ευρωπαϊκή Ένωση δεν αφορά το αν πρόκειται για γενετική τροποποίηση. Αυτό είναι επιστημονικά και νομικά ληγμένο. Το πραγματικό διακύβευμα είναι αν ορισμένες από αυτές τις νέες τροποποιήσεις είναι σωστό να εξαιρούνται αυθαίρετα από τους ελέγχους που ισχύουν για τους κλασικούς ΓΤΟ.

Μας λέει ο Υπουργός ότι τα φυτά της Κατηγορίας 1 είναι ισοδύναμα με φυτά που θα μπορούσαν να προκύψουν φυσικά ή με συμβατική βελτίωση. Τι ισχύει;

Αυτό που ισχύει είναι ότι μεγάλες πολυεθνικές συσσωρεύουν τεράστια κέρδη από τις πωλήσεις και τις πατέντες αυτών των σπόρων. Οι εταιρείες αυτές κατάφεραν να επιβάλουν έναν εντελώς αυθαίρετο διαχωρισμό των ΝΓΤ σε δύο κατηγορίες (1 και 2).

Ισχυρίζονται ότι αν ένας οργανισμός δεχθεί εργαστηριακά μέχρι 20 τροποποιήσεις στο DNA του, είναι ασφαλής για κατανάλωση. Τον εξισώνουν με έναν συμβατικό, μη μεταλλαγμένο οργανισμό. Με αυτό το πρόσχημα, ζητούν να καταργηθούν όλες οι δικλείδες ασφαλείας. Μία από αυτές είναι και η υποχρεωτική σήμανση στην ετικέτα ότι πρόκειται για γενετικά τροποποιημένο προϊόν.

Αντίθετα, αν οι τροποποιήσεις είναι από 21 και πάνω, οι οργανισμοί θεωρούνται γενετικά μεταλλαγμένοι. Για αυτούς διατηρείται η υποχρέωση επισήμανσης και οι λοιποί έλεγχοι. Το παράδοξο είναι ότι και οι δύο κατηγορίες δημιουργούνται ακριβώς με την ίδια τεχνολογία!

Αυτός ο διαχωρισμός θεωρείται εντελώς αντιεπιστημονικός. Αυτό επισημαίνουν κορυφαίοι γενετιστές, όπως ο καθηγητής Michael Antoniou, τον οποίο ακούσαμε πρόσφατα σε εκδήλωσή μας. Την ίδια άποψη εκφράζουν και οι ανεξάρτητες επιστημονικές αρχές της Αυστρίας, της Γαλλίας και της Γερμανίας. Οι επιστήμονες τονίζουν ότι τέτοιου είδους αλλαγές δεν θα μπορούσαν ποτέ να συμβούν στη φύση από μόνες τους. Μάλιστα, οι στοχευμένες παρεμβάσεις στο DNA κρύβουν κινδύνους. Κατά τη διαδικασία, μπορούν να προκληθούν αναρίθμητες άλλες, μη προβλέψιμες αλλαγές. Αυτές οι μεταλλάξεις ενδέχεται να βλάψουν την υγεία μας και το περιβάλλον.

Και ας μην μπερδευόμαστε με τα υβρίδια: αυτά είναι αποτέλεσμα φυσικής αναπαραγωγής σε αγροτικό ή ελεγχόμενο περιβάλλον, ενώ τα ΝΓΤ είναι αποτέλεσμα τεχνολογικής επέμβασης στο γενετικό υλικό μέσα στο εργαστήριο.

Μας λέει ο Υπουργός ότι ο κανονισμός διατηρεί σημαντικές δικλείδες ασφαλείας. Τι ισχύει;

Το ακριβώς αντίθετο! Η βασική κριτική που ασκείται στον νέο κανονισμό είναι ακριβώς ότι μειώνει τις υφιστάμενες δικλείδες ασφαλείας γύρω από τα μεταλλαγμένα τρόφιμα. Δεκάδες γενετικά τροποποιημένα φρούτα, λαχανικά και σιτηρά θα κυκλοφορούν ελεύθερα στην αγορά χωρίς την επισήμανση ότι πρόκειται για γενετικά τροποποιημένο προϊόν, χωρίς ελέγχους, αξιολόγηση κινδύνου και ιχνηλασιμότητα – υποχρεώσεις ασφαλείας που ισχύουν μέχρι σήμερα. Επιπλέον θα υπάρχει ο κίνδυνος καταστροφής της παραγωγής των καλλιεργειών, αφού μέσω της γύρης μπορούν γενετικά τροποποιημένες καλλιέργειες να επιμολύνουν συμβατικές και βιολογικές καλλιέργειες, χωρίς να μπορούν οι αγρότες να το ελέγξουν και με κίνδυνο να χάσουν πιστοποιήσεις αλλά και να εμπλακούν σε νομικές διαδικασίες από τις διεκδικήσεις εταιρειών που τους ανήκουν οι πατέντες των σπόρων.

Μας λέει ο Υπουργός ότι προστατεύεται η υγεία των καταναλωτών. Τι ισχύει;

Η φάρσα στον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνο Ντόκο, και το Bullshit Generator του Μαξίμου - Του Άρη Χατζηστεφάνου (VIDEO)

Η φάρσα στον Ντόκο και το Bullshit Generator του Μαξίμου

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Στα τελευταία χρόνια του Λυκείου θυμάμαι ότι χρησιμοποιούσαμε τον όρο RPG (Random Bullshit Generator) όταν κατά τη διάρκεια του παραδοσιακού «πεσίματος» σε κάποιο μπαρ κάποιος έλεγε ό,τι του κατέβαινε στο κεφάλι για να εντυπωσιάσει μια κοπέλα. Τις τελευταίες ώρες φαίνεται ότι το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου έχει εισέλθει σε RPG Mode καθώς προσπαθεί με διαρροές να εξηγήσει πως ο σύμβουλος εθνικής ασφαλείας του πρωθυπουργού, Θάνος Ντόκος έπεσε θύμα Ρώσων Φαρσέρ και άρχισε να τους αποκαλύπτει κρατικά μυστικά (θα δούμε στη συνέχεια ποια).

Το Μαξίμου λοιπόν διέρρευσε μέσω του ΑΠΕ την εξής φράση, την οποία αναπαράγουν verbatim πολλά μέσα ενημέρωσης χωρίς αναφορά σε πηγή (υπονοώντας δηλαδή ότι έκαναν ρεπορτάζ και όχι ένα απλό copy paste στο τηλεγράφημα): «Στο πρωθυπουργικό περιβάλλον… τονίζεται πως πρόκειται για υβριδικού χαρακτήρα επίθεση με διείσδυση στα πρωτόκολλα ασφαλείας, μέσω χρήσης εξαιρετικά προηγμένης τεχνολογίας Τεχνητής Νοημοσύνης».

Καταρχάς αυτή η φράση δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Είναι ο ορισμός του RPG και θα μπορούσε να έχει γραφτεί από κάποια όχι και τόσο προηγμένη εφαρμογή τεχνητής νοημοσύνης ή από κάποιο τρολ από αυτά που προωθεί ο Μητσοτάκης σε κομβικά πόστα του μηχανισμού της Νέας Δημοκρατίας.

Παρεμπιπτόντως, από επικοινωνιακής πλευράς, η συγκεκριμένη πρόταση κάνει τα πράγματα χειρότερα αφού υπονοεί την ύπαρξη σημαντικών προβλημάτων ασφαλείας σε τομείς που άπτονται της εθνικής ασφάλειας, αντί να προσπαθεί να διασκεδάσει τις εντυπώσεις λέγοντας ότι ένας σύμβουλος… την πάτησε.

Ας δούμε όμως και τα προβλήματα στη δημοσιογραφική κάλυψη της υπόθεσης. Τα περισσότερα ΜΜΕ αναπαράγουν το σχετικό τηλεγράφημα του ΑΠΕ και συχνά, όπως είπαμε, χωρίς να αναφέρουν την πηγή τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι το φιλοκυβερνητικό Πρώτο Θέμα, δεν ανέβασε καν το video της συνομιλίας – υποθέτουμε για να μετριάσει την εικόνα διασυρμού της κυβέρνησης. Ένα μέσο δηλαδή που διψά για βίντεο «ξέχασε» να αναρτήσει το βίντεο για το οποίο γίνεται όλη η φασαρία.

Το τηλεγράφημα του ΑΠΕ όμως έχει και άλλα σημαντικά προβλήματα που αναπαράγονται σε πολλά ΜΜΕ λόγο του θαυματουργού copy paste. Στην αρχή της συνομιλίας οι Ρώσοι φαρσέρ αναφέρουν ότι έχει προηγηθεί και άλλη συνομιλία με τον Ντόκο. Κανένας δεν μπαίνει στον κόπο να ρωτήσει τι περιλάμβανε αυτή. Μπορεί λόγου χάρη ένας τόσο στενός συνεργάτης να εκβιάζεται από τους Ρώσους;

Το 27ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ Αθήνας (3-4-5 Ιουλίου 2026) ξεκινάει σήμερα στις 18:00, στο Πάρκο Γουδή

Το 27ο Αντιρατσιστικό φεστιβάλ Αθήνας ξεκινάει σήμερα στο Πάρκο Γουδή

27ο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Άλσος Γουδή, 3,4,5 Ιουλίου 2026 ξεκινάει σήμερα στις 18:00 στο Πάρκο Γουδή:

Δεν υπάρχει δρόμος για την ειρήνη, η ειρήνη είναι ο δρόμος

Όλο το πρόγραμμα εδώ.

Complete schedule in English here.

Γιορτή, διαδήλωση, εργαστήρι ιδεών… Ένα πανηγύρι της συνύπαρξης και της διαφορετικότητας, του αγώνα και της πολιτικής, της κουλτούρας και του πολιτισμού της καθημερινότητας, της χαράς και της δημιουργικότητας του «μαζί». Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ κάθε χρόνο δίνει τον δικό του τόνο στη ζωή της πόλης, δημιουργώντας ένα ανατρεπτικό παράδειγμα για το πώς μπορούμε να κάνουμε πολιτική, να διασκεδάζουμε, να επικοινωνούμε, να ζούμε.

Και αν μπορούσαμε να πούμε τι είναι εκείνο που κάνει το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ τόσο ξεχωριστό, είναι ότι αποτελεί ταυτόχρονα μέσο και σκοπό. Από τη μια μεριά, είναι μια μορφή αγώνα για μια κοινωνία χωρίς ρατσισμό, σεξισμό,, εκμετάλλευση και καταπίεση. Από την άλλη, τόσο η προετοιμασία του Φεστιβάλ όσο και οι τρεις μέρες διεξαγωγής του στηρίζονται στην εθελοντική προσφορά, τη συμμετοχική δημοκρατία, την αλληλεγγύη, μια αντίληψη για την πολιτική που έχει ως πυλώνες την ενσυναίσθηση και την αγάπη.

Το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ δείχνει κάθε χρόνο ότι ο δρόμος δεν οδηγεί απλώς στον προορισμό. Ο δρόμος δημιουργείται από τον προορισμό και τον ξαναδημιουργεί μέσα από τις εμπειρίες που γεννάει. Τις μέρες αυτές εξακολουθούμε να νιώθουμε βαριά τη σκιά του πολέμου και της ιδεολογίας του. Από τη Γάζα έως το Ιράν και από τη Χίο έως την Πύλο, η πολιτική του θανάτου προσπαθεί να επιβληθεί, συντρίβοντας τη διάθεση για ζωή κι ελευθερία. Είναι σκοτεινές αυτές οι μέρες και ακούγεται όλο και πιο δυνατά η προτροπή να συμβιβαστούμε με το σκοτάδι, να αποδεχτούμε ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Όταν όμως ο δρόμος που θέλουν να μας επιβάλουν είναι πνιγηρός, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να ανοίξουμε έναν καινούργιο δρόμο για να μπορέσουμε επιτέλους να ανασάνουμε, για να βρουν το χώρο τους τα όνειρα μάς.

Εμείς λέμε λοιπόν δεν πρόκειται ούτε να αποδεχτούμε ούτε ένα συμβιβαστούμε με την πολιτική του θανάτου και το καθεστώς του πολέμου. Ανοίγουμε τον δρόμο της ειρήνης, γιατί η ειρήνη είναι ο δικός μας δρόμος.

Δρόμος και ταυτόχρονα προορισμός.

Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ, 3,4,5 Ιουλίου Άλσος Γουδή

Τρεις ημέρες με live, συζητήσεις, εκθέσεις, δρώμενα, πολυεθνικές κουζίνες.

Να νικήσει η ζωή!

Όλο το πρόγραμμα εδώ.

Complete schedule in English here.

 

Η Χάνα Άρεντ μάς είχε προειδοποιήσει για την ίδρυση του Ισραήλ

Η Χάνα Άρεντ μας είχε προειδοποιήσει για την ίδρυση του Ισραήλ

Αποσπάσματα από δημοσίευση του Ρόμπερτ Μαν*

Η Χάνα Άρεντ είχε προειδοποιήσει το 1948, ότι ένα εβραϊκό κράτος που θα ιδρυόταν χωρίς συμφωνία μεταξύ Εβραίων και Αράβων θα ζούσε σε κατάσταση μόνιμου πολέμου, φόβου και αποκλεισμού – μια προειδοποίηση που σήμερα μοιάζει λιγότερο με ιδεαλισμό και περισσότερο με ρεαλισμό.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της μάλλον ανορθόδοξης ακαδημαϊκής μου σταδιοδρομίας, έχω διεξάγει έρευνα και έχω γράψει βιβλία ή δοκίμια όχι σύμφωνα με κάποια ειδικότητα, αλλά πάνω σε μια ευρεία ποικιλία θεμάτων που με ενδιέφεραν ιδιαίτερα. Τα θέματα αφορούσαν κυρίως τα τρέχοντα γεγονότα είτε στη χώρα μου, την Αυστραλία, είτε σε άμεση ή έμμεση σχέση με όσα συνέβησαν στην Ευρώπη στους παππούδες μου και στον λαό μου. Λόγω της «7ης Οκτωβρίου», της βάναυσης μαζικής δολοφονίας περίπου χιλίων Ισραηλινών Εβραίων υπό την ηγεσία της Χαμάς, οι Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) ξεκίνησαν την ανελέητη εξόντωση των κατοίκων της Γάζας και την καταστροφή της ίδιας της Γάζας.

Ως αποτέλεσμα αυτής της εκστρατείας του IDF, κάθε μέρα για μένα ξεκινά με την ανάγνωση των αναλύσεων για τον συνεχιζόμενο εφιάλτη των Παλαιστινίων της Γάζας, κυρίως στη μεγάλη ισραηλινή εφημερίδα, Haaretz. Σε βαθύτερο επίπεδο, όμως, αυτό που προσπαθώ να κατανοήσω, μέσω της μελέτης της ιστορίας, είναι γιατί ο εβραϊκός λαός στο Ισραήλ και στη διασπορά, ο οποίος υπέστη, κατά πάσα πιθανότητα, το χειρότερο έγκλημα στην ιστορία της ανθρωπότητας, το Ολοκαύτωμα, είναι πρόθυμος, περίπου 80 χρόνια αργότερα, να υποστηρίξει μια κυβέρνηση και τις ένοπλες δυνάμεις της που έχουν εφαρμόσει συστηματικά μια πολιτική γενοκτονίας στη Γάζα.

Πρόσφατα επανήλθα στα δοκίμια της Χάνα Άρεντ για το Ισραήλ, η οποία σήμερα θεωρείται η σημαντικότερη πολιτική συγγραφέας του 20ού αιώνα. Η Άρεντ υπήρξε για κάποιο διάστημα σιωνίστρια ενός ιδιαίτερου είδους – υποστηρίκτρια  όχι ενός εβραϊκού κράτους σε τμήμα της Παλαιστίνης, αλλά του δικαιώματος των Εβραίων σε μια «πατρίδα» στην Παλαιστίνη.

Η Άρεντ, τη δεκαετία του 1940, ήταν μέλος της λεγόμενης ομάδας «Ιχούντ», διαδόχου ενός παλαιότερου κινήματος που ονομαζόταν «Μπρίθ Σαλόμ». Και οι δύο ομάδες ανήκαν στο αριθμητικά μικρό σιωνιστικό ρεύμα σκέψης, στο οποίο συμπεριλαμβάνονταν αρκετοί από τους εβραίους διανοούμενους που αξίζει ακόμα να διαβάσει κανείς: ο Αχάντ Χα’αμ, ο Μάρτιν Μπούμπερ και ο Γκέρσον Σόλεμ. Αυτό που ένωνε αυτούς τους ανθρώπους ήταν η αντίληψη ότι, αν οι Εβραίοι δεν έκαναν πρώτα ειρήνη με τους Άραβες, η ικανοποίηση του εβραϊκού αιτήματος για μια πατρίδα στην ιστορική Παλαιστίνη – την  οποία οι εκτοπισμένοι Εβραίοι θεωρούσαν για περισσότερα από 2.000 χρόνια ως τη Γη της Επαγγελίας τους— θα κατέληγε σε καταστροφή. Στη συλλογή Hannah Arendt: The Jewish Writings, βρήκα ένα σύντομο δοκίμιο του οποίου το σκεπτικό μου φάνηκε ότι αξίζει να μοιραστώ με τους αναγνώστες. Ο τίτλος του δοκιμίου ήταν «Για τη διάσωση της εβραϊκής πατρίδας». Η ημερομηνία ήταν το 1948, το έτος κατά το οποίο, μετά από ψηφοφορία των Ηνωμένων Εθνών τον Νοέμβριο του 1947, η ιστορική Παλαιστίνη διαιρέθηκε και δημιουργήθηκε το Κράτος του Ισραήλ. Ακολουθούν μερικά από τα κεντρικά του επιχειρήματα. Για την Άρεντ, η ομοφωνία των Εβραίων σχετικά με τη δημιουργία ενός εβραϊκού κράτους πριν από την επίτευξη οποιασδήποτε συμφωνίας μεταξύ Εβραίων και Αράβων ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε σε καταστροφή στο μέλλον.

Ένας πόλεμος μεταξύ Εβραίων και Αράβων για την Παλαιστίνη έδειχνε πλέον να πλησιάζει. Αν το εβραϊκό κράτος «εξαφανιζόταν σε μια άλλη καταστροφή […] αυτό θα γινόταν το κεντρικό γεγονός της εβραϊκής ιστορίας και θα μπορούσε να αποτελέσει την αρχή της αυτοδιάλυσης του εβραϊκού λαού».

Mεγάλη νίκη για τους Βολιώτες: Ο αγώνας τους «έδιωξε» την εγκατάσταση πλωτού σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου LNG στον Παγασητικό

Οι ακτιβιστές επισημαίνουν πως ο αγώνας δεν σταματά, καθώς η εταιρεία έχει το δικαίωμα να προσφύγει κατά της απόφασης.

Ο αγώνας των Βολιωτών «έδιωξε» τη μονάδα αερίου

Απορρίφθηκε η Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για την εγκατάσταση πλωτού σταθμού LNG στον Παγασητικό. Υπέρμαχος του έργου ήταν ο δήμαρχος Βόλου, ο οποίος είχε επιτεθεί με χαρακτηρισμούς ενάντια στους ακτιβιστές.

 Τάσος Σαραντής

Μια μεγάλη νίκη για την τοπική κοινωνία που αντιτάχτηκε στην εγκατάσταση του LNG στον Παγασητικό αποτελεί η απόρριψη του φάκελου της Μελέτης Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΜΠΕ) του έργου «Εγκατάσταση και Λειτουργία Πλωτού Τερματικού Σταθμού Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (FSRU) «ΑΡΓΩ», Δήμου Βόλου, Π.Ε. Μαγνησίας», από το ΥΠ.ΕΝ. (βλ. «Μαζικές αντιδράσεις για τον σταθμό LNG στον Παγασητικό», «Εφ.Συν.», 7/12/2023).

Στην απόφαση του υπουργείου, που υπογράφεται από τον Γενικό Διευθυντή Περιβαλλοντικής Πολιτικής, Κωνσταντίνο Δημόπουλο, τονίζεται ότι η απόρριψη αποφασίστηκε «διότι, με βάση τις αρνητικές γνωμοδοτήσεις που υπήρξαν, προκύπτει ότι οι αρνητικές περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου είναι εξαιρετικά σημαντικές, ακόμη και μετά την πρόβλεψη ειδικών όρων και περιορισμών, καθώς και μετά την αντιστάθμισή τους».

Στην απόρριψη της ΜΠΕ συνέβαλαν:

- Η αρνητική γνωμοδότηση της Διεύθυνσης Αγροτικής Οικονομίας και Κτηνιατρικής της Π.Ε. Μαγνησίας και Σποράδων.

- Οι αρνητικές απόψεις που αναρτήθηκαν στο Ηλεκτρονικό Περιβαλλοντικό Μητρώο από φορείς και πολίτες, στο πλαίσιο της δημόσιας διαβούλευσης, που αναφέρονται κυρίως σε ζητήματα ακαταλληλότητας της χωροθέτησης (εγγύτητα σε οικισμούς, ασυμβατότητα χρήσεων γης, κίνδυνοι Seveso και σεισμικότητα) και περιβαλλοντικής επιβάρυνσης του κλειστού Παγασητικού (θαλάσσιο οικοσύστημα, ατμοσφαιρική ρύπανση, αλιεία/τουρισμός).

- Το πρακτικό της Επιτροπής Σχεδιασμού και Ανάπτυξης Λιμένων (110/08.02.2024), σύμφωνα με το οποίο «διατηρεί τις επιφυλάξεις της σε σχέση με τη χωροθέτηση του έργου εντός του Παγασητικού κόλπου και κοντά σε κατοικημένες περιοχές, σύμφωνα με τις απόψεις του Κεντρικού Λιμεναρχείου Βόλου, καθώς και τοπικών φορέων, όπου εκφράζεται προβληματισμός σχετικά με τον κοινόχρηστο χαρακτήρα του θαλάσσιου χώρου, τον περιορισμό της αλιείας στην περιοχή, την επισκεψιμότητα των παραθεριστών τους καλοκαιρινούς μήνες (θαλάσσιες δραστηριότητες αναψυχής) και την επιβάρυνση του Παγασητικού κόλπου με τη δραστηριοποίηση τουλάχιστον 50 δεξαμενόπλοιων».

- Εγγραφο του Περιφερειακού Συμβουλίου Περιφέρειας Θεσσαλίας (190431/19.4.2024) με αρνητική γνωμοδότηση για τον φάκελο ΜΠΕ.

- Εγγραφο της Διεύθυνσης Υδάτων Θεσσαλίας (41732/16.7.2024), όπου διατυπώνει «την επιφύλαξή της για τη χωροθέτηση της μελετώμενης δραστηριότητας εντός του παράκτιου Υδατικού Συστήματος (Υ.Σ.) “Παγασητικός Κόλπος”, το οποίο, σε σύγκριση με άλλα παράκτια Υ.Σ., τα οποία έχουν μέτωπο στην ανοιχτή θάλασσα, είναι “κλειστό” παράκτιο Υ.Σ., με πλήθος προστατευόμενων ακτών κολύμβησης. Ειδικά, δε, όταν με την προτεινόμενη χωροθέτηση του FSRU, προστατευόμενες ακτές κολύμβησης βρίσκονται εντός των ζωνών κινδύνων – επιπτώσεων σεναρίων ατυχημάτων SEVESO III, ελλείψει οδηγιών, κατευθύνσεων, αλλά και στοιχείων τεκμηρίωσης, δεδομένου ότι δεν εξετάζονται στην ΜΠΕ εναλλακτικές λύσεις χωροθέτησης».

- Το γεγονός ότι οι αντιρρήσεις για το προτεινόμενο έργο που διατυπώνονται στις γνωμοδοτήσεις που προαναφέρθηκαν και στις απόψεις του κοινού εγείρουν μείζονα περιβαλλοντικά ζητήματα τα οποία καθιστούν αδύνατη την περιβαλλοντική αδειοδότηση του έργου. Επίσης, από πλευράς του φορέα του έργου (Mediterranean Gas), δεν έχει υποβληθεί συνολικό απαντητικό υπόμνημα που να επιλύει τα εν λόγω ζητήματα.