11 Νοεμβρίου 2026: Πανευρωπαϊκή ημέρα δράσης για το δικαίωμα στην κατοικία - Κινητοποιήσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (ΑΦΙΣΕΣ)

11 Νοεμβρίου: Πανευρωπαϊκή μέρα για το δικαίωμα στην κατοικία

Λάμπης Παπαθανασίου

Η Ευρώπη φωνάζει πως “Η κατοικία είναι κοινωνικό αγαθό”.  Η Ελλάδα θα πάρει τη σκυτάλη;

Το στεγαστικό πρόβλημα δεν αφορά πλέον μόνο συγκεκριμένες περιοχές της Αθήνας που έχουν πληγεί από την υπερτουριστικοποίηση, ούτε μόνο τα πιο πληβειακά στρώματα της κοινωνίας. Υπάρχει σε κάθε περιοχή της Αττικής, σε κάθε πόλη της χώρας και αφορά όλες τις ηλικίες.

Η ελλάδα βιώνει μια Στεγαστική Κρίση, χωρίς να είναι εμφανές κανένα σημάδι αποκλιμάκωσης στο άμεσο μέλλον. Την ίδια στιγμή που αντίστοιχο πρόβλημα υπάρχει σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις εδώ υπάρχει μία βασική ιδιαιτερότητα. Η Ελλάδα βιώνει ίσως τη μεγαλύτερη στεγαστική κρίση και δεν έχει κανένα εργαλείο στεγαστικής πολιτικής.

Ο Οργανισμός Εργατικής Κατοικίας, το τελευταίο εργαλείο στεγαστικής πολιτικής, καταργήθηκε με μνημονιακό νόμο το 2012. Έκτοτε καμιά κυβέρνηση, οποιασδήποτε απόχρωσης, δεν έχει αμφισβητήσει αυτήν την απόφαση. Πέρα από τα όποια επιδόματα που δε λύνουν το πρόβλημα, δεν υπάρχει κανένα εργαλείο σοβαρής στεγαστικής πολιτικής.

Η απορρύθμιση της αγοράς κατοικίας, έχει ως αποτέλεσμα τη διαρκή άνοδο των τιμών και των ενοικίων. Όλο και περισσότεροι νέοι, οικογένειες και νοικοκυριά αδυνατούν να καλύψουν το ενοίκιο και τους λογαριασμούς ρεύματος. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι ακόμη πιο δύσκολος. Οι επιπτώσεις της κρίσης των Στενών του Ορμούζ (την οποία πυροδότησε η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν), έχουν ήδη γίνει ορατές στην πραγματική οικονομία με την εκτίναξη της τιμής του πετρελαίου κατά 40%. Δε θα είναι λίγα τα σπίτια που και φέτος θα αναγκαστούν να βγάλουν το χειμώνα χωρίς πετρέλαιο θέρμανσης.

Η κατοικία είναι κοινωνικό αγαθό και προστατεύεται από το Σύνταγμα:

«H απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Kράτους.» (άρθρο 21. Παρ. 4).

Η κυβέρνηση κωφεύει. Η Ευρωπαϊκές ελίτ επίσης.

Από την απόπειρα έξωσης της 87χρονης Μαρικάρμεν στη Μαδρίτη τον περασμένο μήνα, μέχρι την αναβολή της έξωσης του ηλικιωμένου ζευγαριού στην Κάτω Τούμπα την περασμένη εβδομάδα, ο παρονομαστής είναι κοινός. Η λαϊκή κινητοποίηση είναι αυτή μόνο που μπορεί να βάλει να βάλει ένα φρένο.

Η σύσταση ενός νέου Οργανισμού Κοινωνικής Κατοικίας και η αξιοποίηση, με ευθύνη της πολιτείας των χιλιάδων κενών ακινήτων στην Αττική, θα ήταν μια σοβαρή πολιτική αύξησης της προσφοράς κατοικίας και αποσυμπίεσης των παράλογων ενοικίων. Η θέσπιση πλαφόν ενοικίου και ανώτατου ορίου αύξησης αυτού θα μπορούσε να είναι μία άμεση πολιτική προστασίας των ενοικιαστών. Αυτά τα δύο, μαζί με την κατάργηση της Golden Visa και τον ουσιαστικό περιορισμό – ρύθμιση του airbnb θα ήταν τα θεμέλια για μια πολιτική απάντησης στη στεγαστική κρίση. Η απαγόρευση των εξώσεων από τα αρπακτικά των funds είναι πλέον ζήτημα ζωής και αξιοπρέπειας.

Την Τετάρτη 11 Νοεμβρίου, πανευρωπαϊκή μέρα για το δικαίωμα στην κατοικία, ενώνουμε τη φωνή μας με τους εργαζόμενους της Ισπανίας όπου έχει κυρηχτεί γενική απεργία με αιτήματα  τη μείωση των ενοικίων, την απαγόρευση των εξώσεων και την ενίσχυση της κοινωνικής κατοικίας.

Η συμμετοχή στη συγκέντρωση στην οποία καλούν Σύλλογοι, Ομάδες ενοικιαστών, ο Σύλλογος Αρχιτεκτόνων(τμ. Αττικής) και ο Δήμος Αθήνας στην πλατεία Κλαυθμώνος στις 18:00 και στο πάρκο Νίκου Παπάζογλου (Αγίου Θεράποντα) στην Κάτω Τούμπα στη Θεσσαλονίκη στις 18:30, μπορεί να είναι ένα από τα πολλά βήματα που χρειάζεται να γίνουν για να αρχίσει επιτέλους να ακούγεται και στην Ελλάδα πως η Κατοικία είναι κοινωνικό αγαθό.

Λάμπης Παπαθανασίου

* Ο Λάμπης Παπαθανασίου αρθρογραφεί για το antapocrisis.

ΠΗΓΗ

Καλέσματα από παντού για την στεγαστική κινητοποίηση

Στην Αθήνα καλούν:

Πρωτοβουλία Κατοίκων Κυψέλης, Ενωτική Πρωτοβουλία κατά των πλειστηριασμών, Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών, Πλατφόρμα Πανευρωπαϊκή για το Δικαίωμα στη Στέγαση, Πρωτοβουλία «Η ΔΙΚΑΙΩΣΗ» δανειολήπτες, Σύλλογος δανειοληπτών ελβετικού φράγκου, Γειτονιές για το δικαίωμα στην στέγαση, Ελληνικό Δίκτυο για το Δικαίωμα στη στέγη και την Κατοικία, Ξεσπιτόγατος, Ανοιχτή Συνέλευση Κεραμεικού Μεταξουργείου, Μαχαλάς Μεταξουργείου, cohab, ΑCANgr, Πρωτοβουλία Αγώνα “Κατοικία για Όλους”

Συνδικάτα:

ΑΔΕΔΥ, Πανελλήνια Ομοσπονδία Υπαλλήλων ΟΑΕΔ (νυν ΔΥΠΑ), ΠΑΝΣΥΠΟ-Πανελ. Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ-τ.ΟΕΕ-τ.ΟΕΚ, ΣΑΔΑΣ Αττικής, ΠΑΣΥΜΗΤΕ, ΕΤΕΡ, Β ΕΛΜΕ Αθήνας, Σωματείο Εργαζόμενων Τσαμούρης ΑΕ, Σωματεία Εργαζόμενων νοσοκομείων Ευαγγελισμός και Άγιος Σάββας,’Ελενα Βενιζέλου, Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, Σύλλογος Εργαζόμενων ΓΓΔΕ, Συντονισμός σωματείων και συλλογικοτήτων για τη στέγαση, ΣΕΠΕ η Αθηνά, ΠΕΣΕΚ

Εκατοντάδες ψεύτικοι λογαριασμοί «ψήφισαν» Νετανιάχου (VIDEO)

Εκατοντάδες ψεύτικοι λογαριασμοί «ψήφισαν» Νετανιάχου

Εκατοντάδες λογαριασμοί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που παρουσιάζονταν ως απλοί Ιρανοί πολίτες, υποστήριζαν τον Ρεζά Παχλαβί και ζητούσαν την ανατροπή της Ισλαμικής Δημοκρατίας, κινητοποιήθηκαν στη συνέχεια για να επηρεάσουν τις ισραηλινές εκλογές υπέρ του Μπενιαμίν Νετανιάχου, σύμφωνα με νέες αποκαλύψεις.

Νέα έρευνα της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz εντόπισε δίκτυο περίπου 1.600 ύποπτων λογαριασμών, που προωθούσαν τον γιο του τελευταίου σάχη του Ιράν, ο οποίος ανατράπηκε με την επανάσταση του 1979. Όπως είχαμε αναφέρει και παλιότερα, οι λογαριασμοί δημοσιεύοντας κυρίως στα περσικά, εμφανίζονταν ως αυθεντικές φωνές της ιρανικής κοινωνίας και παρουσίαζαν τον Παχλαβί ως σωτήρα για το μέλλον της χώρας.

Με την έναρξη της ισραηλινής προεκλογικής εκστρατείας του 2026, η δραστηριότητά των εν λόγω λογαριασμών άλλαξε κατεύθυνση. Σύμφωνα με τη Haaretz, από τις 27 Ιουλίου τουλάχιστον 185 λογαριασμοί του δικτύου αλληλεπίδρασαν με προεκλογικό περιεχόμενο του Νετανιάχου, ενώ 264 ενίσχυσαν την προβολή αναρτήσεών του. Ορισμένοι συμμετείχαν και σε επιθέσεις εναντίον πολιτικών αντιπάλων του.

Προφίλ που μέχρι τότε ασχολούνταν σχεδόν αποκλειστικά με το Ιράν άρχισαν να γράφουν στα εβραϊκά, καλώντας τους Ισραηλινούς να ψηφίσουν Λικούντ. Η παραμονή του Νετανιάχου στην εξουσία παρουσιαζόταν ως προϋπόθεση για την ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος και η εκλογική του νίκη ως υπόθεση εθνικής απελευθέρωσης των Ιρανών (!). Έτσι καλλιεργούνταν η εντύπωση ότι η επιθετική πολιτική του απέναντι στην Τεχεράνη απολάμβανε ευρεία υποστήριξη ακόμη και μέσα στην ίδια την ιρανική κοινωνία.

Σε χαρακτηριστική περίπτωση, λογαριασμός που επί δύο χρόνια σχολίαζε πολιτικές εξελίξεις εκ μέρους του «ιρανικού λαού» άρχισε να δημοσιεύει εβραϊκά μηνύματα κάτω από προεκλογικά βίντεο του Νετανιάχου και δεξιών Ισραηλινών influencers. Ανάμεσά τους βρίσκονταν βίντεο της Αλίνα Φέλντμαν, η οποία συνεργαζόταν με την εταιρεία παραγωγής της προεκλογικής εκστρατείας του Λικούντ. Ορισμένα σχόλια εμφανίζονταν μόλις λίγα δευτερόλεπτα μετά τη δημοσίευσή τους.

Η ανάλυση κατέγραψε και εντυπωσιακά στοιχεία συντονισμού. Δύο λογαριασμοί είχαν δημοσιεύσει 109 πανομοιότυπα μηνύματα, όταν το αναμενόμενο επίπεδο σύμπτωσης από ανεξάρτητη δραστηριότητα υπολογιζόταν σε μόλις τέσσερα. Είχαν επίσης απαντήσει ταυτόχρονα ή με διαφορά έως πέντε λεπτών σε 232 αναρτήσεις 53 διαφορετικών χρηστών.

Την ημέρα των εκλογών, η δραστηριότητα κορυφώθηκε, με εκκλήσεις υπέρ του Νετανιάχου ώστε να ολοκληρώσει την αποστολή του απέναντι στο Ιράν. Μετά την εκλογική αναμέτρηση, μεγάλο μέρος του δικτύου επέστρεψε στην προώθηση του Παχλαβί και της αλλαγής καθεστώτος στην Τεχεράνη.

EUROKINISSI

Έρευνα / Αποκαλυπτικά στοιχεία για «κρυφούς» θανάτους μεταναστών σε τμήματα και κέντρα κράτησης στην Ελλάδα

Νέα έρευνα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης αποκαλύπτει θανάτους μεταναστών σε χώρους κράτησης εδώ και δεκαετίες, σημαντικά κενά στα επίσημα αρχεία της αστυνομίας και σοβαρά εμπόδια στην πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη, ακόμη και σε δομές που χρηματοδοτούνται από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Τουλάχιστον 112 αλλοδαποί έχουν πεθάνει σε αστυνομικά τμήματα και κέντρα κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα από το 2000, σύμφωνα με νέα έρευνα ομάδας ερευνητών του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Συνδυάζοντας στοιχεία της Ελληνικής Αστυνομίας που αποκτήθηκαν μέσω αιτημάτων πρόσβασης σε δημόσια έγγραφα και δημοσιοποιούνται για πρώτη φορά (διαθέσιμα στην πρωτογενή τους μορφή εδώ, εδώ, εδώ και εδώ), εκθέσεις διεθνών φορέων ελέγχου, δημοσιογραφικά αρχεία και μαρτυρίες πρώην κρατουμένων, η έρευνα καταγράφει θανάτους που σε μεγάλο βαθμό έχουν παραμείνει εκτός δημόσιου ελέγχου.

Η νέα βάση δεδομένων, που δημοσιεύεται σήμερα (10.11.2026) στην πλατφόρμα Detention Landscapes, συγκεντρώνει διάσπαρτη τεκμηρίωση που έχει παραχθεί επί σειρά ετών από συλλογικότητες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, δημοσιογράφους και φορείς ελέγχου. Πρόκειται για το πρώτο ερευνητικό αρχείο αυτού του είδους που συνδυάζει όλες αυτές τις πηγές, αναδεικνύοντας σημαντικά κενά και ασυνέπειες στα επίσημα στοιχεία. Όλα τα δεδομένα είναι διαθέσιμα στα αγγλικά, στα ελληνικά και στα αραβικά.

Τα ευρήματα εγείρουν σοβαρά ερωτήματα σχετικά με τη λογοδοσία του ελληνικού κράτους για τους θανάτους ανθρώπων υπό την ευθύνη του, την παροχή υγειονομικής περίθαλψης στους χώρους κράτησης και τον ρόλο της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης στη διατήρηση ενός συστήματος όπου η πρόσβαση στην ιατρική φροντίδα φαίνεται να είναι σχεδόν ανύπαρκτη.

Η έρευνα αναδεικνύει σοβαρές ελλείψεις στον τρόπο με τον οποίο καταγράφονται και διερευνώνται οι θάνατοι υπό αστυνομική κράτηση. Η Ελληνική Αστυνομία παρείχε ελλιπή και αντιφατικά στατιστικά στοιχεία ως απάντηση στα αιτήματα πρόσβασης σε δημόσια έγγραφα. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συγκεντρωτικά στοιχεία περιλάμβαναν ελάχιστες πληροφορίες πέρα από το έτος και την περιοχή όπου σημειώθηκε ο θάνατος, χωρίς να είναι διαθέσιμα στοιχεία για την ταυτότητα των ανθρώπων ή τις συνθήκες του θανάτου τους.

Παρόμοιες ανησυχίες έχει εκφράσει και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων (CPT) του Συμβουλίου της Ευρώπης. Στην έκθεσή της για την Ελλάδα το 2025, η Επιτροπή εκτίμησε ότι πολλοί από τους θανάτους και τις αυτοκτονίες υπό αστυνομική κράτηση που εξέτασε ενδεχομένως να είχαν αποφευχθεί εάν οι αρχές είχαν λάβει τα κατάλληλα μέτρα. Η CPT εντόπισε σοβαρές ελλείψεις στην ιατρική αξιολόγηση, την επιτήρηση των κρατουμένων και την πρόληψη των αυτοκτονιών, ενώ υπογράμμισε την υποχρέωση του κράτους να διερευνά αποτελεσματικά τους θανάτους που σημειώνονται υπό κράτηση.

Διαβάστε την αναλυτική μεθοδολογία της έρευνας στην ενότητα «Θάνατοι αλλοδαπών υπό κράτηση»: https://detentionlandscapes.uwazi.io/en/page/qnjah4brq5o/countries

Βασικά ευρήματα

• Τουλάχιστον 112 θάνατοι αλλοδαπών έχουν καταγραφεί σε αστυνομικά τμήματα και κέντρα κράτησης μεταναστών στην Ελλάδα από το 2000.
• Τουλάχιστον 84 θάνατοι σημειώθηκαν σε αστυνομικά τμήματα, όπου δεν υπάρχει ιατρικό προσωπικό.
• 27 θάνατοι καταγράφηκαν σε προαναχωρησιακά κέντρα κράτησης (ΠΡΟΚΕΚΑ), όπου η υγειονομική περίθαλψη παρέχεται επισήμως από τη δημόσια εταιρεία ΑΕΜΥ, με χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση.
• 34 θάνατοι που έχουν τεκμηριωθεί από δημοσιογράφους, οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών και φορείς ελέγχου δεν εμφανίζονται στα στατιστικά στοιχεία που παραχώρησε η Ελληνική Αστυνομία μέσω των αιτημάτων πρόσβασης σε δημόσια έγγραφα.
• 44 περιπτώσεις αυτοκτονίας καταγράφονται στο σύνολο της βάσης δεδομένων.

Η έρευνα αποκαλύπτει σοβαρά κενά ανάμεσα στην τυπική πρόβλεψη για παροχή υγειονομικής περίθαλψης και στην πραγματική δυνατότητα πρόσβασης των κρατουμένων σε αυτήν. Στα προαναχωρησιακά κέντρα προβλέπεται επισήμως η παροχή υπηρεσιών υγείας. Ωστόσο, μαρτυρίες πρώην κρατουμένων περιγράφουν αιτήματα για ιατρική βοήθεια που αγνοούνται ή αντιμετωπίζονται με καθυστέρηση, δυσκολίες πρόσβασης σε γιατρούς και αστυνομικούς που λειτουργούν ως ενδιάμεσοι μεταξύ των κρατουμένων και του υγειονομικού προσωπικού.

Νέες αποκαλύψεις για ισλαμοφοβική προπαγάνδα του Ισραήλ στην Ευρώπη - Το Ινστιτούτο-φάντασμα του Ανόβερο - Γράφει ο Έκτορας-Ξαβιέ Δελαστίκ

Το Ινστιτούτο-φάντασμα του Ανόβερο

του Έκτορα – Ξαβιέ Δελαστίκ

Όπως έχουμε πρόσφατα αναλύσει, η θεωρία συνωμοσίας περί «αντικατάστασης του πληθυσμού» είναι ένα βασικό εργαλείο της ακροδεξιάς προπαγάνδας. Δεν είναι όμως μόνο μια γενικόλογη πλατφόρμα στρατολόγησης φοβικών λευκών ευρωπαίων ή αμερικανών στις παρυφές του νεοφασισμού. Έχει και συγκεκριμένες, ευαίσθητες στο χρόνο εφαρμογές, μερικές από τις οποίες αποκαλύπτονται από πρόσφατες έρευνες.

Επίσης, οι συχνότερες εκδοχές της συνωμοσιολογίας αυτής έχουν σαφή αντισημιτικό χαρακτήρα, αποδίδοντας συνήθως στον Τζορτζ Σόρος ευθύνη για τη μετανάστευση (ή και γενικά στους Εβραίους, όταν απευθύνονται σε νεοφασιστικό κοινό που του αρέσει… η παράδοση). Στην ανάλυση που κάναμε για το θέμα αφήσαμε εκτός αυτό το στοιχείο, καθώς είναι περισσότερο μπαλαντέρ, παρά δομικό. Αυτό επιβεβαιώνει και η πρόσφατη έρευνα “Manufacturing the Great Replacement”, η οποία αποκαλύπτει την προώθηση αυτής της θεωρίας από το… Ισραήλ.

Μία παρέμβαση υπέρ του νεοφασισμού

Σε πρόσφατο άρθρο του info-war, αναλύθηκαν μια σειρά σημαντικές πλευρές της εκστρατείας που έλαβε χώρα από τον Οκτώβριο του 2023 έως τον Οκτώβριο του 2026 για την προώθηση της ισλαμοφοβίας σε Ευρώπη και Ηνωμένες Πολιτείες. Το γεγονός ότι ο κύριος «κακός της υπόθεσης» εμφανιζόταν να είναι το Κατάρ αποτελεί μάλλον ένα συνδυασμό των διπλωματικών συγκρούσεών του με το Ισραήλ και γραφειοκρατικών περιορισμών, που επέβαλαν η εκστρατεία να μη χρησιμοποιεί ισραηλινή κρατική χρηματοδότηση για την προώθηση του αντισημιτισμού.

Η σημαντικότερη και πιο απάνθρωπη παρακαταθήκη βρίσκεται στην ίδια την προώθηση του μίσους προς τους μετανάστες, με ισλαμοφοβική εν προκειμένω μορφή. Δεν αποτελεί απλά παρέμβαση στην εσωτερική πολιτική ζωή μιας σειράς χωρών, αλλά και ευθεία υποστήριξη στα ακροδεξιά ή/και νεοφασιστικά ρεύματα που επανατοποθετούνται στην πολιτική καθημερινότητα. Η υποστήριξη αυτή είναι παραδοσιακό εργαλείο του σιωνισμού, καθώς η άνοδος της ακροδεξιάς βοηθά στον εξαναγκασμό εβραίων πολιτών σε μετανάστευση προς τα παλαιστινιακά κατεχόμενα.

Εμείς θα σταθούμε όμως στον τρόπο με τον οποίο αξιοποιήθηκε το οικονομικό μοντέλο λειτουργίας των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης για τη συγκεκριμένη επιχείρηση προπαγάνδας. Ο λόγος είναι πως υπήρξε αρκετά πετυχημένη ώστε να φτάσει η συνωμοσιολογία της «Μεγάλης Αντικατάστασης» στα ελληνικά μέσα ενημέρωσης και την ελληνική Βουλή από τον Πλεύρη.

Γιατί το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ) συνεχίζει να «κρύβει» από το κοινό τα έργα Κατηγορίας Β; (ΕΙΚΟΝΑ & ΠΙΝΑΚΕΣ)

Γιατί το ΥΠΕΝ συνεχίζει να «κρύβει» από το κοινό τα έργα Κατηγορίας Β; 

Εδώ και 8 χρόνια έχει ξεκινήσει η λειτουργία του Ηλεκτρονικού Περιβαλλοντικού Μητρώου (ΗΠΜ), μιας διαδικτυακής πλατφόρμας η οποία, όπως διατείνεται το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας (ΥΠΕΝ), «αποτελεί το επιχειρησιακό εργαλείο για την ηλεκτρονική διαχείριση της περιβαλλοντικής αδειοδότησης στην Ελλάδα». Μέσω του ΗΠΜ είναι διαθέσιμες οι μελέτες και τα υποστηρικτικά αρχεία έργων προς αδειοδότηση, οι γνωμοδοτήσεις των υπηρεσιών και όποια άλλη πληροφορία σχετίζεται με την αδειοδότηση.  

Η λειτουργία του ΗΠΜ αποτελεί όντως ένα μεγάλο βήμα για την περιβαλλοντική αδειοδότηση στην Ελλάδα, καθώς θεωρητικά αφήνει οριστικά πίσω το προηγούμενο απαράδεκτο καθεστώς, όπου το ενδιαφερόμενο κοινό έπρεπε να μπαίνει σε μια χρονοβόρα και προβληματική διαδικασία να απευθύνεται στις διάφορες υπηρεσίες για τις μελέτες των έργων ή ακόμα και να χρειάζεται να φωτοτυπεί τους τόμους των μελετών, διαδικασία που απέτρεπε τον περισσότερο κόσμο από το να ασχοληθεί ουσιαστικά.  

Ενώ, λοιπόν, το ΥΠΕΝ ξεκίνησε κάτι που αναβαθμίζει την περιβαλλοντική αδειοδότηση, αποφάσισε αδικαιολόγητα να την περιορίσει μόνο στα έργα Κατηγορίας Α1  και Α2 («έργα που ενδέχεται να προκαλέσουν πολύ σημαντικές ή σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον», αντίστοιχα) και να εξαιρέσει τα έργα κατηγορίας Β («έργα που χαρακτηρίζονται από τοπικές και μη σημαντικές επιπτώσεις στο περιβάλλον»)! 

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το ενδιαφερόμενο κοινό δεν έχει πρόσβαση στους φακέλους αδειοδότησης, ούτε και δυνατότητα έκφρασης γνώμης για τα έργα Κατηγορίας Β, για τα οποία κανείς μπορεί να ενημερωθεί μόνο όταν η διαδικασία αδειοδότησης ολοκληρωθεί –και μάλιστα αυτή η τελευταία δυνατότητα υπάρχει εδώ και μόνο έναν χρόνο: από το 2018 μέχρι το 2025, τα έργα αυτά ήταν εντελώς «κρυμμένα»! Η σχετική νομοθεσία, όμως, δεν κάνει καμία διάκριση μεταξύ των έργων Κατηγορίας Α και Β, ως προς την υποχρέωση πλήρους πρόσβασης και ενημέρωσης του ενδιαφερομένου κοινού.  

Η αμέλεια αυτής της Διοίκησης δεν είναι μόνο τυπική, αλλά και ιδιαίτερα ουσιαστική και σοβαρή, καθώς: 

• Στην κατηγορία Β περιλαμβάνονται έργα που σε καμία περίπτωση δεν έχουν αμελητέες επιπτώσεις στο περιβάλλον: Αιολικοί Σταθμοί (ΑΣΠΗΕ) και Φωτοβολταϊκοί (Φ/Β) Σταθμοί ισχύος μέχρι 5 MW (για σημαντικό χρονικό διάστημα το όριο ήταν τα 10 MW!), data centers ισχύος μέχρι 20 MW κ.ο.κ., ενώ η κατάσταση γίνεται πιο σοβαρή όταν πολλά «μικρά» έργα συσσωρεύονται σε μία περιοχή, καθιστώντας τις αθροιστικές επιπτώσεις πολύ πιο σημαντικές από αυτές ενός μεμονωμένου έργου. Ποιος αποφασίζει από μόνος του και χωρίς νομικό έρεισμα ότι το κοινό δεν έχει δικαίωμα ενημέρωσης και γνώμης κατά την αδειοδότηση αυτών των έργων;  
  
• Όλο αυτό το διάστημα, από το 2018 και έπειτα, η μη δημοσιοποίηση των φακέλων αδειοδότησης των έργων Κατηγορίας Β κατέστησε αυτή την κατηγορία πρόσφορο πεδίο για μεθοδεύσεις, όπως η «σαλαμοποίηση» μεγάλων έργων σε μικρά έργα Κατηγορίας Β, προκειμένου να αποφύγουν και την πιο σύνθετη διαδικασία αδειοδότησης, αλλά φυσικά και να αποφύγουν τον έλεγχο από το ενδιαφερόμενο κοινό. Η περίπτωση των 16 «μικρών» (κατηγορίας Β) ΑΣΠΗΕ στα Ακαρνανικά Όρη, που αποτελούν στην ουσία ένα μεγάλο ενιαίο έργο υπό κοινή ιδιοκτησία και διαχείριση, είναι η πλέον κραυγαλέα περίπτωση αθέμιτης εκμετάλλευσης αυτής της συνθήκης, ωστόσο έχουν εντοπιστεί και άλλες τέτοιες περιπτώσεις. 

Είναι προφανές πως αυτή η στρέβλωση στην περιβαλλοντική αδειοδότηση πρέπει να διορθωθεί άμεσα: η ΟΡΝΙΘΟΛΟΓΙΚΗ έχει στείλει επιστολή στο ΥΠΕΝ απαιτώντας την πλήρη διαφάνεια και πρόσβαση του κοινού ΚΑΙ στα έργα Κατηγορίας Β, από τη στιγμή που αυτή η διάκριση δεν έχει καμία νομική βάση. Καθώς το θέμα αυτό άπτεται τόσο των επιπτώσεων από αναπτυξιακές δραστηριότητες, όσο και των δικαιωμάτων του πολίτη, είμαστε διατεθειμένοι να το παρακολουθήσουμε μέχρι της πλήρους διευθέτησής του. 

Το 70% των καμένων εκτάσεων το 2026 οφείλεται στο ηλεκτρικό δίκτυο (ΓΡΑΦΗΜΑ)

Το 70% των καμένων εκτάσεων οφείλεται στο ηλεκτρικό δίκτυο

Άκρως σοβαρά συμπεράσματα που τα αρμόδια υπουργεία θα έπρεπε να λάβουν πολύ σοβαρά υπόψη αντί να εθελοτυφλούν και να επιδίδονται σε επικοινωνιακές κινήσεις, προκύπτουν από την ανασκόπηση της αντιπυρικής περιόδου του 2026, την οποία επιμελήθηκε από κοινού το WWF Ελλάς, η Πυρομετεωρολογική ομάδα FLAME της Μονάδας ΜΕΤΕΟ του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών και το Παρατηρητήριο για τις Δασικές Πυρκαγιές- Firewatch.

Από την ανάγνωση της έκθεσης για το 2026 προκύπτουν δύο εξαιρετικά προβληματικά δεδομένα και συγκεκριμένα:

1] Πάνω από το 70% των καμένων εκτάσεων της φετινής αντιπυρικής περιόδου οφείλονται στο δίκτυο μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας

2] Μόλις 12 μεγάλες πυρκαγιές ευθύνονται για περίπου το 80% των χαρτογραφημένων καμένων εκτάσεων, αναδεικνύοντας για ακόμα μία χρονιά τη διαχρονική δυσκολία αντιμετώπισης των μεγάλων και σύνθετων περιστατικών.

Η δυστοπική συνεισφορά του ηλεκτρικού δικτύου στην εκδήλωση πυρκαγιών και στον μεγάλο αριθμό καμένων εκτάσεων έχει μάλιστα αυξηθεί κατά πολύ σε σχέση με το 2024 και το 2025. Όπως αναφέρεται στην έκθεση, σύμφωνα με  πηγές του Πυροσβεστικού Σώματος,  το 2024 και το 2025 τα ποσοστά αυτά ήταν 35% και 50% αντίστοιχα.

Οι επιστήμονες κρούουν, παράλληλα, τον κώδωνα του κινδύνου επισημαίνοντας τη διαχρονική δυσκολία αντιμετώπισης των μεγάλων και σύνθετων περιστατικών.

Το δεδομένο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία, επισημαίνουν, καθώς οι πυρομετεωρολογικές συνθήκες του 2026 κινήθηκαν συνολικά κοντά στα κανονικά επίπεδα στο μεγαλύτερο μέρος της χώρας, επιβεβαιώνοντας πως η καταστροφικότητα των πυρκαγιών δεν εξαρτάται μόνο από τις καιρικές συνθήκες, αλλά και από την αποτελεσματικότητα της πρόληψης, την ετοιμότητα και την ικανότητα διαχείρισης μεγάλων περιστατικών.

Οι αδυναμίες που εντοπίστηκαν

Ο αριθμός των καμένων εκτάσεων κατά το 2026 ήταν χαμηλότερος του μέσου όρου της τελευταίας εικοσαετίας, αλλά παράλληλα είχε και σημαντικές ανθρώπινες, κοινωνικο-οικονομικές και οικολογικές απώλειες.

Σύμφωνα με το European Forest Fire Information System (EFFIS), κάηκαν περίπου 354.000 στρέμματα, ενώ, συνυπολογίζοντας και μικρότερα περιστατικά που δεν καταγράφονται από το σύστημα, η συνολική έκταση εκτιμάται ότι ξεπερνά τα 400.000 στρέμματα.

Υγρός τάφος για 20 πρόσφυγες, ανοικτά της Κρήτης - Κράτος και φασίστες σε ολομέτωπη επίθεση απέναντι στους πιο ευάλωτους του πλανήτη

Πηγή: Eurokinissi

 

 

 

Έκαναν τη Μεσόγειο θάλασσα νεκρών: Συνολικά 20 πρόσφυγες έχασαν τη ζωή τους ανοικτά της Κρήτης

Ενώ εντείνεται η καταστολή και το κυνηγητό των ξεριζωμένων στο πλαίσιο της αντιμεταναστευτικής πολιτικής της κυβέρνησης, σύμφωνα και με τις εξίσου αντιμεταναστευτικές και αντιδραστικές κατευθύνσεις της ΕΕ, συνολικά 20 πρόσφυγες και μετανάστες εντοπίστηκαν νεκροί νότια της Κρήτης μέσα σε λίγες ώρες. 

Τα ξημερώματα βρέθηκαν μέσα σε βάρκα 12 σοροί. Άλλοι 18 πρόσφυγες που ήταν στη λέμβο διασώθηκαν. Η βάρκα εντοπίστηκε από παραπλέον πλοίο μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων 15 ναυτικά μίλια νοτιοανατολικά των Καλών Λιμένων. Στη συνέχεια το Λιμενικό περισυνέλεξε τους διασωθέντες και τους νεκρούς. 

Σε άλλο περιστατικό, εντοπίστηκαν σήμερα 7 σοροί μέσα σε βάρκα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η βάρκα βρέθηκε τις προηγούμενες μέρες σε κατάσταση κινδύνου. Ρυμουλκό που πήγε στο σημείο περισυνέλεξε 28 Σουδανούς και μία σορό άνδρα, αλλά δεν μπόρεσε να ρυμουλκήσει τη λέμβο λόγω του καιρού. Η βάρκα εντοπίστηκε εκ νέου τις πρώτες πρωινές ώρες με 7 νεκρούς. 

ΠΗΓΗ 

Σύρος / "Πώς θα αποτραπεί ο στραγγαλισμός της ΔΕΥΑΣ": Δελτίο Τύπου της δημοτικής παράταξης "ΣΥΡΟΣ Εξ Αρχής"

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Πώς θα αποτραπεί ο στραγγαλισμός της ΔΕΥΑΣ  

 

Η οικονομική ασφυξία της ΔΕΥΑ Σύρου και η ανήκουστη απειλή διακοπής ηλεκτροδότησης του εργοστασίου αφαλάτωσης είναι αποτέλεσμα της ιδιωτικοποίησης της ενέργειας και της μεθόδου τιμολόγησής της. Αυτά κυρίως δημιούργησαν τη συσσώρευση του χρέους. 

Το πρόβλημα εντάθηκε, αλλά δεν ξεκίνησε με την ενεργειακή κρίση ούτε με τον πόλεμο και τις διεθνείς ανατιμήσεις. Οι αυξήσεις στο ενεργειακό κόστος είχαν ήδη θεσμοθετηθεί το Δεκέμβριο του 2019 με το νόμο 4643 και τεθεί σε εφαρμογή το Νοέμβριο του 2020, με την αλλαγή του Μοντέλου Στόχου («Target Model»), δήθεν για μεγαλύτερο ανταγωνισμό.

Κινήσεις που αποτέλεσαν το φυσιολογικό αποτέλεσμα μιας διαρκούς προπαγάνδας από τη δεκαετία του ’90, σύμφωνα με την οποία οι ιδιώτες «μπορούσαν καλύτερα» σε κάθε τομέα. Αποδείχθηκε ότι αυτό που μπορούσαν καλύτερα ήταν να ληστεύουν τα χρήματα που κατέβαλλαν οι καταναλωτές στους λογαριασμούς ρεύματος των ιδιωτικών εταιριών, και ενώ προορίζονταν για τους δήμους κατέληγαν στην τσέπη των «επενδυτών». Μοναδική «επένδυση» των οποίων ήταν η ίδρυση γραφείων μεταπώλησης ρεύματος. 

Το νέο μοντέλο, αντί να εξασφαλίσει σταθερές και προσιτές τιμές, δημιούργησε περιβάλλον έντονων διακυμάνσεων, με τις επιβαρύνσεις να μεταφέρονται στους καταναλωτές και ιδιαίτερα σε μεγάλες κοινωφελείς υποδομές, όπως οι δημοτικές μονάδες αφαλάτωσης. Τρεις δεκαετίες μετά την έναρξη των ιδιωτικοποιήσεων, πληρώνουμε το ρεύμα ακριβότερα από κάθε Ευρωπαίο, ακόμα κι όταν έχει διπλάσιο και τριπλάσιο μισθό απ’ τον μέσο Έλληνα. Στο μεταξύ, η κυβέρνηση ΝΔ επιδότησε για ένα διάστημα μερικώς τους λογαριασμούς των καταναλωτών, χωρίς φυσικά να θίξει το θεσμικό πλαίσιο και χωρίς να φορολογήσει ισόποσα τις εταιρίες. Ως αποτέλεσμα, και αυτές ακόμα οι επιδοτήσεις μετατρέπονται από την πίσω πόρτα σε δημόσιο χρέος που επιβαρύνει όλους μας. 

Σε τέτοιες συνθήκες η κυβέρνηση ΝΔ πήγε ένα βήμα παραπέρα. Νομοθέτησε με ακραία απανθρωπιά την υποχρεωτική είσπραξη από την εφορία των οφειλών στο νερό, με επιβάρυνση 50%! Μέτρο που δεν είχε διανοηθεί να λάβει κυβέρνηση στην ιστορία του νεότερου ελληνικού κράτους. 

Η περίπτωση της ΔΕΥΑ Σύρου αποδεικνύει το αδιέξοδο του ιδιωτικού μοντέλου ενέργειας. Το κόστος σήμερα δεν είναι μόνο οικονομικό. Απειλεί πλέον τη δυνατότητα των κατοίκων της Σύρου να εξασφαλίζουν το πολυτιμότερο δημόσιο αγαθό για τη ζωή, το νερό. Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει αμέσως οριστική λύση, αποζημιώνοντας τη ΔΕΥΑ Σύρου για το σύνολο των οφειλών που η πολιτική της δημιούργησε.

Η δημοτική αρχή, που δεν θέλει να πει το όνομα εκείνων που προκάλεσαν το πρόβλημα, οφείλει να απαιτήσει αυτή τη λύση, αντί να κάνει σκέψεις για μεταφορά έστω και του μισού χρέους στους δημότες (διαβάζουμε στον Τύπο για δάνεια του δήμου στη ΔΕΥΑ). Άμεση ανάγκη σήμερα, η εγγύηση του κράτους για ειδικό σταθερό τιμολόγιο στην ηλεκτροδότηση των Δημοτικών Επιχειρήσεων Ύδρευσης και Αποχέτευσης. Ιδιαιτέρως στους δήμους που στηρίζονται αποκλειστικά στην αφαλάτωση για παραγωγή νερού. 

*** 

- ΣΧΕΤΙΚΗ ΑΝΑΦΟΡΑ στο θέμα της υποχρεωτικής είσπραξη από την εφορία των οφειλών στο νερό, με επιβάρυνση 50%, είχαμε στην πρόσφατη ανάρτηση του μπλογκ μας: 

• Για τον λαό, λιτότητα, φόροι και χρέη. Για τις τράπεζες, που τις σώσαμε με 40 δισ., και τους μετόχους τους δισεκατομμύρια κέρδη και παχυλά μερίσματα!

Προκηρύχθηκε ο νέος διαγωνισμός πρακτόρων - Tου Άρη Χατζηστεφάνου

Προκηρύχθηκε ο νέος διαγωνισμός πρακτόρων

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Αμερικανικές και ισραηλινές υπηρεσίες πληροφοριών απευθύνουν όλο και συχνότερα δημόσια καλέσματα για τη στρατολόγηση νέων πρακτόρων σε εχθρικές χώρες. Κάποιοι το αντιμετωπίζουν σαν αυτοκρατορική υπεροψία και άλλοι σαν απόδειξη παρακμής των μεγαλύτερων υπηρεσιών πληροφοριών.

Yπάρχουν πολλές δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ που θα μείνουν στην Ιστορία. Λίγες όμως συμπυκνώνουν το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο οδήγησε μια από τις μεγαλύτερες πολεμικές μηχανές στην ιστορία της ανθρωπότητας. «Θα κανονίσουμε την Κούβα επιστρέφοντας από το Ιράν» δήλωσε πριν από μερικές εβδομάδες και συμπλήρωσε: «Θα κάνουμε μια μικρή στάση με αυτά τα όμορφα πλοία και θα βάλουμε ένα να σταματήσει 50 μέτρα από την ακτή τους. Αυτοί θα σηκώσουν τα χέρια ψηλά και εμείς θα στείλουμε τον Μάρκο Ρούμπιο να ολοκληρώσει τη συμφωνία… Είναι φοβερός τύπος».

Τα «όμορφα πλοία» βέβαια επέστρεφαν από το Ιράν ύστερα από μια ταπεινωτική για την Ουάσινγκτον στρατιωτική αντιπαράθεση, ενώ οι ναύτες τους πηδούσαν κυριολεκτικά στη θάλασσα από την απόγνωση. Εκτός (ή εξαιτίας) του πολέμου, ο Τραμπ θα οδηγούσε σύντομα τους Ρεπουμπλικανούς σε μια από τις πιο ταπεινωτικές εκλογικές ήττες της ιστορίας τους. Όσο για τον «φοβερό τύπο», Μάρκο Ρούμπιο, είχε αρχίσει ήδη να προβάρει την παραίτησή του για κάθε ενδεχόμενο.

Η αναφορά βέβαια του Τραμπ στην κατάκτηση της Κούβας δεν ήταν ένα από τα πολλά ρητορικά του ξεσπάσματα. Τις ίδιες ημέρες ο Ρούμπιο έθετε σε εφαρμογή ένα περίεργο σχέδιο. Κάλεσε δημόσια τους κατοίκους της Κούβας να συνεργαστούν με τη CIA, παρουσιάζοντάς τους μάλιστα και βίντεο με οδηγίες για το πώς θα επικοινωνήσουν μαζί της.

Οι Κουβανοί βέβαια -ο λαός που απώθησε την πολύ σοβαρότερη εισβολή της CIA στον Κόλπο των Χοίρων- απλώς γέλασαν. «Ο Τραμπ και ο Ρούμπιο είναι κλόουν που δεν έχουν τα κότσια να πατήσουν το πόδι τους στη γη μας», εξηγούσε μια Κουβανή σε δημοσιογράφους του Γαλλικού Πρακτορείου, που τη ρώτησαν αν σκέφτεται να επικοινωνήσει με τη CIA.

Παρεμπιπτόντως, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες δεν ήταν οι μόνες που διαφήμιζαν δημόσια θέσεις για νέους συνεργάτες. Πριν και κατά τη διάρκεια της αμερικανο-ισραηλινής επίθεσης στο Ιράν, η Μοσάντ παρουσίαζε σχεδόν καθημερινά βίντεο με τα οποία καλούσε Ιρανούς να ενταχθούν στις τάξεις της, αφού επικοινωνήσουν μέσω ειδικών υπηρεσιών ανταλλαγής κρυπτογραφημένων μηνυμάτων.

«Το Ισραήλ μετατρέπεται σε φασιστικό κράτος και η διεθνής κοινότητα δεν έχει κάνει τίποτα»: Συνέντευξη του Οφέρ Κασσίφ στο Jacobin Greece

Παλαιστίνια συμμετέχει στις ισραηλινές εκλογές του 2019. Φωτογραφία από το Jacobin.com

«Το Ισραήλ μετατρέπεται σε φασιστικό κράτος και η διεθνής κοινότητα δεν έχει κάνει τίποτα».

•  στην Άννα Λαγωνικού και τον Αντώνη Φάρα

Γνωρίσαμε τον Οφέρ Κασσίφ στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας. Εκεί μίλησε στην κεντρική πολιτική συζήτηση «Παλαιστίνη και Λίβανος: πόλεμος και αντίσταση». Είναι μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ισραήλ και βουλευτής του Χαντάς στην Κνεσέτ από το 2019. Είναι από τις ελάχιστες φωνές μέσα στο Ισραήλ που μιλούν ανοιχτά για γενοκτονία στη Γάζα, για εθνοκάθαρση στη Δυτική Όχθη και για καθεστώς απαρτχάιντ.

Αυτοί που αντιστέκονται μέσα στο Ισραήλ είναι λίγοι, και οι περισσότεροι είναι Παλαιστίνιοι πολίτες του σιωνιστικού κράτους. Δεν τους θεωρούμε ήρωες και δεν πιστεύουμε ότι είναι το βασικό υποκείμενο της αντίστασης. Αυτό είναι ο παλαιστινιακός λαός στη Γάζα, στη Δυτική Όχθη και στη διασπορά. Είναι όμως μια ψηφίδα σε ένα ευρύτερο ψηφιδωτό, και γι’ αυτό αξίζει να ακουστούν. Η συνέντευξη έγινε πριν από τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου. Όσα έγιναν από τότε δείχνουν καθαρά πόσο στενά είναι τα περιθώρια ακόμη και γι’ αυτή τη φωνή.

Ο Οφέφ Κασσίφ πληρώνει προσωπικά αυτή τη στάση αντίστασης στο εσωτερικό του Ισραήλ. Έχει αποβληθεί τρεις φορές από τις εργασίες της Κνεσέτ, για δέκα μήνες συνολικά. Το 2024 έγινε και απόπειρα να τον καθαιρέσουν, επειδή στήριξε την προσφυγή της Νότιας Αφρικής στο Διεθνές Δικαστήριο. Στις 23 Σεπτεμβρίου, μετά από αίτημα του Λικούντ, η Κεντρική Εκλογική Επιτροπή τον απέκλεισε από τις εκλογές. Η κατηγορία ήταν ότι «υποστηρίζει ένοπλο αγώνα» κατά του Ισραήλ. Την ίδια μέρα αποκλείστηκαν η Κοινή Λίστα και το Ραάμ, δηλαδή όλα τα κόμματα που εκπροσωπούν τους Παλαιστίνιους πολίτες του Ισραήλ. Αποκλείστηκε επίσης ο επικεφαλής του Μπαλάντ, Σάμι Αμπού Σεχαντέχ.

Το Ανώτατο Δικαστήριο ανέτρεψε τις αποφάσεις. Για τον Κασσίφ αποφάσισε με 7 ψήφους έναντι 2, ενώ για τις δύο λίστες αποφάσισε ομόφωνα. Έκρινε ότι τα «στοιχεία» ήταν παλιά και δεν αρκούσαν. Ο Αμπού Σεχαντέχ όμως αποσύρθηκε, όταν το δικαστήριο έδειξε ότι θα επικύρωνε τον δικό του αποκλεισμό. Στις 8 Οκτωβρίου, μέσα στην προεκλογική περίοδο, δικαστήριο της Ιερουσαλήμ καταδίκασε τον Κασσίφ για επίθεση σε αστυνομικό. Η υπόθεση αφορά μια διαδήλωση του 2022 κατά των εκτοπισμών στη Μασάφερ Γιάτα. Ο ίδιος λέει ότι η δίκη είναι μέρος της συνεχιζόμενης πολιτικής δίωξης εναντίον του. Αν το δικαστήριο κρίνει ότι το αδίκημα έχει «ηθική αισχρότητα», μπορεί να χάσει την έδρα του.

Την απάντηση την έδωσε η κάλπη. Στην αραβική κοινότητα η συμμετοχή έφτασε σχεδόν το 80%. Η Κοινή Λίστα (Χαντάς, Ταάλ, Μπαλάντ) πήρε 11 έδρες, και μία από αυτές είναι του Κασσίφ. Το έτερο αραβικό κόμμα, Ραάμ, πήρε 8. Συνολικά τα αραβικά κόμματα έχουν 19 έδρες, περισσότερες από κάθε άλλη φορά στην ιστορία της Κνεσέτ. Από τον Οκτώβριο του 2023 οι Παλαιστίνιοι πολίτες του Ισραήλ φιμώνονται, συλλαμβάνονται για αναρτήσεις και βλέπουν τα σπίτια τους να γκρεμίζονται. Το ίδιο κράτος προσπάθησε να τους βγάλει έξω από τη Βουλή, όπως είχε προσπαθήσει και το 2015 ανεβάζοντας το εκλογικό όριο. Οι 19 έδρες είναι η συλλογική τους απάντηση καθώς η καταστολή δεν κατάφερε να τους διαλύσει αλλά να τους ενώσει.

Το αποτέλεσμα δείχνει επίσης τα όρια της «φιλελεύθερης» αντιπολίτευσης. Το μπλοκ του Νετανιάχου έμεινε στις 53 έδρες και το μπλοκ του Γκάντι Αϊζενκότ στις 48. Κανένα δεν φτάνει τις 61. Η μόνη πλειοψηφία χωρίς τον Νετανιάχου περνά από τα αραβικά κόμματα. Κι όμως κανένα σιωνιστικό κόμμα δεν δέχεται να συνεργαστεί μαζί τους, εκτός από τους Δημοκράτες του Γιαΐρ Γκολάν. Περίπου 840.000 ψηφοφόροι θεωρούνται πολιτικά «ακατάλληλοι» να μετρήσουν.

Αυτό λέει πολλά για τον χαρακτήρα της ισραηλινής δημοκρατίας. Επιβεβαιώνει και αυτό που λέει ο Κασσίφ παρακάτω: το πρόβλημα δεν είναι μόνο ο Νετανιάχου. Για την αριστερά, το ερώτημα δεν είναι αν τα αραβικά κόμματα θα στηρίξουν μια κυβέρνηση Αϊζενκότ. Είναι αν η ενότητα που φάνηκε στην κάλπη μπορεί να γίνει κοινός αγώνας σε όλη την ιστορική Παλαιστίνη ενάντια στην κατοχή και το απαρτχάιντ.

Με αφορμή τις εκλογές, αλλά και την πολυσυζητημένη ελληνο-ισραηλινή συμμαχία, του ζητήσαμε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε τι συμβαίνει σήμερα στο Ισραήλ:

Παλαιστίνιος ερευνητής αποδομεί τον κατάλογο του Ισραήλ με τους αποκαλούμενους «τρομοκράτες» δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν στη Γάζα - Του Stephen Prager (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Παλαιστίνιος ερευνητής αποδομεί τον κατάλογο του Ισραήλ με τους αποκαλούμενους «τρομοκράτες» δημοσιογράφους που σκοτώθηκαν στη Γάζα

Ο ερευνητής Μοχάμεντ Σεχάντα εξέτασε και τα 170 ονόματα του καταλόγου του ισραηλινού στρατού, ο οποίος παρουσιάζει δημοσιογράφους ως δήθεν μαχητές, και διαπίστωσε ότι πρόκειται για «την πιο πρόχειρη και ξεδιάντροπη απάτη που θα μπορούσε να υπάρξει»

Του Στίβεν Πρέιγκερ

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: Common Dreams

Επιδιώκοντας να αμφισβητήσει τις αναφορές για τις πρωτοφανείς δολοφονίες δημοσιογράφων στη Γάζα, ο ισραηλινός στρατός δημοσίευσε την περασμένη εβδομάδα έναν κατάλογο με 170 νεκρούς Παλαιστίνιους, για τους οποίους ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν νόμιμοι εργαζόμενοι στα μέσα ενημέρωσης, αλλά μέλη «τρομοκρατικών οργανώσεων».

Ο παλαιστίνιος πολιτικός αναλυτής Μοχάμεντ Σεχάντα, επισκέπτης ερευνητής στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων, εξέτασε μία προς μία όλες τις εγγραφές του καταλόγου. Τον χαρακτήρισε «την πιο πρόχειρη και ξεδιάντροπη απάτη που θα μπορούσε να υπάρξει».

Ισραηλινοί αξιωματούχοι και δυτικοί υποστηρικτές του Ισραήλ έχουν προβάλει τον κατάλογο του ισραηλινού στρατού ως απάντηση στα ευρήματα οργανώσεων όπως η Διεθνής Ομοσπονδία Δημοσιογράφων, η οποία έχει χαρακτηρίσει τον σχεδόν τριετή πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα ως «την πιο θανατηφόρα περίοδο στην ιστορία της δημοσιογραφίας» και έχει καταγράψει τουλάχιστον 240 δημοσιογράφους και εργαζόμενους στα μέσα ενημέρωσης που σκοτώθηκαν.

Οι Δημοσιογράφοι Χωρίς Σύνορα (RSF) έχουν εντοπίσει δεκάδες περιπτώσεις στις οποίες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι δημοσιογράφοι στοχεύτηκαν σκόπιμα λόγω του δημοσιογραφικού τους έργου και έχουν υποβάλει πολλές καταγγελίες στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο (ΔΠΔ), καταγγέλλοντας εγκλήματα πολέμου σε βάρος του Τύπου.

Η βάση δεδομένων, την οποία ο ισραηλινός στρατός αποκαλεί «Φάκελοι του Τύπου», αναφέρει ότι «αυτός ο ισχυρισμός δεν αποκαλύπτει ολόκληρη την εικόνα» και υποστηρίζει ότι «άτομα που παρουσιάζονταν ως αθώοι δημοσιογράφοι ήταν στην πραγματικότητα μαχητές στις στρατιωτικές πτέρυγες της Χαμάς, της Παλαιστινιακής Ισλαμικής Τζιχάντ (PIJ) και άλλων τρομοκρατικών οργανώσεων».

Ο ισραηλινός στρατός ισχυρίζεται ότι ο κατάλογος προέκυψε από μια «σε βάθος έρευνα», η οποία βασίστηκε σε πληροφορίες από ανοιχτές πηγές, έγγραφα που ανακτήθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις στη Γάζα, ανακρίσεις φερόμενων ως παλαιστίνιων μαχητών και πληροφορίες που συγκεντρώθηκαν κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων.

Ωστόσο, όπως εξήγησε ο Σεχάντα σε ανάρτηση που δημοσίευσε την Κυριακή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «στη συντριπτική πλειονότητα των προσώπων που περιλαμβάνονται στον κατάλογο, ο ισραηλινός στρατός δεν παρουσιάζει ΚΑΝΕΝΑ αξιόπιστο αποδεικτικό στοιχείο. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι σελίδες τους είναι κυριολεκτικά κενές».

Ο Τραμπ έχασε από το Ιράν και στις ενδιάμεσες εκλογές - Του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Καλλιτεχνικό δρώμενο στην πολυσύχναστη πλατεία Τατζρίς της Τεχεράνης απεικονίζει τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ πίσω από τα κάγκελα.

Ο Τραμπ έχασε από το Ιράν και στις ενδιάμεσες εκλογές

Ο Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος το 2024, αφού δεσμεύτηκε να σταματήσει τους πολέμους των ΗΠΑ. Ωστόσο, η ιστορία θα γράψει ότι έχασε στις ενδιάμεσες εκλογές, αφού πρώτα ηττήθηκε από το Ιράν σε έναν νέο πόλεμο που ξεκίνησε επί της θητείας του.

του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Ταπεινωτική ήττα υπέστη ο Ντόναλντ Τραμπ στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, οι οποίες διεξάγονται κάθε δύο χρόνια, δηλαδή στο μέσο της τετραετούς θητείας του προέδρου, και αφορούν την εκλογή των μελών του Κογκρέσου. Ο Τραμπ έχασε τον έλεγχο της Γερουσίας και της Βουλής των Αντιπροσώπων, αφού ηττήθηκε ακόμη και σε πολιτείες και κρίσιμες περιφέρειες, που παραδοσιακά αποτελούν προπύργια των Ρεπουμπλικανών.

Είναι ένα συνηθισμένο μοτίβο το κυβερνών κόμμα να ηττάται στις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ, οι οποίες θεωρούνται παράλληλα ως ψήφος αποδοχής ή απόρριψης της μέχρι τώρα πολιτικής του. Οι περιπτώσεις που εν ενεργεία πρόεδρος έχει νικήσει την «κατάρα της ενδιάμεσης θητείας» είναι ελάχιστες, καθώς οι ψηφοφόροι συνηθίζουν να τιμωρούν τους προέδρους για τη διάψευση των προεκλογικών τους δεσμεύσεων, περιορίζοντας τους μέσω της ψήφου των αντιπάλων τους στα δύο σώματα του Κογκρέσου. Ο Τραμπ δεν ξέφυγε από αυτή την «κατάρα», δηλαδή να τιμωρηθεί για τα ψέμματα του στους ψηφοφόρους.

Ο Αμερικανός δημοσιογράφος Μπεν Νόρτον, επισημαίνει σε ανάρτησή πως ο μοναδικός λόγος που ο Τραμπ κέρδισε στις εκλογές του 2024, είναι η αντιδημοφιλία της διοίκησης Μπάιντεν-Χάρις, καθώς και οι υποσχέσεις ότι θα μείωνε τις τιμές μετά τον εκρηκτικό πληθωρισμό και ότι θα σταματούσε τους πολέμους. Ωστόσο, επισήμανε σωστά πως τίποτα από αυτά δεν έγινε. Αντίθετα, ο Τραμπ ξεκίνησε έναν πόλεμο εναντίον του Ιράν, τον οποίο και έχασε. Ακόμα, συνέχισε να υποστηρίζει τη γενοκτονία στη Γάζα, βομβάρδισε την Υεμένη, εισέβαλε στη Βενεζουέλα απαγάγοντας τον νόμιμο πρόεδρο της, επέβαλε το πιο σκληρό αποκλεισμό στην Κούβα, απέτυχε να σταματήσει τον πόλεμο δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία και διεξήγαγε αδιάκοπο εμπορικό πόλεμο εναντίον φίλων και εχθρών, χάνοντας τον πόλεμο των δασμών κατά της Κίνας.

Μάλιστα, τα παραπάνω, και ιδιαίτερα η ήττα στο Ιράν, επιδείνωσαν την οικονομία των ΗΠΑ. Δεν είναι μόνο το άμεσο κόστος των επιχειρήσεων για τους Αμερικανούς φορολογούμενους έχει ήδη ξεπεράσει τα 47 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με στοιχεία του Πενταγώνου.

Σύμφωνα με εκτιμήσεις της Moody’s Analytics, το μέσο κόστος του πολέμου ανέρχεται συνολικά σε 2.147 δολάρια ανά νοικοκυριό. Η σημαντικότερη οικονομική επίπτωση του πολέμου για τους καταναλωτές προέρχεται από την αύξηση των τιμών ενέργειας, εκτινάζοντας το κόστος κατά 1.227 δολάρια ανά νοικοκυριό. Οι τιμές εκτινάχθηκαν ως συνέπεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής των ΗΠΑ, που ώθησε την Τεχεράνη να απαντήσει στους αμερικανοϊσραηλινούς βομβαρδισμούς με τον έλεγχο του Στενού του Ορμούζ, από όπου διακινείται περίπου το 20% της παγκόσμιας προσφοράς πετρελαίου και το 1/3 του υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG). Η μείωση της προσφοράς της προϊόντων ενέργειας προκάλεσε αύξηση των τιμών τους, με μεγάλες κερδισμένες τις εταιρείες εξόρυξης σχιστολιθικού πετρελαίου στη λεκάνη Περμιάν των ΗΠΑ, που πουλάνε σε υψηλότερες τιμές αυξάνοντας τα κέρδη τους. 

Αντίθετα, χαμένοι από τον πολεμικό τυχοδιωκτισμό είναι οι σύμμαχοι των ΗΠΑ στις πετρομοναρχίες του Κόλπου, που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο Στενό για να διοχετεύσουν το πετρέλαιό τους στις αγορές. Αυτό βέβαια επηρεάζει την ίδια τη δομή του πετροδολαρίου, που βασίζεται σε μια γεωπολιτική συμφωνία από τη δεκαετία του 1970, σύμφωνα με την οποία οι ΗΠΑ παρέχουν στρατιωτική ασφάλεια στις χώρες του Κόλπου με αντάλλαγμα αυτές να τιμολογούν το πετρέλαιο τους αποκλειστικά σε δολάρια, ανακυκλώνοντας τα κέρδη σε αμερικανικά ομόλογα. Όμως η κρίση στο Στενό του Ορμούζ περιορίζει τη ρευστότητα στις αμερικανικές χρηματοπιστωτικές αγορές των ενεργειακών προϊόντων από τις μοναρχίες του Κόλπου, που είδαν τις αμερικανικές βάσεις στα εδάφη τους να καταστρέφονται από τα ιρανικά χτυπήματα. Παράλληλα, η Τεχεράνη προωθεί τη λύση να επιτρέπεται η διέλευση πετρελαιοφόρων από το Ορμούζ υπό τον όρο οι πληρωμές να γίνονται σε κινεζικό γουάν.

Με άλλα λόγια, για να ικανοποιήσει τους ντόπιους πετρελαιάδες και το αμερικανοϊσραηλινό λόμπι, ο Τραμπ βλάπτει την πρωτοκαθεδρία του δολαρίου, ενώ αντιδράσεις έχουν ξεσπάσει από μερίδα του κατεστημένου των ΗΠΑ για το γεγονός πως ο πόλεμος κατά του Ιράν έχει μειώσει τα αποθέματα πυρομαχικών, δυσχεραίνοντας την ικανότητα παρέμβασης τους σε άλλα μέρη του κόσμου, ιδιαίτερα στην Ανατολική Ασία. Παράλληλα, η αύξηση στο ενεργειακό κόστος επιβραδύνει τη βιομηχανική δραστηριότητα και την οικονομική μεγέθυνση υπέρ της Κίνας, διαψεύδοντας τις υποσχέσεις του Τραμπ για επαναβιομηχάνιση και να «κάνει ξανά την Αμερική μεγάλη». Οι τιμές της ενέργειας συμπαρασύρουν επίσης το κόστος των μεταφορών και τροφίμων, με την άνοδο του πληθωρισμού να προκαλεί τη μείωση των πραγματικών μισθών των εργαζομένων, που έχουν κάθε λόγο να είναι εξοργισμένοι.

Η Ρητορική του μίσους στα σχολεία και πώς (δεν) αντιμετωπίζεται - Της Μαρίας Σχίζα*

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας

Η Ρητορική του μίσους στα σχολεία και πώς (δεν) αντιμετωπίζεται.

 

* Της ψυχαναλυτικής ψυχοθεραπεύτριας Maria Schiza

 

Η διάψευση, ο φόβος της σύγκρουσης και η ατιμωρησία

 

Εύκολα μιλά σήμερα κανείς για το μίσος, δύσκολα όμως το αναγνωρίζει όταν το συναντά είτε μέσα του είτε στην εξωτερική πραγματικότητα.

 

Τι είναι αυτό που κάνει την αναγνώρισή του τόσο δυσάρεστη, ίσως και ανυπόφορη, ώστε συχνά να μεταφράζεται σε κάτι άλλο, πιο ανεκτό για τον ψυχισμό; Και γιατί ακόμη και άνθρωποι που ασχολούνται συστηματικά με αυτά τα ζητήματα, που αγωνίζονται ενάντια στην βία, τον ρατσισμό και τον φασισμό, που υπερασπίζονται τα δικαιώματα των πιο ευάλωτων και την αλληλεγγύη, δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν και να αναμετρηθούν με το μίσος ως διάσταση του ανθρώπινου ψυχισμού;

 

Τα ερωτήματα αυτά αποκτούν ιδιαίτερο βάρος σήμερα καθώς βρισκόμαστε ξανά αντιμέτωποι με περιστατικά βίας και μίσους στα σχολεία και στις γειτονιές, που συχνά μάλιστα έχουν ακροδεξιά και φασιστικά χαρακτηριστικά. Ξυλοδαρμοί, οργανωμένες πράξεις εκφοβισμού, απειλές και ρατσιστικές εξυβρίσεις στρέφονται εναντίον μαθητών που στοχοποιούνται λόγω της καταγωγής, της ταυτότητας ή της διαφορετικότητάς τους. Οι εκδηλώσεις αυτές δεν αποτελούν πάντα έκφραση μιας συγκροτημένης ιδεολογικής τοποθέτησης. Μπορεί, ωστόσο, να λειτουργούν ως πράξεις ταπείνωσης και αποκλεισμού, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη σωματική βία και την υιοθέτηση πρακτικών οργανωμένων φασιστικών ομάδων. Η πρόσφατη επίθεση σε μαθητή αιγυπτιακής καταγωγής από ομάδα ανηλίκων επιβεβαιώνει αυτόν τον κίνδυνο και μας υπενθυμίζει ότι η απουσία ουσιαστικής θεσμικής παρέμβασης επιτρέπει σε αυτά τα φαινόμενα να μεγαλώνουν ακόμα παραπάνω μέσα σε περιβάλλοντα ανοχής.

 

Γιατί, όμως, υπάρχει τόσος δισταγμός από τους εκπαιδευτικούς και, πρωτίστως, από τους γονείς να βάλουν όρια στην βία, να επιβάλουν συνέπειες και τιμωρίες -μια λέξη πια σχεδόν απαγορευμένη;

 

Η ψυχανάλυση (βλ. Φερέντσι) έχει αναδείξει τη σημασία της διάψευσης της τραυματικής εμπειρίας από το περιβάλλον κι έτσι μας να σκεφτούμε τις συνέπειες που μπορεί να έχει για το θύμα όχι μόνο η ίδια η βία, αλλά και η άρνηση των άλλων να αναγνωρίσουν την πραγματικότητά της. Ο ψυχαναλυτής Ντ. Γουίνικοτ, μέσα από τη σκέψη του για την αντικοινωνική τάση και τη σημασία του περιβάλλοντος επεσήμανε ότι η φροντίδα δεν αντιτίθεται στην ανάγκη για όρια. “Η δυνατότητα ενός περιβάλλοντος να αντέχει την επιθετικότητα δεν σημαίνει ότι οφείλει να την αφήνει χωρίς συνέπειες”.

 

Θα μπορούσαμε να σκεφτούμε ότι ένας από τους λόγους που οι περισσότερες παρεμβάσεις για το μίσος και τη βία στη σχολική κοινότητα αποφεύγονται η αποτυγχάνουν , είναι επειδή οι τόσο βίαιες πράξεις, όπως εκείνες των ακροδεξιών συμμοριών, φέρνουν το υποκείμενο αντιμέτωπο με κάτι που δεν θέλει να γνωρίζει: Ότι η επιθυμία του ανθρώπου να πληγώσει, να ταπεινώσει ή ακόμη και να εξοντώσει τον άλλον δεν αποτελεί ένα ξένο, παθολογικό στοιχείο, το οποίο μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά σε ορισμένα «διαταραγμένα» άτομα. Η επιθετικότητα και η καταστροφικότητα αποτελούν διαστάσεις της ανθρώπινης ψυχικής ζωής, τις οποίες ο πολιτισμός καλείται διαρκώς να περιορίζει και να μετασχηματίζει.

 

Η αναγνώριση αυτή δεν είναι εύκολη. Προϋποθέτει την εγκατάλειψη μιας εξιδανικευμένης αντίληψης για τον άνθρωπο, αλλά και για τον ίδιο τον εαυτό. Την αποδοχή ότι η αγάπη δεν εξαλείφει το μίσος, ότι η κατανόηση δεν οδηγεί αναγκαστικά στην αλλαγή και ότι η γνώση των αιτίων μιας πράξης δεν συνεπάγεται την αναστολή της.

Θα μπορούσε μάλιστα να υποτεθεί ότι η επίμονη επίκληση της αγάπης και της συμφιλίωσης αποτελεί ορισμένες φορές μια άμυνα απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα. Μια προσπάθεια να διατηρηθεί η πεποίθηση ότι η καλή πρόθεση, η διαθεσιμότητα για ακρόαση και κατανόηση, μπορούν να μετασχηματίσουν την επιθετικότητα του άλλου. Σαν να υπάρχει εδώ μια παντοδύναμη φαντασίωση, ότι η καταστροφικότητα μπορεί να αντιμετωπιστεί χωρίς σύγκρουση, ότι η αγάπη μπορεί να τα καταφέρει εκεί όπου το όριο, η απαγόρευση και ο νόμος μοιάζει να αποτυγχάνουν.

 

Η παραδοχή του αντίθετου συνιστά ενδεχομένως ένα ναρκισσιστικό πλήγμα. Απαιτεί την αναγνώριση όχι μόνο του μίσους του άλλου, αλλά και των ορίων της δυνατότητάς μας να το μετασχηματίσουμε.