Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων: Ψήφισμα ενάντια στην ποινικοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης σε βάρος του Δ.Σ. της Β΄ ΕΛΜΕ Έβρου

 

Α΄ ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

ΨΗΦΙΣΜΑ ενάντια στην ποινικοποίηση 

της συνδικαλιστικής δράσης σε βάρος 

του Δ.Σ. της Β΄ ΕΛΜΕ Έβρου

 

Η Α΄ ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ συμπαραστέκεται στα μέλη του Δ.Σ. της Β ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ τα οποία δικάζονται την 16 Οκτωβρίου 2026, μετά τη μήνυση που κατατέθηκε το 2024, από στέλεχος εκπ/σης, για συκοφαντική δυσφήμιση, εξαιτίας ανακοίνωσης - καταγγελίας που εξέδωσαν για τις πρακτικές και τη συμπεριφορά του απέναντι σε συναδέλφισσα αναπληρώτρια.

Το Δ.Σ. της Β ΕΛΜΕ ΕΒΡΟΥ έπραξε το αυτονόητο, παρεμβαίνοντας πολλές φορές στο σχολείο μετά από αλλεπάλληλα αιτήματα της συναδέλφισσας χωρίς αποτέλεσμα. Η στοχοποίηση, η αντισυναδελφική και προκλητική συμπεριφορά του στελέχους σε μια αναπληρώτρια και γυναίκα (ιδιότητες που την καθιστούν ιδιαίτερα ευάλωτη στην εκπαιδευτική ιεραρχία), συνεχίστηκε με αποκορύφωμα την υποβολή τεσσάρων αναφορών σε βάρος της. Οι αναφορές δε αυτές δεν κατέληξαν σε καμία πειθαρχική ποινή. Κατόπιν όλων αυτών το Δ.Σ., σύμφωνα με το νόμο 1264/82, άρθρο 4, παρ. 1 και 3, προχώρησε ως όφειλε στην ανακοίνωση - καταγγελία.

Εκφράζουμε έμπρακτα την αλληλεγγύη μας στα μέλη του Δ.Σ. και ταυτόχρονα διατρανώνουμε την υπεράσπιση της συνδικαλιστικής ελευθερίας. Τα Σωματεία πρέπει να λειτουργούν απρόσκοπτα απέναντι σε κάθε είδους αυταρχισμό και περιορισμό της δράσης τους, γιατί έτσι μπορούν να υπερασπίζονται τα μέλη τους και να είναι το αποκούμπι των εργαζομένων για κάθε μικρό ή μεγάλο ζήτημα!

Δύο άρθρα για την εξέγερση της νεολαίας στην Αλβανία (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Photo: Joana Meraja

«Αυτή είναι η αλβανική νεολαία!»: Σκέψεις για την εξέγερση στην Αλβανία

Ο λαός της Αλβανίας έχει βγει στους δρόμους για 139 μέρες συνεχόμενα. Μετά από μια σύντομη καμπή το καλοκαίρι, η έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς έχει δώσει νέα πνοή στις διαδηλώσεις. Μαθητές-τριες, φοιτήτριες-ες βγήκαν στους δρόμους και βρήκαν ως απάντηση την βίαιη καταστολή από τις δυνάμεις της αστυνομίας. Κτίρια καίγονται, καπνοί σκεπάζουν την πλατεία Σκεντερμπέου, αστυνομικά κέντρα έχουν καταστραφεί. Οι διαδηλώσεις της νεολαίας έχουν εξαπλωθεί σε πάνω από 10 πόλεις.

* γράφει η Ιλιρίντα Μουσαράι, υπ.διδακτόρισσα, Τμήμα Κοινωνιολογίας ΕΚΠΑ

Ο πρωθυπουργός Έντι Ράμα και οι υποστηρικτές του προσπάθησαν να απαξιώσουν τις διαδηλώσεις αυτές προβάλλοντας τους νέους-ες ως κουκουλοφόρους βάνδαλους που καταστρέφουν δημόσια και ιδιωτική περιουσία. Η προσπάθεια τους απέτυχε παταγωδώς. 

Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν βίντεο που δείχνουν γιαγιάδες να κλαίνε και να δίνουν την ευχή τους στα νέα παιδιά που αγωνίζονται, παππούδες να χειροκροτάνε τις πορείες των νέων και γονείς να συμπαραστέκονται στα παιδιά τους. Ιδιοκτήτες βάζουν ταμπέλες έξω από τα καταστήματά τους “Είμαστε μαζί σας. Μην κάνετε ζημιές στην επιχείρηση”. Οι μεγαλύτερης ηλικίας έχουν γίνει ένας προστατευτικός κλοιός γύρω από την νεολαία που πρωταγωνιστεί και βάζει τα σώματα της απέναντι στα γκλοπ και τις αύρες. 

Γιατί συνέβη αυτή η κλιμάκωση τώρα; Η αφορμή ήταν πάλι η αστυνομική βία, όπως ακριβώς τον Μάη του 2026 που ξεκίνησαν οι μαζικές διαδηλώσεις στα Τίρανα, μετά την επίθεση ιδιωτικών σεκιούριτι σε κάτοικο-διαδηλωτή στο νότο της Αλβανίας. 136 μέρες ο κόσμος διαδήλωνε μαζικά και ειρηνικά, αντιμετωπίζοντας την χλεύη των πολιτικών στην Αλβανία. Στην αρχή τους είπαν υποκινούμενους από την αντιπολίτευση, μετά από ξένα συμφέροντα (Ιρανικά, Ελληνικά κλπ), μετά τους κατηγόρησαν ότι δεν ήθελαν το καλό του τόπου και τις επενδύσεις. 136 μέρες ειρηνικών διαδηλώσεων και η κυβέρνηση της Αλβανίας δεν ήθελε να καταλάβει, ότι ο λαός από τον οποίον συνταγματικά πηγάζει η εξουσία της, βρίσκεται πλέον εναντίον της. 

Φτάσαμε ως εδώ, γιατί δεν πάει άλλο πια. 

Οι μαρτυρίες των φοιτητριών και των νέων στους δρόμους είναι συγκλονιστικές.

Μια 22χρονη φοιτήτρια από τα Τίρανα με δάκρυα στα μάτια λέει τα εξής:

“Έχω σπουδάσει στο τμήμα Οικονομικών στο Πανεπιστήμιο των Τιράνων, έχω τελειώσει το προπτυχιακό και είμαι στο δεύτερο έτος του Μεταπτυχιακού. Χρειάστηκε για πέντε χρόνια να δουλεύω και να πηγαίνω παράλληλα σχολή. Γιατί αυτή είναι η αλβανική νεολαία.

Είναι επίπονο να ζεις πια εδώ. Εγώ εδώ δεν έχω κανέναν. Αν εγώ σήμερα συλληφθώ δεν έχω ποιον να με βγάλει έξω. Αδελφή και αδελφό έχω μακριά, τους γονείς στην ξενιτιά. Για αυτό έχω βγει εδώ.

Είναι η τελευταία μας ελπίδα. Και οι γονείς πρέπει να βγουν να μας συμπαρασταθούν. Δεν πάει άλλο. Δεν υπάρχει άλλη λύση.

Αυτοί πλουτίζουν από τους φόρους μας, να αγοράζουν βίλες, να ζουν στα πολυτελή διαμερίσματα ή η Μπελίντα Μπαλλούκου. Να τραβολογούνται φοιτητές που δεν έχουν κάνει τίποτα και έξι να επιτίθενται σε έναν, ενώ την άλλη πως την λένε που μπλέχτηκε με σκάνδαλο να την κατεβάζουν σαν κυρία από το αυτοκίνητο.

Μια ηλικιωμένη γυναίκα λέει:

“Είναι δικό μου λάθος. Είναι λάθος της γενιάς μου που οι νέες γενιές υποφέρουν σήμερα… Τι κάνουμε εμείς οι μεγάλοι; Τι κάνουμε για να τους προστατέψουμε; Που αφήσαμε σε δύο αρχηγούς κομμάτων την λαική κυριαρχία και την γεωγραφική κυριαρχία και έχουν πουλήσει όλη την Αλβανία; Έχουν ιδιοποιηθεί τις ιδιωτικές περιουσίες του κόσμου. Για αυτό είμαι εδώ σήμερα στην διαδήλωση.”

Είναι πολύ επίπονο αυτό.”

Α' ΕΛΜΕ Κυκλάδων: Κάλεσμα σε καθολική αποχή από τις ηλεκτρονικές εκλογές-παρωδία της 7ης Νοεμβρίου για τα Υπηρεσιακά Συμβούλια

Α΄ ΕΛΜΕ ΚΥΚΛΑΔΩΝ

ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΤΗΣ 7ης ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Όχι στις ελεγχόμενες, διάτρητες και χειραγωγήσιμες ηλεκτρονικές κάλπες! 

Υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία, τη συλλογική δράση και την ανεξαρτησία των σωματείων μας!

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Παιδείας επιμένουν, για τέταρτη φορά από το 2020, να επιβάλουν τη διεξαγωγή ηλεκτρονικών εκλογών για την ανάδειξη των αιρετών εκπροσώπων των εκπαιδευτικών στα Υπηρεσιακά Συμβούλια (ΠΥΣΔΕ, ΑΠΥΣΔΕ, ΚΥΣΔΕ), αγνοώντας την εκφρασμένη αντίθεση του εκπαιδευτικού κινήματος και τα συντριπτικά ποσοστά αποχής των προηγούμενων αναμετρήσεων.

Η επιμονή αυτή δεν αποτελεί μια ουδέτερη επιλογή τεχνολογικού εκσυγχρονισμού. Αντίθετα, εντάσσεται σε μια συνολικότερη πολιτική περιορισμού των συλλογικών διαδικασιών, αποδυνάμωσης των σωματείων και ενίσχυσης του διοικητικού ελέγχου πάνω στη συνδικαλιστική εκπροσώπηση των εργαζομένων.

Οι ηλεκτρονικές εκλογές είναι ελεγχόμενες, διάτρητες και χειραγωγήσιμες. Η διεξαγωγή της ψηφοφορίας μέσα από ηλεκτρονικές πλατφόρμες, χωρίς τη φυσική παρουσία των εκλογέων και χωρίς τις εγγυήσεις του άμεσου συλλογικού ελέγχου, δημιουργεί σοβαρά ζητήματα δημοκρατικής νομιμοποίησης. Η μυστικότητα της ψήφου, η ταυτοπροσωπία, η ανεμπόδιστη άσκηση του εκλογικού δικαιώματος και η δυνατότητα ουσιαστικού ελέγχου της διαδικασίας δεν μπορούν να θεωρούνται αυτονόητα διασφαλισμένες. Η απουσία φυσικής κάλπης και η περιορισμένη δυνατότητα ανεξάρτητης εποπτείας δημιουργούν προϋποθέσεις πιέσεων, παρεμβάσεων και χειραγώγησης της εκλογικής βούλησης.

Δεν αποδεχόμαστε μια διαδικασία στην οποία η Διοίκηση καθορίζει μονομερώς τους όρους, το πλαίσιο και τον τρόπο διεξαγωγής των εκλογών, ενώ οι ίδιοι οι εργαζόμενοι και τα συλλογικά τους όργανα στερούνται ουσιαστικών δυνατοτήτων ελέγχου. Η δημοκρατική εκπροσώπηση δεν μπορεί να μετατρέπεται σε μια απομονωμένη ηλεκτρονική πράξη, αποκομμένη από τη συλλογική ζωή και δράση των εκπαιδευτικών.

Η καθιέρωση των ηλεκτρονικών εκλογών δημιουργεί ένα εξαιρετικά επικίνδυνο προηγούμενο για τη λειτουργία του συνδικαλισμού και των σωματείων. Σήμερα επιβάλλονται στα Υπηρεσιακά Συμβούλια. Αύριο μπορούν να γενικευτούν στις εκλογές των σωματείων, στις γενικές συνελεύσεις και στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων. Έτσι ανοίγει ο δρόμος για την υποκατάσταση των ζωντανών συλλογικών διαδικασιών από την ατομική συμμετοχή πίσω από μια οθόνη, για την απομάκρυνση των εργαζομένων από τις συνελεύσεις, τη συζήτηση, τη διαφωνία και τη συλλογική διαμόρφωση αποφάσεων.

Ο συνδικαλισμός, όμως, δεν είναι ένα ηλεκτρονικό σύστημα καταγραφής ψήφων. Είναι η ζωντανή συλλογική οργάνωση των εργαζομένων, η συμμετοχή, η αντιπαράθεση απόψεων, η αλληλεγγύη και ο κοινός αγώνας. Τα σωματεία δεν μπορούν να μετατραπούν σε απρόσωπους ψηφιακούς μηχανισμούς, αποκομμένους από τη βάση τους και περισσότερο ευάλωτους στον διοικητικό έλεγχο.

Η αποδοχή αυτής της λογικής ανοίγει παράλληλα την πόρτα στην κανονικοποίηση της τηλεκπαίδευσης. Η αντίληψη ότι κάθε συλλογική, εκπαιδευτική ή κοινωνική διαδικασία μπορεί να υποκαθίσταται από μια ψηφιακή εφαρμογή αποτελεί μέρος της ίδιας πολιτικής κατεύθυνσης. Όπως επιχειρείται να αντικατασταθεί η ζωντανή συνδικαλιστική διαδικασία από την ηλεκτρονική κάλπη, έτσι μπορεί να επιχειρηθεί η αντικατάσταση της διά ζώσης διδασκαλίας από την εξ αποστάσεως εκπαίδευση, με πρόσχημα την ευελιξία, την εξοικονόμηση πόρων και τις ιδιαίτερες γεωγραφικές συνθήκες.

Για τις Κυκλάδες, όπου τα σχολεία λειτουργούν σε ένα σύνθετο νησιωτικό περιβάλλον, ο κίνδυνος αυτός αποκτά ιδιαίτερη σημασία. Δεν θα επιτρέψουμε η νησιωτικότητα, οι ελλείψεις εκπαιδευτικών και οι δυσκολίες στελέχωσης να χρησιμοποιηθούν ως άλλοθι για την επέκταση της τηλεκπαίδευσης αντί για την πραγματική ενίσχυση των σχολείων μας. Κανένα ψηφιακό υποκατάστατο – καμία ψηφιακή διαδικασία δεν μπορεί να αντικαταστήσει τον εκπαιδευτικό μέσα στη σχολική τάξη, την παιδαγωγική σχέση και τη ζωντανή εκπαιδευτική διαδικασία.

Η πραγματικότητα στα σχολεία των Κυκλάδων αποκαλύπτει τις πραγματικές προτεραιότητες της κυβερνητικής πολιτικής. Την ώρα που το Υπουργείο επιμένει στην επιβολή των ηλεκτρονικών εκλογών, περίπου 130 κενά εκπαιδευτικών εξακολουθούν να υπάρχουν στα νησιά μας. Χιλιάδες διδακτικές ώρες χάνονται κάθε εβδομάδα, ενώ μόνο στα σχολεία της Μυκόνου οι χαμένες ώρες φτάνουν περίπου τις 500 εβδομαδιαίως. Το νεοσύστατο Εσπερινό ΕΠΑΛ Μυκόνου παραμένει ουσιαστικά χωρίς το αναγκαίο εκπαιδευτικό προσωπικό, ενώ σε σχολεία των Κυκλάδων χάνονται ώρες ακόμη και από πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα.

Την ίδια στιγμή, μαθητές με ιδιαίτερες μαθησιακές και εκπαιδευτικές ανάγκες στερούνται την αναγκαία υποστήριξη, ενώ σε μικρότερα νησιά μαθήματα αισθητικής αγωγής, όπως τα Καλλιτεχνικά και η Μουσική, παραμένουν για χρόνια εκτός του πραγματικού σχολικού προγράμματος. Οι εκπαιδευτικοί αντιμετωπίζουν την ακρίβεια, το δυσβάσταχτο κόστος στέγασης, τις συνεχείς μετακινήσεις και την εργασιακή ανασφάλεια.

Αυτή είναι η πραγματική εικόνα της δημόσιας εκπαίδευσης στις Κυκλάδες. Και απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η κυβέρνηση επιλέγει να προβάλλει ως προτεραιότητα την επιβολή μιας αμφισβητούμενης ηλεκτρονικής εκλογικής διαδικασίας, αντί να εξασφαλίσει εκπαιδευτικούς, υποδομές και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας και μάθησης.

7,4 εκατομμύρια για… να γίνεις φασίστας! - Της Ματίνας Παπαχριστούδη

7,4 εκατομμύρια για… να γίνεις φασίστας! 

Ματίνα Παπαχριστούδη

Τις τελευταίες ημέρες προβάλλεται ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά ένα νέο διαφημιστικό σποτάκι, ενταγμένο στην καμπάνια του ΤΑΜΕΥ (Ταμεία Μετανάστευσης και Εσωτερικών Υποθέσεων) για την περίοδο 2026 – ’27, με κόστος 7,4 εκατ. ευρώ. Σε αυτό, μέσα σε 47 δευτερόλεπτα, συμβαίνουν τα εξής: Αναφέρεται επτά φορές ο χαρακτηρισμός «παράνομοι» για τους πρόσφυγες που χαρακτηρίζονται μετανάστες. Προβάλλονται υπερσύγχρονα κέντρα κράτησης (οι γνωστές φυλακές προσφύγων), με δήθεν προηγμένο εξοπλισμό. Εμφανίζονται άνθρωποι μετανοημένοι, οι οποίοι χαίρονται που τους επιστρέφουν πίσω από εκεί που έφυγαν. Ταυτίζεται η ασφάλεια των πολιτών στην Ελλάδα με τα τείχη στα σύνορα και τις φυλακές κράτησης. Αναπαράγεται υποσυνείδητα το μήνυμα ότι οι άνδρες μετανάστες (δεν αναφέρονται ως πρόσφυγες) είναι οι εν δυνάμει επικίνδυνοι, γι’ αυτό και απελαύνονται σχεδόν αυτομάτως, σε αντίθεση με τις γυναίκες.

Η διαφήμιση του υπουργείου του ακροδεξιού Θ. Πλεύρη ζέχνει από ρατσιστικά μηνύματα. Το χειρότερο όλων είναι ότι πρόκειται για το πρώτο βήμα σε μια ολόκληρη καμπάνια εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, διάρκειας δύο ετών, με στόχο τη νομιμοποίηση της απάνθρωπης μεταχείρισης των προσφύγων αλλά και των μεταναστών-εργατών στη χώρα μας. Η κυβέρνηση πληρώνει 7,4 εκατ. ευρώ με για να κατοχυρώσει στη συλλογική συνείδηση, στο όνομα της «ασφάλειας», τους πρόσφυγες και κατατρεγμένους ως εγκληματικά στοιχεία. Ενισχύει τα ρατσιστικά αντανακλαστικά της, χρησιμοποιώντας υπεραπλουστευμένη γλώσσα, συγχέει με δόλο την ασφάλεια και τα σύνορα με τις παράνομες επαναπροωθήσεις (pushbacks) και με τη δολοφονική τακτική αποτροπής εισόδου των προσφύγων.

Οι κατευθύνσεις για το ύφος και το νόημα των διαφημίσεων δόθηκαν κεντρικά από την κυβέρνηση.

Τα σποτ οφείλουν να περιορίζουν τη χρήση της «βαριάς θεσμικής γλώσσας», να μεταφέρουν απλά και κατανοητά το μήνυμα, να απλοποιούν τις σύνθετες πληροφορίες και δεδομένα, να εστιάζουν στον αντίκτυπο στη ζωή των ανθρώπων, να απευθύνονται σε συγκεκριμένα κοινά, να αναδεικνύουν τη χρηματοδότηση της ΕΕ, να προβάλλουν την προστασία των εξωτερικών συνόρων και την ενίσχυση του Λιμενικού και της Ελληνικής Αστυνομίας.

Η κυβέρνηση υιοθετεί τον ρατσισμό απέναντι στους πρόσφυγες για να διατηρήσει το ακροδεξιό ακροατήριο της. Προφανώς και τα επόμενα σποτάκια θα είναι ακόμη πιο προπαγανδιστικά, αφού θα αφορούν – σύμφωνα με την αρμόδια υπηρεσία – την ασφάλεια των ευρωπαϊκών συνόρων και την καταπολέμηση του εγκλήματος και της τρομοκρατίας! Οι «Ράμπο» των συνόρων σε στεριά και θάλασσα, δηλαδή, θα διαφημίζονται ως σύγχρονοι ήρωες που αποτρέπουν την είσοδο στους «εγκληματίες».

Στο προπαγανδιστικό σποτάκι το οποίο θα πρέπει άμεσα να καταγγελθεί σε όλα τα επίπεδα και να ζητηθεί η απόσυρσή του ως απόπειρα εκφασισμού της ελληνικής κοινωνίας, αντέδρασε η Πρωτοβουλία Αλβανών Μεταναστών και Αλληλέγγυων. Κατήγγειλε τη διαφήμιση ως «κρατική προπαγάνδα» σε βάρος των μεταναστών/-τριών και του ελληνικού λαού, δηλώνοντας ότι είναι βαθιά προσβλητικό καθώς συνδέει «τη μετανάστευση με την εγκληματικότητα και την απειλή για την ασφάλεια».

ΠΗΓΗ 

Α' ΕΛΜΕ Κυκλάδων: 130 κενά καθηγητών στις Κυκλάδες - Χιλιάδες χαμένες διδακτικές ώρες κάθε εβδομάδα!

130 ΚΕΝΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΚΥΚΛΑΔΕΣ – ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΧΑΜΕΝΕΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΕΣ ΩΡΕΣ ΚΑΘΕ ΕΒΔΟΜΑΔΑ!

500 διδακτικές ώρες χάνονται κάθε εβδομάδα μόνο στα σχολεία της Μυκόνου!

Με μοναδικό καθηγητή τον Διευθυντή λειτουργεί το νεοσύστατο Εσπερινό ΕΠΑΛ Μυκόνου!

Χωρίς διδασκαλία πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα – Χωρίς εκπαιδευτική υποστήριξη μαθητές με ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες!

Η υποστελέχωση των σχολείων δεν είναι κανονικότητα! Είναι υπονόμευση του δημόσιου σχολείου και των μορφωτικών δικαιωμάτων των μαθητών μας!

Έχει συμπληρωθεί ήδη ένας μήνας από την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς και η κατάσταση στα σχολεία των Κυκλάδων παραμένει εξαιρετικά σοβαρή. Παρά τις επανειλημμένες κυβερνητικές διαβεβαιώσεις για την έγκαιρη στελέχωση των σχολικών μονάδων και την ομαλή λειτουργία της εκπαιδευτικής διαδικασίας, 130 κενά καθηγητών εξακολουθούν να υπάρχουν στα σχολεία των Κυκλάδων, με αποτέλεσμα να χάνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες κάθε εβδομάδα και εκατοντάδες μαθητές να στερούνται βασικά μορφωτικά τους δικαιώματα.

Η πραγματικότητα που βιώνουν καθημερινά μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί απέχει δραματικά από την εικόνα που επιχειρείται να παρουσιαστεί για τη λειτουργία του δημόσιου σχολείου. Πίσω από τις εξαγγελίες περί αναβάθμισης της εκπαίδευσης βρίσκονται σχολεία που υπολειτουργούν, τμήματα που παραμένουν χωρίς εκπαιδευτικούς, μαθητές που δεν διδάσκονται βασικά μαθήματα και εκπαιδευτικοί που καλούνται να διαχειριστούν μια κατάσταση διαρκούς υποστελέχωσης.

Χαρακτηριστική είναι η κατάσταση στη Μύκονο, όπου μόνο στα σχολεία του νησιού χάνονται περίπου 500 διδακτικές ώρες κάθε εβδομάδα! Πρόκειται για έναν τεράστιο αριθμό ωρών χαμένων μαθημάτων, που αποτυπώνει με τον πιο αποκαλυπτικό τρόπο το μέγεθος της εκπαιδευτικής εγκατάλειψης. Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η περίπτωση του νεοσύστατου Εσπερινού ΕΠΑΛ Μυκόνου, το οποίο λειτουργεί με μοναδικό εκπαιδευτικό τον ίδιο τον Διευθυντή του! Ένα σχολείο που δημιουργήθηκε για να καλύψει πραγματικές εκπαιδευτικές και κοινωνικές ανάγκες του νησιού, ιδιαίτερα εργαζόμενων μαθητών και ενηλίκων, βρίσκεται ουσιαστικά χωρίς το αναγκαίο διδακτικό προσωπικό. Αλήθεια, πώς αντιλαμβάνεται το Υπουργείο Παιδείας τη λειτουργία ενός σχολείου χωρίς καθηγητές; Πώς μπορεί να γίνεται λόγος για ίσες ευκαιρίες στη μόρφωση όταν ένα ολόκληρο σχολείο καλείται να λειτουργήσει με έναν μόνο εκπαιδευτικό;

Εξάλλου σε άλλα σχολεία των Κυκλάδων χάνονται πολύτιμες διδακτικές ώρες σε μαθήματα που καθορίζουν την προετοιμασία των μαθητών για την πρόσβασή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι μαθητές της Γ΄ Λυκείου βρίσκονται αντιμέτωποι με σοβαρά εκπαιδευτικά κενά, σε μια χρονιά ιδιαίτερα απαιτητική, κατά την οποία κάθε διδακτική ώρα έχει ξεχωριστή σημασία. Η κατάσταση αυτή επιτείνει τις μορφωτικές ανισότητες και δημιουργεί πρόσθετη οικονομική και ψυχολογική επιβάρυνση στις οικογένειες.

Την ίδια στιγμή, σε ορισμένα μικρότερα νησιά των Κυκλάδων τα μαθήματα της Αισθητικής Αγωγής, όπως τα Καλλιτεχνικά και η Μουσική, δεν έχουν διδαχθεί συστηματικά ακόμη και για μία ολόκληρη δεκαετία! Μια ολόκληρη γενιά μαθητών στερείται ουσιαστικά την επαφή με την καλλιτεχνική δημιουργία, τη μουσική έκφραση και την αισθητική καλλιέργεια. Πρόκειται για μια βαθιά μορφωτική ανισότητα που αντιμετωπίζει τα παιδιά των μικρών νησιών ως μαθητές δεύτερης κατηγορίας. Η καλλιτεχνική παιδεία δεν αποτελεί πολυτέλεια ούτε δευτερεύον συμπλήρωμα του σχολικού προγράμματος. Είναι αναπόσπαστο στοιχείο της ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας, της δημιουργικότητας, της έκφρασης και της κριτικής σκέψης των μαθητών.

Εξίσου σοβαρή είναι η κατάσταση στον ευαίσθητο τομέα της Ειδικής Αγωγής και Εκπαίδευσης. Πολλά παιδιά με αναπηρίες ή ιδιαίτερες εκπαιδευτικές και μαθησιακές ανάγκες παραμένουν χωρίς την αναγκαία υποστήριξη, εξαιτίας των ελλείψεων σε εκπαιδευτικούς Παράλληλης Στήριξης, Τμημάτων Ένταξης και εξειδικευμένο προσωπικό. Μαθητές που έχουν ανάγκη από συστηματική, εξατομικευμένη παιδαγωγική υποστήριξη στερούνται στην πράξη τη δυνατότητα ισότιμης συμμετοχής στη μαθησιακή διαδικασία. Η συμπερίληψη δεν μπορεί να εξαντλείται σε διακηρύξεις και επικοινωνιακά συνθήματα, όταν δεν εξασφαλίζονται οι αναγκαίοι εκπαιδευτικοί και οι κατάλληλες συνθήκες για την ουσιαστική εφαρμογή της.

Η κατάσταση αυτή δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως μια προσωρινή δυσλειτουργία ή ως μια αναπόφευκτη δυσκολία της έναρξης της σχολικής χρονιάς. Πρόκειται για ένα διαχρονικό πρόβλημα υποστελέχωσης της δημόσιας εκπαίδευσης, που επαναλαμβάνεται κάθε χρόνο και αποκτά ιδιαίτερα οξυμένα χαρακτηριστικά στη νησιωτική Ελλάδα. Οι μεγάλες ελλείψεις εκπαιδευτικών, η χρόνια αδυναμία στελέχωσης των σχολείων, η απουσία ουσιαστικών μέτρων στήριξης των εκπαιδευτικών που υπηρετούν στα νησιά και το δυσβάσταχτο κόστος διαβίωσης διαμορφώνουν ένα ασφυκτικό περιβάλλον για τη λειτουργία των σχολικών μονάδων.

Δεν μπορεί να αγνοείται ότι στις Κυκλάδες ένας εκπαιδευτικός καλείται πολλές φορές να υπηρετήσει σε ένα νησί όπου το κόστος στέγασης απορροφά δυσανάλογα μεγάλο μέρος του μισθού του, ενώ η εξεύρεση κατοικίας αποτελεί πραγματικό καθημερινό αγώνα. Χωρίς ουσιαστικά οικονομικά και στεγαστικά κίνητρα, χωρίς αξιοπρεπείς μισθούς και χωρίς μόνιμη στελέχωση των σχολείων, τα προβλήματα θα αναπαράγονται κάθε χρόνο.

Η υποκρισία περισσεύει! Δεν μπορεί από τη μία πλευρά να διακηρύσσεται η αναβάθμιση του δημόσιου σχολείου και από την άλλη να αφήνονται χιλιάδες διδακτικές ώρες ακάλυπτες. Δεν μπορεί να γίνεται λόγος για εκπαιδευτική ισότητα, όταν μαθητές των νησιών στερούνται μαθήματα που διδάσκονται κανονικά σε άλλες περιοχές της χώρας. Δεν μπορεί να προβάλλεται η συμπεριληπτική εκπαίδευση ως κεντρική παιδαγωγική προτεραιότητα, όταν παιδιά με ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες παραμένουν χωρίς την απαραίτητη υποστήριξη.

Η δημόσια εκπαίδευση δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους διαχείρισης της έλλειψης προσωπικού και λογιστικής εξοικονόμησης πόρων. Οι μορφωτικές ανάγκες των μαθητών δεν προσαρμόζονται στους διαθέσιμους προϋπολογισμούς και στους περιορισμούς της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής. Αντίθετα, η Πολιτεία οφείλει να εξασφαλίζει όλους τους αναγκαίους ανθρώπινους και υλικούς πόρους, ώστε κάθε παιδί, ανεξάρτητα από τον τόπο κατοικίας του και την οικονομική κατάσταση της οικογένειάς του, να απολαμβάνει το δικαίωμα σε μια ολοκληρωμένη, ποιοτική και πραγματικά δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

Για την Α΄ ΕΛΜΕ Κυκλάδων η κατάσταση αυτή είναι τραγική και απαράδεκτη. Δεν πρόκειται να αποδεχτούμε ως κανονικότητα τα σχολεία χωρίς καθηγητές, τις χαμένες διδακτικές ώρες, την υποβάθμιση των μορφωτικών δικαιωμάτων και τη διαρκή αποδυνάμωση του δημόσιου σχολείου.

ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ:

 

Yδρογονοενέργεια. Κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική ισότητα σημαίνει ενεργειακή απελευθέρωση και ενεργειακή ισότητα - Γράφει ο Κώστας Λάμπος* (VIDEO)

Yδρογονοενέργεια. Κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική ισότητα σημαίνει ενεργειακή απελευθέρωση και ενεργειακή ισότητα

Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

«Ανώτερο πράγμα κι’ από την αλήθεια είναι

το θάρρος να την πεις και να την γράψεις»

Αριστομένης

«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας.

Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο…

Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση», αναφέρεται στο: Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007

 

Καθημερινά ακούμε για το ενεργειακό πρόβλημα, από πολιτικούς, ‘ειδικούς ενεργειολόγους’, δημοσιογράφους, παπαγαλάκια της εξουσίας και λοιπούς ινστρούχτορες, χωρίς ωστόσο να τολμούν να αναζητήσουν λύσεις, παρ’ ότι όλοι γνωρίζουμε πως ενέργεια από ορυκτά καύσιμα και απάνθρωποι και καταστροφικοί πόλεμοι αποτελούν την όψη του ίδιου νομίσματος, με το οποίο οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Ανυπότακτοι, όμως επιστήμονες με ακέραιη την κοινωνική και επιστημονική τους συνείδηση έχουν εδώ και δεκαετίες δημιουργήσει την εναλλακτική μορφή ενέργειας με την συνδυασμένη συμπληρωματική συνεργασία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, (ΑΠΕ), όπως ο ήλιος, ο άνεμος, η γεωθερμία, η δύναμη των κυμάτων κ.λπ κλπ. Αυτές οι πηγές ενέργειας μπορούν σε αποκεντρωμένη σε επίπεδο καταναλωτή ενέργειας να παράξουν φτηνή ηλεκτρική ενέργεια, με την οποία μπορεί, όπως λ.χ. με την ηλεκτρόλυση του νερού, να αποσπαστεί το υδρογόνο που είναι ανεξάντλητο στο περιβάλλον μας και στο Σύμπαν και ως καύσιμη πρώτη ύλη να δώσουν, καταργώντας τα πανάκριβα συγκεντρωτικά ενεργειακά μονοπώλια, να εξασφαλίσουν, στον κάθε αυτοπαραγωγό και ταυτόχρονα καταναλωτή ενέργειας, άφθονη, φτηνή, καθαρή και ασφαλή ηλεκτρική ενέργεια, με την οποία θα μπορεί να ευημερούν άτομα, κοινωνίες, χώρες και ανθρωπότητα χωρίς να αναγκάζονται να υποτάσσονται στα συγκεντρωτικά ενεργειακά μονοπώλια και στους πολιτικούς τους υπαλλήλους. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που κανένα κόμμα, όπως και κανένας ακαδημαϊκός, ή συστημικός διανοούμενος που σιτίζεται στο Πρυτανείο της εξουσίας του Κεφαλαίου δεν τολμάει να καταγγείλει τα ορυκτά καύσιμα και τα συγκεντρωτικά ενεργειακά δίκτυα που ελέγχουν τις οικονομίες των επιμέρους κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Γι’ αυτό κανένας δεν αναφέρεται στην υδρογονοενέργεια και κανένας δεν μιλάει για κοινωνική αλλαγή, αλλά όλοι μιλούν για ‘πολιτική αλλαγή’, που σημαίνει πως όλοι βάζουν υποψηφιότητα για διαχειριστές του κεφαλαίου, κι’ ας τάζουν λαγούς με πετραχήλια. Όμως όλο και περισσότερο, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως την λύση θα την δώσει η Ενιαία Κινηματική Κοινωνία και όχι τα δημιουργήματα της τακτικής του κεφαλαίου με το divinede et impera, δηλαδή τα νόθα συστημικά μικροκινήματα.

*

Το είδος και η ποσότητα των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και την επάρκεια-ανεπάρκεια των μορφών ενέργειας που χρησιμοποιούν και σε συνδυασμό με το είδος και τον τρόπο κοινωνίας και επικοινωνίας των ανθρώπων καθόριζαν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη φάση.

Το κρισιμότερο πρόβλημα της εποχής μας είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, το ενεργειακό. Κι αυτό, γιατί το υφιστάμενο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων δεν μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας, επειδή η ενέργεια αυτή:

1. Είναι πολύ ακριβή, με αποτέλεσμα να την στερείται απόλυτα ή σχετικά το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού.
2.  Ρυπαίνει επικίνδυνα το περιβάλλον και υποβαθμίζει τους όρους ζωής στον πλανήτη.
3.  Πυροδοτεί αλλεπάλληλους καταστροφικούς πολέμους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών.

Η τρέχουσα πολύμορφη, πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού δεν είναι παρά οι αντικατοπτρισμοί και οι παρενέργειες της ενεργειακής κρίσης, τα χαρακτηριστικά της οποίας αποτελούν αποτύπωμα των χαρακτηριστικών του ενεργειακού συστήματος που στηρίζεται στα ανισοκατανεμημένα, πανάκριβα, επικίνδυνα, ρυπογόνα και ανεπαρκή ορυκτά καύσιμα. Ο καπιταλισμός, που οικοδομήθηκε πάνω στο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων και εξελίχθηκε ως ύβρις ενάντια στη Φύση και στην Ανθρωπότητα, οδεύει ολοταχώς, όπως ο ‘Τιτανικός’, στη μοιραία σύγκρουσή του με την πραγματικότητα που ο ίδιος δημιούργησε, αυτήν της αμετάκλητα φθίνουσας διαθέσιμης ποσότητας του «μαύρου χρυσού», της ραγδαία αυξανόμενης τιμής του και της ανεπίστρεπτα διογκούμενης περιβαλλοντικής καταστροφής.

Ο καπιταλισμός, στις φλέβες του οποίου κυλάει πετρέλαιο και τρέφεται με τις σάρκες της εργαζόμενης ανθρωπότητας, πάσχει από ένα είδος αθεράπευτης κερδομανιακής βουλιμίας, που οξύνει συνεχώς την καταστροφικότητά του. Όλοι οι πόλεμοι του 20ού αιώνα έγιναν για τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, της ‘παγκόσμιας ενεργειακής τράπεζας’, για τον έλεγχο της Ευρασίας με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία του καπιταλισμού, πότε με τη μορφή του γερμανισμού, ως Drang nach Osten, ως Ostpolitik και ως θλιβερός Blitzkrieg του Τρίτου Ράιχ, και πότε με τη μορφή του αμερικανισμού, ως New Deal και με εργαλείο τον βίαιο μιλιταριστικό ιμπεριαλισμό και τώρα με την εξ ίσου βίαιη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Τώρα, όμως, τα ψέματα τελειώνουν μαζί με τα κοιτάσματα των ορυκτών καυσίμων. Οι εγκέφαλοι του καπιταλισμού το γνωρίζουν και, παρά τις φωνές κάποιων να αλλάξει ενεργειακή πορεία ‘ο Τιτανικός της αγοράς’, ο σκληρός πυρήνας της παγκοσμιοποίησης, ως αμερικανισμός, φαίνεται να μην μπορεί να ξεπεράσει την πετρελαιομανιακή κατάθλιψή του και γι’ αυτό, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ετοιμάζεται, με ένα νέο παγκόσμιο καταστροφικότερο πόλεμο στη γεωγραφική περιοχή του μαύρου χρυσού, να δώσει την οριστική λύση στο πρόβλημα της ενεργειακής κυριαρχίας. Είναι προφανές πως ο στόχος του είναι τριπλός:

Πρώτον, να εξασφαλίσει τον αποκλειστικό έλεγχο πάνω σε όλα τα υφιστάμενα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων, για να εξαρτά με το μονοπώλιο της ενέργειας ολόκληρο τον πλανήτη.

Ε.Ε.: Δεξιοί και ακροδεξιοί προωθούν καρκινογόνα φυτοφάρμακα στο Ευρωκοινοβούλιο

PIXABAY

ΕΕ: Δεξιοί και ακροδεξιοί πουσάρουν καρκινογόνα φυτοφάρμακα

Δεξιοί και ακροδεξιοί οδηγούν την κούρσα στο Ευρωκοινοβούλιο για την ανεξέλεγκτη χρήση φυτοφαρμάκων στην ΕΕ.

Η συζήτηση που διεξάγεται αυτές τις μέρες στις Βρυξέλλες είναι εξαιρετικά κρίσιμη για τη δημόσια υγεία, το περιβάλλον, την ποιότητα των τροφίμων.

Ο λόγος είναι ότι η Κομισιόν πιέζει για την αναθεώρηση του καθεστώτος χρήσης των φυτοφαρμάκων μέσα από το πολυνομοσχέδιο για τα τρόφιμα και τις ζωοτροφές, το λεγόμενο «Food & Feed Omnibus».

Η Κομισιόν κατά την πάγια τακτική της, σπεύδει και συντάσσεται με τις επιθυμίες της χημικής βιομηχανίας, των κολοσσών της βιοτεχνολογίας, υιοθετώντας επί λέξει τις τροπολογίες που επιθυμούν για τη χρήση φυτοφαρμάκων.

Και σε αυτή την προσπάθεια της Κομισιόν οι δεξιοί και οι ακροδεξιοί του Ευρωκοινοβουλίου είναι οι πιστοί αρωγοί της Ούρσουλα φον ντε Λάιεν.

Οι 5 τροπολογίες που προωθούν δεξιοί και ακροδεξιοί

Το Παρατηρητήριο της Ευρώπης των Πολυεθνικών (Corporate Europe Observatory – CEO) σε συνεργασία με PAN Europe (Pesticide Action Network Europe), τον ανεξάρτητο, επιστημονικό περιβαλλοντικό οργανισμό που λειτουργεί ως το ευρωπαϊκό σκέλος του Διεθνούς Δικτύου Δράσης για τα Φυτοφάρμακα (PAN International), με μια νέα άκρως αποκαλυπτική έρευνα, εκθέτει τις πολιτικές ομάδες της δεξιάς και της ακροδεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο καθώς εκθέτει το πακέτο τροπολογιών που προωθούν στο πολυνομοσχέδιο «Food & Feed Omnibus».

Γιατί δεξιοί και ακροδεξιοί στο Ευρωκοινοβούλιο έχουν ευθυγραμμιστεί με τα αιτήματα του λόμπι της χημικής βιομηχανίας (Bayer, BASF, CropLife Europe) και προωθούν αδιανόητες τροπολογίες για την χωρίς κανένα έλεγχο χρήση των φυτοφαρμάκων στην ΕΕ.

Πρόκειται για πέντε τροπολογίες που ανοίγουν τον δρόμο για τη χρήση καρκινογόνων φυτοφαρμάκων παντού και σε βάρος της δημόσιας υγείας, του περιβάλλοντος και της ποιότητας των τροφίμων, τις οποίες πουσάρουν οι πολιτικές ομάδες της δεξιάς (Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – EPP), των συντηρητικών (ΕΣΜ – ECR) και της ακροδεξιάς (όπως το ID/PfE) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Συγκεκριμένα:

1] Απεριόριστες Εγκρίσεις Φυτοφαρμάκων (Unlimited Approvals)

Κατάργηση των περιοδικών ελέγχων: Οι συνεισηγητές Herbert Dorfmann (EPP) και Michele Picaro (ECR) κατέθεσαν τροπολογίες που ζητούν να καταργηθεί η υποχρέωση επανεκτίμησης και ανανέωσης των αδειών για τις δραστικές ουσίες των φυτοφαρμάκων, κάνοντάς τις αορίστου χρόνου.

Επέκταση στα εθνικά σκευάσματα: Προτείνουν η απεριόριστη διάρκεια να μην αφορά μόνο τις πρώτες ύλες σε ευρωπαϊκό επίπεδο, αλλά να επεκταθεί αυτόματα και στα τελικά εμπορικά προϊόντα (formulations) που εγκρίνονται από τα κράτη-μέλη.

Αναδρομική ισχύς: Ζητούν οι ρυθμίσεις αυτές να εφαρμοστούν αναδρομικά, δηλαδή να επηρεάσουν και τις διαδικασίες αξιολόγησης επικινδυνότητας που βρίσκονται ήδη σε εξέλιξη.

2] Οριζόντια Παράταση των Περιόδων Χάριτος (Grace Periods)

Τριετής αυτόματη παράταση: Ενώ η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρότεινε παράταση έως 3 έτη για απαγορευμένα φυτοφάρμακα μόνο αν δεν υπάρχει εναλλακτική, οι δεξιοί ευρωβουλευτές κατέθεσαν τροπολογία για μια οριζόντια, προεπιλεγμένη τριετή περίοδο χάριτος για όλα τα αποσυρθέντα ή απαγορευμένα χημικά, χωρίς προϋποθέσεις.

Ποιος δικαιούται να μείνει; Από την ιστορία της Μαρικάρμεν στη συλλογική διεκδίκηση της στέγης - Της Άννας Γκιουλέκα*

Πηγή εικόνας: Creative Commons (CC) Wikimedia

Ποιος δικαιούται να μείνει; Από την ιστορία της Μαρικάρμεν στη συλλογική διεκδίκηση της στέγης

• Άννα Γκιουλέκα*

Η 87χρονη Μαρικάρμεν Αμπασκάλ, άτομο με αναπηρία, εκδιώχθηκε από το σπίτι της στη Μαδρίτη στο οποίο ζούσε για 70 χρόνια! Μετά τις μαζικές κινητοποιήσεις συμπαράστασης των συμπολιτών της, η εταιρεία στην οποία ανήκει το διαμέρισμά της τής πρότεινε να επιστρέψει με ενοίκιο 1.650 ευρώ, ενώ η συνταξή της ήταν 1.350 ευρώ. Εκείνη δεν πρόλαβε ούτε να υπογράψει ούτε να επιστρέψει στο σπίτι της, αφού λίγες ημέρες αργότερα πέθανε στο νοσοκομείο. Η ιστορία της έγινε σύμβολο της στεγαστικής κρίσης στην Ισπανία, αλλά και ενός συλλογικού αγώνα για το δικαίωμα στη στέγη. Η ίδια η Μαρικάρμεν, από το νοσοκομείο είχε δηλώσει: «Δεν κατάφερα να υπερασπιστώ το σπίτι μου, παλεύω ώστε κι άλλοι να μάθουν να παλεύουν γι’ αυτό που τους ανήκει».

Όπως ήταν αναμενόμενο, η υπόθεσή έφτασε στη δημόσια συζήτηση και στην Ελλάδα, όπου βιώνουμε τη δική μας στεγαστική κρίση. Μεταξύ άλλων, ακούσαμε και τη Σοφία Βούλτεψη, η οποία αναφέρθηκε στη Μαρικάρμεν με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο, λέγοντας ανακρίβειες για το ενοίκιο που πλήρωνε και συμπληρώνοντας πως «δεν ήταν φτωχή η Μαρικάρμεν … ζούσε στο Κολωνάκι της Μαδρίτης κι οι ιδιοκτήτες μπούχτισαν μαζί της».

Ποια λογική εκφράζει αυτή η δήλωση;  Ότι η ανάγκη για στέγη υποχωρεί μπροστά στην αξία μιας περιοχής και στην οικονομική απαίτηση του ιδιοκτήτη. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο ότι μια βουλευτής τα είπε αυτά δημόσια, αλλά ότι αυτές οι απόψεις επιβάλλονται λίγο-πολύ ως η κοινή λογική, η πραγματικότητα, κάτι το φυσικό.

Και αναρωτιέμαι: πότε συναινέσαμε ως κοινωνία ότι η οικονομική απαίτηση ενός πιστωτή ή ενός ιδιοκτήτη είναι αυτονόητη, ενώ το δικαίωμα ενός ανθρώπου να διατηρήσει τη στέγη του είναι κάτι που πρέπει να σταθμίζεται απέναντι στους όρους της αγοράς;

Στις δηλώσεις της Μαρικάρμεν και της Βούλτεψη συμπυκνώνεται το δίπολο που φαίνεται να διαμορφώνεται όλο και πιο ξεκάθαρα τα τελευταία χρόνια. Από τη μια, η στέγη και η κατοικία ως δικαίωμα και, από την άλλη, ως επενδυτικό προϊόν και μέσο κερδοφορίας. Η ιστορία της Μαρικάρμεν, ωστόσο, έκανε ορατές τόσο τις ρωγμές του νεοφιλελεύθερου αφηγήματος, που αντιμετωπίζει την κατοικία, τη διαχείριση, και την εκμετάλλευση της ως ιδιωτική υπόθεση, όσο και το γεγονός πως πλέον η στεγαστική επισφάλεια διαπερνά τμήματα του πληθυσμού με διαφορετικές εμπειρίες και κοινωνικές θέσεις.

Τι μας λένε οι αριθμοί

Μέχρι το 2010, η Ελλάδα είχε ένα από τα υψηλότερα ποσοστά ιδιοκατοίκησης στην Ευρώπη, κοντά στο 77%, με βάση τη Eurostat.  Σήμερα, το αντίστοιχο ποσοστό έχει υποχωρήσει κατά περίπου 8 ποσοστιαίες μονάδες, με τα μεγάλα αστικά κέντρα να βρίσκονται ακόμα χαμηλότερα, κάπου ανάμεσα στο 60% και το 65% (χαμηλότερα από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο, που κυμαίνεται γύρω στο 69%). Η υποχώρηση αυτή συνδέεται με τις συνθήκες που άφησαν πίσω τους η οικονομική κρίση και η λιτότητα: τα μειωμένα εισοδήματα και η δυσκολότερη πρόσβαση στο στεγαστικό δανεισμό περιόρισαν τη δυνατότητα αγοράς κατοικίας, ενώ τα χρέη και η αποδυνάμωση της προστασίας της κύριας κατοικίας έθεσαν σε κίνδυνο τη διατήρησή της.

Παράλληλα, από το 2020 η Ελλάδα καταγράφει αύξηση ενοικίων κατά 30%, με τους ανθρώπους που ζουν στην Αθήνα να πληρώνουν πάνω από το 70% του μισθού τους για ένα διαμέρισμα με ένα υπνοδωμάτιο. Έχουμε τη δεύτερη υψηλότερη θέση στην Ευρώπη ως προς το ποσοστό νέων ηλικίας 25-34 ετών που ζουν με τους γονείς τους στο οικογενειακό σπίτι, πάνω από 1 στους 2 με βάση στοιχεία του ΕΛΙΑΜΕΠ. Την ίδια στιγμή, η συντριπτική πλειοψηφία όσων μένουν εκτός της οικογενειακής εστίας συγκατοικούν εξαιτίας της οικονομικής τους κατάστασης. Στο άλλο άκρο του ηλικιακού φάσματος, σύμφωνα με μελέτη του Πανελλήνιου Συλλόγου Υπαλλήλων ΟΑΕΔ (ΠΑΝ.Σ.ΥΠ.Ο), πάνω από ένας στους τρεις ηλικιωμένους ζει υπό καθεστώς στεγαστικής υπερεπιβάρυνσης, την ώρα που ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι μικρότερος από έναν στους δέκα.

Τι σημαίνει «να έχεις ένα σπίτι» ;

Διαχρονικά στην Ελλάδα απουσιάζει μια ολοκληρωμένη κρατικής πολιτική για τη στέγαση. Γι’ αυτό, έως πρόσφατα, η ιδιοκτησία ενός σπιτιού ήταν μέρος ενός οικογενειακού συστήματος πρόνοιας, αν και μέσα στα πλαίσια μιας οικονομίας κέρδους. Το «να έχεις ένα σπίτι» σήμαινε για την πλειοψηφία προστασία από την επισφάλεια του ενοικίου, ένα δίχτυ προστασίας για τις δύσκολες στιγμές, εξασφάλιση των παιδιών (συχνά με πολλαπλά υλικά και συναισθηματικά ανταλλάγματα, ιδιαίτερα για τις γυναίκες), και για αρκετούς μια συμπληρωματική πηγή εισοδήματος.

Αυτό που βλέπουμε να αλλάζει την τελευταία δεκαετία, με την ταχύτατη νεοφιλελευθεροποίηση της αγοράς, είναι η σταδιακή μετατόπιση από την κατοικία ως μηχανισμό οικογενειακής πρόνοιας προς την κατοικία ως επενδυτικό περιουσιακό στοιχείο, με τη ζυγαριά να γέρνει όλο και περισσότερο από τη στεγαστική χρήση προς την οικονομική απόδοση. Από την εποχή των μνημονίων, οι συστηματικές θεσμικές παρεμβάσεις του κράτους και η άρση της προστασίας της κύριας κατοικίας έχουν δημιουργήσει ένα περιβάλλον όπου η κατοικία συνδέεται όλο και περισσότερο με τις χρηματοοικονομικές και τουριστικές αγορές.

Αυτή η εξέλιξη σημαίνει ότι κάποιοι ιδιοκτήτες κερδίζουν, ενώ υπερχρεωμένα νοικοκυριά χάνουν ή ζουν με το κίνδυνο να χάσουν το σπίτι τους, με όλες τις υλικές και ψυχοκοινωνικές συνέπειες που αυτό συνεπάγεται. Παράλληλα, ενοικιαστές είτε αποκλείονται από ολόκληρες περιοχές εξαιτίας της έλλειψης διαθέσιμων ακινήτων για μακροχρόνια μίσθωση και των υψηλών ενοικίων είτε αναγκάζονται να κάνουν δυσβάσταχτους συμβιβασμούς ως προς την κάλυψη θεμελιωδών αναγκών τους.

Διαφορετικές ανάγκες, κοινή διεκδίκηση

Motor Oil: Εντατικοποίηση κι έλλειψη προσωπικού οδήγησαν στους νεκρούς της Μότορ Όιλ - Του Φάμπιαν Δημητρίου

Εντατικοποίηση κι έλλειψη προσωπικού οδήγησαν στους νεκρούς της Μότορ Όιλ, του Φάμπιαν Δημητρίου

«Εάν συνεχίσουμε στον δρόμο που βαδίζουμε, είναι σχεδόν βέβαιο ότι κάθε χρόνο θα καταγράφεται ένα νέο αρνητικό ρεκόρ εργατικών ατυχημάτων. Η ασφάλεια και η υγεία στους χώρους εργασίας αποτελούν πρωτίστως ευθύνη των εργοδοτών. Ωστόσο, η διεκδίκηση ασφαλών χώρων εργασίας είναι υπόθεση όλων μας».

Με αυτά τα λόγια ολοκληρωνόταν πρόσφατη ανάλυσή μας σχετικά με τα μέτρα ασφαλείας στους χώρους εργασίας και τις ευθύνες των εργοδοτών για τη συνεχή αύξηση των εργατικών ατυχημάτων. Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη και ήρθε να μας επιβεβαιώσει.

Στις 09/10/2026, κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης στη μονάδα αποθείωσης U-6700 της Motor Oil, δύο εργαζόμενοι έχασαν τη ζωή τους. Λίγες ημέρες αργότερα, και συγκεκριμένα στις 15/10/2026, δύο εργαζόμενοι εργολαβικού συνεργείου τραυματίστηκαν σοβαρά κατά τη διάρκεια εργασιών συντήρησης στη μονάδα U-7500.

Τα αίτια των δύο συμβάντων δεν έχουν γίνει ακόμη γνωστά και η εξαγωγή βιαστικών συμπερασμάτων σχετικά με τους λόγους που οδήγησαν σε αυτά δεν είναι σωστή.

Ωστόσο, σπάνια ένα ατύχημα σε βιομηχανική εγκατάσταση αποτελεί ένα εντελώς τυχαίο γεγονός. Συνήθως, έχουν προηγηθεί περιστατικά μικρότερης έκτασης ή παρ’ ολίγον ατυχήματα, δηλαδή συμβάντα που δεν κατέληξαν σε ατύχημα, αλλά θα μπορούσαν δυνητικά να έχουν σοβαρές συνέπειες. Όλα αυτά αποτελούν προειδοποιητικά σημάδια ότι τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς.

Μια τέτοια κατάσταση φαίνεται να επικρατεί και στο διυλιστήριο της Motor Oil. Μετά το ατύχημα της 9ης Οκτωβρίου, καταφέραμε να συνομιλήσουμε με έναν εργαζόμενο σε βάρδια μονάδας παραγωγής της Motor Oil, ο οποίος θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του. Η μαρτυρία του αναδεικνύει το μέγεθος των προβλημάτων που, όπως περιγράφει, αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι στο διυλιστήριο.

Παρακάτω παραθέτουμε τη μαρτυρία του.

«Πριν από το θανατηφόρο ατύχημα, είχαμε τρία σοβαρά συμβάντα»

«Συγκεκριμένα, μόλις δύο ημέρες πριν από το θανατηφόρο ατύχημα της 9ης Οκτωβρίου, σημειώθηκαν δύο περιστατικά κοπής λανθασμένης γραμμής. Πρόκειται για ενέργειες που θα μπορούσαν να αποβούν καταστροφικές, ωστόσο τα χειρότερα αποφεύχθηκαν. Νωρίτερα, είχε εκδηλωθεί φωτιά σε καταλύτη μονάδας παραγωγής βενζινών, η οποία κατασβέστηκε άμεσα από τους χειριστές της Motor Oil.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ, τον Σεπτέμβριο του 2024, είχε εκδηλωθεί στο διυλιστήριο μία από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές πυρκαγιές, με διάρκεια μεγαλύτερη των δέκα ωρών, ευτυχώς χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς. Μέχρι και σήμερα, σύμφωνα με τον ίδιο, κανένας εργαζόμενος δεν έχει ενημερωθεί για τα αίτια εκείνου του ατυχήματος.

«Δουλεύουμε 12 ώρες την ημέρα για 20 και 30 ημέρες χωρίς ρεπό»

Σε περιόδους συντήρησης, τα ωράρια εργασίας είναι εξαντλητικά. Δουλεύουμε 12 ώρες την ημέρα. Πολλοί χειριστές και εργοδηγοί εργάζονται συνεχόμενα, χωρίς ρεπό, για 20 ή και 30 ημέρες. Η κατάσταση είναι ακόμη χειρότερη για τους εργαζομένους που απασχολούνται σε εργολαβικά συνεργεία. Υπάρχουν συνάδελφοι που εργάζονται σε εξωτερικά συνεργεία για δύο μήνες χωρίς καμία ημέρα ανάπαυσης.

«Ο κάθε χειριστής έχει υπό την ευθύνη του πάνω από 40 άδειες εκτέλεσης εργασίας»

Η βασική διαδικασία που εφαρμόζουμε στο διυλιστήριο της Motor Oil για την αποτροπή των ατυχημάτων είναι η έκδοση Άδειας Εκτέλεσης Εργασίας (ΑΕΕ).

Βόλος: Ξεσηκωμός για την καύση σκουπιδιών από την ΑΓΕΤ Ηρακλής

Σε αναβρασμό βρίσκονται οι κάτοικοι του Βόλου για τη συνεχιζόμενη καύση σκουπιδιών από την τσιμεντοβιομηχανία ΑΓΕΤ Ηρακλής, που λειτουργεί σε απόσταση μόλις τριών χιλιομέτρων από το κέντρο της πόλης.

Οι νέες δυναμικές κινητοποιήσεις καθώς και η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας έχουν σαν στόχο να μην δοθεί νέα άδεια λειτουργίας  που επιτρέπει στην τσιμεντοβιομηχανία να καίει μεγαλύτερες ποσότητες απορριμμάτων, εξέλιξη για την οποία εκφράζονται ανησυχίες σχετικά με την ποιότητα του αέρα και την επιβάρυνση του Παγασητικού.

Παράλληλα, ο Ιατρικός Σύλλογος Μαγνησίας ζητά  την άμεση ανάκληση/αναστολή της αδειοδότησης για καύση εναλλακτικών καυσίμων από την τσιμεντοβιομηχανία, κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για τη δημόσια υγεία και επισημαίνοντας ότι έχουν καταγραφεί στην περιοχή αυξημένα περιστατικά καρδιαγγειακών, αναπνευστικών νοσημάτων και νεοπλασιών.

Τι σκουπίδια καίει η ΑΓΕΤ Ηρακλής

Η καύση σκουπιδιών τύπου RDF (Refuse Derived Fuel) και SRF (Solid Recovered Fuel) αποτελεί μια μέθοδο ενεργειακής αξιοποίησης αποβλήτων (Waste-to-Energy), κατά την οποία μη ανακυκλώσιμα απορρίμματα μετατρέπονται σε δευτερογενή καύσιμα υψηλής θερμογόνου δύναμης.

Το RDF (Refuse Derived Fuel), παράγεται από την επεξεργασία αστικών, βιομηχανικών ή εμπορικών στερεών αποβλήτων. Περιλαμβάνει κυρίως εύφλεκτα υλικά, όπως πλαστικά, χαρτιά, υφάσματα και ξύλο, αφού πρώτα αφαιρεθούν τα μέταλλα, τα γυαλιά και τα οργανικά υπολείμματα.

Το SRF (Solid Recovered Fuel), παράγεται από την επεξεργασία μη επικίνδυνων αποβλήτων, όπως πλαστικά, χαρτί, υφάσματα και ξύλο, αφού διαχωριστούν ανεπιθύμητα υλικά. Χρησιμοποιείται ως καύσιμο, κυρίως σε τσιμεντοβιομηχανίες, αντικαθιστώντας μέρος των συμβατικών καυσίμων.

Ποια δηλητήρια απελευθερώνονται κατά την καύση σκουπιδιών

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Μαγνησίας, η καύση RDF και SRF εγκυμονεί σοβαρούς κινδύνους για το περιβάλλον και την ανθρώπινη υγεία γιατί κατά τη διαδικασία της καύσης απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα επικίνδυνοι ρύποι, όπως:

-Διοξίνες και φουράνια: Καρκινογόνες ουσίες που συσσωρεύονται στην τροφική αλυσίδα και τον ανθρώπινο οργανισμό.

-Βαρέα μέταλλα (υδράργυρος, μόλυβδος, κάδμιο): Ιδιαίτερα τοξικά για το νευρικό και το αναπαραγωγικό σύστημα.

-Μικροσωματίδια (PM2.5 και PM10): Τα οποία εισχωρούν βαθιά στους πνεύμονες και την κυκλοφορία του αίματος.

-Πτητικά παράγωγα άνθρακα (TVOC) τα οποία είναι ιδιαίτερα βλαπτικά για το αναπνευστικό, το νευρικό και το γαστρεντερικό σύστημα και ενοχοποιούνται για καρκινογένεση. Ο Ιατρικός Σύλλογος Μαγνησίας επικαλείται και τη διεθνή ιατρική βιβλιογραφία συνδέει τη μακροχρόνια έκθεση σε αυτούς τους ρύπους με:

-Αύξηση των αναπνευστικών παθήσεων (άσθμα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια).

-Καρδιαγγειακά νοσήματα και εγκεφαλικά επεισόδια.

-Νεοπλασματικές ασθένειες (καρκίνος).

-Διαταραχές στο ενδοκρινικό και ανοσοποιητικό σύστημα, ειδικά στις ευάλωτες ομάδες (παιδιά, ηλικιωμένοι, έγκυες).

Τα αιτήματα του Ιατρικού Συλλόγου

Ο Ιατρικός Σύλλογος καλεί την Πολιτεία, την Περιφέρεια και τις αρμόδιες ελεγκτικές αρχές να αναλάβουν τις ευθύνες τους και ζητεί:

-Άμεση ανάκληση/αναστολή της αδειοδότησης για καύση εναλλακτικών καυσίμων από την τσιμεντοβιομηχανία.

-Διεξαγωγή ανεξάρτητων, συνεχών και αξιόπιστων μετρήσεων της ποιότητας του αέρα στην ευρύτερη περιοχή, με δημοσιοποίηση των αποτελεσμάτων σε πραγματικό χρόνο σε οθόνες που θα βρίσκονται σε κεντρικά σημεία της πόλης

Παράλληλα, ζητά τη στατιστική καταγραφή της νοσηρότητας και της θνησιμότητας στην περιοχή μας για  τα σοβαρά νοσήματα ( καρδιαγγειακά, αναπνευστικά, νευρολογικά και ογκολογικά) καθώς και την  εκπόνηση επιδημιολογικής μελέτης για την καταγραφή των επιπτώσεων της περιβαλλοντικής ρύπανσης στην υγεία των κατοίκων της περιοχής.

ΠΗΓΗ 

«Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»: Η Χρύσα Λύκου μιλά στο Untold, με αφορμή το ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκης της Χρυσής Αυγής: Οι άνθρωποί της» (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

Η Χρύσα Λύκου στο Untold: «Η δίκη της Χρυσής Αυγής τελείωσε, όχι ο αγώνας εναντίον του φασισμού»

Γράφει: Μαρία Ράντου 

Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.

Στις 7 Οκτωβρίου βρεθήκαμε στην πρεμιέρα του ντοκιμαντέρ «11 χρόνια δίκης της Χρυσής Αυγής: Οι άνθρωποί της», της Χρύσας Λύκου, σε σκηνοθεσία του Στέλιου Ζαχαρίου και παραγωγή της ΣΕΛΗΝΗ ΟΚΕΑ. Μια ημερομηνία με ιδιαίτερο συμβολισμό. Έξι χρόνια νωρίτερα, την ίδια ημέρα, το δικαστήριο ανακοίνωνε την καταδίκη της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης.

Έντεκα χρόνια μετά την έναρξη της δίκης και λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωσή της σε δεύτερο βαθμό, η επιστροφή σε αυτή την ιστορική διαδρομή δεν αποτελεί μια απλή αναδρομή στο παρελθόν. Είναι μια αναμέτρηση με όσα συνέβησαν, με όσα δεν ξεχάστηκαν και με όσα εξακολουθούν να μας απειλούν.

Η χρονική συγκυρία δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύγλωττη. Στις 15 Σεπτεμβρίου, ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε, δηλώνοντας ότι επιστρέφει στην «πρώτη γραμμή». Λίγες εβδομάδες αργότερα, η επίθεση με μαχαίρι σε βάρος αντιφασίστα στην Ελευσίνα, για την οποία έχουν αναφερθεί διασυνδέσεις των εμπλεκομένων με την ακροδεξιά οργάνωση Propatria, επανέφερε με τον πιο βίαιο τρόπο το ερώτημα αν η καταδίκη μιας εγκληματικής οργάνωσης αρκεί για να εξαφανιστούν οι ιδέες, τα δίκτυα και η δράση που τη γέννησαν.

Η απάντηση δεν μπορεί να δοθεί μόνο μέσα στις δικαστικές αίθουσες. Χρειάζεται να κοιτάξουμε και έξω από αυτές. Στις γειτονιές, στους δρόμους, στον τρόπο με τον οποίο η βία παρουσιάζεται ή αποσιωπάται, στη δημόσια συζήτηση που συχνά αποσυνδέει τις επιθέσεις από το πολιτικό τους κίνητρο.

Όπως επισημαίνει η ίδια η Χρύσα Λύκου στη συνέντευξή της στο Untold, η επίθεση στην Ελευσίνα παρουσιάστηκε από κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης ως υπόθεση «προσωπικών λογαριασμών». «Φασίστες μαχαίρωσαν αντιφασίστα. Τέλος», λέει, θέτοντας στο επίκεντρο όχι μόνο την ανάγκη να θυμόμαστε, αλλά και την ευθύνη να περιγράφουμε όσα συμβαίνουν χωρίς να παραμορφώνουμε την πραγματικότητα.

«Οι άνθρωποί της» επιστρέφουν σε μια δίκη που σημάδεψε τη σύγχρονη ελληνική ιστορία, επιλέγοντας να φωτίσει όχι μόνο την εγκληματική δράση της Χρυσής Αυγής, αλλά και εκείνους και εκείνες που στάθηκαν απέναντί της. Η Μάγδα Φύσσα, η αυτόπτης μάρτυρας Δήμητρα Ζώρζου, οι δικηγόροι Κώστας Σκαρμέας, Μαρίνα Δαλιάνη και Μάνος Μαλαγάρης, ο δημοσιογράφος Δημήτρης Ψαρράς, η φωτορεπόρτερ Τατιάνα Μπόλαρη και η Ηλέκτρα Αλεξανδροπούλου από το Golden Dawn Watch συνθέτουν, μέσα από τις μαρτυρίες τους, μια πολυφωνική καταγραφή έντεκα χρόνων δικαστικής και αντιφασιστικής διαδρομής.

Η ψηφιακή τρομοκρατία των «συμμάχων» μας: Πώς ισραηλινές εταιρείες κατασκόπευαν εκατομμύρια πολίτες με διαφημίσεις στο ιντερνετ, μετατρέποντάς το σε ένα απέραντο δίκτυο κατασκοπείας - Η «ελληνική εμπλοκή»

Ισραηλινοί κατασκόπευαν εκατομμύρια πολίτες με διαφημίσεις στο ιντερνετ – η «ελληνική εμπλοκή»

Ισραηλινές εταιρείες χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια μια νέα τεχνολογία zero-click η οποία τους επιτρέπει να παρακολουθούν και να μολύνουν υπολογιστές στους οποίους απλώς εμφανίστηκε μια διαφήμιση στο ίντερνετ. Την αποκάλυψη, η οποία επηρεάζει εκατομμύρια πολίτες αλλά και υπηρεσίες σε δεκάδες κράτη και διεθνείς οργανισμούς, έκανε η πανεπιστημιακή ομάδα Citizen Lab η οποία στο παρελθόν είχε αποκαλύψει τη δράση εφαρμογών όπως το Pegasus και το Predator.

Όπως αναφέρει το πρακτορείο Reuters, η ισραηλινή εταιρεία ψηφιακής διαφήμισης Discover-Tech κατασκόπευε χρήστες του διαδικτύου μέσω ενός εκτεταμένου δικτύου διαδικτυακών διαφημίσεων, το οποίο χρησιμοποιούσε για να εντοπίζει στόχους και να διευκολύνει την παραβίαση των συσκευών τους.

Οι υπηρεσίες της Discover-Tech παρείχαν στην ισραηλινή Candiru — μια εταιρεία λογισμικού κατασκοπείας που έχει συμπεριληφθεί στη μαύρη λίστα της αμερικανικής κυβέρνησης — καθώς και σε άλλες ισραηλινές εταιρείες παρακολούθησης πρόσβαση σε διαφημιστικές πλατφόρμες που διαχειρίζονται η Google (GOOGL.O), η Comcast (CMCSA.O), η ρωσική Yandex και άλλες.

«Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί σήμερα η διαδικτυακή διαφήμιση αποτελεί συστημική απειλή για την ασφάλεια», δήλωσε στο Reuters ο Wolfie Cristl, ανώτερος ερευνητής στο Citizen Lab. «Για τα κράτη, τον ιδιωτικό τομέα, την κοινωνία των πολιτών και όλους τους άλλους εξίσου.»
Οι διαδικτυακές διαφημίσεις της Discover-Tech — συχνά για συνηθισμένα προϊόντα όπως τηλέφωνα ή ακουστικά — έφτασαν σε περισσότερους από 120.000 ιστότοπους και 75.000 εφαρμογές μέσω των διάφορων συνεργασιών της, ανέφερε το Citizen Lab.

Οι χρήστες που επισκέπτονταν ιστότοπους ή χρησιμοποιούσαν εφαρμογές με τις κακόβουλες διαφημίσεις μπορούσαν να ταυτοποιηθούν και να παρακολουθηθούν από την Discover-Tech, η οποία μερικές φορές προσπαθούσε επίσης να εξαγάγει αριθμούς τηλεφώνου από ορισμένους χρήστες smartphone. Αρκούσε η φόρτωση των διαφημίσεων σε έναν ιστότοπο για να πραγματοποιηθεί η κατασκοπεία χωρίς ο χρήστης να χρειάζεται να πατήσει οποιοδήποτε λινκ

Σύμφωνα με το Citizen Lab oρισμένες διαφημίσεις χρησιμοποιούνταν για να τοποθετηθεί λογισμικό υποκλοπής από την Candiru στις συσκευές των χρηστών. Σύμφωνα με πληροφορίες η Discover-Tech προωθούσε τουλάχιστον 10 εκατομμύρια διαφημίσεις την ημέρα σε όλο τον κόσμο ενώ χάρη σε συμφωνίες ανταλλαγής δεδομένων μεταξύ διαφημιστικών εταιρειών μπορούσε να παρακολουθεί άτομα ακόμη και πέρα από την εμβέλεια των διαφημίσεών της.

Το Citizen Lab ανέφερε ότι μια μορφή του λογισμικού υποκλοπής Candiru, η οποία διανεμήθηκε μέσω των διαφημίσεων της Discover-Tech, είχε χρησιμοποιηθεί για να παραβιάσει 45 συσκευές δημοσιογράφων στον τηλεοπτικό σταθμό Al Jazeera την περίοδο 2024 – 2025. Οι κακόβουλες διαφημίσεις είχαν εμφανιστεί σε χρήστες σε «εκατοντάδες δίκτυα ευαίσθητων κατηγοριών», συμπεριλαμβανομένου του Πενταγώνου, του Διεθνούς Οργανισμού Ατομικής Ενέργειας και του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Ορισμένες περιοχές, όπως τα Παλαιστινιακά Εδάφη, ήταν ιδιαίτερα κορεσμένες από τις διαφημίσεις της ισραηλινής εταιρείας.

Το Citizen Lab ανέφερε επίσης ότι διέθετε παρόμοια στοιχεία που έδειχναν ότι οι κακόβουλες διαφημίσεις εμφανίζονταν σε υπαλλήλους στα Ηνωμένα Έθνη, το ΝΑΤΟ, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και σε τουλάχιστον δέκα κράτη. 

Τα γραφεία στην Ελλάδα και η Intelexa