Σύρος: Προβολή του ντοκιμαντέρ του WWF Ελλάς, «Γυάρος: Η ιστορία της θάλασσας» | Παρασκευή 17/7, ώρα 20:30, στη Λέσχη Φωτογραφίας - Κινηματογράφου Σύρου (Παλαιό Εργοστάσιο Κορνηλάκη) [VIDEO]

Πρόσκληση

Με μεγάλης μας χαρά σας καλούμε στις 17 Ιουλίου, στις 20.30,

στην προβολή του νέου ντοκιμαντέρ του WWF Ελλάς στη Σύρο, «Γυάρος: Η ιστορία της θάλασσας»!

 

Θα χαρούμε ιδιαίτερα να μοιραστείτε την πρόσκληση με φίλους, συνεργάτες ή ανθρώπους που πιστεύετε ότι θα ενδιαφέρονταν για τη Γυάρο και το μοναδικό φυσικό και ιστορικό χαρακτήρα της.

Με εκτίμηση,

Γιάννης Πρεβεδούρος | Υπεύθυνος Τοπικών Δράσεων Σύρου | WWF Ελλάς

 

- ΔΕΙΤΕ το trailer: 

 

 

***

altersyros: Με αφορμή την παραπάνω προβολή και τις, μάλλον θετικές (βλέπε ενδεικτικά εδώ, εδώ και εδώ), αποτιμήσεις περιβαλλοντικών οργανώσεων για το Προεδρικό Διάταγμα που αναφέρεται στην προστασία της Γυάρου, παραθέτουμε, για πληρέστερη ενημέρωση των αναγνωστών μας, και τις αντιρρήσεις τού "Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967- 1974 (ΣΦΕΑ)":  

Σύνδεσμος Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών 1967- 1974 (ΣΦΕΑ)

ΟΜΟΦΩΝΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΕΤΗΣΙΑΣ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΓΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ (7-6-2026)

ΓΙΑ ΤΟ Π.Δ. ΦΕΚ Δ 280/20.04.2026 «Νήσος Γυάρος και θαλάσσια ζώνη»

Στις 20/4/2026 δημοσιεύθηκε στην ΄ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΩΣ΄ το ΠΔ «Χαρακτηρισμός, οριοθέτηση και καθορισμός ζωνών και ειδικών κατηγοριών χρήσεων γης της Περιοχής Προστασίας της Βιοποικιλότητας "Νήσος Γυάρος και θαλάσσια ζώνη"».

Στον απολογισμό του το ΔΣ του ΣΦΕΑ αναφέρεται για το ζήτημα αυτό:

'Κορυφαία περίπτωση, το θανατονήσι της Γυάρου, για την οποία παραμένει ανεκπλήρωτη η υποχρέωση που ανέλαβε η ελληνική Πολιτεία το 2001 για τη διάσωση και αποκατάσταση των φυλακών. Το πρόσφατα δημοσιευμένο Π.Δ. για την “Θαλάσσια Προστατευόμενη Περιοχή της Γυάρου”, αφορά μόνο την νομική προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας του νησιού. Όσο για τις βραβευμένες προτάσεις του διαγωνισμού της ALUMIL κινούνται στο πεδίο του 'σκοτεινού τουρισμού' και της 'βιώσιμης ανάπτυξης'.

Αλλά το ΠΔ όχι μόνο δεν προσφέρει καμιά νομική προστασία στη «θαλάσσια βιοποικιλότητα του νησιού», αλλά, αντίθετα, προωθεί παραπέρα τις 'ιδέες' της ALUMIL, καθώς κινείται στο ίδιο «πεδίο του ’σκοτεινού τουρισμού’ και της ’βιώσιμης ανάπτυξης’.

Με το υπόψη ΠΔ η κυβέρνηση της ΝΔ επιχειρεί να ολοκληρώσει τον ιστορικό θάνατο της Γυάρου, μετατρέποντάς την από «σημαντικό χώρο ιστορικής μνήμης που έχει αναπόσπαστα συνδεθεί με την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας» σε τουριστικό αξιοθέατο, πολλά υποσχόμενο για νέες επικερδείς επενδύσεις του κεφαλαίου.

Πρόκειται για Ειδική Ζώνη Διατήρησης (ΕΖΔ) στοιχείο, όμως, που όχι μόνο δεν αποτρέπει την εμπορευματοποίησή της, αλλά την ενισχύει στο πλαίσιο του φυσιολατρικού, εν ολίγοις και πολιτιστικού τουρισμού, χωρίς να αποκλείει τη χωροθέτηση και άλλων εγκαταστάσεων, ενεργειακών (ΑΠΕ) και μη.

Οι διατάξεις του ΠΔ δεν αφήνουν περιθώρια αμφισβήτησης γι' αυτό:

1. Στο άρθρο 1, «Σκοπός», μεταξύ των τριών «επιδιώξεων» του ΠΔ, από τις οποίες απουσιάζει κάθε αναφορά στον ιστορικό, μνημειακό χαρακτήρα του νησιού, περιλαμβάνεται - και εδώ βρίσκεται η ουσία - η «γ) ρύθμιση των χρήσεων γης και των ανθρωπογενών δραστηριοτήτων μέσω του καθορισμού ζωνών προστασίας, καθώς και η θέσπιση ειδικότερων μέτρων ανά ζώνη προστασίας». Ειδικότερες ρυθμίσεις παραπέμπονται με την παρ. 6 του άρθρου 5 στο μελλοντικό «Σχέδιο Διαχείρισης (...) της Προστατευόμενης Περιοχής νήσου Γυάρου». Όσο για τον «Φορέα Διαχείρισης» της «Προστατευόμενης Περιοχής», το «αφεντικό» τον έχει από τώρα προβλέψει στο άρθρο 6. Δεν είναι άλλος από το περιβόητο ΝΠΙΔ «Οργανισμός Φυσικού Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής - ΟΦΥΠΕΚΑ», εγνωσμένης αξίας στη διευκόλυνση των επενδυτικών σχεδίων του κεφαλαίου.

2. Όμως στο άρθρο 5, «Γενικές ρυθμίσεις προστασίας», οι πραγματικές στοχεύσεις της κυβέρνησης αποσαφηνίζονται:

«1. Σε όλες τις Ζώνες της Προστατευόμενης Περιοχής νήσου Γυάρου επιτρέπονται, εκτός από την εκτέλεση έργων και την άσκηση δραστηριοτήτων που περιλαμβάνονται στις ειδικές κατηγορίες χρήσεων κάθε ζώνης κατά το άρθρο 4, και τα εξής:

«α ) Έργα η πραγματοποίηση των οποίων επιβάλλεται για επιτακτικούς λόγους σημαντικού δημοσίου συμφέροντος σύμφωνα με την παρ. 4 του άρθρου 10 του ν. 4014/2011».

Σημειώνεται ότι στην υπόψη παρ. 4, ορίζεται ρητά ότι περιλαμβάνονται και έργα για λόγους «κοινωνικής ή οικονομικής φύσεως». Δηλαδή περιλαμβάνονται τα πάντα υπό τη σκέπη κατευθύνσεων και οδηγιών της Ε.Ε., στις οποίες ως πρώτιστο «δημόσιο συμφέρον» αναγορεύονται τα κέρδη του κεφαλαίου. Περιλαμβάνονται και τα ήδη αδειοδοτημένα χερσαία συγκροτήματα των ανεμογεννητριών, καθώς και τα υπεράκτια αιολικά πάρκα (ΥΑΠ). Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) του «Εθνικού Προγράμματος Ανάπτυξης Υπεράκτιων Αιολικών Πάρκων» (Νοέμβρης 2023) προβλέπει 3 ΥΑΠ να ζώνουν τη Γυάρο, τα 2 από τα οποία σε απόσταση μόλις 1.852 μ. από την ακτογραμμή του νησιού.

Με βάση τα παραπάνω:

Για τη Γυάρο, «ζωντανή μαρτυρία των αγώνων του ελληνικού λαού για ελευθερία και δημοκρατία», όπως - με τα δικά της λόγια και για τους δικούς της λόγους - αναγνώρισε η τότε κυβέρνηση το 2001.

Για τη Γυάρο, ένα ακόμη μετερίζι αγώνα 15.000 κομμουνιστών και συναγωνιστών τους στα «πέτρινα χρόνια της», με «φόρο ζωής» μια εκατοντάδα ηρώων του ελληνικού λαού, η Τακτική Γενική του ΣΦΕΑ 1067-1974 απαιτεί την απόσυρση του ΠΔ και διεκδικεί:

• Να ξανακηρυχθεί συνολικά η Γυάρος, χωρίς αστερίσκους, επισκέψιμος ιστορικός τόπος στους μνημειακούς και άλλους χώρους του, με ανεξίτηλη την ιστορική του κληρονομιά.

Να αποτελέσει η Γυάρος - μαζί και οι νησίδες της και οι θαλάσσιες ζώνες της - μια ενιαία ζώνη προστασίας και να επιτραπούν μόνο παρεμβάσεις που να αφορούν αποκλειστικά και μόνο την ανάδειξη του ιστορικού και τη διατήρηση του περιβαλλοντικού της χαρακτήρα.

• Να δοθεί άμεσα γενναία κρατική χρηματοδότηση για να προχωρήσουν η αποκατάσταση των ιστορικών κτιρίων και η δημιουργία ήπιων υποδομών, ώστε να καταστεί το νησί επισκέψιμο στο πλαίσιο του ιστορικού του χαρακτήρα.
• Να αναβαθμιστούν οι μικρής κλίμακας λιμενικές υποδομές μόνο για την πρόσβαση ημερήσιων επισκεπτών στις ιστορικές περιοχές (φυλακές κ.λπ.) στο νησί και εργαζόμενων με αντικείμενο, όπως καταγράφεται πιο πάνω, αποκλειόμενης κάθε άλλης λιμενικής χρήσης.
• Να απαγορευτεί η τοποθέτηση ανεμογεννητριών στη χερσαία περιοχή της Γυάρου και των γύρω νησίδων, αρχίζοντας με την άμεση ανάκληση των αδειών παραγωγού που έχουν εκδοθεί και να παύσει κάθε περαιτέρω αδειοδοτική διαδικασία. Να απομακρυνθούν όσοι ανεμολογικοί ιστοί έχουν τυχόν τοποθετηθεί για τη 'συλλογή μετεωρολογικών δεδομένων', με προφανή σκοπό την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στο νησί.
• Να απαγορευτεί η ανάπτυξη υπεράκτιων αιολικών πάρκων σε όλες τις επάλληλες προστατευόμενες θαλάσσιες ζώνες που περικλείουν τη Γυάρο, καθώς και η κατασκευή, στη χερσαία περιοχή του νησιού και των νησίδων του, τυχόν συνοδών έργων. Το ίδιο και για κάθε άλλη εγκατάσταση, απορρίπτοντας την προσχηματική επίκληση 'λόγων δημόσιου συμφέροντος'.
• Να υλοποιηθούν ήπιες υποδομές, που θα αφορούν αποκλειστικά την ανάδειξη και συντήρηση του ιστορικού χαρακτήρα του νησιού και τη διατήρηση της υψηλής οικολογικής του αξίας, με παρεμβάσεις απόλυτα απαραίτητες και μικρής κλίμακας.
• Τέλος, η «Ειδική Χρήση (1) Κατοικίας» να περιοριστεί σε κατάλληλη, μικρή, ενιαία έκταση και αποκλειστικά προς εξυπηρέτηση της στέγασης προσωπικού φύλαξης και συντήρησης των μνημείων, καθώς και για τη διατήρηση, σύμφωνα με τα παραπάνω, της οικολογικής αξίας της όλης προστατευόμενης περιοχής.

Η Γυάρος είναι και δική μας ιστορική κληρονομιά. Δεν θα τους την χαρίσουμε! 'Δεν θα δώσουμε τα άγια στους σκύλους!' - κατά την Ευαγγελική ρήση.

ΠΗΓΗ 

«Ανώνυμα email και σφαίρες στο ψαχνό…»: Επιστολή του Πολύκαρπου Γεωργιάδη στο omniatv για την υπόθεση Marfin

«Ανώνυμα email και σφαίρες στο ψαχνό…». Επιστολή του Πολύκαρπου Γεωργιάδη στο omniatv

Ο Πολύκαρπος είναι εκ των αναφερόμενων στο περιβόητο email της Αντιτρομοκρατικής ως ένας εκ των φυσικών δραστών του εμπρησμού της Marfin, όμως εκείνη την περίοδο ήταν κρατούμενος των φυλακών Κορυδαλλού.

Ο νεοπλατωνικός φιλόσοφος Πορφύριος στην 27η παράγραφο του βιβλίου του «Πυθαγόρου βίος» βεβαιώνει πως ο Πυθαγόρας βρέθηκε την ίδια ημέρα και την ίδια στιγμή στο Μεταπόντιο της Ιταλίας και στο Ταυρομένιο της Σικελίας, δίνοντας δημόσιες διαλέξεις μαζί με τους μαθητές του: «παρόλο που η απόσταση ανάμεσα στις δύο πόλεις είναι πάρα πολλά στάδια και από ξηρά και από θάλασσα και χρειάζεται κανείς μέρες για να τη διανύσει».

Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται «διτοπία», δηλαδή η ικανότητα κάποιου να βρίσκεται σε δυο διαφορετικούς τόπους ταυτόχρονα. Μέχρι χθες γνώριζα πως η αφήγηση αυτή του Πορφυρίου άνηκε στη σφαίρα της μεταφυσικής, καθώς οι νόμοι της φυσικής δεν πολυσυμφωνούν. Ωστόσο η γνώση μου αυτή τίθεται υπό αμφισβήτηση μετά την ανάγνωση του ανώνυμου μέιλ που έστειλαν στον εαυτό τους οι Κλουζώ που «εξιχνιάζουν» για νιοστή φορά την υπόθεση για τον εμπρησμό της Μαρφίν. Απ’ ότι έμαθα, λοιπόν, κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης της 5ης Μάη του 2010 βρισκόμουν σε δυο σημεία ταυτόχρονα: έξω από την Μαρφίν -μαζί με άλλα 7 άτομα που κατονομάζονται στο μέιλ- ως φυσικός αυτουργός του εμπρησμού της τράπεζας και του θανάτου τριών εργαζομένων και στον πρώτο όροφο της Α’ πτέρυγας των φυλακών Κορυδαλλού, μοιράζοντας τρόφιμα ως εργαζόμενος της «καντίνας» της φυλακής. Γιατί, αν δε με ξεγελά η μνήμη μου, από τον Αύγουστο του 2008 έως τον Σεπτέμβριο του 2013 βρισκόμουν έγκλειστος στη φυλακή. Ένα απλό γκουγκλάρισμα αρκεί για να σας πείσει…

Θα ήτανε για γέλια αυτό το κουρελόχαρτο που καταχρηστικά αποκαλείται «δικογραφία» εάν αυτή τη στιγμή δεν βρίσκονταν άδικα δυο άνθρωποι στη φυλακή (με ενδεχόμενο να γίνουν τρεις). Και ακριβώς αυτό το σημείο του «ανώνυμου» μέιλ είναι ενδεικτικό της σοβαρότητας (ή μάλλον της έλλειψης σοβαρότητας) της νούμερα 3 «εξιχνίασης» του εμπρησμού της Μαρφίν. Είναι ενδεικτικό όμως και της κυνικότητας της νεοφιλελεύθερης – ακροδεξιάς κυβέρνησης, των αδίστακτων πτωματοφάγων που θέλουν να εκμεταλλευτούν πολιτικάντικα τον άδικο θάνατο τριών εργαζομένων στη Μαρφίν. Με στοιχεία της πλάκας προφυλακίζουν ανθρώπους με μοναδικό κριτήριο την πολιτική τους προέλευση από τον αναρικό/αντιεξουσιαστικό χώρο και ταυτόχρονα προσπαθούν να χτίσουν ένα πολιτικό αφήγημα που εγκληματοποιεί οποιαδήποτε μαζική λαϊκή αντίσταση απέναντι στις βάρβαρες πολιτικές τους. Με το επικοινωνιακό νέφος που σηκώνουν σε συνεργασία με τη συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ προσπαθούν να καλύψουν τα στυγερά τους εγκλήματα: την πολεμική προετοιμασία, τη φτώχεια, την ακρίβεια, την αστυνομική κτηνωδία (με πιο πρόσφατο περιστατικό τη δολοφονία στο Άργος), τις δεκάδες δολοφονίες εργατών στα εργοδοτικά κάτεργα (με τελευταίο περιστατικό την έκρηξη στον Ασπρόπυργο με έναν νεκρό και άλλους δέκα εγκαυματίες, δυο από τους οποίους χαροπαλεύουν).

Δεν θα τους αφήσουμε να παίξουν μονότερμα. Δεν θα μείνουμε σιωπηλοί και άπραγοι απέναντι στην ομίχλη που μας περικυκλώνει. Θα σπάσουμε τη μονοκαλλιέργια της άποψης που προωθούν κυβέρνηση και «δημοσιογραφικοί» παπαγάλοι που απλά αναπαράγουν στυνομικές διαρροές και κυβερνητικά νον πέιπερς. Θα μιλάμε, θα αντιστεκόμαστε, θα διαδηλώνουμε, θα απεργούμε, θα χτίζουμε εστίες αλληλεγγύης. Αυτοί μπορεί να εμπνέονται από τους δωσίλογους παπούδες τους, τους ράλληδες και τους ταγματαλήτες. Από αυτούς πήραν τις αρχές και τις αξίες τους (χτίζοντας παράλληλα και τις περιουσίες τους). Εμείς στεκόμαστε απέναντι, εμπνεόμαστε από αυτούς που έδωσαν χαμόγελο απέναντι στην κάνη, από τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, από την Ευθυμία Πατσιά και τη Μίρκα Γκίνοβα, από τον Νίκο Μπελογιάννη και τον Νίκο Πλουμπίδη. Δεν είμαστε σαν τα μούτρα σας. Είμαστε δυο κόσμοι σε ανειρήνευτη σύγκρουση.

«Αλλ’ ουδέν έρπει ψεύδος εις γήρας χρόνου». Κι αυτή η σκευωρία θα καταρρεύσει με πάταγο…

Πολύκαρπος Γεωργιάδης

ΠΗΓΗ: omniatv.gr 

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: υπόθεση «Μαρφίν 2.0»

Ο Ρομπέν των Δασών, το ΑΙ (Τεχνητή Νοημοσύνη) και ο νέος πόλεμος των τάξεων - Του Άρη Χατζηστεφάνου

Ο Ρομπέν των Δασών, το ΑΙ και ο νέος πόλεμος των τάξεων

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

«Δεν ήταν ήρωας» τιτλοφορούσε πρόσφατη ανάλυσή του για τον Ρομπέν των Δασών το BBC. Αναπαράγοντας ουσιαστικά το πνεύμα της ταινίας «Ο Θάνατος του Robin Hood», του Μάικλ Σαρνόσκι, το κείμενο υποστήριζε ότι ο μύθος του ανθρώπου που κλέβει τους πλούσιους για να βοηθήσει τους φτωχούς αποκρύπτει τη «σκοτεινή, βίαιη, μεσαιωνική καταγωγή του Ρομπέν των Δασών».

Αν και το σενάριο της ταινίας στηρίζεται σε μια μπαλάντα του 17ου αιώνα, η νέα αφήγηση που προωθείται έχει όλα τα χαρακτηριστικά του σύγχρονου ιστορικού αναθεωρητισμού: ο λαϊκός ήρωας δεν μαχόταν τους ισχυρούς της εποχής του, αλλά είχε εμπλακεί σε μια προσωπική βεντέτα που αναπαρήγε έναν κύκλο βίας χωρίς κανένα ιδεολογικό πρόσημο. Περίπου δηλαδή, το αποτέλεσμα που θα έπαιρνες αν άφηνες ιστορικούς σαν τους Καλύβα-Μαραντζίδη να διηγηθούν την ιστορία του Ρομπέν των Δασών.

Αυτή η αφήγηση βέβαια, αφήνει συνειδητά στο περιθώριο την ανάλυση που πραγματοποιούσε ο (ηθικά τσαλακωμένος αλλά πολιτικά πάντα δικαιωμένος), Νόαμ Τσόμσκι για τον μεσαιωνικό ήρωα.

Σύμφωνα με τον καθηγητή του ΜΙΤ, ο μύθος του Ρόμπιν Χουντ αντικατοπτρίζει την τεράστια μάχη που διεξήχθη τον 13ο αιώνα για την πρόσβαση στα δημόσια (κοινά) αγαθά που προσέφεραν οι δασικές εκτάσεις, όπως το νερό, την τροφή και την ξυλεία. Σύμφωνα με αυτή την ανάλυση, το πραγματικό πνεύμα του Ρομπέν των Δασών ήταν η αντίσταση των χωρικών στην «ιδιωτικοποίηση» της δημόσιας γης, που είχε πραγματοποιήσει ο Γουλιέλμος Α’ της Αγγλίας (γνωστός ως Γουλιέλμος ο Κατακτητής).

Η νίκη απέναντι στον βασιλιά αποτυπώθηκε το 1217 μ.Χ. στην περίφημη Χάρτα των Δασών –συμπληρωματικό κείμενο της Magna Carta– η οποία εξασφάλιζε ίση πρόσβαση όλων των ελεύθερων πολιτών στα σημαντικότερα δημόσια αγαθά.

Όταν βέβαια θα γραφτεί η μπαλάντα για τον Θάνατο του Ρόμπιν Χουντ, ο πρώιμος καπιταλισμός είχε ήδη μετατρέψει τη Χάρτα των Δασών σε μακρινή ανάμνηση.

Περίπου οκτώ αιώνες μετά τη Magna Carta, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη μεγαλύτερη κλοπή δημόσιας περιουσίας από την εποχή του Γουλιέλμου του Κατακτητή, ενώ συμπτωματικά παρακολουθούμε τον δεύτερο θάνατο του Ρομπέν των Δασών στη μεγάλη οθόνη.

Η δεύτερη λεηλασία των κοινών

Η κυβέρνηση δηλώνει ότι έβαλε διακριτικά στους αστυνομικούς – Αποδεικνύουμε ότι λέει ψέματα (VIDEO)

Η κυβέρνηση δηλώνει ότι έβαλε διακριτικά στους αστυνομικούς – Αποδεικνύουμε ότι λέει ψέματα.

• Χρήστος Αβραμίδης

Η Διεθνής Αμνηστία απηύθυνε μια εκκωφαντική έκκληση προς την κυβέρνηση σχετικά με την αστυνομική βία στην Ελλάδα. Ανάμεσα σε όσα αναφέρει η Διεθνής Αμνηστία είναι η αναγκαιότητα να τοποθετηθούν διακριτικά στους αστυνομικούς, ώστε να μπορεί να γίνει η αναγνώρισή τους σε περίπτωση που παραβιάσουν τους κανόνες και τον νόμο.

Μετά από επανειλημμένες ερωτήσεις ενάμιση έτους, η κυβέρνηση για πρώτη φορά ισχυρίζεται ότι οι αστυνομικοί που επιχειρούν στις διαδηλώσεις φέρουν πλέον αριθμούς αναγνώρισης. Οι εικόνες από τον δρόμο, όμως, τη διαψεύδουν.

Βίντεο και φωτογραφίες από τρεις διαδοχικές πορείες δείχνουν ότι ολόκληρες διμοιρίες αστυνομικών εξακολουθούν να επιχειρούν χωρίς κανένα εμφανές διακριτικό. Επτά χρόνια μετά τις επίσημες ανακοινώσεις ότι οι αριθμοί αναγνώρισης θα εφαρμοστούν, το μέτρο παραμένει σε μεγάλο βαθμό στα χαρτιά.

Η Διεθνής Αμνηστία έχει επανειλημμένα ζητήσει σαφή και ευδιάκριτα διακριτικά, ώστε να μπορεί να αποδίδεται ευθύνη σε περιπτώσεις αστυνομικής αυθαιρεσίας. Η κυβερνητική απάντηση, ωστόσο, φαίνεται να περιορίζεται στη δήλωση ότι το πρόβλημα έχει λυθεί — ενώ τα διαθέσιμα οπτικά τεκμήρια δείχνουν το αντίθετο.

Στο βίντεο παρουσιάζουμε τις αποδείξεις που κατέγραψαν και συνέλεξαν οι Romanos Lioutas, Marios Lolos και Partizan Greece, τους οποίους ευχαριστούμε θερμά.

Και απευθύνουμε μία έκκληση: όποια και όποιος βρίσκεται σε διαδηλώσεις και εντοπίζει αστυνομικούς χωρίς διακριτικά, μπορεί να καταγράφει το περιστατικό και να μας στέλνει το σχετικό υλικό.

Οι επιθέσεις και οι τραυματισμοί δημοσιογράφων και διαδηλωτών δεν μπορούν να συνεχίζονται και οι δράστες να μένουν ατιμώρητοι.

Αριθμοί αναγνώρισης τώρα.

ΠΗΓΗ 

«Ένα στα δύο περιστατικά αστυνομικής βίας δεν διερευνάται ποτέ»: Μια συζήτηση με την εγκληματολόγο Αναστασία Τσουκαλά για την καταχρηστική και ασύμμετρη αστυνομική βία, με αφορμή τη δολοφονία από αστυνομικούς του 20χρονου Θοδωρή στο Άργος (ΗΧΗΤΙΚΟ)

Η Αναστασία Τσουκαλά

«Ένα στα δύο περιστατικά αστυνομικής βίας δεν διερευνάται ποτέ»

Μια «εν θερμώ» συζήτηση με την εγκληματολόγο Αναστασία Τσουκαλά για την καταχρηστική και ασύμμετρη αστυνομική βία, με αφορμή το πρόσφατο τραγικό περιστατικό στο Άργος.

Παρουσίαση: Θοδωρής Αντωνόπουλος

Ο θανάσιμος τραυματισμός στο κεφάλι από αστυνομικούς της ΟΠΚΕ του 20χρονου Ελληνορώσου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καράμπαμπα, όταν δεν υπάκουσε σε σήμα τους να σταματήσει, επανέφερε στο προσκήνιο τη συζήτηση για την αστυνομική βία. Σε αυτήν ακριβώς τη «θεσμική», και άρα θεωρούμενη ως νόμιμη, βία, της οποίας ο άτυχος νεαρός ήταν το πιο πρόσφατο θύμα, εστιάζει η συζήτησή μας με την Αναστασία Τσουκαλά, εγκληματολόγο και συγγραφέα του βιβλίου «Η συστημική φύση της αστυνομικής βίας στην Ελλάδα» (εκδόσεις Τόπος, 2024).

Με βάση τα πορίσματα οργανώσεων όπως η Διεθνής Αμνηστία και τις επανειλημμένες σχετικές καταδίκες από όργανα όπως το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σε συνδυασμό με τις πολύ σπάνιες καταδίκες αστυνομικών που βιαιοπραγούν απρόκλητα σε βάρος πολιτών, δύσκολα μπορούμε να μιλήσουμε για λογοδοσία και αξιόπιστους μηχανισμούς ελέγχου. Αν ισχύει ότι, σύμφωνα με την έρευνα της συνομιλήτριάς μου, «ένα στα δύο περιστατικά αστυνομικής βίας δεν διερευνάται ποτέ», αληθεύει ότι το πρόβλημα της αστυνομικής βίας, εκτός από πολιτικό, είναι «πρωτίστως αξιακό», καθώς λέει; Πού μπαίνει το όριο μεταξύ της «νόμιμης άμυνας» και της κατάχρησης εξουσίας; Είναι θέμα εκπαίδευσης και μεταρρυθμίσεων ή πολιτικής βούλησης το να αλλάξει αυτή η εικόνα; Ποιες κοινωνικές ομάδες απειλούνται περισσότερο από τον «υπερβάλλοντα ζήλο» κάποιων αστυνομικών οργάνων και την ευκολία με την οποία μπορεί να χρησιμοποιήσουν ένα κλομπ, μια κρότου-λάμψης ή και το υπηρεσιακό τους όπλο; Τι ρόλο παίζουν τα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα στη διαμόρφωση της δημόσιας εικόνας τέτοιων περιστατικών; Πόσο έχει σκληρύνει η αστυνομική βία και καταστολή διεθνώς;

ΑΚΟΥΣΤΕ ΕΔΩ

το ΗΧΗΤΙΚΟ της εικόνας

Marfin: Από τη GRU στο Project Raven και τη Σταδίου – Όταν η ProtonMail χρησιμοποιήθηκε ως όπλο σκευωρίας

Ένα ηλεκτρονικό μήνυμα χωρίς πρόσωπο, μια κορυφαία πλατφόρμα κρυπτογραφημένης αλληλογραφίας που έχει χρησιμοποιηθεί από κρατικές επιχειρήσεις παραπλάνησης και μια δικογραφία που ταυτοποιεί αντικείμενα αντί για ανθρώπους

Χάρης Φραντζής

Το καλοκαίρι του 2026 θα μείνει στην ιστορία ως η στιγμή που η Ελληνική Αστυνομία ανακοίνωσε ότι έκλεισε τον φάκελο μιας από τις πιο σκοτεινές σελίδες της μεταπολιτευτικής Ελλάδας. Δεκαέξι χρόνια μετά τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Marfin στην οδό Σταδίου, δύο άνθρωποι προφυλακίστηκαν, ενώ μια τρίτη αναμένεται να εκδοθεί στη χώρα από την Βρετανία και το αφήγημα της εξιχνίασης κατέκλυσε τα μέσα ενημέρωσης. Όμως, η προσεκτική ανάγνωση των στοιχείων που έχουν διαρρεύσει αποκαλύπτει ένα οικοδόμημα που μοιάζει περισσότερο με αρχιτεκτονική εντυπώσεων παρά με αποδεικτική αλυσίδα. Και στο θεμέλιο αυτού του οικοδομήματος δεν βρίσκεται ούτε ένα αποτύπωμα, ούτε ένα γενετικό υλικό, ούτε μια αδιάψευστη μαρτυρία. Βρίσκεται ένα ανώνυμο ηλεκτρονικό μήνυμα από μια διεύθυνση που τελειώνει σε proton.me.

Όταν η εγκληματολογία ταυτοποιεί τσάντες αντί για δράστες

Αν αφαιρέσει κανείς από την εξίσωση τις διαρροές περί τεχνητής νοημοσύνης –τις οποίες η ίδια η δικογραφία δεν περιέχει, όπως αποκάλυψαν οι συνήγοροι– αυτό που απομένει είναι μια συλλογή συσχετισμών που κινείται στο επίπεδο της εικοτολογίας. Ένα λογότυπο πανκ συγκροτήματος αποτυπωμένο σε τσάντα, ένα καπέλο, ένα ζευγάρι γυαλιά, ένα πορτοκαλί υφασμάτινο κάλυμμα φερμουάρ, κάποιες αναλογίες σωματότυπου και υποδημάτων. Αυτά είναι τα στοιχεία που, κατά την ΕΛ.ΑΣ., συνδέουν τους κατηγορούμενους με την τραγωδία.

Πρόκειται, με άλλα λόγια, για την ταυτοποίηση πραγμάτων και όχι προσώπων. Η ίδια η εγκληματολογική υπηρεσία που υπογράφει την έκθεση ομολογεί, στη στεγνή γλώσσα της τεχνικής αξιολόγησης, πως δεν είναι βέβαιη για αυτό που η δικογραφία παρουσιάζει ως βεβαιότητα. Εδώ έχουμε να κάνουμε με τη ψηφιακή εκδοχή του παλιού δικονομικού ευρήματος που βαφτίζεται απόδειξη επειδή απλώς υπάρχει στον φάκελο. Μόνο που αυτή τη φορά, το εύρημα δεν είναι καν υλικό. Είναι ένα κείμενο φάντασμα χωρίς υπογραφή, τελείως ατεκμηρίωτο που ήρθε από το πουθενά.

Το μήνυμα που διαβάζεται σαν πρόκληση

Το κείμενο του email, το οποίο δημοσιοποίησε το Documento, αποτελεί από μόνο του ένα αξιοπερίεργο υβρίδιο εξομολόγησης και προκλητικότητας. «Σκέφτηκα πάρα πολύ κ. Εισαγγελέα… Δεκαέξι χρόνια τώρα, κρατάω ένα μυστικό μέσα μου που δεν με αφήνει να ηρεμήσω», ξεκινά ο ανώνυμος αποστολέας, υιοθετώντας το ύφος του βασανισμένου ανθρώπου που σπάει τη σιωπή του από ηθική επιταγή. Μιλά για ένα «παρεάκι» που σύχναζε στα Εξάρχεια, πήγαινε διακοπές μαζί και κρατούσε φωτογραφίες και βίντεο από την επίθεση «σαν λάβαρο».

Ωστόσο η ηθική συνέπεια αυτού του υποτιθέμενου μάρτυρα καταρρέει μπροστά στο ερώτημα για το πού βρισκόταν όταν άνθρωποι κινδύνευαν με ισόβια κάθειρξη στις προηγούμενες σκευωρίες της υπόθεσης Marfin; Αν πράγματι γνώριζε τόσο κρίσιμες λεπτομέρειες, γιατί επέλεξε να μιλήσει το 2026 και όχι όταν η δικαιοσύνη αναζητούσε απεγνωσμένα στοιχεία, αφήνοντας αθώους να ταλαιπωρούνται επί χρόνια;

Και έπειτα, υπάρχει η καταληκτική φράση, αυτή που προδίδει τον πραγματικό τόνο του μηνύματος: «Για να δούμε αυτό το νέο FBI μπορεί να κάνει τίποτα ή μόνο ότι το συμφέρει και είναι εύκολο;» Δεν είναι η γλώσσα του ανθρώπου που ανακουφίζεται από το βάρος ενός μυστικού. Είναι η γλώσσα κάποιου που στήνει ένα τεστ, που προκαλεί τις αρχές να αποδείξουν την αξία τους πέφτοντας στην παγίδα που τους έχει στήσει. Είναι η ρητορική του παίκτη που δεν ενδιαφέρεται για την αλήθεια αλλά για την έκβαση μιας παρτίδας.

Η χρονική αντίφαση που κανείς δεν εξηγεί

Το BDS Greece για την αποκαλυπτική έρευνα του Μεσογειακού Ινστιτούτου Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (MIIR) σχετικά με το πώς η ισραηλινή πολεμική βιομηχανία δοκιμάζει τεχνολογίες στρατιωτικής επιτήρησης στο λιμάνι του Λαυρίου

BDS Greece

ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ: Η ισραηλινή πολεμική βιομηχανία δοκιμάζει τεχνολογίες στρατιωτικής επιτήρησης στο λιμάνι του Λαυρίου! 

 

Μια εξαιρετικά σημαντική έρευνα του Μεσογειακού Ινστιτούτου Ερευνητικής Δημοσιογραφίας (MIIR), που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών, αποκαλύπτει ότι το λιμάνι του Λαυρίου χρησιμοποιήθηκε ως πεδίο δοκιμών του ευρωπαϊκού προγράμματος UnderSec (UnderWater Security), ενός έργου που αναπτύσσει προηγμένες τεχνολογίες υποβρύχιας επιτήρησης με τη συμμετοχή του Υπουργείου Άμυνας του Ισραήλ, της κρατικής πολεμικής βιομηχανίας RAFAEL και του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ.

 

Η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή γιατί αφορά τον τρόπο με τον οποίο ευρωπαϊκοί δημόσιοι πόροι χρηματοδοτούν την ανάπτυξη στρατιωτικών τεχνολογιών σε συνεργασία με φορείς του ισραηλινού εγκληματικού στρατιωτικό-βιομηχανικού συμπλέγματος, την ώρα που το Ισραήλ βρίσκεται αντιμέτωπο με πρωτοφανή διεθνή κατακραυγή για τα εγκλήματα πολέμου και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράττει συστηματικά εναντίον χωρών και λαών της ευρύτερης περιοχής μας.  

 

Το έργο UnderSec, με χρηματοδότηση περίπου 6 εκατομμυρίων ευρώ από το πρόγραμμα Horizon Europe, αναπτύσσει συστήματα συνεχούς υποβρύχιας επιτήρησης για ευρωπαϊκά λιμάνια. Στο πλαίσιο του δοκιμάζονται υποβρύχια drones, σόναρ, ακουστικά και οπτικά συστήματα, ηλεκτρομαγνητικοί αισθητήρες και τεχνολογίες ανίχνευσης επικίνδυνων υλικών, με στόχο την παρακολούθηση "απειλών” κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 

Στην κοινοπραξία συμμετέχουν επίσης ελληνικοί δημόσιοι φορείς και πανεπιστήμια, όπως ο Οργανισμός Λιμένος Λαυρίου, το Υπουργείο Ναυτιλίας/Λιμενικό Σώμα, το ΕΛΚΕΘΕ, το Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής και το Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο, συνεργασίες που ενισχύουν την εξάρτηση και την κανονικοποίηση του γενοκτονικού Ισραήλ και των συνένοχων φορέων του με τα δημόσια ελληνικά πανεπιστημιακά και ερευνητικά ιδρύματα.

 

Ιδιαίτερη σημασία έχει η συμμετοχή της RAFAEL, μιας από τις μεγαλύτερες κρατικές πολεμικές βιομηχανίες του Ισραήλ. Η εταιρεία αναπτύσσει στο πλαίσιο του UnderSec το υποβρύχιο σύστημα επικοινωνιών Broadlink, το οποίο επιτρέπει την ανταλλαγή δεδομένων μεταξύ υποβρυχίων, μη επανδρωμένων υποβρύχιων οχημάτων και μονάδων ειδικών επιχειρήσεων. Σύμφωνα με τα ίδια τα τεχνικά στοιχεία της εταιρείας, το συγκεκριμένο σύστημα παρουσιάζεται ως "combat proven", δηλαδή δοκιμασμένο σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις, δηλαδή στην διατήρηση του θαλάσσιου αποκλεισμού της Γάζας επί 19 χρόνια, αποκλεισμού που ενισχύει την γενοκτονία του λαού της. 

 

Η έρευνα αναδεικνύει ακόμη ένα εξαιρετικά σοβαρό ζήτημα: οι δοκιμές πραγματοποιήθηκαν τον Μάρτιο του 2026 στο Λαύριο χωρίς καμία ουσιαστική δημόσια ενημέρωση της τοπικής κοινωνίας, ενώ σύμφωνα με τα στοιχεία που συγκέντρωσε το MIIR δεν προκύπτει ότι κατατέθηκε η προβλεπόμενη Ειδική Οικολογική Αξιολόγηση ούτε ζητήθηκε η γνωμοδότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ, παρότι οι δοκιμές έγιναν σε περιοχή που γειτνιάζει με προστατευόμενες ζώνες Natura 2000. Ο ίδιος ο ΟΦΥΠΕΚΑ απάντησε ότι δεν είχε ενημερωθεί για το έργο. 

 

Οι περιβαλλοντικές ανησυχίες που καταγράφει η έρευνα είναι ιδιαίτερα σοβαρές. Ειδικοί επιστήμονες επισημαίνουν ότι η χρήση ισχυρών ακουστικών συστημάτων και σόναρ μπορεί να επηρεάσει την επικοινωνία και τον προσανατολισμό δελφινιών, φαλαινών και άλλων θαλάσσιων θηλαστικών, ενώ εκφράζονται προβληματισμοί και για τις επιπτώσεις από τη χρήση εξειδικευμένου εξοπλισμού ανίχνευσης, καθώς και για τον τεχνητό υποβρύχιο φωτισμό. Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι απέναντι από το λιμάνι του Λαυρίου βρίσκεται η Μακρόνησος, όπου ζει ένας από τους σημαντικότερους πληθυσμούς της απειλούμενης μεσογειακής φώκιας.    

 

Εξίσου σημαντική είναι η αποκάλυψη ότι η RAFAEL αναλαμβάνει την επεξεργασία και ανάλυση μεγάλου όγκου δεδομένων από ευρωπαϊκά λιμάνια με τη χρήση αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης, σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ και άλλους εταίρους του έργου. Παράλληλα, το Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ συμμετέχει στο Συμβούλιο Ασφαλείας του έργου, όπου διαχειρίζονται ζητήματα που σχετίζονται με την ασφάλεια των λιμένων και τις πιλοτικές δοκιμές. Πρόκειται για μια εμπλοκή που εισάγει ισραηλινές δομές στη διαχείριση ασφαλείας των ελληνικών λιμανιών και ακτογραμμής.

 

Η υπόθεση του UnderSec εντάσσεται σε μια σταθερή πολιτική εμβάθυνσης της στρατιωτικής, τεχνολογικής και ακαδημαϊκής συνεργασίας μεταξύ της Ελλάδας και του γενοκτονικού Ισραήλ. Από τις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις και τα εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων ευρώ, μέχρι τα πανεπιστήμια, τα ερευνητικά κέντρα και πλέον τον ίδιο τον ελληνικό θαλάσσιο χώρο, διαμορφώνεται ένα πλέγμα συνεργασιών που εμπλέκει και εξαρτά ολοένα περισσότερο τη χώρα μας με το ισραηλινό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα. Η έρευνα του MIIR δείχνει ότι αυτή η συνεργασία δεν περιορίζεται στις αγορές οπλικών συστημάτων, αλλά επεκτείνεται στην από κοινού ανάπτυξη τεχνολογιών στρατιωτικής επιτήρησης με ευρωπαϊκή χρηματοδότηση.

 

Να σημειωθεί ότι ήδη από το 2023, ο Οργανισμός Λιμένος Θεσσαλονίκης υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με το ισραηλινό λιμάνι του Ασντόντ για την αξιοποίηση τεχνολογιών κυβερνοασφάλειας. 

 

Παράλληλα, το λιμάνι του Λαυρίου βρίσκεται σε διαδικασία ιδιωτικοποίησης και μεταξύ των ενδιαφερόμενων επενδυτών βρίσκεται η Israel Shipyards Industries, ένας από τους βασικούς προμηθευτές του ισραηλινού Πολεμικού Ναυτικού. Αξιοσημείωτο είναι ότι συνιδιοκτήτης της εταιρείας είναι ο όμιλος SK Group, ο οποίος απέκτησε πρόσφατα και τον έλεγχο της Ελληνικής Βιομηχανίας Οχημάτων (ΕΛΒΟ). Οι εξελίξεις αυτές καταδεικνύουν ότι τα ελληνικά λιμάνια αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη στρατηγική σημασία στο πλέγμα της ελληνοϊσραηλινής στρατιωτικής και τεχνολογικής συνεργασίας.

 

Η υπόθεση αυτή φωτίζει επίσης γιατί το παγκόσμιο κίνημα BDS και ιδιαίτερα η εκστρατεία PACBI (Palestinian Campaign for the Academic and Cultural Boycott of Israel) ζητούν τον αποκλεισμό των ισραηλινών στρατιωτικών φορέων και των πανεπιστημίων που συνεργάζονται οργανικά μαζί τους από τα διεθνή ερευνητικά προγράμματα. Όταν το Υπουργείο Άμυνας του Ισραήλ, η κρατική πολεμική βιομηχανία RAFAEL και το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ συμμετέχουν στην ίδια κοινοπραξία για την ανάπτυξη τεχνολογιών στρατιωτικής επιτήρησης, γίνεται φανερό ότι η ακαδημαϊκή έρευνα δεν μπορεί να θεωρείται πολιτικά ουδέτερη ούτε αποκομμένη από τις στρατιωτικές εφαρμογές της.

 

Η συμμετοχή ελληνικών δημόσιων πανεπιστημίων και ερευνητικών φορέων σε τέτοιες συμπράξεις δημιουργεί σοβαρά ερωτήματα δημοκρατικής λογοδοσίας απέναντι στην κοινωνία, την ακαδημαϊκή κοινότητα και το δημόσιο συμφέρον. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μετατρέπεται σε πεδίο ανάπτυξης και δοκιμών στρατιωτικών τεχνολογιών που ενισχύουν το ισραηλινό σύστημα κατοχής, απαρτχάιντ και γενοκτονίας.

 

Αξίζει ο Θερμαϊκός Κόλπος και οι Θεσσαλονικείς να θυσιαστούν, για να γίνει η Ελλάδα «ενεργειακός κόμβος»;

Η παρούσα κυβέρνηση έχει προωθήσει με ιδιαίτερο ζήλο την ιδέα η Ελλάδα να καταστεί “ενεργειακός κόμβος” στη νοτιοανατολική Ευρώπη. Αυτό το “όραμα” ουσιαστικά συμπυκνώνεται στην ιδέα του “κόμβου ορυκτών καυσίμων στην ανατολική Μεσόγειο”, μέσω της διενέργειας εξορύξεων και της εγκατάστασης υποδομών εισαγωγής και μεταφοράς ορυκτού αερίου. Υποτίθεται ότι σημαντικά “εθνικά οφέλη” θα προκύψουν από την πραγμάτωση των σχεδίων αυτών μέσω της λεγόμενης “αναβάθμισης της γεωπολιτικής θέσης της χώρας” και της υποτιθέμενης ενεργειακής ασφάλειας. Δεν σχολιάζονται στις σχετικές ειδήσεις όμως οι επιπτώσεις στις περιοχές εγκατάστασης αυτών των μονάδων, ούτε η ασυμβατότητά τους με τους στόχους για απανθρακοποίηση, πράσινη μετάβαση της οικονομίας και αντιμετώπιση της κλιματικής κρίσης.

Γράφει ο Κώστας Καλούδης, υπεύθυνος εκστρατείας για το κλίμα και την ενέργεια στο ελληνικό γραφείο της Greenpeace

Ένα από αυτά τα σχέδια αφορά στον τερματικό σταθμό εισαγωγής ορυκτού αερίου (LNG) -ή αλλιώς ΑΣΦΑ/FSRU- που έχει σχεδιαστεί για τη Θεσσαλονίκη και έχει αναλάβει να εγκαταστήσει και να λειτουργήσει η εταιρεία HelleniQ Energy (πρώην Ελληνικά Πετρέλαια). Συγκεκριμένα, το ΑΣΦΑ Θεσσαλονίκης είναι χωροθετημένο σχεδόν στο μέσο του Όρμου της Θεσσαλονίκης σε απόσταση από 3,1 ως 4,4 χλμ από τις γύρω ακτές της πόλης και των περιαστικών περιοχών, σχεδιάζεται να καταλάβει έκταση 80 στρεμμάτων με άδεια λειτουργία για 50 έτη. Η HelleniQ Energy, έχει ανακοινώσει ότι στοχεύει να το θέσει σε εμπορική λειτουργία το 2029^[1].

Οι αναπόφευκτες επιπτώσεις των ΑΣΦΑ στο θαλάσσιο περιβάλλον είναι μία παραμελημένη και πολύ σημαντική διάσταση των επιπτώσεων των μονάδων ΑΣΦΑ. Γι’ αυτό, δημοσιεύουμε την έκθεση του Ομότιμου Καθηγητή Παράκτιας Τεχνικής & Ωκεανογραφίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης Γιάννη Κρεστενίτη για τις “Επιπτώσεις από την κατασκευή και λειτουργία του νέου FSRU στον Όρμο της Θεσσαλονίκης”^[2] που εκπονήθηκε για το ελληνικό γραφείο της Greenpeace.

Ο Θερμαϊκός Κόλπος είναι ένας πολύτιμος φυσικός πόρος και όχι μόνο για τη Θεσσαλονίκη. Αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αλιευτικές περιοχές στη βορειοανατολική Μεσόγειο, παράγοντας το 25% των ελλαδικών αλιευμάτων. Ο Κόλπος της Θεσσαλονίκης (Εσωτερικός Θερμαϊκός) “αποτελεί ένα ανθεκτικό αλλά ευαίσθητο παράκτιο οικοσύστημα”, το οποίο έχει μερικώς ανακάμψει κατά τα τελευταία χρόνια, αλλά λόγω των έντονων πιέσεων από ανθρώπινες δραστηριότητες, η υποβάθμισή του είναι εμφανής και είναι πολύ αμφίβολο αν έτσι μπορούν να επιτευχθούν οι θεσμοθετημένοι στόχοι για την προστασία του^[2]. Οι περιοχές της Χαλάστρας και των ποτάμιων εκβολών Αξιού, Λουδία και Αλιάκμονα θεωρούνται από τις σημαντικότερες της χώρας για τη μυδοκαλλιέργεια, ενώ περιλαμβάνουν πολλές προστατευόμενες περιοχές.

Οι επιπτώσεις στον Όρμο της Θεσσαλονίκης και στον Θερμαϊκό Κόλπο

Οι μονάδες ΑΣΦΑ χρησιμοποιούν εκατομμύρια τόνους κυβικών μέτρων θαλασσινού νερού ανά έτος, για να επαναεριοποιήσουν (ψύχοντας) το υγροποιημένο αέριο που μεταφέρεται σε αυτές με πλοία και να ισορροπούν το βάρος τους κατά τη μεταφορά. Σύμφωνα με τη νέα έκθεση, οι επιπτώσεις της εγκατάστασης και λειτουργίας του ΑΣΦΑ Θεσσαλονίκης στο θαλάσσιο περιβάλλον συνοψίζονται στα εξής:

• Χημική ρύπανση: Κατά την ολοκλήρωση της διαδικασίας φόρτωσης και επαναεριοποίησης, το χρησιμοποιημένο θαλασσινό νερό αποβάλλεται στη θάλασσα μαζί με τους θαλάσσιους οργανισμούς που είχαν εισέλθει στο πλοίο και με τις χημικές ουσίες που χρησιμοποιούνται, θανατώνοντας μεγάλες ποσότητες οργανισμών. Η ρύπανση αυτή οδηγεί τελικά στη μείωση της παραγωγικότητας της θαλάσσιας περιοχής, ενώ διασπείρεται σε μεγάλες αποστάσεις μέσω των ρευμάτων. Έτσι αναμένεται να επηρεάσει την περιοχή μυδοκαλλιεργειών, αλλά και τα θαλάσσια τμήματα του υγροτόπουRAMSAR και της Natura 2000 εντός του Όρμου (απόσταση 350μ. από την εγκατάσταση ΑΣΦΑ).
• Μείωση θαλάσσιων οργανισμών: Με την ίδια διαδικασία θανατώνονται τεράστιες ποσότητες οργανισμών (όχι μόνο ψαριών, αλλά και πλαγκτού, αυγών, προνυμφών, οστρακόδερμων και άλλων οργανισμών όπως μέδουσες κ.λπ.). Μοιραία, αυτή η τάση θα οδηγήσει σε μεγάλη μείωση της βιοποικιλότητας και –λόγω της μεγάλης σημασίας του Όρμου στην αλιευτική παραγωγικότητα ολόκληρου του Θερμαϊκού Κόλπου- σε μείωση των ιχθυαποθεμάτων. Επιπλέον, οι νεκροί οργανισμοί θα αποτελούν ρύπανση που χρήζει διαχείρισης.
• Θερμική ρύπανση: Οι ποσότητες νερού που απορρίπτονται στη θάλασσα ψυχρότερες από ό,τι εισήλθαν, προκαλούν αλλαγή της θερμοκρασίας στη θάλασσα, βλάπτοντας πολλά θαλάσσια είδη και επηρεάζοντας σημαντικά τα θαλάσσια ρεύματα. Η ποσότητα που θα “ρουφάει” το ΑΣΦΑ Θεσσαλονίκης αντιστοιχεί στο 75% του νερού που χρησιμοποιείται στο πολεοδομικό συγκρότημα Θεσσαλονίκης.
• Ακουστική ρύπανση: Η συνεχής λειτουργία των μηχανημάτων της πλωτής μονάδας (σε 24ωρη βάση) με πολλά μηχανήματα, αντλίες κ.λ.π. και η διέλευση ακόμα περισσότερων πλοίων στην περιοχή για εκφόρτωση προκαλούν μεγάλη αύξηση του θορύβου. Ο δυνατός θόρυβος είναι αρνητικός για τα οικοσυστήματα γενικώς, αλλά πολύ περισσότερο για τα θαλάσσια θηλαστικά (δελφίνια, φώκιες κ.ά.).

Επιπροσθέτως, η θαλάσσια ρύπανση από τα πλοία μεταφοράς αερίου (οι διαρροές στη βιομηχανία ορυκτών καυσίμων αποτελούν μέρος της ρουτίνας) και η αύξηση της ναυσιπλοΐας στον Όρμο της Θεσσαλονίκης, αυξάνουν αναλόγως τους κινδύνους για μικρά και μεγάλα ατυχήματα.

Spoiler alert: Ο ήλιος θα βγαίνει και τη νύχτα σε κάποια χρόνια! Το πράγμα έχει ξεφύγει εντελώς… (ΕΙΚΟΝΕΣ)

UNSPLASH

Spoiler alert: Ο ήλιος θα βγαίνει και τη νύχτα σε κάποια χρόνια

Έχουμε κατά παραγγελία ήλιο τη νύχτα πριν το GTA6. Το πράγμα έχει ξεφύγει εντελώς…

 Ειρήνη Δερμιτζάκη

Ένα θα πω: εσείς που φοράτε γυαλιά ηλίου και τη νύχτα από στυλ και άποψη έχετε παίξει σοβαρό manifestation και δεν το ξέρετε.

Σε λίγα χρόνια όποιος νύχτα περπατεί, ούτε λάσπες, ούτε από το άλλο δεν θα πατεί γιατί πολύ απλά θα βλέπει πολύ καθαρά. Όχι δεν θα βάλουν περισσότερα φώτα στους δρόμους. Θα έχει ΤΟ φως. Τον ήλιο.

Μισό, να εξηγήσω.

Αν νομίζεις ότι παράξενα πράγματα συμβαίνουν μόνο στο σινεμά και το Netflix, η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Επικοινωνιών των ΗΠΑ (FCC) μόλις είπε το μεγάλο «ΝΑΙ» σε ένα project που μοιάζει βγαλμένο από σχέδιο σούπερ κακού.

Ένας γιγάντιος διαστημικός καθρέφτης που θα μας στέλνει ηλιακό φως κατά παραγγελία μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα.

Παρά τις έντονες αντιδράσεις των αστρονόμων και του κοινού, η εταιρεία Reflect Orbital πήρε το πράσινο φως για να δοκιμάσει τον δορυφόρο Earendil-1. Και αυτό είναι μόνο η αρχή, αφού μέχρι το 2035 σκοπεύουν να αμολήσουν στο διάστημα πάνω από 50.000 τέτοιους καθρέφτες.

Πώς όμως θα λειτουργεί αυτή η κοσμογονική πατέντα και γιατί οι επιστήμονες έχουν πάθει συγκοπή; Ας το αναλύσουμε.

Πώς ακριβώς λειτουργεί;

Η ιδέα στα χαρτιά ακούγεται απλή, αλλά στην πράξη είναι μια hi-tech μπερδεμένη υπόθεση.

Ένας δορυφόρος, ο Earendil-1 θα κινείται σε χαμηλή γήινη τροχιά. Διαθέτει έναν τεράστιο, καθρέφτη που «πιάνει» τις ακτίνες του ήλιου (ο οποίος φωτίζει το διάστημα ακόμα κι όταν στην πλευρά της Γης που βρίσκεται ο δορυφόρος είναι νύχτα) και τις κατευθύνει πίσω στο έδαφος.

Η κυβέρνηση Τραμπ δεσμεύεται να διαλύσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο

πηγή: Al Jazeera, Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Η κυβέρνηση Τραμπ κλιμακώνει την εκστρατεία της κατά του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ΔΠΔ), με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ να ανακοινώνει «συντονισμένη κυβερνητική απάντηση» με στόχο τη διακοπή της λειτουργίας του δικαστηρίου. Η ανακοίνωση έγινε τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 2026 μέσω δελτίου Τύπου, βιντεοσκοπημένης δήλωσης του υπουργού Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο και άρθρου γνώμης στη Wall Street Journal.

Η τελευταία αυτή κίνηση εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κυρώσεων που έχει ήδη επιβάλει η αμερικανική κυβέρνηση εναντίον αξιωματούχων του ΔΠΔ, καθώς και οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που έχουν παράσχει αποδεικτικά στοιχεία κατά των ΗΠΑ στο δικαστήριο. Παράλληλα, υπάρχουν απειλές για κυρώσεις σε κάθε οντότητα που βοηθά σε έρευνες εις βάρος των ΗΠΑ ή των συμμάχων τους, με ιδιαίτερη αναφορά στο Ισραήλ.

Στη βιντεοσκοπημένη δήλωσή του, ο Ρούμπιο υιοθέτησε έντονα επιθετική ρητορική, κατηγορώντας το δικαστήριο ότι «εξαπολύει πόλεμο εναντίον της χώρας μας – όχι με σφαίρες ή πυραύλους, αλλά με καταστατικά, χάρτες, συμφωνίες και τη δήθεν επιβολή του διεθνούς δικαίου». Πρόσθεσε ότι το ΔΠΔ «σήμερα απειλεί κάθε πτυχή του πολιτικού και νομικού μας συστήματος» και κατέληξε με μια σαφή προειδοποίηση: «Αν πιστεύουν ότι μπορούν να μας στερήσουν την κυριαρχία μας, εμείς θα τους διδάξουμε το πραγματικό νόημα της αμερικανικής αποφασιστικότητας».

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ παρουσίασε μια σειρά «υπό εξέταση δράσεων», οι οποίες περιλαμβάνουν:

• Έκκληση προς τις χώρες που συνεργάζονται με τον αμερικανικό στρατό και τις διωκτικές αρχές να «απορρίψουν την υποτιθέμενη δικαιοδοσία του ΔΠΔ να διώκει Αμερικανούς αξιωματούχους και στρατιωτικούς».
• «Αυξημένη εποπτεία των κρατών που, ενώ βασίζονται στην αμερικανική βοήθεια, αρνούνται να απορρίψουν την ανύπαρκτη δικαιοδοσία του ΔΠΔ».
• Ενίσχυση των κυρώσεων και ταξιδιωτικές απαγορεύσεις για το προσωπικό του ΔΠΔ και συναφείς οργανώσεις.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος του Καταστατικού της Ρώμης, που ίδρυσε το ΔΠΔ το 2002, και ως εκ τούτου δεν υπόκεινται στη δικαιοδοσία του. Ωστόσο, αξιωματούχοι του Δικαστηρίου έχουν διευκρινίσει ότι Αμερικανοί πολίτες μπορούν να ερευνώνται και ενδεχομένως να διώκονται στο πλαίσιο ερευνών για παραβιάσεις σε χώρες-μέλη του καταστατικού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η έρευνα του ΔΠΔ από το 2020 για εγκλήματα πολέμου στο Αφγανιστάν, όπου περιλαμβάνονται καταγγελίες εναντίον Αμερικανών στρατιωτικών και στελεχών μυστικών υπηρεσιών – χωρίς ωστόσο να έχει ασκηθεί μέχρι στιγμής δίωξη σε βάρος Αμερικανού πολίτη.

Διαδοχικές αμερικανικές κυβερνήσεις έχουν υποστηρίξει ότι το ΔΠΔ δεν δικαιούται να διώκει Αμερικανούς, θέση που επανέλαβε πρόσφατα το Υπουργείο Δικαιοσύνης με επιστολή του στα τέλη Ιουνίου προς την πρόεδρο του ΔΠΔ, Τομόκο Ακάνε. Ο Τραμπ, στην πρώτη του θητεία, είχε επιβάλει το 2020 κυρώσεις κατά αξιωματούχων του ΔΠΔ ως απάντηση στην έρευνα για το Αφγανιστάν. Ο διάδοχός του, Τζο Μπάιντεν, ήρε τις κυρώσεις αυτές, διατήρησε ωστόσο την επίσημη αντίθεση των ΗΠΑ στην έρευνα.