
Το Ισραήλ είναι μια κοινωνία εποίκων που ανταμείβεται για τη βία της και έχει σταματήσει να προσποιείται ότι θρηνεί για αυτή
Επί δεκαετίες το Ισραήλ παρίστανε ότι “θρηνεί” γιατί αναγκάζεται να σκοτώνει Παλαιστίνιους. Με τον καλύτερο τρόπο αποτύπωσε αυτή την πολιτική η Γκόλντα Μέιρ πρωθυπουργός του Ισραήλ, όταν δήλωνε “δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε τους Άραβες που μας αναγκάζουν να σκοτώνουμε τα παιδιά τους”. Ο καθηγητής Muhannad Ayyash* αμφισβητεί πλέον τον “θρήνο”, εμφανίζοντας το Ισραήλ ως αυτό που πραγματικά είναι. Όχι απλά ένα κράτος, αλλά μια κοινωνία που αποδέχεται την εξόντωση του Παλαιστίνιου χωρίς καμιά λύπη ή ενοχή. Αντίθετα, πανηγυρίζει κάθε φορά που ένας Ισραηλινός στρατιώτης ανεβάζει βίντεο με βασανισμούς ή δολοφονίες Παλαιστινίων.
Αυτή είναι η βάση του ρατσισμού. Ο αποικιοκράτης νιώθει χαρά που εξοντώνει γιατί έχει αποανθρωποποιήσει το ντόπιο θύμα του. Αυτό εξηγεί και τη χαρά με την οποία τμήμα του ελληνικού κοινού υποδέχεται με άγρια χαρά ειδήσεις για συλλήψεις, βασανιστήρια ή σεξουαλικές επιθέσεις των Ισραηλινών σε εθελοντές του Στόλου Ελευθερίας. Πρόκειται για την κοινωνική βάση του σύγχρονου φασισμού: η χαρά που νιώθει αυτός που είναι με την ισχυρή πλευρά όταν βασανίζεται και εξοντώνεται ο αδύναμος.
Μέσα από τις τελευταίες αποκαλύψεις σχετικά με τα βάναυσα βασανιστήρια που ασκεί το Ισραήλ σε Παλαιστίνιους κρατούμενους, τα οποία περιλαμβάνουν βιασμούς και σεξουαλική βία, ο κόσμος πήρε για άλλη μια φορά μια γεύση από τη φρικτή πραγματικότητα της ζωής των Παλαιστινίων υπό την ατέρμονη ισραηλινή αποικιοκρατική κατοχή. Οποιοσδήποτε διαθέτει έστω και μια σταγόνα βασικής ανθρώπινης αξιοπρέπειας αισθάνεται φρίκη, οργή και αποτροπιασμό μπροστά στις μαρτυρίες που έχουν αποκαλυφθεί. Η πλειοψηφία των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο δεν μπορεί καν να συλλάβει, πόσο μάλλον να διαπράξει, τις αηδιαστικές και φρικιαστικές πράξεις βασανιστηρίων που περιγράφονται στις μαρτυρίες των Παλαιστινίων θυμάτων.
Η σκληρή πραγματικότητα είναι ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ακούμε
για σεξουαλική βία, βιασμούς και άλλες τρομακτικές μορφές ψυχολογικών
και σωματικών βασανιστηρίων στις ισραηλινές φυλακές. Επιστήμονες και
οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών καταγράφουν τέτοιες φρικαλεότητες
εδώ και δεκαετίες. Πριν από τον Οκτώβριο του 2023, οι επιστήμονες είχαν
ήδη τεκμηριώσει πώς οι συνθήκες μέσα στις ισραηλινές φυλακές είχαν
επιδεινωθεί για τους Παλαιστινίους από τη δεκαετία του 2010. Τα
τελευταία δυόμισι χρόνια, αυτές οι ήδη φρικτές συνθήκες έχουν
επιδεινωθεί σημαντικά.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έχουμε επίσης γίνει μάρτυρες της
εμφάνισης ενός άλλου ανησυχητικού χαρακτηριστικού της ισραηλινής βίας,
όχι μόνο μέσα στο θάλαμο βασανιστηρίων αλλά και πέρα από αυτόν: της
χαράς με την οποία ασκείται η βία.
Διαβάζοντας τις μαρτυρίες Παλαιστινίων κρατουμένων και φυλακισμένων, γίνεται σαφές ότι όχι μόνο οι ισραηλινοί φρουροί διαπράττουν βασανιστήρια σε τακτική βάση, αλλά ένα από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά αυτών των βασανιστηρίων είναι ότι οι ισραηλινοί φρουροί διαπράττουν τέτοιες φρικαλεότητες ενώ γελούν. Σε κάθε μαρτυρία, τα θύματα αναφέρουν ότι οι φρουροί το διασκεδάζουν. Αυτό θέτει ένα ερώτημα που συχνά αγνοείται: ποιος βρίσκει τέτοιες πράξεις βασανιστηρίων πηγή ευχαρίστησης και χαράς; Υπό ποιες συνθήκες το γέλιο θεωρείται κατάλληλη αντίδραση και συνοδεία των βασανιστηρίων; Η σοβαρότητα αυτών των ερωτημάτων γίνεται ακόμη πιο τρομακτική και αποθαρρυντική όταν σκεφτούμε ότι το φαινόμενο του γέλιου, ενώ ταυτόχρονα ασκείται ανεξέλεγκτη και αδικαιολόγητη βία, δεν είναι μοναδικό.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων δυόμισι ετών μιας συνεχιζόμενης γενοκτονίας, έχουμε δει δεκάδες Ισραηλινούς στρατιώτες όχι μόνο να βιντεοσκοπούν τους εαυτούς τους ενώ διαπράττουν πράξεις γενοκτονίας, όπως η αλόγιστη καταστροφή σπιτιών και ολόκληρων γειτονιών, η σφαγή αμάχων, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, η κλοπή περιουσίας αμάχων που μόλις σκότωσαν ή εκδιώξαν με τη βία, ο ακρωτηριασμός αθώων Παλαιστινίων κ.λπ., αλλά και να δείχνουν εμφανή χαρά ενώ το κάνουν.
Η Ερευνητική Μονάδα του Al Jazeera δημιούργησε μια βάση δεδομένων που παρουσιάζει μερικά από αυτά τα βίντεο. Σε ένα παράδειγμα, ένας γαλλο-ισραηλινός στρατιώτης δείχνει έναν κρατούμενο και καυχιέται: «Κοίτα, κατουρήθηκε. Κοίτα, θα σου δείξω την πλάτη του. Θα γελάσεις. Κοιτάξτε, τον βασάνισαν για να τον κάνουν να μιλήσει. Είδατε την πλάτη του; Πουτάνας γιος». Γιατί αυτός ο στρατιώτης πιστεύει τόσο σθεναρά ότι όσοι βλέπουν το βίντεο «θα γελάσουν»;
Εδώ φτάνουμε σε μια τρομακτική πραγματικότητα που πρέπει να την πούμε ως έχει: η χαρά των ψυχρών δολοφόνων, των βασανιστών και των καταστροφέων της παλαιστινιακής ζωής ανταμείβεται από την ισραηλινή κοινωνία. Τα βίντεό τους, στο σύνολό τους, λαμβάνουν θετική αντίδραση από το εσωτερικό της ίδιας τους της κοινωνίας. Τα κυρίαρχα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης είναι επίσης γεμάτα με εορτασμούς της γενοκτονίας και εκκλήσεις για την περαιτέρω εντατικοποίησή της. Γιατί συμβαίνει αυτό και τι μας λέει για την ισραηλινή κοινωνία;
















