17 Ιουνίου 2026

Σύρος: Ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τις 8 προγραμματισμένες επισκέψεις του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris στο νησί - Τετάρτη 17 Ιουνίου, ώρα 19:00 στην πλατεία Μιαούλη (UPDATE)

***

Ενημερωτική ανακοίνωση της δημοτικής παράταξης "Σύρος Εξ Αρχής"

Η Αντιπολεμική Πρωτοβουλία Σύρου, η κίνηση που προ δεκαημέρου διοργάνωσε υποδειγματικά την διαδήλωση διαμαρτυρίας για την άφιξη του Crown Iris στη Σύρο, μας καλεί σε ανοιχτή συζήτηση για τις επόμενες οχτώ προγραμματισμένες επισκέψεις του πλοίου στο νησί μας.

Πιστεύουμε ότι το ζήτημα απασχολεί έντονα την τοπική κοινωνία, και για αυτό θα ανταποκριθούμε στο κάλεσμά της παίρνοντας μέρος στη ανοιχτή δημοκρατική συζήτηση που διοργανώνει.

Αύριο Τετάρτη, 17 Ιούνη 2026, στην πλ. Μιαούλη, ώρα 7 το απόγευμα.

***

AΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΟΠΛΟΙΟΥ CROWN IRIS ΣΤΗ ΣΥΡΟ – ΤΕΤΑΡΤΗ 17/6, 19:00’, ΠΛ. ΜΙΑΟΥΛΗ
Η πρόσφατη επίσκεψη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου CROWN IRIS στο νησί μας στις 5/6/2026 συνοδεύτηκε από:

• πρωτοφανή αστυνομοκρατία (έφεραν μέχρι και ειδικές δυνάμεις) και αναίτιες πολύωρες προσαγωγές συμπολιτών μας,
• απαγόρευση πορειών και περιορισμό στην ελεύθερη κίνηση μόνιμων κατοίκων και επισκεπτών,
• απαγόρευση πρόσβασης και στάθμευσης στο Νησάκι,
• προκλητικές και προσβλητικές συμπεριφορές από ισραηλινούς επιβάτες του απέναντι στους κατοίκους του νησιού.

Ως κάτοικοι της Σύρου έχουμε κάθε λόγο να αντισταθούμε στο ξέπλυμα της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού και των παράνομων πολεμικών επιχειρήσεων του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, που ρισκάρουν μια πολεμική ανάφλεξη παγκόσμιας εμβέλειας με επίκεντρο τη γειτονιά μας, και να μην ανεχτούμε τα πρωτοφανή μέτρα καταστολής και τον περιορισμό των δικαιωμάτων μας, προκειμένου να μετατρέπεται η πόλη μας σε φυλασσόμενο πάρκο για Ισραηλινούς.

Ενόψει των επόμενων 8 προγραμματισμένων αφίξεων του Crown Iris για φέτος, εκ των οποίων 2 τον Ιούλιο (7&21/7) και 2 τον Αύγουστο (16&21/8), καλούμε όλους τους πολίτες της Σύρου σε ανοιχτή συζήτηση την Τετάρτη 17/6, στις 19:00’, στην πλατεία Μιαούλη.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΡΟΥ

ΠΗΓΗ: Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Σύρου

LIVE: Ο πόλεμος τελείωσε. Το Ισραήλ ηττήθηκε - Αναμένοντας την υπογραφή και την αντίδραση του «ηττημένου» Ισραήλ - Έξι αποδείξεις ότι οι ΗΠΑ ηττήθηκαν στον πόλεμο με το Ιράν (Συνεχής Ροή Αναλύσεων από το info-war)

LIVE: Ο πόλεμος τελείωσε. Το Ισραήλ ηττήθηκε

Τον τερματισμό των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ και το Ιράν. Η υπογραφή αναμένεται στην Ελβετία στις 19 Ιουνίου. Άνοιγμα των στενών του Ορμούζ χωρίς τέλη ανακοίνωσε ο Τραμπ. Ιδιαίτερα βαρύ το κλίμα στο Ισραήλ. Συνεχής ροή αναλύσεων.

Περιεχόμενα (εννέα)

***

Έξι αποδείξεις ότι οι ΗΠΑ ηττήθηκαν στον πόλεμο με το Ιράν – του Άρη Χατζηστεφάνου

Αναμένοντας τις λεπτομέρειες του μνημονίου ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μπορούμε να προχωρήσουμε σε ορισμένες βασικές παρατηρήσεις:

1) Η λήξη των εχθροπραξιών όχι μόνο δεν φέρνει τους αντιμαχόμενους στο Status quo ante – το οποίο από μόνο του θα συνιστούσε πρωτοφανή αποτυχία της αμερικανικής υπερδύναμης – αλλά ενισχύει το κύρος του Ιράν στην περιοχή. Ο Τραμπ αναγκάζεται να «πληρώσει» για να κρατήσει ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ – τα οποία ο ίδιος έκλεισε. Ακόμη και αν δεν υπάρξουν τέλη για τη διέλευση, η Ουάσινγκτον θα αναγκαστεί να άρει βασικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν, ενώ αρκετοί μιλούν και για άμεση μεταφορά κεφαλαίων προς την Τεχεράνη, μέσω συμμαχικών χωρών.

2) Τα πολύ επιτυχημένα πλήγματα του Ιράν εναντίον αμερικανικών βάσεων στις χώρες του Περσικού Κόλπου και η αποτυχία του Πενταγώνου να αναχαιτίσει αυτές τις πυραυλικές επιθέσεις επιβεβαιώνουν ότι η φιλοξενία ξένων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, όχι μόνο δεν προσφέρει ασφάλεια, αλλά μετατρέπει τις χώρες σε πιθανούς στόχους. Οι εικόνες των εγκαταλελειμμένων βάσεων και των αμερικανικών στρατιωτών που κρύβονταν σε πολυτελή ξενοδοχεία (μετατρέποντας τα σε ανθρώπινες ασπίδες), είναι σε συμβολικό επίπεδο ανάλογη με την απομάκρυνση των Αμερικανών διπλωματών από την πρεσβεία της Σαϊγκόν μετά την ήττα στο Βιετνάμ.

Τα Μουντιάλ του Μουσολίνι και του Τραμπ

του Άρη Χατζηστεφάνου | Εφημερίδα των Συντακτών

Ήταν μόλις στη δεύτερη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου που η FIFA υποτάχθηκε σε ένα φασιστικό καθεστώς. Το 1934, ο Μπενίτο Μουσολίνι είδε στο Μουντιάλ την ευκαιρία να διατρανώσει σε διεθνές επίπεδο την ανωτερότητα του καθεστώτος του, συνδέοντάς το με το αθλητικό ιδεώδες της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Επειδή μάλιστα δεν άφηνε τίποτα στην τύχη, φρόντισε να ορίσει ο ίδιος τους διαιτητές στους αγώνες της Εθνικής Ιταλίας, τους οποίους μάλιστα φρόντιζε να τραπεζώνει ακόμη και μία μέρα πριν από τους αγώνες. Η προκλητική μεροληψία αρκετών διαιτητών υπέρ της Ιταλίας ήταν τόσο εξόφθαλμη, ώστε σε ορισμένους αφαιρέθηκε η άδεια άσκησης επαγγέλματος μόλις επέστρεψαν στην πατρίδα τους.

Το 1978, όταν ήρθε η σειρά του δικτάτορα της Αργεντινής, Χόρχε Βιδέλα, να φιλοξενήσει τον ανώτερο θεσμό του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, το στήσιμο των αγώνων ήταν λιγότερο εξόφθαλμο, αλλά πολύ πιο σκοτεινό και (κυριολεκτικά) δολοφονικό. Στον κρίσιμο ημιτελικό με το Περού, η Αργεντινή έπρεπε να κερδίσει με διαφορά τεσσάρων γκολ μια χώρα που τότε βρισκόταν στο απόγειο της ποδοσφαιρικής διαδρομής της. Όπως έχει καταγγείλει ο Περουβιανός γερουσιαστής Τζενάρο Λεντέσμα, ο Βιδέλα συμφώνησε ότι θα αναλάμβανε να εξαφανίσει πολιτικούς αντιφρονούντες της δικτατορίας του Περού (πιθανότατα με την προσφιλή πρακτική του να τους πετάει ζωντανούς από αεροπλάνα στον Ατλαντικό Ωκεανό) με αντάλλαγμα να χάσει η Εθνική στον αγώνα.

Προκειμένου μάλιστα να μην υπάρχουν αμφιβολίες ότι το μήνυμα θα έφτανε και στον τελευταίο παίκτη του Περού, ο Βιδέλα τούς επισκέφτηκε στα αποδυτήρια λίγο πριν από την έναρξη του αγώνα μαζί με έναν εκλεκτό καλεσμένο – τον μάγο της αμερικανικής διπλωματίας, Χένρι Κίσινγκερ (ο ίδιος δήλωνε ότι δεν θυμάται το περιστατικό). Το να σε επισκεφτεί ο δικτάτορας της αντίπαλης χώρας, λίγο πριν ο διαιτητής σφυρίξει την έναρξη του αγώνα είναι αρκετά πιεστικό. Το να έχει μαζί του και τον σύμβουλο εθνικής ασφαλείας της χώρας που οργάνωνε τα πραξικοπήματα, τα παραστρατιωτικά τάγματα θανάτου και τα βασανιστήρια στο πλαίσιο της Eπιχείρησης Κόνδορας έδινε άλλη έννοια στη φράση «κρίσιμος αγώνας». Τελικά το Περού «κατάφερε» να ηττηθεί με 6-0 από την Αργεντινή.

Το αθλητικό πλυντήριο

Ασχέτως των τεχνικών που χρησιμοποιήθηκαν, οι διοργανώσεις Παγκόσμιων Κυπέλλων από αυταρχικά καθεστώτα ακολουθούσαν πάντα τους βασικούς κανόνες του sports-washing: η διοργανώτρια χώρα προβάλλει το μεγαλείο και τα επιτεύγματά της, ενώ με τη βοήθεια της (πάντα πρόθυμης) FIFA, κρύβει κάτω από το χαλί την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η Ρωσία το 2018 και το Κατάρ το 2022 ακολούθησαν την ίδια πρακτική με διαφορετικά επίπεδα επιτυχίας (κυρίως λόγω της στάσης που κράτησαν απέναντί τους τα δυτικά ΜΜΕ).

Ανήκει όμως ο Τραμπ σε αυτή την κατηγορία των αυταρχικών ή εν δυνάμει δικτατορικών ηγετών τύπου Μουσολίνι και Βιδέλα που θα επιδοθεί σε αθλητικό ξέπλυμα; Η απάντηση δεν είναι τόσο προφανής.

Στο βιβλίο του «Red Card» ο ακαδημαϊκός και συγγραφέας Τζουλς Μπόικοφ παρουσιάζει τον πολιτικό έρωτα του Αμερικανού προέδρου με τoν πρόεδρο της FIFA, Τζιάνι Ινφαντίνο, σαν μια στροφή προς τον φασισμό. Παρ’ όλα αυτά, ο Τραμπ παρουσιάζει μια ιδιαιτερότητα: στη συγκεκριμένη διοργάνωση προβάλλει συστηματικά όλα τα στοιχεία που τον κάνουν αντιπαθή σε διεθνές επίπεδο. Ο αποκλεισμός διαιτητών και παικτών από την Αφρική, οι πολύωρες ανακρίσεις παικτών από τη Μέση Ανατολή και την Ασία, τα συνεχή καψόνια στην εθνική αποστολή του Ιράν και η απαγόρευση εισόδου σε φιλάθλους που είχαν κλείσει εισιτήρια και διαμονή εδώ και μήνες δεν δείχνουν έναν ηγέτη που θέλει να βελτιώσει την εικόνα του μέσω μιας μεγάλης αθλητικής διοργάνωσης. Ακόμη και ο Βιδέλα είχε διακόψει, έστω και προς στιγμήν, τις συλλήψεις και τις εκτελέσεις αντιφρονούντων, ενώ ο Χίτλερ επέτρεψε την είσοδο μαύρων και Εβραίων αθλητών από το εξωτερικό στους Ολυμπιακούς του 1936 – ήταν μάλιστα η εθνική αποστολή των ΗΠΑ, που τελικά απομάκρυνε δύο δικούς της Εβραίους δρομείς, για να μη δυσαρεστήσει τη ναζιστική Γερμανία.

Ίσως τελικά, η σημαντικότερη διαφορά είναι ότι όλα τα προηγούμενα αυταρχικά καθεστώτα που συνεργάστηκαν με τη FIFA βρίσκονταν στο απόγειο της ισχύος τους. Αντίθετα ο Τραμπ είναι γεωπολιτικά ηττημένος (από το Ιράν και όχι μόνο), πολιτικά ημιθανής (με τα χαμηλότερα ποσοστά δημοτικότητας στη σύγχρονη Ιστορία) και οικονομικά ανεπαρκής (με τον πληθωρισμό να καλπάζει και τη φούσκα της Τεχνητής Νοημοσύνης έτοιμη να σκάσει). Το Παγκόσμιο Κύπελλο βρίσκει την αμερικανική αυτοκρατορία σε μια περίοδο παρακμής στην οποία δεν αναζητά καν την έξωθεν καλή μαρτυρία, αλλά πιστεύει ότι μπορεί να επιβάλει τη θέλησή της σε όλο τον κόσμο με συγκαλυμμένη ή ωμή βία.

- ΑΚΟΥΣΤΕ επίσης:

Μουντιάλ για δικτάτορες

Σήμερα στήνουμε αγώνες στο Μουντιάλ, παρέα με διάσημους δικτάτορες | Podcast με τον Άρη Χατζηστεφάνου

Αποκαλυπτική έρευνα του Journalists Network for Palestine-Greece: Η επέλαση του ισραηλινού real estate στην Ελλάδα - Από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη στην ελληνική αγορά ακινήτων (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΧΑΡΤΕΣ)

Έρευνα JNFP: Η επέλαση του ισραηλινού real estate στην Ελλάδα

Από τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη στην ελληνική αγορά ακινήτων

Ρεπορτάζ- έρευνα: Ηλίας Σκυλλάκος, Γεωργία Μυλωνάκη

Η διείσδυση του ισραηλινού κεφαλαίου στη διεθνή οικονομία αποτελεί μια σταθερή και διαρκώς ενισχυόμενη τάση. Από την τεχνολογία και τη βιομηχανία επιτήρησης μέχρι τον τουρισμό, τα ακίνητα και τις ψηφιακές πλατφόρμες, ισραηλινά επιχειρηματικά δίκτυα επεκτείνουν συστηματικά την παρουσία τους σε ολόκληρο τον κόσμο. Σε πολλές περιπτώσεις, πίσω από αυτές τις επενδύσεις βρίσκονται πρόσωπα που έχουν υπηρετήσει στις υπηρεσίες πληροφοριών του Ισραήλ και στον γενοκτονικό στρατό του IDF, αναδεικνύοντας τη βαθιά διαπλοκή οικονομικής δύναμης, στρατιωτικών μηχανισμών και κρατικής στρατηγικής.

Ξενοδοχειακές αλυσίδες, εταιρείες ανάπτυξης ακινήτων, επενδυτικά funds, τεχνολογικές επιχειρήσεις και όμιλοι ψηφιακών υπηρεσιών διευρύνουν τη δραστηριότητά τους σε Ευρώπη, Βόρεια Αμερική, Ασία και Ανατολική Μεσόγειο. Η ανάπτυξη αυτή αφορά και τη συγκρότηση ενός ευρύτερου δικτύου οικονομικής επιρροής που αποκτά ολοένα μεγαλύτερο βάρος σε κρίσιμους τομείς της οικονομικής ζωής.

Αυτή η παρουσία του ισραηλινού κεφαλαίου διαμορφώνεται ήδη εδώ και πολλά χρόνια στην κατεχόμενη Παλαιστίνη με την υπόθεση της αρπαγής της γης. Την ώρα που στη Δυτική Όχθη συνεχίζεται ο εκτοπισμός ολόκληρων κοινοτήτων, το real estate αναδεικνύεται σε έναν από τους βασικούς μηχανισμούς μέσα από τους οποίους υλοποιείται η αποικιοκρατική πολιτική του ισραηλινού κράτους.

Η γη, τα σπίτια και οι πόλεις μετατρέπονται σε αντικείμενα εκμετάλλευσης και κερδοφορίας, συνδέοντας άμεσα την αποικιοκρατία με τα οικονομικά συμφέροντα που αναπτύσσονται πάνω στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Για παράδειγμα το real estate λειτουργεί ως βασικός κρίκος μιας ενιαίας αλυσίδας όπου οικονομία, κράτος και έλεγχος του χώρου συγκροτούν μια κοινή στρατηγική με την γενοκτονική πολιτική και την αποικιοκρατία.

Δυτική όχθη και real Estate

Η οικονομική διάσταση των ισραηλινών εποικισμών στη Δυτική Όχθη αποτελεί τα τελευταία χρόνια αντικείμενο αυξανόμενης διεθνούς προσοχής. Πέρα από τις πολιτικές και στρατιωτικές πτυχές της κατοχής, όλο και περισσότερες έρευνες αναδεικνύουν την ανάπτυξη ενός εκτεταμένου πλέγματος οικονομικών δραστηριοτήτων που συνδέεται άμεσα με τα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Η αγορά ακινήτων, ο τουρισμός, οι κατασκευές και οι ψηφιακές πλατφόρμες διαμορφώνουν ένα περιβάλλον μέσα στο οποίο η γη που έχει αφαιρεθεί από τους Παλαιστινίους μετατρέπεται σε αντικείμενο επένδυσης και εμπορικής εκμετάλλευσης.

Miα σημαντική έρευνα του The Guardian με τίτλο «Seized, settled, let» έχει χαρτογραφήσει τον τρόπο με τον οποίο η κατοχή της Δυτικής Όχθης μετατρέπεται σε οικονομική δραστηριότητα μέσα από τον τουρισμό και τις ψηφιακές πλατφόρμες.

Ετσι αποτυπώνεται ο τρόπος με τον οποίο πλατφόρμες όπως η Airbnb και η Booking.com φιλοξενούν εκατοντάδες καταχωρίσεις σε ισραηλινούς εποικισμούς εντός κατεχόμενων παλαιστινιακών εδαφών. Σύμφωνα με τα στοιχεία περίπου 350 ακίνητα – με εκατοντάδες δωμάτια και δυνατότητα φιλοξενίας χιλιάδων επισκεπτών– συγκροτούν μια κανονική τουριστική οικονομία, η οποία λειτουργεί πάνω σε μια γεωγραφία παράνομη.

Η ποσοτική διάσταση της έρευνας αποτυπώνει με σαφήνεια το εύρος του φαινομένου και απομακρύνει κάθε εντύπωση ότι πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις. Σύμφωνα με τα στοιχεία εντοπίζονται περίπου 350 ακίνητα σε ισραηλινούς εποικισμούς της Δυτικής Όχθης, εκ των οποίων τα 321 είναι καταχωρισμένα στην Airbnb και ακόμη 26 ξενοδοχειακές μονάδες εμφανίζονται στην Booking.com. Τα καταλύματα αυτά συγκεντρώνουν συνολικά περίπου 760 δωμάτια και διαθέτουν τη δυνατότητα φιλοξενίας περισσότερων από 2.000 τουριστών, γεγονός που καταδεικνύει την ύπαρξη μιας οργανωμένης και αναπτυσσόμενης «τουριστικής αγοράς» σε ξένα εδάφη. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει το στοιχείο ότι 18 από αυτά τα ακίνητα βρίσκονται σε λεγόμενα «outposts», δηλαδή σε οικισμούς που θεωρούνται παράνομοι ακόμη και με βάση το ίδιο το ισραηλινό δίκαιο.

Η εικόνα που προβάλλεται προς τα έξω είναι προσεκτικά επιλεγμένη: κατοικίες με πισίνες, θέα σε λόφους, ησυχία και «αυθεντική φύση». Ωστόσο, το τοπίο αυτό είναι αποτέλεσμα μιας διαδικασίας εκτοπισμού και αποκλεισμού. Σε πολλές από τις περιοχές όπου αναπτύσσονται αυτά τα καταλύματα, παλαιστινιακές κοινότητες έχουν απομακρυνθεί, ενώ οι ίδιοι οι κάτοικοι δεν έχουν πρόσβαση στη γη τους ή μπορούν να εισέλθουν μόνο με ειδικές άδειες.

Σε μεγάλο ποσοστό των καταχωρίσεων, τα ακίνητα εμφανίζονται απλώς ως τοποθεσίες στο «Ισραήλ», χωρίς καμία αναφορά στο ότι βρίσκονται σε κατεχόμενο έδαφος.

Η υπόθεση αποκτά και νομική διάσταση, με προσφυγές απέναντι στις εταιρείες για την εμπλοκή τους σε οικονομικές δραστηριότητες σε κατεχόμενα εδάφη.

Τι δείχνουν οι δορυφόροι

Οι δορυφορικές απεικονίσεις και οι χαρτογραφήσεις που εξετάζονται αποτυπώνουν με σαφήνεια μια διαδικασία που δεν αφορά απλώς την επέκταση οικισμών στη Δυτική Όχθη, αλλά τη σταδιακή μετατροπή τους σε πλήρως ενσωματωμένα κομμάτια της Ισραηλινής οικονομίας. Στην περιοχή του Tekoa, νότια της Βηθλεέμ και σε άμεση γειτνίαση με την παλαιστινιακή πόλη Tuqu’, καταγράφεται μια έντονη γεωγραφική εξάπλωση των οικισμών, με διάσπαρτα outposts να επεκτείνονται περιμετρικά του βασικού πυρήνα. Οι κόκκινες ζώνες στους χάρτες αποτυπώνουν αυτήν ακριβώς την επέκταση, η οποία, σύμφωνα με στοιχεία οργανώσεων όπως η Kerem Navot, επιταχύνθηκε ιδιαίτερα μετά το 2023, με χιλιάδες στρέμματα γης να ενσωματώνονται στους οικισμούς, σε μια από τις πιο δυναμικές φάσεις επέκτασης των τελευταίων ετών.

Press Point: Πώς κάναμε εξαγωγή το Predator αφού δεν το πήραμε ποτέ;

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Το σίγουρο είναι ότι η κυβέρνηση έχει δώσει άδεια εξαγωγής για το Predator. Το Predator που αρνείται ότι το έχει πάρει. Πώς όμως εξάγει κάτι που δεν τo έχει; Υπάρχει κενό λογικής εδώ. Ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές ανέβασε ένα κατατοπιστικό tweet. Ιδού:

● Το Υπουργείο Εξωτερικών προχώρησε σε πέντε εγκρίσεις εξαγωγών κομματιών του Predator από τις 15 Νοεμβρίου 2021 ώς τα τέλη Μαρτίου του 2022. Οι πιο σημαντικές ήταν αυτές που αφορούσαν την εξαγωγή στο Σουδάν και τη Μαδαγασκάρη.

● Η έκδοση όλων των αδειών έγινε με υπογραφή του Γενικού Γραμματέα Διεθνών Οικονομικών Σχέσεων και Εξωστρέφειας του Υπουργείου Εξωτερικών Γιάννη Σμυρλή.

● Είχαν δοθεί προφορικές οδηγίες από το γραφείο του κ. Σμυρλή προκειμένου «να μην υπάρχουν καθυστερήσεις και να καταβάλλεται προσπάθεια απλούστευσης της διαδικασίας».

● Οι άδειες εξαγωγής της Intellexa και Krikel χορηγήθηκαν από τον κ. Σμυρλή είτε αυθημερόν είτε την επόμενη ημέρα σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει με τις άλλες άδειες εξαγωγής.

● Το αρμόδιο τμήμα του ΥΠΕΞ υπό τον κ. Σμυρλή είχε πλήρη επίγνωση ότι επρόκειτο για κατασκοπευτικό λογισμικό και μάλιστα υπάλληλος του τμήματος δήλωσε χωρίς καμία συστολή ότι «η εξαγωγή του λογισμικού εισβολής είναι καθόλα νόμιμη».

● Ο κ. Σμυρλής παρά τις διαπιστώσεις της ΕΔΕ ουδέποτε ελέγχθηκε για την υπογραφή των εξαγωγών του Predator, ενώ δεν εξετάστηκε καν ως μάρτυρας.

● Αντίθετα επιβραβεύτηκε με τη θέση του Γενικού Διευθυντή της Νέας Δημοκρατίας, μολονότι επί των ημερών του αβίαστα υπέγραψε πολλαπλώς για την εξαγωγή του κατασκοπευτικού λογισμικού με το οποίο παγιδεύτηκε μεταξύ άλλων ο προϊστάμενός του στο Υπουργείο Εξωτερικών εκείνη την περίοδο Νίκος Δένδιας.

● Αντίστοιχα και ο τότε Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών κ. Θεμιστοκλής Δεμίρης επιβραβεύτηκε με την ανάθεση των καθηκόντων του Διοικητή της ΕΥΠ.

ΠΗΓΗ

***

Χρησιμοποιούσαν Predator & το σύστηναν σε άλλα κράτη; Η κυβέρνηση ΔΕΝ διαψεύδει

Χρησιμοποιούσαν το Predator και το σύστηναν και σε άλλα κράτη; Η κυβέρνηση δεν το διέψευσε. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος είπε ότι το θέμα θα το εξετάσει η Δικαιοσύνη, ότι δεν έχει ενημέρωση και ότι πρόκειται για «φήμες». Μόνο που δεν μιλάμε για φήμες, αλλά για ένα δομημένο ρεπορτάζ σε μία από τις μεγαλύτερες εφημερίδες της χώρας. Και το πιο αστείο; Κατηγόρησε εμάς ότι αμφισβητούμε τη διάκριση των εξουσιών. Γιατί, στην υπόθεση του Predator, αν η διάκριση των εξουσιών κινδυνεύει από κάποιον, είναι προφανώς από εμάς…

Ακολουθεί ολόκληρη η απομαγνητοφώνηση:

Άλλη μία. Και άλλη μία. Και άλλη μία.

ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ

Τρεις γυναικοκτονίες μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Η πολιτεία έχει αποδεχθεί τις δολοφονίες γυναικών ως ένα ανεκτό κοινωνικό κόστος.

Τρεις γυναικοκτονίες μέσα σε δεκαπέντε μέρες. Σε μια κοινωνία που δεν θα είχε συμβιβαστεί με τη βία κατά των γυναικών, αυτό θα αποτελούσε εθνικό σοκ. Για τη δική μας, αντιθέτως, μοιάζει σχεδόν με συνέχεια μιας γνώριμης αφήγησης. Οι ειδήσεις διαδέχονται η μία την άλλη, τα ονόματα αλλάζουν, οι φωτογραφίες αλλάζουν, οι λεπτομέρειες αλλάζουν. Εκείνο που μένει ίδιο είναι το αποτέλεσμα: μια γυναίκα νεκρή και μια κοινωνία που εξακολουθεί να αναρωτιέται τι συνέβη, αντί να κοιτάξει στα σοβαρά γιατί συμβαίνει ξανά και ξανά. Οι δράστες αλλάζουν, οι τόποι αλλάζουν, οι συνθήκες αλλάζουν. Εκείνο που μένει ίδιο είναι η επανάληψη: γυναίκες δολοφονούνται και η δημόσια συζήτηση επιμένει να αντιμετωπίζει κάθε περίπτωση σαν να εμφανίστηκε από το πουθενά.

Εξίσου ανησυχητική με τη συχνότητα με την οποία συμβαίνουν οι γυναικοκτονίες, είναι η βολική πεποίθηση ότι κάποιος άλλος ασχολείται με αυτές. Έχουμε αναθέσει την αντίσταση στην έμφυλη βία σε ακτιβίστριες, σε συλλογικότητες, σε ορισμένους ανθρώπους που επιμένουν να φωνάζουν όταν οι περισσότεροι έχουν συνηθίσει να σωπαίνουν. Σε κάθε γυναικοκτονία, οι ίδιες φωνές θα διαδηλώσουν, θα γράψουν, θα απαιτήσουν δικαιοσύνη και μέτρα προστασίας. Και κάθε φορά η υπόλοιπη κοινωνία θα παρακολουθήσει για λίγο, θα συμφωνήσει ίσως, θα αγανακτήσει πρόσκαιρα και στη συνέχεια θα επιστρέψει στην καθημερινότητά της σαν να πρόκειται για ένα πρόβλημα που αφορά κάποιους άλλους.

Ίσως γι’ αυτό οι γυναικοκτονίες δεν προκαλούν πια το σοκ που θα έπρεπε. Εδώ και χρόνια η κοινωνία έχει επαναπαυθεί στην ύπαρξη εκείνων που αντιδρούν. Λες και η ύπαρξη αυτών των λίγων απαλλάσσει τους πολλούς από κάθε ευθύνη. Λες και η διαμαρτυρία είναι υπόθεση μιας μειοψηφίας και όχι συλλογικό καθήκον. Κάπως έτσι, η έμφυλη βία αντιμετωπίζεται ως ζήτημα ειδικού ενδιαφέροντος και όχι ως κοινωνική πληγή που θα έπρεπε να αφορά τους πάντες.

Και πάνω από αυτή τη συλλογική αδράνεια πλανάται η ακόμη βαρύτερη ευθύνη της πολιτείας. Γιατί κάθε γυναικοκτονία συνοδεύεται από τις ίδιες δηλώσεις αποτροπιασμού, τις ίδιες διαβεβαιώσεις περί μηδενικής ανοχής, τις ίδιες υποσχέσεις ότι το φαινόμενο αντιμετωπίζεται. Η αλήθεια είναι σκληρή: η πολιτεία έχει αποδεχθεί τις δολοφονίες γυναικών ως ένα ανεκτό κοινωνικό κόστος, ως μια περιοδική τραγωδία που προκαλεί πρόσκαιρη αναστάτωση, αλλά όχι αρκετή ώστε να απαιτήσει τη ριζική αναδιάταξη πόρων, πολιτικών και θεσμών. Κάθε νέα γυναικοκτονία αποκαλύπτει όχι μόνο την αποτυχία προστασίας μιας γυναίκας, αλλά και την πολιτική επιλογή να παραμένει η έμφυλη βία χαμηλά στη λίστα των επειγόντων ζητημάτων.

Ίσως, τελικά, το μεγαλύτερο σκάνδαλο να μην είναι ότι οι γυναικοκτονίες συνεχίζονται, αλλά ότι η πολιτεία έχει μάθει να συνυπάρχει μαζί τους. Αν τρεις γυναίκες δολοφονούνταν μέσα σε δεκαπέντε μέρες εξαιτίας μιας τεχνικής βλάβης ή ενός ελαττωματικού δημόσιου συστήματος, θα μιλούσαμε για κατάσταση συναγερμού. Θα αναζητούνταν ευθύνες, θα συγκαλούνταν συσκέψεις, θα εξαγγέλλονταν μέτρα. Όταν όμως οι νεκρές είναι γυναίκες που δολοφονήθηκαν επειδή ήταν γυναίκες, η πολιτική αντίδραση εξαντλείται συνήθως σε λίγες δηλώσεις συμπάθειας και σε μια ακόμη υπόσχεση ότι «πρέπει να κάνουμε περισσότερα».

ΠΗΓΗ

"Η ZARA «ντύνει» τη Γενοκτονία!": Συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από το κατάστημα ZARA, την Πέμπτη 18 Ιουνίου, ώρα 12:00 μ.μ. - Ανακοίνωση του BDS Greece

Μπορεί να είναι εικόνα κείμενο που λέει "BOYCOTT B 18 IOYNIOY 12:00 ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ZABATT ΠΑΤΗΣΙΩΝ BOOnATИOЛ 13-17 ΒΟΥ. BDS GREECE VASOTT MTE OTT"

Εργαζόμενοι στις Περιφέρειες: Την Τετάρτη 24 Ιουνίου απεργούν με κυρίαρχα αιτήματα τη στελέχωση των υπηρεσιών, την επίλυση των μισθολογικών ζητημάτων και την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας

Ο.Σ.Υ.Α.Π.Ε.

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΙΡΕΤΩΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΤΕΤΑΡΤΗ 24 ΙΟΥΝΙΟΥ

ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΕΣ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ

ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ

ΣΤΕΛΕΧΩΣΗ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΜΑΣ – ΕΠΙΛΥΣΗ ΜΙΣΘΟΛΟΓΙΚΩΝ ΖΗΤΗΜΑΤΩΝ – ΥΠΟΓΡΑΦΗ ΣΥΛΛΟΓΙΚΩΝ ΣΥΜΒΑΣΕΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Οι εργαζόμενοι στις Περιφέρειες καθημερινά αντιλαμβανόμαστε τόσο τα ιδιαίτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουμε στους χώρους εργασίας μας όσο και τα γενικότερα προβλήματα που βιώνουμε ως εργαζόμενοι μέσα σε ένα εχθρικό πολιτικό περιβάλλον.

Οι Περιφέρειες δεν αποτελούν ελκυστικές υπηρεσίες και δεν επιλέγονται από τους εργαζόμενους (νέες προσλήψεις – κινητικότητα), με αποτέλεσμα, σε συνέχεια των συνεχιζόμενων πολιτικών αφαίμαξης, να είναι τραγικά υποστελεχωμένες, αυξάνοντας την εξουθενωτική εντατικοποίηση της εργασίας μας. Παράλληλα, οι υπηρεσιακές απαιτήσεις συνεχώς αυξάνονται μέσα σε ένα πλαίσιο που αυστηροποιείται (νέο πειθαρχικό δίκαιο) και μεταβάλλεται (νέος Κώδικας Τοπικής Αυτοδιοίκησης).

Οι αποδοχές μας, με τη συνεχιζόμενη και συνειδητή υποβάθμισή τους, δεν μπορούν να καλύψουν τις βασικές ανάγκες για στέγη, ενέργεια και διατροφή. Η οριζόντια αύξηση των 40 ευρώ μικτά τον μήνα αποτελεί πρόκληση και εμπαιγμό για τους εργαζόμενους. Τα τελευταία 15 χρόνια πληρώσαμε ακριβά και δυσανάλογα την κρίση που δημιούργησαν άλλοι και, ακόμη και σήμερα, βρισκόμαστε σε καθεστώς οικονομικού διωγμού.

Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η Ομοσπονδία διεκδικεί την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας (για μόνιμους και ΙΔΑΧ), ώστε να βελτιωθούν εργασιακά και συνδικαλιστικά ζητήματα και να χορηγηθούν μη μισθολογικές παροχές, καθώς και την αντιμετώπιση των κύριων μισθολογικών και θεσμικών αιτημάτων μας με νομοθετικές πρωτοβουλίες. Σε αυτό το πλαίσιο, τόσο το Υπουργείο Οικονομικών όσο και η Ένωση Περιφερειών Ελλάδας (ΕΝΠΕ), παρά τα επαναλαμβανόμενα αιτήματά μας, αρνούνται να μας συναντήσουν, προκειμένου να δώσουν απαντήσεις στα προβλήματα που μας απασχολούν και να αναλάβουν τις ευθύνες που τους αναλογούν.

Συνάδελφοι, συναδέλφισσες,

Μέσα σε αυτή την τραγική πραγματικότητα, το Γενικό Συμβούλιο της ΟΣΥΑΠΕ προχώρησε στην προκήρυξη ΑΠΕΡΓΙΑΣ για την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026, με κυρίαρχα αιτήματα τη στελέχωση των υπηρεσιών μας, την επίλυση των μισθολογικών ζητημάτων μας και την υπογραφή Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Αυτά που μας ταλαιπωρούν, αυτά που συζητάμε κάθε μέρα στους διαδρόμους και στα γραφεία μας, αυτά για τα οποία ανησυχούμε πρέπει να αποκτήσουν συλλογική φωνή διαμαρτυρίας για να ακουστούν. Δεν μπορεί να περιμένει κανείς ότι υπάρχει ελπίδα πραγματικής διεκδίκησης οποιουδήποτε αιτήματος, ακόμα και του πιο μικρού, αν δεν ανεβάσουμε στροφές, αν δεν κινητοποιηθούμε, αν δεν ξεσηκώσουμε τους συναδέλφους μας.

Καλούμε τους πρωτοβάθμιους Συλλόγους να προχωρήσουν σε συλλογικές δράσεις προετοιμασίας για την επιτυχία της απεργιακής κινητοποίησης με συνελεύσεις, περιοδείες, συναντήσεις με παρατάξεις του Περιφερειακού Συμβουλίου, με παρεμβάσεις σε Περιφερειακά Συμβούλια, με συγκεντρώσεις με πανό με τα αιτήματά μας έξω από τα κτίρια μας.

Την Τετάρτη 24 Ιουνίου 2026 ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ και ΔΙΕΚΔΙΚΟΥΜΕ:

Οι αγροτικές και κτηνοτροφικές κινητοποιήσεις συνεχίζονται με νέες συντονισμένες δράσεις που έχουν προγραμματιστεί για τις 23, 24 και 25 Ιουνίου στην ύπαιθρο της χώρας, στο πλαίσιο των αιτημάτων για αντιμετώπιση των προβλημάτων του κλάδου και της αγροτικής πολιτικής.

Η σχετική απόφαση ελήφθη στη συνεδρίαση της Γραμματείας της Πανελλαδικής Επιτροπής των Μπλόκων (ΠΕΜ), ενώ αγροτικές ομοσπονδίες και σύλλογοι σε διάφορες περιοχές βρίσκονται ήδη σε διαδικασία οργάνωσης των κινητοποιήσεων και προετοιμασίας για συμμετοχή.

Παρά την περίοδο αυξημένων αγροτικών εργασιών λόγω καλοκαιριού, οι αγρότες και κτηνοτρόφοι αναφέρουν ότι τα προβλήματα που είχαν αναδειχθεί και κατά τις χειμερινές κινητοποιήσεις παραμένουν, γεγονός που τους οδηγεί σε συνέχιση των δράσεων με στόχο τη διεκδίκηση λύσεων για τη βιωσιμότητα της παραγωγής και τη διαμονή τους στην ύπαιθρο.

Πιο αναλυτικά η ΠΕΜ σε ανακοίνωση – κάλεσμα για τις κινητοποιήσεις επισημαίνει τα εξής:

«Το χειμώνα βγήκαμε στους δρόμους γιατί δεν μπορούσαμε πλέον να επιβιώσουμε. Σήμερα, η κατάσταση όχι μόνο δεν έχει βελτιωθεί, αλλά οξύνεται επικίνδυνα. Τα προβλήματα που μας έβγαλαν στα μπλόκα παραμένουν και γιγαντώνονται.

Το κόστος παραγωγής, εξαιτίας του πολέμου και της ακρίβειας, παραμένει στα ύψη. Οι πληρωμές καθυστερούν με αδικαιολόγητες “καρατομήσεις”. Η επέκταση του συστήματος monitoring, που αποφασίστηκε στην ΕΕ και ενσωματώθηκε στην ΚΑΠ, μας φέρνει σε ακόμα χειρότερη θέση, καθώς οδηγεί σε άδικες περικοπές, στραγγαλίζοντας περαιτέρω το εισόδημά μας. Οι δεσμεύσεις της κυβέρνησης για αποζημιώσεις (80 εκατ. ευρώ σε βαμβάκι – σιτάρι και 80 εκατ. στην κτηνοτροφία, το πρόγραμμα ad hoc για τον παγετό στο προανθικό του 2025, ενίσχυση στο ρύζι που έμεινε απούλητο λόγω αθρόων εισαγωγών κ.λπ.) παραμένουν κενό γράμμα.

Ακόμα και εκεί που εξαγγέλλονται μέτρα, όπως στην περίπτωση της μηδικής, αποκλείονται ολόκληρες περιοχές με αυθαίρετα κριτήρια. Εδώ πρέπει να τονίσουμε ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να στρέψει τη μια περιοχή απέναντι στην άλλη, τον αγρότη απέναντι στον αγρότη. Μην τσιμπάτε! Η ευθύνη είναι καθαρά της κυβέρνησης για τους αποκλεισμούς των περιοχών και τα κριτήρια.

Βρισκόμαστε στο φουλ των καλλιεργητικών εργασιών και η ρευστότητα είναι μηδενική. Δεν πάει άλλο!

Διεκδικούμε να δοθεί τώρα, υπό τη μορφή αναπλήρωσης εισοδήματος, το 1 δισεκατομμύριο ευρώ που, με βάση τους υπολογισμούς της ίδιας της κυβέρνησης και της ΕΕ, έχει υπεξαιρεθεί και χαθεί από τις τσέπες μας τα τελευταία 7 χρόνια λόγω του σκανδάλου στον ΟΠΕΚΕΠΕ.

Παράλληλα, απαιτούμε άμεσα:

Πρόσκληση σε Θεατρική Παράσταση του Γενικού Λυκείου Σύρου: "Υπηρέτης δυο αφεντάδων"

Οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί του ΓΕΛ Σύρου σας προσκαλούν σε ένα μοναδικό πολιτιστικό ταξίδι, ανεβάζοντας στη σκηνή τη θεατρική παράσταση «Υπηρέτης δυο αφεντάδων» του Κάρλο Γκολντόνι. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 20 και την Κυριακή 21 Ιουνίου 2026 και ώρα 20:00, στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου (Αίθουσα «Κωνσταντίνος Τουλούπης», συγκρότημα Λυκείων, Μάννα).

Μέσα από τη θεατρική ομάδα, οι μαθητές δούλεψαν ολόκληρη τη σχολική χρονιά με ενθουσιασμό, φαντασία και ομαδικότητα για να ζωντανέψουν τους χαρακτήρες του έργου. Ο «Υπηρέτης δυο Αφεντάδων» είναι μία από τις πιο διάσημες και αγαπημένες κωμωδίες του Κάρλο Γκολντόνι. Γραμμένο το 1746, το έργο αφηγείται τις ξεκαρδιστικές περιπέτειες του πανούργου και αεικίνητου Τρουφαλντίνο, ο οποίος, προσπαθώντας να αυξήσει το εισόδημά του, αποφασίζει να υπηρετεί ταυτόχρονα δύο αφεντάδες... Μέσα από παρεξηγήσεις, μεταμφιέσεις και απρόβλεπτες ανατροπές, ο Γκολντόνι δημιουργεί μια κωμωδία γεμάτη ρυθμό, χιούμορ και ζωντάνια, που σατιρίζει τις ανθρώπινες αδυναμίες και υμνεί την ευρηματικότητα και τη δύναμη της αγάπης. Τον συντονισμό της ομάδας ανέλαβε η εκπαιδευτικός Βασιλεία Κοντέλλη.

Η είσοδος για το κοινό είναι με συμβολικό αντίτιμο €5. Τα έσοδα θα διατεθούν για την κάλυψη μέρους των εξόδων των πολυήμερων εκδρομών των μαθητών κατά το επόμενο σχολικό έτος.

Σας περιμένουμε όλους να στηρίξουμε τη μεγάλη προσπάθεια των παιδιών μας!

«Η διαφθορά οργιάζει, ο "Καγκελλάριος" τυρβάζει»: Το σκάνδαλο με τις πολεοδομίες αγγίζει το Μαξίμου

Press Point: Το σκάνδαλο με τις πολεοδομίες αγγίζει το Μαξίμου

Δημήτρης Κανελλόπουλος

Ηταν τόσο αποκαλυπτικός ο Μανώλης Κοττάκης στη χθεσινή «Εστία» για το σκάνδαλο των γενικών γραμματέων των υπουργείων της κυβέρνησης Μητσοτάκη που δεν θέλω να προσθέσω ούτε «και».

1) Ο πρωθυπουργός σχεδίαζε να υπουργοποιήσει τoν επί επταετία γενικό γραμματέα του υπουργείου Περιβάλλοντος Ευθύμιο Μπακογιάννη στη θέση του εκλιπόντος αδάμαντος Νίκου Ταγαρά. Ο αείμνηστος Κορίνθιος υφυπουργός, μάλιστα, είχε εκμυστηρευτεί σε ανύποπτο χρόνο σε κορυφαιότατο στέλεχος της κεντροδεξιάς παράταξης ότι ο κ. Μπακογιάννης ήταν όλα τα χρόνια της θητείας του σε ανοικτή γραμμή με τον πρωθυπουργό.

2) Διακυβέρνηση μέσω γενικών γραμματέων που τοποθετούνται με αυξημένες αρμοδιότητες «βεντούζες» δίπλα στους υπουργούς. Οι γραμματείς ελάμβαναν και εφάρμοζαν, ακόμη το κάνουν, τις οικονομικές αποφάσεις για προμήθειες, αναθέσεις, διαχείριση κοινοτικού χρήματος κ.λπ. Οι υπουργοί, πλην εξαιρέσεων, είναι διακοσμητικοί. Και όπου δεν ήσαν πειθαρχημένοι, ανακάλυψαν ότι το όνομά τους περιλαμβανόταν στη λίστα με τις υποκλοπές.

3) Πρόχειρη αναδρομή στο τι συνέβη με γραμματείς στα υπουργεία Εξωτερικών (άδεια εξαγωγής του Predator), Αντεγκληματικής Πολιτικής (σχέσεις με σωφρονιστικό σύστημα), Αυτοδιοίκησης (εκλογές-δικαστική υπόθεση διαρροής των e-mails αποδήμων), Ανάπτυξης (εμπλοκή στη διαχείριση σκανδάλου με κάδους ανακύκλωσης που διερευνά η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία) και Εργασίας (έρευνα Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας για τη διαχείριση κοινοτικών κονδυλίων) πιστοποιεί του λόγου το ασφαλές.

4) Η ενημέρωση ότι ο κ. Μπακογιάννης, ο οποίος θα οριζόταν στην κομβική θέση του υφυπουργού Περιβάλλοντος, με αρμοδιότητα τα Χωροταξικά Σχέδια, εμπλέκεται στο σκάνδαλο με τις πολεοδομίες ανάγκασε τον πρωθυπουργό να… σκίσει το χαρτί με τη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου και να το ξαναγράψει από την αρχή. Το σοκ ήταν ισχυρό.

5) Για να ελέγξει τη ζημία, βεβαίως, ο πρωθυπουργός όρισε νέο γενικό γραμματέα στη θέση του κ. Μπακογιάννη, τον φίλο του κ. Μπακογιάννη, πρώην γενικό γραμματέα του υπουργείου Ναυτιλίας και πρώην γενικό γραμματέα του Δήμου Γαλατσίου (στέλεχος του οποίου εμπλέκεται στη δικογραφία) Κωνσταντίνο Κυριαζόπουλο. Ο συγκεκριμένος ήταν ειδικός συνεργάτης του πρωθυπουργού κατά τη θητεία του στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης το 2013.

ΠΗΓΗ

16 Ιουνίου 2026

4+1 πρώτες αποτιμήσεις της συμφωνίας τερματισμού του πολέμου ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ιράν

του Παναγιώτη Παπαδομανωλάκη

Μετά τη μονομερή ανακοίνωση από τον Τραμπ της συμφωνίας με το Ιράν, την περασμένη βδομάδα, οι διαπραγματεύσεις βρέθηκαν για άλλη μια φορά σε κρίση. Πέρα από τη βιασύνη του προέδρου των ΗΠΑ, ο οποίος ανήγγειλε την υπογραφή της συμφωνίας το Σαββατοκύριακο που πέρασε, χωρίς καλά καλά να έχει εξεταστεί και εγκριθεί από τις ιρανικές αρχές, η ισραηλινή επίθεση στον Λίβανο παραλίγο να εκτροχιάσει τις διαπραγματεύσεις.

Ο πρόεδρος του κοινοβουλίου του Ιράν και επικεφαλής της διαπραγμάτευσης, Μοχάμεντ Μπαγκέρ Καλιμπάφ, δήλωσε προς τις ΗΠΑ μετά την επίθεση πως «εάν δεν έχετε τη θέληση και την ικανότητα να εκπληρώσετε τις δεσμεύσεις σας, δεν είναι δυνατόν να μιλήσουμε για συνέχιση της πορείας». Αυτό έγινε στον απόηχο δημοσιευμάτων από αμερικανικά ΜΜΕ, πως ο ισραηλινός στρατός ενημέρωσε την Κεντρική Διοίκηση των ΗΠΑ (CENTCOM) λίγο πριν την επίθεση. Όπως είναι επόμενο, το μήνυμα στην Τεχεράνη μεταφράστηκε σε έγκριση ή ανοχή των ΗΠΑ στην επίθεση, δηλαδή μια νέα εξαπάτηση, με τις ιρανικές αρχές να προειδοποιούν πως θα υπάρξει απάντηση.

Το δημόσιο άδειασμα του Νετανιάχου από τον Τραμπ είναι ενδεικτικό των πιέσεων στoν Λευκό Οίκο, που ενόψει των ενδιάμεσων εκλογών επέλεξε να μην «καεί» μαζί με τον σύμμαχό του. Η απουσία της ισραηλινής παρουσίας από τις διαπραγματεύσεις, είναι επίσης ενδεικτική. Βέβαια, η Τεχεράνη δεν θα δεχόταν να προχωρήσει σε άμεσες διαπραγματεύσεις με ένα κράτος που δεν έχει αναγνωρίσει. Όμως δεν είχε ούτε έμμεση παρουσία, ανάλογη με εκείνη στο ειρηνευτικό σχέδιο της Γάζας, δείχνοντας πως ο συσχετισμός έχει πια αλλάξει προς το χειρότερο για το Τελ Αβίβ. Παράλληλα, όπως στην περίπτωση της Ουκρανίας, η οποία δεν συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις Ρωσίας-ΗΠΑ, αποδεικνύεται η τύχη που επιφυλάσσει η Ουάσινγκτον στους ηττημένους συμμάχους, στην πραγματικότητα proxies, της.

Το σχέδιο της συμφωνίας ΗΠΑ-Ιράν, στις διαφορετικές εκδοχές που κυκλοφορεί στα αμερικανικά και τα ιρανικά μέσα ενημέρωσης, είναι σε κάθε περίπτωση ήττα για την Ουάσινγκτον. Η επίθεση κατά του Ιράν ξεκίνησε με δηλωμένους στόχους την καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος και αλλαγή καθεστώτος. Ένας ακόμα γύρος έληξε, μετά τον προηγούμενο των 12 ημερών, με το πολιτικό σύστημα του Ιράν να είναι στη θέση του. Οι πρώτες προσπάθειες εσωτερικής αποσταθεροποίησης, έδωσαν τη θέση τους σε κινητοποιήσεις υποστήριξης μετά τη στρατιωτική επίθεση και τη δολοφονία του ηγέτη της χώρας, οι οποίες συνεχίστηκαν καθ’όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων.

Με την υπογραφή του μνημονίου συνεννόησης, το Ιράν φαίνεται να κερδίζει άρση του στρατιωτικού αποκλεισμού, των οικονομικών κυρώσεων, τόσο των διεθνών όσο και των μονομερών οικονομικών μέτρων, και αποδέσμευση περιουσιακών στοιχείων, ενώ γίνεται λόγος για σχέδιο ανοικοδόμησης σε συνεργασία με περιφερειακούς συμμάχους. Μάλιστα, το άνοιγμα του Στενού Ορμούζ συνοδεύεται με ιρανικό έλεγχο σε συνεργασία με το Ομάν και επιβολή «τελών ασφαλείας, περιβάλλοντος και άλλων ναυτικών υπηρεσιών».

Δύσκολα βρίσκει κανείς παραχωρήσεις του Ιράν στις ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του πυρηνικού προγράμματος, που ήταν και η αφορμή της αμερικανοϊσραηλινής επίθεσης. Το Ιράν επαναλαμβάνει τη δέσμευσή του πως δεν θα κατασκευάσει ούτε θα αποκτήσει πυρηνικά όπλα, κάτι που ίσχυε από πριν. Με τη λήξη της συμφωνίας του 2015 για τα πυρηνικά του Ιράν, από την οποία είχε προηγουμένως αποχωρήσει ο Τραμπ, η Τεχεράνη δεσμεύεται μόνο από τη Συνθήκη μη Διάδοσης Πυρηνικών Όπλων. Κάθε συμφωνία επιθεωρήσεων του πυρηνικού προγράμματος θα αποτελέσει αντικείμενο των μελλοντικών διαπραγματεύσεων. Το Ιράν δεσμεύεται απλώς να αραιώσει το πλεόνασμα εμπλουτισμένου ουρανίου, που έτσι και αλλιώς ήταν αποτέλεσμα της αποχώρησης των ΗΠΑ από τη συμφωνία.

Ένας Ιρανός κάνει το σήμα της νίκης καθώς περνάει με το δίκυκλό του μπροστά από ένα τεράστιο πανό που απεικονίζει τους εκλιπόντες ανώτατους ηγέτες του Ιράν, Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί και Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, χθες σε δρόμο της Τεχεράνης, αφού έχει γίνει γνωστή η συμφωνία με τις ΗΠΑ | EPA/ABEDIN TAHERKENAREH

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΕΡΑΝΗΣ
Ντιλ πανωλεθρίας του Τραμπ: Οι Ιρανοί επέβαλαν σχεδόν όλους τους προπολεμικούς τους όρους

Οι Ιρανοί επέβαλαν σχεδόν όλους τους προπολεμικούς όρους τους, ενώ οι Αμερικανοί απέτυχαν σε όλους τους στρατηγικούς τους στόχους

Γιώργος Τσιάρας

Με όλους τους αστερίσκους και τα θολά σημεία του, που φυσικά θα δούμε παρακάτω, αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες είναι ένας κοσμοϊστορικός θρίαμβος για το Ιράν, το οποίο βγαίνει από τον αιφνιδιαστικό πόλεμο εξόντωσης που του επιβλήθηκε πολύ ισχυρότερο, στρατηγικά και πολιτικά, απ’ ό,τι μπήκε αναγκαστικά πριν από τρεισήμισι μήνες. Και που τελικά εξασφάλισε σχεδόν όλους τους όρους και τα προαπαιτούμενα που από την αρχή είχε θέσει – με αποκορύφωμα τη συμπερίληψη του Λιβάνου, την αποσύνδεση της συμφωνίας από το πυραυλικό πρόγραμμα και την προσθήκη της τελευταίας στιγμής για τα τέλη διέλευσης που θα πληρώνουν οι διερχόμενοι από το Ορμούζ.

Ταυτόχρονα, το προσύμφωνο με την Τεχεράνη είναι μια άνευ προηγουμένου ιστορική ταπείνωση για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που απέτυχαν παταγωδώς σε όλους τους επιμέρους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους που χάραξαν με την επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου. Και ένα αναμφισβήτητο προσωπικό ξεγύμνωμα μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου για τον υπερφίαλο Ντόναλντ Τραμπ, ανήμερα μάλιστα των 80ών του γενεθλίων!

Πισώπλατη επιδρομή

Πριν από μόλις εκατό μέρες, την επαύριο της πισώπλατης αμερικανο-ισραηλινής επιδρομής, το Ιράν έμοιαζε καταδικασμένο. Η ηγεσία του δολοφονημένη, η αεράμυνα κατεστραμμένη, χιλιάδες γυναικόπαιδα νεκρά, σπιούνοι και πράκτορες παντού. Η οικονομία σε διάλυση, οι Ρώσοι και Κινέζοι σύμμαχοι άφαντοι και όλη η χώρα «έβραζε» από φήμες για εξέγερση της αντιπολίτευσης ή και εισβολή των Κούρδων από το Ιράκ που, όπως μάθαμε αργότερα από τα χείλη του ίδιου του Τραμπ, είχαν συμφωνήσει να παίξουν τον ρόλο του… πεζικού των ΗΠΑ. Η ήττα της Ισλαμικής Επανάστασης έμοιαζε αναπόφευκτη, μισό αιώνα μετά τον θρίαμβό της, και ο Τραμπ με τον Νετανιάχου μοίραζαν ήδη μεταξύ τους τα πετρελαϊκά και γεωστρατηγικά ιμάτια.

Ελάχιστοι ήταν τότε -ανάμεσά τους και ο υπογράφων- που επέμεναν ότι το Ιράν είναι πολύ μεγάλη μπουκιά για τα δόντια της παρηκμασμένης υπερδύναμης και του λυσσασμένου της μεσανατολικού μαντρόσκυλου. Αλλά το Ιράν αποδείχτηκε, αν μη τι άλλο, πολύ καλύτερα προετοιμασμένο από τις ΗΠΑ για την υπαρξιακή αυτή μάχη. Τα μαζικά πλήγματα «αποκεφαλισμού» του καθεστώτος σκόνταψαν στο «Δόγμα του Μωσαϊκού», όπου κάθε «γρανάζι» του μηχανισμού έχει έτοιμους πίσω του τρεις ετοιμοπόλεμους αντικαταστάτες. Αεράμυνα; Οσο Αμερικανοί και Ισραηλινοί ανατίναζαν Δημοτικά σχολεία, δεξαμενές πετρελαίου και γέφυρες, οι πραγματικοί στόχοι -οι εκτοξευτήρες και τα τεράστια αποθέματα πυραύλων και drones- έμεναν αλώβητοι μέσα στα άπαρτα περσικά βουνά, με τους «Φρουρούς» να σοκάρουν το Πεντάγωνο προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο Ισραήλ και καταστρέφοντας αμερικανικές βάσεις σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο.

Αλλά το κυριότερο κομμάτι του παζλ, το πραγματικό πυρηνικό όπλο της Τεχεράνης, ήταν φυσικά το άμεσο (και κυρίως… επιλεκτικό, αφού οι πελάτες του Ιράν δεν επηρεάστηκαν) σφράγισμα των Στενών του Ορμούζ στην «εχθρική» ναυσιπλοΐα: αυτό ήταν το χτύπημα που τσάκισε τελικά τη ραχοκοκαλιά της υπερδύναμης και ανάγκασε τους περισσότερους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ, ξεκινώντας από τη διπρόσωπη Σαουδική Αραβία, να απαιτήσουν πρώτα την εκεχειρία και μετά την οριστική κατάπαυση του πυρός. Για να αποδειχτεί (και) σε αυτόν τον ασύμμετρο πόλεμο φθοράς πως δεν κερδίζει αυτός που έχει το τεχνολογικό πλεονέκτημα, αλλά εκείνος που αντέχει τις αναπόφευκτες θυσίες και αυξάνει συνεχώς το κόστος για τον (υπερόπτη και ρατσιστή/οριενταλιστή) αντίπαλο.

Μην πιστεύετε εμένα – διαβάστε την ανάλυση του πρακτορείου Bloomberg: η συμφωνία με το Ιράν φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αμερικανικής ήττας, γράφει. Ο Τραμπ μπορεί να συγχαίρει τον εαυτό του για την… ειρήνη, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο πρώτος πρόεδρος που άνοιξε πόλεμο με την Τεχεράνη και τώρα χρειάζεται ανακωχή, για να λύσει τα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Προβλήματα που περιλαμβάνουν την ανάγκη καταστροφής των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου που… δεν υπήρχαν πριν από τη μονομερή αποχώρηση του Τραμπ από τη συμφωνία του Ιράν με τον Ομπάμα, και φυσικά την ανάγκη ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ, που ήταν ανοιχτά και… τζάμπα για όλους πριν από τον πόλεμο!

Η πραγματική αποτυχία της Αμερικής, λέει τo Βloomberg, είναι ότι σύρεται να υπογράψει την Παρασκευή ένα μνημόνιο που αφήνει άλυτα όλα τα προβλήματα που πήγε να λύσει με τον πόλεμο, στον οποίο όμως πια συνειδητοποιεί πως δεν έχει καμιά πιθανότητα να επικρατήσει. Ταυτόχρονα όμως, προσθέτω εγώ, αυτή η «ιστορική» συμφωνία δεν είναι πραγματική – είναι ένα «αβάντσο» 60 ημερών προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις και να αποσυμφορηθεί κάπως το χωρίς προηγούμενο «μποτιλιάρισμα» στο Ορμούζ, σε μια εξαιρετικά εύθραυστη συγκυρία για την παγκόσμια οικονομία. Ποιος εμπιστεύεται πραγματικά τους Αμερικανούς, και ειδικά τον συγκεκριμένο πρόεδρο, ότι θα τιμήσουν την υπογραφή τους;