“Naza”: Στην πιο πολυσυζητημένη ταινία της Βενετίας, ισραηλινοί στρατιώτες ομολογούν όσα εγκλήματα έχουν διαπράξει (ΕΙΚΟΝΕΣ & VIDEO)

“NAZA”: ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΠΟΛΥΣΥΖΗΤΗΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΑ ΤΗΣ ΒΕΝΕΤΙΑΣ, ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΟΜΟΛΟΓΟΥΝ ΟΣΑ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΠΡΑΞΕΙ

Το ντοκιμαντέρ από τους συν-σκηνοθέτες του “Καμιά Άλλη Γη”, που σύντομα κυκλοφορεί στις ελληνικές αίθουσες, έχει ήδη δημιουργήσει τεράστιες αντιδράσεις εντός του Ισραήλ. Η ταινία τιμήθηκε με το Ειδικό Βραβείο του φεστιβάλ Βενετίας.

ΘΟΔΩΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

“Naza” είναι ακρωνύμιο του εβραϊκού στρατιωτικού όρου nezek agavi, “παράπλευρες απώλειες” δηλαδή, και αναφέρεται στον αριθμό των αμάχων που υπολογίζεται εκ των προτέρων ότι ενδέχεται να σκοτωθούν σε μια στρατιωτική επιδρομή.

Γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, όλοι και όλα ένας αριθμός, ιδανική μέθοδος απομάκρυνσης πράξεων από τις συνέπειές τους. Άλλο να πεις «σκότωσα τρία παιδιά» κι άλλο να πεις «η επιχείρηση είχε 3 naza». Όπως γράφει ο Μπίλγκε Εμπίρι στην κριτική του για την ταινία από το φεστιβάλ Βενετίας για το Vulture, «στη διάρκεια της ταινίας ακούμε για 15 NAZA, 20 NAZA, 200 NAZA».

Όταν ας πούμε διαβάζουμε για «μαζική κηδεία 112 ανθρώπων των οποίων τα απομεινάρια βρέθηκαν στα συντρίμμια ενός κτιριακού συμπλέγματος στη γειτονιά Σάμπρα της Γάζας, που διαλύθηκε από μια ισραηλινή επίθεση τον Νοέμβριο του 2023» (εντελώς τυχαίο παράδειγμα με ένα γρήγορο google search), είναι σημαντικό να ξέρουμε πως στον ισραηλινό στρατό το συμβάν θα είχε την πολύ πιο σύντομη περιγραφή: «είχαμε 112 naza».

Ακόμα χειρότερα: ο όρος δεν αναφέρεται καν στις αληθινές απώλειες, αλλά στις προβλεπόμενες. Όπως κι οι σκηνοθέτες του ντοκιμαντέρ τονίζουν ξανά και ξανά, εδώ δεν πρόκειται δηλαδή για κάτι που έχει να κάνει με τυχαιότητα – αλλά με συστημικότητα, με υπολογισμούς.

ΚΕΡΔΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΟΣΚΑΡ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ ΓΗ

Με διαφορά η πιο πολυσυζητημένη ταινία του φετινού φεστιβάλ Βενετίας, το ΝΑΖΑ, το νέο ντοκιμαντέρ των Γιούβαλ Άμπραχαμ και Ρέιτσελ Σορ, σε συμπαραγωγή Guardian, ανακοινώθηκε μάλιστα και πολύ αργότερα από το υπόλοιπο πρόγραμμα. Ενώ το φεστιβάλ απείχε μόλις λίγα 24ωρα από την πρεμιέρα του, το ΝΑΖΑ ανακοινώθηκε ως προσθήκη της (αδιανόητα) τελευταίας στιγμής.

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες - Του Χρήστου Αβραμίδη (VIDEO & ΗΧΗΤΙΚΟ)

Ο Κασιδιάρης είναι τόσο «αντισυστημικός» όσο οι εφοπλιστές που του κάναν πλάτες (video)

• Χρήστος Αβραμίδης

Η αποφυλάκιση του Ηλία Κασιδιάρη συνοδεύεται ήδη από μια επιχείρηση επιστροφής του στην κεντρική πολιτική σκηνή με το γνώριμο προσωπείο του «αντισυστημικού». Μόνο που η πραγματική ιστορία της Χρυσής Αυγής είναι η ιστορία μιας ναζιστικής οργάνωσης που υπηρέτησε εργοδοτικά συμφέροντα, κανονικοποιήθηκε από μεγάλα ΜΜΕ, απέκτησε διαύλους με την κρατική εξουσία και μπόρεσε για χρόνια να δρα μέσα σε ένα περιβάλλον θεσμικής ανοχής, σε πράξεις που αν τις έκαναν αριστεροί/αναρχικοί θα είχαμε αμέσως εκατοντάδες συλλήψεις.

Ο Ηλίας Κασιδιάρης βγήκε σήμερα, 15 Σεπτεμβρίου, από τις φυλακές Δομοκού, μετά την ολοκλήρωση της ποινής του — επτά χρόνια πραγματικής έκτισης και έξι που υπολογίστηκαν μέσω ημερομισθίων εργασίας. Βγαίνοντας ανακοίνωσε ουσιαστικά την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή και μίλησε για ένα «νέο, ισχυρό εθνικό κόμμα». Μόλις τον περασμένο Μάρτιο, το Εφετείο είχε επιβεβαιώσει την καταδίκη της ηγεσίας της Χρυσής Αυγής για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης.

Η χρονική στιγμή έχει έναν σχεδόν ανατριχιαστικό συμβολισμό. Σε τρεις ημέρες συμπληρώνονται δεκατρία χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Και ήδη γύρω από τον Κασιδιάρη επιχειρείται να ξαναχτιστεί μια παλιά απάτη: η εικόνα του διωκόμενου, του απαγορευμένου, του ανθρώπου που βρίσκεται απέναντι στο «σύστημα».

Μόνο που για να δεχτεί κανείς αυτή την εικόνα πρέπει να ξεχάσει σχεδόν ολόκληρη την ιστορία της Χρυσής Αυγής.

Γιατί το πραγματικά ενδιαφέρον ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος κρατούσε το μαχαίρι τη νύχτα της 18ης Σεπτεμβρίου 2013. Αυτό το γνωρίζουμε.

Το ερώτημα είναι πώς μια νεοναζιστική οργάνωση απέκτησε τόση δύναμη ώστε ένα οργανωμένο τάγμα εφόδου να μπορεί να κινητοποιηθεί μέσα στη νύχτα στο Κερατσίνι, να περικυκλώσει μια παρέα ανθρώπων και τελικά να δολοφονήσει τον έναν εξ αυτών.

Και για να απαντήσεις σε αυτό, πρέπει να δεις πολύ περισσότερα από τον Ρουπακιά.

Το «αντισυστημικό» κόμμα των εφοπλιστών

Η Χρυσή Αυγή παρουσιαζόταν ως δύναμη που θα γκρέμιζε το «διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα». Μέσα στη Βουλή, όμως, έδειχνε αξιοθαύμαστη ευαισθησία απέναντι στα προβλήματα ενός πολύ συγκεκριμένου τμήματος της ελληνικής κοινωνίας: του εφοπλιστικού κεφαλαίου.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της Διεύθυνσης Κοινοβουλευτικού Ελέγχου που δημοσιοποιήθηκαν το 2013, μέσα σε λίγο περισσότερο από έναν χρόνο οι βουλευτές της είχαν καταθέσει περισσότερες από 140 ερωτήσεις, αναφορές και αιτήσεις κατάθεσης εγγράφων προς το υπουργείο Ναυτιλίας, για ζητήματα που αφορούσαν μεταξύ άλλων ναυτιλιακές εταιρείες, ακτοπλοΐα, λιμάνια και ιδιωτικοποιήσεις.

Η κατεύθυνση δεν ήταν δύσκολο να διαγνωστεί.

Τον Νοέμβριο του 2012 ο Γιώργος Γερμενής, ο διαβόητος «Καιάδας», κατακεραύνωνε από το βήμα της Βουλής την προοπτική φορολόγησης των πλοίων. Προειδοποιούσε ότι, αν εφαρμοζόταν το μέτρο, οι εφοπλιστές θα κατέβαζαν την ελληνική σημαία και θα επέλεγαν κάποια άλλη που θα εξυπηρετούσε καλύτερα τα συμφέροντά τους (μιλάμε για συγκινητική αγάπη για την πατρίδα).

Δύσκολα μπορεί κάποιος να υπερασπιστεί πιο καθαρά το δικαίωμα του κεφαλαίου να εκβιάζει ένα κράτος με τη μεταφορά της επιχειρηματικής του δραστηριότητας.

Αυτό ήταν το «αντισυστημικό» οικονομικό πρόγραμμα της οργάνωσης: μπράβοι στους δρόμους για τους αδύναμους, εξαιρετική κατανόηση για τις ανησυχίες των ισχυρών.

Στο Πέραμα ο φασισμός έδειξε σε ποιον ήταν χρήσιμος

Το πιο αποκαλυπτικό σημείο αυτής της σχέσης δεν βρισκόταν όμως στη Βουλή.

Βρισκόταν στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος.

Εκεί υπήρχε ένα πραγματικό ταξικό πρόβλημα. Ισχυρό συνδικάτο, οργανωμένοι εργάτες, συλλογικές συμβάσεις, απεργίες και εργοδοσίες που ήθελαν χαμηλότερο εργατικό κόστος και λιγότερη συνδικαλιστική ισχύ.

Η Χρυσή Αυγή εμφανίστηκε πρόθυμη να δώσει τη δική της λύση.

Σύρος: Τελετή μνήμης για όσους Συριανούς έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα | Σάββατο, 19/9, ώρα 11:00 το πρωί, στο Μνημείο Αφανούς Ναύτη (Νησάκι)

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τελετή μνήμης στο Μνημείο Αφανούς Ναύτη το ερχόμενο Σάββατο 

Το ερχόμενο Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026 και ώρα 11 το πρωί, στο Μνημείο του Αφανούς Ναύτη, με πρωτοβουλία ομάδας συμπολιτών μας (ορισμένοι των οποίων έχουν χάσει στενούς συγγενείς σε ναυάγιο),  θα τελεστεί επιμνημόσυνος δέηση στη μνήμη όσων έχασαν τη ζωή τους στη θάλασσα, με τη συμμετοχή των δύο Εκκλησιών, Ορθόδοξης και Καθολικής. Το σχετικό αίτημα, ενέκρινε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο. 

Η τελετή πραγματοποιείται σχεδόν 90 χρόνια από το ναυάγιο του πλοίου «Ακτή» της Εταιρείας «Κάσσος» των Ρεθύμνη, Πνευματικού και Γιάνναγα, στο οποίο έχασαν τη ζωή τους δεκαεπτά Συριανοί. Εκείνο το τραγικό συμβάν του 1938 συγκλόνισε τον τόπο και ευαισθητοποίησε τους Συριανούς ως προς την ανάγκη δημιουργίας ενός μνημείου για τους νεκρούς ναυτικούς, κάτι που υλοποιήθηκε πολύ αργότερα, κατά τη δεκαετία του 1970, με δωρεά της οικογένειας Γουλανδρή όπως αναφέρεται στην καταγεγραμμένη ιστορία εκείνης της περιόδου.

Στην τελετή, σε ένα χώρο που αφιερώθηκε από την πρώτη στιγμή στους απολεσθέντες Συριανούς ναυτικούς, καλούνται να παραστούν όλοι οι συμπολίτες μας.  Παρακαλούνται ιδιαιτέρως οι οικογένειες που έχουν χάσει άνθρωπό τους στη θάλασσα, να ενημερώσουν έως και την Παρασκευή 18.9 το βράδυ, για το ονοματεπώνυμο του συγγενούς τους (είτε Συριανού είτε κατοίκου εν ζωή, της Σύρου), προκειμένου να μνημονευθεί μαζί με εκείνα που έχουν ήδη συγκεντρωθεί. Για το σκοπό αυτό, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να αποστείλουν γραπτό μήνυμα sms στα τηλέφωνα 6942640599 ή 6984268968. 

Συγκεκριμένα, έχουν συγκεντρωθεί καταρχάς ονόματα συμπολιτών μας ναυτικών στην ωκεανοπόρο ναυτιλία που χάθηκαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αποτέλεσμα δράσης πολεμικών πλοίων και υποβρυχίων του Άξονα. Ακολούθως περισσότερα ονόματα ναυτικών που χάθηκαν την μεταπολεμική περίοδο μέχρι τις μέρες μας. 

Η τελετή μνήμης θα ξεκινήσει στο χώρο του Μνημείου Αφανούς Ναύτη, στις έντεκα το πρωί. Μετά την επιμνημόσυνο δέηση, θα ακολουθήσει σύντομος χαιρετισμός εκπροσώπου του Δημοτικού Συμβουλίου και της Περιφέρειας αλλά και τοπικών συλλόγων και φορέων σχετικών με τη ναυτιλία, που ενδεχομένως το επιθυμούν. Η τελετή θα ολοκληρωθεί με το παραδοσιακό κέρασμα, το οποίο θα προσφέρουν οι πολίτες που πήραν την πρωτοβουλία. 

Καλούνται οι συμπολίτες μας να τιμήσουν με την παρουσία τους, τη μνήμη των Συριανών ναυτικών που χάθηκαν στη θάλασσα.

Για την πλήρη ενημέρωση του κοινού, παρατίθενται τα ονόματα των πολιτών που πήραν την πρωτοβουλία: Γιάννης Σαμανίου (συγγενής απολεσθέντος αφανούς ναύτη), Πέτρος Ρούσσος ή Πρινιάς (συγγενής απολεσθέντος αφανούς ναύτη), Θεμιστοκλής Αλιφραγκής (συνταξιούχος αξιωματικός ΛΣ), Κωνσταντίνος Καπούτσος (μηχανικός), Ισίδωρος Μαμίδης (συνταξιούχος πλοίαρχος Ε.Ν.), Νίκος Αλμπανόπουλος (δημοτικός σύμβουλος).

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο: Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

Η αντιφασιστική νίκη της 7ης Οκτωβρίου δείχνει τον δρόμο

• Η σημασία της 7ης Οκτωβρίου του 2020, η επάνοδος Κασιδιάρη και ο φασισμός που πρέπει πάντα να τσακίζεται!

• Αλέξανδρος Μινωτάκης, Παναγιώτης Αντωνίου

Μια κληρονομιά που δεν σβήνει

Κάθε αντιφασίστας, αντιφασίστρια, κάθε άνθρωπος που θέλει έναν κόσμο ελευθερίας και δικαιοσύνης, θυμάται με χαρά την 7η Οκτωβρίου του 2020 και πάντα οι καρδιές θα χτυπάνε πιο δυνατά όταν θυμούνται τα μεγάφωνα να ηχούν ότι «η Χρυσή Αυγή αποτελεί εγκληματική οργάνωση». Εκείνη τη μέρα, το αντιφασιστικό κίνημα έζησε μια κορυφαία και ιστορική στιγμή συμπύκνωσης των πολύμορφων αγώνων που επισφράγισε εκείνη τη δεκαετία. Υπό την ασφυκτική πίεση χιλιάδων διαδηλωτών, η νεοναζιστική Χρυσή Αυγή καταδικάστηκε ως αυτό που πάντα ήταν από την ίδρυσή της, εγκληματική οργάνωση. Με οργανωμένα τάγματα εφόδου που επιτέθηκαν κατά μεταναστών σε λαϊκές αγορές, οργάνωση αρχικά «επιτροπών κατοίκων» με σαφέστατα μισαλλόδοξο λόγο και τελικά βίαιων πογκρόμ σε πολυπολιτισμικές γειτονιές όπως ο Άγιος Παντελεήμονας, εκπαιδεύσεις μελών και στελεχών στα όπλα με αποτέλεσμα τη δολοφονία των Σαχζάτ Λουκμάν και Παύλου Φύσσα. Όλα αυτά πάντα με την πολύμορφη στήριξη του συστήματος. Η Χρυσή Αυγή «νομιμοποιήθηκε» μέσα από τα κανάλια και τη στήριξη μερίδας πολιτικών-τραγουδιστών και διάσημων κάθε είδους που είδαν σε αυτή ένα «γνήσιο κίνημα». Συγχρόνως, χρηματοδοτήθηκε από συγκεκριμένες μερίδες του εφοπλιστικού κεφαλαίου για χάρη του οποίου έστηναν φιλο-εργοδοτικά σωματεία και οργάνωναν επιθέσεις σε συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ στο Πέραμα. Φυσικά, πάνω από όλα, όλοι αυτοί έβλεπαν στη ΧΑ έναν δρόμο να ανακοπεί η ριζοσπαστικοποίηση του 2010-2012, η άνοδος των αγώνων και της Αριστεράς αλλά και μια ευκαιρία να οδηγηθεί η κοινωνική αγανάκτηση για τα μνημόνια σε τελείως άλλους δρόμους. Η Χρυσή Αυγή έφτασε να είναι τρίτο κόμμα σε απανωτές εκλογικές μάχες την περίοδο 2014-2015 όντας μάλιστα την περίοδο της κρίσης η πιο μαζική και δυναμική έκφραση τουφασισμού στην Ευρώπη με το Γιόμπικ στην Ουγγαρία και το ΕΛΑΜ στην Κύπρο να ακολουθούν.

Η παρακαταθήκη του 2020

Η καταδίκη της Χρυσής Αυγής ήταν επιστέγασμα αγώνων, τόσο εντός όσο και εκτός δικαστηρίων. Ήταν αποτέλεσμα μιας δουλειάς αποφασισμένων αντιφασιστριών-αντιφασιστών σε όλα τα επίπεδα, από την πολιτική αγωγή και την κατάρριψη όλων των γελοίων επιχειρημάτων τους μες τα δικαστήρια μέχρι την απομόνωση τους στην κοινωνία και τις καμπάνιες (#Δεν είναι αθώοι) την περίοδο της πανδημίας που βοήθησαν να εκφραστεί η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που ήθελε να τους δει να διαλύονται. Παρά την υποχώρηση των κοινωνικών αντιστάσεων μετά το 2015, το αντιφασιστικό κίνημα συνέχισε τον αγώνα όλη αυτή την περίοδο με συγκεκριμένα-απτά αποτελέσματα, όπως την απώλεια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης της ΧΑ στις εκλογές του 2019. Μετά την καταδίκη, φυλακίστηκαν οι αρχηγοί των ταγμάτων εφόδου αλλά κυρίως απενεργοποιήθηκαν πολιτικά κορυφαία στελέχη τους όπως ο αρχηγός Μιχαλολιάκος, ο Λαγός, ο Παππάς κι ο Κασιδιάρης. Η ΧΑ διασπάστηκε και σε επίπεδο δρόμου και δράσεων απέμειναν άμαζα, όχι όμως ακίνδυνα, απομεινάρια της· παραφυάδες και δορυφορικές παρακρατικές ομάδες(ΕΝΕΘ, Propatria, Μέτωπο Νεολαίας κλπ, Εθνικό Μέτωπο) οι οποίες δρουν τα τελευταία χρόνια με επιθέσεις σε Εύοσμο-Σταυρούπολη στη Θεσσαλονίκη και σε Νέο Ηράκλειο και Πετρούπολη στην Αθήνα, φιλοξενώντας όσα στελέχη και μέλη της ΧΑ δεν κρύφτηκαν μετά το αποτέλεσμα της δίκης.

Ο αγώνας του αντιφασιστικού κινήματος σε όλα τα επίπεδα έκανε την κοινωνία λίγο πιο ασφαλή για όλους αλλά ιδίως για τις γυναίκες, τις μετανάστριες και τους πρόσφυγες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και κάθε άνθρωπο που αγωνίζεται για έναν άλλο, καλύτερο κόσμο. Επιπλέον, ανέδειξε ότι οι δολοφονίες και οι επιθέσεις δεν είναι «υπερβολές» ή παράπλευρες συνέπειες του δήθεν πατριωτικού ζήλου αλλά αποτελούν κομμάτι του πυρήνα της φασιστικής ιδεολογίας και άμεση συνέπεια της. Με αυτό τον τρόπο, ήδη από το 2013, το κίνημα ανέκοψε μια πορεία αντιδραστικής αναδιάρθρωσης του πολιτικού σκηνικού, με την καταρρέουσα ΝΔ του Σαμαρά (τότε) να προσπαθεί να προσεταιριστεί είτε τμήμα είτε το όλο της ΧΑ. Αντίστοιχα, καταρρίφθηκε στην πράξη η θεωρία των δύο άκρων και διαπαιδαγωγήθηκε μια νέα γενιά, που μπορεί να μην έζησε την κινηματική έξαρση των προηγούμενων χρόνων αλλά γνώρισε τι θα πει αντιφασιστικό κίνημα και νίκη. Ο φραγμός που υψώθηκε στις 7 Οκτωβρίου του 2020 έβαλε όρια για την Ακροδεξιά ευρύτερα και τις φασιστικές ομαδοποιήσεις. Το όριο αυτό ισχύει και για τη νέα προσπάθεια του καταδικασμένου νεοναζί, Ηλία Κασιδιάρη.

Υπάρχει σήμερα εύλογη οργή και απογοήτευση μαζί για την αποφυλάκιση του Κασιδιάρη και τη δεδηλωμένη πρόθεση του να δημιουργήσει νέο κόμμα. Αυτό όμως δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συνεπάγεται απαξίωση των κατακτήσεων της προηγούμενης περιόδου, με την καταδίκη ως αποκορύφωμα. Αντίθετα, η πρόκληση σήμερα είναι να καταλάβουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν αλλά και να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε από το παρελθόν και τις επιτυχίες του.

Η συντηρητική στροφή και η κανονικοποίηση της Ακροδεξιάς

Είναι δεδομένο ότι μια δικαστική απόφαση δεν θα μπορούσε να ανατρέψει συνολικά μια πορεία συντηρητικοποίησης της κοινωνίας και εμπέδωση ρατσιστικών πολιτικών στην κυρίαρχη σκηνή — κανείς ποτέ δεν ισχυρίστηκε κάτι τέτοιο. Τα τελευταία χρόνια η Ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε βρέθηκε να κυβερνάει (όπως στην Ιταλία) είτε στα πρόθυρα της κυβερνητικής εξουσίας (όπως στη Γερμανία, την Αγγλία και τη Γαλλία) είτε έχει καταφέρει να ορίσει τη δημόσια συζήτηση και θεσμικά να κατοχυρώσει πολιτικές της. Αυτό το τελευταίο είναι η περίπτωση της Ελλάδας, στην οποία ακριβώς το όριο που έθεσε η αντιφασιστική νίκη του 2020 εμπόδισε σε πολιτικό επίπεδο κατά το ενδιάμεσο αυτό χρονικό διάστημα την ελληνική Ακροδεξιά να αποκτήσει αυτοτελή ηγεμονικό πολιτικό φορέα που να μπορεί να εκφράσει το ρεύμα ανόδου της Ακροδεξιάς διεθνώς.

Συγχρόνως, η συμπόρευση της Ακροδεξιάς στην υπόθεση της γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και των νέων ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε Λίβανο και Ιράν δίνουν ένα γενικό σήμα ότι αυτή η δύναμη μπορεί να αποτελέσει την επόμενη μέρα για το καπιταλιστικό σύστημα γενικότερα. Η Μελόνι έχει δώσει τα καλύτερα διαπιστευτήρια ως προς αυτό και σήμερα μια χαρά συνεργάζεται με τους πολιτικούς του Ακραίου Κέντρου στη διαμόρφωση των ρατσιστικών και φιλοπόλεμων πολιτικών της ΕΕ. Κρίσιμο ρόλο σε αυτό έπαιξε η στροφή της ίδιας της Ακροδεξιάς που, χωρίς να εγκαταλείπει πλήρως τον αντισημιτισμό της, τον υποβάθμισε για χάρη της ισλαμοφοβίας, συμβάλλοντας καθοριστικά σε ένα από τα πιο κρίσιμα πρότζεκτ του συστήματος τις τελευταίες δεκαετίες. Η άνοδος της ισλαμοφοβίας και του λευκού, αποικιοκρατικού εθνικισμού δίνουν και ευκαιρίες συστράτευσης στις νέες σταυροφορίες του ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή αλλά και οδηγούν κομμάτι λαϊκών μαζών να φαντασιώνονται κάποια αντιπολίτευση στις ελίτ (κυρίως στο πεδίο της «woke ατζέντας») την ίδια στιγμή που συναινούν στα πιο καταστροφικά σχέδια τους· όλα αυτά την περίοδο του τραμπισμού που την μεγαλύτερη οικονομία και την ισχυρότερη πολεμική μηχανή του πλανήτη ελέγχει μια εκδοχή ακροδεξιάς στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Δεν θα επεκταθούμε παραπάνω σε αυτό τώρα αλλά είναι σαφές ότι αυτό αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση για την Αριστερά της εποχής μας: σε μια εποχή πολλαπλών αδιεξόδων του συστήματος, να δώσει ενωτική ριζοσπαστική εναλλακτική γύρω από τα βασικά επίδικα της περιόδου όπως η ακρίβεια και η πολεμική προετοιμασία και να μην αφήσει την πολιτική διαπάλη να εγκλωβιστεί στο δίπολο «παραδοσιακού», δήθεν προοδευτικού νεοφιλελευθερισμού εναντίον ακροδεξιού, δήθεν αντισυστημικού και δυνάμει νεοφασιστικού, νεοφιλελευθερισμού. Κομμάτι αυτής της προσπάθειας είναι ο αγώνας για να συντριβούν τα φασιστικά μορφώματα.

Έχει σημασία να μπορέσουμε να βρούμε μια ισορροπία καταρχάς στο επίπεδο της κατανόησης του φαινομένου. Είναι η κυρίαρχη πολιτική που τροφοδοτεί τον φασισμό· οι δολοφονίες αγωνιστριών από τον ICE, διευκολύνουν φασιστικές ομάδες στις ΗΠΑ, τα δολοφονικά pushbacks σε Πύλο και τη Χίο από την κυβέρνηση Μητσοτάκη στρώνουν τον δρόμο στον Κασιδιάρη.

Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι ο Κασιδιάρης είναι απλά μια πιο δεξιά, πιο αυταρχική εκδοχή του Μητσοτάκη. Υπάρχει ποιοτική διαφορά στο τι συγκροτεί ο φασισμός και αυτό προκύπτει από τη στρατηγική της κατάλυσης της αστικής δημοκρατίας μέσα από ένα μαύρο κίνημα που στόχο έχει να διαλύσει κάθε μορφή οργάνωσης των εργαζομένων και του λαού, να εξοντώσει την Αριστερά και κάθε δύναμη αντιπολίτευσης. Αυτό είναι κάτι που γνωρίζουμε τόσο ιστορικά όσο και απτά, μέσα από την πρόσφατη διαδρομή της ΧΑ και άλλων φασιστικών μορφωμάτων στη χώρα μας· αυτό είναι που δίνει μια σχετική αυτοτέλεια στη φασιστική απειλή και δεν επιτρέπει να αντιμετωπίζουμε τα αντίστοιχα μορφώματα ως, απλώς, μια ακόμα συστημική δύναμη.

Φυσικά, ο Κασιδιάρης σήμερα επιστρέφει επιδιώκοντας ένα προφίλ εξιλέωσης, να δείξει ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας που αφήνει πίσω τους τις «υπερβολές» του παρελθόντος. Σίγουρα θα βρεθούν πρόθυμα ΜΜΕ και περσόνες να βοηθήσουν το rebranding. Η δικογραφία όμως του 2020 και η μνήμη του αντιφασιστικού κινήματος θα θυμίζουν την αλήθεια, ότι πρόκειται για δολοφόνους, νοσταλγούς των ναζί. Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για επανάπαυση.

Και τώρα τι κάνουμε;

Αφρ. Λατινοπούλου: Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε άρση ασυλίας της για την υπόθεση των πλαστών υπογραφών που φέρεται να χρησιμοποιήθηκαν για την ίδρυση του κόμματός της, «Φωνή Λογικής»

EUROKINISSI

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο αποφάσισε άρση ασυλίας της Λατινοπούλου για την υπόθεση των πλαστών υπογραφών

Η Αφροδίτη Λατινοπούλου φέρεται να ίδρυσε το κόμμα «Φωνή Λογικής» κατά παράβαση των σχετικών προβλέψεων της ελληνικής νομοθεσίας για την ίδρυση πολιτικού κόμματος

Άρση της ασυλίας της Αφροδίτης Λατινοπούλου ενέκρινε η Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, υιοθετώντας σχετική έκθεση έπειτα από αίτημα των ελληνικών δικαστικών Αρχών.

Σύμφωνα με την έκθεση, στις 11 Δεκεμβρίου 2025 ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου διαβίβασε αίτημα της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθηνών για την άρση της ασυλίας της κα. Λατινοπούλου σε σχέση με διερεύνηση για τα αδικήματα της κατάρτισης και χρήσης πλαστών εγγράφων και της κατ’ εξακολούθηση απάτης εκλογέων.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Λατινοπούλου: Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία βάζει στο mute τη «Φωνή Λογικής» – Μπαράζ καταγγελιών για τρία αδικήματα

Η απόφαση επιτρέπει πλέον στις ελληνικές δικαστικές αρχές να προχωρήσουν την ποινική διαδικασία.

Η έκθεση, η οποία βασίστηκε στις καταγγελίες που συγκέντρωσαν οι ελληνικές αρχές, αναφέρει πως τα αδικήματα τελέστηκαν κατά την περίοδο από το 2023 έως τον Ιούνιο του 2024.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, η κα. Λατινοπούλου φέρεται να ίδρυσε το κόμμα «Φωνή Λογικής» κατά παράβαση των σχετικών προβλέψεων της ελληνικής νομοθεσίας για την ίδρυση πολιτικού κόμματος.

Ειδικότερα, σύμφωνα με το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων, γίνεται αναφορά στην απαίτηση η ιδρυτική διακήρυξη πολιτικού κόμματος να υπογράφεται από τουλάχιστον 200 πολίτες με δικαίωμα ψήφου.

Κατά τα αναφερόμενα στην έκθεση, σημαντικό μέρος των υπογραφών της ιδρυτικής διακήρυξης του κόμματος φέρεται να ήταν εικονικές ή πλαστογραφημένες.

Στο ίδιο πλαίσιο, οι ελληνικές Αρχές διερευνούν κατά πόσον επηρεάζονται η χρηματοδότηση του κόμματος από δημόσιους πόρους, η λειτουργία του μετά την ίδρυσή του και η συμμετοχή του στις εθνικές εκλογές του 2023 και στις ευρωπαϊκές εκλογές του 2024.

ΠΗΓΗ 

Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία! Ή, πώς ένα αρχέγονο δάσος, στις Σκουριές Χαλκιδικής, καταστρέφεται για μισό γραμμάριο χρυσού!

Σ’ ευχαριστώ, ω εταιρεία!

Γιώργος Βελεγράκης

Η Ελληνικός Χρυσός έγινε πράσινη! Η γνωστή εξορυκτική εταιρεία που τα (πολλά πλέον) τελευταία χρόνια δραστηριοποιείται στις Σκουριές της Χαλκιδικής μάς ενημερώνει πως πλέον είναι μια εταιρεία που κύριο, αν όχι αποκλειστικό, μέλημά της είναι η προστασία του περιβάλλοντος! Το λογότυπο άλλαξε και από χρυσό έγινε πράσινο και το website της εταιρείας γέμισε με εικόνες που καμία σχέση δεν έχουν με τον τόπο εξόρυξης: καλλυντικά, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, κινητά τηλέφωνα, δορυφόροι και υπολογιστές. Μα κυρίως γέμισε με εικόνες δασών και πράσινων τοπίων. Το μότο της βιομηχανίας είναι πλέον «Το έργο μας μπροστά» και προσπαθεί να μας πείσει ότι στις Σκουριές πραγματοποιείται ένα έργο κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης, θέσεων εργασίας και περιβαλλοντικής προστασίας.

Αναρωτιέμαι αν οι διαφημιστές που δημιούργησαν τη συγκεκριμένη καμπάνια επισκέφτηκαν καθόλου την περιοχή της Χαλκιδικής. Αν, πέρα από εικόνες σχεδιασμένες στον υπολογιστή και με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, φωτογράφησαν το δάσος των Σκουριών και το μεταλλείο εντός του. Αν συνομίλησαν με κάποια κάτοικο της περιοχής και τη ρώτησαν τη γνώμη της για τα μεταλλεία.

Πιστεύω πως δεν το έκαναν. Γιατί αν το έκαναν, θα εντυπωσιάζονταν και οι ίδιοι από την αναντιστοιχία της ψηφιακής με τη φυσική πραγματικότητα. Το έντονο πράσινο θα έδινε τη θέση του στο πραγματικό χρώμα της εταιρείας και του τόπου μετά τις παρεμβάσεις της, το γκρίζο. Ένα γκρίζο που πλέον κυριαρχεί στο περιβαλλοντικό, κοινωνικό και οικονομικό τοπίο της περιοχής.

Η Ελληνικός Χρυσός, θυγατρική της καναδικής Eldorado Gold, επιβεβαιώνει τον κανόνα των βιομηχανιών εξόρυξης παγκοσμίως: παρουσιάζουν μια εικόνα πράσινων και κοινωνικά επωφελών επενδύσεων στους χάρτες τους, στις ψηφιακές εικόνες και στο επικοινωνιακό τους υλικό τη στιγμή που ο τόπος της εξόρυξης, η ΒΑ Χαλκιδική στη συγκεκριμένη περίπτωση, βιώνει μια περιβαλλοντική, κοινωνική και οικονομική καταστροφή.

Η περιβαλλοντική καταστροφή είναι εμφανής σε όποιον επισκεφτεί τις Σκουριές σήμερα. Η εταιρεία έχει περιφράξει μια τεράστια έκταση στην οποία, προφανώς, απαγορεύεται η πρόσβαση. Από τα κιγκλιδώματα όμως μπορεί ο καθένας να δει την πραγματικότητα: το δασικό τοπίο έχει αντικατασταθεί από το βιομηχανικό. Το βουνό έχει σκαφτεί στο βάθος του, η τεράστια τρύπα του ανοικτού ορύγματος, αν και πλέον καλυμμένη με μεταλλικές κατασκευές είναι παρούσα και στη θέση των δέντρων έχουν χτιστεί δεκάδες βιομηχανικά κτίρια. Οι παλιοί δασικοί χωματόδρομοι έχουν δώσει τη θέση τους σε ασφαλτοστρωμένους αυτοκινητόδρομους από όπου περνάνε καθημερινά δεκάδες φορτηγά. Αν σταθείς στην Ιερισσό και κοιτάξεις απέναντι στο βουνό εκεί που κάποτε έβλεπες ένα καταπράσινο δάσος πλέον βλέπεις ένα γκρίζο βιομηχανικό τοπίο. Όπως χαρακτηριστικά λένε οι κάτοικοι «κάθε βράδυ βλέπουμε το δεύτερο φεγγάρι: τα φώτα και τους προβολείς του εργοστασίου που ξεπροβάλλει σε ένα σεληνιακό τοπίο».

Για την οικονομική καταστροφή αρκεί κανείς να ανατρέξει στην καταστροφική και (αναθεωρημένη προς το χειρότερο πλέον) σύμβαση παραχώρησης. Η αποικιοκρατικής φύσης σύμβαση είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα της εταιρείας. Με μια σειρά από δεσμευτικά άρθρα το Ελληνικό Δημόσιο παραιτείται από κάθε αξίωση ενάντια στην εταιρεία, θεσμοθετείται η  διαιώνιση του μονοδιάστατου εξορυκτικού μοντέλου ως το μόνο αναπτυξιακό όραμα για την περιοχή, το ελληνικό κράτος δεν έχει κανένα δικαίωμα στα μεταλλεύματα μετά την εξόρυξή τους από τη γη, παύει η ποσόστωση 90/10 υπέρ της εντοπιότητας των απασχολούμενων και τέλος, το Ελληνικό Δημόσιο επί της ουσίας δεν δικαιούται να επιβάλλει πρόστιμα στην Εταιρεία καθώς κάτι τέτοιο μπορεί να θεωρηθεί «ουσιώδης οικονομική επιβάρυνση» εναντίον της [1]. Με λίγα λόγια, η εταιρεία εκ προοιμίου δεν ελέγχεται και οι εργαζόμενοί της (πολύ λιγότεροι από τα νούμερα στις διαφημίσεις της εταιρείας) είναι κατά κύριο λόγο μη ντόπιοι ενοικιαζόμενοι εργάτες [2].

Η κοινωνική καταστροφή είναι δυστυχώς εμφανής από την πρώτη βόλτα στα χωριά του δήμου Αριστοτέλη της ΒΑ Χαλκιδικής. Η εταιρεία πλέον έχει τον απόλυτο λόγο σε κάθε κοινωνική και οικονομική πτυχή. Ορίζει ποιος δουλεύει και ποιος δεν δουλεύει στα έργα, είναι παρούσα σε κάθε κοινωνική εκδήλωση, πραγματοποιεί επουσιώδεις μικροδωρέες που διαφημίζονται με τεράστιες ταμπέλες, απαγορεύει εκείνα τα επαγγέλματα και εκείνες τις δραστηριότητες που δεν συνάδουν με τη «μεταλλευτική ιστορία του τόπου». Οι αγροτικές καλλιέργειες έχουν καταστραφεί λόγω της αποστράγγισης του βουνού, οι μελισσοκόμοι και οι δασεργάτες έχουν περιοριστεί χωρίς γη για τις δουλειές τους και οι μικρές λιανικές επιχειρήσεις χάνονται[3]. Αυτό που επικρατεί είναι μια αίσθηση χωροκοινωνικής αδικίας: «η εταιρεία κλέβει τον τόπο και το μέλλον μας» όπως λένε κάποιοι ακόμη κάτοικοι των γύρω χωριών.

Περικοπή του επιδόματος ανεργίας για χάρη της εργοδοσίας - Του Νίκου Γουρλά

Περικοπή του επιδόματος ανεργίας για χάρη της εργοδοσίας, του Νίκου Γουρλά

 ΝΙΚΟΣ ΓΟΥΡΛΑΣ

Λίγο πριν της εκλογές του 2023 ο Γ. Κατρούγκαλος έκανε μια δήλωση για αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των ελευθέρων επαγγελματιών που έμελλε, όπως ισχυρίστηκαν πολλοί, να στοιχήσει στον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ την ψήφο των επαγγελματιών. Ο Κατρούγκαλος τότε αποπέμφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες δηλώνοντάς πως επρόκειτο για προσωπικές του απόψεις.

Αυτή την πρόταση η ΝΔ την κατήγγειλε με πύρινες δηλώσεις του Σκέρτσου και του Χατζηδάκη αλλά τελικά μάλλον την βρήκαν καλή ιδέα και την περίοδο από το 2019 μέχρι σήμερα για επαγγελματίες με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα η ελάχιστη μηνιαία εισφορά ανέβηκε από τα 180 το 2019 στα 260,77 το 2026. Δηλαδή, συνολική αύξηση που αγγίζει περίπου το 44%.

Μπορεί να διαφέρουν οι δυο -προεκλογικές – δηλώσεις στο περιεχόμενό τους αλλά συμπίπτουν στην μεθοδολογία. Για τον απλούστατο λόγο ότι πριν τον Π. Μαρινάκη ο ίδιος ο Κ. Μητσοτάκης είχε θέσει το θέμα και μάλιστα πιο χοντρά από το Κυβερνητικό εκπρόσωπο. Τότε σε συνέντευξη του στον Αντώνη Σρόιτερ είχε τονίσει ότι «στόχος της κυβέρνησης είναι να μην εγκλωβίζονται οι πολίτες σε μια κατάσταση εξάρτησης από τα επιδόματα, η οποία λειτουργεί ως αντικίνητρο για την εύρεση εργασίας. Ενώ νωρίτερα το ίδιο έτος (Ιούνιος 2024), σε άλλη συνέντευξη στον ίδιο δημοσιογράφο, είχε υπογραμμίσει ξανά την ανάγκη στροφής προς τις ενεργητικές πολιτικές απασχόλησης (μέσω ΔΥΠΑ), ώστε οι πολίτες να μην είναι «εθισμένοι σε κάποια επιδόματα μόνο και μόνο για να μην δουλεύουν».

Τα παραπάνω τα διαψεύδει ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ – τ. ΟΕΕ – τ. ΟΕΚ παραθέτοντας μάλιστα στοιχεία που ανατρέπουν κυβερνητικούς ισχυρισμούς ότι τάχα «όποιος θέλει βρίσκει δουλειά» (σ.σ. παραθέτουμε στο τέλος ολόκληρη την αποκαλυπτική αυτή ανακοίνωση).

«Συγκεκριμένα, τονίζει πως «το 2025 παρέμεναν άνεργοι περίπου 422.000 άνθρωποι, εκ των οποίων 235.500 για τουλάχιστον έναν χρόνο και περίπου 155.000 για τουλάχιστον δύο χρόνια». Επίσης, «μόλις κάτω από το 20% των ανέργων του 2024 βρήκαν δουλειά μέσα στο 2025», ενώ «σχεδόν μία στις δύο νέες προσλήψεις το 2025 ήταν μερικής ή εκ περιτροπής απασχόλησης, με μέση μεικτή αμοιβή στη μερική απασχόληση μόλις 563,30 ευρώ τον μήνα – ποσό που σε ετήσια αναγωγή και μετά τις ασφαλιστικές εισφορές υπολείπεται του επίσημου κατωφλιού κινδύνου φτώχειας της ΕΛΣΤΑΤ. Η ίδια η ΔΥΠΑ καταγράφει 915.889 εγγεγραμμένους ανέργους τον Δεκέμβριο του 2025, σχεδόν 561.000 περισσότερους από τους 354.904 στατιστικά ανέργους της ΕΛΣΤΑΤ».

Οι δηλώσεις του Π. Μαρινάκη λοιπόν είναι συνέχεια των δηλώσεων Μητσοτάκη επί του κυνικότερου. Γιατί όταν δηλώνεις ανοικτά και μάλιστα σε προεκλογική περίοδο ότι «δεν πρέπει να υπάρχει επίδομα ανεργίας πάνω από δύο μήνες» κι ότι τα χρήματα που θα εξοικονομηθούν από τον περιορισμό του επιδόματος θα μπορούσαν να κατευθυνθούν στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών, ώστε το κράτος να «επιδοτήσει την εργασία», δείχνει ότι τόσο ο Μητσοτάκης όσο και ο Μαρινάκης υλοποιούν τις βαθύτερες επιδιώξεις της ολιγαρχίας που καιρό τώρα θέλει να βάλει χέρι και στο επίδομα ανεργίας. Συνεπώς οι δηλώσεις της Ν. Κεραμέως ότι είναι προσωπικές οι απόψεις του Π. Μαρινάκη και οι διαβεβαιώσεις ότι δεν θα πειραχτεί το επίδομα είναι προφανώς για το θεαθήναι. Εξ άλλου την διαψεύδουν οι δηλώσεις Βορίδη που έσπευσε να στηρίξει την πρόταση Μαρινάκη μιλώντας για «εξορθολογισμό των επιδομάτων».

Την ιδία στιγμή ο Άδωνης παραπονιέται ότι  δεν παίρνει και δεύτερο μισθό ως υπουργός της Κυβέρνησης γιατί αυτός του βουλευτή των 5500  που μπορεί να φτάσει και τις 20000 με διάφορες συμμέτοχες σε επιτροπές δεν του φτάνει.

Από τον άνεργο στον εργοδότη

Η πιο αποκαλυπτική πλευρά της δήλωσης δεν είναι μόνο το δίμηνο. Η πιο αποκαλυπτική πλευρά είναι το πού θα δώσει τα χρήματα τα οποία θα στερήσει το κράτος από τους ανέργους. Και εδώ δεν υπάρχουν ενδοιασμοί από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο: Θα κατευθυνθούν στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών των εργοδοτών . Με λίγα λόγια, ο άνεργος χάνει ακόμα και αυτά τα ψίχουλα του επιδόματος ανεργίας για να μειωθεί το κόστος του εργοδότη.

Το επίδομα ανεργίας που ως δικαίωμα κοινωνικής προστασίας ενός εργαζομένου, η κυβέρνηση το βλέπει ως «κόστος» που πρέπει να περιοριστεί. Στόχος είναι τα ποσά που χρόνια πλήρωνε ο εργαζόμενος με τις ασφαλιστικές του εισφορές και για την περίπτωση ανεργίας να μεταφερθούν στην πλευρά του κεφαλαίου. Στην ουσία πρόκειται για μια νέα απροκάλυπτη αναδιανομή των ασφαλιστικών αποταμιεύσεων των εργαζομένων προς το κεφάλαιο

Για να φτάσουμε ως εδώ είχαν προηγηθεί: Η προπληρωμένη κάρτα με τον περιορισμό της χρήσης του επιδόματος ανεργίας σε μετρητά. Οι ολοένα και αυστηρότεροι περιορισμοί. Οι ποινές και οι διαγραφές ανέργων από το μητρώο της ΔΥΠΑ, ακόμη και για δύο χρόνια.

Με άλλα λόγια, το κράτος δεν αντιμετωπίζει πλέον τον άνεργο ως εργαζόμενο που έχασε προσωρινά τη δουλειά του. Τον αντιμετωπίζει όλο και περισσότερο ως ύποπτο κατάχρησης που πρέπει να αποδείξει ότι ψάχνει δουλειά. Πρέπει να αποδείξει ότι είναι «ενεργός». Και τώρα, σύμφωνα με την πρόταση Μαρινάκη, πρέπει η κοινωνική προστασία του να τελειώνει σχεδόν αμέσως.

Ο Μαρινάκης σε ένα κρεσέντο χυδαιότητας και ταξικού μίσους ισχυρίστηκε πως «Δεν υπάρχει άνθρωπος που θέλει δουλειά και δεν βρίσκει». Συνεπώς η ανεργία παύει να είναι ένα φαινόμενο του καπιταλισμού αλλά ατομική ευθύνη του ανέργου.

Μας λένε λοιπόν:

Δεν βρίσκεις δουλειά; Ψάξε καλύτερα!

Δεν δέχεσαι μισθό πείνας; Φταίει το επίδομα!

Δεν αποδέχεσαι δωδεκάωρα, ελαστικά ωράρια, εποχική απασχόληση ή εργοδοτική αυθαιρεσία; Είσαι «βολεμένος» με το επίδομα!

Όλο αυτό το αφήγημα στηρίζεται στην γνωστή θέση των εργοδοτών, ιδιαίτερα σε τουρισμό – εστίαση, ότι δεν βρίσκουν εργαζόμενους. Γιατί όταν ένας εργοδότης λέει ότι «δεν βρίσκει εργαζόμενους», δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν άνεργοι. Σημαίνει ότι δεν βρίσκει εργαζόμενους με τους μισθούς, τους όρους και τις συνθήκες που προσφέρει.

Αυτό ο Βορίδης το ομολογεί στην συνέντευξη του ολοκάθαρα « Πάτε σε μια ταβέρνα, κάπου; Σας λένε όλοι ότι δεν βρίσκουν άνθρωπο; Από την άλλη μεριά έχουμε 7% ανεργία. Δεν υπάρχει εδώ μια παραδοξότητα; Πώς είναι δυνατόν όλοι να ζητάνε προσωπικό και να λένε δεν έχουμε, και από την άλλη μεριά να εξακολουθεί να υπάρχει μια ανεργία της τάξεως του 7%»

Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση μιλά για μια χώρα όπου όλοι υποτίθεται μπορούν να βρουν σταθερή εργασία. Ποια είναι η χώρα αυτή; Μα είναι η Ελλάδα του τουρισμού, της εστίασης, των εποχικών εργαζομένων. Η Ελλάδα των τουριστικών περιοχών όπου χιλιάδες άνθρωποι εργάζονται για λίγους μήνες και στη συνέχεια αναζητούν εισόδημα μέχρι να ξαναρχίσει η σεζόν.

Ο εργαζόμενος στον τουρισμό δεν είναι άνεργος επειδή «δεν θέλει να δουλέψει». Είναι εργαζόμενος σε ένα μοντέλο παραγωγής που στηρίζεται στην εποχικότητα αλλά όταν τελειώνει η σεζόν οι ανάγκες του παραμένουν. Τι θα κάνει ο εποχικός εργαζόμενος τον τρίτο μήνα της ανεργίας τον τέταρτο τον πέμπτο; Θα ζήσει από τα «λεφτά που γλίτωσε» η κυβέρνηση και τα έχει ήδη χαρίσει στις επιχειρήσεις μέσω μειωμένων εισφορών;

Αυτή είναι η ιδέα της πρότασης Μαρινάκη

Αν ο εργαζόμενος ξέρει ότι μετά από δύο μήνες θα του κοπεί το επίδομα, η διαπραγματευτική του θέση απέναντι στον εργοδότη στην ουσία καταργείται γιατί θα πρέπει να δεχτεί την πρώτη δουλειά που θα βρει, με όποιον μισθό, με όποιον ωράριο. Με οποιεσδήποτε συνθήκες.

Το επίδομα ανεργίας συνεπώς η κυβέρνηση θα το μετατρέψει από κοινωνική παροχή σε μοχλό πίεσης για φθηνότερη και κακοπληρωμένη εργασία. Αυτή είναι η βασική επιδίωξη της πρότασης Μαρινάκη – Μητσοτάκη.

Unsplash

Έπρεπε να πεθάνει ο Μαζωνάκης για να ανακαλύψουμε το εγκληματικό εμπόριο “ελπίδας”;

Ο πόνος, η απόγνωση, ο φόβος του θανάτου, η απελπισία είναι εντελώς ανθρώπινα. Το να πατάς όμως πάνω σε αυτή την οριακή ψυχική κατάσταση ασθενών και συγγενών με σκοπό το κέρδος, είναι απάνθρωπο.

Βαρβάρα Μανταίου

Σπρέι βοτάνων που υπόσχονται να σε γλιτώσουν από χειρουργείο στο ισχίο, ματζούνια που εξαλείφουν τον καρκίνο, ακόμα και χαστούκια… που θεραπεύουν τον διαβήτη!

Θεραπείες από δήθεν “γιατρούς” οι οποίοι έχουν τόση σχέση με την επιστήμη και την ιατρική, όση μπορεί να έχει μία καλόγρια που σε πείθει να δαγκώσεις το θαυματουργό μήλο για να κάνεις παιδί.

Παραμύθια της Χαλιμάς που θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν εξαιρετικά επικίνδυνα.

Και δεν είναι τόσο δύσκολο να τα χάψεις, όσο νομίζουμε. Γιατί ο πόνος, η απόγνωση, ο φόβος του θανάτου, η απελπισία να βλέπεις τον άνθρωπό σου να υποφέρει, τα όρια της ύπαρξης, όλα αυτά είναι εντελώς ανθρώπινα.

Το να πατάς όμως, πάνω σε αυτή την οριακή ψυχική κατάσταση ασθενών και συγγενών με σκοπό το κέρδος, αυτό είναι απάνθρωπο.

Χαμένες ζωές στον βωμό του κέρδους των τσαρλατάνων

Ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη, έφερε για ακόμα μια φορά στην επιφάνεια την εγκληματική διάσταση τέτοιων ψεύτικων πρακτικών και υποσχέσεων. “Αναγεννητικές θεραπείες” από μη ειδικευμένους “γιατρούς”, σε ακατάλληλες εγκαταστάσεις χωρίς τον απαραίτητο εξοπλισμό, που εφαρμόζονται χωρίς να υπάρχει ιατρική ένδειξη. Κι όλα αυτά, όχι σε κάποια υπανάπτυκτη (με την δυτική, αποικιοκρατική έννοια) χώρα όπου ακόμα κάνουν εκτρώσεις με κρεμάστρες, αλλά στο Κολωνάκι.

Ο Μαζωνάκης δεν είναι το πρώτο θύμα της αντιεπιστημονικότητας. Δεκάδες άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους επειδή εμπιστεύτηκαν δήθεν διακεκριμένους ογκολόγους που τους έπεισαν να σταματήσουν τις χημειοθεραπείες για να λάβουν φυτικά σκευάσματα (για να θυμηθούμε την υπόθεση του λεγόμενου “ψευδογιατρού” που καταδικάστηκε σε ισόβια), ή δήθεν νευρολόγων που υπόσχονται ίαση από την σκλήρυνση κατά πλάκας με παράνομα σκευάσματα (όπως η υπόθεση του φυσικοθεραπευτή το 2023).

Δυστυχώς η παραϊατρική που εκθέτει ασθενείς σε θανάσιμο κίνδυνο, δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο, αλλά αυξανόμενο, παγκόσμιο πρόβλημα υγείας. Βότανα και συμπληρώματα διατροφής που θεωρούνται “άκακα” και αντικαθιστούν εγκεκριμένες θεραπείες, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές μη αναστρέψιμες βλάβες.

Η ιατρική κοινότητα έχει προειδοποιήσει ότι τέτοια σκευάσματα σε υψηλές δόσεις και σε συνδυασμό με άλλες ουσίες, προκαλούν, παράλληλα με την διακοπή της κανονικής θεραπείας, σοβαρές ηπατικές βλάβες όπως οξεία ανεπάρκεια. Σύμφωνα με μελέτες, στις δυτικές χώρες, οι εναλλακτικές θεραπείες αποτελούν το 20% των περιπτώσεων ηπατικής τοξικότητας.

Η ελπίδα είναι ανθρώπινη, η ευθύνη πολιτική

Κούβα: Από τη μπριγάδα στο αποτύπωμα της αλληλεγγύης - Του Ηλία Σκυλλάκου

Κούβα: Από τη μπριγάδα στο αποτύπωμα της αλληλεγγύης

του Ηλία Σκυλλάκου

Τη νύχτα, όταν πέφτει το ρεύμα στην Αβάνα, η πόλη βυθίζεται στο σκοτάδι. Οι άνθρωποι βγαίνουν στα πάρκα και στα πεζοδρόμια για να αντέξουν τη ζέστη. Οι ανεμιστήρες σταματούν, τα ψυγεία σβήνουν, οι μετακινήσεις δυσκολεύουν και η καθημερινότητα στενεύει γύρω από τα πιο βασικά αγαθά.

Αυτή είναι η Κούβα του 2026. Μια χώρα που βρίσκεται σε πολιορκία από την Ουάσιγκτον ακόμη πιο επιθετικά, με την κυβέρνηση Τραμπ να κλιμακώνει τον οικονομικό πόλεμο απέναντι στο νησί, επιχειρώντας να πλήξει ακόμη και την ενεργειακή του τροφοδοσία διακόπτοντας την πρόσβασή σε πετρέλαιο.

Η επιδίωξη είναι να εξαντληθεί οικονομικά η χώρα, να γονατίσει ο πληθυσμός, να μετατραπεί η καθημερινή δυσκολία σε κοινωνική δυσαρέσκεια για την ανατροπή της κουβανικής Επανάστασης. Ένας ολόκληρος λαός τιμωρείται επειδή, λίγα μίλια από τις ακτές των ΗΠΑ, εξακολουθεί να υπερασπίζεται την ανεξαρτησία και αρνείται να υποταχθεί στην αμερικανική κυριαρχία. Μέσα σε αυτή τη μακρόχρονη αναμέτρηση με την αμερικανική ισχύ, τον παράνομο αποκλεισμό που κρατάει πάνω από έξι δεκαετίες, αλλά και την ασφυξία που εξαπολύει πλέον ο Τραμπ, η Κούβα εξακολουθεί να αποτελεί σημείο αναφοράς και διεθνιστικής αλληλεγγύης για ανθρώπους και κινήματα σε πολλές χώρες.

Πάνω σε αυτή τη διεθνιστική σχέση, που σφυρηλατήθηκε μέσα στην αντίσταση απέναντι στον ιμπεριαλισμό και στην υπεράσπιση της λαϊκής κυριαρχίας γεννήθηκε και διατηρήθηκε μέσα στον χρόνο η παράδοση των διεθνών μπριγάδων αλληλεγγύης προς την Κούβα, που έφεραν χιλιάδες ανθρώπους από διαφορετικές χώρες στο νησί για να γνωρίσουν από κοντά την κουβανική πραγματικότητα και να σταθούν έμπρακτα στο πλευρό του λαού της.

Σε αυτή την παράδοση εντάχθηκε και η φετινή 53η Ευρωπαϊκή Μπριγάδα Εθελοντικής Εργασίας και Αλληλεγγύης με την Κούβα «Χοσέ Μαρτί», που πραγματοποιήθηκε τον Αύγουστο του 2026. Η ελληνική συμμετοχή ήταν η μαζικότερη από όλες τις αντιπροσωπείες και αριθμούσε 41 ανθρώπους. Η παρουσία αυτή είχε προετοιμαστεί μήνες νωρίτερα, μέσα από δεκάδες εκδηλώσεις αλληλεγγύης, δράσεις στον δρόμο και μια οργανωμένη προσπάθεια συγκέντρωσης υλικής βοήθειας για την Κούβα. Περισσότερες από 45 εκδηλώσεις αλληλεγγύης, δράσεις στον δρόμο και πρωτοβουλίες συγκέντρωσης υλικής βοήθειας είχαν προηγηθεί της αναχώρησης. Η αποστολή συνδέθηκε έτσι όχι μόνο με μια πολιτική παρουσία στην Κούβα, αλλά και με την προσπάθεια να μεταφερθούν φάρμακα, υγειονομικό υλικό και άλλη πρακτική βοήθεια.

Η αλληλεγγύη αυτή πήρε και απολύτως χειροπιαστή μορφή. Η ελληνική αποστολή μετέφερε τέσσερις βαλίτσες με ειδικά φάρμακα για την παιδική επιληψία, ακόμη 17 βαλίτσες με φάρμακα και υγειονομικό υλικό για νοσοκομείο της Αβάνας, καθώς και σχολικά είδη, άλλο υλικό και γάλα σε σκόνη για δομή φροντίδας παιδιών στη Σάντα Κλάρα.

Παράλληλα, τα μέλη της αποστολής συμμετείχαν σε συναντήσεις με το ICAP, σε εκδηλώσεις για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του Φιντέλ Κάστρο και σε επαφές με κοινωνικούς, πολιτικούς και πανεπιστημιακούς φορείς της χώρας.

Στη διάρκεια των δεκαπέντε ημερών, οι Έλληνες συμμετέχοντες συνάντησαν μια κοινωνία που δοκιμάζεται σκληρά από τον αποκλεισμό, την οικονομική πίεση και τη φυγή νέων ανθρώπων, αλλά και έναν λαό που εξακολουθεί να κρατά ζωντανή τη μνήμη και τις κατακτήσεις της Επανάστασης.

Η δημόσια Υγεία και Παιδεία, η κοινωνική οργάνωση, η παράδοση του διεθνισμού και η ίδια η ιδέα της λαϊκής κυριαρχίας παραμένουν σημεία αναφοράς μέσα σε μια καθημερινότητα που γίνεται όλο και πιο δύσκολη.

Στις εμπειρίες τους περνούν άνθρωποι διαφορετικών γενιών, πρόσωπα που κουβαλούν ακόμη στη ζωή τους τη μνήμη του κουβανικού διεθνισμού, από την Αγκόλα και το Κονγκό μέχρι τις μάχες για την υπεράσπιση της ίδιας της Επανάστασης.

Δίπλα τους μεγαλώνει μια νεότερη γενιά, σε πολύ σκληρές οικονομικές συνθήκες, έχοντας όμως μπροστά της το βάρος και το μεγαλείο μιας αντοχής.

Ένα μικρό κομμάτι αυτής της μεγάλης ιστορίας φτάνει στο INFO-WAR από τις φωνές οκτώ μελών της φετινής ελληνικής αποστολής, από τις εικόνες που έμειναν χαραγμένες στη μνήμη τους και από εκείνες τις στιγμές που μετατρέπουν ένα ταξίδι αλληλεγγύης σε βαθιά εμπειρία και πολιτική δέσμευση.

Οι μαρτυρίες μελών της ελληνικής αποστολής

Επιστροφή Κασιδιάρη: Ως φάρσα ή ως τραγωδία;

Η πρώτη φορά σαν τραγωδία, η δεύτερη σαν φάρσα

Η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την πρώτη φορά σαν τραγωδία, την δεύτερη σαν φάρσα όπως έλεγε ο θείος Κάρολος. Δυστυχώς, ζούμε σε εποχή που δεν σηκώνει φάρσες και αστεία.

Σπύρος Ραπανάκης

Βγαίνοντας από τις φυλακές Δομοκού ο Κασιδιάρης ανακοίνωσε την ίδρυση κόμματος. «Όπως αυτά που σαρώνουν στην Ευρώπη», είπε σε ένα πλήθος μαυροντυμένων υποστηρικτών του, έχοντας ως φόντο “φουσκωτούς”.

Μια εικόνα που μας γύρισε ξαφνικά σχεδόν 15 χρόνια πίσω. Τότε που τα τάγματα εφόδου σκόρπιζαν τον τρόμο στους δρόμους και στις γειτονιές. Τα χρόνια που η ναζιστική εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής επιχείρησε να δηλητηριάσει την κοινωνία της κρίσης με το δηλητήριο του μίσους και της βίας.

Η δολοφονία του Παύλου Φύσσα στην Αμφιάλη από τον Ρουπακιά στις 18 Σεπτεμβρίου το 2013 ξετύλιξε το νήμα που οδήγησε στην καταδίκη του διευθυντηρίου της Χρυσής Αυγής ως εγκληματική οργάνωση. Νήμα που κρατούσαν έως τότε καλά φυλαγμένο στα συρτάρια τους υπουργοί της Νέας Δημοκρατίας που σήμερα εμφανίζονται ως δήθεν τιμωροί του νεοναζισμού.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Ο Μαζωνάκης έπαιρνε θέση: Όταν μιλούσε κατά της Χρυσής Αυγής και τραγουδούσε στον Κορυδαλλό

Οι δολοφονίες και οι επιθέσεις κατά μεταναστών δεν αρκούσαν. Έπρεπε να σκοτωθεί ένας νέος άνθρωπος που τύγχανε να είναι Έλληνας ώστε η πολιτεία και η δικαιοσύνη να πουν τα πράγματα με το όνομα τους.

Η ηγεσία της Χρυσής Αυγής μπήκε στην φυλακή. Ο φασισμός όμως, δεν νικιέται με μια δικαστική απόφαση. Όσο ιστορική κι αν είναι. Το δηλητήριο που χύνει είναι ανθεκτικό. Προσαρμόζεται. Έχει υφέσεις και εξάρσεις.

Η αποφυλάκιση Κασιδιάρη είναι ένα γεγονός το οποίο από μόνο του δεν συνιστά πρόβλημα με την νομική έννοια. Εφόσον εξέτισε την ποινή του όπως αυτή προβλέπεται από τον ποινικό κώδικα, δεν θα μπορούσε να συμβεί διαφορετικά.

Ο Κασιδιάρης δεν καταδικάστηκε επειδή είναι εθνικοσοσιαλιστής και νεοναζί. Η Δημοκρατία δεν τιμωρεί τις ιδέες και τα πολιτικά πιστεύω, όσο αποκρουστικά κι αν είναι. Ακόμα κι αν την εχθρεύονται. Η δικαιοσύνη στην Δημοκρατία τιμωρεί πράξεις. Κι ο άλλοτε υπαρχηγός του Μιχαλολιάκου, ο αρχηγός των Ταγμάτων Εφόδου, καταδικάστηκε ως ηγετικό στέλεχος εγκληματικής οργάνωσης.

Το πραγματικό ερώτημα είναι, πόσο ανθεκτική είναι η Δημοκρατία απέναντι στους εχθρούς της. Εδώ είναι και το πρόβλημα. Σε έναν κόσμο που βαδίζει από κρίση σε κρίση, γεμάτο αβεβαιότητες, με πολέμους παντού, με τις ανισότητες να διευρύνονται διαρκώς, ο φασισμός εμφανίζεται ξανά ως απάντηση.

Ο Τραμπισμός εξάγεται κι εκτός ΗΠΑ. Οι πιο ισχυρές ελίτ του κόσμου, οι πλουσιότεροι άνθρωποι του πλανήτη αποτελούν χορήγους αυτής της ιδεολογίας. Δυνάμεις που δηλώνουν αντισυστημικές ενισχύονται με τις ευλογίες του Μάσκ και άλλων.

Από την Αγγλία έως την Ελλάδα, σε μια Ευρώπη που ζεί εδώ και χρόνια σε καθεστώς πολεμικού παροξυσμού και φόβου, το τέρας που πίστεψε η ανθρωπότητα ότι έθαψε, επιστρέφει εκεί που γεννήθηκε και πέθανε. Τουλάχιστον έτσι πιστέψαμε για δεκαετίες ολόκληρες.

Η εκλογική νίκη των Χιτλερικών του AfD στην Σαξονία, είναι ένα γεγονός που μερικά χρόνια πριν θα φάνταζε σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Κι όμως. Σχεδόν έναν αιώνα από την Βαϊμάρη, ο εθνικοσοσιαλισμός επανέρχεται.

Οι συνταγματολόγοι και οι νομικοί συμφωνούν ότι ο Κασιδιάρης δεν μπορεί να κατέβει ο ίδιος στις εκλογές. Τουλάχιστον όχι τα επόμενα χρόνια.

Το ζήτημα δεν είναι νομικό. Είναι βαθιά πολιτικό. Μετά την φυλάκιση των νεοναζί, η θεσμική δεξιά φρόντισε να ενσωματώσει όσα ζητούσε το εκλογικό ακροατήριο τους. Στο μεταναστευτικό, στα ανθρώπινα δικαιώματα, στην ρητορική της εξωτερικής πολιτικής, στο πεδίο των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων, στο… φαντασιακό «antiwοke».

Πανδημοσιοϋπαλληλική Στάση Εργασίας την Τετάρτη 16/9, από την ΑΔΕΔΥ, ενάντια στη Συνταγματική Αναθεώρηση

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Τετάρτη 16 Σεπτέμβρη

Πανδημοσιοϋπαλληλική Στάση Εργασίας ενάντια στη Συνταγματική Αναθεώρηση

Στάση εργασίας: 12:00 έως τη λήξη του ωραρίου

Συγκέντρωση: 13:00, Σύνταγμα

Συναδέλφισσες, συνάδελφοι,

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ., αποφάσισε την πραγματοποίηση Στάσης Εργασίας στην Αττική την Τετάρτη, 16 Σεπτέμβρη 2026, ημέρα 2^ης ψηφοφορίας στη Βουλή, από ώρα 12.00 έως τη λήξη της βάρδιας, για τους εργαζόμενους που θα συμμετέχουν στη συγκέντρωση ώρα 13.00, στο Σύνταγμα, ενάντια στην επιχειρούμενη Συνταγματική Αναθεώρηση που προωθεί η κυβέρνηση.

Η κινητοποίηση αυτή εντάσσεται στο πλαίσιο των αγωνιστικών, κινηματικών δράσεων που πρέπει να αναπτύξουμε, δίνοντας τη δική μας απάντηση μετά και τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού  από το βήμα της ΔΕΘ, που σε καμιά περίπτωση δεν ικανοποιούν το δίκαιο αίτημα των εργαζομένων στο Δημόσιο τομέα να ζουν με αξιοπρέπεια από το μισθό τους, καθώς και της συνεχιζόμενης επίθεσης  που δεχόμαστε με το νέο πειθαρχικό, τη συνταγματική αναθεώρηση, την επιδιωκόμενη άρση της μονιμότητας κλπ .

Υπενθυμίζουμε ότι μέσα στο καλοκαίρι και με προφανή στόχο τον περιορισμό των αντιδράσεων των εργαζομένων, η κυβέρνηση της Ν.Δ. προχώρησε στην 1^η ψηφοφορία για τη Συνταγματική Αναθεώρηση, επιχειρώντας να προχωρήσει σε βαθιές αντιδραστικές τομές, στη δομή και τη λειτουργία του κράτους, οι οποίες όχι μόνο δεν αντιμετωπίζουν υπαρκτά προβλήματα, αλλά, αντίθετα, συνιστούν επίθεση στα δικαιώματα όλου του λαού.

Μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 16 επιχειρεί την πλήρη εμπορευματοποίηση της Παιδείας, μετατρέποντάς την σε ακριβοπληρωμένο εμπόρευμα. Αντί να κατοχυρώσει το δικαίωμα όλων των παιδιών στη δωρεάν Παιδεία, αίρει κάθε συνταγματική δέσμευση και ευθύνη του κράτους.

Με την αναθεώρηση του άρθρου 79 επιχειρεί να συνταγματικοποιήσει τα αντιλαϊκά μέτρα και τις μνημονιακές περικοπές των τελευταίων ετών, επιβάλλοντας έναν μόνιμο «κόφτη» σε μισθούς, συντάξεις και κοινωνικά δικαιώματα, ώστε να εξασφαλίζεται η ανεμπόδιστη επιβολή των ματωμένων πλεονασμάτων και των κερδών των λίγων.

Με την αναθεώρηση του άρθρου 103 επιχειρεί την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, δηλαδή την άρση της ευθύνης του κράτους να στελεχώνει τις δημόσιες υπηρεσίες με μόνιμο προσωπικό, καθώς και τη σύνδεση της εργασίας με την αντιδραστική αξιολόγηση και τη συνταγματοποίηση των σχετικών πειθαρχικών διώξεων. Στόχος είναι ένας υπάλληλος φοβισμένος και υποταγμένος, που θα υλοποιεί τις αντιλαϊκές πολιτικές χωρίς αντίρρηση.

Οι επιχειρούμενες αλλαγές αφορούν ολόκληρο τον λαό και όχι μόνο τους δημοσίους υπαλλήλους.

Η Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ. κηρύσσει στάση εργασίας την Τετάρτη, 16 Σεπτέμβρη 2026, από ώρα 12.00 έως τη λήξη της βάρδιας, για τους εργαζόμενους που θα συμμετέχουν στη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ώρα 13.00 και καλεί σε μαζική συμμετοχή σε αυτή και στην κλιμάκωση των αγωνιστικών δράσεων, που θα ακολουθήσουν.

• Δυναμώνουμε τον αγώνα για μόνιμη και σταθερή εργασία, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς και ενάντια στη φίμωση των εργαζομένων.
• Παλεύουμε για δημόσια και δωρεάν Παιδεία και Υγεία για όλο τον λαό.
• Βάζουμε τις δικές μας ανάγκες στο προσκήνιο.

 

Από την Εκτελεστική Επιτροπή της Α.Δ.Ε.Δ.Υ.

Η κυβέρνηση διαβρώνει τα δικαιώματα των ενοικιαστ(ρι)ών - Αλλαγή πορείας στη στεγαστική πολιτική τώρα!: Κοινή διακήρυξη 11 στεγαστικών συλλογικοτήτων και φορέων (VIDEO)

Menelaos Myrillas / SOOC

Η κυβέρνηση διαβρώνει τα δικαιώματα των ενοικιαστ(ρι)ών: Κοινή διακήρυξη 11 στεγαστικών συλλογικοτήτων και φορέων

Κοινή διακήρυξη για το δικαίωμα στην προσιτή κατοικία συνέταξαν και δημοσιοποίησαν σήμερα 14 Σεπτεμβρίου 11 στεγαστικές συλλογικότητες και φορείς. Μεταξύ άλλων, καταγγέλλουν ότι τα μέτρα της κυβέρνησης όπως το «Σπίτι μου» δεν είναι απλώς ανεπαρκή, αλλά διογκώνουν το πρόβλημα της στεγαστικής κρίσης. Υπενθυμίζουν ότι η Νέα Δημοκρατία θεσμοθέτησε εξώσεις-εξπρές και προωθεί έναν «Τειρεσία ενοικιαστών», κάνοντας τη μισθωτική σχέση πιο επισφαλή προς όφελος του ήδη ισχυρότερου μέρους, των εκμισθωτών. «Η στεγαστική κρίση δεν θα λυθεί με παραλλαγές της ίδιας πολιτικής που την δημιούργησε. Χρειάζεται ρήξη με το μοντέλο που μετέτρεψε τη στέγη σε επενδυτικό προϊόν και άφησε την κοινωνική πλειοψηφία εκτεθειμένη στις τιμές και τις διαθέσεις της αγοράς», τονίζουν οι συλλογικότητες.

Οι 11 συλλογικότητες που υπογράφουν τη διακήρυξη επισημαίνουν ότι μεγάλο τμήμα της σημερινής στεγαστικής πολιτικής είναι όχι απλώς ανεπαρκές αλλά αντιπαραγωγικό.

Χαρακτηριστικά, αναφέρουν: «Τα προγράμματα “Σπίτι μου”, με κύριο στόχο την αναθέρμανση του δανεισμού, διοχετεύουν χρήμα σε μια αγορά με περιορισμένη προσφορά προσιτών κατοικιών, εκτοξεύοντας τις τιμές. Οι επιδοτήσεις ανακαίνισης και οι φοροαπαλλαγές στους εκμισθωτές αναβαθμίζουν ιδιωτικές περιουσίες, αλλά δεν εξασφαλίζουν προσιτά ενοίκια. Τα επιδόματα και οι επιστροφές ενοικίου χωρίς έλεγχο των μισθωμάτων, μπαίνουν στις τσέπες των εκμισθωτών και αυξάνουν τα ενοίκια. Η λεγόμενη “Κοινωνική Αντιπαροχή” παραδίδει δημόσια γη σε ιδιώτες κατασκευαστές, με πενιχρά κοινωνικά ανταλλάγματα – 30% των παραγόμενων κατοικιών – και καμία ουσιαστική εγγύηση ότι αυτές θα είναι πραγματικά προσιτές ή ότι θα παραμείνουν δημόσιες σε βάθος χρόνου. Οι φορολογικές ελαφρύνσεις σε κατασκευαστές δεν έχουν καμία αξία, αν αυτοί τελικά θα χτίζουν μονο πολυτελείς κατοικίες που απευθύνονται σε υψηλά εισοδήματα και τη διεθνή ζήτηση.»

Διεκδικούν:

«1. Άμεση παρέμβαση στην αγορά ενοικίου. Πλαφόν στις αυξήσεις και ανώτατα μισθώματα που θα συνδέονται με την αντικειμενική αξία, την ποιότητα, την παλαιότητα και την ενεργειακή απόδοση της κατοικίας. Παράλληλα, ουσιαστική διεύρυνση των δικαιωμάτων των ενοικιαστών: μεγαλύτερη ελάχιστη διάρκεια μίσθωσης, κατάργηση των εξώσεων-εξπρές, ολική προστασία από τις εξώσεις για ευάλωτα νοικοκυριά, οριστική εγκατάλειψη του «Τειρεσία ενοικιαστών», ποιοτικοί έλεγχοι στις ενοικιαζόμενες κατοικίες και μεταφορά της μεσιτικής αμοιβής αποκλειστικά στον εκμισθωτή.

2. Να σταματήσει η κερδοσκοπική αλλαγή χρήσης της κατοικίας. Η κατοικία υπάρχει πρωτίστως για να στεγάζει νοικοκυριά, δεν είναι εισιτήριο εισόδου στην ΕΕ, τουριστικό κατάλυμα ή επενδυτικό προϊόν. Οι βραχυχρόνιες μισθώσεις είναι εμπορικές και όχι αστικές μισθώσεις. Χρειάζεται μόνιμο πλαίσιο που να επιτρέπει στους δήμους να επιβάλλουν περιορισμούς ή απαγόρευση νέων βραχυχρόνιων μισθώσεων ανάλογα με τη στεγαστική πίεση κάθε περιοχής. Η Golden Visa για επενδύσεις σε κατοικία πρέπει να καταργηθεί πλήρως, ακόμη και για αλλαγή χρήσης που μετατρέπουν πρώην βιομηχανικούς, γραφειακούς ή άλλους χώρους σε πανάκριβα, κακής ποιότητας πολύ μικρά διαμερίσματα.

3. Ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας. Να απαγορευτούν οι πλειστηριασμοί κύριας κατοικίας και να δημιουργηθεί ευνοϊκό πλαίσιο αποπληρωμής για τους υπερχρεωμένους δανειολήπτες με μείωση χρεών. Το μοντέλο των servicers, που επιδιώκουν τη μέγιστη απόδοση από υποθηκευμένες κατοικίες μέσω κατασχέσεων και πλειστηριασμών, πρέπει να καταργηθεί. Δεν είναι δυνατόν οικογένειες να χάνουν τα σπίτια τους για να διαφυλάσσεται η κερδοφορία διεθνών χρηματοπιστωτικών οργανισμών.

4. Ένα διαφορετικό, πολυεπίπεδο μοντέλο κοινωνικής κατοικίας, που διατίθεται μακροχρόνια προς ενοικίαση με κοινωνικά κριτήρια και τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τις αγοραίες. Με γενναία δημόσια χρηματοδότηση για παραγωγή, απόκτηση, ανακαίνιση και διαχείριση κατοικιών από δημόσιους, δημοτικούς, συνεταιριστικούς και άλλους μη κερδοσκοπικούς φορείς, χωρίς ιδιωτικοποίηση δημόσιας περιουσίας και χωρίς περιθώριο κέρδους για εργολάβους.

5. Προτεραιότητα στην ανακαίνιση και επανάχρηση του υφιστάμενου κτιριακού αποθέματος, και όχι στις νέες κατασκευές που έχουν μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος σε εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και σε απόβλητα. Χρειάζεται δημόσια χρηματοδότηση και τεχνική βοήθεια για να αναβαθμίζονται ενεργειακά και να ενισχύονται στατικά τα παλιά κτίρια, να μετατρέπονται σε κατοικίες κενοί ή αναξιοποίητοι χώροι (γραφεία, εργοστάσια), και φορολογικά κίνητρα (π.χ. μειωμένος ΦΠΑ στις ανακαινίσεις) ώστε να συμφέρει περισσότερο η ανακαίνιση από το γκρέμισμα και το ξαναχτίσιμο.

6. Ουσιαστικά μέτρα για όσα ακίνητα διατηρούνται κενά και εκτός χρήσης, με κλιμακωτό φόρο αδράνειας και εξαιρέσεις με κοινωνικά κριτήρια, παράλληλα με κίνητρα και ανταποδοτικούς μηχανισμούς μακροχρόνιας παραχώρησης σε δημοτικούς, δημόσιους φορείς για κοινωνική μίσθωση.»

Αναλυτικά η διακήρυξη:

«Η Ένωση Ενοικιαστ(ρι)ών Θεσσαλονίκης υπογράφει διακήρυξη μαζί με άλλες 10 στεγαστικές συλλογικότητες.

Αλλαγή πορείας στη στεγαστική πολιτική τώρα!

Οι συλλογικότητες που υπογράφουμε αυτό το κείμενο δραστηριοποιούμαστε για να διεκδικήσουμε το δικαίωμα στη στέγη. Βιώνουμε καθημερινά τι σημαίνει να μην ξέρεις αν θα μπορείς να πληρώσεις το επόμενο ενοίκιο, αν θα αναγκαστείς να φύγεις από τη γειτονιά σου, αν θα βρεις μια αξιοπρεπή κατοικία που να μπορείς να αντέξεις οικονομικά. Βλέπουμε ανθρώπους να περικόπτουν βασικές ανάγκες, να χάνουν την κατοικία τους, να αναβάλλουν τη ζωή τους. Και μας εξοργίζει να ακούμε να παρουσιάζονται ως “λύσεις” πολιτικές που έχουν ήδη επιδεινώσει αυτή την κατάσταση ή που προστατεύουν τα κέρδη όσων επωφελούνται από την κρίση.

Ποιος ευθύνεται για το στεγαστικό πρόβλημα;