Αμοργός: Συλλογή υπογραφών για τη διαλεύκανση της επίθεσης με εκρηκτικό μηχανισμό στη Λαγκάδα

Συλλογή υπογραφών για την πλήρη διερεύνηση της επίθεσης σε κατοικία στη Λαγκάδα της Αμοργού (σ.σ. παραθέτουμε παρακάτω ολόκληρη την καταγγελία για τη επίθεση αυτή) ξεκινούν κάτοικοι και φίλοι του νησιού. Η επίθεση που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο της 19ης Σεπτεμβρίου έγινε με δυναμίτη που πετάχτηκε από το ανοιχτό παράθυρο στο δωμάτιο όπου κοιμόταν ένα νεαρό ζευγάρι, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί ο άνδρας και να χρειαστεί χειρουργική επέμβαση.

Οι υπογράφοντες καταγγέλλουν το περιστατικό και εκφράζουν την συμπαράσταση και την αλληλεγγύη τους και ζητούν από τις αρμόδιες αρχές να διαλευκάνουν την υπόθεση, να εντοπίσουν τους υπευθύνους και να διερευνήσουν τα κίνητρα της επίθεσης.

Αναλυτικά το κείμενο:

Ως κάτοικοι και φίλοι της Αμοργού εκφράζουμε τον βαθύτατο αποτροπιασμό, την οργή και την απόλυτη καταδίκη μας για τη μαφιόζικη και προσχεδιασμένη επίθεση που σημειώθηκε στη Λαγκάδα.

Άγνωστοι, κινούμενοι με εγκληματική ψυχραιμία από ταράτσα σε ταράτσα, πέταξαν ενεργοποιημένο δυναμίτη μέσα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου κοιμόταν ένας νεαρός μόνιμος κάτοικος  με τη σύντροφό του. Το αποτέλεσμα αυτής της τυφλής και δολοφονικής ενέργειας ήταν ο τραυματισμός του νεαρού, ο οποίος χρειάστηκε να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση, ενώ η κοπέλα υπέστη σοβαρότατο ψυχολογικό σοκ.

Από καθαρή τύχη και μόνο δεν θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές μέσα στα ίδια μας τα σπίτια.

Η τρομακτική έκρηξη, που αναστάτωσε και συγκλόνισε ολόκληρο το χωριό μέσα στη νύχτα, δεν αποτελεί απλώς μια εγκληματική πράξη κατά μιας ιδιοκτησίας. Είναι μια ευθεία, δολοφονική επίθεση ενάντια στην ίδια τη ζωή, την ασφάλεια και την ειρηνική συμβίωση όλων των ανθρώπων που επιλέγουν να ζουν, να εργάζονται και να δημιουργούν στα νησιά μας.

 Τέτοιες πρακτικές τρομοκρατίας  είναι ξένες προς τις αξίες, την κουλτούρα και την καθημερινότητα της Αμοργού.

Ως κάτοικοι ξεκαθαρίζουμε προς πάσα κατεύθυνση ότι δεν θα ανεχτούμε τον φόβο, τη βία και το σκοτάδι να ριζώσουν στον τόπο μας.

Απαιτούμε:

1.    Την άμεση και πλήρη διαλεύκανση της υπόθεσης από τις αρμόδιες αστυνομικές και δικαστικές αρχές.

2.    Την ταυτοποίηση, σύλληψη και παραπομπή στη δικαιοσύνη των φυσικών και ηθικών αυτουργών αυτής της αποτρόπαιης πράξης.

3.    Την πλήρη διερεύνηση των κινήτρων της επίθεσης, χωρίς καμία προσπάθεια υποβάθμισης ή συγκάλυψης του γεγονότος.

Θέλουμε να γίνει σαφές προς όλους ότι αυτή η επίθεση δεν στρέφεται μόνο εναντίον δύο νέων ανθρώπων, αλλά αποτελεί έναν άμεσο και θανάσιμο κίνδυνο για ολόκληρη την κοινωνία μας.

Ο πάτος έχει πάτο; - Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος για τον «επικίνδυνο influencer που παριστάνει τον υπουργό Υγείας» (VIDEO)

Ο πάτος έχει πάτο;

 ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ

Ο πρώην τηλεπωλητής νανογιλέκων,

ο (επί ΛΑΟΣ) “η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ είναι κλέφτες και ψεύτες”,

ο διαφημιστής του ναζιστικού οχετού του ναζί Κ.Πλεύρη,

ο αποδέκτης εγκάρδιων ευχετηρίων από τον Παττακό,

ο γλείφτης (επί… εκδημοκρατισμού του) του Νετανιάχου,

ο εγχώριος πολιτικός ποκοπίκος του Τραμπ,

ο “σιχαίνομαι τους κομμουνιστές” (απολύτως λογικό),

ο φοράω “έξυπνα” γυαλιά παρακολούθησης πολιτών,

ο “είστε μίζεροι” όσοι δεν προσκυνάτε τον Μητσοτάκη,

ο “είστε αχάριστοι” που θέλετε και μισθό ενώ έχουμε Ηλιο και θάλασσα,

ο “αν σας λέγαμε πως έχουν πρόβλημα τα τρένα ποιός θα έμπαινε μέσα”,

ο “ποιός ασχολείται με τα Τέμπη”,

ο “καλά έκανα και κανόνισα διαφήμιση από φαρμακευτική σε σάιτ γιατί το έχει φίλη μου”,

μέσα σε μια μέρα

– είπε ζωντανά στην τηλεόραση σε δημοσιογράφο αν έχει πάρει… “μπάφο” γιατί τον ρώτησε για το ενδεχόμενο να μην είναι ξανά πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης,

– είπε ότι καλά έκανε που ως υπουργός Υγείας διαφήμιζε (και ότι θα το ξανάκανε) ιδιωτική κλινική που την κατηγορούν ότι προχωρούσε σε… ευεξίες,

– είπε ότι αν είχανε την μονταζιέρα της “Ομάδας Αλήθειας” το 1946 – 1949, τότε θα είχανε γράψει αλλιώς την ιστορία…

Το ερώτημα δεν είναι αν έχει ξαναϋπάρξει τέτοιος πολιτικός ακροδεξιός καραγκιόζης στην πολιτική ζωή.

Το ερώτημα είναι σε τι πολιτικό πάτο θα φτάσουν αυτοί που τον έχουν για να τους εκπροσωπεί.

ΠΗΓΗ 

*** 

Το πλημμυρισμένο νοσοκομείο και ο «επικίνδυνος influencer που παριστάνει τον υπουργό Υγείας»

 

Νίκος Παπαδημητρίου

«Αυτό είναι το ΕΣΥ όταν το χρειαστείς»: τη φράση αυτή του υπουργού Υγείας Αδωνη Γεωργιάδη θυμήθηκε ο εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Αριστεράς Γιώργος Λυκοπάντης, αντικρίζοντας τις εικόνες του πλημμυρισμένου από τη βροχή κτιρίου του νοσοκομείου της Πάτρας «Αγιος Ανδρέας».

«Αυτό, σίγουρα, δεν είναι το ΕΣΥ που χρειαζόμαστε», συμπεραίνει ο Γ. Λυκοπάντης και καταλογίζει την πολιτική ευθύνη για την κατάσταση του ΕΣΥ στην «κυβέρνηση και στον επικίνδυνο influencer που παριστάνει τον υπουργό Υγείας».

ΠΗΓΗ

- ΔΕΙΤΕ επίσης:

Αδωνις Γεωργιάδης: Μετά τα νανογιλέκα… στο Υπουργείο Υγείας (VIDEO)

Κάθε βράδυ, 100 συλλήψεις για ενδοοικογενειακή βία. Κάθε μήνα, τουλάχιστον μία γυναικοκτονία. Ποιος μας προστατεύει τελικά; - Γράφει η Βιργινία Κιμπουροπούλου

EUROKINISSI

Κάθε βράδυ, 100 συλλήψεις για ενδοοικογενειακή βία. Κάθε μήνα, τουλάχιστον μία γυναικοκτονία. Ποιος μας προστατεύει τελικά;

Οι δράστες δεν είναι εθισμένοι ή ψυχασθενείς. Γυναικοκτόνοι είναι. Ας τους πούμε με το όνομά τους και ας αναλογιστούμε γιατί κάθε χρόνο μετράμε τόσες δολοφονημένες

Βιργινία Κιμπουροπούλου

Μιλώντας στον ΣΚΑΪ, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη είπε, μεταξύ άλλων, πως πλέον στην αστυνομία «γίνονται πολύ καλύτερα τα πράγματα διότι προάγονται και επιλέγονται ικανοί άνθρωποι, υπάρχει αφοσίωση, στοχοπροσήλωση, όλες οι υπηρεσίες έχουν το αναγκαίο και κατάλληλο προσωπικό σε αριθμό, αλλά και σε ποιότητα, προκειμένου να διερευνούν υποθέσεις και να απαντούν στα όποια μεγάλα εγκλήματα εμφανίζονται καθημερινά».

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

• 

  Γυναικοκτονία στην Ηγουμενίτσα: Τη σκότωσε και σκηνοθέτησε ληστεία

• 

  Γυναικοκτονία Κυριακής Γρίβα: Σε δίκη για κακούργημα παραπέμπονται 4 αστυνομικοί

Ιδιαίτερη μνεία έδωσε στον μεγάλο αριθμό συλλήψεων για την ενδοοικογενειακή βία, αναφέροντας ότι «γίνονται 100 συλλήψεις κάθε βράδυ, μέσα από 100 καταγγελίες».

Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ανέφερε πως «35.000 (συλλήψεις) έγιναν πέρσι (2025) για ενδοοικογενειακή βία…», γεγονός που απέδωσε «σε δουλειά της αστυνομίας που έχει γραφεία σε κάθε έδρα αστυνομικής διεύθυνσης, όπου μπορεί να απευθυνθεί η όποια γυναίκα, το όποιο παιδί και οι ηλικιωμένοι άνθρωποι».

Δεν διευκρίνισε, βέβαια, σε αυτό το σημείο, γιατί αφού οι συλλήψεις είναι τόσες πολλές, συνεχίζουμε να θρηνούμε κάθε χρόνο θύματα γυναικοκτονιών.

Και κάπου εδώ η αισιοδοξία που δημιούργησαν οι αριθμοί άνωθεν καταρρέει καθώς, μόλις οι μισές εξ αυτών των συλλήψεων κατέληξαν στα δικαστήρια.

Και μετά τη σύλληψη, τι γίνεται; Υπάρχει κάποιος μηχανισμός που να προστατεύει το θύμα;

Η απάντηση εδώ είναι «όχι», καθώς το κράτος δεν έχει προβλέψει για το πώς να προστατεύσει τα θύματα και τις οικογένειές τους από τους κακοποιητές, οι οποίοι πολλές φορές, σύμφωνα με τον υπουργό «είναι υπότροποι».

Για την ενδοοικογενειακή βία ευθύνονται… τα ναρκωτικά και το αλκοόλ

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη, απέδωσε τη ρίζα των γυναικοκτονιών σε «μια σειρά από θέματα που άπτονται βαθύτερων θεμάτων», αναφερθείς σε φαινόμενο «πολιτισμικό και κοινωνικό», όχι καινούριο, «αλλά πατρογονικό».

Αντί να το αφήσει εκεί, όμως, έριξε μερίδιο των «ευθυνών» για τις γυναικοκτονίες στις… ουσίες και τις ψυχικές νόσους, αναιρώντας πρακτικά τον πατριαρχικό χαρακτήρα του εγκλήματος.

«Το 30 με 35% (των δραστών) είναι εθισμένοι στα ναρκωτικά, στο αλκοόλ, είναι βίαιοι άνθρωποι, ψυχοπαθείς… δεν μπορώ να τους βάλω εγώ μέσα. Οι άνθρωποι με ψυχικές ασθένειες είναι αρμοδιότητα κυρίως των λειτουργών υγείας. Κυκλοφορούν έξω και πολλές φορές γίνονται επικίνδυνοι».

Φυσικά, το γεγονός ότι κάθε μήνα έχουμε περισσότερες από μία γυναικοκτονίες στην Ελλάδα δεν άφησε στον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη περιθώριο για να μην αναφέρει πως «έστω και μια (γυναικοκτονία) είναι απώλεια και με τον τρόπο που γίνεται…», είπε.

Ο μεγαλύτερος κίνδυνος στο σπίτι

Οταν ο εθνάρχης Καραμανλής συζητούσε με τη CIA, φλερτάροντας με τη δικτατορία: Μια, ακόμη, απρόσμενη αποκάλυψη από τα αποχαρακτηρισμένα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ - Γράφει ο Τάσος Κωστόπουλος (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Ο Καραμανλής ποζάρει για τον φακό κατά την παραλαβή μιας νέας παρτίδας αμερικανικών τανκς (Μάιος 1957) | AP PHOTO

Οταν ο εθνάρχης Καραμανλής συζητούσε με τη CIA

Ακόμη μια απρόσμενη αποκάλυψη από τα αποχαρακτηρισμένα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ

Τάσος Κωστόπουλος

Οπως γράφτηκε και στο προηγούμενο δημοσίευμα τούτης της στήλης, ορισμένες από τις πιο ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη μεταπολεμική ιστορία της χώρας μας ανιχνεύονται κάποιες φορές σχεδόν τυχαία, στους αγρίως λογοκριμένους φακέλους των αμερικανικών διπλωματικών αρχείων. Μια τέτοια πληροφορία, που απ’ όσο γνωρίζω έχει διαφύγει μέχρι σήμερα την προσοχή των ιστορικών, ημέτερων και ξένων, φέρνουμε σήμερα στη δημοσιότητα: την εισήγηση του τότε πρωθυπουργού Κωνσταντίνου Καραμανλή, το φθινόπωρο του 1960, προς την αμερικανική πρεσβεία και τον αρχηγό της CIA, για εγκαθίδρυση δικτατορίας, προκειμένου να ξεπεράσει τις «δυσκολίες» του στο εσωτερικό μέτωπο (και, όπως προκύπτει από τα συμφραζόμενα, ν’ αποφύγει μια πιθανολογούμενη εκλογική ήττα).

Την πληροφορία αυτή αντλούμε από μια εμπιστευτική επιστολή του Τζορτζ Λιούις Τζόουνς, βοηθού υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ για την Εγγύς Ανατολή και τη Νότια Ασία, προς τον εδώ Αμερικανό πρέσβη Ελις Μπριγκς, με ημερομηνία 18 Νοεμβρίου 1960 και τον χαρακτηρισμό «επίσημη-άτυπη»· τον τελευταίο φέρουν συνήθως τα πιο ενδιαφέροντα έγγραφα της τότε διπλωματικής αλληλογραφίας, το περιεχόμενο των οποίων -καθότι «άτυπο»- αποδεικνύεται συνήθως ειλικρινέστερο και διαφωτιστικότερο από τα «τυπικά» ομόλογά τους. Η επιστολή Τζόουνς συντάχθηκε ως απάντηση σε μια λίγο προγενέστερη αντίστοιχη του πρέσβη προς τον ίδιο (3/11/1960), το περιεχόμενο της οποίας δεν έχει εντοπιστεί προς το παρόν σε κάποιο αρχείο και κατά πάσα πιθανότητα παραμένει απόρρητο. Το έγγραφο που δημοσιεύουμε εδώ φυλάσσεται στο αρχείο του Γραφείου Ελληνικών Υποθέσεων του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, στα κρατικά αρχεία των ΗΠΑ στο Κόλετζ Παρκ του Μέριλαντ (RG 59, Records of the Greek Affairs Desk 1960-1963, Box 4, file 16-H United States 1960).

Το ντοκουμέντο

Στην απάντησή του προς τον πρέσβη, ο βοηθός υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ συμφωνεί με την αντίθεσή του στην επιβολή δικτατορίας στην Ελλάδα, την οποία, όπως προκύπτει από τα γραφόμενά του, εισηγήθηκε ο Καραμανλής στον ίδιο και στον αρχηγό της CIA, Αλεν Ντάλες, κατά τη διάρκεια πρόσφατης συνομιλίας τους. Η πρόταση καταγράφηκε σε μνημόνιο της επίμαχης συνομιλίας που συνέταξε ο σταθμάρχης της CIA στην Αθήνα, Λάφλιν Κάμπελ, αντίγραφο του οποίου επισυναπτόταν στην πρεσβευτική επιστολή.

Το πλήρες περιεχόμενο του εγγράφου δεν αφήνει την παραμικρή αμφιβολία για τις σκέψεις του ημέτερου εθνάρχη, στη δεδομένη τουλάχιστον συγκυρία:

«Επίσημο – Ατυπο
Εμπιστευτικό
Προς τον αξιότιμο Ελλις Ο. Μπριγκς, Αμερικανό πρέσβη, Αθήνα
Αγαπητέ Ελλις

Σ’ ευχαριστώ για την επιστολή σου της 3ης Νοεμβρίου 1960, που περιλαμβάνει το μνημόνιο του Λάφλιν Κάμπελ για τη συνομιλία ανάμεσα στον πρωθυπουργό Καραμανλή, τον Αλεν Ντάλες κι εσένα. Τα περιεχόμενα του μνημονίου ήταν τόσο ενδιαφέροντα όσο και διαφωτιστικά. Συμφωνούμε ότι κάθε βήμα προς μια δικτατορική λύση ως φάρμακο για τις δυσκολίες του πρωθυπουργού Καραμανλή στο εσωτερικό της χώρας είναι μια ανησυχητική προοπτική. Ελπίζουμε πως απλά συλλογιζόταν με βάση τις τρέχουσες απογοητεύσεις του κι ότι δεν σκέφτεται να κινηθεί σοβαρά προς αυτή την κατεύθυνση.

Τα σχόλιά σου σχετικά με την καταπολέμηση της δραστηριότητας των ανατρεπτικών [subversion] είναι πολύ ενδιαφέροντα. Είναι αλήθεια πως ο κίνδυνος για την Ελλάδα από τη δραστηριότητα των ανατρεπτικών είναι ενδεχομένως μεγαλύτερος από τις προοπτικές μιας στρατιωτικής επίθεσης. Το ερώτημα είναι πώς να διατηρηθεί ισορροπία από κάθε άποψη: στρατιωτική, οικονομική κι αντιανατρεπτική. Οπως ξέρεις, καθένα απ’ αυτά τα στοιχεία έχει πολλές όψεις. Αυτό που καθίσταται όλο και πιο ξεκάθαρο είναι ωστόσο πως τα κονδύλιά μας γι’ αυτές τις δραστηριότητες δεν πρόκειται ν’ αυξηθούν και στην πραγματικότητα φαίνεται πως θα μειωθούν. Ως εκ τούτου, εναπόκειται στους Ελληνες και τους συμμάχους μας να βοηθήσουν.

Οι TV της περιφέρειας στην ποδιά της ΝΔ 

Ματίνα Παπαχριστούδη

Η παρουσίαση Κ. Μητσοτάκη στη ΔΕΘ με τηλεοπτική κάλυψη από όλους τους τηλεοπτικούς σταθμούς –πανελλαδικούς και περιφερειακούς– άνοιξε τυπικά την τηλεοπτική προεκλογική περίοδο. Ήδη δύο ή τρεις δημοσκοπήσεις «τρέχουν» στα μίντια. Το Μαξίμου έριξε το σύνθημα. Στην περιφέρεια πρέπει να δοθούν οι «τηλεοπτικές συγκεντρώσεις». Οι βουλευτές της ΝΔ, εν μέσω δημοσκοπικής πτώσης αλλά και έντονης εσωκομματικής διαπάλης ή εσωκομματικών σφαγών μελλοντικών «ηγετών», πασχίζουν να επανασυνδεθούν με το εκλογικό τους κοινό. Η περιφερειακή τηλεόραση βρίσκεται στο επίκεντρο.

Τους πρόλαβε πάλι η επιλογή Μητσοτάκη για το νούμερο δύο στο κυβερνών κόμμα. Ο Κ. Πιερρακάκης, που εμφανίζεται ως «αντίπαλος» του Ν. Δένδια για την αρχηγία του κόμματος, σε ανύποπτο χρόνο, πέρασε τη χαριστική ρύθμιση πληρωμής των ενοικίων στην ψηφιακή Digea για όλα τα περιφερειακά κανάλια. Προσεχώς μάλιστα προτίθεται να παραχωρήσει συνέντευξη σε τέσσερα μεγάλα περιφερειακά κανάλια της χώρας. Τα αποσπάσματα θα διανεμηθούν και κεντρικά στους φιλικούς «του» πανελλαδικούς σταθμούς.

Η κυβέρνηση επιπλέον μέσω του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη (ο οποίος επίσης εξασφάλισε «εκλόγιμη» θέση στην Αθήνα τοποθετώντας την παλαιότερη υποψήφια της ΝΔ δημοσιογράφο Άρια Αγάτσα στην προεδρία του ΑΠΕ), ικανοποίησε όλες τις διεκδικήσεις των ιδιοκτητών της περιφέρειας μέσω του νόμου για την τηλεοπτική αδειοδότηση.

Το σχέδιο σκάλωσε στο ΕΣΡ. Το όργανο έχει παράτυπη – μη νόμιμη σύνθεση, όπως αποφάσισε το ΣτΕ. Πρακτικά καμία διαδικασία αδειοδότησης δεν μπορεί να αρχίσει προεκλογικά εάν δεν αντικατασταθεί μέλος του Ραδιοτηλεοπτικού. Η κυβέρνηση χρειάζεται πάσει θυσία την πλειοψηφία των τεσσάρων πέμπτων των Προέδρων της Βουλής για να έχει τον πλήρη έλεγχο και του Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου. Οι «κακές» παραπολιτικές γλώσσες λένε πως αυτό ήταν μία από τις αιτίες της επιμονής της ΝΔ να μπλοκάρει την Έλενα Ακρίτα για την πέμπτη θέση της αντιπροεδρίας της Βουλής.

Με την πάντα πρόθυμη χείρα βοηθείας του Κ. Βελόπουλου της Ελληνικής Λύσης, τον οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη καλύπτει σε όλα τα τηλεοπτικά εγχειρήματά του, το Μαξίμου έχει ήδη εξασφαλισμένη την πλειοψηφία των 4/5 για την αλλαγή σύνθεσης του ΕΣΡ.

Nations League: Πάνω από 160 Ιρλανδοί αθλητές ζητούν μποϊκοτάζ των αγώνων με το Ισραήλ

Περισσότεροι από 160 Ιρλανδοί αθλητές υπέγραψαν ανοιχτή επιστολή, καλώντας την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Ιρλανδίας να μην αγωνιστεί απέναντι στο Ισραήλ στο πλαίσιο του UEFA Nations League. Την πρωτοβουλία ανακοίνωσε τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου η οργάνωση Irish Sport for Palestine.

Η Ιρλανδία είναι προγραμματισμένο να αντιμετωπίσει το Ισραήλ στις 27 Σεπτεμβρίου στην Ουγγαρία, ενώ η δεύτερη αναμέτρηση των δύο ομάδων έχει οριστεί για τις 4 Οκτωβρίου στη Σερβία. Οι δύο αγώνες αναμένεται να διεξαχθούν σε ουδέτερες έδρες και χωρίς παρουσία φιλάθλων, καθώς έχουν εκφραστεί αντιδράσεις από ποδοσφαιριστές και υποστηρικτές σχετικά με τις απώλειες Παλαιστίνιων αμάχων στον πόλεμο στη Γάζα.

Σύμφωνα με την Irish Sport for Palestine, μεταξύ των αθλητών που έβαλαν την υπογραφή τους στην επιστολή βρίσκονται η Ολυμπιονίκης Σιάρα Μίγκιν, η πρώην διεθνής ποδοσφαιρίστρια Λουίζ Κουίν, ο πρώην διεθνής παίκτης του ράγκμπι Τόνι Γουόρντ, καθώς και οι πυγμάχοι Τάιρον ΜακΚένα και Έρικ Ντόνοβαν.

Στην επιστολή οι αθλητές απευθύνονται στην εθνική ομάδα της Ιρλανδίας, υποστηρίζοντας ότι η μη συμμετοχή στους αγώνες θα αποτελούσε μια συμβολική κίνηση με ευρύτερο αντίκτυπο.

«Αυτή είναι μια σημαντική στιγμή και μαζί με αυτή τη στιγμή έχετε την ευκαιρία να κάνετε το σωστό», αναφέρεται χαρακτηριστικά στην επιστολή.

Οι υπογράφοντες υποστηρίζουν ακόμη ότι η απόφαση να μην αγωνιστεί η Ιρλανδία θα μπορούσε, κατά την άποψή τους, να αναδείξει τον ρόλο του αθλητισμού ως μέσου έκφρασης κοινών αξιών και αλληλεγγύης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που Ιρλανδοί αθλητές και δημόσια πρόσωπα ζητούν μποϊκοτάζ των αναμετρήσεων με το Ισραήλ. Τον Μάιο, κορυφαίοι ποδοσφαιριστές από την Ιρλανδία είχαν συμμετάσχει σε εκστρατεία, μαζί με προσωπικότητες από άλλους χώρους, με αντίστοιχο αίτημα ενόψει των αγώνων του Nations League.

Η στάση της Ιρλανδίας απέναντι στον πόλεμο στη Γάζα έχει προκαλέσει ευρύτερη συζήτηση στη χώρα. Η ιρλανδική κυβέρνηση και πολιτικοί φορείς έχουν διατυπώσει επανειλημμένα επικρίσεις για τις ισραηλινές ενέργειες στη Γάζα.

Η θέση της FAI για τους αγώνες με το Ισραήλ

Στα τέλη του 2025, τα μέλη της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας της Ιρλανδίας (FAI) ψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία υπέρ της υποβολής αιτήματος προς την UEFA για την αναστολή της συμμετοχής της Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας του Ισραήλ στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

Παράλληλα, η FAI αποφάσισε να προχωρήσει κανονικά στη διεξαγωγή των αγώνων της εθνικής ομάδας με το Ισραήλ, επικαλούμενη μεταξύ άλλων τον κίνδυνο κυρώσεων που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εθνική ομάδα και την ίδια την ιρλανδική ομοσπονδία.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός της Ιρλανδίας, Χέιμιρ Χάλγκριμσον, δήλωσε την προηγούμενη εβδομάδα ότι είχε συζητήσει ξεχωριστά με τους διεθνείς ποδοσφαιριστές για τα συγκεκριμένα παιχνίδια. Όπως ανέφερε, «κανείς από εμάς δεν αισθάνεται άνετα να αγωνιστεί σε αυτά τα παιχνίδια».

Το Reuters ανέφερε ότι επικοινώνησε με την Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία του Ισραήλ, ζητώντας σχόλιο σχετικά με την επιστολή και τις αντιδράσεις που έχουν προκληθεί ενόψει των αναμετρήσεων.

ΠΗΓΗ 

Χάρη στην υστερία ενάντια στο ντοκιμαντέρ "NAZA" το Ισραήλ αναγκάζεται να μιλήσει για τη Γάζα - Γράφει ο Gideon Levy*

Χάρη στην υστερία ενάντια στο ντοκιμαντέρ NAZA το Ισραήλ αναγκάζεται να μιλήσει για τη Γάζα

  Gideon Levy*

Ένα ντοκιμαντέρ συγκλονίζει τον κόσμο και προκαλεί την οργή του Ισραήλ. Το ιδιαίτερο με αυτό το ντοκιμαντέρ, το Naza, είναι ότι δημιουργήθηκε από Ισραηλινούς, τους βραβευμένους Ραχήλ Σορ και Αβραάμ Γιουβάλ – και ακόμα περισσότερο περιέχει μαρτυρίες Ισραηλινών στρατιωτών που πήραν μέρος στην καταστροφή της Γάζας. Το ντοκιμαντέρ δείχνει πώς ο Ισραηλινός στρατός με χρήση υψηλής τεχνολογίας και ειδικά Τεχνητής Νοημοσύνης εξολόθρευσε συστηματικά τους Παλαιστίνιους στη Γάζα αιτιολογώντας πλήρως τους χαρακτηρισμούς “εθνοκάθαρση” και “γενοκτονία”. Οι στρατιώτες μιλούν με απολύτως ψύχραιμο και κυνικό τρόπο για το πώς βομβάρδισαν εκατοντάδες αμάχους για να σκοτώσουν έναν και μόνο μαχητή ή για το πώς ο πόλεμος ήταν για αυτούς ένα βιντεοπαιχνίδι. Μόνο που αντί για εικονικούς εχθρούς στο playstation σκότωναν μαζικά ανθρώπους.

Το ντοκιμαντέρ Naza έχει προκαλέσει την οργή του μεγαλύτερου μέρους της Ισραηλινής κοινωνίας που πλέον απειλεί με εξόντωση τους δημιουργούς του. Φυσικά δεν λέει τίποτα περισσότερο από αυτά που έλεγαν οι ίδιοι οι Παλαιστίνιοι, καταγράφοντας με τον τρόπο που μπορούσαν την ισραηλινή δολοφονική μηχανή. Μόνο που τότε, η Δύση υποδέχονταν την αλήθεια ως “προπαγάνδα της Χαμάς”. Σήμερα η αλήθεια – ή έστω ένα μέρος της – έρχεται στις οθόνες μας ως δημιούργημα Ισραηλινών κινηματογραφιστών.

Ο Γκιντεόν Λέβι, μια από τις ελάχιστες θαρραλέες φωνές στο Ισραήλ, γράφει για το ντοκιμαντέρ και για το πώς εξαναγκάζει την ίδια την ισραηλινή κοινωνία να συζητήσει για το τι έκανε το Ισραήλ στη Γάζα.

Κανένας Ισραηλινός, με εξαίρεση τον Ραφίβ Ντρουκέρ, δεν έχει δει μέχρι στιγμής την ταινία «Νάζα». Κι όμως, η ταινία συνέβαλε τεράστια στον δημόσιο διάλογο στο Ισραήλ. Η Ραχέλ Σορ και ο Γιουβάλ Αβραάμ προκάλεσαν υστερία. Και αυτή η υστερία είναι ό,τι καλύτερο έχει συμβεί στην ισραηλινή κοινωνία από τις 7 Οκτωβρίου.

Για πρώτη φορά, οι Ισραηλινοί σοκάρονται από κάτι που δεν αφορά τον Μπενιαμίν Νετανιάχου, ούτε το ζήτημα των ομήρων. Για πρώτη φορά, αισθάνονται σοκαρισμένοι και εμβρόντητοι και χάνουν την ψυχραιμία τους μπροστά στον θόρυβο που έρχεται από τη Λωρίδα της Γάζας. Και βαθιά μέσα τους γνωρίζουν τον λόγο.

Αυτό το πρωτοφανές στο Ισραήλ κύμα υστερίας αποκαλύπτει επίσης το πραγματικό πρόσωπο ενός μεγάλου τμήματος της κοινωνίας. Και τι περισσότερο θα μπορούσαμε να ζητήσουμε από ένα ντοκιμαντέρ, ακόμη και πριν το δούμε;

Αυτή η υστερία δείχνει κάτι που ήταν κρυμμένο επί χρόνια και ξαφνικά εξερράγη. Μετά από χρόνια καταπίεσης και άρνησης, ψεμάτων, αυταρέσκειας και αδιαφορίας, το πύον ξεχύθηκε σαν ορμητικό ρεύμα. Πρόκειται για μια υγιή διαδικασία, ακόμη κι αν συνοδεύεται από άσχημες αποκαλύψεις.

Το Ισραήλ βγήκε από την αρρωστημένη ηρεμία του. Και ξαφνικά άρχισε να μιλά για τη Γάζα, όχι μόνο για τις τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων προς το εξωτερικό.

Το «Νάζα» έβαλε τέλος στην ισραηλινή αποσύνδεση από την πραγματικότητα. Ήταν αναμενόμενο, ακόμη κι όταν φαινόταν πως τίποτα άλλο δεν μπορούσε να ταρακουνήσει τους Ισραηλινούς. Όμως το μέγεθος της αντίδρασης δείχνει ότι το απόστημα είναι εκτεταμένο.

Η παράλογη οργή εναντίον της Σορ και του Αβραάμ δείχνει ότι κατάφεραν να αγγίξουν το κέντρο του αποστήματος. Και αυτό πονάει. Η ένταση της αντίδρασης δείχνει ότι οι Ισραηλινοί αισθάνονται πως κάτι καίει κάτω από τα πόδια τους. Μια κοινωνία που είναι βέβαιη για τη δικαιοσύνη της θέσης της δεν αντιδρά με αυτόν τον τρόπο σε μια ταινία.

Ίσως αυτή η καταιγίδα επίσης να κοπάσει. Όμως η έντασή της μπορεί να αποτελεί προάγγελο ενός σημείου καμπής. Αφού κρεμάσουμε τους δημιουργούς της ταινίας στην πλατεία της πόλης, ίσως κάποιοι καταλάβουν ότι όλο αυτό ήταν μια απελπισμένη και τελευταία προσπάθεια να αποποιηθούν την αλήθεια, να την πνίξουν και να την απωθήσουν.

Όμως η αλήθεια θα συνεχίσει να καταδιώκει το Ισραήλ για πάντα, επειδή την ευθύνη για τη γενοκτονία δεν μπορείς να την αποφύγεις – ρωτήστε τους Τούρκους. Η ενοχή δεν θα μας εγκαταλείψει ποτέ. Και θα παραμείνει για πάντα ένα στίγμα.

Ένα περιβαλλοντικό έγκλημα στον Κηφισό για 14 ευρώ και το Δελτίο Παραλαβής - Γράφει ο Σοφοκλής Αρχοντάκης

Ένα περιβαλλοντικό έγκλημα στον Κηφισό για 14 ευρώ και το Δελτίο Παραλαβής

Γράφει:Σοφοκλής Αρχοντάκης 

Το περιβαλλοντικό έγκλημα στον Κηφισό αφήνει μερικά αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν και τα δελτία παράδοσης και παραλαβής του φορτίου.

Στο Αιγάλεω αποκαλύφθηκε η παράνομη απόρριψη βιομηχανικών αποβλήτων στον Κηφισό, μια υπόθεση που προέκυψε μέσα από την πολυήμερη παρακολούθηση πρατηρίου υγρών καυσίμων.

Βυτιοφόρα ιδιωτικής εταιρείας παραλάμβαναν απόβλητα από βιομηχανικές εγκαταστάσεις, όπως την Μπισκοτοβιομηχανία Παπαδοπούλου και το κρατικό νοσοκομείο Αττικόν, όπου έπρεπε να μεταφερθούν στο Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Μεταμόρφωσης. Τα βυτιοφόρο σύμφωνα με τις αρχές άδειαζαν τα λύματα σε φρεάτιο στο χώρο πρατηρίου καυσίμων.

Οι αρχές διέρρευσαν πως είχαν πληροφορίες ότι βυτιοφόρα της συγκεκριμένης εταιρείας διοχέτευαν «επικίνδυνα απόβλητα στον Κηφισό» μέσο αγωγού ομβρίων υδάτων. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα τα απόβλητα να διοχετεύονται στον ποταμό Κηφισό και στη συνέχεια στη θάλασσα, το Φαληρικό Δέλτα και την «μαγευτική Αθηναϊκή Ριβιέρα».

Μέσα από αλλεπάλληλες τηλεφωνικές επικοινωνίες φάνηκε πως δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο περιστατικό, υπάρχουν μαρτυρίες πως η κατάσταση είναι ανυπόφορη και οι πολίτες της περιοχής ήταν εγκλωβισμένοι όλο το καλοκαίρι εντός των διαμερισμάτων τους εξαιτίας της ανυπόφορης δυσοσμίας, τουλάχιστον στην περιοχή του Ταύρου. Πλέον υπάρχουν ενδείξεις που για την προέλευση της δυσοσμίας. Όμως αξίζει να δούμε λίγα πράγματα για το ρυθμιστικό πλαίσιο.

Τι πρέπει να γνωρίζουμε για την διαχείριση και απόρριψη αποβλήτων

Στην Ελλάδα όπως και σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση, η διακίνηση επικίνδυνων αποβλήτων και βιομηχανικών υγρών αποβλήτων παρακολουθείται αυστηρά για να αποφευχθεί η παράνομη απόρριψή τους σε ποτάμια, θάλασσες ή ακόμα χειρότερα στον υδροφόρο ορίζοντα.

Επιχειρήσεις όπως η Μπισκοτοβιομηχανία Παπαδοπούλου που παράγουν απόβλητα οφείλουν να τηρούν Ηλεκτρονικό Μητρώο Αποβλήτων. Αντίστοιχα επιχειρήσεις όπως αυτή του ή των βυτιοφόρων, που μεταφέρουν επικίνδυνα απόβλητα, αλλά και όσες επεξεργάζονται απόβλητα όπως το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων Μεταμόρφωσης, οφείλουν να τηρούν Ηλεκτρονικό Μητρώο Αποβλήτων.

Χωρίς να προδικάσει ο οποιοσδήποτε ποιοι έχουν συνυπαιτιότητα, το ΚΕΛ, η βιομηχανία και η εταιρεία του βυτιοφόρου οφείλουν να τηρούν το Μητρώο.

Το ΚΕΛ επεξεργάζεται τα λύματα, το αντίτιμο είναι ιδιαίτερα μικρό, λίγα ευρώ συγκεκριμένα έως 14 ευρώ, ώστε οι εταιρείες βυτιοφόρων να μην πετούν τα λύματα σε όμβρια ύδατα αλλά να τα οδηγούν σε ΚΕΛ για επεξεργασία. Αξίζει να σημειωθεί πως το βυτιοφόρο όταν περνάει σε ΚΕΛ, καταγράφεται.

Κανένα φορτίο δεν μπορεί να φύγει από βιομηχανία, χωρίς να συνοδεύεται από μια σειρά εγγράφων που πιστοποιούν την καταλληλότητα του οχήματος για μεταφορά των αποβλήτων, ότι η μεταφορά γίνεται από αδειοδοτημένο φορέα και πως τα απόβλητα καταλήγουν σε εξειδικευμένη μονάδα επεξεργασίας λυμάτων.

Μάλιστα εκδίδεται από την μονάδα, που εδώ φέρεται να είναι το ΚΕΛ, αποδεικτικό παραλαβής και Δελτίο Καταστροφής του υλικού.

Τι αναφέρει και τι αποκρύπτει η βιομηχανία Παπαδοπούλου

Σε ανακοίνωσή της η εταιρεία Ε.Ι Παπαδόπουλος ΑΕ διευκρινίζει ότι το συγκεκριμένο όχημα δεν ανήκει στον ιδιόκτητο στόλο της εταιρείας.

Συγκεκριμένα, η ανακοίνωση αναφέρει πως το βυτιοφόρο «ανήκει σε τρίτη εταιρεία, η οποία έχει αναλάβει συμβατικά τη συλλογή και μεταφορά λυμάτων από το εργοστάσιο της Ε.Ι. Παπαδόπουλος ΑΕ στον Ταύρο Αττικής προς το Κέντρο Επεξεργασίας Λυμάτων (ΚΕΛ) Μεταμόρφωσης. Η εν λόγω εταιρεία υποχρεούται, στο πλαίσιο του έργου που έχει αναλάβει, να τηρεί το σύνολο των προβλεπόμενων περιβαλλοντικών και κανονιστικών απαιτήσεων».

Η εταιρεία υποστηρίζει πως «αντιμετωπίζει το περιστατικό με τη δέουσα σοβαρότητα και προβαίνει σε όλες τις απαραίτητες ενέργειες για την πλήρη και άμεση διερεύνησή του, επιφυλασσόμενη για την άσκηση κάθε νόμιμου δικαιώματός της».

Η ανακοίνωση καταλήγει λέγοντας ότι βρίσκεται «στη διάθεση των αρμόδιων Αρχών για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση τυχόν ζητηθεί». Σημαντικό μέλημα για εμάς είναι η ορθολογική διαχείριση των παραγόμενων αποβλήτων, που στόχο έχει την προστασία του περιβάλλοντος. Ο περιορισμός και η μείωση του περιβαλλοντικού αποτυπώματος της Εταιρείας μας, καθώς και η πλήρης συμμόρφωση με την κείμενη νομοθεσία για τη διαχείριση, την αποθήκευση, τη μεταφορά, την ανακύκλωση και τη διάθεση των αποβλήτων, συνιστούν βασικές δεσμεύσεις μας.

Το πρόβλημα όμως είναι αλλού. Η εταιρεία είχε υποσχεθεί να τηρήσει τους όρους διαφάνειας ESG δηλαδή Περιβαλλοντικής, Κοινωνικής και Εταιρικής Διακυβέρνησης. Στην τελευταία δημοσιευμένη έκθεση του 2022 (συνήθως δημοσιεύονται έως τον Μάρτιο του επόμενου έτους, δηλαδή το 2023) και συγκεκριμένα στην σελίδα 45/115 για την διαχείριση αποβλήτων αναφέρεται ότι:

Θα καταστρέψει η τεχνητή υπερνοημοσύνη τον κόσμο; - Γράφει ο Αντώνης Μαυρόπουλος*

 Ο Αντώνης Μαυρόπουλος

Θα καταστρέψει η τεχνητή υπερνοημοσύνη τον κόσμο;  -  Γράφει ο Αντώνης Μαυρόπουλος*

Οι ίδιες οι εταιρείες που προειδοποιούν για τους κινδύνους μια μελλοντικής υπερνοημοσύνης συνεχίζουν να επιταχύνουν την κούρσα προς αυτήν. Την ίδια ώρα, η υπαρκτή τεχνητή νοημοσύνη ήδη αναδιανέμει πλούτο προς τα πάνω, επεκτείνει την επιτήρηση και συγκεντρώνει πρωτοφανή οικονομική και πολιτική ισχύ.

Κάτι περίεργο συμβαίνει στο θαυμαστό κόσμο της Silicon Valley. Οι ίδιες εταιρείες που επιταχύνουν την κούρσα ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης (ΤΝ) μας προειδοποιούν ότι αυτή μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική: ζητούν «φρένο», ανεξάρτητους ελέγχους και νέους κανόνες ασφαλείας, ενώ συνεχίζουν να επενδύουν εκατοντάδες δισεκατομμύρια για να κερδίσουν την κούρσα προς τη Γενική Τεχνητή Νοημοσύνη (ΓΤΝ). Τι ακριβώς συμβαίνει και τι, τελικά, πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο; Μια υποθετική μελλοντική υπερνοημοσύνη ή την ήδη υπαρκτή συγκέντρωση πλούτου, δεδομένων και εξουσίας στα χέρια λίγων εταιρειών;

Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, ας ξεκαθαρίσουμε τους όρους. Η γενετική ΤΝ είναι η τεχνολογία που ήδη παράγει κείμενα, εικόνες, κώδικα και βίντεο. Οι πράκτορες ΤΝ είναι συστήματα που δεν απαντούν απλώς σε μια ερώτηση, αλλά εκτελούν διαδοχικές ενέργειες και χρησιμοποιούν πολλαπλά εργαλεία. Η ΓΤΝ είναι η υποθετική δυνατότητα ενός συστήματος να επιτυγχάνει τουλάχιστον ανθρώπινες επιδόσεις σε ένα πολύ ευρύ φάσμα νοητικών εργασιών. Και η «υπερνοημοσύνη» είναι το ακόμη πιο αβέβαιο σενάριο μιας μηχανής που υπερβαίνει τον άνθρωπο σχεδόν σε κάθε γνωστικό πεδίο.

Η δημόσια συζήτηση συχνά συγχέει αυτές τις κατηγορίες. Μία γραμμική βελτίωση ενός μοντέλου παρουσιάζεται συχνά ως απόδειξη γενικής νοημοσύνης. Στη συνέχεια ακολουθεί η συνήθης (και καθόλου αυταπόδεικτη) επωδός ότι η γενική νοημοσύνη θα κυριαρχήσει στην οικονομία και στις κοινωνικές σχέσεις και, επομένως, βρισκόμαστε μπροστά σε μία σοβαρή πιθανότητα απώλειας του ανθρώπινου ελέγχου στον κόσμο: μία δικτατορία των μηχανών είναι πλέον ορατή. Ενώ κάθε ένα από αυτά τα επιχειρήματα χρειάζεται ξεχωριστή απόδειξη (η οποία δεν συζητιέται καν), στον κόσμο των social media αλλά και στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης τα συμπεράσματα είναι συνήθως προκατασκευασμένα και συνεισφέρουν στο εταιρικό marketing των εταιρειών τεχνητής νοημοσύνης.

Ο συναγερμός είναι οικονομικός

Η κούρσα της ΤΝ δεν είναι άυλη. Είναι ίσως η μεγαλύτερη βιομηχανική επένδυση της εποχής μας: εξειδικευμένα τσιπ, γη, ηλεκτρική ενέργεια, ψύξη, δίκτυα οπτικών ινών, γιγαντιαία data centers είναι οι βασικές υλικές προϋποθέσεις για την επέκταση και εμπορευματοποίηση της ΤΝ.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα και αναλύσεις της αγοράς που επικαλούνται στοιχεία για τον κλάδο, η Nvidia, ο βασικός προμηθευτής επεξεργαστών, αποκομίζει εξαιρετικά υψηλά έσοδα και δουλεύει με μεγάλα περιθώρια κέρδους. Ωστόσο οι εταιρείες που αγοράζουν την υπολογιστική ισχύ για να παράγουν μαζικά προϊόντα ΤΝ λειτουργούν με τεράστιες κεφαλαιακές ανάγκες και εξαιρετικά αβέβαιη κερδοφορία. Για την OpenAI προβλέπονται ζημίες 14 έως 27 δισ. δολαρίων το 2026, ενώ, γενικότερα, για τον κλάδο λογισμικού ΤΝ στις ΗΠΑ εκτιμώνται περίπου 60 δισ. δολάρια έσοδα με δαπάνες υποδομών που φθάνουν τα 400 δισ. δολάρια.

Πίσω από αυτά τα ποσά υπάρχουν πολυετείς δεσμεύσεις για αγορές μικροτσίπ, μισθώσεις data centers και προμήθεια ενέργειας. Δημοσιεύματα κάνουν λόγο για 3,1 τρις δολάρια πολυετών δεσμεύσεων, εκ των οποίων 1,9 τρις σε συμβάσεις αγοράς και 1,2 τρις σε μισθώσεις που δεν έχουν ακόμη αρχίσει. Σε αρκετές περιπτώσεις πρόκειται για συμφωνίες τύπου όπου η υποχρέωση πληρωμής παραμένει ακόμη και αν τα έσοδα δεν επιβεβαιώσουν τις αρχικά υπεραισιόδοξες προβλέψεις.

Και εδώ ακριβώς είναι το μεγάλο πρόβλημα: αν η υπόσχεση της ΓΤΝ δεν μετατραπεί γρήγορα σε μαζικό και επικερδές προϊόν ( κάτι που δε φαίνεται ούτε με τηλεσκόπιο προς το παρόν), το πρόβλημα δεν θα είναι μόνο μια διόρθωση τιμής των υπερτιμημένων μετοχών. Εταιρείες δεσμευμένες σε τεράστιες δαπάνες, επενδυτές που έχουν προεξοφλήσει μελλοντικά κέρδη και προμηθευτές που έχουν επεκτείνει την παραγωγή τους θεωρώντας δεδομένη την αδιάκοπη αύξηση της ζήτησης θα βρεθούν αντιμέτωποι με ένα τσουνάμι επιπτώσεων παγκόσμιας κλίμακας.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η προτεινόμενη «επιβράδυνση για λόγους ασφάλειας» αποκτά οικονομικό νόημα. Μία ελεγχόμενη επιβράδυνση θα δώσει στις εμπλεκόμενες εταιρείες χρόνο να μειώσουν τα κόστη εκπαίδευσης, να εμπορευματοποιήσουν τα υπάρχοντα μοντέλα, να σταθεροποιήσουν τις ταμειακές ροές τους και να δικαιολογήσουν καθυστερήσεις επενδύσεων χωρίς να ομολογήσουν ότι το επιχειρηματικό μοντέλο τους ενέχει τεράστιες αβεβαιότητες. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η Anthropic αναζητούσε χρηματοδότηση χρέους 15 δισ. δολαρίων λίγο πριν ανακοινώσει δημόσια την πρόταση για την επιβράδυνση.

Αν οι εταιρείες που βρίσκονται στην αιχμή της ανάπτυξης μοντέλων ΤΝ θεωρούν τα δικά τους, μη δημοσιευμένα μοντέλα τόσο επικίνδυνα ώστε να απαιτείται φρένο, θα μπορούσαν από μόνες τους να φρενάρουν. Δεν χρειάζονται την άδεια της κοινωνίας για να μην αναπτύξουν το επόμενο, πιο ισχυρό και πιο επικίνδυνο σύστημα, όπως δεν τη χρειάστηκαν για να αναπτύξουν τα σημερινά συστήματα. Στην πραγματική ζωή ωστόσο, οι ίδιες οι εταιρείες που πρωτοστατούν στις εκκλήσεις για «αυτοσυγκράτηση» και «επιβράδυνση» έχουν εξαπολύσει στοχευμένες εταιρικές καμπάνιες και λόμπι δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων με αιτήματα για ειδικές εξαιρέσεις, ακριβές άδειες, διευκόλυνση της δημιουργίας καρτέλ και ελεγκτικούς μηχανισμούς που μόνο οι γίγαντες της πληροφορικής μπορούν να αντέξουν. Με τον τρόπο αυτό, επιδιώκεται η «επιβράδυνση» να μετατραπεί σε πολιτική αιχμαλωσία της κοινωνίας, με κανόνες που αποκλείουν μικρότερες εταιρείες, με ρυθμίσεις που εμποδίζουν την ανάπτυξη ΤΝ από πανεπιστήμια και κοινότητες ανοικτού κώδικα, και θεσμική θωράκιση των ήδη κυρίαρχων.

Και, φυσικά, οι καμπάνιες αυτές δεν αφορούν τόσο ή μόνο το εσωτερικό των ΗΠΑ και της Δύσης, αλλά στοχεύουν ευθέως, ρητά και κατηγορηματικά την Κίνα. Ενδεικτικό του ψυχροπολεμικού κλίματος που διαμορφώνεται είναι ότι ό ίδιος ο Ντάριο Αμοντέι που έκανε την πρόσφατη δημόσια έκκληση για «επιβράδυνση», συμπλήρωσε αμέσως ότι οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιβραδύνουν τόσο όσο είναι αναγκαίο για να παραμείνουν σαφώς μπροστά από την Κίνα.

Ενόψει των εκλογών του Νοεμβρίου στις Ηνωμένες Πολιτείες, η συζήτηση για την ΤΝ έχει και προεκλογική σημασία. Εταιρείες όπως η Open AI και η Anthropic φοβούνται ότι η κοινωνική πίεση και το κίνημα κατά των data centers μπορεί να καταστήσει πιο δημοφιλείς προτάσεις αυστηρής παρέμβασης (όπως αυτή του Μπέρνι Σάντερς): υποχρεωτικούς ελέγχους, κανόνες ευθύνης, περιορισμούς στην ανεξέλεγκτη επέκταση υποδομών ή ακόμη και φρένα σε ορισμένες εφαρμογές. Σε αυτό το κλίμα, η γλώσσα της εταιρικής «αυτορρύθμισης» επιτρέπει στις μεγάλες εταιρείες να εμφανίζονται ως οι «αναγκαίοι εταίροι» του κράτους, πριν η δημόσια δυσαρέσκεια μετατραπεί σε επιθετικό αίτημα δημοκρατικής εποπτείας. Με τον τρόπο αυτό, οι εν λόγω εταιρείες επιβεβαιώνουν αυτό που τόσο καιρό αρνούνται: οι κανόνες είναι απαραίτητοι και τα όρια αναγκαία. Το πρόβλημα είναι ποιος σχεδιάζει, ποιος ελέγχει την εφαρμογή τους και ποιος πληρώνει το κόστος τους. Καμία δημοκρατία δεν μπορεί να εκχωρεί στις εταιρείες που έχουν το μεγαλύτερο οικονομικό συμφέρον από την ΤΝ το δικαίωμα να ορίζουν μονομερώς γιατί, πότε και με ποιους όρους εφαρμόζεται και ποιες πολιτικές πρέπει να ακολουθηθούν.

Τι πραγματικά πρέπει να φοβόμαστε;

Η τεχνολογία δεν θα μας σώσει· τα κοινά ίσως μπορούν - Του Βασίλη Κωστάκη*

Η τεχνολογία δεν θα μας σώσει· τα κοινά ίσως μπορούν

• Βασίλης Κωστάκης*

Η οικολογική κρίση δεν είναι τεχνικό πρόβλημα αλλά πολιτικό. Απέναντι στην ψευδαίσθηση της  «πράσινης ανάπτυξης», τα κοινά δείχνουν έναν άλλο τρόπο να οργανώσουμε την παραγωγή, την τεχνολογία και τη ζωή μας.

Μπορεί η ανθρωπότητα να αλλάξει πορεία αρκετά γρήγορα ώστε να αποτρέψει την οικολογική κατάρρευση; Ίσως όχι. Μπορεί να είναι ήδη αργά για να αποφύγουμε ορισμένες από τις συνέπειές της. Το «ίσως», όμως, έχει σημασία. Ακόμη κι αν δεν υπάρχει βεβαιότητα ότι θα τα καταφέρουμε, αξίζει να αγωνιστούμε.

Για χρόνια πίστευα ότι η τεχνολογία θα έλυνε τα μεγάλα προβλήματα της εποχής μας. Ένα «εξυπνότερο» κινητό, ένα ηλεκτρικό αυτοκίνητο, μια αποδοτικότερη ανεμογεννήτρια: λίγο ακόμη και η καινοτομία θα μας οδηγούσε σε έναν κόσμο μηδενικών εκπομπών. Όσο περισσότερο, όμως, μελετούσα την τεχνολογία, τόσο καθαρότερα έβλεπα τη σκοτεινή της πλευρά.

Κάθε «έξυπνη» συσκευή φτάνει στα χέρια μας ως ολοκληρωμένο προϊόν, κρύβοντας τη διαδρομή της. Δεν βλέπουμε την εξόρυξη των μετάλλων, την εργασία υπό απάνθρωπες συνθήκες, την ενέργεια της παραγωγής, τις μεταφορές ανάμεσα σε ηπείρους ούτε τα τοξικά απόβλητα όταν η συσκευή πεταχτεί. Το ίδιο ισχύει για πολλές τεχνολογίες της λεγόμενης πράσινης μετάβασης. Ευρωπαϊκές πόλεις μπορούν να εμφανίζονται «κλιματικά ουδέτερες» επειδή οι ρύποι και η καταστροφή που συνδέονται με την κατανάλωσή τους καταγράφονται αλλού (π.χ., σε χώρες της Αφρικής ή της ΝΑ Ασίας) ή δεν καταγράφονται καθόλου διότι, π.χ., συμβαίνουν στους ωκεανούς.

Η αποδοτικότητα, από μόνη της, επίσης δεν αρκεί. Όταν ένα αυτοκίνητο καταναλώνει λιγότερη ενέργεια ανά χιλιόμετρο, γίνεται φθηνότερο να διανύουμε περισσότερα χιλιόμετρα. Όταν η παραγωγή ενός αγαθού γίνεται φθηνότερη, καταναλώνουμε περισσότερο. Έτσι, τα τεχνολογικά κέρδη εξανεμίζονται μέσα σε μια οικονομία που πρέπει διαρκώς να μεγεθύνεται.

Οι αντισταθμίσεις άνθρακα ολοκληρώνουν αυτή την ψευδαίσθηση. Μια εταιρεία ή ένα κράτος συνεχίζει να ρυπαίνει και αγοράζει τη διαβεβαίωση ότι κάπου αλλού θα φυτευτούν δέντρα ή θα κατασκευαστεί ένα βιομηχανικό φωτοβολταϊκό πάρκο. Στην πράξη, πολλά τέτοια έργα δεν πετυχαίνουν τις μειώσεις που υπόσχονται, ενώ συχνά μεταφέρουν το κόστος σε τοπικά οικοσυστήματα και κοινότητες. Το δικαίωμα στη ρύπανση γίνεται ακόμη ένα εμπόρευμα.

Το πρόβλημα δεν είναι τεχνικό. Είναι πολιτικό.

Ποιος αποφασίζει τι παράγεται, με ποιον τρόπο και για ποιον σκοπό; Ποιος απολαμβάνει τα οφέλη και ποιος πληρώνει το κοινωνικό και οικολογικό κόστος; Η υψηλή τεχνολογία μπορεί να βοηθήσει, αλλά δεν μπορεί να απαντήσει σε ερωτήματα εξουσίας. Καμία εφεύρεση δεν θα μας σώσει όσο ο σκοπός της οικονομίας παραμένει η αέναη μεγιστοποίηση του κέρδους.

Ούτε ευθυνόμαστε όλοι το ίδιο. Το αποτύπωμα της καθημερινής ζωής της κοινωνικής πλειονότητας δεν μπορεί να εξισώνεται με εκείνο των ιδιωτικών αεροσκαφών, των εξορυκτικών επενδύσεων και του τρόπου ζωής των υπερπλουσίων. Μια δίκαιη οικολογική μετάβαση δεν σημαίνει λιτότητα για τους πολλούς και νέες «πράσινες» αγορές για τους λίγους. Σημαίνει αναδιανομή πόρων και εξουσίας· και σύγκρουση με τα προνόμια εκείνων που κερδίζουν από την καταστροφή.

Υπάρχει και μια άλλη ιστορία: η ιστορία των κοινών.

Τα κοινά δεν είναι πόροι αφημένοι στην τύχη τους. Είναι αγαθά που μια κοινότητα δημιουργεί ή διαχειρίζεται με κανόνες τους οποίους θεσπίζει η ίδια. Η περίφημη «τραγωδία των κοινών» του Γκάρετ Χάρντιν περιέγραφε στην πραγματικότητα έναν πόρο ελεύθερης πρόσβασης, χωρίς κοινότητα, επικοινωνία ή κανόνες. Η Έλινορ Όστρομ και γενιές ερευνητών έδειξαν ότι οι κοινότητες μπορούν να διαχειρίζονται βιώσιμα βοσκοτόπια, δάση, νερό και άλλα αγαθά χωρίς να απαιτούνται ούτε η ιδιωτικοποίησή τους ούτε ένας συγκεντρωτικός κρατικός έλεγχος.

Στα κοινά, όσες και όσοι χρησιμοποιούν και παράγουν ένα αγαθό συμμετέχουν και στις αποφάσεις. Πρόκειται για αυτοδιαχείριση, αλλά και για εμβάθυνση της δημοκρατίας. Αυτή η λογική απέκτησε νέα κλίμακα με το διαδίκτυο: άνθρωποι διασκορπισμένοι σε όλο τον κόσμο μπορούν να δημιουργούν από κοινού γνώση και λογισμικό, από τη Βικιπαίδεια μέχρι το ελεύθερο λογισμικό.

Το ίδιο μοντέλο περνά πλέον και στην υλική παραγωγή. Η γνώση, τα σχέδια και το λογισμικό μοιράζονται παγκόσμια· τα μηχανήματα κατασκευάζονται, επισκευάζονται και προσαρμόζονται τοπικά. «Ό,τι είναι ελαφρύ είναι παγκόσμιο, ό,τι είναι βαρύ είναι τοπικό». Έτσι περιορίζονται οι μακρινές αλυσίδες εφοδιασμού, τα προϊόντα προσαρμόζονται στις πραγματικές ανάγκες και οι κοινότητες αποκτούν τη γνώση για να τα συντηρούν αντί να τα πετούν.

Δεν είναι άλλη μία ουτοπία.

Οι αγρότες του L’Atelier Paysan στη Γαλλία και του FarmHack στις ΗΠΑ σχεδιάζουν και μοιράζονται ανοιχτά αγροτικά εργαλεία. Το διεθνές δίκτυο Wind Empowerment βοηθά κοινότητες να κατασκευάζουν μικρές ανεμογεννήτριες με ελεύθερα σχέδια. Στην Ελλάδα, η Libre Space Foundation αναπτύσσει διαστημική τεχνολογία ανοιχτού κώδικα, ενώ το «Μπουλούκι», το  «Ποκάρι» και η «Κοινέργεια» στην ορεινή Ήπειρο διασώζουν και δημιουργούν ανοιχτές τεχνολογίες για την αναζωογόνηση των τοπικών κοινοτήτων.

Σύρος / "Η ΕΔΕ δεν είναι τηλεοπτικό πάνελ – και το Σωματείο δεν θα σιωπήσει": Η απάντηση του Συλλόγου Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου στις δηλώσεις του διοικητή του Νοσοκομείου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

Η ΕΔΕ δεν είναι τηλεοπτικό πάνελ – και το Σωματείο δεν θα σιωπήσει

Ο Σύλλογος Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου παρακολούθησε με ιδιαίτερη προσοχή την πρόσφατη διαδικτυακή συνέντευξη του διοικητή του Νοσοκομείου Σύρου και του Κ.Υ. Νοσοκομείου Νάξου Σωτηρίου Λαμπρόπουλου και τις δημόσιες δηλώσεις του σχετικά με την εν εξελίξει Ένορκη Διοικητική Εξέταση και ειδικότερα με την Πρόεδρο του Συλλόγου.

Κατανοούμε τη δύσκολη θέση που εκείνος έχει περιέλθει, εξαιτίας πράξεων και παραλείψεων του και την προσπάθειά του να «ξεπλυθεί» μέσω συνεντεύξεων, αλλά δεν κατανοούμε την προσπάθεια του να ρίχνει «λάσπη στον ανεμιστήρα» κατά των ξεκάθαρων τοποθετήσεων του Συλλόγου μας που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν

Υπό το κράτος λοιπόν των όσων είπε στη δημοσιογράφο του Cyclades Live, Σεμνή Τριανταφύλλου οφείλουμε να τοποθετηθούμε καθαρά και με το θάρρος της γνώμης μας, χωρίς να σκιαζόμαστε από την προσπάθεια σπίλωσης της δράσης του σωματείου μας.

Ας ξεκαθαρίσουμε λοιπόν το βασικό: Η ΕΔΕ δεν είναι αντικείμενο δημόσιων υπαινιγμών, σχολιασμών και προαναγγελιών μέσω συνεντεύξεων. Από την 1η Ιανουαρίου 2026 ο νόμος είναι απολύτως σαφής: το άρθρο 126 παρ. 4Γ του Υπαλληλικού Κώδικα ορίζει ρητά ότι «η ένορκη διοικητική εξέταση είναι μυστική». Ταυτόχρονα, η ίδια διάταξη ξεκαθαρίζει ότι η ΕΔΕ αποτελεί διερευνητική διαδικασία και δεν συνιστά έναρξη πειθαρχικής δίωξης.

Γι' αυτό προκαλεί τουλάχιστον σοβαρό θεσμικό προβληματισμό το γεγονός ότι ο Διοικητής επιλέγει, ενώ η διαδικασία βρίσκεται σε εξέλιξη, να συζητά δημοσίως την κλήση της Προέδρου ως μάρτυρος, να δηλώνει ότι «αν από το αποτέλεσμα προκύψει κάτι άλλο, θα κληθεί και παραπέρα» και να αφήνει ακόμη και υπαινιγμούς ότι «πίσω από τις κουρτίνες» μπορεί να έχει ζητηθεί κάποια συγγνώμη.

Αυτό το τελευταίο δε χρειάζεται ξεκάθαρή τοποθέτηση για να γνωρίζει η κοινή γνώμη και να μην παρασύρεται από ενέργειες που πόρρω απέχουν από το να χαρακτηριστούν θεμιτές: Ουδέποτε ζητήθηκε συγγνώμη, ούτε δημόσια ούτε ιδιωτικά, ούτε «πίσω από κουρτίνες», από την Πρόεδρο ή από οποιοδήποτε άλλο μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Εργαζομένων.

Εάν ο Διοικητής γνωρίζει το αντίθετο, ας πει δημόσια ποιος ζήτησε συγγνώμη, από ποιον, πότε και για ποια δήλωση. Διαφορετικά, τέτοιου είδους υπαινιγμοί δεν έχουν θέση σε δημόσια τοποθέτηση Διοικητή Νοσοκομείου και πρέπει να ανακληθούν, αφού απάδουν από τη θεμιτή συμπεριφορά που οφείλει να δεικνύει ένα δημόσιο πρόσωπο.

Άλλο η διοίκηση, άλλο ο έλεγχος της διοίκησης

Ο Διοικητής αφιέρωσε μεγάλο μέρος της τοποθέτησής του για να εξηγήσει ότι «δεν συνδιοικούμε». Είναι η δεύτερη «σκιώδης» αναφορά του κου Λαμπρόπουλου που χρήζει ξεκάθαρης, χωρίς μισόλογα τοποθέτησης: Ο Σύλλογος Εργαζομένων ουδέποτε ζήτησε να συνδιοικήσει το Νοσοκομείο. Δεν ζητήσαμε την καρέκλα του Διοικητή. Δεν ζητήσαμε να υπογράφουμε διοικητικές αποφάσεις. Δεν ζητήσαμε να αναλάβουμε τις αρμοδιότητές του.

Ζητάμε όμως –και θα συνεχίσουμε να απαιτούμε– να μπορούμε να μιλάμε δημόσια για τη στελέχωση, τις ελλείψεις, τις συνθήκες λειτουργίας των τμημάτων και την ασφάλεια εργαζομένων και ασθενών.

Αυτό δεν λέγεται συν-διοίκηση. Λέγεται συνδικαλιστικός έλεγχος και καλό θα είναι ο κύριος Διοικητής να ανατρέξει στα άρθρα του Συντάγματος που του ορίζουν ότι οφείλει να συνδράμει τη συνδικαλιστική λειτουργία και όχι να την παρεμποδίζει δια του πετάγματος λάσπης στον ανεμιστήρα. Καθίσταται πρόδηλο ότι όποιος θεωρεί ότι κάθε δημόσια κριτική προς τη Διοίκηση συνιστά απόπειρα «συνδιοίκησης», μάλλον έχει παρεξηγήσει τον ρόλο ενός Σωματείου Εργαζομένων και τη θεσμική κατοχύρωση της λειτουργίας του από τον θεμελιώδη νόμο της ελληνικής Δημοκρατίας, το Σύνταγμα!

Τι είπε πραγματικά η Πρόεδρος

Ακόμη σοβαρότερη είναι η προσπάθεια να αποδοθεί στην Πρόεδρο του Συλλόγου Κατερίνα Καλογεράκη κρίση την οποία δεν διατύπωσε. Η επίμαχη δήλωση ήταν συγκεκριμένη. Η Πρόεδρος δεν υποστήριξε ότι οι ιατροί της ειδικότητας της Ιατρικής Βιοπαθολογίας «δεν γνωρίζουν από Αιμοδοσία», ούτε προχώρησε σε επιστημονική αξιολόγηση της ειδικότητάς τους. Όπως έχουμε αναφέρει σε πρωθύστερο Δελτίο Τύπου ουδέποτε η πρόεδρος του Συλλόγου μας αμφισβήτησε την ειδικότητα της Ιατρικής Βιοπαθολογίας. Δεν προέβη σε επιστημονική αξιολόγηση των δύο συγκεκριμένων ιατρών. Δεν αμφισβήτησε τους τίτλους τους, τα τυπικά τους προσόντα ή την επιστημονική τους κατάρτιση. Μίλησε για δύο συγκεκριμένους ιατρούς και για την πραγματική δυνατότητα κάλυψης της Αιμοδοσίας του Νοσοκομείου κατά τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, σύμφωνα με την ενημέρωση που είχε ως Πρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων. Άλλο πράγμα είναι να διαθέτει ένας ιατρός τον τίτλο μιας ειδικότητας και την προβλεπόμενη επιστημονική εκπαίδευση και άλλο πράγμα η συγκεκριμένη πρακτική εμπειρία του στην καθημερινή και αυτοδύναμη λειτουργία μιας Υπηρεσίας Αιμοδοσίας.

Η διαφορά είναι θεμελιώδης. Θεωρούμε αδύνατο να μην την καταλαβαίνει ο Διοικητής του Νοσοκομείου και ως εκ τούτου θεωρούμε ότι απλώς προσπαθεί να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη. Ο κος Λαμπρόπουλος συνειδητά και το καταγγέλλουμε, αντί να απαντήσει σε το πραγματικό ζήτημα, επιχειρεί με τις δηλώσεις του να μετατρέψει τη δήλωσή της Κατερίνας Καλογεράκη σε δήθεν συνολική κρίση για την επιστημονική επάρκεια των Βιοπαθολόγων. Δυστυχώς η μυστικότητα της ανάκρισης δεν μας επιτρέπει στο τωρινό στάδιο να επεκταθούμε, αφού δεν θέλουμε και εμείς να παραβιάσουμε τον νόμους του ελληνικής Πολιτείας. Γι' αυτό και θεωρούμε ατυχέστατο ένας Διοικητής, πριν υπάρξει πόρισμα, να συζητά δημόσια ακόμη και το ενδεχόμενο ότι η μάρτυρας μπορεί «να κληθεί παραπέρα». Την ΕΔΕ θα την κρίνει αυτός που τη διενεργεί και τα αρμόδια όργανα. Όχι η δημόσια συνέντευξη του Διοικητή.

Και μία διόρθωση για τον Ιατρικό Σύλλογο

Συναγερμός στο Λαύριο: Ισραηλινός όμιλος πολεμικής βιομηχανίας διεκδικεί το λιμάνι! - Αποκάλυψη του BDS Greece

BDS Greece

ΣΥΝΑΓΕΡΜΟΣ ΣΤΟ ΛΑΥΡΙΟ: ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΣ ΟΜΙΛΟΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑΣ ΔΙΕΚΔΙΚΕΙ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ!

Η δημόσια περιουσία και οι στρατηγικές υποδομές μιας χώρας πρέπει υπηρετούν τις κοινωνικές ανάγκες, την περιφερειακή ανάπτυξη, την ασφάλεια και το δημόσιο συμφέρον. Οι ιδιωτικοποιήσεις παραδίδουν αυτόν τον πλούτο σε επιχειρηματικούς ομίλους, οι οποίοι αποκτούν τον έλεγχο λιμανιών, αεροδρομίων, δικτύων, μεταφορών και δημόσιας γης με βασικό κριτήριο την κερδοφορία τους. Το τίμημα μιας πώλησης εξαντλείται γρήγορα· ο έλεγχος μιας κρίσιμης υποδομής παραδίδεται για δεκαετίες. Στην περίπτωση του Λαυρίου, η απειλή γίνεται ακόμη σοβαρότερη: το πλειοψηφικό πακέτο του λιμανιού διεκδικείται από έναν όμιλο οργανικά δεμένο με την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία και το Πολεμικό Ναυτικό του Ισραήλ.

Το Υπερταμείο προωθεί την πώληση του 51% του Οργανισμού Λιμένος Λαυρίου Α.Ε. , παραδίδοντας στον πλειοδότη τον εταιρικό και επιχειρησιακό έλεγχο του οργανισμού που διαχειρίζεται το τρίτο μεγαλύτερο λιμάνι της Αττικής. Η σύμβαση παραχώρησης εκτείνεται έως το 2062 (!) ενώ το Λαύριο κατέχει κομβική θέση δίπλα στο αεροδρόμιο, απέναντι από τις Κυκλάδες και στο κέντρο μιας περιοχής με μεγάλες δυνατότητες ακτοπλοΐας, κρουαζιέρας, yachting, επισκευών, logistics και αξιοποίησης δημόσιας παραλιακής γης.

Τον Ιούνιο του 2025 κατατέθηκαν πέντε δεσμευτικές προσφορές. Μεταξύ αυτών βρίσκεται η Israel Shipyards Industries Ltd.

Σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσιογραφικές πληροφορίες, μετά τις προσφυγές και τις δικαστικές εμπλοκές, στον διαγωνισμό φαίνεται να παραμένουν η Israel Shipyards και η Jet Plan Shipping. Αναμένεται η ολοκλήρωση των δικαστικών διαδικασιών και το άνοιγμα των οικονομικών προσφορών.

Η σοβαρή πιθανότητα να περάσει το λιμάνι του Λαυρίου στην Israel Shipyards απαιτεί άμεση πολιτική και κοινωνική κινητοποίηση.

Η Israel Shipyards αποτελεί βασικό τμήμα του ισραηλινού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος. Σχεδιάζει, κατασκευάζει, επισκευάζει και υποστηρίζει πολεμικά πλοία, πυραυλάκατους τύπου Sa’ar και ταχύπλοα περιπολικά Shaldag. Συνεργάζεται στενά με το ισραηλινό Πολεμικό Ναυτικό, ενσωματώνει ισραηλινά οπλικά και ηλεκτρονικά συστήματα και αξιοποιεί την επιχειρησιακή εμπειρία του στρατού για την ανάπτυξη των προϊόντων της. Η ίδια διαφημίζει τα σκάφη της ως «combat-proven», δηλαδή δοκιμασμένα σε πραγματικές πολεμικές επιχειρήσεις.

Τα σκάφη Shaldag χρησιμοποιούνται στη θαλάσσια περίμετρο της Γάζας, στην επιβολή του παράνομου αποκλεισμού δολοφονώντας Παλαιστίνιους ψαράδες και σε ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις. Το 2021 η Israel Shipyards υπέγραψε σύμβαση για τέσσερα νέα Shaldag MK V του ισραηλινού ναυτικού. Η κατασκευή τους έγινε σε στενή συνεργασία με τις επιχειρησιακές και τεχνικές μονάδες του. Ο όμιλος παρέχει επίσης εκπαίδευση από απόστρατους αξιωματικούς του ισραηλινού ναυτικού, τεχνική και εφοδιαστική υποστήριξη και δυνατότητα εγκατάστασης μόνιμων κέντρων εξυπηρέτησης στις χώρες όπου δραστηριοποιείται.

Ελλάδα: Στον πάτο της ΕΕ σε εισόδημα, στέγαση, θέρμανση, υγεία

Η Eurostat φαίνεται ότι συγκαταλέγεται στη «συμμορία της μιζέριας», όπως χαρακτηρίζει ο Άδωνις Γεωργιάδης όσους επικρίνουν την κυβερνητική πολιτική με έμφαση στην δυσμενή οικονομική κατάσταση, καθώς η έκθεση «Βασικά στοιχεία για τις συνθήκες διαβίωσης στην Ευρώπη – Έκδοση 2026 – Key figures on European living conditions 2026», είναι κόλαφος για την οικονομία της χώρας και την πολιτική του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και αυτό γιατί σύμφωνα με τη Eurostat η Ελλάδα βρίσκεται στον πάτο της ΕΕ σε εισόδημα, στέγαση, θέρμανση καθώς και στην πρόσβαση στην Υγεία.

Η έκθεση της Eurostat αποτυπώνει και περιγράφει μια ιδιαίτερα δυσμενή εικόνα για τις συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα, που δεν έχει καμιά σχέση με την εικόνα που συνθέτει με επικοινωνιακούς όρους το Μαξίμου.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα διαθέτει το τρίτο χαμηλότερο διάμεσο διαθέσιμο εισόδημα σε μονάδες αγοραστικής δύναμης και καταγράφει τη μεγαλύτερη πραγματική εισοδηματική απώλεια στην ΕΕ από το 2010.

Παράλληλα, εμφανίζει τα υψηλότερα ποσοστά δυσκολίας κάλυψης των καθημερινών αναγκών, υποκειμενικής φτώχειας, υπερβολικής επιβάρυνσης από το κόστος στέγασης και αδυναμίας επαρκούς θέρμανσης.

Εξαιρετικά αρνητική είναι και η εικόνα στην Υγεία, καθώς και οι 13 ελληνικές περιφέρειες καταγράφουν υψηλότερα ποσοστά ανικανοποίητων αναγκών για ιατρικές εξετάσεις από οποιαδήποτε άλλη περιφέρεια της ΕΕ.

 Συνεπώς, δεν πρόκειται για ένα μεμονωμένο πρόβλημα χαμηλών εισοδημάτων, αλλά για συσσωρευμένη πίεση σε εισόδημα, καθημερινές ανάγκες, στέγαση, ενέργεια και πρόσβαση στην περίθαλψη.

Αναλυτικά τα κυριότερα ευρήματα της Eurostat για την Ελλάδα:

1. Εισόδημα

Το διάμεσο ετήσιο διαθέσιμο εισόδημα στην Ελλάδα ήταν το 2025 μόλις 13.612 μονάδες αγοραστικής δύναμης – PPS ανά κάτοικο, έναντι 22.630 PPS στην ΕΕ.

Χαμηλότερες τιμές είχαν μόνο:

• Ουγγαρία: 11.958 PPS,
• Ρουμανία: 12.861 PPS.

Επομένως, ακόμη και μετά τη διόρθωση για τις διαφορές τιμών μεταξύ των χωρών, το ελληνικό διάμεσο εισόδημα αντιστοιχούσε περίπου στο 60% του ευρωπαϊκού.

Το πιο βαρύ εύρημα αφορά την εξέλιξη από το 2010. Ενώ στην ΕΕ το πραγματικό διάμεσο διαθέσιμο εισόδημα αυξήθηκε κατά 25,4%, στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 22,3%. Η Ελλάδα είχε τη μεγαλύτερη πτώση στην ΕΕ και ήταν μία από τις δύο μόνο χώρες με μείωση — η άλλη ήταν η Γαλλία με μόλις −0,6%.

2. Φτώχεια και υλική στέρηση

Το 27,5% του πληθυσμού, περίπου 2,8 εκατ. άνθρωποι, βρισκόταν το 2025 σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού, έναντι 20,9% στην ΕΕ.

Ειδικότερα:

• 19,6% ή 1,991 εκατ. άνθρωποι βρίσκονταν σε κίνδυνο εισοδηματικής φτώχειας.
• 14,9% ή περίπου 1,51 εκατ. άνθρωποι αντιμετώπιζαν σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση.
• 6,5% των ατόμων κάτω των 65 ετών ζούσαν σε νοικοκυριά πολύ χαμηλής έντασης εργασίας.

Στη σοβαρή υλική και κοινωνική στέρηση η Ελλάδα είχε το τρίτο υψηλότερο ποσοστό, μετά τη Ρουμανία με 16,8% και τη Βουλγαρία με 15%.

3. Αδυναμία κάλυψης των καθημερινών αναγκών