Το Νήμα | Η Παιδική Προστασία στην Ελλάδα
Με αφορμή την «υπόθεση της Κυψέλης» συζητάμε την ύπαρξη ή ανυπαρξία συστήματος παιδικής προστασίας στην Ελλάδα.
Καλεσμένη η Μαρινίκη Αλεβιζοπούλου, δημοσιογράφος από το The Manifold.
Διαβάστε τις σχετικές έρευνες του The Manifold: Φάκελος: Τα Παιδιά και το Κράτος
Α.Χατζηστεφάνου: Τέλος εποχής για Τραμπ και ισραηλινό λόμπι;
«Δυο πράγματα μπορούν να καταστρέψουν την προεκλογική σου εκστρατεία στις ΗΠΑ: Να μιλήσει καλά για σένα ο Ντόναλντ Τραμπ και να σε στηρίξει το ισραηλινό λόμπι», ανέφερε ο Άρης Χατζηστεφάνου, καλεσμένος στην εκπομπή World Pulse της Ναυτεμπορικής με τον Κώστα Καλέτσιο.
Σχολιάζοντας το έκτακτο συνέδριο των Ρεπουμπλικάνων με τις άδειες θέσεις στις εξέδρες και την απόφαση κορυφαίων στελεχών να απέχουν για να μην ταυτιστούν με τον πρόεδρο της χώρας, σημείωσε ότι ίσως αποτελεί την αρχή του τέλους για τον Τραμπ και μια νέα εποχή για την αμερικανική πολιτική σκηνή.
Ο Χατζηστεφάνου τόνισε ότι Αμερικανοί έχουν επιβαρυνθεί σημαντικά από τις αυξήσεις σε ενοίκια, στεγαστικά δάνεια, τρόφιμα και καύσιμα. Το μεγαλύτερο μέρος των πιέσεων αυτών οφείλεται στον πόλεμο με το Ιράν, υπονομεύοντας έτσι τις προεκλογικές υποσχέσεις του Τραμπ για βελτίωση της οικονομικής καθημερινότητας.
Όσον αφορά την εσωτερική σύγκρουση στους Δημοκρατικούς, ο Α. Χατζηστεφάνου εξήγησε ότι η άνοδος πιο αριστερών και ριζοσπαστικών υποψηφίων παρουσιάζεται ως αμφισβήτηση της παραδοσιακής στρατηγικής της κομματικής ηγεσίας, η οποία θεωρούσε ότι οι υποψήφιοι πρέπει να κινούνται προς το πολιτικό κέντρο για να είναι εκλόγιμοι. Οι πρόσφατες επιτυχίες τέτοιων υποψηφίων ωστόσο, δείχνουν ότι μπορεί να υπάρχει διαφορετικός δρόμος προς την εκλογική νίκη.
Στο ίδιο πλαίσιο, αναφέρθηκε στη σύγκρουση της αριστερής πτέρυγας των Δημοκρατικών με μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και φιλοϊσραηλινές οργανώσεις πολιτικής επιρροής.
Στη συζήτηση εξετάστηκε και το ενδεχόμενο οι Ρεπουμπλικανοί να χάσουν τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου. Σε ένα τέτοιο σενάριο εκφράζονται ανησυχίες για πιθανή περαιτέρω αυταρχική διολίσθηση του Τραμπ και νέα σύγκρουση γύρω από την εκλογική διαδικασία και τους αμερικανικούς θεσμούς.
Παρακολουθείστε ολόκληρη τη συνέντευξη εδώ:
Αποχαιρέτα τα ελληνικά νησιά που γνώρισες κάποτε
Του Χρήστου Κουτσονάσσιου *
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα τα ελληνικά νησιά που γνώρισες κάποτε…
Ξέρετε ποια περιοχή της Ευρώπης καταλαμβάνει στον νέο χάρτη της Eurostat την πρώτη θέση στην ΕΕ το 2024 ως τουριστικός προορισμός. Καλά το μαντέψατε τα νησιά του Νοτίου Αιγαίου με 127,2 τουριστικές διανυκτερεύσεις ανά κάτοικο, ενώ ακολουθούν τα Ιόνια Νησιά με 102,6. Στην τρίτη θέση βρίσκεται η αυτόνομη επαρχία Bolzano/Bozen της Ιταλίας με 68,9 διανυκτερεύσεις ανά κάτοικο, μετά ακολουθούν Κροατία και οι Βαλεαρίδες Νήσοι.
Το 2024 οι ξένοι επισκέπτες αντιπροσώπευαν το 92,2% των διανυκτερεύσεων στο Νότιο Αιγαίο, το 93,5% στα Ιόνια Νησιά και το 94,4% στην Κρήτη, από τα υψηλότερα ποσοστά σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Στον αριθμό των διανυκτερεύσεων δεν περιλαμβάνονται οι ημερήσιοι επισκέπτες, ούτε όσοι μένουν σε μη ενοικιαζόμενα καταλύματα, όπως ιδιόκτητες δεύτερες κατοικίες ή σπίτια φίλων και συγγενών.
Η συζήτηση δεν αφορά πλέον μόνο την αύξηση των αφίξεων και των εσόδων. Αφορά όλο και περισσότερο τη φέρουσα ικανότητα των προορισμών, τις ελλείψεις σε υποδομές, το νερό, τα απορρίμματα, τις μεταφορές, τη στέγαση και τελικά το κατά πόσο η τουριστική ανάπτυξη μπορεί να παραμένει βιώσιμη για τις τοπικές κοινωνίες, που όπως αποδεικνύεται δεν είναι βιώσιμη.
Υπήρξα αυτόπτης μάρτυρας του φαινομένου το φετινό καλοκαίρι σε ολιγοήμερη παραμονή μου σε νησί των Κυκλάδων που πηγαίνω σταθερά τα τελευταία 20 χρόνια και δεν είναι η Πάρος, ούτε η Μύκονος, ούτε η Σαντορίνη. Η μετακίνηση με αυτοκίνητο σε μικρές αποστάσεις λίγων χιλιομέτρων ήταν προβληματική ακόμα και αργά την νύχτα. Οι τιμές στα καταλύματα και την εστίαση ήταν σε σχέση με πέρυσι τουλάχιστον 20%-30% αυξημένες. Η κατάσταση στις παραλίες ήταν ανυπόφορη, παντού πανάκριβες ξαπλώστρες και beach bar με μουσική στη διαπασών.
Ο μέσος Έλληνας αδυνατεί πλέον να κάνει διακοπές στα νησιά, το πολύ κανένα τετραήμερο. Τα νησιά εκτός από τους ξένους έχουν γεμίσει με ντόπια "λαμόγια" και "λεζάντες", όπως έγραφε ο αείμνηστος Κώστας Καββαθάς στους 4 Τροχούς. Από κοντά και οι μικρομεσαίοι μιμητές που έχουν καταλάβει προκλητικά τις ξαπλώστρες στις παραλίες, σμιλεμένα και πατημένα σώματα που έχουν πάει στα γυμναστήρια της μοναξιάς, δεν επικοινωνούν μεταξύ τους μόνο φωτογραφίζονται αυτοθαυμαζόμενοι στον Instagram, μιλάμε για ολοκληρωτική παρακμή.
Ο πολύς χρόνος είναι πλέον πίσω και αυτός που απομένει είναι μικρότερος, μου αρέσει να θυμάμαι, τον Ρούκουνα στην Ανάφη, τον Άγιο Σώστη στην Σέριφο, την Κουμπάρα στην Ιο, την Έρεισθο στην Τήλο, το βιβλίο που δεν τελείωσε την προηγούμενη χρονιά και το συνεχίζω, τις βουτιές στο γαλάζιο, εκεί όπου τα φεγγάρια και οι θάλασσες θα μένουν για πάντα όπως τα θυμόμαστε, ακόμη και την μελαγχολία του καλοκαιριού που τελειώνει, που απεχθάνεται τον Σεπτέμβριο που έρχεται.
* Ο Χρήστος Κουτσονάσσιος είναι δικηγόρος
Πηγή: Social media
Το παρακάτω κείμενο στηρίζεται σε ομιλία που εκφωνήθηκε στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κοζάνης την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου 2026.
Κοινωνική κρίση προκάλεσε στην Δυτική Μακεδονία η απολιγνιτοποίηση, του Λεωνίδα Βατικιώτη
Ήδη, αξιόπιστα στοιχεία από την στατιστική κυρίως υπηρεσία δείχνουν ότι η οικονομική κρίση στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας είναι παρούσα. Ακόμη κι όσοι δεν ζουν ή δεν έρχονται σε επαφή με τους ανθρώπους του μόχθου στην περιοχή δεν έχουν κανένα δικαίωμα να πουν ότι δεν ξέρουν ότι η διακοπή της λιγνιτικής παραγωγής οδήγησε την Περιφέρεια στα Τάρταρα. Πολύ περισσότερο επειδή αυτές οι επιπτώσεις στο άμεσο μέλλον θα γίνουν ακόμη πιο δραματικές.
Μείωση πληθυσμού
Με βάση τα στοιχεία των απογραφών ο πληθυσμός της Περιφέρειας από το 2001 ως το 2021 μειώθηκε κατά 13%. Την ίδια 20ετία ο πληθυσμός της Ελλάδας μειώθηκε μεν, αλλά με πολύ μικρότερο ρυθμό, μόνο κατά 4%. Κατά συνέπεια η απολιγνιτοποίηση προκάλεσε τριπλάσια μείωση στον πληθυσμό της Δυτικής Μακεδονίας, σε σύγκριση με όλη την Ελλάδα.
Ρεκόρ ανεργίας
Σε όλη την διάρκεια των τελευταίων ετών το ποσοστό ανεργίας στην Δυτική Μακεδονία είναι συστηματικά υψηλότερο σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα. Οκτώ ποσοστιαίες μονάδες υψηλότερη ήταν η ανεργία το 2016. Το πρώτο τρίμηνο του 2026 όταν η εθνική ανεργία ήταν 10% στην Δυτική Μακεδονία ήταν 12%.
Υψηλή μακροχρόνια ανεργία
Η ανεργία στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας «πονάει» περισσότερο από την ανεργία στην υπόλοιπη Ελλάδα επειδή η μακροχρόνια ανεργία θερίζει. Οι άνεργοι πάνω από 12 μήνες είναι το 65% των ανέργων (όταν σε όλη την Ελλάδα είναι 56%) ενώ οι άνεργοι άνω των 24 μηνών είναι 43% (όταν σε όλη την Ελλάδα είναι 36%).
Η ανεργία πλήττει τους πιο ευάλωτους
Η ανεργία στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας είναι πολύ πιο ανυπόφορη σε σχέση με την υπόλοιπη Ελλάδα επειδή επιβαρύνει τους πιο φτωχούς εργάτες εκείνους που δεν έχουν άλλα μέσα να συντηρηθούν ή επιλογές να απασχοληθούν. Το ποσοστό άνεργων ειδικευμένων τεχνιτών στην Δυτική Μακεδονία είναι 15%, όταν στην Ελλάδα είναι 10%, των χειριστών βιομηχανικών εγκαταστάσεων 7% όταν στην Ελλάδα είναι 5% και των ανειδίκευτων εργατών, χειρώνακτων και μικροεπαγγελματιών 15% όταν συνολικά στην Ελλάδα είναι 14%.
Μείωση τραπεζικών λογαριασμών
Ενδεικτικό της πολύμορφης κρίσης που αντιμετωπίζει η Περιφέρεια είναι και η μείωση του αριθμού των τραπεζικών λογαριασμών. Από το Ιούνιο του 2019 ως τον Ιούνιο του 2026 οι τραπεζικοί λογαριασμοί στην Δυτική Μακεδονία μειώθηκαν κατά 5% (από 803.682 σε 766.618) όταν σε όλη την Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 1%.
Ενδιαφέρον μάλιστα έχει πώς μείωση τραπεζικών λογαριασμών παρατηρείται και στις τέσσερις Περιφερειακές Ενότητες της Περιφέρειας Δυτικής Μακεδονίας (Κοζάνη, Γρεβενά, Φλώρινα και Καστοριά). Συνεπώς, και οι τέσσερις νομοί βουλιάζουν.
Πτώση του Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ
Από το 2018 (τελευταίο έτος πριν δρομολογηθεί η βίαιη απολιγνιτοποίηση) ως το 2023 το Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ συνολικά στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 27% (από 16.828 σε 21.301 ευρώ). Στην Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας ωστόσο ακολούθησε αντίθετη τροχιά: μειώθηκε κατά 2% (από 15.875 κατά κεφαλήν σε 15.543 ευρώ). Στην δε Κοζάνη το ΚΚ ΑΕΠ συνετρίβη. Όταν σε όλη την υπόλοιπη Ελλάδα αυξανόταν, στην Κοζάνη μειώθηκε σε 5 χρόνια κατά 15% (από 18.298 ευρώ σε 15.826 ευρώ). Μόνο σε πολέμους συναντάμε τόσο κάθετες πτώσεις…
Πλευρά της κρίσης που αντιμετωπίζει η Περιφέρεια, εξ ίσου δραματική με τις παραπάνω παρότι δεν έχει την θέση που της αξίζει στη δημόσια συζήτηση, είναι και το ρεκόρ δαπανών σε τυχερά παιχνίδια. Δείκτης απόγνωσης όταν δεν υπάρχει οικονομική ή πολιτική ελπίδα. Το θέμα δεν αποτελεί ζήτημα δημόσιας συζήτησης, ενώ με βάση την έκταση του τζόγου (ειδικά του διαδικτυακού) η Ελλάδα θα έπρεπε να έχει κηρύξει κατάσταση συναγερμού, επειδή η κυβέρνηση της ΝΔ εξυπηρετείται πολλαπλώς από την επέκταση του τζόγου: Αυξάνει τα δημόσια έσοδα, φιλικοί ολιγάρχες – χρηματοδότες θησαυρίζουν, ενώ η κοινωνία βρίσκει εύκολα υποκατάστατα στα τυχερά παιχνίδια αντί να διεκδικεί θέσεις εργασίας και αυξήσεις στους μισθούς.
Ελπίζω πρωτοβουλίες και δραστηριότητες όπως το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Κοινωνικής Αλληλεγγύης Κοζάνης να δώσουν ελπίδα ότι ο συλλογικός αγώνας μπορεί να φέρει αποτελέσματα και να βελτιώσει το βιοτικό επίπεδο, τις εργασιακές σχέσεις, τις ζωές, την καθημερινότητα, τις ανθρώπινες σχέσεις όλων.
Θα ολοκληρώσω την τοποθέτησή μου με ορισμένα σχόλια, ευρύτερου ενδιαφέροντος για την απολιγνιτοποίηση.
Ο πακτωλός χρημάτων που διατέθηκε στο πλαίσιο των χρηματοδοτήσεων για την «Δίκαιη Αναπτυξιακή Μετάβαση» (ΔΑΜ) όπως την χαρακτήρισαν, αποδείχθηκε μια τρύπα στο νερό, μπροστά στις επιπτώσεις που είχε η απολιγνιτοποίηση. Τουλάχιστον 1,63 δισ. ευρώ δόθηκαν χωρίς να επιφέρουν ούτε δικαιοσύνη, ούτε και ανάπτυξη. Αν είχε αναπτυξιακό χαρακτήρα το πρόγραμμα, θα δημιουργούνταν θέσεις εργασίας και το Κατά Κεφαλήν ΑΕΠ δεν θα μειωνόταν.
Τα κονδύλια της ΔΑΜ έπεσαν στο κενό επειδή κυρίως δόθηκαν για να επιδοτηθούν οι εγκαταστάσεις νέων ΑΠΕ στην Δυτική Μακεδονία και στην Πτολεμαΐδα. Χρηματοδοτήθηκε δηλαδή για μια ακόμη φορά η Μετάβαση. Ούτε η δικαιοσύνη, ούτε η ανάπτυξη της οικονομίας.
Το ζητούμενο της ενεργειακής μετάβασης δεν ήταν η απαλλαγή από τον λιγνίτη ή η μείωση των επικίνδυνων ρύπων που συμβάλουν στο φαινόμενο του θερμοκηπίου. Αυτό ήταν το μέσο. Το ζητούμενο ήταν η ενίσχυση με δημόσιο χρήμα της ολιγαρχίας στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Πανίσχυροι όμιλοι όπως του Βαρδινογιάννη, του Μυτιληναίου, η ΤΕΡΝΑ κ.α. επιδοτήθηκαν με ζεστό κρατικό χρήμα, σε μια αγορά που ανέκαθεν λειτουργούσε μονοπωλιακά και σε ένα ασφυκτικό πλαίσιο αδιαφάνειας και διαπλοκής με το κράτος, το βαθύ μάλιστα κράτος, μεταφέροντας το κόστος και το ρίσκο τεράστιων επενδύσεων στις πλάτες της κοινωνίας. Τα κέρδη προφανώς παραμένουν δικά τους. Κατά συνέπεια, με την πράσινη ενεργειακή μετάβαση συγκάλυψαν και ωραιοποίησαν μια αντιδραστική κοινωνική μετάβαση.
Το γεγονός ότι η ΕΕ και η ολιγαρχία χρησιμοποίησαν την κλιματική αλλαγή για να αυξήσουν τα κέρδη τους δε σημαίνει ότι δεν υφίσταται κλιματική αλλαγή. Όπως για παράδειγμα το γεγονός ότι ο Σκάι κάνει δενδροφυτεύσεις, εκμεταλλευόμενος την κοινωνική ευαισθησία για την υποβάθμιση του περιβάλλοντος, δεν σημαίνει ότι δεν υφίσταται ανάγκη αύξησης του δασικού πλούτου.
Ταρίκ Αλί: Αναταραχή στη Γερμανία
του Ταρίκ Αλί
Τα αποτελέσματα των εκλογών στο γερμανικό κρατίδιο της Σαξονίας-Άνχαλτ αφύπνισαν ορισμένους σχολιαστές, δεν αποτελούν όμως και τόσο μεγάλη έκπληξη. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) ενισχύεται με ταχύ ρυθμό και το λεγόμενο «τείχος προστασίας», που έχουν υψώσει τα κόμματα του «ακραίου κέντρου» της γερμανικής ελίτ, δεν έκανε παρά να επιταχύνει αυτή τη διαδικασία.
Το γεγονός ότι το 44% των ψηφοφόρων στις εκλογές του κρατιδίου ψήφισε AfD αποτελεί ζοφερή απόδειξη αυτής της εξέλιξης. Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU), η οποία είχε συγκεντρώσει 37% το 2021, έχει πλέον υποχωρήσει στο 18,5%, ενώ, από την άλλη πλευρά, το Die Linke συγκεντρώνει περισσότερες ψήφους από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) και το κόμμα της Ζάρα Βάγκενκνεχτ (BSW) έχει ξεπεράσει το όριο του 5%.
Αναταραχή. Αντιφάσεις. Αποτυχίες. Αυτές είναι οι λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό.
Και δεν είναι μόνο η Γερμανία, με το παρελθόν του Τρίτου Ράιχ, που κινείται προς μια υπερεθνικιστική κατεύθυνση. Είναι ολόκληρη η Ευρώπη, στον έναν ή τον άλλο βαθμό. Και αυτό θα συνεχιστεί όσο οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ επιμένουν ότι καμία μεταρρύθμιση δεν είναι δυνατή και ότι η σημερινή μορφή του καπιταλισμού είναι παγιωμένη επ’ αόριστον.
Οι πόλεμοι που ακολούθησαν την 11η Σεπτεμβρίου υπήρξαν καταστροφικοί, οδηγώντας το δυτικό σύστημα σε παγίδες που το ίδιο δημιούργησε. Οι πόλεμοι στο εξωτερικό και οι χρηματιστικοποιημένες οικονομίες ευθύνονται για τη σημερινή κατάσταση στην Ευρώπη. Αυτό είναι το υπόβαθρο όσων συμβαίνουν στη Γερμανία, την Ιταλία, τη Γαλλία και τη Βρετανία.
Όσοι θεωρούσαν την ΕΕ ένα είδος χρυσού προτύπου, ικανού να συγκρατεί αυτομάτως τον εθνικισμό των μεγάλων κρατών, θα πρέπει ασφαλώς πλέον να επανεξετάζουν τις επί μακρόν εδραιωμένες παραδοχές τους. Οι δύο κατεξοχήν καθημερινές και εβδομαδιαίες φωνές του δυτικού καπιταλισμού —οι Financial Times και ο Economist— δεν αγνοούν όλα αυτά. Και η ροζ εφημερίδα ενίοτε, αν και σπάνια, αποδεικνύεται αντάξια του χρώματός της. Το εβδομαδιαίο περιοδικό, όμως, είναι χαμένη υπόθεση: συχνά αντιδραστικό με έναν εξαιρετικά ανόητο τρόπο, απολύτως εναρμονισμένο με τον σημερινό φιλελευθερισμό, τον οποίο ασπάζεται άκριτα.
Νάξος: Από τον υπερτουρισμό στη βαρβαρότητα
Του Μιχάλη Τριανταφύλλου*
«Υπερτουρισμός». Μια λέξη που ίσως τελικά είναι πολύ μικρή για να περιγράψει αυτό που συμβαίνει στη Νάξο. Γιατί το πρόβλημα δεν είναι απλώς ότι έρχονται πολλοί επισκέπτες. Ο τουρισμός, άλλωστε, είναι πλούτος, εργασία, επικοινωνία και ζωή για τον τόπο. Οι επισκέπτες μας δεν είναι εχθροί. Δεν φταίνε επειδή αγαπούν τη Νάξο και θέλουν να τη γνωρίσουν.
Το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται αλλού.
Βρίσκεται στην ανεξέλεγκτη ανάπτυξη, στην απουσία σχεδιασμού, στην
ανομία, στην αυθαιρεσία και κυρίως στην αντίληψη ότι όλα μπορούν να
θυσιαστούν μπροστά στο κέρδος. Γη, παραλίες, δρόμοι, νερό, δημόσιος
χώρος, φυσικό περιβάλλον, ακόμη και η ίδια η φυσιογνωμία του νησιού.
Και κάπου εδώ εμφανίζεται η πιο επικίνδυνη πλευρά της υπόθεσης: η
αίσθηση ότι ο τόπος αποκτά ιδιοκτήτες. Όχι ιδιοκτήτες με την τυπική
έννοια της ιδιοκτησίας, αλλά ανθρώπους και συμφέροντα που θεωρούν ότι,
επειδή διαθέτουν χρήματα, ακίνητα ή πρόσβαση, μπορούν να αποφασίζουν
ποιος χωράει και ποιος περισσεύει.
Μια νέα μορφή νεο-φεουδαρχίας απλώνεται αθόρυβα. Ο δημόσιος χώρος συρρικνώνεται. Η αυθαιρεσία γίνεται καθημερινότητα. Το «έλα μωρέ, έτσι γίνεται» αντικαθιστά τον νόμο. Και όταν η παρανομία επαναλαμβάνεται χωρίς συνέπειες, παύει να προκαλεί έκπληξη και μετατρέπεται σε κανονικότητα.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν χρειάζεται καν να υπάρχει ένας «μαέστρος» για να διευθύνει αυτή την κατάσταση. Οι επιτήδειοι μοιάζουν να γνωρίζουν πολύ καλά ο ένας τη δουλειά του άλλου. Ο καθένας διεκδικεί το δικό του κομμάτι από έναν τόπο που, τελικά, ανήκει σε όλους.
Και απέναντι σε όλα αυτά, η απουσία συντονισμένης και αποτελεσματικής πολιτικής γίνεται ολοένα πιο εκκωφαντική.
Δεν είναι δυνατόν να μιλάμε συνεχώς για «τουριστική ανάπτυξη» χωρίς να μιλάμε για τα όριά της. Δεν είναι ανάπτυξη όταν το νησί εξαντλεί τους φυσικούς του πόρους. Δεν είναι ανάπτυξη όταν η καθημερινότητα των κατοίκων γίνεται δυσκολότερη. Δεν είναι ανάπτυξη όταν οι δρόμοι, οι υποδομές, η ύδρευση, η αποχέτευση και η διαχείριση των απορριμμάτων αδυνατούν να ακολουθήσουν τον ρυθμό της οικοδομικής και τουριστικής επέκτασης.
Και ασφαλώς δεν είναι ανάπτυξη όταν, στο όνομα της ανάπτυξης, καταστρέφεται εκείνο ακριβώς που έκανε τη Νάξο προορισμό.
Γιατί η Νάξος δεν είναι απλώς ένα τουριστικό προϊόν. Είναι ένας τόπος με ιστορία, μνήμη, τοπίο, χωριά, αγροτική ζωή, παραδόσεις και ανθρώπους. Είναι ένας ζωντανός τόπος. Και ένας ζωντανός τόπος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν οικόπεδο προς αξιοποίηση.
Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θέλουμε τουρίστες.
Το ερώτημα είναι τι Νάξο θέλουμε να τους παραδώσουμε — και τι Νάξο θέλουμε να αφήσουμε στα παιδιά μας.
Γιατί αν συνεχίσουμε έτσι, κάποια στιγμή μπορεί να έχουμε όλα όσα ζητά η τουριστική αγορά και να έχουμε χάσει αυτό που δεν αγοράζεται: τον ίδιο τον τόπο.
Η Νάξος ήδη στενάζει.
Ποδοπατείται.
Κουρσεύεται.
Και η αγωνία δεν είναι πλέον αν θα έρθουν περισσότεροι επισκέπτες.
Η αγωνία είναι αν θα υπάρχει η Νάξος που γνωρίσαμε αύριο.
Ολοταχώς προς τη βαρβαρότητα, λοιπόν;
Ή μήπως υπάρχει ακόμη χρόνος να βάλουμε όρια, να επιβάλουμε κανόνες και να θυμηθούμε ότι ένας τόπος δεν είναι λάφυρο κανενός;
Γιατί η Νάξος δεν χρειάζεται λιγότερους επισκέπτες.
Χρειάζεται περισσότερη ευθύνη από εκείνους που αποφασίζουν για το μέλλον της.
Και περισσότερη αντίσταση από εκείνους που αρνούνται να τη δουν να χάνεται.
*O Μιχάλης Τριανταφύλλου είναι Α΄ μηχανικός Ε.Ν. (σε απομαχία), Τέως Τεχνικός Διευθυντής σε ναυτιλιακή εταιρεία διαχείρισης θαλαμηγών
Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Π.Ε. Κυκλάδων εκφράζει την βαθύτατη θλίψη του για τον χαμό της αγαπημένης μητέρας , της αγαπητής συναδέλφου και Προέδρου μας , του Δ.Σ ΣΥΝΑΝΚ Όλγας Ρεϊτζοπούλου
Τα θερμότατα συλλυπητήρια μας και ευχόμαστε δύναμη και κουράγιο στην οικογένεια και στους οικείους της.
***
Θέμα: Συλλυπητήρια επιστολή Δ.Σ ΣΥΝΑΝΚ για την απώλεια του συζύγου της αγαπητής Συναδέλφου μας Σταματέλας Καββαδία .
Ο Σύλλογος Υπαλλήλων Π.Ε. Κυκλάδων εκφράζει την βαθύτατη θλίψη του για τον ξαφνικό χαμό του αγαπημένου συζύγου Ιωάννη Ξαγοράρη της αγαπητής συναδέλφου μας Σταματέλας Καββαδία.
Τα θερμότατα συλλυπητήρια μας και ευχόμαστε δύναμη και κουράγιο στην οικογένεια και στους οικείους της.
Επιθυμία της οικογένειας είναι αντί στεφάνων να ενισχύσουν όσοι επιθυμούν στην μνήμη του , το Ειδικό Δημοτικό Σχολείο Ερμούπολης .(Τηλ. Επικοινωνίας 6949964402)
Η κηδεία θα πραγματοποιηθεί σήμερα στις 6:00 το απόγευμα στο Καθολικό Κοιμητήριο Ερμούπολης
Βραβείο ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον Γιώργο Τσαρμπόπουλο για τη δράση του στο προσφυγικό
Το Ίδρυμα PRO ASYL τιμά τον πρώην επικεφαλής της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, μαζί με τους Pırıl Erçoban και Taner Kılıç από την Τουρκία. Η επιλογή ενός Έλληνα και δύο Τούρκων υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για το φετινό βραβείο έχει έναν ιδιαίτερο συμβολισμό.
Στον Γιώργο Τσαρμπόπουλο, ο οποίος για σχεδόν μία δεκαετία ηγήθηκε της Αντιπροσωπείας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα, απονέμεται φέτος το Βραβείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιδρύματος PRO ASYL.
Η βράβευση συνδέεται άμεσα με μια περίοδο κατά την οποία η Ελλάδα βρέθηκε στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής προσφυγικής και μεταναστευτικής κρίσης, αλλά και της δημόσιας συζήτησης για τις συνθήκες κράτησης, την πρόσβαση στο άσυλο και τις καταγγελίες για επαναπροωθήσεις στα σύνορα.
Η τελετή απονομής θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου στη Φρανκφούρτη. Μαζί με τον Γιώργο Τσαρμπόπουλο θα τιμηθούν δύο διακεκριμένοι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των προσφύγων από την Τουρκία, η Πιρίλ Ερτσομπάν (Pırıl Erçoban) και ο δικηγόρος Τανέρ Κιλίτς (Taner Kılıç).
Η θητεία Τσαρμπόπουλου
Ο Γιώργος Τσαρμπόπουλος ήταν επικεφαλής της Αντιπροσωπείας της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα από το 2006 έως το τέλος του 2015, σε μια περίοδο κατά την οποία το ελληνικό σύστημα ασύλου βρέθηκε αντιμέτωπο με εξαιρετικά ισχυρές πιέσεις.
Σύμφωνα με το Ίδρυμα PRO ASYL, κατά τη θητεία του συνέβαλε ώστε η Ύπατη Αρμοστεία να διατηρήσει ισχυρή και ανεξάρτητη δημόσια παρουσία στα ζητήματα προστασίας των προσφύγων, με δραστηριότητα στα εξωτερικά σύνορα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και στενή επαφή τόσο με τους ίδιους τους πρόσφυγες όσο και με οργανώσεις της κοινωνίας των πολιτών.
Το AfD υπήρξε ένα περιθωριακό κόμμα στης ακροδεξιάς. Για χρόνια, μια γραφική απόπειρα συνέχισης του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Γερμανία. Από την Κυριακή, η «Εναλλακτική για την Γερμανία» με έναν 35χρονο πρώην πωλητή αποσμητικών χώρου στο τιμόνι, φτάνει πιο κοντά στην εξουσία από την κατάρρευση του Ράιχ κι έπειτα.
Ο Ούρλιχ Ζίγκμουντ κατάφερε μέσα από το Tik Tok να χωρέσει τις ναζιστικές ιδέες σε συσκευασία φιλική προς τον ψηφοφόρο.
Πριν από μερικά χρόνια αν έλεγες στην Γερμανία ότι οι συνεχιστές του εθνικοσοσιαλιστικού ιδεώδους θα κέρδιζαν εκλογές στην Γερμανία θα σε περνούσαν για τρελό.
Το αποτέλεσμα στην Σαξονία δεν οφείλεται μόνο στον Ζίγκμουντ που κατάφερε να κάνει trend το μίσος για τους μετανάστες, την μη αναγνώριση του Ολοκαυτώματος, τα συνθήματα και τους χαιρετισμούς των Ναζί, την ομοφοβική ατζέντα, την λογική της λογοκρισίας και της απέχθειας προς τους θεσμούς και την δημοκρατία.
Η Ευρωπαϊκή ηγεσία και οι χριστιανοδημοκράτες έχουν παραδώσει την δημοκρατία στους φασίστες και στους απογόνους των Ναζί. Η δεξιά σε όλη την Ευρώπη- της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης- υιοθέτησαν τον σκληρό πυρήνα της ακροδεξιάς ατζέντας.
Ρατσισμός, Ισλαμοφοβία, pushbacks και απελάσεις, Ευρώπη Φρούριο έγιναν κεντρική ιδέα της δεξιάς πλειοψηφίας στην Ευρώπη.
Όταν η εξίσωση Ναζισμού- Κομμουνισμού γίνεται επίσημη θέση των Βρυξελλών, όταν τα Ευρωπαϊκά κράτη υποχρεούνται να δαπανούν προϋπολογισμούς ολόκληρους για την πολεμική προετοιμασία απέναντι σε έναν φανταστικό εχθρό σε βάρος του κοινωνικού κράτους, αυξάνοντας τις ανισότητες και την φτώχεια, η ακροδεξιά δεν καραδοκεί απλά.
Πανηγυρίζει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
Δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό συμπέρασμα. Στο Ευρωκοινοβούλιο σε πλείστες περιπτώσεις οι δεξιοί ευρωβουλευτές, ακόμα κι αυτοί που θεωρούν εαυτούς κεντρώους, ψήφισαν χέρι χέρι με τους ακροδεξιούς. Χωρίς προσχήματα.
«Παίζουν με τις ζωές μας»: Πρώην ερευνητής της OpenAI αποχώρησε και από την Anthropic
«Οι άνθρωποι που δημιουργούν την ΑΙ πιστεύουν ειλικρινά ότι θα μπορούσε να μας σκοτώσει όλους ως το τέλος της δεκαετίας. Δεν πρόκειται για κόλπο μάρκετινγκ».
Ερευνητής τεχνητής νοημοσύνης (AI), που έφυγε από την OpenAI για να ενταχθεί στην Anthropic – την οποία θεωρούσε πιο συνετή -, αποφάσισε να αποχωρήσει από τον κλάδο, κατηγορώντας και τις δύο αμερικανικές εταιρείες ότι «παίζουν με τη ζωή μας» στον αγώνα τους για την ανάπτυξη τεχνητής νοημοσύνης ικανής να βελτιώνεται μόνη της.
Ο Τζέικομπ Κόξον, ένας 27χρονος Βρετανός, εργαζόταν επί τρία χρόνια στην προ-εκπαίδευση (το στάδιο δηλαδή όπου τα μοντέλα A.I. απορροφούν τεράστιες ποσότητες δεδομένων) πρώτα στην OpenAI και στη συνέχεια, φέτος, στον κύριο ανταγωνιστή της, την Anthropic.
«Καμία από τις δύο εταιρείες δεν ενεργεί με υπεύθυνο τρόπο. Κατευθύνονται ολοταχώς προς μια υπερνοημοσύνη ικανή να αυτοβελτιώνεται και παίζουν με τις ζωές μας», έγραψε χθες, Τρίτη, στο Χ.
«Οι άνθρωποι που δημιουργούν την ΑΙ πιστεύουν ειλικρινά ότι θα μπορούσε να μας σκοτώσει όλους ως το τέλος της δεκαετίας. Δεν πρόκειται για κόλπο μάρκετινγκ», υπογράμμισε.
Ο Έβαν Χάμπιντζερ, στέλεχος της Anthropic αρμόδιος για την ασφάλεια, συμφώνησε με τον Κόξον σχολιάζοντας στο Χ: «Πράγματι, πιστεύουμε ειλικρινά ότι η ΑΙ θα μπορούσε να σκοτώσει όλους τους ανθρώπους», εκτιμώντας ότι ο κίνδυνος αυτός είναι «πάνω από 10%» μέσα στη δεκαετία.
Ο Χάμπιντζερ πρόσθεσε ότι η Anthropic κάνει «ό,τι καλύτερο» μπορεί, αλλά ακόμη «δεν έχει σχέδιο» για το πώς θα διασφαλίσει ότι μια τεχνητή νοημοσύνη που ξεπερνά τις ανθρώπινες δυνατότητες θα συνεχίσει να υπακούει στους δημιουργούς της, αν και εκτίμησε ότι ο κίνδυνος να συμβεί αυτό με τα τρέχοντα μοντέλα AI είναι «μικρός».
Η παραίτηση του Κόξον έγινε την ώρα που η Anthropic ετοιμάζεται να εισαχθεί στο χρηματιστήριο και έπειτα από ένα καλοκαίρι στη διάρκεια του οποίου αποκαλύφθηκαν περιστατικά πειρατείας στα οποία ενεπλάκησαν χωρίς άδεια εργαλεία της AI.
Οι δύο εταιρείες δεν έχουν απαντήσει προς το παρόν σε αίτημα του AFP για σχολιασμό.
Οι πρωταθλητές της τεχνητής νοημοσύνης λένε ότι βρίσκονται κοντά στο στάδιο της «αναδρομική αυτοβελτίωσης» — ένα σημείο πέρα από το οποίο ένα μοντέλο θα σχεδιάζει μόνο του τον διάδοχό του, χωρίς να υπόκειται σε ανθρώπινο έλεγχο.
 |
| Εικόνα AI |
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με εξαιρετικά υπερφίαλες δηλώσεις υποστήριξε ότι ένας κουμπαράς θα χτίσει το μέλλον των παιδιών.
Ένας κουμπαράς στον οποίο θα βάζουν χρήματα κάθε μήνα οι γονείς ενός παιδιού και στη συνέχεια θα έρχεται το κράτος και θα καταθέτει ισόποσο ποσό.
Αυτή είναι και η πρώτη απόδειξη ότι η κυβέρνηση της ΝΔ έχει αποκλειστικά και σταθερά έναν προσανατολισμό. Επιβραβεύει περισσότερο εκείνους που έχουν περισσότερα. Και λιγότερο εκείνους που έχουν λιγότερα.
Δηλαδή, εάν μια οικογένεια μπορεί να βάζει στην άκρη κάθε μήνα 100 ευρώ για το παιδί της, θα βάζει και το κράτος 100 ευρώ, σύμφωνα με τις ανακοινώσεις.
Όμως, υπάρχουν εκατομμύρια πολίτες που είναι ταπί στις 20 του μήνα. Έτσι, εάν για παράδειγμα μπορούν να εξοικονομούν για το παιδί τους 20 ευρώ και το κράτος θα βάζει μόνο 20 ευρώ.
Φυσικά κανένα κυβερνητικό σαΐνι δεν σκέφτηκε ότι όταν διαφημίζεις ότι θες να χτίσεις το μέλλον ενός παιδιού, θα πρέπει η προτεραιότητα να είναι η ενίσχυση των οικονομικά ασθενέστερων.
Δηλαδή, όσα λιγότερα χρήματα μπορεί να εξοικονομήσει μια οικογένεια τόσο μεγαλύτερη πρέπει να είναι η συνεισφορά τους κράτους. Αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για το Μαξίμου.
Το δεύτερο στοιχείο που δείχνει και πάλι τον σαφή και σκληρό προσανατολισμό της κυβέρνησης είναι η αποθέωση των αγορών. Και αυτό γιατί ο κουμπαράς δεν είναι απλή αποταμίευση. Είναι επένδυση στις αγορές.
Τα χρήματα γονέων και Δημοσίου θα τοποθετούνται σε αμοιβαία κεφάλαια, μετοχές και ομόλογα, με τον γονέα να επιλέγει το επίπεδο κινδύνου.
Το τρίτο στοιχείο είναι ότι το υπουργείο Οικονομικών δεν έδωσε τα φώτα του για το εάν θα προστατεύεται τουλάχιστον το κεφάλαιο που έχουν βάλει γονείς και κράτος ή αν και αυτό μπορεί να υποστεί ζημιά.
Γιατί αν δεν υπάρχει εγγύηση κεφαλαίου, τότε ο όρος «κουμπαράς» είναι κάπως παραπλανητικός καθώς οικονομικά πρόκειται περισσότερο για κρατικά επιδοτούμενο επενδυτικό χαρτοφυλάκιο για ανήλικο.
Το τέταρτο σημείο που πρέπει να διευκρινιστεί είναι υπό ποιες προϋποθέσεις μπορεί μια οικογένεια να «σπάσει» τον επενδυτικό λογαριασμό πριν από τη συμπλήρωση των 18 χρόνων.
Σύμφωνα με το παράδειγμα που έδωσε ο υπουργός Οικονομικών ο κουμπαράς θα γεμίζει ως εξής:
Πόσο εκτεθειμένους μας αφήνει η «Ασπίδα του Αχιλλέα»
του Δημήτρη Καλτσώνη*
Υπάρχουν δέκα τουλάχιστον λόγοι για να αντιταχθεί η κοινή γνώμη στην «Ασπίδα του Αχιλλέα», το αντιπυραυλικό σύστημα που αγόρασε η Ελλάδα από το Ισραήλ.
Πρώτον, η στρατιωτική συνεργασία με το Ισραήλ εκθέτει ηθικά την Ελλάδα για συνεργασία με ένα κράτος που διαπράττει Γενοκτονία και εθνοκάθαρση, που έχει υπό την κατοχή του έναν άλλο λαό, τον Παλαιστινιακό, που παραβιάζει με βαναυσότητα το διεθνές δίκαιο, που έχει επιτεθεί σε όλα σχεδόν τα γειτονικά του κράτη, που διαθέτει μια βάρβαρη νομοθεσία που επιτρέπει τα βασανιστήρια και τη θανατική ποινή δι’ απαγχονισμού.
Δεύτερον, μας απομονώνει διπλωματικά. Πώς μπορεί η Ελλάδα να επικαλείται από τη μια το διεθνές δίκαιο και από την άλλη να συμπράττει με το κράτος-δολοφόνο και βιαστή του διεθνούς δικαίου; Ποιος στη διεθνή κοινότητα θα πάρει σοβαρά τα επιχειρήματά μας;
Τρίτον, δεν διασφαλίζει αμυντικά την Ελλάδα. Έχει φανεί ότι η πολυδιαφημισμένη σχετική ισραηλινή τεχνολογία δεν υπήρξε τόσο αποτελεσματική ενώπιον των ιρανικών πυραύλων.
Τέταρτον, μας εμπλέκει ακόμη περισσότερο στον πόλεμο των ΗΠΑ και του Ισραήλ ενάντια στο Ιράν με κίνδυνο να γίνουμε άμεσος στόχος των ιρανικών αντιποίνων.
Πέμπτον, μας εμπλέκει στη γεωπολιτική αντιπαράθεση του Ισραήλ με την Τουρκία. Τα δύο κράτη ανταγωνίζονται σκληρά για τον έλεγχο της Συρίας αλλά και άλλων περιοχών στην Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή και την Αφρική. Κινδυνεύει η Ελλάδα δηλαδή να μετατραπεί αντικειμενικά σε πιόνι του Ισραήλ. Κάτι ανάλογο είχε γίνει πριν από περίπου 100 χρόνια, όταν η χώρα μας εξωθήθηκε από τις μεγάλες δυνάμεις ενάντια στην Τουρκία και στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε με αποτέλεσμα τη Μικρασιατική Καταστροφή.
Έκτον, η συμμαχία Ελλάδας – Ισραήλ δίνει επιχειρήματα στην Τουρκία να εμφανίζει τη χώρα μας ως επιθετική δύναμη. Σχετίζεται με την τρέχουσα όξυνση της επιθετικής ρητορείας της Τουρκίας.
Έβδομον, δεν μπορεί να υπάρχει εμπιστοσύνη σε ένα κράτος όπως το Ισραήλ. Σε μια κρίσιμη ώρα, ανάλογα με τα συμφέροντά του, μπορεί να μας εγκαταλείψει καθιστώντας ανενεργό το σύστημα.
Όγδοον, η εμβάθυνση της στρατιωτικής συνεργασίας με το Ισραήλ καθιστά ευάλωτη την πατρίδα μας έναντι των μυστικών υπηρεσιών του κράτους αυτού, που θα αρπάξουν την ευκαιρία για να διαβρώσουν τις ένοπλες δυνάμεις και τον κρατικό μας μηχανισμό. Μην ξεχνάμε ότι το Predator είναι ισραηλινής προέλευσης.
Ένατον, υπάρχουν εναλλακτικοί, πιο αποτελεσματικοί τρόποι για τη θωράκιση της άμυνας της χώρας, τους οποίους έχουν υποδείξει οι ειδικοί.
Δέκατον, υπάρχουν εταιρείες, πολυεθνικές αλλά και κάποιες εγχώριες που θα θησαυρίσουν από την «ασπίδα» σε βάρος του βιοτικού επιπέδου και της ασφάλειας του ελληνικού λαού.
* Καθηγητής Θεωρίας Κράτους και Δικαίου στο Πάντειο Πανεπιστήμιο. Πρόσφατο βιβλίο του «Η τέχνη του πολέμου για την εξουσία», εκδόσεις Τόπος
Haaretz: Το Ισραήλ αρνήθηκε την απελευθέρωση ομήρων που πρότεινε η Χαμάς
Η μεγάλη έρευνα της Haaretz, που δημοσιεύτηκε στις 8 Σεπτεμβρίου, σχεδόν δύο μήνες πριν από τις ισραηλινές εκλογές, έρχεται να δώσει υπόσταση σε όσα μέχρι σήμερα κυκλοφορούσαν ως υποψίες. Ο Νετανιάχου είχε λάβει συγκεκριμένες προειδοποιήσεις για μια μεγάλη επίθεση που ετοίμαζε η Χαμάς και τις αγνόησε. Το ρεπορτάζ όμως, αποκαλύπτει και μια ακόμα πληροφορία που δεν έλαβε ανάλογη δημοσιότητα. Παρά την αγωνία της ισραηλινής κοινωνίας για την επιστροφή των ομήρων, η κυβέρνηση Νετανιάχου, αδιαφόρησε από την πρώτη κιόλας στιγμή για την τύχη τους, απέρριψε τις απόπειρες διαμεσολάβησης και έκλεισε τους διαθέσιμους διαύλους επικοινωνίας. Άλλωστε, ό,τι χρειαζόταν το είχε ήδη στα χέρια της.
Σύμφωνα με τη Haaretz, όταν συνεδρίασε το ισραηλινό συμβούλιο ασφαλείας το απόγευμα της 7ης Οκτωβρίου, δεν υπήρχε ακόμη σαφής εικόνα για τον αριθμό των απαχθέντων. Ο επικεφαλής της Σιν Μπετ μιλούσε για 14 στρατιώτες και 28 αμάχους ομήρους, ενώ δεκάδες ακόμη άνθρωποι αγνοούνταν. Στην ίδια συνεδρίαση, ο υπουργός Οικονομικών Μπεζαλέλ Σμότριτς φέρεται να υποστήριξε ότι οι αιχμάλωτοι δεν μπορούσαν να καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα διεξαγόταν η στρατιωτική επιχείρηση, ενώ ο υπουργός Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ είπε: «Έδωσα εντολή στους IDF: Καμία απολύτως διαπραγμάτευση».
Το ίδιο βράδυ στις 7 μ.μ., ο πρωθυπουργός του Κατάρ, Μοχάμεντ μπιν Αμπντουλραχμάν αλ-Θάνι, τηλεφώνησε στον επικεφαλής της Μοσάντ, Νταβίντ Μπαρνέα. Ο αλ-Θάνι είχε μόλις μιλήσει με την πολιτική ηγεσία της Χαμάς και, σύμφωνα με τη Haaretz, την είχε απειλήσει ότι, αν δεν απελευθερώνονταν άμεσα οι άμαχοι όμηροι, θα διέτασσε την απέλαση στελεχών της από το Κατάρ. Ο αλ – Θάνι μετέφερε στον επικεφαλής της Μοσάντ ένα σαφές μήνυμα: «Η Χαμάς είναι έτοιμη να απελευθερώσει όλους τους αμάχους τώρα, και εμείς είμαστε έτοιμοι να μεσολαβήσουμε».
Η απάντηση του Ισραηλινού αξιωματούχου ήταν ενδεικτική: «Αν θέλουν να απελευθερώσουν τους αμάχους, ας τους απελευθερώσουν. Δεν είμαστε διατεθειμένοι να μιλήσουμε με τη Χαμάς». Ο αλ-Θάνι έμεινε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, αποσβολωμένος.
Οι όμηροι είχαν ήδη ενταχθεί στην πολεμική λογική. Ανώτερος Ισραηλινός αμυντικός αξιωματούχος παραδέχεται στη Haaretz ότι τουλάχιστον ορισμένες προτάσεις για απελευθέρωση αμάχων έφτασαν στη Μοσάντ, στη Σιν Μπετ και στον πρωθυπουργό. Σύμφωνα με τη δική του διατύπωση: «Το ζήτημα των ομήρων δεν βρισκόταν σοβαρά στην ημερήσια διάταξη σε αυτό το στάδιο» και «κανείς στο στρατιωτικό ή πολιτικό επίπεδο δεν ήταν ανοιχτός να συζητήσει την πρόταση». Ακόμη πιο ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι η απελευθέρωση των ομήρων δεν συμπεριλήφθηκε ούτε στους πολεμικούς στόχους που διαμορφώθηκαν το βράδυ της 7ης Οκτωβρίου.
Το επόμενο πρωί, η πρωτοβουλία πέρασε σε άλλον δίαυλο. Ο Ράουχι Μουστάχα, στενός συνεργάτης του Σινουάρ, τηλεφώνησε από τη Γάζα στον Σαμίρ Μασχαράουι, συνεργάτη του Μοχάμεντ Νταχλάν. Ζήτησε βοήθεια για να βρεθεί γρήγορα μεσολαβητής και να αρχίσει διαδικασία κατάπαυσης του πυρός. Ο Νταχλάν, πρώην στέλεχος της Φατάχ και επικεφαλής της παλαιστινιακής Προληπτικής Ασφάλειας στη Γάζα, μετέφερε την εκτίμηση ότι πριν από οτιδήποτε άλλο, έπρεπε να απελευθερωθούν οι άμαχοι, τα παιδιά, οι ηλικιωμένοι και τα βρέφη. Χωρίς αυτό, όπως είπε, «δεν υπάρχει τίποτα να συζητήσουμε».
Μία ώρα αργότερα, σύμφωνα με τη Haaretz, ο Μουστάχα επανήλθε με απάντηση από τον Σινουάρ. Ο Μασχαράουι θυμάται τα λόγια του ως εξής: «Όλοι οι άμαχοι, χωρίς τίποτα σε αντάλλαγμα». Υπήρχε όμως ένας όρος: να οριστεί γρήγορα ένας κοινά αποδεκτός μεσολαβητής, ώστε να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για τα επόμενα ζητήματα – την απελευθέρωση στρατιωτών και αξιωματικών με αντάλλαγμα Παλαιστίνιους κρατουμένους και, αργότερα, το ζήτημα του αποκλεισμού της Γάζας.
Συνέδριο: «πλήρεις δ' αἱ νῆσοι φυγάδων». Εξορία, φυγή και εκτοπισμός στα νησιά του Αιγαίου
«πλήρεις δ' αἱ νῆσοι φυγάδων»
Εξορία, φυγή και εκτοπισμός στα νησιά του Αιγαίου
Exile and Deportation in the Aegean Islands
Πνευματικό Κέντρο Δήμου Σύρου
Αίθουσα «Αλέκος Παναγούλης»
Πλατεία Μιαούλη – Ερμούπολη, Σύρος
18–20 Σεπτεμβρίου 2026
Το Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, το Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και η Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων συνδιοργανώνουν συνέδριο με θέμα τα νησιά του Αιγαίου ως τόπους εξορίας.
Τα νησιά του Αιγαίου χρησιμοποιήθηκαν συχνά από το νεότερο και σύγχρονο ελληνικό κράτος ως τόποι εξορίας, ιδιαίτερα κατά τον 20ό αιώνα, αρχής γενομένης από τη δεκαετία του 1910, και κυρίως μετά την ψήφιση του «Ιδιώνυμου», το 1929, μέχρι την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών, το 1974. Ωστόσο το μέτρο του εκτοπισμού στα νησιά δεν αποτελεί αποκλειστικά νεωτερικό φαινόμενο. Προηγούμενα στην εφαρμογή του στο νεοελληνικό κράτος υπάρχουν ήδη από τον 19ο αιώνα, ενώ η ιστορική έρευνα και η αρχαιολογική σκαπάνη έχουν φέρει στο φως πολλές περιπτώσεις ατομικής ή συλλογικής εξορίας στα νησιά ήδη από την περίοδο της αρχαιότητας. Πλήθος μαρτυρίες και κατάλοιπα που τεκμηριώνουν την παρουσία στο νησιωτικό χώρο του Αιγαίου φυγάδων ή εξόριστων πατρικίων, κρατικών, στρατιωτικών, εκκλησιαστικών αξιωματούχων ή και ολόκληρων πληθυσμιακών ομάδων εγείρουν νέα ερωτήματα για την ιστορία της χρήσης νησιών και νησίδων ως τόπων εκτοπισμού ή/και φυλάκισης από τη ρωμαϊκή εποχή (με την περίφημη deportatio in insulam) έως στις μέρες μας.
Στόχος του συνεδρίου είναι, μέσα από τις συμβολές ερευνητών από ποικίλα πεδία που σχετίζονται με τη «νησιωτικότητα» και το ιστορικό φαινόμενο της εξορίας και του εκτοπισμού (ιστορία, ανθρωπολογία, αρχαιολογία, αρχιτεκτονική, μουσικολογία), να αναδειχτούν οι ομοιότητες, οι διαφορές και η ιστορική εξέλιξη στη χρήση των νησιών ως τόπων απομόνωσης, εκτοπισμού ή εξορίας και στις τεχνικές πολιτικού και πληθυσμιακού ελέγχου, επιτήρησης και σωφρονισμού ή απομάκρυνσης ομάδων ανεπιθύμητων πολιτών. Παράλληλα θα επιχειρηθεί να φωτιστεί η διαλεκτική σχέση απομόνωσης και συνδεσιμότητας του αιγαιακού αρχιπελάγους μέσα σε μια ευρύτερη ιστορική προοπτική, που υπερβαίνει τις συμβατικές περιοδολογήσεις και τα στεγανά μεταξύ των ιστορικών περιόδων. Για το σκοπό αυτό τα πάνελ του συνεδρίου θα επιχειρήσουν να συνδυάσουν τη συγχρονική μελέτη του φαινομένου στην αρχαία, βυζαντινή, οθωμανική και νεότερη περίοδο με τη διαχρονική, θεματική διερεύνηση των πολιτικών και νομικών όρων, εννοιών και θεσμών που συνδέονται με την «εις νήσον εξορίαν», αλλά και των αναπαραστάσεων της εμπειρίας της εξορίας από τους εκτοπισθέντες και τις κοινότητες που τους υποδέχτηκαν. Το πρόγραμμα θα κλείσει με ένα πάνελ αφιερωμένο στη Γυάρο, ως μελέτη περίπτωσης, ενώ θα ακολουθήσει επίσης εκδρομή και ξενάγηση στο νησί.
ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ
Συνδιοργάνωση:
Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας
Ινστιτούτο Ιστορικών Ερευνών/Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών
Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων
