Η εξέγερση των Φλαμίνγκο: Η γενιά των Αλβανών που δεν θέλει να… αποδημήσει – «Για να μείνουμε, θα φύγετε εσείς»

Απέναντι σε μια «ανάπτυξη» που τους υπόσχεται Ευρώπη, αλλά παράγει μετανάστευση και διαφθορά, οι πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων σε Αλβανία, Ελλάδα και Ιταλία μιλούν στην «Εφ.Συν.»

 Μιχαήλ Άγγελος Κωνσταντόπουλος

Για περισσότερο από έναν μήνα, χιλιάδες Αλβανοί κατεβαίνουν στους δρόμους, διεκδικώντας κάτι που ξεπερνά κατά πολύ την τύχη ενός νησιού ή μιας επένδυσης: το δικαίωμα να έχουν λόγο για το μέλλον της χώρας τους.

Η αφορμή δόθηκε από τα σχέδια για τη φαραωνική αξιοποίηση του ακατοίκητου νησιού Σαζάν και τις βλέψεις για την ακτογραμμή της ζώνης Νάρτα – Ζβέρνετς, όμως οι κινητοποιήσεις που έμειναν γνωστές ως «Η επανάσταση των φλαμίνγκο» εξελίχθηκαν γρήγορα σε κάτι πολύ ευρύτερο. Χωρίς κομματική καθοδήγηση και με πρωταγωνιστές κυρίως νέους που γεννήθηκαν μετά την πτώση του καθεστώτος, το κίνημα ένωσε ανθρώπους εντός και εκτός Αλβανίας από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες γύρω από μια κοινή αίσθηση: ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει διαρκή μετανάστευση, πολιτικό νεποτισμό και αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην της κοινωνίας.

Η εξέγερση των Φλαμίνγκο: Η γενιά των Αλβανών που δεν θέλει να… αποδημήσει – «Για να μείνουμε, θα φύγετε εσείς»
Αφισάκι-meme των φλαμίνγκο: «Ακόμα και με το ένα πόδι, θα σταθούμε όρθιοι», αναγράφει

Η υπόθεση με την επένδυση στο ακατοίκητο νησί Σαζάν λειτουργεί ακριβώς ως συμπύκνωση όλων των αντιφάσεων της σύγχρονης Αλβανίας, η οποία δεν απέχει και τόσο πολύ από το ελληνικό παράδειγμα. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η εικόνα μιας χώρας που διαφημίζεται ως η νέα Ριβιέρα της Αδριατικής. Από την άλλη, μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει υψηλά ποσοστά μετανάστευσης νέων, στεγαστική κρίση στα μεγάλα αστικά κέντρα και έντονες περιφερειακές ανισότητες.

Τα Τίρανα καλούνται να ακροβατήσουν σε μια δύσκολη ισορροπία: να αποδείξουν ότι μπορούν να προστατεύσουν το περιβάλλον, να εγγυηθούν τη δημόσια διαβούλευση και να πατάξουν την εκτεταμένη διαφθορά, την ίδια ακριβώς στιγμή που πιέζονται –αλλά και επιθυμούν– να ανοίξουν τις πόρτες τους, άνευ όρων, σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Αυτή η διελκυστίνδα μεταξύ υποτιθέμενων ευρωπαϊκών αξιών και επιθετικής καπιταλιστικής ανάπτυξης με βαλκανικό υπόβαθρο αποτελεί σήμερα έναν από τους βασικούς πυροκροτητές της πολιτικής κρίσης που σοβεί στη χώρα.

Να πέσει η κυβέρνηση

Ο Ερβιν Γκότσι είναι λέκτορας στο Τμήμα Επικοινωνίας και Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου των Τιράνων και ακτιβιστής. «Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν ως αντίδραση στην απώλεια εκατοντάδων εκταρίων προστατευόμενης γης λόγω της επένδυσης, όμως αυτό που τις συντηρεί και τους δίνει καύσιμο είναι το αίτημα για παραίτηση της κυβέρνησης», τονίζει στην «Εφ.Συν.» και προσθέτει: «Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, αλλά αυτό δεν οφείλεται στον αλβανικό λαό, ο οποίος είναι πολύ σαφής στο τι θέλει. Ωστόσο, ορισμένα πολιτικά, οικονομικά και εγκληματικά συμφέροντα δεν θέλουν την Αλβανία πραγματικά στην Ευρώπη. Ή τη θέλουν όπως την παρουσίασε ο πρωθυπουργός Εντι Ράμα, μαζί με τον όμοιό του Αλεξάντερ Βούτσιτς της Σερβίας, σαν να γίνεται ένα ντιλ που θα λέει στους Ευρωπαίους “Βάλτε μας στην Ε.Ε., αλλά δεν θα μας εγκαλείτε για την τήρηση της ευρωπαϊκής νομιμότητας, και εμείς δεν θα ζητάμε από εσάς κάτι”».