Παλαιστίνη. Μια απόπειρα να μετατραπεί η Ιστορία σε ανυπαρξία και κενό

Του Σάλαχ Μούσα

Η ισραηλινή εξόντωση συνεχίζεται, με άλλες πλέον μορφές, φτάνοντας στα βαθύτερα στρώματα της γης, της συνείδησης και της μνήμης. Είναι ένας συστηματικός πόλεμος εναντίον των μνημείων, των τοιχογραφιών, των φωτογραφιών των μαρτύρων και των εθνικών συμβόλων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη.

 

Από τις αρχές του 2026, και σύμφωνα με στοιχεία της Παλαιστινιακής Επιτροπής για την Αντίσταση στο Τείχος και τους Εποικισμούς, περισσότερα από είκοσι έξι μνημεία, τοιχογραφίες και πλατείες έχουν δεχθεί επιθέσεις, έχουν κατεδαφιστεί ή καταστραφεί από τον ισραηλινό στρατό και τους εποίκους. Πρόκειται για μια εκτεταμένη, συνολική και ανοιχτά διακηρυγμένη εκστρατεία, βασισμένη σε μια «τράπεζα στόχων» που περιλαμβάνει πενήντα μνημεία και μνημειακούς χώρους, σύμφωνα με δηλώσεις της ισραηλινής στρατιωτικής και ασφαλείας. Στόχος της είναι η ίδια η συμβολική παρουσία της παλαιστινιακής μνήμης στον δημόσιο χώρο.

 

Η σιδερένια ισραηλινή μπουλντόζα πολεμά την πέτρινη μνήμη και δολοφονεί τα ονόματα για δεύτερη φορά, αφού πρώτα δολοφονήθηκαν τα σώματα. Μια θωρακισμένη εισβολή με σκοπό την εξαφάνιση των ιστορικών οροσήμων· μια απόπειρα να διαμορφωθεί το οπτικό τοπίο σύμφωνα με μία και μόνη αφήγηση. Είναι μια εντατική πολιτική διαχείρισης της απουσίας, μια δολοφονία του υλικού μάρτυρα που αποκαλύπτει το έγκλημα και απειλεί τον ισραηλινό μύθο της αποκλειστικής αυθεντικότητας.

 

Η κυβέρνηση της κατοχής μοιάζει να πιστεύει πως ο μάρτυρας ζει μέσα στο μνημείο που φέρει το όνομά του, πως κάθε νύχτα βγαίνει από την τοιχογραφία για να αντισταθεί στην κατοχή. Και πως η κατεδάφιση του μνημείου σημαίνει την οριστική εξαφάνισή του από τη ζωή, χωρίς να απομείνει κανένα ίχνος για όσους συνεχίζουν να ζουν.

 

Πιστεύει ότι ο έλεγχος του τόπου και η αναδιαμόρφωσή του μπορούν να επιτευχθούν μόνο με τη διαγραφή όλων των νοημάτων που συνδέουν τον Παλαιστίνιο με τη γη του· με τη φίμωση της φωνής που έρχεται από το παρελθόν και με την παράλυση της ικανότητάς της να μιλά στο παρόν.

 

Η μπουλντόζα που φοβάται τους νεκρούς και προελαύνει προς το μνημείο ενός μάρτυρα δεν είναι απλώς ένα βαρύ μηχάνημα. Είναι μια ιδέα που προσπαθεί να πείσει την Ιστορία ότι ό,τι δεν βλέπει το μάτι δεν υπάρχει πια. Προχωρά πάνω στις ερπύστριές της, υψώνει τον μεταλλικό της βραχίονα και χτυπά την πέτρα που φέρει το όνομα ενός μάρτυρα. Οι πέτρες σωριάζονται, μα η υπόθεση παραμένει όρθια. Και τότε η τυφλή αυτή μπουλντόζα ανακαλύπτει γιατί οι ισχυροί φοβούνται τόσο πολύ τα ονόματα των νεκρών.

 

Η ισραηλινή μπουλντόζα ξεσκίζει εικόνες και καταστρέφει μνημεία, ασκώντας μια πολιτιστική και γνωσιακή γενοκτονία. Γιατί η μπουλντόζα είναι ο ίδιος ο ισραηλινός νους που τρομοκρατείται μπροστά στην παλαιστινιακή ιστορία και αφήγηση, στις οποίες τα μνημεία δίνουν ορατή μορφή. Μεταφέρουν τη μνήμη από το αρχείο στην καθημερινή ζωή και στη βούληση για αντίσταση· από την αφηρημένη γνώση στη ζωντανή, απτή εμπειρία που οι άνθρωποι αντικρίζουν στους δρόμους, στις πλατείες και στις εισόδους των πόλεων, των χωριών και των προσφυγικών καταυλισμών.

 

Είναι ιστορίες και θυσίες που διαφυλάσσονται στη γλώσσα, στο τραγούδι και στα ονόματα που περνούν από γενιά σε γενιά, προστατευμένα από τη λήθη και την εξαφάνιση.

 

Η σιδερένια μπουλντόζα που καταδιώκει και βομβαρδίζει τα ονόματα των μαρτύρων, χαραγμένα στην πέτρα και στον τοίχο της συλλογικής συνείδησης, έχει μετατραπεί σε μπουλντόζα ακαδημαϊκής και εκπαιδευτικής εξόντωσης. Τη βλέπουμε να σβήνει και να διαγράφει, με τα ατσάλινα και ιδεολογικά της δόντια, τα ονόματα των εθνικών συμβόλων και των ιστορικών τόπων από τα παλαιστινιακά σχολικά βιβλία.

 

Είναι η εξόντωση μέσω της λήθης. Είναι η καταστροφή της πνευματικής, πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς, του συλλογικού και ανθρώπινου χρόνου του παλαιστινιακού λαού.

 

Και η ίδια αυτή μπουλντόζα έγινε ο πύραυλος και η βόμβα που κατέστρεψαν τη Γάζα και την πανάρχαιη κληρονομιά της: μουσεία, πανεπιστήμια, βιβλιοθήκες, εκκλησίες, τζαμιά, ιδρύματα, νεκροταφεία, αρχαιολογικούς χώρους και αρχεία. Έγινε επίσης το όπλο που σκότωσε εκατοντάδες επιστήμονες, συγγραφείς και καλλιτέχνες.

 

Πρόκειται για την καταστροφή και τη διαγραφή της συλλογικής εθνικής μνήμης, για την αποδόμηση της ίδιας της ταυτότητας.

 

Όμως η παλαιστινιακή μνήμη είναι μια επίμονη μνήμη, ισχυρότερη από τις μπουλντόζες. Ζει μέσα…

 

ΠΗΓΗ 

 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ/ΔΕΙΤΕ, επίσης, σχετικό ρεπορτάζ της ισραηλινής εφημερίδας Haaretz:

• Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΗΣ ΣΥΓΚΟΜΙΔΗΣ: Οι επιθέσεις των εποίκων είναι οι πιο βίαιες και συστηματικές (VIDEO)

Από τα lifestyle τάγματα εφόδου του 2010-13, στο rebranding Κασιδιάρη του 2026: μια κανονικοποίηση του ναζισμού δρόμος (VIDEO)

Από τα lifestyle τάγματα εφόδου του 2010-13, στο rebranding Κασιδιάρη του 2026: μια κανονικοποίηση του ναζισμού δρόμος.

Γράφει η εκπαιδευτικός Ολυμπία Γεώργα

Τότε: Χρυσαυγίτες φιλοξενούνταν με ενθουσιασμό στα κανάλια και αντιμετωπίζονταν με χαρακτηριστική αβρότητα από κομμάτι δημοσιογράφων.

Τα πρωινάδικα φρόντιζαν να μας κρατούν ενήμερους σε καθημερινή σχεδόν βάση για τα νέα φλερτ του Ηλία Κασιδιάρη, το πρόγραμμά του στο γυμναστήριο και τον καινούριο δίσκο του Καιάδα. Μνημονιακοί πολιτικοί δήλωναν ότι “η Χρυσή Αυγή είναι ένα αυθεντικό κίνημα που κάνει πολιτική πάνω σε σοβαρά πρόβληματα” ή ότι “συμπεριφέρονται με το σεις και με το σας”.  Πρωτοσέλιδα εφημερίδων με τίτλο “Πέτα τη γιαγιά στη Χρυσή Αυγή” φιλοξενούσαν δηλώσεις του Παναγιώταρου “προστατεύουμε τον Έλληνα που νιώθει απροστάτευτος στο κέντρο. Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο”.

Κι ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Πού οδήγησαν, μεταξύ άλλων, όλα αυτά; Σε ανεξέλεγκτη βία ταγμάτων εφόδου στους δρόμους, σε ναζιστικό κόμμα στη Βουλή και, τελικά, σε δύο δολοφονίες.

Και σήμερα; 

Σήμερα παρακολουθούμε την αποφυλάκιση του καταδικασθέντος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης Ηλία Κασιδιάρη σε live σύνδεση. Ο ίδιος δηλώνει “δεν ήταν αυτό που νομίζατε”, και ότι οι ναζιστικοί χαιρετισμοί του μπροστά στον φωτογραφικό φακό στο παρελθόν ήταν στην πραγματικότητα ένας αρχαίος χαιρετισμός στον ήλιο (wtf)! Δημοσκοπικές εταιρείες καταγράφουν το κόμμα του -παρόλο που αυτό δεν μπορεί να συμμετάσχει στις εκλογές.

Οι κάμερες τον ακολουθούν στις νυχτερινές του εξόδους, Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων στα Μέγαρα δέχεται χορηγία του για επισκευή στέγης, ο φαρμακοβιομήχανος και ιδιοκτήτης του Παναθηναϊκού δημοσιεύει το πρόγραμμα του κόμματός του, μεγάλο ξενοδοχείο στη Θεσσαλονίκη του παραχωρεί χώρο να πραγματοποιήσει ομιλία, ενώ ταυτόχρονα οι αντιφασιστικές συγκεντρώσεις απαγορεύονται από την αστυνομία που δέρνει και ψεκάζει με χημικά τους διαδηλωτές, όλα αυτά μέσα σε μόνο 1,5 μήνα και …μένει να δούμε τι άλλο θα δούμε.

Την ίδια στιγμή, τα ΜΜΕ που το 2010-13  μας μιλούσαν για τα “παιδιά με τα μαύρα” που βοηθάνε γιαγιούλες να περάσουν τον δρόμο, φαίνεται πως σήμερα έχουν δώσει τη σκυτάλη στα φασιστικά bots: αυτοματοποιημένους λογαριασμούς που ταΐζουν τον αλγόριθμο με εξαχρείωση, κανονικοποιώντας και πολλαπλασιάζοντάς την.

Τα βλέπεις κάτω από σχεδόν κάθε είδηση. Είτε είναι είδηση για πνιγμούς γυναικόπαιδων προσφύγων στο Αιγαίο είτε είδηση για βασανισμούς από Ισραηλινούς, ανθρώπων που συμμετέχουν σε αποστολές στη Γάζα  είτε ακόμα και σε ειδήσεις που αφορούν μια γυναικοκτονία ή ένα amber alert για ένα παιδί πιο μελαχρινό από τα πρότυπα των Αρίων αυτής της χώρας.

Σχόλια φασιστικά, και μάλιστα ούτε καν με την έννοια της φασιστικής επιχειρηματολογίας, αλλά ως μια πρωτόγονη και άλογη έκφραση κάθε σκοταδιού καταχωνιασμένου στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής.

Ποιος ταΐζει τον αλγόριθμο με φασισμό; Ποιος χρηματοδοτεί τον μέχρι πρότινος έγκλειστο και νυν άεργο Κασιδιάρη για να μπορεί να κάνει τις ματωμένες χορηγίες του και να μισθώνει μεγάλα ξενοδοχεία για τις ομιλίες του; Ποιος ξαναπαίζει το χαρτί του φασισμού;

Και το αντιφασιστικό κίνημα, ο δημοκρατικός κόσμος, τι κάνουν; Προς στιγμή, δείχνουν καλά αντανακλαστικά, επιχειρούν ενωτικές κινήσεις, βρίσκονται μαζί στον δρόμο. Δεν αρκεί όμως. Πρέπει να σημάνουν γενικό συναγερμό.

Υπάρχει μια πολύτιμη εμπειρία από το πρόσφατο παρελθόν, μια εμπειρία που μας χάρισαν, δυστυχώς και κυριολεκτικά με το αίμα τους, ο Παύλος Φύσσας και ο Σαχζάτ Λουκμάν: ότι κάθε φορά που ο φασισμός προσπαθεί να ανασάνει, πρέπει να του προκαλούμε ασφυξία. Με αυτό στο μυαλό μας οφείλουμε να συνεχίσουμε. Για να μη μάθουμε ποτέ τα ονόματα του επόμενου Παύλου, του επόμενου Σαχζάτ.

ΠΗΓΗ: Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας μέσω mediatvnews.gr

- ΔΕΤΕ, επίσης, την παρέμβαση του Αντιφασιστικού Δικτύου Παιδείας στην εκδήλωση (06/10/2026) του Σημείου για τη Μελέτη και την Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς «Το μαύρο κύμα της ακροδεξιάς»: 

 - ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: 

Αντιφασιστικό Δίκτυο Παιδείας (στο facebook)

Antifasistiko Diktyo Paideias (στο substack) 

Το ύστατο επικοινωνιακό κόλπο Μητσοτάκη: Η αλήθεια

Στο καθεστώς που ζέχνει από τη διαφθορά και ενώ η κυβέρνηση Μητσοτάκη παραπέει χωρίς αντιπολιτευτική βοήθεια, το Μαξίμου έβγαλε το ύστατο επικοινωνιακό όπλο: Την αλήθεια. Για ένα ζήτημα που γνωρίζει άριστα. Τη φοροδιαφυγή την οποία ελέγχει απόλυτα μέσα από “ψηφιακούς μηχανισμούς” διορισμένων στελεχών. Όχι όμως και για τη διαφθορά, αυτή παραμένει στο απυρόβλητο για τους κυβερνώντες.

Η απεύθυνση αφορά αποκλειστικά σε δεξιούς ψηφόρους και αμφιταλαντευόμενους, το περίφημο 10% που ανέλυε ο αείμνηστος Μ.Δρεττάκης στις σοβαρές εκλογικές αναλύσεις του. Δεν αφορά όσους -σε δημοσκοπήσεις-ήδη επέλεξαν κόμματα όπως ΠΑΣΟΚ, ΕΛΑΣ, κ.λ.π

Για χάρη όσων μαζικά κατευθύνονται στην ακροδεξιά, η οποία έχει και πολλές επιλογές τίτλων κομμάτων και αποκομμάτων στην κάλπη, οι δύο υποθέσεις φοροδιαφυγής “Pizza Fun” και “Χωριάτικο” βγήκαν στην αρένα ψηφιακών Μέσων, ενώ ταυτόχρονα τα ισχυρά συστημικά και ελεγχόμενα ΜΜΕ τροφοδοτούν τη λαϊκή οργή με έγκυρες -εξακριβωμένες λεπτομέρειες. Βγάζουν από το “ψυγείο” τους άλλες υποθέσεις διαφθοράς, ένα σωρό από δαύτες που δεν έπρεπε έως τώρα να δουν το φως της δημοσιότητας. Τώρα που το Μαξίμου “επενδύει” στον ανυποχώρητο αγώνα της ενάντια στα “ψάρια” της αγοράς, το media είναι ελεύθερα να τα βροντοφωνάξουν.

Στα ίδια μίντια, από το “Πρώτο Θέμα” έως και τα πρωτοσέλιδα του Β. Μαρινάκη ή τα ρεπορτάζ καναλιών του ομίλου Βαρδινογιάννη, τα σοβαρότερα σκάνδαλα, όπως: υποκλοπές, θάνατος Μαζωνάκη, κατηγορίες για τον γιό Θεοδωρικάκου, προέδρου της ΕΟΚ Χρ. Λιόλιου- κολλητού του Μητσοτάκη, έρευνες διαφθοράς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, κυρίως, η “ιδιωτική διπλωματία” της οικογένειας Μητσοτάκη για το Αιγαίο, βρίσκονται σε απόλυτη ή σταδιακή υποχώρηση στη δημοσιότητα. Φυσικά ούτε μεγάλα ρεπορτάζ ούτε πρωτοσέλιδα υπάρχουν για τα άλλα “μεγάλα ψάρια” της διαφθοράς, την αδειοδότηση των ιδιωτικών Κολλεγίων, το σκάνδαλο της Βόρειας Εύβοιας, τα funds και τις συμμετοχές υπουργών ή συγγενών τους σε αυτά.

Στην επιχείρηση δόθηκε δια στόματος Μητσοτάκη ο κωδικός “Μεγάλα ψάρια”, οι επικοινωνιακές καμπάνιες πάντα έχουν κωδική ονομασία, αυτή που θα μείνει στο μυαλό των βομβαρδισμών θεατών-αναγνωστών στην κατασκευασμένη πολιτική αρένα δημοσιότητας. 

Επιπλέον όπλο είναι ότι και στις δυο υποθέσεις υπάρχει η πλευρά διαφθοράς, όχι όμως ως πρωτεύουσα. Την κατάλληλη στιγμή, όταν τα ΜΜΕ λάβουν την τελική έγκριση Μαξίμου, ο πρωθυπουργός ενδεχομένως να χρειαστεί να κόψει τα κεφάλια των εμπλεκόμενων κυβερνητικών υπαλλήλων. Στην ΑΑΔΕ ή όπου αλλού χρειαστεί. 

Υπάρχει κι ένα έξτρα μπόνους στην επιχείρηση. Το μήνυμα που απευθύνεται στα πραγματικά “μεγάλα ψάρια” διαφθοράς και φοροδιαφυγής, ότι το καθεστώς Μητσοτάκη διαθέτει και τα δικά τους στοιχεία. 

ΠΗΓΗ 

Μιντιακτονία (mediacide): Μπαζώνοντας την αλήθεια μιας γενοκτονίας - Γράφει ο Παύλος Σάρπης

Μπαζώνοντας την αλήθεια μιας γενοκτονίας

Του Παύλου Σάρπη

«Αλήθεια κάτω από τους σωρούς ερειπίων: Μέσα Ενημέρωσης στον καιρό γενοκτονίας» είναι ο τίτλος της πρόσφατα δημοσιευμένης  Έκθεσης του ΟΗΕ, με συγγραφέα την Ειδική Εισηγήτρια του ΟΗΕ σχετικά με την κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα υπό κατοχή  Παλαιστινιακά  εδάφη από το 1967, Φραντσέσκα Αλμπανέζε.

Στην 29σέλιδη Έκθεση, τεκμηριωμένη με σχεδόν 300 παραπομπές,  δείχνεται  ότι  η φυσική εξόντωση  Παλαιστίνιων δημοσιογράφων, η  αποσιώπηση και η παραμόρφωση της πληροφορίας, μάλιστα με τη συνεργασία δυτικών Μέσων Ενημέρωσης, έχουν κεφαλαιώδη ρόλο στην υλοποίηση της  γενοκτονίας στη Γάζα.

Μιντιακτονία (mediacide) είναι ακριβώς ο όρος που θέλει να αποδώσει  τους ασφυκτικούς περιορισμούς στην ενημέρωση, την απροκάλυπτα προκατειλημμένη και μονομερή κάλυψη των γεγονότων, την εσκεμμένη και σχεδιασμένη εξόντωση δημοσιογράφων, την εξάλειψη  πηγών ενημέρωσης, και την  καταστροφή τεχνικών μέσων και εγκαταστάσεων επικοινωνίας. Η μιντιακτονία, στο μέρος που της αναλογεί, έχει καταστήσει δυνατή τη συνέχιση της γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης, με τις λιγότερες δυνατές αντιδράσεις από τη διεθνή κοινή γνώμη.

Στην Έκθεση καταγράφεται και τεκμηριώνεται αυτό το φαινόμενο,  παρουσιάζοντας τις τρεις πτυχές του και τη μεταξύ τους αλληλοτροφοδότηση, που είναι:

α. η εξόντωση Παλαιστίνιων δημοσιογράφων και εργαζομένων στη δημοσιογραφία στη Γάζα,  με σκοπό  την εξαφάνιση των άμεσων μαρτυριών και της απουσίας ρεπορτάζ από το πεδίο·

β. ο ασφυκτικός έλεγχος της πληροφορίας, η απόλυτη απαγόρευση εισόδου ανεξάρτητων διεθνών δημοσιογραφικών συνεργείων στη Γάζα, το καθεστώς λογοκρισίας στο εσωτερικό του Ισραήλ. Η υποκίνηση  ρατσιστικού μίσους και της αποανθρωποποίησης των Παλαιστινίων από τα Ισραηλινά μέσα ενημέρωσης·

γ. η συνένοχη στάση των δυτικών Μέσων Ενημέρωσης, ιδιαίτερα των πιο γνωστών και φερόμενων ως αξιόπιστων και αντικειμενικών, τα οποία νομιμοποιούν το αφήγημα του Ισραήλ και το προωθούν στο  διεθνές ακροατήριο.

Ακολουθεί μια σύντομη σταχυολόγηση των ευρημάτων της  Έκθεσης της Ειδικής Εισηγήτριας του ΟΗΕ.

Απειλές, φυλακίσεις και εξόντωση Παλαιστίνιων δημοσιογράφων 

Στη Λωρίδα της Γάζας, από τον Οκτώβριο του 2023, έχουν καταγραφεί 240 επιθέσεις εναντίον δημοσιογραφικών συνεργείων. Περίπου 300 δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι στην ενημέρωση  έχουν δολοφονηθεί και 400 έχουν τραυματιστεί.  Περισσότερα από 150 σπίτια δημοσιογράφων έχουν καταστραφεί από βομβαρδισμούς και 710 συγγενείς δημοσιογράφων και συνεργατών τους έχουν σκοτωθεί. Ο Ισραηλινός στρατός έχει επιχειρήσει να παρουσιάσει τους δημοσιογράφους που έχουν γίνει θύματα των επιθέσεων του ως μέλη ή συνεργάτες της Χαμάς, θέλοντας έτσι  να νομιμοποιήσει την σχεδιασμένη εγκληματική τακτική του. Σε κάθε περίπτωση, βάσει της διεθνούς νομοθεσίας, αν δεν παρουσιάζονται αποδείξεις πως δημοσιογράφοι και συνεργαζόμενο προσωπικό παίρνουν ενεργά μέρος στις εχθροπραξίες,  αυτοί τελούν πάντα και χωρίς εξαίρεση υπό πολιτικό καθεστώς προστασίας.  Οι επιθέσεις εναντίον δημοσιογράφων είναι έγκλημα πολέμου.

Τα περισσότερα θύματα, δημοσιογράφοι και εργαζόμενοι, κατά τις επιθέσεις εναντίον τους,  έφεραν ορατά και καθαρά τα διακριτικά της ιδιότητάς τους («PRESS»). Πολλοί δημοσιογράφοι απειλήθηκαν να σταματήσουν να κάνουν ρεπορτάζ πριν τελικά γίνουν στόχοι του Ισραηλινού στρατού.

Οι επιθέσεις κατά δημοσιογράφων συνεχίζονται και μετά την υποτιθέμενη εκεχειρία του Οκτωβρίου 2025. Τρεις Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι σκοτώθηκαν από Ισραηλινό χτύπημα, την 21η Ιανουαρίου 2026. Στις 8 Απριλίου 2026, ο Mohammed Washah, που εργαζόταν για το  Al-Jazeera, έγινε θύμα στοχευμένης επίθεσης του Ισραηλινού στρατού.

Αρκετοί δημοσιογράφοι εργάζονταν για λογαριασμό διεθνών μέσων ενημέρωσης, όπως το Al-Jazeera και το Reuters χωρίς όμως αυτό  να τους προσφέρει ασφάλεια. Το αντίθετο. Μάλιστα, το πρακτορείο Reuters σταμάτησε να κοινοποιεί το στίγμα των δημοσιογράφων του στις αρχές του Ισραήλ, με την ελπίδα να τους προστατέψει.

Η Παλαιστίνια δημοσιογράφος και φωτογράφος Fatima Hassouna δολοφονήθηκε μαζί με πέντε μέλη της οικογένειάς της, στις 16 Απριλίου 2025, όταν βομβαρδίστηκε το διαμέρισμά της, μία μέρα ακριβώς μετά την ανακοίνωση ότι το ντοκιμαντέρ της σχετικά  με τη ζωή στη Γάζα εν μέσω γενοκτονίας είχε επιλεγεί να προβληθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών.

Ιδιαίτερα αποτρόπαιη είναι η τακτική του Ισραηλινού στρατού να εξαπολύει τα λεγόμενα «διπλά χτυπήματα» (double taps). Σε ένα από αυτά τα χτυπήματα με στόχο δημοσιογράφους, στις 25 Αυγούστου 2025 στο Νοσοκομείο Νάσερ, κατά την πρώτη επίθεση  δολοφονήθηκε ο κάμεραμαν του Reuters,  Hussam Al-Masri, και στο δεύτερο διαδοχικό χτύπημα, λίγο αργότερα, σκοτώθηκαν εργαζόμενοι του συνεργείου και διασώστες, οι οποίοι έσπευσαν στο σημείο για βοήθεια, με συνολικό απολογισμό 22 νεκρούς.

Το 81% των εγκαταστάσεων τηλεπικοινωνιών  στη Γάζα έχει καταστραφεί και το 12%  έχει υποστεί ζημιές. Το Ισραήλ επανειλημμένως έχει διακόψει τη σύνδεση του διαδικτύου στη Λωρίδα.

Στη Δυτική Όχθη και την Ανατολική Ιερουσαλήμ, από τον Οκτώβριο του 2023, οι δημοσιογράφοι έχουν γίνει θύματα συστηματικών επιθέσεων από εποίκους και τον Ισραηλινό στρατό. Έχουν τεκμηριωθεί 139 επιθέσεις με στόχο δημοσιογράφους.

Από τον Οκτώβριο του 2023, περισσότεροι από 100 Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι και συνεργάτες τους συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν. Τριάντα από αυτούς παραμένουν ακόμη φυλακισμένοι. Οι  αποφυλακισμένοι περιέγραψαν, κατά τη διάρκεια της κράτησής τους στις Ισραηλινές φυλακές, βίαιες επιθέσεις, σεξουαλική βία, συμπεριλαμβανομένου του βιασμού, εξαναγκασμό σε επώδυνες στάσεις, αισθητηριακή στέρηση, ανεπαρκή σίτιση και στέρηση ιατρικής περίθαλψης.  Απειλήθηκαν ότι θα ξαναγίνουν στόχος αν εξακολουθήσουν να κάνουν ρεπορτάζ.

Το τοπίο της ενημέρωσης στο Ισραήλ

Στη διετία 2024-2025, οι αρχές λογοκρισίας του Ισραήλ απαγόρευσαν 2.388 άρθρα, ενώ άλλα 11.239 άρθρα δημοσιεύτηκαν με περικοπές, για λόγους εθνικής ασφάλειας. Ως σύγκριση, κατά την περίοδο 2011-2023, υπήρξαν κατά μέσον όρο  6 λογοκριτικές παρεμβάσεις την ημέρα, ενώ τη διετία 2024-2025 ο μέσος ημερήσιος αριθμός τους ξεπέρασε τις 18.

Από τον Οκτώβριο του 2023, έχει επιβληθεί απόλυτη απαγόρευση εισόδου στους διεθνείς ανταποκριτές και στα διεθνή μέσα ενημέρωσης στη Λωρίδα της Γάζας, με εξαίρεση ελάχιστες ενσωματωμένες στον Ισραηλινό στρατό δημοσιογραφικές αποστολές, πλήρως ελεγχόμενες ως προς τις κινήσεις τους και το περιεχόμενο που μετέδωσαν.

Η κλιματική αλλαγή σκοτώνει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους – Οι πολιτικοί σιωπούν - Γράφει ο Peter Stenvinkyel*

Φωτογραφία: Dave Meckler, Unsplash

Η κλιματική αλλαγή σκοτώνει εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους – Οι πολιτικοί σιωπούν

του Πίτερ Στένβινκελ*, Ινστιτούτο Καρολίνσκα | The Conversation

Τα επιστημονικά στοιχεία που καταδεικνύουν ότι η κλιματική αλλαγή απειλεί την ανθρώπινη υγεία είναι σήμερα πιο ισχυρά από ποτέ. Ωστόσο, νέα έκθεση δείχνει ότι οι ηγέτες των κρατών αφιερώνουν ολοένα και λιγότερη προσοχή στις επιπτώσεις της στην υγεία, τουλάχιστον στο πλαίσιο του διεθνούς πολιτικού διαλόγου.

Σύμφωνα με την έκθεση Lancet Countdown για το 2026, η έκθεση σε υψηλές θερμοκρασίες συνδέθηκε με περίπου 710.000 θανάτους παγκοσμίως το 2023, εκ των οποίων το 71% αποδίδεται στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή. Για να καταλήξουν σε αυτή την εκτίμηση, οι ερευνητές συνέκριναν τους θανάτους που σχετίζονται με τη ζέστη υπό τις πραγματικές θερμοκρασιακές συνθήκες με εκείνους που θα αναμένονταν, εάν δεν είχε μεσολαβήσει η υπερθέρμανση του πλανήτη εξαιτίας της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η διαφορά μεταξύ των δύο εκτιμήσεων αντιστοιχεί στους επιπλέον θανάτους που συνδέονται με την κλιματική αλλαγή.

Η ακραία ζέστη μπορεί να προκαλέσει θανατηφόρα θερμοπληξία, αλλά και να επιδεινώσει προϋπάρχοντα προβλήματα υγείας, όπως οι καρδιαγγειακές και οι νεφρικές παθήσεις. Πρέπει, πάντως, να διευκρινιστεί ότι ο αριθμός αυτός αποτελεί στατιστική εκτίμηση της πρόσθετης θνησιμότητας που αποδίδεται στην άνοδο της θερμοκρασίας και όχι καταγραφή μεμονωμένων θανάτων που έχουν συνδεθεί άμεσα με την κλιματική αλλαγή.

Την ίδια στιγμή, το ποσοστό των χωρών των οποίων οι ηγέτες αναφέρθηκαν στη σχέση μεταξύ κλιματικής αλλαγής και υγείας κατά τη Γενική Συζήτηση της Γενικής Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών μειώθηκε από 66% το 2021 σε μόλις 26% το 2025. Πρόκειται για την ετήσια συνάντηση κατά την οποία οι ηγέτες των κρατών τοποθετούνται δημόσια για ένα ευρύ φάσμα διεθνών ζητημάτων.

Οι πρωτοφανείς καύσωνες που έπληξαν την Ευρώπη το καλοκαίρι του 2026, ανέδειξαν με δραματικό τρόπο τις συνέπειες της ανόδου της θερμοκρασίας. Μελέτη που εξέτασε 854 ευρωπαϊκές πόλεις εκτίμησε ότι περισσότεροι από 50.000 θάνατοι συνδέθηκαν με τη ζέστη εκείνο το καλοκαίρι, με περίπου τα δύο τρίτα να αποδίδονται στην υπερθέρμανση που προκαλεί η ανθρώπινη δραστηριότητα. Οι ερευνητές ακολούθησαν αντίστοιχη μεθοδολογία, συγκρίνοντας την εκτιμώμενη θνησιμότητα υπό τις πραγματικές θερμοκρασίες με εκείνη που θα αναμενόταν χωρίς την πρόσθετη ανθρωπογενή θέρμανση.

Στην πολιτική ατζέντα, ωστόσο, η κλιματική αλλαγή συχνά υποχωρεί μπροστά σε ζητήματα που θεωρούνται πιο επείγοντα, όπως το ενεργειακό κόστος, οι οικονομικές πιέσεις και οι διεθνείς συγκρούσεις. Επιπλέον, τα οφέλη για τη δημόσια υγεία από τη μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου ενδέχεται να χρειαστούν χρόνια για να γίνουν αισθητά, τη στιγμή που οι κυβερνήσεις καλούνται να δώσουν άμεσες απαντήσεις στις προκλήσεις της επικαιρότητας.

Ο Γεωργιάδης προσέφυγε στη Δίωξη για τις Porsche, τις Mercedes και τα όπλα – Για την παραβίαση των επικοινωνιών του και την παρακολούθησή του από το Predator πότε θα το κάνει; - Γράφει ο Χάρης Φραντζής

Ο Γεωργιάδης προσέφυγε στη Δίωξη για τις Porsche, τις Mercedes και τα όπλα – Για το Predator πότε θα το κάνει;

Η επιλεκτική ευαισθησία απέναντι στην κυβερνοασφάλεια και τα αμείλικτα ερωτήματα για τη σιωπή γύρω από τις παρακολουθήσεις

Χάρης Φραντζής 

Η αστραπιαία κινητοποίηση του Υπουργού Υγείας, Άδωνι Γεωργιάδη, και η προσφυγή του στη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος για την παραβίαση του ηλεκτρονικού του ταχυδρομείου συνιστά μια αυτονόητη αντίδραση. Η προστασία της ιδιωτικότητας έναντι ψηφιακών επιθέσεων αποτελεί αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα κάθε πολίτη και δημόσιου λειτουργού. 

Ωστόσο, όταν η αντανακλαστική προσφυγή στη Δικαιοσύνη επιστρατεύεται με τόση ζέση για μια φάρσα με εικονικές παραγγελίες αλλά ήταν ανύπαρκτη μπροστά στην πραγματική παραβίαση των επικοινωνιών του με το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων, εγείρονται σοβαρά ερωτήματα πολιτικής υποκρισίας.

Από τον Ιούλιο του 2023 είναι γνωστό ότι η προσωπική συσκευή του κ. Γεωργιάδη, καθώς και της συζύγου του, αποτέλεσαν στόχο τουλάχιστον έντεκα μηνυμάτων παγίδευσης από το κακόβουλο λογισμικό Predator. Τότε, η στάση του δεν χαρακτηρίστηκε από νομική εγρήγορση, αλλά από μια βολική αδράνεια.

Ουδέποτε προσέφυγε στις αρμόδιες αρχές, ουδέποτε παρέδωσε τη συσκευή του για εγκληματολογικό έλεγχο και επέλεξε να απέχει από τις δικαστικές αίθουσες που ασχολούνταν με την υπόθεση, αντιμετωπίζοντας τη μετατροπή του σε ψηφιακό κοριό με μια στάση που αιωρείται μεταξύ «αφέλειας» και πολιτικής σκοπιμότητας.

Η όψιμη ευαισθησία για τα προσωπικά δεδομένα προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για θεσμική αποκατάσταση. Αφού ο Υπουργός βρήκε τον δρόμο προς τις αρχές για τις φανταστικές αγορές οπλισμού και αυτοκινήτων, οφείλει να επιδείξει την ίδια αποφασιστικότητα και για την ουσιαστική παραβίαση των επικοινωνιών του. Η παρουσία του στην επικείμενη δευτεροβάθμια δίκη για την υπόθεση Predator στις 11 Δεκεμβρίου (Κτίριο 7, Αίθουσα 3), όπως υπενθυμίζει ο Ζαχαρίας Κεσσές σε ανάρτηση στο X «θα αποτελούσε έμπρακτη συμβολή στη διερεύνηση μιας υπόθεσης που τον αφορά άμεσα και μια απόδειξη αποστασιοποίησης από τον ανώριμο και αφελή τρόπο που αντιμετώπισε μέχρι τώρα την παγίδευση του».

Εκτός αν η διαφορά ανάμεσα σε μια κακόγουστη φάρσα και μια σκοτεινή επιχείρηση παρακολούθησης έγκειται στο πόσο φοβάται κανείς αυτούς που κρατούν στα χέρια τους τα πραγματικά του δεδομένα.

ΠΗΓΗ 

Πώς συζητάς με έναν φασίστα; Απλώς δεν συζητάς - Γράφει ο Νικόλας Σεβαστάκης*

Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ο Όσβαλντ Μόσλεϊ, ιδρυτής της Βρετανικής Ένωσης Φασιστών, ζήτησε από τον φιλόσοφο και νομπελίστα Μπέρτραντ Ράσελ να αναμετρηθούν σε μια πολιτική συζήτηση. Ο Ράσελ αρνήθηκε κατηγορηματικά: «Οι κόσμοι μας είναι τόσο βαθιά αντίθετοι, ώστε τίποτε γόνιμο ή ειλικρινές δεν θα μπορούσε να προκύψει από τη μεταξύ μας συναναστροφή». Για τον αταλάντευτα αντιφασίστα φιλόσοφο, ο διάλογος με τον φασισμό ήταν μάταιος... Εικονογράφηση βασισμένη σε meme που κυκλοφορεί στο ίντερνετ: Ατελιέ LIFO

Πώς συζητάς με έναν φασίστα; Απλώς δεν συζητάς

Όση υπομονή, καλή θέληση και πολιτικό κουράγιο και αν έχει κανείς, δεν είναι δείγμα ανεκτικότητας και πλουραλισμού το να συζητά αν υπήρξε όντως το Ολοκαύτωμα.

Νικόλας Σεβαστάκης* 

ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ με ανθρώπους που επιμένουν ότι το σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» και ο Γεώργιος Παπαδόπουλος είναι «μια χαρά» ή ότι θα τελειώσει η βασιλεία του κατεστημένου της αριστεράς;

Η απάντηση είναι ένα κοφτό «όχι». Αυτός ο «διάλογος» δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί και μάλιστα στα social media με τον τρόπο (τον γνωρίζουμε) της πλατφόρμας. Ακόμα κι αν ο όψιμος φιλοχουντικός είναι ένας νεότερος άνθρωπος, κάποιος που αναζητεί αυτόν τον καιρό στον πρώην κρατούμενο της Χρυσής Αυγής την «ένδοξη» συνέχεια της δάδας (για να χρησιμοποιήσω λέξη που αρέσει στον χώρο). Η λογική και πολιτική αντίκρουση τέτοιων απόψεων είναι βαθιά υπονομευμένη.

Όση υπομονή, καλή θέληση και πολιτικό κουράγιο και αν έχει κανείς, δεν είναι δείγμα ανεκτικότητας και πλουραλισμού να υποδέχεται τη γνώμη υπέρ της δικτατορίας ως κάτι προς συζήτηση. Όπως δεν μπορείς να συζητήσεις στοιχειωδώς σοβαρά την άποψη πως το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ ήταν αριστερό (γιατί είχε σοσιαλισμό και λίγο κόκκινο) ή ότι η δράση των δωσιλογικών σωμάτων στην Κατοχή ήταν εθνική αντίσταση κατά των κομμουνιστών. Όπως αδύνατο είναι να γίνει διάλογος με κάποιον/-α που θα γελούσε με την είδηση για πνιγμό μεταναστών ή θα αποκαλούσε τους εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους στη Γάζα «χαμασίτες» και «πλαστελίνες». Και φυσικά, διάλογος με όρους επιχειρημάτων σε υποθετικά πολιτισμένο πλαίσιο δεν μπορεί να υπάρξει με κάποιον που αποκαλεί πιθήκους, υπανθρώπους ή σκουπίδια τους πρόσφυγες, τους μετανάστες, τους Ρομά.

Δεν μπορείς να συζητήσεις στοιχειωδώς σοβαρά την άποψη πως το Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα του Χίτλερ ήταν αριστερό (γιατί είχε σοσιαλισμό και λίγο κόκκινο) ή ότι η δράση των δωσιλογικών σωμάτων στην Κατοχή ήταν εθνική αντίσταση κατά των κομμουνιστών.

Έχει νόημα να συζητήσεις –και μερικές φορές είναι αναζωογονητικό– με εκείνον τον συντηρητικό που ανησυχεί για την τύχη ορισμένων αξιών, με έναν φιλελεύθερο που βλέπει πια να διαψεύδεται οικτρά η πίστη του στις ελεύθερες αγορές από τον σχηματισμό των εταιρειών-γιγαντόσαυρων και την αλγοριθμοποίηση της ζωής. Και να απαντάς με διάθεση τεκμηρίωσης σε εκείνον που εξακολουθεί να θεωρεί πως οι συμβατικές σταθερές μιας φιλελεύθερης καπιταλιστικής δημοκρατίας θα αντέξουν όλα τα σοκ που φέρνει η εποχή των αρπακτικών.

Τι διάλογος όμως θα μπορούσε να σταθεί με αυτόν που το 2026 υπερασπίζεται ακόμα και την κληρονομιά του Μάλλιου και του Μπάμπαλη, της Μακρονήσου και των διώξεων του μετεμφυλιακού κράτους; Ή με εκείνους που θεωρούν πως θα έπρεπε να μιμηθούμε τη δράση του ισραηλινού στρατού απέναντι σε «εσωτερικούς» και εξωτερικούς εχθρούς, στους αριστερούς, στους Τούρκους, στα «πρεζόνια» της Ομόνοιας ή σε όποιον άλλον; Αυτά τα πράγματα λέγονται και γράφονται. Με άνεση πρωτοφανή, τα στόματα που τα διαδίδουν έχουν και τη βεβαιότητα πως πρόκειται για αντικαθεστωτικές, ανατρεπτικές αλήθειες. Δικτάτορες, βασανιστές, επικεφαλής «εθνικιστικών» φαλάγγων παρουσιάζονται ως ιστορικές αλήθειες που πονούν το σύστημα! Σε αυτή την καταστροφή του Λόγου δεν έχει κανένα νόημα να προστρέχουμε για χάρη της σχετικότητας όλων των απόψεων – αυτή η παλιά ανοησία έχει κάνει τον κύκλο της φτάνοντας να ενθρονίσει κάμποσους «Τραμπ» στους θώκους της εξουσίας.

Ισραήλ και φιλοϊσραηλινό λόμπι (AIPAC) ενισχύουν τον αντισημιτισμό, λένε οι Εβραίοι των ΗΠΑ

Ισραήλ και AIPAC ενισχύουν τον αντισημιτισμό, λένε οι Εβραίοι των ΗΠΑ

Η συντριπτική πλειονότητα των Εβραίων Αμερικανών εκτιμά ότι η πολιτική του Ισραήλ στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη, αλλά και η δράση του φιλοϊσραηλινού λόμπι AIPAC συμβάλλουν στην αύξηση του αντισημιτισμού στις Ηνωμένες Πολιτείες, σύμφωνα με νέα δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε για λογαριασμό της φιλοϊσραηλινής οργάνωσης J Street.

Ειδικότερα, το 80% των Εβραίων ψηφοφόρων θεωρεί ότι οι ενέργειες του Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και την κατεχόμενη Δυτική Όχθη ενισχύουν τον αντισημιτισμό στις ΗΠΑ. Παράλληλα, το 60% πιστεύει ότι εβραϊκές οργανώσεις που χαρακτηρίζουν ως αντισημιτική την έντονη κριτική προς το Ισραήλ εκμεταλλεύονται τις ανησυχίες για τον αντισημιτισμό, προκειμένου να υπερασπιστούν τις πολιτικές της ισραηλινής κυβέρνησης.

Η έρευνα καταγράφει επίσης ευρεία υποστήριξη σε μέτρα κατά των ισραηλινών εποικισμών: το 76% τάσσεται υπέρ της επιβολής κυρώσεων σε βίαιους εποίκους της Δυτικής Όχθης, ενώ το ίδιο ποσοστό υποστηρίζει κυρώσεις κατά Ισραηλινών υπουργών που διευκολύνουν ή υποθάλπουν την εποικιστική βία. Επιπλέον, το 59% υποστηρίζει κυρώσεις σε επιχειρήσεις και φυσικά πρόσωπα που συμμετέχουν στην κατασκευή ή χρηματοδότηση εποικισμών.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα ευρήματα για την Αμερικανοϊσραηλινή Επιτροπή Δημοσίων Υποθέσεων (AIPAC), μία από τις ισχυρότερες φιλοϊσραηλινές οργανώσεις άσκησης πολιτικής επιρροής στις ΗΠΑ. Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, το 66% των Εβραίων Αμερικανών θεωρεί ότι οι προεκλογικές δαπάνες του AIPAC εναντίον υποψηφίων που επικρίνουν το Ισραήλ ενισχύουν, αντί να περιορίζουν, τον αντισημιτισμό. Το AIPAC δαπάνησε 55 εκατομμύρια δολάρια για την υποστήριξη υποψηφίων που τελικά ηττήθηκαν στις ενδιάμεσες εκλογές.

Η έρευνα, που διεξήχθη από την GBAO Strategies μεταξύ 28 Οκτωβρίου και 3 Νοεμβρίου, καταγράφει επίσης ότι το 72% των Εβραίων ψηφοφόρων υποστήριξε τους Δημοκρατικούς, ενώ το 76% τάσσεται υπέρ της επιβολής κυρώσεων σε βίαιους Ισραηλινούς εποίκους στη Δυτική Όχθη. Παράλληλα, το 76% αποδοκιμάζει τον τρόπο με τον οποίο ασκεί τα καθήκοντά του ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ, με το 74% να εκφράζει έντονη αποδοκιμασία.

 ΠΗΓΗ

- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ανάρτηση στο μπλογκ μας: 

• Ποιους Ελληνοαμερικανούς πολιτικούς πληρώνει το ισραηλινό λόμπι - Του Άρη Χατζηστεφάνου (VIDEO)

Για τον λαό, λιτότητα, φόροι και χρέη. Για τις τράπεζες, που τις σώσαμε με 40 δισ., και τους μετόχους τους δισεκατομμύρια κέρδη και παχυλά μερίσματα!

Τράπεζες: Τις σώσαμε με 40 δισ. και τώρα μοιράζουν κέρδη 5 δισ. ευρώ!

Πάνω από 5 δισεκατομμύρια ευρώ αναμένεται να αγγίξουν τα κέρδη των τεσσάρων συστημικών τραπεζών για το 2026, ενώ περίπου 2,3 δισ. ευρώ προορίζονται για μερίσματα στους μετόχους τους. Αυτή είναι η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα το τραπεζικό σύστημα, σύμφωνα με δημοσίευμα της «Εφημερίδας των Συντακτών».

Μόνο που υπάρχει μια λεπτομέρεια που δεν πρέπει να ξεχνάμε: αυτές οι τράπεζες δεν σώθηκαν από κάποια μαγική δύναμη της ελεύθερης αγοράς. Τις έσωσε το ελληνικό Δημόσιο, με χρήματα που φορτώθηκαν στις πλάτες της κοινωνίας.

Κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης, οι ελληνικές συστημικές τράπεζες ανακεφαλαιοποιήθηκαν τρεις φορές. Το συνολικό ακαθάριστο κόστος της κρατικής στήριξης και εξυγίανσης του τραπεζικού συστήματος, μέσω του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, υπολογίζεται σε περίπου 40-46 δισ. ευρώ.

Και πόσα επέστρεψαν στα δημόσια ταμεία από την πώληση των τραπεζικών μετοχών που κατείχε το κράτος; Μόλις 3,5-4 δισ. ευρώ, σύμφωνα με τις σχετικές εκτιμήσεις.

Με απλά λόγια, ο λαός πλήρωσε πανάκριβα τη διάσωση των τραπεζών, αλλά όταν ήρθε η ώρα να μοιραστούν τα κέρδη, ο λογαριασμός πέρασε στους ιδιώτες μετόχους. Οι συσσωρευμένες ζημιές του ΤΧΣ έφτασαν περίπου τα 39 δισ. ευρώ, επιβαρύνοντας τη δημόσια περιουσία και το Δημόσιο.

Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του τραπεζικού συστήματος: όταν οι τράπεζες κινδυνεύουν, το κράτος καλείται να τις σώσει με χρήματα των φορολογουμένων. Όταν όμως επιστρέφουν στην κερδοφορία, τα κέρδη γίνονται ιδιωτική υπόθεση, τα μερίσματα μοιράζονται στους μετόχους και η κοινωνία καλείται να πληρώσει τις συνέπειες.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, χιλιάδες νοικοκυριά εξακολουθούν να ασφυκτιούν από τα χρέη, τα funds και τους πλειστηριασμούς, ενώ οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δυσκολεύονται να αποκτήσουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση.

Αυτός είναι ο καπιταλισμός των τραπεζών: κοινωνικοποίηση των ζημιών, ιδιωτικοποίηση των κερδών.

Για τον λαό, λιτότητα, φόροι και χρέη. Για τους τραπεζίτες και τους μετόχους, δισεκατομμύρια κέρδη και παχυλά μερίσματα.

Κι ύστερα μας μιλούν για τις αρετές της ελεύθερης αγοράς!

*** 

Νερό με καπέλο 50% και εισπρακτικό μηχανισμό την ΑΑΔΕ! Η καταγγελία του Δήμου Πάτρας που θάφτηκε

Όταν η λαϊκή οικογένεια δεν μπορεί να πληρώσει τον λογαριασμό του νερού, το κράτος δεν της προσφέρει ανάσα. Της φορτώνει πρόστιμο 50% και στέλνει τον λογαριασμό στην ΑΑΔΕ για αναγκαστική είσπραξη!

Θησαυρίζουν τα μονοπώλια ενέργειας – Πώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εκτίναξε τα κέρδη τους στα 56 δισ. δολάρια! (ΠΙΝΑΚΑΣ)

Θησαυρίζουν τα μονοπώλια ενέργειας – Πώς ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή εκτίναξε τα κέρδη τους στα 56 δισ. δολάρια!

  ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΚΟΣΑΣ

Την ώρα που οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ξεκινούσαν τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή με τον βομβαρδισμό του Ιράν, κάποιοι «έτριβαν» τα χέρια τους με ικανοποίηση -και αυτοί, δεν ήταν άλλοι, από τους ισχυρούς μονοπωλιακούς κολοσσούς ενέργειας σε όλο τον κόσμο.   

Την ίδια ώρα, τα νοικοκυριά και οι εργαζόμενοι καλούνται να πληρώσουν το αυξημένο κόστος της ενέργειας και τόσο η ελληνική κυβέρνηση όσο και συνολικά η ΕΕ, μιλάει για έναν «δύσκολο ενεργειακά χειμώνα». Η ενεργειακή κρίση, όμως, γίνεται ένα πεδίο διεύρυνσης της κερδοφορίας των μεγάλων ομίλων, ενώ το κόστος μεταφέρεται στην κοινωνία.

Οι μεγάλοι πέντε

Σύμφωνα με στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το Reuters, οι εταιρείες BP, Chevron, Exxon Mobil, Shell και TotalEnergies, ανακοίνωσαν συνολικά κέρδη ύψους 56 δισεκατομμυρίων δολαρίων για το τρίτο τρίμηνο, τροφοδοτούμενα από την αύξηση των τιμών πετρελαίου και φυσικού αερίου, τα ιστορικά υψηλά περιθώρια διύλισης και τα ισχυρά αποτελέσματα στις εμπορικές δραστηριότητες.

Η εκτίναξη των κερδών στον κλάδο συνδέεται, χωρίς καμιά αμφιβολία, με τις αναταράξεις που προκαλεί ο πόλεμος στο Ιράν, ιδίως με τη διαταραχή στη διέλευση από τα Στενά του Ορμούζ και την αύξηση των περιθωρίων διύλισης.

Τι σημαίνει η «αύξηση των περιθωρίων διύλισης»

Για να γίνει κατανοητό το ύψος των τεράστιων κερδών των κολοσσών της ενέργειας, καλό θα ήταν να καταλάβουμε τι «κρύβει» η φράση -που συχνά ακούγεται από τα μέσα ενημέρωσης- περί «αύξησης των περιθωρίων διύλισης». Με απλά λόγια, τα περιθώρια διύλισης είναι η διαφορά ανάμεσα αφενός στα έσοδα που εισπράττει ένα διυλιστήριο από την πώληση των πετρελαϊκών προϊόντων που παράγει και αφετέρου στο κόστος αγοράς του αργού πετρελαίου που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη. Δηλαδή, αν για παράδειγμα αγοράζει το αργό με 80 δολάρια το βαρέλι και πουλάει τη βενζίνη 100 δολάρια, αυτά τα 20 δολάρια είναι το «περιθώριο διύλισης». 

Πώς όμως ο πόλεμος επηρεάζει αυτήν την αναλογία; Όταν ο πόλεμος διαταράσσει την προμήθεια πετρελαίου, τη ναυσιπλοΐα ή τη λειτουργία διυλιστηρίων, μπορεί να δημιουργηθεί έλλειψη σε συγκεκριμένα πετρελαϊκά προϊόντα. Έτσι, οι τιμές της βενζίνης, του ντίζελ και άλλων καυσίμων μπορεί να αυξηθούν περισσότερο από την τιμή του αργού πετρελαίου. Στο παράδειγμά μας, το αργό μπορεί να πάει στα 90 δολάρια το βαρέλι, αλλά η βενζίνη να αυξηθεί στα 120 δολάρια, δηλαδή «περιθώριο διύλισης» 30 δολαρίων -που σημαίνει 50% αύξηση. Βεβαίως, το περιθώριο αυτό δεν ταυτίζεται με το καθαρό κέρδος του διυλιστηρίου, καθώς από αυτό πρέπει να καλυφθούν και τα έξοδα λειτουργίας και επεξεργασίας.

Όπως και να έχει, όμως, κατ’ αυτόν τον τρόπο, οι πετρελαϊκοί όμιλοι μπορούν να κερδίζουν όχι μόνο επειδή αυξάνεται η τιμή του πετρελαίου, αλλά και επειδή διευρύνεται η διαφορά ανάμεσα στην τιμή των καυσίμων που πωλούν και στο κόστος της πρώτης ύλης που αγοράζουν.  

Τα ασύλληπτα κέρδη 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα, τα κέρδη των ενεργειακών κολοσσών ξεπερνούν κάθε φαντασία: 

Πρώτον, η BP ανακοίνωσε υποκείμενα κέρδη 8,46 δισ. δολαρίων για το τρίτο τρίμηνο, έναντι 2,2 δισ. την αντίστοιχη περίοδο του 2025. Η ίδια η εταιρεία απέδωσε τη βελτίωση κυρίως στα σημαντικά υψηλότερα περιθώρια διύλισης και στα ισχυρότερα αποτελέσματα από το εμπόριο φυσικού αερίου και πετρελαίου. 

Η πολιτική σε έναν διεφθαρμένο κόσμο

Όταν η καθημερινή επιβίωση διαλύει τις ηγεμονικές αυταπάτες

Χάρης Φραντζής 

Η πολιτική της εποχής μας δεν δοκιμάζεται όπως άλλοτε στα πεδία των αμιγώς ιδεολογικών διακηρύξεων και αντιπαραθέσεων, αλλά στην οδυνηρή τριβή των καθημερινών προβλημάτων. Μπροστά στο βάρος της επιβίωσης, οι δογματισμοί και η Δεξιά λαϊκιστική δημαγωγία καταρρέουν σαν χάρτινος πύργος.

Η διαφθορά παύει να καταγράφεται ως ένα αφηρημένο ηθικό ολίσθημα της εξουσίας και προσλαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας ευθείας, υλικής απόσπασης πόρων από τα λαϊκά στρώματα προς όφελος των ολιγαρχικών συμφερόντων.

Η αποσύνδεση των κυβερνώντων από την πραγματικότητα της κοινωνικής βάσης αποτελεί πλέον παγκόσμιο φαινόμενο. Στις ΗΠΑ, η κοινωνική δυσαρέσκεια οξύνεται καθώς ο πλούτος της πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ συσσωρεύεται προκλητικά εν μέσω οξείας κρίσης αδιαφάνειας και ακρίβειας, κάτι που αναμένεται να αποτυπωθεί στις εκλογές.

People attend a “No Kings” protest Saturday, March 28, 2026, in New York. (AP Photo/Adam Gray)

Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο. Από τη Σερβία και την Ινδία μέχρι τη Βραζιλία, η συστηματική διασπάθιση του δημόσιου χρήματος και η κατάχρηση της εξουσίας πυροδοτούν ανατροπές, διαρρηγνύοντας τους όρους των κατεστημένων τάξεων.

Η  κοινωνική ανοχή εξαφανίζεται μόλις η οικονομική δυσπραγία αγγίξει τις εκάστοτε λεπτές γραμμές των κοινωνιών οι οποίες αντιδρούν στην επίδειξη πλούτου και στα deals των κρατούντων τη στιγμή που οι ίδιες επωμίζονται το βάρος της κρίσης. Η απαίτηση για συλλογική δικαιοσύνη καθίσταται τότε επιτακτική, μηδενίζοντας τα περιθώρια της κρατικής αυθαιρεσίας.

Στην ελληνική περίπτωση, το φαινόμενο αυτό ξεπερνά τα όρια της διαχειριστικής ανεπάρκειας και προσλαμβάνει χαρακτηριστικά καθεστωτικής μετάλλαξης. Η κυβερνητική πολιτική δεν παρακολουθεί απλώς αμήχανα την επέλαση της ακρίβειας, αλλά τη συνοδεύει και με μια συστηματική θεσμική αποδόμηση.

Ευρωκοινοβούλιο: Τα προσωπικά δεδομένα μας τα κάνουν τρικάκια για την Τεχνητή Νοημοσύνη (ΑΙ)

Προσωπικά δεδομένα: Τα κάνουν τρικάκια για την ΑΙ

Τα προσωπικά δεδομένα των εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρωπαίων πολιτών θα δίνονται χωρίς συγκατάθεση στους μεγάλους τεχνολογικούς κολοσσούς για την εκπαίδευση και τη λειτουργία συστημάτων  Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), σε περίπτωση που το Ευρωκοινοβούλιο περάσει την Digital Omnibus, η οποία περιλαμβάνει τροποποιήσεις στον GDPR.

Η πρόταση προβλέπει τα προσωπικά δεδομένα να μπορούν να αντλούνται από τους Big Tech για την ανάπτυξη και λειτουργία συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης με επίκληση του «έννομου συμφέροντος», χωρίς να απαιτείται σε κάθε περίπτωση προηγούμενη συγκατάθεση. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιτρέπεται κάθε χρήση δεδομένων χωρίς περιορισμούς.

Το Συμβούλιο υποστηρίζει τις σχετικές τροποποιήσεις, η τελική μορφή των διατάξεων, όμως, δεν έχει διατυπωθεί. Και ακριβώς αυτή τη χρονική στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη «καταιγίδα» ισχυρών πιέσεων στο παρασκήνιο με τους λομπίστες των τεχνολογικών κολοσσών να δίνουν τα ρέστα τους σε ένα εξαιρετικό πρόθυμο πολιτικό προσωπικό.

Το τι συμβαίνει στο παρασκήνιο προκειμένου να περάσει ο κανονισμός που θα επιτρέπει να αντλούνται τα προσωπικά δεδομένα για το χατίρι των κολοσσών της ΑΙ, αποκαλύπτει έρευνα των οργανώσεων Corporate Europe Observatory (CEO) και LobbyControl.

Το πρόσχημα για να γίνουν τα προσωπικά δεδομένα μας… τρικάκια είναι η δήθεν ενίσχυση της τεχνολογικής καινοτομίας στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης.

Λόμπινγκ και από οργανώσεις-βιτρίνα

Η έρευνα με τίτλο «Η εκστρατεία των τεχνολογικών κολοσσών για την κατάργηση της προστασίας των δεδομένων στην Ευρώπη» καταγράφει εκτεταμένες επαφές μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών και συνδεδεμένων με αυτές οργανώσεων-βιτρίνα τόσο με τις κυβερνήσεις των κρατών-μελών όσο και με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

Στο εξαιρετικά σκληρό λόμπινγκ που βρίσκεται σε εξέλιξη συμμετέχουν ενεργά κυρίως η Γερμανία και η Ιρλανδία. Ιδού τι αποκαλύπτει η έρευνα:

– Οι τεχνολογικές εταιρείες εκτός ΕΕ πραγματοποίησαν 103 συναντήσεις με αξιωματούχους της γερμανικής κυβέρνησης από τότε που ο Φρίντριχ Μερτς ανέλαβε την εξουσία — κατά μέσο όρο 1,5 συνάντηση την εβδομάδα. Ο πραγματικός αριθμός είναι πιθανότατα μεγαλύτερος, καθώς η γερμανική κυβέρνηση δεν δημοσιοποιεί συστηματικά αυτές τις συναντήσεις.

– Από τον Ιούνιο του 2025 έως τον Ιανουάριο του 2026, ο καγκελάριος Μερτς συναντήθηκε με τους διευθύνοντες συμβούλους της Apple και της OpenAI, καθώς και με υψηλόβαθμα στελέχη της Google και της NVIDIA. Ο υπουργός Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κάρστεν Βίλντμπεργκερ, ο οποίος ηγείται των εργασιών της Γερμανίας σχετικά με το νομοθετικό πακέτο «Digital Omnibus», πραγματοποίησε 18 συναντήσεις με μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες.

– Στην Ιρλανδία, η Meta συναντήθηκε με 41 νομοθέτες σχετικά με το Digital Omnibus. Η Google συναντήθηκε με 30. Οι τεχνολογικοί κολοσσοί επιδίωξαν ενεργά να επηρεάσουν τη διαμόρφωση της ιρλανδικής προεδρίας της ΕΕ.

Οι λομπίστες στο Ευρωκοινοβούλιο

Στενό μαρκάρισμα για τα προσωπικά δεδομένα κάνουν οι λομπίστες των τεχνολογικών κολοσσών και στο Ευρωκοινοβούλιο. Η έρευνα αποκαλύπτει τα εξής:

Από τα τοπία του μόχθου, στο σημερινό μίσος για την ύπαιθρο - Γράφει ο Κωστής Χατζημιχάλης*

Από τα τοπία του μόχθου, στο σημερινό μίσος για την ύπαιθρο

Στη χώρα μας η απαξίωση αποκτά διαστάσεις αόρατης βίας και μίσους απέναντι σε ό,τι θυμίζει κάτι από τα παλιά.

Πηγή: Κωστής Χατζημιχάλης* | parallaximag.gr

Για τις κοινότητες της υπαίθρου, αυτό που στη γεωγραφία ονομάζουμε «τοπίο», είναι ο χώρος και ο κόσμος όπου καθημερινά ζει, εργάζεται και παράγει πολιτισμό η τοπική κοινωνία. Θυμίζω κάτι που έχω ξαναγράψει από τη Νάξο: «χωράφι όσο θωρείς, αμπέλι όσο μπορείς, σπίτι όσο χωρείς», περιγραφή που ακούγαμε με παραλλαγές και στα άλλα νησιά.

Για τους ντόπιους ήταν ένα τοπίο σωματοποιημένο, το βλέπεις, το δουλεύεις, το κατοικείς, μετριέται με τις δυνατότητες και τις ανάγκες του σώματος. Ήταν αποτέλεσμα μόχθου και βιωματικής συμπεριφοράς γενεών, που τελικά αποτυπώθηκε στην κλίμακα και στην οικολογική διαχείριση των κρίσιμων τοπικών πόρων: της γης, του νερού και της πέτρας.

Ο ενσωματωμένος πολιτισμός στα χωράφια, στα αμπέλια, στα κτίσματα, στις ξερολιθιές και στους οικισμούς καθώς και τα ίχνη από τη φροντίδα της γης, του νερού και των πέτρινων κατασκευών, ονομάστηκαν «τοπίο» από τους επισκέπτες και τις επισκέπτριες: ζωγράφους, περιηγητές, γεωγράφους, λογοτέχνες, αρχιτέκτονες, φωτογράφους και όσους/ες ασχολούνται με την αναπαράσταση, την ανάλυση και τη μελέτη του χώρου της υπαίθρου.

Από τη σωματοποιημένη σχέση των ντόπιων, οι επισκέπτες-μελετητές θα κρατήσουν μόνο το βλέμμα, που έμελλε να γίνει η βασική είσοδος-παράμετρος ανάλυσης κάθε τόπου ως τοπίο: το βλέμμα του παρατηρητή είναι αυτό που επιλέγει τι να δει ως τοπίο και πώς να το δει.

Η Ευρωπαϊκή λογοτεχνία και η ζωγραφική του 18ου και του 19ου αιώνα εγκαινίασαν τη μακρά βουκολική παράδοση που εξιδανικεύει και επενδύει την ύπαιθρο με ρομαντισμό, σαν ένα καταφύγιο φυσικής τάξης, αμόλυντο τόσο με την κοινωνική όσο και με την περιβαλλοντική έννοια. Αυτή η αντίληψη, εν μέρει κυρίαρχη και σήμερα, βασίζεται σε αυτό που ονομάζουμε «γεωγραφικές φαντασίες», την κυρίαρχη αναπαράσταση πολιτισμών και χώρων από απόσταση, όπως την έχει περιγράψει ο Εντουαρτ Σαΐντ στον Οριενταλισμό.

Η γεωγραφική φαντασία, ως διακριτός τρόπος «γνώσης από απόσταση», έχει σοβαρές οικονομικές και πολιτικές επιπτώσεις όταν ασκείται από την εξουσία, γιατί προσδίδει νόημα, καθορίζει συμπεριφορές και πρακτικές που επηρεάζουν τις τύχες των τόπων και των κατοίκων τους.

Αυτά σκεπτόμουν τον Αύγουστο που πέρασε, διαβάζοντας και βλέποντας τις πολλές και δίκαιες κριτικές για τον υπερτουρισμό, για τις απαράδεκτες εργασιακές σχέσεις που επιβάλει, για το εκτός ελέγχου real estate, για την κυκλοφοριακή συμφόρηση στους δρόμους και στα λιμάνια, αλλά και τις διθυραμβικές περιγραφές για τα «αμόλυντα τοπία» της ορεινής Ελλάδας, με τα ποτάμια, τα δάση και την ηρεμία, μακριά από την πολυκοσμία των νησιών και των ακτών. Χωρίς να υποβαθμίζω ούτε στιγμή την ουσία αυτών των παρατηρήσεων, δεν παύουν να προέρχονται από το βλέμμα του επισκέπτη και μάλιστα του τουρίστα.

Εκείνων που έχουν τα χρήματα, τον χρόνο και την δυνατότητα για «διακοπές», ένα προνόμιο πολύ λίγων στη σημερινή Ελλάδα.

Το βλέμμα τους σταματά σ’ αυτό που φαίνεται, στα κατεστραμμένα τοπία των νησιών ή στα διατηρημένα των βουνών, ενώ λίγες και λίγοι ενδιαφέρονται για το «πως φτάσαμε μέχρι εδώ», για την μετατροπή των τοπίων του μόχθου σε εμπορεύματα, για το πως «έπαψαν να είναι τόποι και τρόποι ζωής, που δεν αντιστοιχούν πιά σε βιωμένες πραγματικότητες», όπως έγραφε ο Άγγελος Ελεφάντης στον Πολίτη (Μάρτης 2002).

Έτσι, δεν μου προξένησε έκπληξη η περιορισμένη προσοχή σε μια άλλη φετινή αυγουστιάτικη είδηση: στην αναστολή λειτουργίας 275 σχολείων λόγω έλλειψης μαθητών. Όπως θα υποθέσετε δεν αφορά τις τουριστικές περιοχές αλλά τις ορεινές κοινότητες της Μακεδονίας, της Θράκης και της Πελοποννήσου.

Και την πρώτη εβδομάδα του Σεπτεμβρίου ανακοινώθηκε το κλείσιμο 33 ακόμη σχολικών μονάδων στην Ήπειρο. Μια εικόνα δημογραφικής κατάρρευσης συνοδεύει τα «αμόλυντα τοπία» των βουνών, σε πλήρη αντίθεση με την πληθυσμιακή άνθηση και τα γεμάτα σχολεία της Ελλάδας του υπερτουρισμού.

Οι δυο Ελλάδες έξω από τις πόλεις, η δημογραφική κατάρρευση στα βουνά και ο υπερτουρισμός στα νησιά και στις ακτές, διαμορφώνουν και τα εντελώς αντιθετικά τοπία τους.