Πάρος: Οι κάτοικοι διεκδικούν ξανά ελεύθερες παραλίες ενάντια σε Κτηματική Υπηρεσία και στον κυβερνητικό συγκεντρωτισμό (ΕΓΓΡΑΦΟ & ΕΙΚΟΝΑ)

Πάρος: Οι κάτοικοι διεκδικούν ξανά ελεύθερες παραλίες ενάντια σε Κτηματική και συγκεντρωτισμό

Στους δρόμους ξανά κάτοικοι και τοπικοί φορείς της Πάρου με την παραλία της Τρυπητής να γίνεται το επίκεντρο και το παράδειγμα του πως ο Νόμος μπορεί τελικά να μη λαμβάνει υπόψη του καθόλου την οποιαδήποτε τοπική κοινωνία.

Κάτοικοι της Κοινότητας Αγκαιριάς, τοπικοί φορείς και μέλη τη τοπικής αυτοδιοίκησης διαδήλωσαν σήμερα (19/7) κατά της εμπορικής εκμετάλλευσης της παραλίας Τρυπητή στην Πάρο, με συνθήματα όπως «Ελεύθερες παραλίες για όλους μας» και «Οι ζωές μας δεν ανήκουν στην κτηματική».

Η παραλία Τρυπητή, που βρίσκεται περίπου 18 χιλιόμετρα από την Παροικία, αποτελούσε μέχρι πρόσφατα ένα παρθένο μέρος, που φημίζεται για το κάλλος του και την ησυχία που παρέχει και του οποίου τη δημοπράτηση για εμπορική εκμετάλλευση είχε αρνηθεί σε ιδιώτη ο Δήμος Πάρου και η Κοινότητα Αγκαιριάς το 2015.

Οκτώ χρόνια αργότερα (2023) οι κάτοικοι του νησιού βλέποντας την κατάληψη εμβληματικών παραλιών του νησιού όπως η Σάντα Μαρία και το Μαρτσέλο, από ξαπλώστρες και ομπρέλες επιχειρήσεων που έπαιζαν στα όρια του Νόμου -όταν δεν τον ξεπερνούσαν- ξεσηκώθηκαν στο περίφημο «Κίνημα της Πετσέτας», όπως το χαρακτήρισαν υποτιμητικά διάφορα ΜΜΕ τότε.

Η Τρυπητή έγινε κάτι σαν σύμβολο της συγκεκριμένης κίνησης, με μέλος του Πολιτιστικού Συλλόγου Αρχίλοχος να χαρακτηρίζει -μιλώντας στο «Κουτί της Πανδώρας» για τη σημερινή (19/7) κινητοποίηση- «casus belli» οποιαδήποτε παρέμβαση στην παραλία.

Ο Δήμος Πάρου με διακομματική ομοφωνία συντάχθηκε με τους πολίτες και απέστειλε μάλιστα στις 10 Μαρτίου 2026 σχετική επιστολή στην Κτηματική Υπηρεσία Πειραιά, Νήσων και Δυτικής Αττικής με την οποία ενημέρωνε πως δεν χορηγεί άδεια για εγκατάσταση τροχήλατης καντίνας ή άλλους είδους επιχείρησης στην Τρυπητή.

Ωστόσο στις 6 Ιουλίου 2026, μετά από δημοπρασία υπογράφηκε σύμβαση παραχώρησης μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου (Κτηματική Υπηρεσία Πειραιά, Νήσων και Δυτικής Αττικής) και της εταιρείας.

Σημειώνεται πως το ΥΠΟΙΚ εγκρίνει τον κατάλογο των παραχωρήσιμων θέσεων, η Γενική Διεύθυνση Δημόσιας Περιουσίας εκδίδει την απόφαση και η Κτηματική Υπηρεσία κάνει τη δημοπρασία και υπογράφει το παραχωρητήριο.

Η απόφαση αναρτημένη στη Διαύγεια ΕΔΩ

Η κοινότητα Αγκαιριάς με ανακοίνωσή της ζήτησε την ανάκληση του παραχωρητηρίου, απαριθμώντας τους λόγους, αλλά… φευ.

«Η κοινότητα Αγκαιριάς με επιστολή της ζητά την ακύρωση παραχώρησης αιγιαλού και παραλίας στην θέση Τρυπητή χαρακτηρίζοντας την απόφαση απαράδεκτη για πλήθος λόγων:

1. Παραβίαση Κανονιστικής Απόφασης του Δήμου Πάρου Με την 336/2024 Κανονιστική Απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Πάρου, με αριθμό πρωτοκόλλου 1241/23-1-2025 ο Δήμος δεν χορηγεί άδεια για στάσιμη καντίνα ή κινητή καντίνα, αυτοκινούμενη ή μη (οχήματος τροχήλατου, αυτοκινούμενου ή ρυμουλκούμενου ), εντός των ορίων των Δημοτικών Κοινοτήτων σε ιδιωτικό ή δημόσιο χώρο ή αιγιαλό και παραλία, στοιχεία που χαρακτηρίζουν την παραλία της Τρυπητής. Ως εκ τούτου η Κτηματική Υπηρεσία οφείλει να εναρμονίζεται με τις αποφάσεις της Τοπικής Αυτοδιοίκησης που αφορούν την διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων και την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.

«Όχι» στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας: Μαζική η χθεσινή (Κυριακή 19/7/2026) απεργία στο εμπόριο ενάντια στη μετατροπή της Κυριακής σε εργάσιμη ημέρα και στην ευρύτερη απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου

Από το Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από την Κέρκυρα μέχρι τον Βόλο, πλήθος εμποροϋπαλλήλων διαδήλωσε χθες για να μη γίνει και η τελευταία ημέρα της εβδομάδας εργάσιμη.

Μαζική η απεργία στο εμπόριο: «Όχι» στο ξήλωμα της κυριακάτικης αργίας

Μαζική η χθεσινή απεργία στον κλάδο του εμπορίου ενάντια στη μετατροπή της Κυριακής σε εργάσιμη ημέρα και στην ευρύτερη απορρύθμιση του εργάσιμου χρόνου.

 Λένα Κυριακίδη , Στράτος Ελεύθερος

Παρά τον καύσωνα πλήθος εμποροϋπαλλήλων διαδήλωσαν χθες ανά την Ελλάδα στο πλαίσιο 24ωρης πανελλαδικής απεργίας ενάντια στην επέκταση της κατάργησης της κυριακάτικης αργίας, για να μη γίνει και η τελευταία ημέρα της εβδομάδας εργάσιμη όπως οι υπόλοιπες.

Από το Ηράκλειο μέχρι τη Θεσσαλονίκη και από την Κέρκυρα μέχρι τον Βόλο ζήτησαν την άρση της νέας νομοθετικής ρύθμισης, καταγγέλλοντας ότι καταστρατηγεί το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο, στην προσωπική και κοινωνική ζωή, ζητώντας να μπει ένα τέλος στο ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, ώστε να μη συνεχίσουν να δουλεύουν όλο και περισσότερες ώρες, όλο και περισσότερες μέρες.

Με το άρθρο 37 του Ν.5316/2026 για τη μισθολογική διαφάνεια ορίστηκε η δυνατότητα εργασίας την Κυριακή σε επιχειρήσεις και υπηρεσίες περισσότερων από 30 κλάδων και ειδικοτήτων, μεταξύ των οποίων βιομηχανίες τροφίμων, εστιατόρια, ξενοδοχεία, νοσοκομεία, ιατρεία, μεταφορές, τηλεπικοινωνίες, σεκιούριτι, data centers, logistics και κέντρα διανομής εμπορευμάτων προς καταστήματα.

Το νέο πλήγμα στο δικαίωμα της υποχρεωτικής ανάπαυσης σε ημέρες αργίας συνεχίζει το «ξήλωμα», που ξεκίνησε με τον τον Ν.4177/2013, ο οποίος είχε επιτρέψει την εργασία επτά Κυριακές τον χρόνο, και συνεχίστηκε με τον Ν.4472/2017 για τη δυνατότητα για 32 Κυριακές σε τουριστικές περιοχές από τον Μάη μέχρι τον Οκτώβρη.

Δεκάδες κλαδικά και επιχειρησιακά σωματεία προχώρησαν σε δυναμική πορεία στο κέντρο της Αθήνας, από την οδό Αιόλου προς την οδό Ερμού, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Τέρμα πια στην κοροϊδία, θέλουμε αυξήσεις και Κυριακή αργία» και «Λάστιχο ωράρια, λάστιχο ζωή, οργάνωση παντού η μόνη επιλογή». Διεκδίκησαν επίσης αυξήσεις στους μισθούς που να εξασφαλίζουν αξιοπρεπή διαβίωση και συλλογικές συμβάσεις με καθορισμένες ειδικότητες και αποκατάσταση των ωραρίων, χωρίς σπαστές και ευέλικτες βάρδιες.

Πορεία στην Ερμού

Η κινητοποίηση ξεκίνησε με συγκέντρωση έξω από το πολυκατάστημα «Notos», που κλείνει στο τέλος Αυγούστου οδηγώντας περίπου 200 ανθρώπους στην ανεργία. Η πρόεδρος του σωματείου στα «Notos», Μαρία Μπελόκα, εξέφρασε την ευγνωμοσύνη της για την αλληλεγγύη των συναδέλφων τους, καλώντας σε περαιτέρω συσπείρωση. Υπογράμμισε τον σταθερό και διαρκή αγώνα των εμποροϋπαλλήλων για τη θεσμοθέτηση του 7ώρου, καταλήγοντας πως «οι εργαζόμενοι δεν είναι μηχανές, αλλά άνθρωποι με ανάγκη για ξεκούραση και αξιοπρεπή ζωή».

Η διεθνής κατάρρευση της δημοτικότητας του Ισραήλ και το δίκιο του… Τραμπ - Του Διονύση Ελευθεράτου (ΓΡΑΦΗΜΑΤΑ)

Η διεθνής κατάρρευση της δημοτικότητας του Ισραήλ και το δίκιο του… Τραμπ, του Διονύση Ελευθεράτου

ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΣ

Για όλα υπάρχει μια «πρώτη φορά»… Το επιβεβαίωσε κάτι σημαντικό που συνέβη την Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2026, στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ: Για πρώτη φορά οι περισσότεροι από τους παριστάμενους βουλευτές του Δημοκρατικού Κόμματος ψήφισαν να ανασταλεί εξοπλιστική βοήθεια προς το Ισραήλ (εν προκειμένω ύψους 3,3 δισεκατομμυρίων δολαρίων). Για την ακρίβεια, 103 Δημοκρατικοί υπερψήφισαν τροπολογία, κατατεθειμένη από τον Τόμας Μάσι του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, η οποία προέβλεπε την περικοπή. Την καταψήφισαν 98 Δημοκρατικοί και δέκα δήλωσαν απλώς την παρουσία τους.

Μπορεί η πρόταση – τροπολογία να απορρίφθηκε (με ψήφους 314 – 104), αλλά τα συμβάντα απέδειξαν ότι αρχίζει να επηρεάζει σοβαρά και τα «άνω διαζώματα» της κομματικής πυραμίδας η αγανάκτηση που επικρατεί σε ευρύτατο τμήμα της εκλογικής και κοινωνικής βάσης των Δημοκρατικών για τα πεπραγμένα και τα νυν πραττόμενα του Ισραήλ – στη Γάζα, τη Δυτική Όχθη, τον Λίβανο, τη Μέση Ανατολή ευρύτερα.  Χαρακτηριστικό είναι ότι καταψήφισε την τροπολογία για την αναστολή της βοήθειας προς το Ισραήλ ο πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας των Δημοκρατικών, Πιτ Αγκιλάρ, ενώ την υπερψήφισε η αναπληρώτρια επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας, Κάθριν Κλαρκ.

Ιστορική χαρακτήρισε τη συγκεκριμένη ψηφοφορία η αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών.  Ο βουλευτής Γκρεγκ Κασάρ, επικεφαλής της «Προοδευτικής Κοινοβουλευτικής Ομάδας» (Congressional Progressive Caucus), δήλωσε: «Σήμερα, η πλειοψηφία των Δημοκρατικών σε αυτό το Σώμα αρνήθηκε να ψηφίσει υπέρ της αποστολής δισεκατομμυρίων δολαρίων σε όπλα προς τον ισραηλινό στρατό (…) Οι  ημέρες της ανεξέλεγκτης, λευκής επιταγής για τους πολέμους και τα εγκλήματα πολέμου έχουν τελειώσει – τουλάχιστον εκ μέρους του Δημοκρατικού Κόμματος. Πιστεύω ότι μετά από αυτή την ψηφοφορία τίποτα δεν θα είναι πλέον το ίδιο σε αυτό το ζήτημα».

Ακόμη και βουλευτές των Δημοκρατικών που επέλεξαν το «παρών» αναγνωρίζουν αυτό που συντελείται στο κόμμα τους. Ένας εξ αυτών, ο Τζάρεντ Χάφμαν, δήλωσε: «Είναι τεράστια η συσσωρευμένη επιθυμία μεταξύ των περισσότερων Δημοκρατικών να σηματοδοτήσουν μια αλλαγή πολιτικής απέναντι στο Ισραήλ και γενικότερα στην περιοχή. Για πολλούς από τους συναδέλφους μου, η τροπολογία του Μάσι αποτέλεσε το κατάλληλο μέσο για να εκφράσουν αυτό το μήνυμα».

Προ διετίας, σε παραπλήσια ψηφοφορία, μόλις 37 Δημοκρατικοί είχαν ταχθεί υπέρ μιας αντίστοιχης πρότασης. Το άλμα από τους 37 στους 103 είναι, αν μη τι άλλο, εύγλωττο.

Τι δείχνουν οι σφυγμομετρήσεις για την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ

Καλό και συνετό θα ήταν να αποφευχθούν οι προβλέψεις (ασφαλείς δεν νοούνται, ούτως ή άλλως) για το κατά πόσο όλα αυτά θα επιφέρουν – έστω και σε βάθος χρόνου – μια ριζική αλλαγή στην επίσημη στάση των Δημοκρατικών, απέναντι στο κράτος που απροσχημάτιστα διαπράττει  γενοκτονία, εθνοκάθαρση, συνεχείς δολοφονίες δημοσιογράφων και κάθε είδους απανωτά εγκλήματα. Ωστόσο, αυτή καθαυτή η μεταστροφή της αμερικανικής κοινής γνώμης, ιδίως των νέων και των οπαδών – ψηφοφόρων των Δημοκρατικών, αποτελεί  σοβαρότατη παράμετρο, την οποία δεν μπορεί κανείς να προσπεράσει εύκολα. Σίγουρα δεν μπορούν να την αγνοούν οι πολιτευτές των ίδιων των Δημοκρατικών. Ούτε να παραβλέπουν τα αποτελέσματα των προκριματικών εκλογών, στις οποίες υπέστησαν οδυνηρές ήττες στελέχη του κόμματος που επιμένουν στις πάγιες, παραδοσιακές  φιλο – ισραηλινές θέσεις των Δημοκρατικών (σε Νέα Υόρκη, Καλιφόρνια, Κολοράντο, κλπ).

Νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ: Ανανεώσιμα… κέρδη για «επενδυτές», υποβάθμιση για περιβάλλον

Τίθενται περιορισμοί στα αιολικά αλλά προκύπτει δυνητική αύξηση της πυκνότητας εγκαταστάσεων, που οδηγεί σε πολλαπλασιασμό

Νέο χωροταξικό ΑΠΕ

Ανανεώσιμα… κέρδη για «επενδυτές», υποβάθμιση για περιβάλλον

Νίκος Κατσουλάκης, Μηχανολόγος Μηχανικός

Η αθρόα ανάπτυξη μονάδων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας (ΑΠΕ) στην Ελλάδα είχε και έχει σοβαρές χωρικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις. Γι’ αυτό, εδώ και χρόνια, ένα σταθερό αίτημα κινημάτων, επιστημονικών φορέων και τοπικών κοινωνιών ήταν η θέσπιση ενός επικαιροποιημένου Ειδικού Χωροταξικού Πλαισίου για τις ΑΠΕ. Τον Μάιο του 2026, το νέο χωροταξικό τέθηκε, επιτέλους, σε διαβούλευση. Η κυβέρνηση, διά του υπουργείου Περιβάλλοντος και με τη συνδρομή των πρόθυμων επικοινωνιακών της μηχανισμών, το παρουσίασε ως μεγάλη θετική τομή. «Με εντολή Μητσοτάκη» τα προβλήματα της άναρχης ανάπτυξης των ΑΠΕ (δήθεν) λύνονται και η χώρα οδηγείται σε βιώσιμη ανάπτυξη των ΑΠΕ, με ισχυρούς κανόνες και σεβασμό στο περιβάλλον.

Πίσω, όμως, από τις διακηρύξεις, η πραγματικότητα είναι λιγότερο ειδυλλιακή. Το νέο χωροταξικό, σε αρκετές περιπτώσεις, επιτρέπει περαιτέρω αύξηση της πυκνότητας εγκατεστημένης ισχύος, δεν καλύπτει κρίσιμες τεχνολογίες, όπως η αντλησιοταμίευση, και εξαιρεί έργα που έχουν ήδη πάρει τον δρόμο της αδειοδότησης. Έχει επίσης ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι έρχεται μετά την ψήφιση του νόμου 5299/2026, ο οποίος διαμορφώνει ένα πλαίσιο επιτάχυνσης των έργων ΑΠΕ. Χωρικοί και περιβαλλοντικοί περιορισμοί, μαζί με επιτάχυνση επενδύσεων: η ορθολογικότητα του καπιταλισμού…

Το νέο χωροταξικό για τις ΑΠΕ εντάσσεται πλήρως στην ενεργειακή στρατηγική της ταχύτατης αλλαγής του ενεργειακού μίγματος της Ελλάδας, που ενώ βασίζεται σε διακηρύξεις για την προστασία του περιβάλλοντος και την παροχή προσιτής ενέργειας στα νοικοκυριά, στοχεύει στην αύξηση των κερδών της πλήρως χρηματιστικοποιημένης ενεργειακής αγοράς.

Στην Ελλάδα, από το 2006 ξεκινά στην πράξη η προώθηση της ηλεκτροπαραγωγής από Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας. Μέσω των υψηλών τιμών αποζημίωσης για την παραγόμενη ενέργεια, ουσιαστικά επιλέχθηκε ένα συγκεκριμένο μοντέλο ανάπτυξης: μεγάλες ενεργειακές μονάδες που διοχετεύουν ενέργεια στο δίκτυο και αποτελούν ιδιαίτερα ελκυστικές επενδύσεις. Το ενδεχόμενο μιας άλλης πορείας, με έμφαση στην αποκεντρωμένη παραγωγή και στην κάλυψη τοπικών αναγκών, δεν ακολουθήθηκε.

Έτσι, ναι μεν μειώθηκε το περιβαλλοντικό αποτύπωμα της ηλεκτροπαραγωγής, αλλά οι μονάδες μεγάλης ισχύος που εγκαταστάθηκαν δημιούργησαν σωρεία άλλων επιπτώσεων και οδήγησαν σε κοινωνικές συγκρούσεις.

Κάποια αριθμητικά μεγέθη είναι χαρακτηριστικά:

• 4.386 έργα ΑΠΕ έχουν ισχύουσες άδειες παραγωγής, με συνολική ισχύ 72,5 GW.

• Σε λειτουργία βρίσκονται 16,2 GW, ενώ η ιστορική αιχμή φορτίου στην Ελλάδα είναι 10,6 GW.

Αλήθεια, πιστεύει κανείς πως όταν επιχειρείται να εγκατασταθεί ισχύς επταπλάσια της μέγιστης ζήτησης, οι ΑΠΕ χρησιμοποιούνται απλώς ως τεχνολογία για μείωση των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου; Είναι ξεκάθαρο πως το κεφάλαιο και οι κυβερνήσεις που το υπηρετούν μπορούν να ευτελίσουν ακόμη και κάτι αναγκαίο, όπως η ενεργειακή μετάβαση.

Υπόθεση Marfin: Νέα στοιχεία αμφισβητούν το κατηγορητήριο – Τι λέει στην «Εφ.Συν.» ένας από τους κατονομαζόμενους στο email

Marfin: Νέα στοιχεία αμφισβητούν το κατηγορητήριο – Τι λέει στην «Εφ.Συν.» ένας από τους κατονομαζόμενους στο email

Δεκαέξι χρόνια μετά η υπόθεση ξανάνοιξε, όπως φαίνεται, με ανακύκλωση των παλιών, σαθρών υλικών και χωρίς καμία ασφάλεια δικαίου ● Μιλάει στην «Εφ.Συν.» άνθρωπος που κατονομάζεται στο ανώνυμο email και που έχει ελεγχθεί από το 2021, όταν καταγραφόταν στο «ορφανό» στικάκι

 Δανάη Κισκήρα - Μπαρτσώκα

Μέρα με τη μέρα πολλαπλασιάζονται τα στοιχεία που δείχνουν ένα σαθρό κατηγορητήριο βάσει του οποίου έχουν προφυλακιστεί οι δύο 42χρονοι κατηγορούμενοι για τον εμπρησμό του υποκαταστήματος της Marfin στην οδό Σταδίου στις 5 Μαΐου του 2010, που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο της τεσσάρων μηνών εγκύου Αγγελικής Παπαθανασοπούλου, του Επαμεινώνδα Τσάκαλη και της Παρασκευής Ζούλια.

Μετά τις αποκαλύψεις για την αναξιοπιστία του ανώνυμου email -η αναφορά σε άτομο ως φυσικό αυτουργό της επίθεσης που όμως εκείνη την περίοδο ήταν κρατούμενος στις φυλακές Κορυδαλλού, όπως και η αναφορά σε συγκεκριμένη κατάληψη ως στέκι των δραστών η οποία δεν υπήρχε τότε-, ακόμα ένα στοιχείο που βρίσκεται στη διάθεση της «Εφ.Συν.» έρχεται να ενισχύσει αυτή την πεποίθηση.

Σύμφωνα με τη δικογραφία, ένας εκ των ανθρώπων που κατονομάζονται στο επίμαχο email έχει ήδη ελεγχθεί από τις Αρχές και έχει αποκλειστεί η οποιαδήποτε σχέση του, αφού το όνομά του βρισκόταν και στο στικάκι που αφέθηκε σε παγκάκι το 2021 και για το οποίο η ΕΛ.ΑΣ. ενημερώθηκε από ανώνυμο τηλεφώνημα. Η έκθεση της ΔΕΕ αποκλείει ρητά οποιαδήποτε ταυτοποίηση του συγκεκριμένου ατόμου (και άλλων) με τους δράστες του εμπρησμού, ενώ ο ίδιος έχει ακλόνητο άλλοθι καθώς εκείνη την περίοδο συμμετείχε στην αποστολή «ένα καράβι για τη Γάζα». Πλήθος μαρτύρων πιστοποιεί ότι εκείνη την περίοδο τον απασχολούσε μόνο αυτό, ενώ τις περισσότερες ώρες της ημέρας βρισκόταν στις εργασίες κατασκευής του σκάφους το οποίο απέπλευσε μέσα στον Μάιο.

«Δεν έχουμε καμία εμπιστοσύνη στις Αρχές. Πρόκειται για άλλη μία κατασκευασμένη υπόθεση, για τον ορισμό της σκευωρίας, όμως δεν μπορούμε να είμαστε αμυντικοί και παθητικοί απέναντι σε αυτό το δυστοπικό πράγμα που προσπαθούν να φτιάξουν»

«Ανώνυμη Εταιρεία» για τη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς! Η κυβέρνηση μετατρέπει σε «οίκο εμπορίου» τα Μνημεία

«Ανώνυμη Εταιρεία» για τη διαχείριση της Πολιτιστικής Κληρονομιάς ! Η κυβέρνηση μετατρέπει σε «οίκο εμπορίου» τα Μνημεία

Τα σωματεία του Υπουργείου Πολιτισμού  Δευτέρα 20 Iουλίου πραγματοποιούν Συνέντευξη Τύπου ενάντια  στην ίδρυση Ανώνυμης Εταιρείας.

Η κυβέρνηση, τις τελευταίες ημέρες έχει θέσει προς διαβούλευση σχέδιο νόμου του ΥΠΠΟ, το οποίο μεταξύ άλλων προβλέπει τη σύσταση Ανώνυμης Εταιρείας «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΑΕ» (Hellenic Heritage Organisation SA)!

Η κυβέρνηση του Μητσοτάκη το έκανε και αυτό! Να στήσει εταιρεία για την διαχείριση των μνημείων!

Ο Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Πολιτιστικών Πόρων (ΟΔΑΠ),  άλλοτε Ταμείο Αρχαιολογικών Πόρων (ΤΑΠ), που διαχειρίζεται κρίσιμες λειτουργικές ανάγκες  μουσείων και αρχαιολογικών χώρων, ήταν ανέκαθεν η χρυσοτόκος όρνιθα για το Υπουργείου Πολιτισμού.

Και αυτό διότι είναι  μία από τις βασικότερες χρηματοδοτικές πηγές της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας.  Εισπράττει τα εισιτήρια, διαχειρίζεται τα πωλητήρια στους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία καθώς και άλλα ακίνητα και διαθέτει την αποκλειστικότητα – προς όφελος του δημοσίου – των πιστών αντιγράφων αρχαίων έργων τέχνης προς πώληση. Τα έσοδα από όλα τα παραπάνω διατίθενται για τις λειτουργικές ανάγκες των αρχαιολογικών χώρων και μουσείων.

Αλλά στο πολύ κοντινό μέλλον… όλα τα παραπάνω αναμένεται να είναι απλώς παρελθόν.

Το εισπρακτικό εύρος του τέως ΤΑΠ και νυν ΟΔΑΠ το γνώριζαν φυσικά  όλες οι κυβερνήσεις, αλλά κυρίως οι… φιλάρχαιοι επενδυτές και χορηγοί, γι’ αυτό και προσπαθούσαν διακαώς να κάνουν τις … όρνιθες να κακαρίζουν αγοραία.

Θυμίζουμε, το παράδειγμα του ΟΠΕΠ ΑΕ (Οργανισμός Προβολής Ελληνικού Πολιτισμού) που ιδρύθηκε το 1997 με υπουργό Πολιτισμού τον Ευ. Βενιζέλο μόνο για τις ανάγκες των Ολυμπιακών Αγώνων, αποφασίστηκε να παραμείνει ενεργός και μετά το 2004,  ανέλαβε από το ΤΑΠΑ τα πωλητήρια στους πλέον προβεβλημένους αρχαιολογικούς χώρους και μουσεία της χώρας, την εκχώρηση της παραγωγής μουσειακών αντιγράφων σε ιδιωτικές εταιρίες, υπέγραψε μια σκανδαλώδη σύμβαση με τη Siemens για την εγκατάσταση 4.500 «φορητών ξεναγών» σε 15 αρχαιολογικούς χώρους (που δεν υλοποιήθηκε ποτέ, ενώ πληρώθηκαν 4 εκατομμύρια ευρώ ως προκαταβολή) και τελικά έκλεισε με έλλειμμα 14 ευρώ!

Θυμίζουμε, επίσης πως ήδη ο ΟΔΑΠ έχει απωλέσει τα έσοδα από τα 5 μεγάλα αρχαιολογικά μουσεία που έγιναν ΝΠΔΔ με διορισμένα από την κυβέρνηση Διοικητικά Συμβούλια. Στην πραγματικότητα τα έσοδα από αυτά τα μουσεία τα στερούνται οι μικρότεροι αρχαιολογικοί χώροι.

Τελευταία προσπάθεια είναι το νομοσχέδιο – πολιτιστική «σκούπα» της κυβέρνησης, που βγήκε σε διαβούλευση,  εμπνεύσεως Λίνας Μενδώνη και φέρει τον τίτλο: «Σύσταση νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου, με την επωνυμία «Οργανισμός Ανάπτυξης και Διαχείρισης Ελληνικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς ΑΕ» (Hellenic Heritage Organisation SA), Αναδιοργάνωση του Οργανισμού Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων (Ο.Δ.Α.Π.) – Στρατηγική για την προστασία και ανάδειξη της ενάλιας πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας – Ίδρυση Φορέα Διαχείρισης Επισκέψιμων Χώρων Ενάλιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς – Εφαρμογή του εθνικού σχεδίου δράσης με σκοπό την ανάπτυξη του Οπτικοακουστικού Δημιουργικού Τομέα (Ο.Δ.Τ.) – Ρυθμίσεις για την προστασία των αρχαιοτήτων και της πολιτιστικής κληρονομιάς – Διαχείριση και διανομή αδιάθετων ποσών πνευματικών δικαιωμάτων – Θέματα Οργανισμού Πνευματικής Ιδιοκτησίας και άλλων εποπτευόμενων φορέων του Υπουργείου Πολιτισμού»»

 Με αυτό, λοιπόν, το σχέδιο νόμου, δίπλα  στον ΟΔΑΠ στήνεται μία Ανώνυμη Εταιρεία,  η οποία με χρήματα του δημοσίου – ο ΟΔΑΠ θα καλύπτει τα λειτουργικά της έξοδα και μάλιστα προκαταβάλλοντας το διαχειριστικό κόστος – θα είναι θεσμικά και λογιστικά απελευθερωμένη  να οργανώνει δουλίτσες με ιδιώτες που νοιάζονται για… τον πολιτισμό. Επίσης, ροβλέπεται η Εταιρεία να παίρνει και έκτακτες επιχορηγήσεις από τον ΟΔΑΠ (άρθρο 17, παρ. 1), καθώς και τακτική και έκτακτη επιχορήγηση από τον κρατικό προϋπολογισμό και το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (άρθρο 17, παρ 1).

Στην πραγματικότητα, πρόκειται μία προδιαγεγραμμένη πορεία ετών, η οποία οδηγούσε σε αυτό το αποτέλεσμα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι στον νόμο Ν.4761/2020 “Αναδιοργάνωση του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων και μετονομασία του σε Οργανισμό Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων, προβολή της πολιτιστικής κληρονομιάς στο εξωτερικό, ρυθμίσεις για το Ιστορικό Μουσείο Κρήτης και το μουσείο «Φοίβος Ανωγειανάκης» και άλλες διατάξεις» προβλέπεται η σημερινή εξέλιξη, η οποία βέβαια πάει και ένα βήμα πέρα από το νόμο.

Συγκεκριμένα άρθρο 5 αναφέρεται ότι «Για την υποστήριξη της εκπλήρωσης των αναπτυξιακών σκοπών του Ο.Δ.Α.Π. με προεδρικό διάταγμα, που εκδίδεται ύστερα από πρόταση των Υπουργών Οικονομικών και Πολιτισμού και Αθλητισμού, κατόπιν εισήγησης του Δ.Σ. του Ο.Δ.Α.Π., μπορεί να συστήνεται νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου ειδικού σκοπού. Το Ν.Π.Ι.Δ. διοικείται από Δ.Σ. που ορίζεται με απόφαση του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού μετά από πρόταση του Δ.Σ. του Ο.Δ.Α.Π. και έχει αποκλειστικό αντικείμενο τη διαχείριση της ακίνητης περιουσίας της παρ. 1 του άρθρου 4.»

Τότε ήταν που σταμάτησε να ανακατευθύνει έσοδα για τις ανάγκες των αρχαιολογικών χώρων. 

Στην πραγματικότητα ,τα τελευταία χρόνια και με σημείο καμπής το Ταμείο Ανάκαμψης, ο ΟΔΑΠ διαμελιζόταν και διαμοιραζόταν σε ιδιώτες για να προσφέρουν διαφόρων ειδών υπηρεσίες, υπό το βολικό επιχείρημα της υποστελέχωσης.   

Και παρά το γεγονός ότι τουλάχιστον τα τελευταία 30 χρόνια το πρόβλημα του πρώην ΤΑΠ, σημερινός ΟΔΑΠ ήταν πράγματι η ακραία υποστελέχωση, τα σχεδόν 50 εκ. του ΤΑΑ που βρέθηκε να διαχειρίζεται, αντί να κατευθυνθούν σε προσλήψεις μόνιμου προσωπικού, αλλά και εκσυγχρονισμό του φορέα, πήγαν σχεδόν όλα σε εταιρείες.

Εταιρείες οι οποίες ανέλαβαν από την κρίσιμη διαχείριση του ηλεκτρονικού εισιτηρίου μέχρι και  την μισθοδοσία των υπαλλήλων, αλλά και προσλήψεις προσωπικού για τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων. Σύμφωνα με τους εργαζόμενους του ΟΔΑΠ περίπου 45 (!) εταιρείες έχουν συνάψει μεγάλες συμβάσεις κατόπιν διαγωνισμών, αλλά και μικρότερες με απ’ ευθείας αναθέσεις. Εφτασαν να αναθέτουν σε ιδιώτη ακόμα και τις τουαλέτες στην Ακρόπολη με αντίτιμο για τον χρήστη 1 ευρώ! Το αποτέλεσμα είναι, το ήδη ελάχιστο προσωπικό να τρέχει με εξοντωτικούς ρυθμούς πίσω από διαγωνισμούς και παραλαβές έργων και υπηρεσιών.

Με άλλα λόγια υπάλληλοι ως «υπηρετικό» προσωπικό διευθετήσεως των υποθέσεων των ιδιωτικών εταιριών.

Η ίδια πολιτική θα ανατεθεί τώρα σε μια ΑΕ εκτός δημόσιου λογιστικού, εκτός κάθε διαφάνειας και θεσμικής δικλείδας. Η διαχείριση αρχαιολογικών χώρων, μνημείων, μουσείων ιστορικών τόπων, η διαχείριση των εισιτηρίων, τα πωλητήρια, τα αναψυκτήρια, η κινητή και ακίνητη περιουσία του ΟΔΑΠ και του ΥΠΠΟ, θα αποτελούν αντικείμενο Ανώνυμης Εταιρείας!

Η ένταξη βιτρίνα για ιδιωτικό κέρδος: Το κόλπο με την καθαριότητα φορέων του Δημοσίου - Αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Solomon (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Η ένταξη βιτρίνα για ιδιωτικό κέρδος: Το κόλπο με την καθαριότητα φορέων του Δημοσίου

Μια ΚοινΣΕπ που φαίνεται να λειτουργεί ως προέκταση μεγάλης ιδιωτικής εταιρείας καθαρισμού, αξιοποιεί το καθεστώς των συνεταιρισμών για την πρόσβαση σε δημόσιους διαγωνισμούς. Νέα στοιχεία του Solomon φέρνουν στο φως καταγγελίες για εργαζόμενες που εμφανίζονται ως μέλη χωρίς να το γνωρίζουν, εργασιακές παραβάσεις, και ανεπάρκεια των κρατικών ελέγχων να αποτρέψουν την καταστρατήγηση του σκοπού κοινωνικών συνεταιριστικών σχημάτων.

Written by: Collective

Ρεπορτάζ:

• Σταύρος Μαλιχούδης
• Δανάη Μαραγκουδάκη

Εικονογράφηση:

• Γαλάτεια Ιατράκη

Επιμέλεια:

• Ηλιάνα Παπαγγελή

Τον Μάρτιο του 2026, μια εργαζόμενη στην καθαριότητα του υπουργείου Εργασίας έλαβε ένα email που την ενημέρωνε για τη διακοπή της απασχόλησής της.

Το μήνυμα έφερε την υπογραφή «Τμήμα Ανθρωπίνου Δυναμικού, Magic Fresh».

Υπήρχε όμως ένα ζήτημα: η γυναίκα δεν εργαζόταν για καμία εταιρεία με την επωνυμία Magic Fresh. Εργοδότης της ήταν η Human Union, μια νεοσύστατη Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση (ΚοινΣΕπ), η οποία μέσα σε λίγους μήνες από την ίδρυσή της είχε αναλάβει έργα καθαριότητας σε φορείς του Δημοσίου αξίας άνω του 1 εκατ. ευρώ, μεταξύ των οποίων και η καθαριότητα του υπουργείου Εργασίας.

Τον Μάιο του 2026, το Solomon είχε αναδείξει (σ.σ. δείτε ΕΔΩ και τη σχετική ανάρτηση στο μπλογκ μας) τις συνδέσεις ανάμεσα στη Human Union και τη Magic Fresh, μίας από τις μεγαλύτερες εταιρείες καθαριότητας στην Αττική, με ετήσιους κύκλους εργασιών εκατομμυρίων ευρώ και πελατολόγιο που περιλαμβάνει μεγάλες επιχειρήσεις και πολυεθνικές.

Η έρευνα είχε αναδείξει κοινά πρόσωπα στη διοίκηση, κοινή έδρα και στοιχεία επικοινωνίας, καθώς και ενδείξεις λειτουργικής διασύνδεσης ανάμεσα στις δύο εταιρείες. Παράλληλα, είχε θέσει ερωτήματα σχετικά με το κατά πόσο η Human Union, αξιοποιώντας το θεσμικό πλαίσιο των ΚοινΣΕπ, λειτουργεί στην πράξη ως ανεξάρτητος φορέας κοινωνικής οικονομίας.

Σήμερα, δημοσιεύουμε νέα στοιχεία: καταγγελίες εργαζομένων που εμφανίζονται ως εγγεγραμμένα μέλη της Human Union χωρίς να γνωρίζουν ότι έχουν αυτή την ιδιότητα, αναφορές για εργασιακές παραβάσεις, αλλά και ερωτήματα σχετικά με την επάρκεια των κρατικών μηχανισμών ελέγχου.

Μέλη της εταιρείας χωρίς να το γνωρίζουν

Σύμφωνα με στοιχεία που προέκυψαν από την έρευνα του Solomon, στις 26 Ιουνίου 2026 κοινοποιήθηκε στους αρμόδιους φορείς —μεταξύ άλλων στα υπουργεία Ανάπτυξης και Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας— καταγγελία σύμφωνα με την οποία εργαζόμενες της Human Union εμφανίζονταν ως εγγεγραμμένα μέλη της εταιρείας, εν αγνοία τους.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες που τέθηκαν υπόψη του Solomon, περίπου έναν μήνα μετά την πρόσληψή τους, ζητήθηκε από εργαζόμενες να προσέλθουν στα γραφεία της εταιρείας προκειμένου να υπογράψουν έγγραφο, το οποίο —όπως υποστηρίζεται— ήταν λευκό. Η υπογραφή του φέρεται να παρουσιάστηκε ως προϋπόθεση για τη συνέχιση της εργασίας τους.

Τα ονόματα πέντε εργαζομένων, ορισμένες εκ των οποίων μετανάστριες, εμφανίζονται στο Μητρώο Μελών της Human Union.

Το Solomon επικοινώνησε με τη διοίκηση της Human Union, ζητώντας να σχολιαστούν οι καταγγελίες σχετικά με τη φερόμενη εγγραφή εργαζομένων ως μελών της Human Union, χωρίς να το γνωρίζουν.

Η εταιρεία δεν απάντησε στα συγκεκριμένα ερωτήματα. Στην απάντησή της, η οποία καταλαμβάνει περίπου μιάμιση σελίδα, υπογραμμίζει ότι «τηρεί απαρέγκλιτα το ισχύον θεσμικό πλαίσιο» και ότι λειτουργεί «σύμφωνα με τον καταστατικό της σκοπό και το ισχύον νομικό πλαίσιο». [Διαβάστε ολόκληρη την απάντηση εδώ.]

Το ζήτημα της ιδιότητας του μέλους συνδέεται άμεσα με τον τρόπο με τον οποίο μια ΚοινΣΕπ αποδεικνύει ότι λειτουργεί ως πραγματικός συνεταιρισμός.

Σύμφωνα με το ισχύον πλαίσιο, οι εργαζόμενοι μιας ΚοινΣΕπ που δεν είναι παράλληλα μέλη της δεν μπορούν να υπερβαίνουν το 40% του συνολικού προσωπικού της. Με άλλα λόγια, η πλειονότητα των εργαζομένων θα πρέπει να αποτελείται από μέλη της επιχείρησης, ώστε να διασφαλίζεται ο συνεταιριστικός χαρακτήρας της.

Η συγκεκριμένη πρόβλεψη περιλαμβάνεται και στο καταστατικό της Human Union. 

"Η ανοχή και ατιμωρησία της αστυνομικής βίας και ακόμα χειρότερα της παράνομης και ανθρωποκτόνας αστυνομικής οπλοχρησίας απειλεί το κράτος δικαίου, τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες": Ψήφισμα του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών με αφορμή την δολοφονία του 20χρονου Θοδωρή από αστυνομικούς στο Άργος

ΨΗΦΙΣΜΑ ΤΟΥ ΔΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΗΣ ΥΠΕΡΜΕΤΡΗΣ ΚΑΙ ΔΥΣΑΝΑΛΟΓΗΣ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών καταδικάζει απερίφραστα και εκφράζει την οδύνη των μελών του για τον θάνατο του 20χρονου Θοδωρή Ζαβραδινού – Καραμπαμπά στο Άργος από ένοπλους αστυνομικούς που, σύμφωνα με τις πληροφορίες που είδαν το φως της δημοσιότητας, πυροβόλησαν επανειλημμένα εναντίον του ενώ είχε τραπεί σε φυγή για να αποφύγει τον έλεγχο χωρίς να είναι ένοπλος και χωρίς με τη συμπεριφορά του να απειλεί τη ζωή και τη σωματική ακεραιότητα των ίδιων ή οποιουδήποτε άλλου.

 

Η υπόθεση ερευνάται ήδη από τις εισαγγελικές και ανακριτικές αρχές ως ανθρωποκτονία με δόλο. Εκφράζουμε τη συμπαράστασή μας στην οικογένεια του θανόντος, την αξίωσή μας από την πολιτεία να σταθεί δίπλα της και την αξίωσή μας για πλήρη απόδοση ποινικής, πειθαρχικής και αστικής δικαιοσύνης.

 

Το παραπάνω περιστατικό αποτελεί ανησυχητική κορύφωση κρουσμάτων αστυνομικής βίας για τα οποία ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών έχει ήδη προειδοποιήσει. Η παράνομη χρήση των όπλων των αστυνομικών κοστίζει δυστυχώς ανθρώπινες ζωές, με τον 20χρονο να είναι το τελευταίο θύμα σε μια μακρά λίστα.

 

Εκφράζουμε την αξίωσή μας για την εφαρμογή των όρων και προϋποθέσεων που ορίζει ο ν. 3169/2003 για τη χρήση των αστυνομικών όπλων, αλλά και των ποινικών κυρώσεων που προβλέπονται σε περίπτωση παράβασής του.

 

Η ανοχή και ατιμωρησία της αστυνομικής βίας και ακόμα χειρότερα της παράνομης και ανθρωποκτόνας αστυνομικής οπλοχρησίας απειλεί το κράτος δικαίου, τους δημοκρατικούς θεσμούς και τις ατομικές και πολιτικές ελευθερίες, αυτά δηλαδή που οι δικηγορικοί σύλλογοι έχουν τη θεσμική και κοινωνική αποστολή να υπερασπίζονται.

 

Ο Δ.Σ.Α. θα σταθεί, όπως η ιστορία και η δημοκρατική του παράδοση επιτάσσει, στην πρώτη γραμμή αυτής της υπεράσπισης.

ΠΗΓΗ 

Φρίκη! Το Ισραήλ θα εκτρέφει κροκόδειλους του Νείλου για να χρησιμοποιούνται σε ισραηλινές φυλακές που κρατούνται Παλαιστίνιοι!

Ο ζόφος και η φρίκη του Ισραήλ δεν έχουν τέλος. Μετά τη νομοθέτηση της θανατικής ποινής δια απαγχονισμού για τους Παλαιστίνιους, το κράτος τρομοκράτης ενέκρινε κανονισμό που επιτρέπει την εκτροφή κροκόδειλων του Νείλου για να χρησιμοποιηθούν σε φυλακές, προκειμένου να αποτρέπονται οι αποδράσεις Παλαιστίνιων κρατουμένων.

Η υπουργός Προστασίας του Περιβάλλοντος του Ισραήλ, Ίντιτ Σίλμαν, κατέταξε αυτήν την εβδομάδα τους κροκόδειλους του Νείλου στην κατηγορία της «πανίδας εκτρεφόμενης σε αιχμαλωσία», ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για τη χρησιμοποίηση τους σε φυλακές.

Ο φασίστας υπουργός Εθνικής Ασφάλειας, Ιτάμαρ Μπεν Γκβιρ χαιρέτισε το μέτρο. Αλλωστε, ο ίδιος είχε προτείνει τον Δεκέμβριο να χρησιμοποιούνται κροκόδειλοι για να αποτρέπονται αποδράσεις Παλαιστίνιων κρατουμένων. Είναι, επίσης, ο ίδιος που μέσα στη φασιστική δολοφονική παράνοιά του πανηγύριζε με σαμπάνιες το νόμο για τους απαγχονισμούς. 

«Καταραμένε τρομοκράτη, σκέφτεσαι να επιχειρήσεις να αποδράσεις; Σκέψου το δυο φορές», έγραψε πρόσφατα στο Facebook, συνοδεύοντας την ανάρτησή του με μια εικόνα, δημιουργημένη με ΤΝ, που τον δείχνει να κρατά έναν κροκόδειλο από το λουρί.

«Οι υπουργοί Μπεν Γκβιρ και Σίλμαν συνεργάζονται και περιβάλλουν τις φυλακές με κροκόδειλους!», αναφέρει η λεζάντα.

Σύμφωνα με τα ισραηλινά μέσα ενημέρωσης, ο φασίστας σύμμαχος του εγκληματία Μπενιαμίν Νετανιάχου σκοπεύει να αναπτύξει κροκόδειλους γύρω από τη φυλακή Κετζιότ στο νότιο Ισραήλ, όπου κρατούνται Παλαιστίνιοι. 

Το… μέτρο των κροκόδειλων γύρω από φυλακές το “εμπνεύστηκε” ο έτερος φασίστας – μακελάρης, ο Τραμπ, ο οποίος την άνοιξη του 2025 άνοιξε στη Φλόριντα κέντρο κράτησης μεταναστών σε μια περιοχή με βάλτους όπου ζουν αλιγάτορες και το αποκαλούσε «Αλκατράζ με αλιγάτορες». Το συγκεκριμένο κέντρο κράτησης έχει πλέον κλείσει.

ΠΗΓΗ 

- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης: 

• Τουλάχιστον δύο Παλαιστίνιοι νεκροί από ισραηλινά πυρά στη Γάζα παρά την εκεχειρία

Τουλάχιστον δύο Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και αρκετοί ακόμη τραυματίστηκαν τα ξημερώματα της Κυριακής από ισραηλινούς βομβαρδισμούς και πυρά πυροβολικού στη Λωρίδα της Γάζας, παρά τη συμφωνία εκεχειρίας που παραμένει τυπικά σε…

• Τρεις Παλαιστίνιοι νεκροί από ισραηλινά πυρά – Επεκτείνεται η ζώνη ελέγχου στη Γάζα

Τρεις Παλαιστίνιοι σκοτώθηκαν και δύο ακόμη τραυματίστηκαν από ισραηλινό βομβαρδισμό στα ανατολικά της Πόλης της Γάζας το Σάββατο, ενώ ο ισραηλινός στρατός προχώρησε σε επέκταση της περιοχής που ελέγχει ανατολικά…

Μα είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει - Γράφει η Μίκα Αγραφιώτου (ΕΙΚΟΝΑ & VIDEO)

Μα είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει

Οι ειδήσεις στις ημέρες μας έχουν την τάση να πολτοποιούνται μέσα στον βόρβορο των social media, της προπαγάνδας και της παραπληροφόρησης και της κανονικοποίησης της ακροδεξιάς ατζέντας. Η διαδικασία, πλέον, είναι απλή. Οποιοδήποτε λάθος και αν διαπράξει ο κρατικός μηχανισμός, η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης και τα στελέχη της δεξιάς παράταξης, δεν αναγνωρίζεται ως τέτοιο. Τίποτα δεν είναι έγκλημα, τίποτα δεν είναι σκάνδαλο, τίποτα δεν αποτελεί ποινικά και ηθικά κολάσιμη πράξη για εκείνους που εμπλέκονται σε όλα αυτά,  και για τίποτα δεν οφείλει να λογοδοτήσει κανένας στον λαό, ούτε καν στους ίδιους τους ψηφοφόρους της παράταξης όποτε τολμούν να ζητήσουν εξηγήσεις. Όλες οι κατηγορίες, όλες οι καταγγελίες που δέχεται η κυβέρνηση αποτελούν ατομικές αντιδράσεις, σκευωρίες εις βάρος άμωμων και έντιμων πολιτικών του δόγματος της πατρίδας, της θρησκείας και της οικογένειας από «αριστερούς», «ανθέλληνες» και «προδότες» που θέλουν το κακό της χώρας. Οποιαδήποτε εκφορά αντιπολιτευτικού λόγου, έστω και η πιο δειλή, έχει πλαισιωθεί με αυτού του είδους τον κατάπτυστο προπαγανδιστικό μηχανισμό, με εκατοντάδες πληρωμένα τρολς και χρήσιμους ηλίθιους να την αναπαράγουν και να επιδίδονται σε καθημερινές δολοφονίες χαρακτήρων. Όταν, δε, ένας άνθρωπος δολοφονείται κανονικά, σκοτώνεται από τα κρατικά όπλα που κρατούν αστυνομικοί φρουροί που ορκίστηκαν την προστασία του πολίτη και τίποτα άλλο, τότε γινόμαστε μάρτυρες στο πώς ένας νεκρός άνθρωπος μπορεί να δολοφονηθεί πολλές, πολλές φορές.

Μίκα Αγραφιώτου

Η δολοφονία του εικοσάχρονου Θοδωρή Ζαβραδινού-Καραμπαμπά στο Άργος από τους αστυνομικούς που σταμάτησαν το αυτοκίνητο του για έλεγχο, η δολοφονία του εικοσάχρονου αυτιστικού Θοδωρή, πέρασε στα ψιλά γράμματα ενός ήδη σκληρού καλοκαιριού. Ο Θοδωρής, ένα παιδί με διαγνωσμένη αναπηρία -γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ να το πούμε;-, πήρε κρυφά το αυτοκίνητο για να κάνει ένα μπάνιο στη θάλασσα. Όταν τον σταμάτησαν οι αστυνομικοί, εκείνος πανικοβλήθηκε και προσπάθησε να διαφύγει. Οι αστυνομικοί, από την άλλη, είδαν στο πρόσωπο αυτού του παιδιού με σαφείς δυσκολίες στην επικοινωνία, έναν «Τουρκαλά», ίσως και έναν «γύφτο», και ανταπόδωσαν με 21 πισώπλατες σφαίρες στο κεφάλι του Θοδωρή, λειτουργώντας για ακόμα μια φορά όπως οι ίδιοι γνωρίζουν καλύτερα. Ως άλλοι πιστολέρο, ως τρομοκράτες και διαρρήκτες της «τάξης και ασφάλειας» που υποτίθεται πως οι ίδιοι υπηρετούν. Ο Θοδωρής ήταν κλινικά νεκρός ήδη από τις πρώτες ημέρες που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο, κατέληξε τις βραδινές ώρες του Σαββάτου 11 Ιουλίου του 2026. Η κοινωνική δολοφονία του, όμως, είχε ξεκινήσει από την πρώτη στιγμή που μαθεύτηκε η είδηση.

«Εκφράζω την απόλυτη και ειλικρινή μου στήριξη στους δύο αστυνομικούς και στις οικογένειές τους, που δοκιμάζονται σκληρά. Έχουμε εμπιστοσύνη στην ελληνική Δικαιοσύνη ότι στην πορεία της υπόθεσης θα επικρατήσει η νομική ορθότητα και η ψυχραιμία, μακριά από κραυγές και σκοπιμότητες» δήλωσε απάνθρωπα ο δήμαρχος του Άργους-Μυκηνών Γιάννης Μαλτέζος σε ανάρτησή του στο Facebook. Και συνεχίζει εξίσου αδιανόητα: «Το ερώτημα όμως είναι αμείλικτο: Όταν γνωρίζεις ότι ένας νέος άνθρωπος αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, πώς τον αφήνεις να κυκλοφορεί στους δρόμους της πόλης, οδηγώντας επικίνδυνα και θέτοντας σε άμεσο κίνδυνο ζωής αθώους πολίτες; Τι έκανες για να αποτρέψεις ένα τέτοιο συμβάν; Πώς διαφυλάσσεται αντίστοιχα η κοινωνία; Αν εκείνη τη μέρα το όχημα αυτό παρέσυρε και σκότωνε ένα παιδί στους δρόμους του Άργους (μια πιθανότητα απολύτως ορατή με βάση τη συμπεριφορά του) τι θα λέγαμε σήμερα;»

Μισαναπηρισμός και κεκαλυμμένο μίσος προς την νευροδιαφορετικότητα αναμεμειγμένα με ένα κράμα αμορφωσιάς και ατομικής ευθύνης. Η ατομική ευθύνη, η ευθύνη των πάντων, η αιτία για κάθε μας πρόβλημα, από την πανδημία του κορονοϊού, μέχρι τον σταθμάρχη για το κρατικό έγκλημα των Τεμπών. Μια διαρκής ανακύκλωση του Θείου Σαμ που μας καλούσε να γίνουμε τροφή για τα κανόνια του ιμπεριαλισμού στην γνωστή αφίσα του αμερικανικού στρατού, τώρα μας κουνάει το δάχτυλο εξίσου προκλητικά και επικριτικά, τονίζοντας πως εμείς φταίμε για όλα. Οι πάνοπλοι, εκπαιδευμένοι ειδικά για τέτοιες συγκυρίες, αστυνομικοί φρουροί είναι προφανές πως δεν φταίνε σε τίποτα, όπως εξίσου προφανές είναι πως οι αυτιστικοί φταίνε όταν σκοτώνονται από σφαίρες μπάτσων γιατί τολμάνε και κυκλοφορούν ανάμεσα μας, τολμάνε και κυκλοφορούν ανάμεσα στους φυσιολογικούς, στους νευροτυπικούς, στους άξιους και ικανούς. Τολμάνε και υπάρχουν μέσα σε μια κοινωνία που ποτέ, μα ποτέ, δεν κατάφερε να δώσει μια αξιοπρεπή ζωή στους ανάπηρους, γιατί της κοστίζουν. Κοστίζουν σε δασκάλους, σε ιατρική περίθαλψη, σε εργατικό δυναμικό, σε συντάξιμα χρόνια. Γιατί να μας ενδιαφέρει να ενσωματώσουμε κοινωνικά εκείνους που μας κοστίζουν στη φορολογία μας, στα κοινωνικά επιδόματά μας, στη διεκδίκηση μιας «καλύτερης ζωής»; Δεν μπορείς να ξεριζώσεις το μίσος για το διαφορετικό, όταν ολόκληρη η πολιτική σου ατζέντα βασίζεται ακριβώς πάνω σε αυτό το μίσος για το διαφορετικό. Είναι προφανές ότι η τσίπα και η ντροπή δεν θα αγγίξουν κανέναν δεξιό δήμαρχο, καμία ακροδεξιά Λατινοπούλου και κανένα φασιστικό διαδικτυακό τρολ από να εκφράσει απρόσκοπτα το δηλητήριο του, να εκφασίσει λίγο ακόμα τον πολύπαθο κόσμο που έχει φορτωθεί στις πλάτες τους την κρατική τρομοκρατία εδώ και επτά χρόνια δεξιάς κυβέρνησης.

Τελικός Μουντιάλ χωρίς delivery: Απεργoύν οι διανομείς Efood και Wolt για τον θάνατο συναδέλφου τους

Κινητοποίηση διανομέων Wolt

Μουντιάλ χωρίς delivery: Απεργoύν οι διανομείς για τον θάνατο συναδέλφου τους

Στάση εργασίας την ώρα του τελικού του Μουντιάλ απόψε, θα πραγματοποιήσουν εργαζόμενοι των εταιριών delivery, efood και Wolt, διαμαρτυρόμενοι για τον θάνατο διανομέα στην Αγία Παρασκευή τα ξημερώματα της 15ης Ιουλίου.

Η ανακοίνωση των εργαζομένων στην efood

“Άλλος ένας συνάδελφος διανομέας, μόλις 20 ετών, έχασε τη ζωή του το ξημέρωμα της 15ης Ιουλίου στην Αγία Παρασκευή. Το συγκεκριμένο περιστατικό έλαβε γρήγορα δημοσιότητα, καθώς συνέβη κοντά στα κεντρικά της ΕΡΤ. Αν δεν υπήρχε αυτή η συγκυρία, πιθανότατα θα είχε περάσει απαρατήρητο όπως τα περισσότερα. Δυστυχώς, τα εργατικά ατυχήματα στις ψηφιακές πλατφόρμες αποτελούν πλέον καθημερινό φαινόμενο, κάποια καταλήγουν σε δυστυχήματα, τα περισσότερα δεν γίνονται ποτέ γνωστά. Είναι βέβαιο πώς δεν καταγράφονται ως εργατικά ατυχήματα, ενώ δεν υπάρχει καμία επίσημη ουσιαστική ενημέρωση για τον πραγματικό αριθμό των τραυματισμών και των νεκρών.

Σύμφωνα με φωτογραφίες που έχουν δημοσιευθεί, ο συνάδελφος οδηγούσε μηχανάκι με κουτί της Wolt. Είναι γνωστό ότι πολλοί διανομείς που εργάζονται ως freelancers απασχολούνται παράλληλα σε περισσότερες από μία πλατφόρμες. Μέχρι στιγμής, ωστόσο, καμία εταιρεία πλατφόρμας δεν έχει προχωρήσει σε δημόσια ενημέρωση ή τοποθέτηση σχετικά με τον θάνατό του. Ακόμη και σε ένα εργατικό δυστύχημα που έλαβε δημοσιότητα, οι εταιρείες επιλέγουν τη σιωπή, απαξιώνοντας να αποδώσουν τη βαρύτητα που αρμόζει στην απώλεια ενός εργαζομένου. Είναι μια στάση εξοργιστική.

Το καθεστώς της freelancing εργασίας, που διαμορφώθηκε με τον ν. 4808/2021, μεταφέρει στους εργαζόμενους μεγάλο μέρος του βάρους και του ρίσκου της εργασίας, αντιμετωπίζοντάς τους ως αναλώσιμους. Παράλληλα, τα καθεστώτα των εργολάβων εντείνουν την εκμετάλλευση και τη διάχυση της ευθύνης, μετατρέποντας πολλές φορές τους εργαζόμενους ακόμη και σε «φαντάσματα». Η πίεση για περισσότερες παραγγελίες, η αμοιβή με το κομμάτι, τα εξαντλητικά ωράρια που συχνά ξεπερνούν κατά πολύ το οκτάωρο και η μετακίνηση σε άγνωστες περιοχές, δημιουργούν επικίνδυνες συνθήκες εργασίας. Όταν η κόπωση από 12 ή και 14 ώρες δουλειάς συνδυάζεται με την πίεση για ταχύτητα και παραγωγικότητα, ο κίνδυνος αυξάνεται δραματικά.

Δεν μπορεί να μένει αναπάντητο το ερώτημα γιατί το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο (ν. 4808) επιτρέπει και ενισχύει τις εργολαβίες και τα καθεστώτα «freelancing», αντί να προστατεύει ουσιαστικά την υγεία και τη ζωή των εργαζομένων.

Οι διανομείς, όπως και οι οικοδόμοι, συγκαταλέγονται στα επαγγέλματα με τη μεγαλύτερη επικινδυνότητα. Μόλις μία ημέρα πριν, ένας 27χρονος Αιγύπτιος οικοδόμος τραυματίστηκε σοβαρά από πτώση σε εργοτάξιο, σε ένα ακόμη εργατικό ατύχημα που αναδεικνύει τις συνέπειες της εντατικοποίησης της εργασίας και των ελλείψεων στα μέτρα ασφαλείας.

Να μην συνηθίσουμε να μετράμε νεκρούς συναδέλφους. Όλοι και όλες στη στάση εργασίας την ημέρα του τελικού του Μουντιάλ. Για δουλειά με δικαιώματα, ασφάλεια, αξιοπρέπεια. Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια, τους φίλους του 20χρονου συναδέλφου”

Η ανακοίνωση των εργαζομένων στη Wolt

“Όχι άλλα εργοδοτικά εγκλήματα «ατυχήματα» στο βωμό των κερδών της εταιρείας. Άλλος ένας συνάδελφος δεν γύρισε σπίτι του. Οι ζωές μας δεν είναι κόστος.

Οργή μας γεμίζει η είδηση πως ένας ακόμα συνάδελφος μας, αυτή τη φορά 20 χρονών, δεν γύρισε πίσω στο σπίτι του μετά την δουλειά. Αντί αυτού άφησε την τελευταία του πνοή στην Μεσογείων έπειτα από σφοδρή σύγκρουση με ΙΧ τα ξημερώματα της Τετάρτης.

Πόσοι ακόμα συνάδελφοι χρειάζεται να χάσουν την ζωή τους για να πάρει επιτέλους εταιρεία και κράτος τα απαραίτητα μέτρα ώστε να μην είμαστε βαθύτατα εκτεθειμένοι στον δρόμο; Γιατί να παίζουμε την ζωή μας κορώνα γράμματα ξημερώματα; Η απάντηση είναι μία, για εργοδοσία και κράτος οι ζωές μας μπροστά στα δικά τους σχέδια και στρατηγικές είναι ένα κόστος! Αρκεί να σκεφτούμε πως το χθεσινό έγκλημα θα καταγραφεί ως “τροχαίο” και όχι ως “εργατικό”.

Όσο συνάδελφοι γλιτώνουν στο “παρά πέντε” μια σύγκρουση ή όπως έγινε σήμερα τα ξημερώματα στην Αγία Παρασκευή χάνουν και την ζωή τους, η Wolt διαφημίζει συνεργασίες με Ινστιτούτα υπό την αιγίδα του Υπουργείο Μεταφορών των γνωστών σε όλους μας Τεμπών, για καμπάνιες “υπεύθυνων μετακινήσεων” με τίτλο “Moving the City, Responsibly”!

Πάει πολύ η εταιρεία που μας έχει κάνει λάστιχο, που δεν παρέχει κανένα μέτρο προστασίας πέρα από τα βασικά που και για αυτά πρέπει να δώσουμε εγγυήσεις, που μας έχει μόνιμα πάνω από την εφαρμογή μήπως προκηρύξει bonus απολαβές ή αποστολές για έξτρα εισόδημα την ώρα βροχών ή αυτήν την εποχή μεσημέρια καλοκαιριού να διδάσκει και πώς να μετακινούμαστε υπεύθυνα.

Ας ενημερώσουμε λοιπόν την εταιρεία για το εξής: Η ασφάλεια δεν εξασφαλίζεται με επικοινωνιακές καμπάνιες, αλλά με σταθερή εργασία, ουσιαστικά μέτρα προστασίας, ανθρώπινους ρυθμούς δουλειάς, επαρκή εισοδήματα και πλήρη ευθύνη του εργοδότη για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων.

Κίνδυνος για νησιά και ορεινές κοινότητες: Πολεοδομώντας από την “πίσω πόρτα”, με νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος & Ενέργειας, που ανοίγει τον δρόμο για ιδιωτικές πόλεις σε παρθένες εκτάσεις - Αίτημα για να συζητηθεί και στο δημοτικό συμβούλιο Σύρου-Ερμούπολης (UPDATE)

Πολεοδομώντας από την “πίσω πόρτα”- Τι αναφέρει ο Ν. Μπελαβίλας για το νομοσχέδιο που ανοίγει τον δρόμο για ιδιωτικές πόλεις σε παρθένες εκτάσεις

Ένα νομοσχέδιο που εμφανίζεται ως τεχνική ρύθμιση για την πολεοδόμηση μικρών οικισμών κρύβει στην πραγματικότητα μια από τις πιο επιθετικές παρεμβάσεις στον χωρικό σχεδιασμό των τελευταίων δεκαετιών. Πίσω από ασαφείς διατυπώσεις και συνοπτικές διαδικασίες, ανοίγει ο δρόμος για μαζική ιδιωτική δόμηση σε παρθένες εκτάσεις, ανατρέποντας θεμελιώδεις αρχές προστασίας του τοπίου και της εκτός σχεδίου περιοχής. Το σχέδιο αυτό, αν εφαρμοστεί, απειλεί να μεταμορφώσει νησιά και ορεινές κοινότητες σε πεδία ανεξέλεγκτης τουριστικής εκμετάλλευσης.

Ο Νίκος Μπελαβίλας καθηγητής Πολεοδομίας στη Σχολή Αρχιτεκτόνων ΕΜΠ και Διευθυντής του Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος ΕΜΠ με μια ανάρτηση εξηγεί τους κινδύνους που εμφανίζονται με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο:

“Ένα φιλόδοξο σχέδιο, κρυμμένο μέσα σε ένα παραπλανητικό νομοσχέδιο, επιχειρεί να αναπαράγει σε μαζική κλίμακα το σκάνδαλο των φλαμίνγκο στη γειτονική Αλβανία: την απόπειρα της οικογένειας Ντόναλντ Τραμπ να ιδιοποιηθεί έναν τεράστιο, ανέγγιχτο παραθαλάσσιο βιότοπο, με στόχο τη δημιουργία μιας ιδιωτικής παραθεριστικής πόλης.

Ενταγμένο στο Β΄ Μέρος του σχεδίου νόμου για την ΕΥΔΑΠ, το οποίο τέθηκε σε δημόσια διαβούλευση για μόλις λίγες ημέρες, εισάγει νέες «…διατάξεις για την πολεοδόμηση εγκαταλελειμμένων, μικρών και φθινόντων οικισμών και λοιπές ρυθμίσεις αρμοδιότητας Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας (άρθρα 41-59)».

Πριν εξετάσουμε αναλυτικότερα τις προβλέψεις του, αξίζει να περιγράψουμε ένα ενδεικτικό εφιαλτικό σενάριο.

Ας πάρουμε για παράδειγμα ένα μικρό κυκλαδίτικο νησί, τη Σέριφο. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, διαθέτει 14 φθίνοντες ή εγκαταλελειμμένους οικισμούς, ενώ ως οικισμοί με μηδενικό πληθυσμό καταγράφονται ακόμη και τα δύο βραχονήσια της, η Σερφοπούλα και το Βόδι. Με βάση τη λογική του σχεδίου, σε καθεμία από αυτές τις περιοχές, εκτός σχεδίου πόλεως και εκτός των ορίων των υφιστάμενων ή ανενεργών οικισμών, θα μπορεί να δημιουργηθεί ένα νέο πολεοδομικό συγκρότημα έκτασης από 50 έως 200 στρέμματα, μέσω συνοπτικών διαδικασιών.

Εξετάζοντας αναλυτικότερα τις διατάξεις, διαπιστώνεται ότι στην πραγματικότητα προωθείται ένα εκτεταμένο πρόγραμμα ιδιωτικής πολεοδόμησης σε περιοχές ιδιαίτερα υψηλού επενδυτικού ενδιαφέροντος. Η ρύθμιση αφορά περίπου το 27% των νησιωτικών και ορεινών οικισμών της χώρας, είτε είναι παραδοσιακοί είτε όχι, οι οποίοι στη συντριπτική τους πλειονότητα είναι προϋφιστάμενοι του 1923 και βρίσκονται σε περιοχές με περιορισμένη ή ακόμη και μηδενική ανθρωπογενή επιβάρυνση. Η επίκληση της «αναβάθμισης οικισμών» λειτουργεί ουσιαστικά ως προσχηματική αιτιολόγηση, προκειμένου να παρακαμφθούν οι πάγιες συνταγματικές επιφυλάξεις απέναντι στη θέσπιση όρων δόμησης σε παρθένες εκτός σχεδίου εκτάσεις.

Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με το προτεινόμενο πλαίσιο, η «διάσωση» ενός φθίνοντος οικισμού δεν επιδιώκεται μέσω της αποκατάστασης και αναζωογόνησης του υφιστάμενου οικιστικού ιστού, αλλά μέσω της δημιουργίας ενός νέου ιδιωτικού οικισμού, πολλαπλάσιου σε έκταση, σε όμορη περιοχή. Ωστόσο, οι φθίνοντες ή εγκαταλελειμμένοι οικισμοί είναι κατά κανόνα προϋφιστάμενοι του 1923, γεγονός που σημαίνει ότι θεωρούνται ήδη πολεοδομικά νόμιμοι και διαθέτουν δυνατότητα οικοδόμησης. Επομένως, η συγκεκριμένη ρύθμιση δεν αποσκοπεί στην αξιοποίηση των ίδιων των οικισμών, αλλά ουσιαστικά επιτρέπει τη δόμηση εκτός των ορίων τους, παρακάμπτοντας ευθέως τους περιορισμούς που έχει επανειλημμένα θέσει η νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Και όταν μιλάμε για δόμηση, δεν εννοούμε τη σημερινή διάσπαρτη «λαϊκή» εκτός σχεδίου δόμηση ή μεμονωμένες επαύλεις, αλλά οργανωμένα τουριστικά συγκροτήματα, πολυτελή resorts και gated villages, σχεδιασμένα για κάθε «Χρυσή Βίζα» ή για ολιγάρχες της Ανατολής.

Οι περισσότεροι ορεινοί, ημιορεινοί και νησιωτικοί οικισμοί της χώρας με πληθυσμό 100 έως 200 κατοίκων —το σχέδιο νόμου αναφέρεται μάλιστα σε οικισμούς με 0 έως 150 κατοίκους— είτε βρίσκονται στα Ζαγοροχώρια είτε στα Δωδεκάνησα ή σε άλλες περιοχές, έχουν συνήθως έκταση από 20 έως 100 στρέμματα. Οι προτεινόμενες επεκτάσεις, που κυμαίνονται από 50 έως 200 στρέμματα, συνιστούν μια δυσανάλογη πολεοδομική γιγάντωση, ανάλογη με εκείνη που επιχειρήθηκε πρόσφατα στην περιφέρεια του παραδοσιακού οικισμού στο Πάπιγκο. Μπροστά σε αυτό που επιχειρείται να νομοθετηθεί, το άγος του Σαρακήνικου στη Μήλο, της Κουμπάρας στην Ίο και τόσες άλλες πρόσφατες υποθέσεις κινδυνεύουν να μοιάζουν με πταίσματα.

Παράλληλα, το εύρος εφαρμογής της ρύθμισης είναι τεράστιο, καθώς αφορά περισσότερες από 1.300 δημοτικές κοινότητες με χιλιάδες οικισμούς. Ενδεικτικά, μόνο η δημοτική κοινότητα Οίας διαθέτει οκτώ οικισμούς που πληρούν τα σχετικά κριτήρια, ενώ σε ολόκληρη τη Σαντορίνη ο αριθμός τους ανέρχεται σε είκοσι έναν. Αυτό σημαίνει ότι, θεωρητικά, θα μπορούσαν να δημιουργηθούν έως και είκοσι ένα νέα συγκροτήματα έκτασης έως 200 στρεμμάτων το καθένα στη Σαντορίνη — πάνω από 4.000 στρέμματα νέας πολυτελούς δόμησης. Αξίζει να αναλογιστούμε το μέγεθος αυτής της προοπτικής.
Παρά τις διακηρύξεις περί «περιβαλλοντικής αναβάθμισης» και «βιώσιμης ανάπτυξης», οι προτεινόμενες διατάξεις δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για την περιβαλλοντική ισορροπία, το φυσικό τοπίο και την αποτροπή της άναρχης δόμησης.

Με αυτό το νομοσχέδιο δεν μιλάμε απλώς για λεηλασία της χώρας. Μιλάμε για την κατασπατάληση του πολυτιμότερου κεφαλαίου της: των φυσικών τοπίων της και των μικρής κλίμακας οικισμών των βουνών και των νησιών. Αν αυτό δεν αποτελεί εξόρυξη πλούτου από τους πολλούς προς όφελος των λίγων, τότε τι είναι;”

Βυθίζονται οι ΗΠΑ στα Στενά του Ορμούζ - Του Λεωνίδα Βατικιώτη (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΓΡΑΦΗΜΑ)

Βυθίζονται οι ΗΠΑ στα Στενά του Ορμούζ, του Λεωνίδα Βατικιώτη ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΟ ΙΡΑΝ

Την σπάνια ευκαιρία να μάθει τα  βασικά από την γλώσσα των ναυτικών είχε το αμερικανικό Πολεμικό Ναυτικό την Τρίτη 14 Ιουλίου το πρωί. Το περιστατικό το περιέγραψε η Wall Street Journal. Ξεκίνησε με ένα ηχητικό μήνυμα στην ραδιοσυχνότητα που χρησιμοποιούν τα πλοία στα Στενά του Ορμούζ το οποίο έλεγε τα εξής: «Οι δυνάμεις των ΗΠΑ είναι έτοιμες να εξασφαλίσουν την ελευθερία της ναυσιπλοΐας και να εξασφαλίσουν το νόμιμο εμπόριο σε συμφωνία με το διεθνές δίκαιο. Η νότια διαδρομή των Στενών παραμένει ανοικτή».

Εκείνη την ημέρα από τα 21 πλοία που διέσχισαν τα Στενά, κανένα δεν ακολούθησε την διαδρομή που υποδεικνύουν οι Αμερικάνοι στα ανοικτά του Ομάν ενώ τα 16 χρησιμοποίησαν την διαδρομή που υποδεικνύουν οι Ιρανοί Φρουροί της Επανάστασης. Τα 5 εναπομείναντα πλοία μάλλον ακολούθησαν την ιρανική πορεία, αλλά με κλειστούς τους πομπούς τους για να μην γίνουν στόχος από τους Αμερικάνους.

Ότι δεν θα πήγαινε καλά εκείνη η μέρα το κατάλαβε πολύ έγκαιρα το Αμερικανικό Ναυτικό όταν η απάντηση που έλαβε για το μήνυμα του στην ραδιοσυχνότητα ήταν ένα καραβίσιο «άντε γαμηθείτε»…

Αμερικανική απογοήτευση

Το χειρότερο είναι ότι την ίδια αποστροφή και απογοήτευση για τους Αμερικάνους με τον ανώνυμο ναυτικό του Περσικού εκφράζουν όλο και περισσότεροι αξιωματούχοι και εμπειρογνώμονες, βλέποντας τον Τραμπ κάθε μέρα να αναθεωρεί την ανακοίνωση της προηγούμενης. Κορυφαία όλων η ανακοίνωση για επιβολή τέλους ύψους 20% επί του κόστους σε κάθε εμπορικό που εξέρχεται των Στενών. Τυχόν εφαρμογή του θα τίναζε τις τιμές της ενέργειας στον αέρα. Για παράδειγμα σε ένα βαρέλι πετρελαίου αξίας 80 δολ. το τέλος θα ανέρχονταν σε 16 δολ., όταν τα μεταφορικά για την Ευρώπη ανέρχονται μόνο σε 10 δολ. ανά βαρέλι, ενώ στα Στενά της Μάλακας η χρέωση είναι 0,10%. Την επόμενη μέρα ο Τραμπ ανακάλεσε, για να συμπληρώσει όμως ότι τα ίδια λεφτά θα τα πάρει από τις αραβικές χώρες του Κόλπου μέσω επενδύσεων και αμερικανικών εξαγωγών. Άμεσα ωστόσο η ανακοίνωση του νομιμοποίησε το Ιράν που ζητάει ναύλα διέλευσης και μάλιστα πολύ πιο φθηνά, ενώ μετέτρεψε σε μαρουλόφυλλα αλλεπάλληλες ομιλίες και συνεντεύξεις του αντιπρόεδρου Βανς και του υπουργού Εξωτερικών του Τραμπ, Ρούμπιο, που κατακεραύνωναν τα τέλη του Ιράν στο όνομα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας.

Η εγκατάλειψη της μίας πολεμικής τακτικής μετά την άλλη και η καταφυγή στα πειρατικά διόδια ήλθε μετά την ακύρωση του αμερικανικού σχεδίου.

Η συνέντευξη που μας παραχώρησε στο Ιράν ο Εμπραχίμ Αζιζί, πρόεδρος της Επιτροπής Εθνικής Ασφάλειας και Εξωτερικής Πολιτικής του Ιρανικού Κοινοβουλίου, ήταν ιδιαίτερα διαφωτιστική σε πολλά επίπεδα. Αποσπάσματά της έχουν αναρτηθεί εδώ. Η ερώτησή μου αφορούσε τον κίνδυνο (για την Ισλαμική Δημοκρατία) ΗΠΑ και Ισραήλ να καταφύγουν σε έναν ιδιαίτερα οικείο τους, παρατεταμένο κι εξαντλητικό για το Ιράν πόλεμο διαρκείας. Η απάντηση του προέδρου ήταν απλή: Το Ιράν εξαφανίζει αργά και σταθερά τις βάσεις υλοποίησης αυτού του πολέμου. Κατά λέξη απάντησε:

Τουρκία: Στα βουνά Καζ το πραγματικό χρυσάφι ζει ακόμη πάνω από τη γη και αγωνίζεται - Ρεπορτάζ της Σταυρούλας Πουλημένη (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Στα βουνά Καζ της Τουρκίας το πραγματικό χρυσάφι ζει ακόμη πάνω από τη γη και αγωνίζεται

Της Σταυρούλας Πουλημένη

Η περιοχή των βουνών Καζ στο Τσανάκκαλε είναι ένα από τα σημαντικότερα φυσικά οικοσυστήματα της Τουρκίας χάρη στη μεγάλη βιοποικιλότητά της, τα δάση, την αρχαία πολιτιστική της κληρονομιά και την αγροτική της παράδοση.

Ανακηρύχθηκαν Εθνικό Πάρκο το 1994 και Περιοχή Προστασίας της Φύσης  το 1998. Επιπλέον, 32.320 στρέμματα γης σε 52 διαφορετικές τοποθεσίες εντός τους έχουν χαρακτηριστεί ως «Περιοχές Διατήρησης Γενετικών Πόρων In-Situ». Υπό αυτή την έννοια, αποτελούν σημαντικό βιότοπο για την άγρια ζωή. Παράλληλα μέχρι σήμερα, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει περίπου 800 είδη φυτών που ανήκουν σε 101 οικογένειες στο Εθνικό Πάρκο των ορέων Καζ. 77 από αυτά τα είδη είναι ενδημικά στην Τουρκία και 32 βρίσκονται μόνο στα Όρη Καζ.

Οι γεωργικές εκτάσεις αποτελούν το 43% (7.305,88 τ.χλμ.) της περιοχής των βουνών Καζ. Η πλειονότητα αυτών των περιοχών βρίσκεται στις επαρχίες Τσανάκκαλε και Μπαλίκεσιρ. Αυτές οι επαρχίες συγκαταλέγονται στις σημαντικότερες περιοχές γεωργικής παραγωγής της Τουρκίας όσον αφορά την ποικιλομορφία των καλλιεργειών και την παραγωγικότητα. Την ίδια στιγμή, όμως, τα βουνά Καζ κρύβουν ένα πλούσιο σε μεταλλεύματα υπέδαφος που αποτελεί δέλεαρ για μεγάλες πολυεθνικές και τούρκικες εταιρείες¹.

Οι πρόσφατες αλλαγές στον Μεταλλευτικό Νόμο αγνοούν όλα τα καθεστώτα προστασίας της φύσης, όπως υποστηρίζουν ακτιβιστές/στριες που συμμετέχουν στο τοπικό και εθνικό αντιεξορυκτικό κίνημα. Η εξέλιξη αυτή σε συνδυασμό με μια επιθετική εξορυκτική πολιτική, έχει ως αποτέλεσμα τέτοια φυσικά οικοσυστήματα, γεωργικές εκτάσεις, βοσκοτόπια, τόποι πολιτιστικής κληρονομιάς, μαζί και η ζωή των κατοίκων, να θυσιάζονται στο βωμό των κερδών εταιρειών που έχουν την υποστήριξη της κυβέρνησης. Μόνο στην Χερσόνησο της Βίγας στην περιοχή των βουνών Kαζ, σύμφωνα με τη Διεύθυνση Μεταλλείων και Πετρελαίου της Τουρκίας, από τα 16.970,62 τ.χλμ. γης, τα 12.943,35 τ.χλμ, δηλαδή το 76% της συνολικής έκτασης, έχουν παραχωρηθεί σε εταιρείες με μεταλλευτικές άδειες που βρίσκονται σε διάφορα στάδια (δημοπράτηση, έρευνα και εκμετάλλευση).

Σπίτια στο χωριό Χατζιμπεκιρλέρ

Φτάνοντας στο χωριό Χατζιμπεκιρλέρ, δίπλα στην πόλη Μπαϊραμίτς, νομίζει κανείς ότι είναι ερημωμένο. Το καφενείο του χωριού είναι κλειστό. Από όπου και αν κοιτάξεις η θέα είναι τρομακτική. Ένα τεράστιο ορυχείο έχει φάει τη γη και μηχανήματα πηγαινοέρχονται σε ένα τοπίο που μοιάζει σεληνιακό.

Σε ένα μικρό κοντέινερ, υπάρχουν αφίσες για έναν αγώνα που ξεκίνησε πριν μερικά χρόνια και συνεχίζεται με δυσκολίες εξαιτίας του γεγονότος ότι το ορυχείο βρίσκεται σε πλήρη λειτουργία παρά τις αντιδράσεις κατοίκων και ακτιβιστών. «Ό,τι βρίσκεται πάνω από τα βουνά Καζ είναι σημαντικότερο από ό,τι που βρίσκεται από κάτω» λέει ένα σύνθημα στον τοίχο δείχνοντας την αγάπη των ανθρώπων για τη γη τους (το σύνθημα κρύβει ένα ενδιαφέρον λογοπαίγνιο καθώς η φράση «από κάτω» στα τουρκικά ταυτίζεται με τη λέξη «χρυσός»).

Ο αγώνας για το νερό: Aπό την απόπειρα ιδιωτικοποίησης στη νέα φάση εμπορευματοποίησης με νομοσχέδιο που επιχειρεί να κάνει το νερό σαν το ρεύμα ακριβό (ΗΧΗΤΙΚΟ & VIDEO)

“Ο αγώνας για το νερό: από την απόπειρα ιδιωτικοποίησης στη νέα φάση εμπορευματοποίησης” του Πέτρου Μπαστέα

Το κείμενο που ακολουθεί είναι η ομιλία του Πέτρου Μπαστέα, μέλους της Γραμματείας του ΣΕΚΕΣ για Δημόσια ΕΥΔΑΠ, συνταξιούχου, πρώην μέλους Δ.Σ. Συλλόγου Προσωπικού ΕΥΔΑΠ και Δ.Σ. Πολιτιστικού Κέντρου Εργαζομένων ΕΥΔΑΠ, την Παρασκευή 3 Ιουλίου 2026, στη συζήτηση στο Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας με θέμα “Ο αγώνας για το νερό: λειψυδρία, αρπαγή, σπατάλη, εμπορευματοποίηση. Το νερό είναι δικαίωμα, όχι εμπόρευμα”

__________________________ 

Ο αγώνας για το νερό: από την απόπειρα ιδιωτικοποίησης στη νέα φάση εμπορευματοποίησης

Φίλες και φίλοι,

Σήμερα συζητάμε για το νερό, τη λειψυδρία, αλλά και την εμπορευματοποίηση του νερού. Δεν συζητάμε απλώς για ένα περιβαλλοντικό ζήτημα. Συζητάμε για ένα βαθιά κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα: ποιος αποφασίζει για το νερό, με ποια κριτήρια και προς όφελος ποιου.

Το νερό δεν είναι ένα προϊόν σαν όλα τα άλλα. Δεν είναι εμπόρευμα. Είναι όρος για την ύπαρξη της ζωής. Είναι προϋπόθεση για τη δημόσια υγεία, την αξιοπρεπή διαβίωση, την αγροτική παραγωγή και την περιβαλλοντική ισορροπία.

Ακόμη και το ίδιο το σχέδιο για την Εθνική Στρατηγική για τα Ύδατα, που βρίσκεται μέχρι τις 22/7 σε διαβούλευση, αναγνωρίζει — εμείς λέμε ότι αναγκάστηκε να το κάνει — ότι το νερό είναι «αδιαπραγμάτευτο δημόσιο αγαθό» και «στρατηγικό εθνικό απόθεμα», κρίσιμο για τη δημόσια υγεία, την επισιτιστική ασφάλεια και την περιβαλλοντική ισορροπία.

Ακριβώς επειδή το νερό είναι τόσο σημαντικό, βρίσκεται διαρκώς στο στόχαστρο των κερδοσκοπικών ιδιωτικών συμφερόντων.

Α’ ΦΑΣΗ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑΣ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗΣ

Τα τελευταία δεκαπέντε και πλέον χρόνια, κυβερνήσεις, μνημονιακοί μηχανισμοί και ιδιωτικά συμφέροντα προσπάθησαν επανειλημμένα να ανοίξουν τον δρόμο για την ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της δημόσιας περιουσίας και των δημόσιων επιχειρήσεων.

Το πέτυχαν σε πολλούς τομείς: στην ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, στους δρόμους, στα λιμάνια, στα αεροδρόμια.

Στο νερό, όμως, δεν το πέτυχαν.

Η ιστορία αυτή έχει συγκεκριμένους σταθμούς. Εν συντομία:

Το 1999-2001 έγινε η πρώτη μεγάλη τομή: ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ μπήκαν στο Χρηματιστήριο. Το Δημόσιο έπαψε να κατέχει το 100% της ιδιοκτησίας και κράτησε την πλειοψηφία. Ήταν η πρώτη μερική ιδιωτικοποίηση.

Μετά, στα χρόνια των μνημονίων, επιχειρήθηκε η πλήρης ιδιωτικοποίηση μέσω ΤΑΙΠΕΔ.

Η απάντηση ήρθε το 2014, όταν η Ολομέλεια του ΣτΕ ακύρωσε τη μεταβίβαση μετοχών της ΕΥΔΑΠ στο ΤΑΙΠΕΔ ως αντισυνταγματική.

Το ΣτΕ αναγνώρισε στην πράξη ότι το νερό, ως απολύτως αναγκαίο αγαθό για την ανθρώπινη ζωή, δεν μπορεί να παραδίδεται στη λογική του ιδιωτικού κέρδους.

Το 2016, στο πλαίσιο του 3ου μνημονίου, ψηφίσθηκε η υπαγωγή των ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο Υπερταμείο.

Το 2017 εμφανίστηκε νέα μορφή επίθεσης: όχι απευθείας πώληση, αλλά τιμολόγηση. Η ΚΥΑ για τους κανόνες τιμολόγησης του νερού επικαλέστηκε την ευρωπαϊκή Οδηγία και την «ανάκτηση κόστους». Το ΣτΕ, με την απόφαση 2519/2022, ακύρωσε και αυτή την υπουργική απόφαση.

Το 2021 επιχειρήθηκε η παραχώρηση της διαχείρισης του Εξωτερικού Υδροδοτικού Συστήματος της Αθήνας σε ιδιωτικές εταιρείες. Δηλαδή δεν πουλούσαν ευθέως την ΕΥΔΑΠ, αλλά επιχειρούσαν να αφαιρέσουν από αυτήν τη διαχείριση της καρδιάς του υδροδοτικού συστήματος. Και αυτό ακυρώθηκε με την απόφαση 1886/2022 του ΣτΕ ως παράνομη μορφή έμμεσης ιδιωτικοποίησης.

Την ίδια χρονιά ήρθε και η νέα μεγάλη ανατροπή. Οι αποφάσεις 190 και 191 του 2022 της Ολομέλειας του ΣτΕ έκριναν αντισυνταγματική την ένταξη των δημόσιων επιχειρήσεων ύδρευσης και αποχέτευσης στο Υπερταμείο.

Όμως η κυβέρνηση δεν συμμορφώθηκε. Με τα άρθρα 114 και 115 του ν. 4964/2022 επιχείρησε να κρατήσει τις ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ στο Υπερταμείο, ακυρώνοντας στην πράξη το αποτέλεσμα των αποφάσεων του ανώτατου δικαστηρίου.

Δηλαδή δεν είχαμε απλώς μία εμμονή στην ιδιωτικοποίηση. Είχαμε και απόπειρα παράκαμψης των ίδιων των αποφάσεων του ΣτΕ.

Ακολούθησε προσφυγή στην Επιτροπή Συμμόρφωσης του Συμβουλίου της Επικρατείας. Με τις αποφάσεις 7 και 8 του 2023, η Επιτροπή διαπίστωσε τη μη συμμόρφωση της κυβέρνησης και έδωσε προθεσμία για την επιστροφή των μετοχών της ΕΥΔΑΠ και της ΕΥΑΘ από το Υπερταμείο στο Δημόσιο.

Η νίκη του κινήματος για το δημόσιο νερό επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά τον Απρίλιο του 2023. Την ώρα που δεκάδες χιλιάδες πολίτες συγκεντρώνονταν στη Θεσσαλονίκη, στη μεγάλη συναυλία «Υπερασπίσου το Νερό», που διοργάνωσε το Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ στην Πλατεία Αριστοτέλους, το πολιτικό μήνυμα ήταν σαφές: το νερό δεν πωλείται, δεν παραχωρείται, δεν γίνεται εμπόρευμα.

Λίγες ημέρες μετά, κάτω από το βάρος των αποφάσεων του ΣτΕ και της μεγάλης κοινωνικής πίεσης, ο ίδιος ο πρωθυπουργός αναγκάστηκε να δηλώσει ότι το νερό είναι και θα παραμείνει δημόσιο αγαθό και ότι οι ΕΥΔΑΠ και ΕΥΑΘ θα επιστρέψουν στον έλεγχο του Δημοσίου, φεύγοντας από το Υπερταμείο.

Αυτό δεν ήταν κυβερνητική γενναιοδωρία. Ήταν αποτέλεσμα αγώνα. Ήταν η απόδειξη ότι όταν οι εργαζόμενοι, οι τοπικές κοινωνίες, τα σωματεία, οι κινήσεις πολιτών και οι περιβαλλοντικές οργανώσεις συγκρούονται οργανωμένα και επίμονα, μπορούν να επιβάλουν ρωγμές ακόμη και σε κεντρικές κυβερνητικές επιλογές.

Χωρίς τις κινητοποιήσεις των εργαζομένων, με ιδιαίτερη μνεία στο ΣΕΚΕΣ, στο Σωματείο Εργαζομένων της ΕΥΑΘ και στην Πρωτοβουλία για τη Διασφάλιση της Δημόσιας Διαχείρισης του Νερού, χωρίς τις προσφυγές, χωρίς τις συμμαχίες με την κοινωνία, χωρίς τις κινήσεις πολιτών και τις περιβαλλοντικές οργανώσεις, η κατάσταση σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετική.

Άρα το συμπέρασμα είναι καθαρό:

Το νερό μέχρι σήμερα δεν ιδιωτικοποιήθηκε επειδή δεν μπόρεσαν. Όχι επειδή δεν το επιδίωξαν.

Και δεν μπόρεσαν γιατί υπήρξε κίνημα. Υπήρξαν κοινωνικές αντιστάσεις, κινητοποιήσεις, νομικές μάχες, συνδικαλιστικές παρεμβάσεις, κινήσεις πολιτών, περιβαλλοντικές οργανώσεις και αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που έβαλαν φραγμό.

Αυτό είναι η μεγάλη νίκη του κινήματος για το δημόσιο νερό. Και πρέπει να το λέμε καθαρά.

Β’ ΦΑΣΗ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗΣ

Όμως, ακριβώς επειδή δεν πέρασε η άμεση ιδιωτικοποίηση, τώρα περνάμε σε άλλη φάση.

Η νέα φάση δεν λέει ευθέως «πουλάμε το νερό». Λέει: