Συγχωροχάρτι από την κυβέρνηση του Λιβάνου στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ

Συγχωροχάρτι στα εγκλήματα πολέμου του Ισραήλ από την κυβέρνηση του Λιβάνου

Πηγή: Dropsite News

Eρευνητής της Human Rights Watch επισημαίνει ότι το νέο πλαίσιο συμφωνίας Ισραήλ–Λιβάνου υποχρεώνει τον Λίβανο να παραιτηθεί από κάθε νομική αξίωση και διπλωματική ενέργεια κατά του Ισραήλ σε διεθνή πολιτικά και δικαστικά φόρα.

Αυτή η παραίτηση αποκλείει κάθε δυνατότητα λογοδοσίας, παρότι η Human Rights Watch και η Διεθνής Αμνηστία έχουν τεκμηριώσει εκτεταμένες αποδείξεις διάπραξης εγκλημάτων πολέμου από τις ισραηλινές δυνάμεις, μεταξύ των οποίων:

– Η κατεδάφιση περισσότερων από 10.000 κτιρίων στον νότιο Λίβανο μεταξύ Οκτωβρίου 2024 και Ιανουαρίου 2025, μεγάλο μέρος της οποίας πραγματοποιήθηκε με εκρηκτικά και μπουλντόζες μετά την κατάπαυση του πυρός και εκτός των ενεργών πολεμικών επιχειρήσεων. Η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι τα περιστατικά αυτά πρέπει να διερευνηθούν ως πιθανά εγκλήματα πολέμου.

– Επιθέσεις εναντίον διασωστών και νοσοκομείων, συμπεριλαμβανομένων πληγμάτων που σκότωσαν διασώστες στη Βηρυτό και στον νότιο Λίβανο. Σύμφωνα με την Ισλαμική Ένωση Υγείας του Λιβάνου, οι ισραηλινές δυνάμεις σκότωσαν 155 διασώστες και κατέστρεψαν 43 κέντρα επειγόντων περιστατικών κατά τη διάρκεια των επιθέσεων.

– Τη δολοφονία δημοσιογράφων, μεταξύ των οποίων και του φωτορεπόρτερ του Reuters Ισάμ Αμπντάλα, ο οποίος σκοτώθηκε σε ισραηλινό πλήγμα τον Οκτώβριο του 2023. Εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ έκρινε ότι το περιστατικό φαίνεται να συνιστά έγκλημα πολέμου.

– Αδιάκριτες επιθέσεις εναντίον αμάχων μεταξύ Σεπτεμβρίου και Νοεμβρίου 2024, συμπεριλαμβανομένων παράνομων πληγμάτων σε πολυκατοικίες που προκάλεσαν τον θάνατο παιδιών, σύμφωνα με τη Human Rights Watch και τη Διεθνή Αμνηστία.

– Την εκτεταμένη και παράνομη χρήση λευκού φωσφόρου σε κατοικημένες περιοχές, όπως έχει τεκμηριώσει η Human Rights Watch.

– Επαναλαμβανόμενες επιθέσεις που έπληξαν κυανόκρανους της UNIFIL, κατά φαινόμενη παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου.

– Στον πόλεμο του 2026, που ξεκίνησε στις 2 Μαρτίου, περισσότεροι από 4.200 άνθρωποι έχουν σκοτωθεί από ισραηλινά πλήγματα, στην πλειονότητά τους άμαχοι, ενώ πάνω από ένα εκατομμύριο άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί. Κατοικίες και υποδομές έχουν καταστραφεί συστηματικά.

– Αυτός ο πόλεμος ακολούθησε τη σύγκρουση του 2023–2024. Μετά την κατάπαυση του πυρός του Νοεμβρίου 2024, το Ισραήλ σκότωσε περισσότερους από 380 επιπλέον ανθρώπους, μεταξύ των οποίων τουλάχιστον 127 αμάχους. Από αυτούς, οι 57 σκοτώθηκαν μέσα στις πρώτες 60 ημέρες, ενώ προσπαθούσαν να επιστρέψουν στα σπίτια τους, σύμφωνα με τον ΟΗΕ.

– Μεταξύ Οκτωβρίου 2023 και της κατάπαυσης του πυρός τον Νοέμβριο του 2024, ισραηλινά πλήγματα στον Λίβανο σκότωσαν περισσότερους από 3.961 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων 248 παιδιά, 736 γυναίκες και 222 εργαζόμενους στον τομέα της υγείας και των υπηρεσιών διάσωσης, σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας του Λιβάνου.

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:  

• LIVE: Ραγδαίες εξελίξεις στο Λίβανο ύστερα από τη συμφωνία με το Ισραήλ

- ΣΧΕΤΙΚΗ ανάρτηση στο μπλογκ μας:

• Σε εμφύλιο οδηγεί τον Λίβανο η κυβέρνησή του - Του Λεωνίδα Βατικιώτη (VIDEO)

Η εξέγερση των Φλαμίνγκο: Η γενιά των Αλβανών που δεν θέλει να… αποδημήσει – «Για να μείνουμε, θα φύγετε εσείς» (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Αλβανία, Τίρανα 10 Ιουνίου 2026 | EPA/MALTON DIBRA

Η εξέγερση των Φλαμίνγκο: Η γενιά των Αλβανών που δεν θέλει να… αποδημήσει – «Για να μείνουμε, θα φύγετε εσείς»

Απέναντι σε μια «ανάπτυξη» που τους υπόσχεται Ευρώπη, αλλά παράγει μετανάστευση και διαφθορά, οι πρωταγωνιστές των κινητοποιήσεων σε Αλβανία, Ελλάδα και Ιταλία μιλούν στην «Εφ.Συν.»

 Μιχαήλ Άγγελος Κωνσταντόπουλος

Για περισσότερο από έναν μήνα, χιλιάδες Αλβανοί κατεβαίνουν στους δρόμους, διεκδικώντας κάτι που ξεπερνά κατά πολύ την τύχη ενός νησιού ή μιας επένδυσης: το δικαίωμα να έχουν λόγο για το μέλλον της χώρας τους.

Η αφορμή δόθηκε από τα σχέδια για τη φαραωνική αξιοποίηση του ακατοίκητου νησιού Σαζάν και τις βλέψεις για την ακτογραμμή της ζώνης Νάρτα – Ζβέρνετς, όμως οι κινητοποιήσεις που έμειναν γνωστές ως «Η επανάσταση των φλαμίνγκο» εξελίχθηκαν γρήγορα σε κάτι πολύ ευρύτερο. Χωρίς κομματική καθοδήγηση και με πρωταγωνιστές κυρίως νέους που γεννήθηκαν μετά την πτώση του καθεστώτος, το κίνημα ένωσε ανθρώπους εντός και εκτός Αλβανίας από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες γύρω από μια κοινή αίσθηση: ότι η ανάπτυξη δεν μπορεί να σημαίνει διαρκή μετανάστευση, πολιτικό νεποτισμό και αποφάσεις που λαμβάνονται ερήμην της κοινωνίας.

Αφισάκι-meme των φλαμίνγκο: «Ακόμα και με το ένα πόδι, θα σταθούμε όρθιοι», αναγράφει

Η υπόθεση με την επένδυση στο ακατοίκητο νησί Σαζάν λειτουργεί ακριβώς ως συμπύκνωση όλων των αντιφάσεων της σύγχρονης Αλβανίας, η οποία δεν απέχει και τόσο πολύ από το ελληνικό παράδειγμα. Από τη μια πλευρά βρίσκεται η εικόνα μιας χώρας που διαφημίζεται ως η νέα Ριβιέρα της Αδριατικής. Από την άλλη, μια κοινωνία που εξακολουθεί να αντιμετωπίζει υψηλά ποσοστά μετανάστευσης νέων, στεγαστική κρίση στα μεγάλα αστικά κέντρα και έντονες περιφερειακές ανισότητες.

Τα Τίρανα καλούνται να ακροβατήσουν σε μια δύσκολη ισορροπία: να αποδείξουν ότι μπορούν να προστατεύσουν το περιβάλλον, να εγγυηθούν τη δημόσια διαβούλευση και να πατάξουν την εκτεταμένη διαφθορά, την ίδια ακριβώς στιγμή που πιέζονται –αλλά και επιθυμούν– να ανοίξουν τις πόρτες τους, άνευ όρων, σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Αυτή η διελκυστίνδα μεταξύ υποτιθέμενων ευρωπαϊκών αξιών και επιθετικής καπιταλιστικής ανάπτυξης με βαλκανικό υπόβαθρο αποτελεί σήμερα έναν από τους βασικούς πυροκροτητές της πολιτικής κρίσης που σοβεί στη χώρα.

Να πέσει η κυβέρνηση

Ο Ερβιν Γκότσι είναι λέκτορας στο Τμήμα Επικοινωνίας και Δημοσιογραφίας του Πανεπιστημίου των Τιράνων και ακτιβιστής. «Οι κινητοποιήσεις ξεκίνησαν ως αντίδραση στην απώλεια εκατοντάδων εκταρίων προστατευόμενης γης λόγω της επένδυσης, όμως αυτό που τις συντηρεί και τους δίνει καύσιμο είναι το αίτημα για παραίτηση της κυβέρνησης», τονίζει στην «Εφ.Συν.» και προσθέτει: «Βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι και σε μια κατάσταση αβεβαιότητας, αλλά αυτό δεν οφείλεται στον αλβανικό λαό, ο οποίος είναι πολύ σαφής στο τι θέλει. Ωστόσο, ορισμένα πολιτικά, οικονομικά και εγκληματικά συμφέροντα δεν θέλουν την Αλβανία πραγματικά στην Ευρώπη. Ή τη θέλουν όπως την παρουσίασε ο πρωθυπουργός Εντι Ράμα, μαζί με τον όμοιό του Αλεξάντερ Βούτσιτς της Σερβίας, σαν να γίνεται ένα ντιλ που θα λέει στους Ευρωπαίους “Βάλτε μας στην Ε.Ε., αλλά δεν θα μας εγκαλείτε για την τήρηση της ευρωπαϊκής νομιμότητας, και εμείς δεν θα ζητάμε από εσάς κάτι”».

Τι θα έκανα αν ήμουν Εβραίος που ζούσα στο Ισραήλ; - Του Δημήτρη Χριστόπουλου

Φρουρά στο Ισραήλ / AP Photo Ariel Schalit

Τι θα έκανα αν ήμουν Εβραίος που ζούσα στο Ισραήλ;

• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ολοένα και περισσότερο γίνεται αντιληπτό ότι το πρόβλημα είναι πολιτειακά και κοινωνικά βαθύτερο και ξεπερνά την “κακή” ηγεσία του Ισραήλ.

 

Αύγουστος 2025, καφενείο στην Κατούνα Λευκάδας. Ισραηλινός τουρίστας μιλάει αγγλικά στο τηλέφωνο: «Κοιτάω την κορούλα μου. Παίζει στην πλατεία». Ένας κύριος δίπλα ακούγοντάς τον, αναρωτήθηκε με ειλικρινή απορία: «Μα τι να κάνει το παιδάκι; Στην πλατεία παίζει…». Ο Ισραηλινός απαντά αφοπλιστικά: «Είναι πολύ όμορφο που το παιδί παίζει ήσυχα κι ανέφελα στην πλατεία». Τότε μόνο αντελήφθην το νόημα της πρότασης: τo καθ’ ημάς αυτονόητο – ένα παιδάκι να παίζει ανέμελα στην πλατεία του χωριού – στο μυαλό του ανθρώπου αυτού ήταν τόσο, μα τόσο αναπάντεχα ωραίο και σπάνιο, που είχε την ανάγκη να το πει.

Μια σκέψη μου πέρασε από το μυαλό τότε: αν ήμουν Εβραίος και ζούσα στο Ισραήλ, θα τα μάζευα και θα έφευγα από τη χώρα. Ούτε αυτή θα με άντεχε, ούτε εγώ όμως. Δεν θέλω να μου φαίνεται άξιο λόγου ότι το παιδί μου παίζει στην πλατεία. Με τίποτε. Και δεν θα ήμουν ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Tο 2020 ήταν η πρώτη χρονιά από συστάσεως ισραηλινού κράτους που έφυγαν περισσότεροι Ισραηλινοί από τους Εβραίους που «επέστρεψαν» σε αυτό, κάνοντας την περίφημη Aliyah. Έκτοτε, σταθερά και με γεωμετρική άνοδο, ξεπερνώντας τους 80.000 ανθρώπους το 2024, οι Ισραηλινοί που εγκαταλείπουν τη χώρα είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που μεταναστεύουν εκεί. Και δεν είναι μόνο οι αριθμοί. Είναι και ο ανθρωπότυπος των Ισραηλινών που φεύγουν και, αντιστρόφως, εκείνων που μένουν πίσω. Αυτοί που εγκαταλείπουν, κατά κανόνα, είναι οι νέοι, προοδευτικοί και δημιουργικοί άνθρωποι που δεν αντέχουν την σιδερένια κοινωνία που φτιάχτηκε στο εβραϊκό κράτος. Το σενάριο είναι κάτι περισσότερο από δημογραφικά δυσοίωνο για το μέλλον της χώρας.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό το πρόβλημα. Δυστυχώς για το Ισραήλ, το πρόβλημα είναι οξύτερο και αφορά, στη μέση διάρκεια, την επιβίωσή του στο πιο εχθρικό περιβάλλον που υπήρξε ποτέ στη Μέση Ανατολή.

“Υou can’t just kill your way out of solving every problem”

Το μεγάλο πρόβλημα αντανακλούν με ακρίβεια τα λόγια του Αμερικανού αντιπροέδρου Βανς, προς το Ισραήλ, ο οποίος, με τρεις διαφορετικές ευκαιρίες, την τελευταία βδομάδα, έχει πει τα εξής:

«Ποια ακριβώς είναι η πρότασή σας; Είστε μια χώρα εννέα εκατομμυρίων ανθρώπων. Δεν μπορείτε απλώς να σκοτώνετε για να ξεφύγετε από την ανάγκη να λύσετε οποιοδήποτε από τα προβλήματα εθνικής ασφάλειας που αντιμετωπίζετε.

Αν ήμουν μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου της ισραηλινής κυβέρνησης, ίσως να μην επιτιθόμουν στον μοναδικό ισχυρό σύμμαχο που μου έχει απομείνει σε ολόκληρο τον κόσμο.

Τους τελευταίους τρεις μήνες, τα δύο τρίτα των αμυντικών όπλων που έχουν προστατεύσει την πατρίδα σας τα έχουν κατασκευάσει αμερικανικά χέρια και έχουν πληρωθεί με τα χρήματα των Αμερικανών φορολογουμένων. (…) 

Oποιοσδήποτε στο Ισραήλ πιστεύει ότι το μεγαλύτερό του πρόβλημα είναι ο Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών πρέπει να ξυπνήσει και να οσμιστεί την πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρίσκεται αυτή η χώρα.

Μερικές φορές η κριτική προς την ισραηλινή κυβέρνηση μπορεί να εκφράζεται με τρόπο αντισημιτικό. Ωστόσο όμως, πολύ απλά, δεν ισχύει ότι κάθε κριτική στις πολιτικές αποφάσεις του Μπίμπι Νετανιάχου οδηγεί στον αντισημιτισμό. Αν τα πάντα είναι μίσος κατά των Εβραίων, τότε τίποτα δεν είναι μίσος κατά των Εβραίων. (…) Αν τα πάντα είναι ρατσισμός, τότε τίποτα δεν είναι ρατσισμός».

O Βανς προειδοποιεί με αφοπλιστική σαφήνεια. Η πλειοψηφία του κινήματος MAGA είναι σφόδρα δυσαρεστημένη με τη στρατιωτική εμπλοκή στο Ιράν. Για πρώτη φορά στην ιστορία, τα δύο τρίτα της αμερικανικής κοινής γνώμης έχουν στραφεί εναντίον του. Στην Ευρώπη τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Εδώ εδραιώνεται μια πρωτοφανής για δημοκρατίες αναντιστοιχία μεταξύ της λαϊκής δυσαρέσκειας από τη μία, και κυβερνητικής υποστήριξης προς το Ισραήλ, από την άλλη. Σε όλα σχεδόν τα κράτη. Η διεθνής εικόνα του Ισραήλ δεν υπήρξε ποτέ χειρότερη από συστάσεώς του.

Ο αντισημιτισμός πλέον – ομολογημένα ή ανομολόγητα – επιστρέφει στην χριστιανική δυτική δεξιά. Για να είμαστε ακριβείς, δεν είχε ποτέ απογαλακτιστεί από αυτόν. Όμως πλέον η πολιτική του Ισραήλ τον παροξύνει. Ας μη γελιόμαστε: ο ηθικός αυτουργός της οικουμενικής ανάφλεξης του αντισημιτισμού σήμερα στις θρησκευόμενες μάζες του Ισλάμ και της χριστιανοσύνης και στα αριστερά αντι-ιμπεριαλιστικά περιβάλλοντα έχει όνομα: Ισραήλ.

Ο σύγχρονος «θάνατος του κυρ – Παντελή» στην Ελλάδα «για τα μάτια» του Ισραήλ, του Νίκου Δαμιανάκη

 

Νίκος Δαμιανάκης

Έντιμε άνθρωπε, κυρ Παντελή,
τι κι αν πεθαίνουνε πάνω στη γη
χιλιάδες άνθρωποι χωρίς ψωμί,
μαύροι, λευκοί ή κίτρινοι;
(Πάνος Τζαβέλλας 1925-2009)

Οι μεταβολές που συντελούνται τα τελευταία χρόνια στην ελληνική οικονομία δεν περιορίζονται στην αύξηση των επενδύσεων ή των επισκεπτών. Αποτυπώνουν μια βαθύτερη αναδιάρθρωση του χώρου, της αγοράς και των κοινωνικών σχέσεων, η οποία επανακαθορίζει τη θέση της μικρομεσαίας επιχειρηματικότητας και τους όρους αναπαραγωγής της. Ίσως, λοιπόν, η πιο εύστοχη λογοτεχνική μεταφορά για να κατανοήσει κανείς αυτή τη μετάβαση να εξακολουθεί να είναι ο «Θάνατος του Εμποράκου» του Άρθουρ Μίλερ, όχι ως αφήγηση μιας ατομικής αποτυχίας, αλλά ως αλληγορία μιας ιστορικής συνθήκης που επανέρχεται σήμερα με νέες μορφές.

Ο Γουίλι Λόμαν, ο ήρωας του Θανάτου του Εμποράκου του Άρθουρ Μίλερ, δεν συντρίβεται λόγω προσωπικής αποτυχίας, αλλά επειδή οι όροι της οικονομίας μεταβάλλονται ταχύτερα από την ικανότητά του να προσαρμοστεί. Η μικρή επιχείρηση, η τοπική αγορά και η προσωπική σχέση με τον πελάτη υποχωρούν μπροστά στη συγκέντρωση του κεφαλαίου και στην αναδιάρθρωση του ανταγωνισμού. Η μεταφορά αυτή αποκτά ιδιαίτερη επικαιρότητα στην Ελλάδα, όπου πίσω από τα ρεκόρ τουρισμού και επενδύσεων διαμορφώνεται ένα διαφορετικό κοινωνικοοικονομικό τοπίο.

Η ελληνοϊσραηλινή στρατηγική σύγκλιση, λοιπόν, επεκτείνεται πλέον από την άμυνα και την ενέργεια στον τουρισμό, το εμπόριο και την αγορά ακινήτων. Παράλληλα με την αύξηση των τουριστικών αφίξεων, ενισχύεται το ενδιαφέρον ισραηλινών επενδυτών για την απόκτηση ακινήτων, μετατρέποντας συχνά τον επισκέπτη σε επενδυτή, τον επενδυτή σε ιδιοκτήτη και ενίοτε σε μόνιμο κάτοικο. Η εξέλιξη αυτή δεν αποτελεί απλή αύξηση της ζήτησης, αλλά έκφραση της χρηματιστικοποίησης της κατοικίας, όπου η γη, η κατοικία και ο τουριστικός χώρος μετατρέπονται σε πεδία διεθνούς συσσώρευσης κεφαλαίου και αναδιάρθρωσης του ίδιου του κοινωνικού χώρου.

Όταν η Ελλάδα γίνεται πεδίο διεθνούς επενδυτικής επέκτασης του Ισραήλ

Η ελληνική περίπτωση παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η στρατηγική σύγκλιση Ελλάδας και Ισραήλ διασταυρώνεται με μια ευρύτερη διεθνή τάση χρηματιστικοποίησης της κατοικίας, του τουρισμού και του χώρου. Η σημαντική αύξηση των ισραηλινών τουριστικών ροών, οι επενδύσεις σε ξενοδοχειακές μονάδες, το έντονο ενδιαφέρον για την αγορά κατοικιών σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική, Κρήτη, Λέσβο, Σύρο και άλλες περιοχές, καθώς και τα δημοσιευμένα στοιχεία για επενδύσεις εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, συνθέτουν μια νέα γεωγραφία κεφαλαίων, στην οποία ο τουρισμός, το real estate και η γεωπολιτική αλληλοτροφοδοτούνται. Δημοσιεύματα στον ελληνικό και διεθνή Τύπο καταγράφουν επίσης ότι, για ορισμένους αγοραστές, η Ελλάδα αντιμετωπίζεται όχι μόνο ως τόπος επένδυσης, αλλά και ως πιθανός τόπος μακροχρόνιας εγκατάστασης ή εναλλακτικής κατοικίας σε συνθήκες περιφερειακής αστάθειας.

Eιδικά, η Σύρος και η Λέσβος (βλ. Υστερόγραφο) δεν αποτελούν μεμονωμένα επεισόδια. Αποτελούν συμπυκνωμένες εικόνες ενός ευρύτερου κοινωνικού μετασχηματισμού. Το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση εμφανίζονται, εδώ, ως εγγυητές της «ομαλής» λειτουργίας της τουριστικής και επενδυτικής ροής, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει περιορισμούς στον δημόσιο χώρο, αστυνομική παρουσία, απαγορεύσεις συναθροίσεων ή ανοχή σε διαδικασίες που διαρρηγνύουν τον κοινωνικό και περιβαλλοντικό ιστό. Η πραγματική αντίθεση δεν είναι ανάμεσα σε «ντόπιους» και «ξένους» με πολιτισμικούς όρους. Είναι ανάμεσα στη λογική της απόσπασης υπεραξίας, της τουριστικής απόδοσης κέρδους, της αγοραπωλησίας και της ιδιοκτησιακής επέκτασης ενάντια στη λογική της διατήρησης του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος υπέρ του λαϊκού και του δημοσίου συμφέροντος.

Από αυτή την άποψη, η ελληνική εμπειρία επιβεβαιώνει την παρατήρηση της Saskia Sassen (Expulsions) ότι η σύγχρονη παγκοσμιοποίηση δεν συνεπάγεται μόνο κινητικότητα κεφαλαίων, αλλά και νέες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού. Η άνοδος των αξιών γης, η μετατροπή κατοικιών σε επενδυτικά προϊόντα, η εξάπλωση της βραχυχρόνιας μίσθωσης και η αυξανόμενη πίεση στις τοπικές αγορές οδηγούν σταδιακά στην εκτόπιση κοινωνικών ομάδων που αδυνατούν να ακολουθήσουν τη νέα δυναμική των τιμών. Η πόλη παύει να οργανώνεται πρωτίστως γύρω από τις ανάγκες της καθημερινής ζωής και συγκροτείται ολοένα περισσότερο ως επενδυτικό χαρτοφυλάκιο.

Παράλληλα, η ανάλυση της Raquel Rolnik για τη χρηματοπιστωτική κυριαρχία στην κατοικία και τον μετασχηματισμό των πόλεων στο Urban Warfare: Housing under the Empire of Finance δείχνει ότι οι διαδικασίες αυτές δεν περιορίζονται στην αγορά ακινήτων. Αναδιατάσσουν τις κοινωνικές σχέσεις, μεταβάλλουν τη σύνθεση των γειτονιών, επηρεάζουν τις μικρές επιχειρήσεις και ανακατανέμουν την πρόσβαση στον αστικό χώρο. Το ερώτημα δεν είναι απλώς ποιος αγοράζει, αλλά ποιο κοινωνικό πρότυπο πόλης και τουριστικής ανάπτυξης συγκροτείται μέσα από αυτές τις επενδυτικές ροές.

Το υπ. Άμυνας απαιτεί να ελεγχθεί ρεπορτάζ πριν μεταδοθεί στην ΕΡΤ από τον Ε. Μυτιληναίο - Καταγγελία δημοσιογράφου

Το υπ. Άμυνας απαιτεί να ελεγχθεί ρεπορτάζ πριν μεταδοθεί στην ΕΡΤ από τον Ε. Μυτιληναίο

Ήταν αναμενόμενο. Με τη φόρα που έχει πάρει η κυβέρνηση και τον απόλυτο έλεγχο που ασκεί στα κρατικά Μέσα, δημοσιογράφους αλλά και συνδικαλιστές, θεωρεί πως δεν υπάρχει κανένας φραγμός. Η καταγγελία της δημοσιογράφου Φρόσως Παύλου, μια από τις παλαιότερες στο ρεπορτάζ στην περιφέρεια Θεσσαλίας, δεν είναι απλά εξοργιστική. Θέτει μείζον ζήτημα για την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη με το ευθύ ερώτημα: Έχουν αναλάβει τα υπουργεία της κυβέρνησης του να εκπροσωπούν τους επιχειρηματίες και τα συμφέροντα τους και στον τομέα της επικοινωνίας;

Η καταγγελία είναι σαφής. Η δημοσιογράφος εν ώρα εργασίας δέχθηκε τηλεφώνημα από μια κυρία η οποία της συστήθηκε ως “ως συνεργάτιδα του Γραφείου Τύπου του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας. Η ενημέρωση που μου έκανε ήταν ότι δεν μπορώ να δημοσιεύσω, να αναρτήσω ή να μεταδώσω οτιδήποτε από τα εγκαίνια της αμυντικής βιομηχανίας METLEN στον Βόλο, εάν προηγουμένως δεν έχει εγκριθεί από τη METLEN“!

Η δημοσιογράφος τη ρώτησε ευθέως εάν εκπροσωπεί το υπουργείο ή την εταιρεία. “Την ρώτησα επίσης αν γνωρίζει ότι απευθύνεται σε δημοσιογράφο της δημόσιας τηλεόρασης, η οποία δεν λογοδοτεί σε καμία ιδιωτική εταιρεία, αλλά στον ελληνικό λαό που την χρηματοδοτεί. Και τέλος την ρώτησα αν είναι βέβαιη ότι επιθυμεί να συνεχιστεί αυτή η συζήτηση ή αν προτιμά να θεωρήσουμε ότι δεν άκουσα καλά και να σταματήσει εκεί“, σημειώνει στην ανάρτησή της.

Μετά από 38 χρόνια δουλειάς η δημοσιογράφος της ΕΡΤ κατάφερε να εκπλαγεί. Ενημέρωσε την ένωση συντακτών για το τηλεφώνημα και η ΕΣΗΕΘΣτΕ-Ε το κατήγγειλε δημόσια, ζητώντας εξηγήσεις από το υπουργείο Άμυνας.

Τίθεται ωστόσο ένα ερώτημα. Η διοίκηση της ΕΡΤ άραγε ήταν ενημερωμένη για την επαφή της “συνεργάτιδας” του υπουργού Εθνικής Άμυνας;

Δεν είναι δα άγνωστο ότι όλα τα ρεπορτάζ πλέον ελέγχονται κεντρικά στο περίφημο ενιαίο news room των ειδήσεων της ΕΡΤ. Αυτά που στέλνουν οι ρεπόρτερ και συντάκτες, εκτός όσων βγαίνουν απευθείας στον αέρα, εγκρίνονται από τους κατανεμημένους επικεφαλής στη ροή των ειδήσεων. Άνθρωποι σε ρόλο “δημοσιογράφου” που εξυπηρετούν όχι τη δημοσιογραφία αλλά το κυβερνητικό αφήγημα.

Διόλου δεν αποκλείεται συνηθισμένο όπως είναι το υπουργείο Άμυνας και κάθε υπουργείο του Κυριάκου Μητσοτάκη, να δίνει γραμμή για όσα βγαίνουν στον αέρα της ΕΡΤ και στο διαδίκτυο, να προχώρησε ένα βήμα παραπάνω. Ο επιχειρηματίας απαίτησε να εγκρίνει το ρεπορτάζ που θα μεταδίδονταν στην ΕΡΤ και η εκπρόσωπος του υπουργείου το απαίτησε με τη σειρά της, από τη δημοσιογράφο.

Για τους “αρίστους” υπαλλήλους των επιχειρηματικών συμφερόντων το γεγονός είναι απολύτως λογικό. ‘Έτσι πορεύονται διαρκώς. Δεν είναι όμως λογική για τη διοίκηση της ΕΡΤ, τους δημοσιογράφους διευθυντές και αρχισυντάκτες έστω και αν βρίσκονται στο στενό ή ευρύ κύκλο του Μαξίμου να παραδίδουν απευθείας τα κλειδιά του ρεπορτάζ στα γραφεία Τύπου των επιχειρηματιών.

Κι αν αυτό το αποφάσισαν ήδη πρέπει να βγουν και να το ομολογήσουν δημόσια.

Να πουν δηλαδή ότι μπορεί όλοι οι πολίτες πληρώνουν για δημόσια ενημέρωση από την ΕΡΤ αλλά η κυβέρνηση και τα διάφορα υπουργεία της είναι παραρτήματα επιχειρηματικών συμφερόντων, άρα θα ελέγχουν απευθείας πλέον και χωρίς τους “μεσάζοντες” δημοσιογραφικά στελέχη, τα ρεπορτάζ.

Ναυτεργάτες: 24ωρη απεργία στα ακτοπλοϊκά πλοία στο λιμάνι της Ραφήνας, την Παρασκευή 3 Ιούλη – Δεν θα πληρώσουν οι ναυτεργάτες τους ανταγωνισμούς των εφοπλιστών

Πανεπιστημιακοί: Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος

Όχι στην αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος

ΕΝΙΑΙΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΔΙΔΑΚΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΕΡΕΥΝΗΤΙΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΠΘ

Η κυβέρνηση κατέθεσε την πρότασή της για συνταγματική αναθεώρηση. Κατά πάγια τακτική, με διαδικασίες επιταχυνόμενες μέσα στο καλοκαίρι επιχειρεί με μια σειρά από ρυθμίσεις (πχ. εισαγωγή στο σύνταγμα μόνιμου δημοσιονομικού περιορισμού στις κρατικές δαπάνες μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 29, άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων σε σύνδεση με τα αποτελέσματα της αξιολόγησής τους μέσω της αναθεώρησης του άρθρου 103) να θωρακίσει και συνταγματικά το κράτος εν μέσω γεωπολιτικών συγκρούσεων και πολεμικής του προετοιμασίας. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 αποτελεί, χωρίς εκπλήξεις, σημείο σύγκλισης της κυβέρνησης και δυνάμεων της αντιπολίτευσης καθώς προτείνουν τη δυνατότητα παροχής ανώτατης εκπαίδευσης και από νομικά πρόσωπα που μπορεί να έχουν δημόσιο ή ιδιωτικό χαρακτήρα, επισφραγίζοντας έτσι την μακρά πορεία ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης.

Το άρθρο 16 και η ρητή του απαγόρευση για παροχή ανώτατης εκπαίδευσης από ιδιώτες, υπήρξε στο στόχαστρο διαδοχικών κυβερνήσεων επί σειρά ετών, οι οποίες είτε το παράκαμψαν είτε το καταπάτησαν:

• Για παράδειγμα η απαγόρευση του άρθρου 16 δεν εμπόδισε καμία κυβέρνηση να επιβάλει δίδακτρα στα μεταπτυχιακά, ούτε το ΣτΕ να τα κρίνει συνταγματικά. Σήμερα, τα δίδακτρα στα δημόσια πανεπιστήμια έχουν πλέον γενικευτεί τόσο στα μεταπτυχιακά προγράμματα σπουδών, όσο και στα προγράμματα δια βίου εκπαίδευσης, ενώ τα δημόσια πανεπιστήμια έχουν πλέον μετατραπεί σε αυτοχρηματοδοτούμενες επιχειρηματικές μονάδες εμπορευματοποιώντας τις υποδομές τους, αναζητώντας φοιτητές – πελάτες από το εξωτερικό μέσω ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών ή παραρτημάτων, υποτάσσοντας την ερευνητική τους δραστηριότητα στις ανάγκες των επιχειρήσεων.
• Ομοίως δια της ερμηνευτικής επίκλησης του άρθρου 28 του Συντάγματος, περί υπερίσχυσης των διεθνών συμβάσεων επί του εσωτερικού ελληνικού δικαίου, το άρθρο 16 καταπατήθηκε και τυπικά μέσω του νόμου Πιερρακάκη (ν.5094/2024), ο οποίος και επέτρεψε την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, ως παραρτημάτων πανεπιστημίων της αλλοδαπής, βαφτίζοντάς τα «Νομικά Πρόσωπα Πανεπιστημιακής Εκπαίδευσης»(4 τέτοια ιδιωτικά πανεπιστήμια – ΝΠΠΕ ήδη λειτουργούν σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη).

Ανάρτηση Μητσοτάκη με 48 σελίδες ψέματα και μία αθλιότητα

Ο Κυρ. Μητσοτάκης στην κυριακάτικη ανάρτησή του δεν έκανε εβδομαδιαίο απολογισμό. Αντ’ αυτού μοίρασε απολογιστικό 48σέλιδο φυλλάδιο της 7χρονης διακυβέρνησής του, εορταστικού – πανηγυρικού  ύφους και προφανώς προεκλογικού χαρακτήρα. 

Από τις 48 σελίδες οι 40 περιγράφουν τα κυβερνητικά “κατορθώματα” με τέτοιο τρόπο ώστε είναι απολύτως αναμενόμενο να πιστέψει κάποιος πως ο πρωθυπουργός και το κυβερνητικό τσίρκο που τον ακολουθεί θεωρούν πως έχουμε όλοι μνήμη χρυσόψαρου. 

Ξεφυλλίζοντας το συγκεκριμένο πόνημα νομίζει κανείς πως ζει περίπου… σε επίγειο παράδεισο. Κι αυτό διότι όλα τα στοιχεία που παρατίθενται είναι κυριολεκτικά αντίστροφα της πραγματικότητας.

Για παράδειγμα ο προκλητικός θησαυρισμός των τραπεζών, η αρπαγή των σπιτιών από τα κοράκια και μια ρύθμιση για τις δόσεις των δανείων που ήρθε τελευταία στιγμή και ύστερα από την πίεση της κοινωνίας, αφήνοντας όμως απ’ έξω πολλούς δανειολήπτες, τους οποίους κυριολεκτικά κατάκλεψαν οι servicers, όλα αυτά λοιπόν παρουσιάζονται  ως εξυγίανση. 

Ο μισθοί που συναγωνίζονται μόνο εκείνους της Βουλγαρίας και δεν φτάνουν να καλύψουν 15 ημέρες του μήνα παρουσιάζονται ως μέγα κατόρθωμα λόγω κάποιων αυξήσεων που κυριολεκτικά καταπίνονται από την ακρίβεια και τον πληθωρισμό.

Ο επί 40 ημέρες αγώνας των αγροτών στους δρόμους και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ βαφτίστηκαν “αγροτική ανάπτυξη”.

H μηδενική ανάληψη πολιτικής ευθύνης, οι παρακολουθήσεις με “επιχειρησιακό” κέντρο το Μαξίμου, η χειραγώγησης της δικαιοσύνης, οι άγονες Εξεταστικές Επιτροπές, λέγονται “κράτος δικαίου”…

Τα νοσοκομεία των ράντζων, των ατελείωτων αναμονών στα Επείγοντα, του εξαντλημένου προσωπικού από τις αδιάκοπες εφημερίες λόγω της τραγικής υποστελέχωσης, της παράδοσης της Υγείας στα funds, ονομάζονται “ισχυρότερο ΕΣΥ σε ανθρώπους και υποδομές”.

Ο κατάλογος των προκλητικών ψεμάτων που στριμώχτηκαν σε 48 σελίδες είναι μακρύς αρκεί να έχει κάποιος το κουράγιο να τις διαβάσει.

Αλλά εκεί που πραγματικά ο Κυρ. Μητσοτάκης ακουμπάει την αναίδεια και το εξοργιστικό θράσος είναι στη σελίδα, η οποία φέρει τον τίτλο: “Σύγχρονες και ασφαλείς μεταφορές”!

Πού;

To ΕΣΥ δεν είναι πια για… εσένα: Ούτε δημόσια, ούτε δωρεάν Υγεία – Η συστηματική εγκατάλειψη από το κράτος και τα τέσσερα βασικά ψέματα της κυβέρνησης (ΕΙΚΟΝΕΣ, ΠΙΝΑΚΕΣ & ΓΡΑΦΗΜΑ)

Τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν τις διπλάσιες δαπάνες για την υγεία σε σχέση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο

To ΕΣΥ δεν είναι πια για… εσένα: Ούτε δημόσια, ούτε δωρεάν Υγεία – Η συστηματική εγκατάλειψη από το κράτος

Ο πολίτης βάζει όλο και βαθύτερα το χέρι στην τσέπη για βασικές ανάγκες, την ώρα που τα νοσοκομεία καταρρέουν από την υποστελέχωση.

 Ντάνι Βέργου

Η δημόσια υγεία στη χώρα μας συρρικνώνεται και απαξιώνεται συστηματικά από τα μνημόνια μέχρι σήμερα. Το Εθνικό Σύστημα Υγείας υποβαθμίστηκε από την υποχρηματοδότηση, που το άφησε χωρίς πόρους, υλικά και προσωπικό, με εξαθλιωμένους γιατρούς και εργαζομένους.

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας έκλεισε. Ο ασθενής αφέθηκε σχεδόν στην τύχη του, να πληρώνει συνεχώς όλο και περισσότερα από την τσέπη του για να καλύψει τις υγειονομικές του ανάγκες.

Οι υγειονομικοί δείκτες κατέρρευσαν, μετά τα μνημόνια και τη διαχείριση της πανδημίας, αφήνοντας πίσω τους μία μόνιμη ανθρωπιστική κρίση.

Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Τίποτα δεν θυμίζει τη δημόσια, δωρεάν, καθολική και προσβάσιμη υγεία για όλους. Παρόλο που οι πολίτες συνεχίζουν υποχρεωτικά να πληρώνουν για τη… δωρεάν υγεία τους μέσα από τη φορολογία και τις εισφορές τους.

Σε αυτό το βαριά τραυματισμένο πλαίσιο, κάτω από συνθήκες γενικευμένης όξυνσης των προβλημάτων, με τα νοσοκομεία να πατούν σε τεντωμένο σκοινί, η κυβέρνηση της Ν.Δ. επιχειρεί την αντιστροφή της πραγματικότητας, ισχυριζόμενη ότι «το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι στα καλύτερά του», ότι «έχουν γίνει προσλήψεις προσωπικού» και ότι «η χρηματοδότηση των δημόσιων νοσοκομείων έχει αυξηθεί κατακόρυφα».

Απέναντι στο κυβερνητικό αφήγημα για τα δημόσια νοσοκομεία, με τον υπουργό Υγείας Αδ. Γεωργιάδη να προπαγανδίζει διαρκώς ότι «το ΕΣΥ άλλαξε», «γίνονται βήματα και τα προβλήματα μειώνονται» και τον ίδιο τον πρωθυπουργό να αυτοαξιολογεί την κυβέρνησή του ως «συνεπή στις δεσμεύσεις που είχε δώσει», να μιλάει για «πρόοδο» στον «κεντρικό πυλώνα της κυβερνητικής πολιτικής» που είναι «η δημόσια Υγεία και το ΕΣΥ», στέκεται το ίδιο το δημόσιο σύστημα υγείας που αντέχει χάρη στην αυτοθυσία, το φιλότιμο και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του λιγοστού ιατρικού και νοσηλευτικού προσωπικού, αφού από αυτό λείπουν 6.500 ειδικευμένοι νοσοκομειακοί γιατροί με βάση τους οργανισμούς του ίδιου του υπουργείου και 20.000 λοιπό προσωπικό.

Η δημόσια δαπάνη υγείας στην Ελλάδα παρέμεινε την τελευταία δεκαετία περίπου 2-3 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ χαμηλότερα από τον μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, γεγονός που μεταφέρει μεγαλύτερο οικονομικό βάρος στα νοικοκυριά και εξηγεί τις υψηλές ιδιωτικές πληρωμές των ασθενών.

Το 2023 το Δημόσιο κάλυπτε μόλις 61% της συνολικής δαπάνης υγείας, όταν ο μέσος όρος της Ε.Ε. ήταν 80%. Αντίστοιχα, οι άμεσες πληρωμές των νοικοκυριών έφταναν το 34% της συνολικής δαπάνης, υπερδιπλάσιες από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο (~15%-20%).

Αναγκάζονται να στραφούν στον ιδιωτικό τομέα

«Πήγα ιδιωτικά γιατί δεν άντεχα άλλο». Η Μαρία, 63 ετών, συνταξιούχος από τη Θεσσαλονίκη, περίμενε σχεδόν έναν χρόνο για χειρουργική επέμβαση στο ισχίο. «Στην αρχή μού είπαν τέσσερις μήνες. Μετά οκτώ. Στο τέλος έφτασα στους έντεκα. Δεν μπορούσα να περπατήσω. Δανείστηκα χρήματα από τα παιδιά μου και πήγα σε ιδιωτική κλινική», εξηγεί στην «Εφ.Συν.».

Η ιστορία της δεν αποτελεί εξαίρεση. Οι ενώσεις ασθενών αναφέρουν συστηματικά περιπτώσεις ανθρώπων που στρέφονται στον ιδιωτικό τομέα, όχι από επιλογή αλλά από ανάγκη, καθώς η αναμονή θεωρείται απαγορευτική για την καθημερινότητά τους ή για την εξέλιξη της υγείας τους.

Το 21,9% των κατοίκων της χώρας μας, σύμφωνα με τη Eurostat, δήλωσε ότι δεν έλαβε την απαραίτητη ιατρική εξέταση ή θεραπεία εξαιτίας κόστους, μεγάλων λιστών αναμονής ή δυσκολίας πρόσβασης. Ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ενωση είναι μόλις 3,6%.

Με ψευδή στοιχεία επιμένουν στον εξοβελισμό των ντοκιμαντέρ από την ΕΡΤ - Καταγγελία από την “Πρωτοβουλία Δημόσια Τηλεόραση – Ο Πολιτισμός Απών”

Με ψευδή στοιχεία επιμένουν στον εξοβελισμό ντοκιμαντέρ από την ΕΡΤ

Η απάντηση του κυβερνητικού εκπροσώπου που κατά δήλωση του “δεν είναι διευθυντής στην ΕΡΤ”, για την εξαφάνιση του Πολιτισμού και των ντοκιμαντέρ στη Βουλή, σε τοποθέτηση του στην επίκαιρη ερώτηση της ανεξάρτητης βουλευτού κ. Σίας Αναγνωστοπούλου για την ΕΡΤ2, καταγγέλλεται από την “Πρωτοβουλία Δημόσια Τηλεόραση – Ο Πολιτισμός Απών”. Σε μια άκρως κατατοπιστική ανάλυση η Πρωτοβουλία καταρρίπτει τα ψευδή στοιχεία που χρησιμοποίησε ο Π.Μαρινάκης.

Διαβάζουμε αναλυτικά: Σημείο προς σημείο απάντηση στην πρόσφατη τοποθέτηση του Υφυπουργού παρά τω Πρωθυπουργώ κ. Παύλου Μαρινάκη στη Βουλή στις 19 Ιουνίου 2026

Η τοποθέτηση του κ. Παύλου Μαρινάκη στην Επίκαιρη Ερώτηση , επιβεβαιώνει, δυστυχώς, το γεγονός, ότι για μία ακόμη φορά η κυβέρνηση αποφεύγει να απαντήσει στα πραγματικά ερωτήματα που θέτει η Πρωτοβουλία «Δημόσια Τηλεόραση – Ο Πολιτισμός Απών». Ο κ. Μαρινάκης διατύπωσε αρκετούς ισχυρισμούς που έρχονται σε αντίθεση με δημοσιευμένα στοιχεία της ίδιας της ΕΡΤ, περιοριζόμενος σε γενικές διαβεβαιώσεις χωρίς μετρήσιμα δεδομένα. Οπότε εμείς παραθέτουμε αυτούσια τα λεγόμενά του και απαντούμε με αριθμούς.

Ισχυρίστηκε: ότι η Επιτροπή Προγράμματος «ενέκρινε ποσό ύψους 5 εκατομμυρίων ευρώ για την παραγωγή ντοκιμαντέρ» και ανέφερε επιπλέον χρηματοδότηση 4.479.510 € και 20.282.340 € βάσει του Ν. 3905/2015.

Η απάντησή μας: Το ποσό των 5 εκατ. ευρώ δεν προκύπτει από τις δημοσιευμένες αποφάσεις στη Διαύγεια και έρχεται σε αντίθεση με τα στοιχεία του δελτίου Τύπου της ΕΡΤ (Μάρτιος 2026), όπου αναφέρονται 2,8 εκατ. ευρώ για το 2024 και 1,3 εκατ. ευρώ για το 2023. Παράλληλα, το πραγματικό ποσοστό που κατευθύνεται στην παραγωγή ελληνικών τηλεοπτικών σειρών ντοκιμαντέρ παραμένει εξαιρετικά χαμηλό σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκόμέσο όρο, που κυμαίνεται μεταξύ 15% και 40%. Αυτό ήταν και το αντικείμενο της παρέμβασης της κυρίας Αναγνωστοπούλου. Ο κος Μαρινάκης απέφυγε την απάντηση, αναφερόμενος σε ένα διαφορετικό χρηματοδοτικό εργαλείο που περιλαμβάνεται στο Ν. 3905/2015: την υποχρεωτική εισφορά 1,5% επί των εσόδων της ΕΡΤ βάσει της οποίας η ΕΡΤ διέθεσε τα ποσά των 4.479.510 ευρώ και 20.282.340 ευρώ για την παραγωγή κινηματογραφικών ταινιών μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ. Επιπλέον, τα συγκεκριμένα ποσά αφορούν το σύνολο της τελευταίας πενταετίας και όχι το έτος 2025, όπως άφησε να εννοηθεί ο κ. Μαρινάκης.

Ισχυρίστηκε: ότι η στήριξη του ντοκιμαντέρ «δεν αλλάζει ούτε πρόκειται να αλλάξει επειδή η ΕΡΤ2 μετετράπη σε ΕΡΤ2 Sport».

Η απάντησή μας: Σήμερα οι ελληνικές σειρές ντοκιμαντέρ καλύπτουν μόλις το 1,9% του συνολικού προγράμματος της ΕΡΤ και στην ΕΡΤ3, όπου μεταφέρθηκε μέρος του πολιτιστικού περιεχομένου μετά τη μετατροπή της ΕΡΤ2 σε ΕΡΤ2 ΣΠΟΡ, περιορίζονται σε 6%-9%.

Ισχυρίστηκε: ότι «το συνολικό ποσοστό τηλεθέασης των σταθμών της ΕΡΤ ανήλθε κατά μέσο όρο στο 11%».

Η απάντησή μας: Παρ’ όλο που πιστεύουμε ότι ο πολιτισμός δεν μπορεί να αξιολογείται με όρους τηλεθέασης, δεν μπορούμε να μη σχολιάσουμε ότι τα εβδομαδιαία στοιχεία της Nielsen. (11/05–07/06) δείχνουν την ΕΡΤ2 ΣΠΟΡ να κινείται σε επίπεδα 1,1%-2,3%, με μοναδικήεξαίρεση την άνοδο 6,9% την εβδομάδα 08-14/06, πιθανότατα λόγω του Μουντιάλ:

Φολέγανδρος / “Το περιβάλλον δεν είναι οικόπεδο προς πώληση. Είναι το σπίτι μας!”: Έντονη διαμαρτυρία τού Πολιτιστικού Συλλόγου Φολεγάνδρου για νέο πεντάστερο στο νησί

Πολιτιστικός Σύλλογος Φολεγάνδρου για νέο πεντάστερο: “Το περιβάλλον δεν είναι οικόπεδο προς πώληση. Είναι το σπίτι μας!”

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Φολεγάνδρου εκφράζει έντονη διαμαρτυρία για την οικοδομική έκρηξη που παρατηρείται στο νησί, με αφορμή την προέγκριση άδειας για νέο πεντάστερο ξενοδοχείο στο Λιβάδι. Τονίζει ότι η Φολέγανδρος, ένα από τα μικρότερα και αραιοκατοικημένα νησιά των Κυκλάδων, διαθέτει ήδη υπερβολικά μεγάλο αριθμό τουριστικών κλινών σε σχέση με τον πληθυσμό της και ότι η πρόσφατη οικοδομική δραστηριότητα εκτείνεται σε εκτός σχεδίου περιοχές που δεν προορίζονται για ανάπτυξη.

Ο Σύλλογος αναφέρει ότι η κατάσταση είναι περιβαλλοντικά επιβαρυντική και παράνομη, καθώς παραβιάζει τόσο το νομοθετικό πλαίσιο της εκτός σχεδίου δόμησης όσο και την αρχή της φέρουσας ικανότητας. Επισημαίνει ότι πολλές άδειες εκδίδονται παρότι τα οικόπεδα δεν έχουν νόμιμα αναγνωρισμένο πρόσωπο σε κοινόχρηστο δρόμο, όπως απαιτείται από τη νομοθεσία και τη νομολογία του ΣτΕ.

Παράλληλα, υπενθυμίζει ότι τα μικρά νησιά αποτελούν ευαίσθητα οικοσυστήματα με περιορισμένους πόρους και ότι το ΣτΕ έχει επανειλημμένα μπλοκάρει υπερβολικές αναπτύξεις σε άλλα νησιά των Κυκλάδων. Προειδοποιεί ότι η υπερδόμηση θα αλλοιώσει ανεπανόρθωτα το φυσικό τοπίο, θα επιβαρύνει τις ήδη οριακές υποδομές (νερό, αποχέτευση, απορρίμματα, ηλεκτρικό) και θα στερήσει πόρους από τους κατοίκους και τις μικρές επιχειρήσεις.

Ο Σύλλογος ζητά:

1. Άμεσο έλεγχο νομιμότητας των αδειών από Ελεγκτές Δόμησης και το Υπουργείο.
2. Εκπόνηση Μελέτης Φέρουσας Ικανότητας πριν εγκριθεί οποιαδήποτε νέα μεγάλη τουριστική επένδυση.

Κλείνει με τη θέση ότι το περιβάλλον δεν είναι εμπόρευμα, αλλά κοινό αγαθό και θεμέλιο της ταυτότητας του νησιού.

Η ανακοίνωση διαμαρτυρίας του Συλλόγου:

ΚΕΙΜΕΝΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ

Για την οικοδομική κατάσταση στη Φολέγανδρο , με αφορμή τα δημοσιεύματα για νέο 5στερο ξενοδοχείο στο Λιβάδι.

Ως Πολιτιστικός Σύλλογος , ενημερωθήκαμε από τα ΜΜΕ για την προέγκριση άδειας για νέο 5στερο ξενοδοχείο στη Φολέγανδρο και *εκφράζουμε την αγανάκτηση και τη διαμαρτυρία μας* για την οικοδομική κατάσταση που έχει αρχίσει να διαμορφώνεται στο νησί μας.

Η Φολέγανδρος είναι ένα από τα πιο μικρά και αραιοκατοικημένα νησιά των Κυκλάδων (22 κατοίκους/τ. χλμ.) και μολονότι έχει μόλις 732 μόνιμους κατοίκους διαθέτει -τουλάχιστον έως και σήμερα- υπερπολλαπλάσιες τουριστικές κλίνες.

Είναι αξιοσημείωτο ότι το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρείται ιδιαίτερα έντονη οικοδομική δραστηριότητα στο νησί, σε περιοχές -προφανώς- εκτός σχεδίου, οι οποίες δεν προορίζονται κατ’ αρχήν για οικιστική και τουριστική ανάπτυξη. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι βρίσκονται σε στάδιο κατασκευής/ανέγερσης κτίρια σε διάφορες περιοχές του νησιού από το νότιο ως το βόρειο τμήμα του.

Η παραπάνω πραγματική κατάσταση, η οποία διαμορφώνεται στο νησί πέρα από **περιβαλλοντικά επιβαρυντική* για ένα ευαίσθητο οικοσύστημα είναι **και παράνομη*, καθώς *παραβιάζει α) το νομοθετικό πλαίσιο για την εκτός σχεδίου δόμηση και β) την αρχή της φέρουσας ικανότητας.*

Ειδικότερα:

*Α. Απουσία νόμιμα αναγνωρισμένων οδών και κοινόχρηστων χώρων*

Οι Κυκλάδες σε λειψυδρία, της Αντωνίας Πάνου

Αντωνία Πάνου

Το πρόβλημα της λειψυδρίας στις Κυκλάδες έχει εξελιχθεί σε μια μόνιμη δομική κρίση, η οποία δοκιμάζει έντονα τις αντοχές των νησιών, ειδικά κατά την κορύφωση της τουριστικής περιόδου. Η συνδυαστική πίεση της κλιματικής αλλαγής και της ραγδαίας τουριστικής ανάπτυξης έχει αναγκάσει αρκετούς δήμους να κηρύξουν τα νησιά τους σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Οι κύριες αιτίες του προβλήματος

Κλιματική πίεση: Παρατεταμένη ανομβρία, μειωμένες βροχοπτώσεις και έντονη ξηρασία.

Τουριστική έκρηξη: Ο πληθυσμός και η κατανάλωση πολλαπλασιάζονται το καλοκαίρι.

Υπερκατανάλωση: Παλαιωμένα δίκτυα: Τεράστιες απώλειες πόσιμου νερού λόγω διαρροών (έως και 40%–60%).

Οι οικονομικές επιπτώσεις

Οι τοπικές αρχές έχουν εφαρμόσει κλιμακωτές χρεώσεις ως «κόφτη» στην άσκοπη κατανάλωση, με αποτέλεσμα οι λογαριασμοί να παρουσιάζουν αυξήσεις που αγγίζουν ή ξεπερνούν τα 700 ευρώ.

Προτεινόμενες και Εφαρμοσμένες Λύσεις

Για την αντιμετώπιση της κρίσης, οι ειδικοί και αρμόδιοι φορείς επικεντρώνονται σε συγκεκριμένους άξονες:

Αφαλάτωση: Αποτελεί την άμεση λύση ανάγκης. Συνδέεται πλέον με Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) για να μειωθεί το τεράστιο ενεργειακό της κόστος.

Εκσυγχρονισμός Δικτύων: Προτεραιότητα στην αντικατάσταση των παλιών σωληνώσεων και εγκατάσταση συστημάτων τηλεμετρίας για τον άμεσο εντοπισμό των διαρροών.

Διαχείριση «Γκρίζου Νερού»: Δημιουργία μικρών μονάδων επεξεργασίας για την επαναχρησιμοποίηση των υδάτων σε δευτερεύουσες ανάγκες (π.χ. πότισμα).

Φέρουσα Ικανότητα: Θέσπιση αυστηρότερων κανόνων για τη δόμηση νέων τουριστικών υποδομών με βάση τις αντοχές των τοπικών πόρων.

Οι παράγοντες που συμμετέχουν  στη λειψυδρία σε πολλές περιοχές της χώρας είναι:

«Οι φοιτητικές εστίες δεν είναι φυλακές, είναι κατοικίες»: Για το νέο συμφωνητικό διαμονής που διανεμήθηκε πρόσφατα στους/στις εστιακούς φοιτητές και φοιτήτριες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ)

 

Ένωση Ενοικιαστών/τριών Θεσσαλονίκης

Οι φοιτητικές εστίες του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης αποτελούνται από 6 κτίρια και διαθέτουν 1.491 κλίνες. Για χιλιάδες φοιτητές και φοιτήτριες αυτές οι εστίες είναι ο τρόπος για να μπορέσουν να σπουδάσουν στη Θεσσαλονίκη. Είναι η κύρια κατοικία τους.

Με αφορμή την ανακαίνιση των εστιών, διανεμήθηκε πρόσφατα στους/στις εστιακούς φοιτητές και φοιτήτριες νέο ιδιωτικό συμφωνητικό διαμονής. Το συμφωνητικό αυτό αντιμετωπίζει τους ενοίκους των εστιών ως προσωρινά ανεκτούς χρήστες ενός χώρου υπό επιτήρηση. Εισάγει ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας που απαγορεύει τη διαμονή ή διανυκτέρευση συγγενών και φίλων και περιορίζει επισκέψεις μόνο σε συγκεκριμένους κοινόχρηστους χώρους του ισογείου, απαγορεύει την κατοχή κατοικιδίου, αναγκάζει τους φοιτητές να ενημερώνουν για απουσία άνω των 15 ημερών και να επιτρέπουν την επίσκεψη αξιολογητή του δωματίου οποτεδήποτε. Το συμφωνητικό προβλέπει ακόμη ότι οι φοιτητές και οι φοιτήτριες αποδέχονται όχι μόνο τον ισχύοντα κανονισμό λειτουργίας, αλλά και κάθε μελλοντική τροποποίησή του, χωρίς να τίθενται σαφείς προϋποθέσεις.

Αυτή η λογική είναι απαράδεκτη. Οι φοιτητικές εστίες του ΑΠΘ είναι, κατά κοινή παραδοχή, από τις εστίες που βρίσκονται στη χειρότερη κατάσταση στη χώρα. Η απάντηση σε αυτή την κατάσταση δεν μπορεί να είναι η επιβολή κατασταλτικών όρων χρήσης, αλλά η άμεση συντήρηση, ανακαίνιση και αποκατάσταση των κτιριακών υποδομών, με κριτήρια κατοικησιμότητας, ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

Η φοιτητική μέριμνα δεν είναι φιλανθρωπία, δεν είναι παραχώρηση υπό όρους υπακοής, είναι κοινωνικό δικαίωμα. Οι φοιτητές/ριες που ζουν στις εστίες έχουν ανάγκη από ασφαλή, αξιοπρεπή και βιώσιμη στέγη, κατάλληλη όχι μόνο για μελέτη και ύπνο, αλλά και για κοινωνική ζωή, συναισθηματική σταθερότητα, συλλογική έκφραση και επικοινωνία στον νέο τόπο εγκατάστασής τους.

Ως Σωματείο Ενοικιαστριών Θεσσαλονίκης στηρίζουμε τον Σύλλογο Οικότροφων Φοιτητικών Εστιών Θεσσαλονίκης και τον αγώνα των εστιακών φοιτητών/ριών.

Ο αγώνας αυτός δεν αφορά μόνο όσους/ες μένουν σήμερα στις εστίες, αλλά συνδέεται με το δικαίωμα στη στέγη για όλους τους φοιτητές.

Συνδέεται με τους φοιτητές που μένουν στα γονεϊκά τους σπίτια επειδή δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Με όσους δεν πήγαν να σπουδάσουν στην πόλη που πέρασαν λόγω κόστους. Με όσους μετακινούνται καθημερινά, επειδή οι ακριβές μετακινήσεις παραμένουν φθηνότερες από ένα μηνιαίο ενοίκιο. Με όσους νοικιάζουν στην ιδιωτική αγορά, πληρώνοντας υπέρογκα ποσά για παλιά, ακατάλληλα ή επισφαλή σπίτια, κυνηγώντας ένα πτυχίο που πλέον δεν εγγυάται κανένα σταθερό μέλλον.

Το ζήτημα των φοιτητικών εστιών είναι μέρος της συνολικής στεγαστικής κρίσης. Την ίδια στιγμή που οι δημόσιες φοιτητικές εστίες αφήνονται για χρόνια στην εγκατάλειψη και η ανακαίνισή τους μετατρέπεται σε πεδίο εργολαβικής κερδοφορίας με κρατικό χρήμα, στην ιδιωτική αγορά φοιτητικής στέγης εισέρχονται όλο και περισσότεροι επενδυτές. Η ανάγκη των φοιτητών για κατοικία γίνεται εμπόρευμα, η δημόσια μέριμνα υποχωρεί, η αγορά επεκτείνεται, και οι φοιτητές καλούνται είτε να πληρώσουν είτε να πειθαρχήσουν.

Ως Σωματείο Ενοικιαστριών γνωρίζουμε καλά ότι ακόμη και το υπάρχον νομικό πλαίσιο, παρότι είναι ανεπαρκές και συχνά σε βάρος των ενοικιαστριών, προβλέπει κάποιες ελάχιστες προστασίες. Γνωρίζουμε επίσης, από την καθημερινή μας εμπειρία, ότι οι εκμισθωτές συχνά παραβιάζουν ακόμη και αυτές τις ελάχιστες προστασίες, με καταχρηστικούς όρους και αυθαίρετες απαιτήσεις. Για αυτό έχουμε επεξεργαστεί πρότυπο συμβόλαιο κατοικίας, που κάνει σαφή χρήση των υπαρχουσών νομικών προστασιών. Με την ίδια λογική, δηλώνουμε ότι μπορούμε να συμβάλουμε, μαζί με τους εστιακούς φοιτητές, στην επεξεργασία ενός διαφορετικού συμφωνητικού διαμονής, με όρους ευνοϊκούς, δημοκρατικούς και συμβατούς με την πραγματική χρήση των εστιών ως κύριων κατοικιών.

Ζητάμε:

Πίσω από την κουρτίνα: Η μεγάλη πολιτική κατάρρευση της Αμερικής - Του Jim VandeHei*

Πίσω από την κουρτίνα: Η μεγάλη πολιτική κατάρρευση της Αμερικής

Του Jim VandeHei*

Αναδημοσιεύουμε το άρθρο των Jim VandeHei και Mike Allen από το Axios που καταγράφει πολύ συνοπτικά τις μεγάλες αλλαγές στην εσωτερική πολιτική σκηνή των ΗΠΑ. Αυτές οι αλλαγές περιστρέφονται σε τρεις άξονες: Πρώτον στην διάσπαση του στρατοπέδου MAGA εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν και στην αποκήρυξη του Τραμπ από σημαίνοντες πρώην υποστηρικτές του. Δεύτερον στην ραγδαία άνοδο των Σοσιαλιστών εντός του Δημοκρατικού Κόμματος οι οποίοι με αιχμή του δόρατος τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης Ζόχραν Μαμντάνι εκτοπίζουν το παλιό κατεστημένο. Και τρίτον, η πτώση της υποστήριξης του Ισραήλ, υποστήριξη η οποία πλέον κάνει ζημιά στους υποψήφιους, κυρίως Δημοκρατικούς αλλά και Ρεπουμπλικανούς, αντί να αποτελεί όπως άλλοτε εισιτήριο εισόδου στη Γερουσία και στη Βουλή των Αντιπροσώπων.

Η αμερικανική πολιτική, η οποία αναδιαμορφώθηκε και επαναπροσδιορίστηκε από μια δεκαετία ανόδου, πτώσης και αναγέννησης του Προέδρου Τραμπ, καταρρέει σε σημαντικό βαθμό.

Το κίνημα MAGA διασπάται μεταξύ των οπαδών του Τραμπ και των πραγματικών υποστηρικτών του «America First».

Ο σοσιαλισμός κερδίζει σε δημοτικότητα και επιρροή. Οι ηγέτες των Δημοκρατικών βρίσκονται σε αδιέξοδο.

Το Ισραήλ χάνει την υποστήριξη και από τα δύο κόμματα. Οι φιλοπαλαιστινιακοί πολιτικοί κερδίζουν τις εκλογές.

Η τεχνητή νοημοσύνη διχάζει και τις δύο πλευρές του πολιτικού φάσματος, με ισχυρές συμμαχίες υπέρ των εργαζομένων να σχηματίζονται τόσο μεταξύ των Ρεπουμπλικάνων όσο και των Δημοκρατικών.

Και η αντιδημοτικότητα του Τραμπ φαίνεται να έχει σταθεροποιηθεί και να παραμένει γύρω στο 60%.

Γιατί έχει σημασία:

Όλα είναι ανοιχτά — και εξαιρετικά αβέβαια. Ο έλεγχος της Βουλής και της Γερουσίας είναι θέμα τύχης στις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, οι προεδρικές εκλογές του 2028 είναι εντελώς ανοιχτές, και τα δύο κόμματα είναι εξίσου περιφρονημένα από το εκλογικό σώμα.

Αναλυτικά: Οι λαϊκιστικές δυνάμεις που ξύπνησε ο Τραμπ καταβροχθίζουν το κατεστημένο, πυροδοτούμενες από ένα διακομματικό μείγμα ατελείωτου πολέμου, εκτοξευόμενων τιμών και ατιμωρησίας της ελίτ, όπως περιγράφει ο Ζάκαρι Μπασού του Axios.

Στη δεξιά, ένα ιστορικό σχίσμα σχετικά με το νόημα του «America First» έχει οδηγήσει τον ευρύ συνασπισμό του Τραμπ για το 2024 σε κομμάτια.

Ο Tucker Carlson και η πρώην βουλευτής Marjorie Taylor Greene — φωνές που κάποτε ήταν συνώνυμες με το MAGA — αποκήρυξαν και οι δύο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα αυτή την εβδομάδα, χαρακτηρίζοντας τον πόλεμο του Τραμπ με το Ιράν ως προδοσία του ίδιου του κινήματός του.

Η ρήξη εξαπλώνεται στον κόσμο των «αουτσάιντερ» μέσων ενημέρωσης που συνέβαλαν στην επιστροφή του Τραμπ στην εξουσία, με λαϊκιστές δημιουργούς podcast όπως οι Theo Von, Tim Dillon και Candace Owens να εμφανίζονται πλέον σφοδρά επικριτικοί απέναντι στην κυβέρνηση.

Στην αριστερά, οι Δημοκρατικοί του κατεστημένου φοβούνται ότι έχει φτάσει ένα σοσιαλιστικό «Tea Party» — που ανατρέπει τους εν ενεργεία βουλευτές, ταπεινώνει τους ηγέτες του κόμματος και μετατρέπει τις ασφαλείς «μπλε» έδρες σε πεδία δοκιμών για μια πιο συγκρουσιακή πολιτική.

Τρεις δημοκρατικοί σοσιαλιστές, με την υποστήριξη του δημάρχου της Νέας Υόρκης Ζοχράν Μαμντάνι — ο οποίος ξαφνικά αναδείχθηκε σε προοδευτικό «kingmaker» (σ.μ. όποιον στηρίζει, εκλέγεται) — φαίνεται να κατευθύνονται προς το Κογκρέσο μετά τον σεισμό που προκάλεσαν οι προκριματικές εκλογές της Τρίτης.

Μια δημοσκόπηση της Gallup πέρυσι έδειξε ότι οι Δημοκρατικοί προτιμούν τον σοσιαλισμό έναντι του καπιταλισμού με ποσοστό 66% έναντι 42% — το μεγαλύτερο χάσμα που έχει καταγραφεί ποτέ — με το χάσμα να είναι πιο έντονο μεταξύ των ψηφοφόρων κάτω των 30, που αποτελούν τον κινητήριο μοχλό της συμμαχίας του Μαμντάνι.

Μια ευρύτερη εικόνα: Μια γενεαλογική κατάρρευση της υποστήριξης προς το Ισραήλ αναδιαμορφώνει και τα δύο κόμματα — ενώ ο αυξανόμενος αντισημιτισμός σκιάζει τη διαμάχη που γίνεται όλο και πιο τοξική.

Τα νούμερα είναι σκληρά: Το Pew Research διαπίστωσε ότι το 60% των Αμερικανών έχει πλέον αρνητική άποψη για το Ισραήλ, συμπεριλαμβανομένου του 80% των Δημοκρατικών και του 57% των Ρεπουμπλικάνων κάτω των 50 ετών.

Για τους Δημοκρατικούς, οι ενέργειες του Ισραήλ στη Γάζα συγκεντρώνουν όλα όσα μισούν οι νέοι αριστεροί ψηφοφόροι στο παλιό κόμμα: πόλεμο, χρήμα στην πολιτική, γεροντοκρατία και υποταγή σε μια συναίνεση για την εξωτερική πολιτική που θεωρούν ηθικά χρεοκοπημένη.

Για τους Ρεπουμπλικάνους, η διαμάχη για το Ισραήλ είναι επίσης μια διαμάχη για το μέλλον — που αντιπαραθέτει ένα γηράσκον, φιλοϊσραηλινό κατεστημένο εναντίον μιας νέας βάσης που θεωρεί την ξένη παρέμβαση ως την πρωτόγονη αμαρτία που το «America First» είχε σκοπό να θεραπεύσει.

Νεανική βία: Από την κοινότητα στην αγέλη

Φωτογραφία: Αρχείου. (ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI)

Από την κοινότητα στην αγέλη

Κάθε φορά που ένας έφηβος δολοφονείται από άλλους εφήβους, η κοινωνία παριστάνει ότι βλέπει κάτι αδιανόητο. Κάτι που ήρθε απ’ έξω. Από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, από την τραπ, τις «κακές παρέες», από την έλλειψη ορίων, από έναν αδίστακτο παραβατικό δράστη. Και μετά επιστρέφει στην κανονικότητά της, μέχρι το επόμενο αίμα.

Μόνο που η άγρια δολοφονία στην Καλλιθέα δεν ήρθε απ’ έξω. Παράγεται μέσα σε μια κοινωνία που εδώ και χρόνια παράγει βία, αδιέξοδα, μοναξιά και ανασφάλεια και μετά εκπλήσσεται όταν αυτά επιστρέφουν με τη μορφή ομάδων που λειτουργούν σαν μικρές πολιτοφυλακές ταυτότητας. Αυτή η βία της αγέλης κυοφορείται χρόνια τώρα. «Βάλ’ τους να δώσουν τα χέρια, να μην κρατάνε μαχαίρια. “Κάν’ τα παιδιά μας σοφότερα”, λέω. “Αν μπορούσα θα το ’κανα”», έλεγε ο Λεξ πριν από μια τετραετία.

Πλέον βλέπουμε παιδιά που οργανώνονται περισσότερο από κάθε άλλη εποχή, γύρω από γεωγραφικές, χουλιγκανικές ή άτυπες ταυτότητες. Οταν ως έφηβος δεν έχεις χώρο να νιώσεις σημαντικός, θα ψάξεις χώρο να νιώσεις δυνατός, θα βρεις την αγέλη σου. Η νέα μορφή νεανικής βίας συνδυάζει στοιχεία οπαδισμού, τοπικισμού και ψηφιακής επίδειξης.

Ενα παράλληλο σύμπαν δίπλα μας, νέων ανθρώπων, όχι τόσο περιθωριακών όσο κάποιοι νομίζουν, κραυγάζει την παρακμή και το αδιέξοδο που τους περιβάλλει. Η γενιά που σήμερα είναι 12 έως 18 χρόνων μεγάλωσε σε μια χώρα διαρκούς κρίσης. Γεννήθηκε μετά τη χρεοκοπία, πέρασε αποστειρωμένη παιδική ηλικία στην πανδημία, ενηλικιώνεται με στεγαστική ασφυξία, εξεταστικό μαραθώνιο, ψηφιακή υπερέκθεση και ελάχιστη υπόσχεση κοινωνικής ανόδου. Της ζητούν συνέχεια να προσαρμόζεται, να αυτοκαταστέλλεται, να αποδίδει σαν μηχανή. Πώς είναι άραγε να μεγαλώνεις έτσι;

Η εικόνα που βλέπουμε εμείς, οι απ’ έξω, δείχνει παράδοξη: παιδιά που μεγαλώνουν σε συνθήκες υπερβολικής ατομικότητας αναζητούν απελπισμένα συλλογικότητα. Η εφηβεία, όσο συγκρουσιακή κι αν είναι, πάντα είχε τόπους συνάντησης: συλλογικότητες, παρέες ανθεκτικές στον χρόνο, τον αθλητισμό, τον πολιτισμό, τη γειτονιά που λειτουργούσε ως χώρος μετάβασης προς την ενηλικίωση. Κυρίως υπήρχαν κοινότητες, προβληματικές συχνά, αλλά υπαρκτές.

Η ένταση των (αυτο)καταστροφικών περιστατικών είναι μια προειδοποίηση ότι υποχωρούν ή διαλύονται πολλοί από τους τόπους όπου ένα παιδί μάθαινε να υπάρχει χωρίς να αποδεικνύει συνεχώς κάτι. Χωρίς κοινότητα, το κενό το καλύπτουν άλλοι: η συμμορία, ο αρχηγός, η οπαδική ταυτότητα, ο αλγόριθμος, η ιδέα ότι για να σε δουν πρέπει να τρομάζουν όταν περνάς. Και ακριβώς εκεί εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού.

ΠΗΓΗ 

Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στον Επισιτισμό-Τουρισμό (ΠΟΕΕΤ): Η Κυβέρνηση απέρριψε και επίσημα το αίτημά μας για επιμήκυνση της χρονικής ισχύος του επιδόματος ανεργίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πετυχημένη η Απεργία της 24/6/2026

Συνάντηση της ΠΟΕΕΤ με το Υπουργείο Εργασίας εχθές 25/06/2026

Η Κυβέρνηση απέρριψε και επίσημα το αίτημά μας για επιμήκυνση της χρονικής ισχύος του επιδόματος ανεργίας

 

Η Διοίκηση της ΠΟΕΕΤ χαιρετίζει την μεγάλη συμμετοχή των εργαζομένων στην απεργία της 24^ης Ιουνίου 2026.

Το μήνυμα εστάλη στην εργοδοσία και στην Κυβέρνηση πως δεν ανεχόμαστε πλέον να δουλεύουμε σαν σύγχρονοι σκλάβοι!

Σε μεγάλους τουριστικούς προορισμούς η συμμετοχή ξεπέρασε το 60% και η μεγάλη συγκέντρωση που έγινε στην Αθήνα έξω από το Υπουργείο Εργασίας ξεκλείδωσε την πόρτα του Υπουργείου για την ΠΟΕΕΤ.

Εχθές 25/06/2026 ΛΟΙΠΌΝ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΉΘΗΚΕ ΣΥΝΆΝΤΗΣΗ Της Διοίκησης της ΠΟΕΕΤ με τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Εργασίας κ. Μηλαπίδη Νικόλαο.

Μια συνάντηση που άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως Κυβερνητικό φιάσκο μιας και στα αιτήματα μας είτε η απάντηση ήταν αρνητική είτε ο εκπρόσωπος του Υπουργείου δήλωσε αναρμόδιος!

Συγκεκριμένα:

• Στις καταγγελίες μας για καταστρατήγηση των Κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων, αρμόδια είναι η ανεξάρτητη αρχή Επιθεώρησης Εργασίας. Όταν υπογράφονται όμως πανηγυρίζει το Υπουργείο Εργασίας!
• Στις καταγγελίες μας για καταστρατήγηση της εφαρμογής της ψηφιακής κάρτας εργασίας αρμόδια είναι η ανεξάρτητη αρχή Επιθεώρησης Εργασίας. Όταν όμως αποτυπώθηκε η πραγματικός χρόνος εργασίας και εκτοξεύθηκαν οι νόμιμες υπερωρίες πανηγύριζε το Υπουργείο Εργασίας!
• Στο αίτημα για αφορολόγητο ταμείο ανεργίας ακόμα και στους εργαζόμενους κάτω των 25 ετών, αρμόδιο είναι το Υπουργείο Οικονομικών!

Φυσικά για το μόνο που δηλώνει αρμόδιο το Υπουργείο Εργασίας είναι η επιμήκυνση της χρονικής ισχύος του επιδόματος ανεργίας για τους εποχικά εργαζόμενους.

Η απάντηση λοιπόν ήταν ένα μεγαλοπρεπές ΟΧΙ!!!

Δύο χρόνια μετά λοιπόν η απάντηση της ηγεσίας του Υπουργείου Εργασίας είναι πως ¨εποχικά εργαζόμενε δεν θα επιβιώσεις τον χειμώνα αξιοπρεπώς¨

Επομένως εποχικά εργαζόμενη, εργαζόμενε στον κλάδο μας οι μάσκες έπεσαν και γνωρίζεις καλά ποιοι είναι υπεύθυνοι πλέον για την ΑΝΕΧΙΑ ΣΟΥ!

Για εμάς την Διοίκηση της ΠΟΕΕΤ δεν αλλάζει τίποτα.

Θα συνεχίσουμε τον αγώνα, δεν μας πτοεί μια άρνηση κάποιων που βρίσκονται τώρα στο Υπουργείο Εργασίας.

Ξέρουμε πολύ καλά πως αυτά τα πρόσωπα μπορεί – μπορούμε να τα αλλάξουμε!

Για άλλη μια φορά χαιρετίζουμε τους χιλιάδες απεργούς συναδέλφους μας και τις μεγαλειώδες συγκεντρώσεις – δράσεις σε Αθήνα – Ηράκλειο – Ρόδο και άλλους Τουριστικούς προορισμούς και δίνουμε ραντεβού για την επόμενη κινητοποίηση που θα είναι πιο σύντομα απ' ότι κάποιοι περιμένουν!!!

Γραμματεία Τύπου & Δημοσίων Σχέσεων

ΠΗΓΗ: ΠΟΕΕΤ 

- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ανάρτηση στο μπλογκ μας: 

• Πανελλαδική Απεργία σε Επισιτισμό-Τουρισμό την Τετάρτη 24/6 – Ζητούν, μεταξύ άλλων, αυξήσεις σε μισθούς, πληρωμή υπερωριών και καταγγέλλουν εντατικοποίηση, εργατικά ατυχήματα εργοδοτική αυθαιρεσία (VIDEO)

H σκανδαλώδης «αθωότητα» της κυβέρνησης του «Μέσι της ελληνικής πολιτικής»

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

 

Ένα κυβερνητικό «φαινόμενο»: Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο συνεχίζεται μια μόνιμη κατάσταση «αθωότητας» της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αυτό συμβαίνει, είτε τα «γαλάζια» στελέχη έχουν καταδικαστεί, είτε έχουν κατηγορίες, είτε έχουν περάσει από Επιτροπές της Βουλής, είτε απλά δεν μπορούν να στηρίξουν τα επιχειρήματα τους πάνω στην κοινή λογική - Χαρακτηριστικά παραδείγματα - Ποιος (εφοπλιστής) βάφτισε «Μέσι της ελληνικής πολιτικής» τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Ας αφήσουμε πίσω το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις τυχαίες φωτογραφίες με τους «Φραπέδες» και τους «Χασάπηδες» και ό,τι ακολούθησε. 

Ας μην αναφερθούμε στον Κώστα Αχ. Καραμανλή, υπουργό Μεταφορών την περίοδο του εγκλήματος των Τεμπών. Αυτόν που χειροκροτείται από τους βουλευτές της ΝΔ. 

Ας «ξεχάσουμε» και τις υποκλοπές με τον άμεσα αρμόδιο, τότε, για την ΕΥΠ, Κυριάκο Μητσοτάκη, που «δεν ήξερε».

Ας μην αναλωθούμε στη λίστα των μικρών και μεγαλύτερων σκανδάλων της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Ας αφήσουμε πίσω ακόμα κι αυτή τη φαρσοκωμωδία με τον «Ειδικό Επιστήμονας» Μακάριο Λαζαρίδη, αυτό το πρότυπο «αριστείας» της κυβέρνησης, που συνεχίζει να προσπαθεί να τα βάλει ακόμα και με την κοινή λογική.

Ας τα πάμε στα τελευταία, τα «φρέσκα»:

— Η κυρία Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου καταδικάστηκε σε 20 μήνες φυλάκιση με αναστολή, για την υπόθεση της διαρροής προσωπικών δεδομένων Ελλήνων του εξωτερικού. Η κυρία Ασημακοπούλου, όταν έγιναν αυτά, ήταν ευρωβουλευτής της ΝΔ.

Παρά την καταδίκη υπήρξε μια μνημειώδης κάλυψη από την κυβέρνηση. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, ισχυρίστηκε, με χαλαρότητα ότι «μιλάμε για ένα email μόνο». Μάλιστα, όταν ρωτήθηκε για την περίπτωση διαγραφής της (όπως και των άλλων εμπλεκόμενων) από τη ΝΔ, απάντησε: «Γιατί να τους διαγράψουμε; Για όνομα του Θεού».

Παράλληλα, ο Άδωνις Γεωργιάδης, εκλεκτός υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη, σε παρέμβαση του ζήτησε και… ειδική ρύθμιση για την Άννα – Μισέλ Ασημακοπούλου.
«Το θεωρώ αδιανόητο» δήλωσε σε μια (από τις… ελάχιστες) τηλεοπτικές του εμφανίσεις (αυτή τη φορά στο Action 24, στις 18/6/202). «Ποινική καταδίκη» διερωτήθηκε και συμπλήρωσε: «Ποινική καταδίκη, σημαίνει ότι γράφεται στο ποινικό σου μητρώο και σου καταστρέφει τη ζωή (…) Ποινική καταδίκη γιατί έστειλες email ως πολιτικός για εκλογές;».

Ο Γεωργιάδης, αφού χαρακτήρισε «αδικημένη» την Άννα Μισέλ Ασημακοπούλου, έριξε και μια πρόταση να υπάρχει: Η κυβέρνηση «να λάβει νομοθετική πρωτοβουλία για τους πολιτικούς και την πολιτική επικοινωνία τέτοιου είδους σφάλματα να μην επιφέρουν ποινικές κυρώσεις».

— Ας περάσουμε, τώρα, στον αξιότιμο κύριο Δημήτρη Αβραμόπουλου, και το ένταλμα σύλληψης των βελγικών αρχών, στο πλαίσιο των ερευνών για το λεγόμενο Qatargate. Ο ίδιος Δ. Αβραμόπουλος εκνευρισμένος με το ζήτημα άρχισε να βγαίνει στα κανάλια και να μιλάει για «μπούρδες» και «κερατάδες» με τους οποίους έχουμε μπλέξει. Μάλιστα, αναγκάστηκε να εξηγήσει και ποιους εννοεί «κερατάδες». Δεν αφορούσε, όπως είπε, σε μια καμία περίπτωση τους Έλληνες εισαγγελείς αλλά ο χαρακτηρισμός πήγαινε σε κάτι χαμηλόβαθμους αξιωματικούς στο Βέλγιο.

Ο βουλευτής της ΝΔ, τελικά, προσέφυγε στον Άρειο Πάγο, ζητώντας να ακυρωθεί το ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης.

Σε όλη τη διάρκεια της υπόθεσης η κυβέρνηση, τυπικά, πήρε αποστάσεις δηλώνοντας πως είναι θέμα της δικαιοσύνης και τα λοιπά και τα λοιπά. Παρ’ όλα αυτά κυβερνητικά στελέχη (Γεωργιάδης, Βορίδης κ.α) έδωσαν κάλυψη στον Δ. Αβραμόπουλου υιοθετώντας την όποια επιχειρηματολογία του.

Πάντως, για τις σοβαρές κατηγορίες που υπάρχουν στο ευρωπαϊκό ένταλμα σύλληψης (Documento 24/6/2026) η κυβέρνηση και τα κυβερνητικά στελέχη δεν έχουν δηλώσει προθυμία να μιλήσουν.