Πολυτεχνείο 2026: «34 φωνές» καταγγέλλουν τον πρύτανη του ΕΜΠ

Πολυτεχνείο: «34 φωνές» καταγγέλλουν τον πρύτανη του ΕΜΠ

Αντιδράσεις για τους περιορισμούς στις εκδηλώσεις της ιστορικής επετείου

Την έντονη αντίδραση 34 ανθρώπων που έζησαν την εξέγερση του Πολυτεχνείου προκαλεί η απόφαση του πρύτανη του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Ι. Χατζηγεωργίου, να μην παραχωρήσει αίθουσα του ιστορικού συγκροτήματος για την παρουσίαση συλλογικού βιβλίου αφιερωμένου στον αντιδικτατορικό αγώνα, ενώ παράλληλα καταγγέλλονται αυστηροί περιορισμοί στις φετινές επετειακές εκδηλώσεις.

Πρόκειται για τον τόμο «Τότε και τώρα: Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα – 34 φωνές», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος και συγκεντρώνει μαρτυρίες μελών της λεγόμενης «παρέας της Παρασκευής», μιας ομάδας παλιών φοιτητών που επανασυνδέθηκαν από το 2023, επιδιώκοντας να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη του Νοέμβρη του 1973, ενώ τα συγγραφικά δικαιώματα θα διατεθούν στον Σύνδεσμο Φυλακισθέντων κι Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967-1974.

Οι συντελεστές είχαν ζητήσει εγγράφως την αίθουσα «Λύσανδρος Καυταντζόγλου» του κτιρίου Αβέρωφ, ωστόσο, όπως υποστηρίζουν, δεν έλαβαν γραπτή απάντηση και ενημερώθηκαν προφορικά έπειτα από 15 ημέρες ότι η εκδήλωση θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί μόνο μετά το επετειακό τριήμερο, απόφαση την οποία συνδέουν με τους περιορισμούς που επιβλήθηκαν στον εορτασμό επικαλούμενοι λόγους ασφάλειας.

Η παρουσίαση πραγματοποιήθηκε τελικά στο ιστορικό κτίριο του παλαιού Χημείου, στην οδό Σόλωνος, όπου διαβάστηκε δημόσια η καταγγελία και συγκεντρώθηκαν υπογραφές συμπαράστασης, με τους συντάκτες της να υποστηρίζουν ότι η στάση της πρυτανικής αρχής προσβάλλει τόσο τους ανθρώπους που αντιστάθηκαν στη δικτατορία όσο και τη συλλογική ιστορική μνήμη.

Η καταγγελία των «34 φωνών»

«Όταν τον Οκτώβριο του 2026 τυπώθηκε το βιβλίο Τότε και τώρα. Από τη λάμψη του Πολυτεχνείου στο ημίφως του σήμερα. 34 φωνές, όλοι όσοι στήριξαν αυτό το εγχείρημα θεωρούσαμε αυτονόητο ότι ο φυσικός χώρος για την πρώτη δημόσια παρουσίασή του θα ήταν το Πολυτεχνείο.

Έτσι, ζητήσαμε γραπτώς την παραχώρηση της αίθουσας «Λύσανδρος Καυταντζόγλου» του κτιρίου Αβέρωφ για τη σημερινή εκδήλωση. Η αίτησή μας δεν κρίθηκε άξια γραπτής απάντησης. Μόνο προφορικά πληροφορηθήκαμε, μετά από 15 μέρες, ότι καμία αίθουσα του ιστορικού συγκροτήματος δεν μας παραχωρείται και, εναλλακτικά, μας προτάθηκε να γίνει η παρουσίαση ΜΕΤΑ τον τριήμερο εορτασμό. Η αιτιολογία-πρόσχημα ήταν οι λόγοι ασφάλειας, δεδομένου ότι στις 13-14/11 το συγκρότημα θα παρέμενε «κλειστό για τις προετοιμασίες της επετείου».

Διόλου άσχετη με αυτή την απόρριψη είναι η πρυτανική απόφαση με την οποία επιβάλλονται πρωτοφανείς χρονικοί, χωρικοί και τεχνικοί περιορισμοί στις εκδηλώσεις του τριημέρου. Παράλληλα, με προκλητική περιφρόνηση και αγένεια, παρακάμπτονται φορείς όπως ο ΣΦΕΑ και οι φοιτητικοί σύλλογοι που ήταν οι παραδοσιακοί συνδιοργανωτές του εορτασμού.

Εδώ και δεκαετίες, με πολλές μορφές και μέσα, επιχειρείται η διαγραφή της εξέγερσης του Νοέμβρη του ’73 από τη συλλογική ιστορική μνήμη: με τη διαστρέβλωση του νοήματός της, με τη χυδαία συκοφάντηση, με την αποσιώπηση, με την καταφυγή στον ιστορικό αναθεωρητισμό, με την ωμή καταστολή. Φέτος δοκιμάζεται ένας νέος τρόπος: η χρονική και χωρική συρρίκνωσή του τριήμερου εορτασμού, ο ασφυκτικός έλεγχοςτης παρουσίας των νέων και του λαού, η υποχρεωτική αλαλία, η επαναφορά του γύψου της επταετίας. Μια μαύρη σελίδα που φέρει πρυτανική υπογραφή και της μέλλεται να παραδοθεί στην καταισχύνη της ιστορίας.

Η άρνηση παραχώρησης αίθουσας του ΕΜΠ για την παρουσίαση ενός βιβλίου δεν αποτελεί μόνο προσβολή για τους 34 συγγραφείς του που έζησαν από πρώτο χέρι την τυραννία της χούντας, αλλά και για όλες και όλους που επιλέγουν να μην ξεχνούν, να αντλούν από τους αγώνες του χθες έμπνευση, δύναμη και γνώση για τους αγώνες του σήμερα.

Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται άδικα στη φυλακή, μας αφορά όλους - Γράφει ο Δημ. Χριστόπουλος

Φυλακές (φωτογραφία αρχείου) istockphoto

Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται άδικα στη φυλακή, μας αφορά όλους

Η υπόθεση του Βασίλη Γκόνη και μια καταδίκη που μετατρέπει την άρνηση κατονομασίας ενός προσώπου σε απόδειξη ενοχής, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ίδια την έννοια της δίκαιης δίκης.

• ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΡΙΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η τιμωρία δεν ήταν ποτέ αντίστοιχη με αυτήν που θα υφίστατο ο υπαίτιος εφόσον αναλάμβανε την ευθύνη, αλλά σίγουρα επίπονη καθώς αφορούσε το σύνολο των μαθητών των οποίων η μόνη αμαρτία ήταν ότι δεν «τον έδιναν». Το δίδαγμα είναι το εξής: η μη συνεργασία τιμωρείται.

Δεν είναι της ειδικότητας μου να εκφραστώ για το αν η μέθοδος που ακολουθούνταν ήταν παιδαγωγικά δόκιμη, ούτε είναι της στιγμής. Κάνω όμως τον συνειρμό με μια ποινική δίκη την οποία παρακολούθησα την Παρασκευή 6 και τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου στο Εφετείο Αθηνών ως παρατηρητής εκ μέρους της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

Πρόκειται για μια γνωστή υπόθεση που προ διετίας απασχόλησε το πανελλήνιο. Ένας πενηντάχρονος καθηγητής μέσης εκπαίδευσης καταδικάστηκε για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και κατοχή εκρηκτικών, δύο κακουργήματα του Ποινικού Κώδικα, διότι βιντεοσκοπήθηκε άπαξ να πληρώνει το νοίκι μιας αποθήκης αθηναϊκής πολυκατοικίας στην οποία βρέθηκαν εκρηκτικά.

Θα πει κανείς: δηλαδή είναι αδιάφορο για την έννομη τάξη κάποιος να πληρώνει έστω άπαξ το νοίκι ενός χώρου στον οποίο βρίσκεται εγκληματικό υλικό; Η απάντηση είναι προφανώς και όχι, όμως αυτή η πληρωμή, από μόνη της, δεν σημαίνει κάτι εφόσον δεν στοιχειοθετείται ότι υπάρχει και κάποια άλλη σχέση που θεμελιώνει την συμμετοχή στο έγκλημα.

Διότι φυσικά η κατοχή εκρηκτικών είναι έγκλημα, αλλά κατοχή δεν προκύπτει επειδή κάποιος μια φορά πλήρωσε το νοίκι ενός χώρου και τίποτε άλλο.

Κατοχή είναι άλλο πράγμα. Οι λέξεις έχουν ένα νόημα. Οι ιδιοκτήτες της αποθήκης βεβαιώνουν πως ο κατηγορούμενος δεν είναι αυτός που νοίκιασε, ενώ πουθενά μέσα στην αποθήκη δεν βρέθηκε αποτύπωμα ή γενετικό υλικό από το οποίο να προκύπτει ότι ο κατηγορούμενος είχε σχέση με το χώρο.

Ούτε στο σπίτι του βρέθηκε οτιδήποτε που να τον ενοχοποιεί με την εξαίρεση κάποιων βιβλίων που θεωρήθηκαν αποδεικτικό στοιχείο για την τέλεση της εγκληματικής πράξης και κατασχέθηκαν. Ανάμεσά τους, Το Πολυτεχνείο έξω από το Πολυτεχνείο του Καλλιβρετάκη, Η εμπειρία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Αθήνα και Οι Δωσίλογοι του Χαραλαμπίδη, Τα παιδιά της δικτατορίας του Κορνέτη καθώς και μερικά άλλα που φάνηκαν αστυνομικώς ύποπτα. Προκαλεί πολύ δυσάρεστες σκέψεις ότι σήμερα ακόμη, υπάρχουν βιβλία θεωρούνται από την Ελληνική Αστυνομία ενοχοποιητικό υλικό.

Ο Βασίλης Γκόνης (γράφω το όνομά του διότι ο ίδιος έχει δημοσίως τοποθετηθεί για το θέμα σε επιστολή του στην Εφημερίδα των Συντακτών, 28.2.2025), βρέθηκε λοιπόν στο εδώλιο του Εφετείου με ένα φάντασμα να στοιχειώνει την έδρα, όπως και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο. Αυτό της ταυτότητας του προσώπου για το οποίο πλήρωσε το νοίκι.

Η όλη διαδικασία, ρητά ή άρρητα, στρέφονταν γύρω από αυτό το φάντασμα: αφού ο κατηγορούμενος δεν δίνει το όνομα, σημαίνει ότι είναι ένοχος. Αυτουργός, ούτε καν συνεργός!

H αβάσταχτη χυδαιότητα της κυβερνητικής καμπάνιας “Γιορτές για όλους” - Γράφει η Δήμητρα Μυρίλλα

H αβάσταχτη χυδαιότητα της κυβερνητικής καμπάνιας “Γιορτές για όλους”

  ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΥΡΙΛΛΑ

«Τα ελεήμονα ψίχουλα κρατούν τον άνθρωπο ζωντανό απλώς για να συνεχίσει να λιμοκτονεί» (Οσκαρ Ουάϊλντ)

Η κυβερνητική καμπάνια μείωσης τιμών εν’ όψει Χριστουγέννων που τιτλοφορείται «Γιορτές για όλους» είναι ίσης χυδαιότητας και κυνισμού όσο και η περίφημη Μητσοτάκειος ρήση: «Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση, όσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια την ανθρώπινη ελευθερία».

Κι αφού μια κοινωνία χωρίς ανισότητες είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση, άρα η φτώχεια είναι φυσικό φαινόμενο και επομένως οι άνθρωποι που δεν ψοφολογάνε από την ανέχεια και την πείνα είναι κάτι … σαν φυσική ανορθογραφία, η κυβέρνηση έρχεται να υψωθεί και να δοξαστεί ως «μέγας» φιλάνθρωπος και ελεήμων.

Διότι, πραγματικά ελεύθερος είναι εκείνος που δεν έχει να πάρει ρύζι και περιμένει από την κυβέρνηση να του το μειώσει 5% ενώ έχει ήδη ανέβει 40%!

Ισως, μάλιστα, αυτή η καμπάνια είναι ακόμα πιο χυδαία καθώς κατά πλήρη αντιστοιχία με την «ελευθερία» να μην μπορεί μία οικογένεια να κάνει Χριστούγεννα,  η κυβέρνηση αποδέχεται πλήρως τις συνθήκες ραγδαίας και ακραίας φτωχοποίησης.  Και όχι μόνο τις αποδέχεται, αλλά τις παίζει και στο χρηματιστήριο των επιτυχημένων επικοινωνιακών τρικ. 

Πρόκειται για την πολιτική έκφραση μιας τόσο σάπιας συνείδησης – και αυτό δεν αντιβαίνει καθόλου στη δική τους τελικά απάνθρωπη φύση – που αδυνατεί να κατανοήσει την αναίδεια και την προσβολή που διαπράττεται προς έναν λαό που δουλεύει με όλες του τις ψυχικές και σωματικές δυνάμεις –  στην πραγματικότητα με υπερβάλλουσες δυνάμεις – για να καταλήξει να του βάζει ο Μητσοτάκης στο πανέρι της ελεημοσύνης γάλα, βούτυρο, γιαούρτια, τυριά, αλεύρι, ζυμαρικά και ρύζι, κρέας, σοκολάτες…

Μόνο σοκολάτες για τα παιδιά, διότι οι «συμφωνίες» που συνάπτει με τους σουπερμακετάδες είναι πρακτικά αδύνατον να συναφθούν και με τον Αη Βασίλη.

Σημειωτέον, τα υπερκέρδη τους – των σουπερμαρκετάδων – ουδόλως παραβιάζουν την ανθρώπινη φύση καθώς όσο φυσικό είναι από το ένα τραπέζι να λείπει το ρύζι, άλλο τόσο φυσικό είναι στο άλλο τραπέζι να περισσεύουν οι αστακοί. Δηλαδή, φυσική ισορροπία.

Πάντως, η κυβέρνηση ας μη μπει στον κόπο να μειώσει την τιμή και στο κουτόχορτο… Δεν θα το αγοράσουμε…

ΠΗΓΗ 

ΑΑΔΕ: Μια αρχή που ελέγχει τους πάντες και δεν λογοδοτεί σε κανέναν - Του Χάρη Φραντζή

ΑΑΔΕ: Μια αρχή που ελέγχει τους πάντες και δεν λογοδοτεί σε κανέναν

Η θεσμική απόκλιση των ανεξάρτητων αρχών, οι σκιές γύρω από τον μηχανισμό της ΑΑΔΕ και η κρίση λογοδοσίας

Χάρης Φραντζής

Η σύγχρονη κρατική μηχανή λειτουργεί ολοένα και περισσότερο ως ένα απρόσωπο, τεχνοκρατικό πανοπτικό, όπου η ασυμμετρία ορατότητας συνιστά τον πυρήνα από όπου αντλεί την ισχύ της.

Από τη μία πλευρά, ο ελεγκτικός μηχανισμός διαθέτει τα εργαλεία να καταγράφει, να αναλύει και να αξιολογεί κάθε πτυχή της οικονομικής δραστηριότητας του πολίτη· από την άλλη, περιχαρακώνεται πίσω από ένα αδιαπέραστο πέπλο όταν επιχειρείται ο έλεγχος της δικής του λειτουργίας.

Η πρόσφατη θεσμική κρίση γύρω από την ηγεσία της ΑΑΔΕ, τις αποκαλύψεις του Documento για τη δράση κεντρικών στελεχών της που χρηματίζονταν και την ποινική αντεπίθεση κατά της ερευνητικής δημοσιογραφίας τεκμηριώνει ότι η κρίση λογοδοσίας δεν είναι συγκυριακή, αλλά δομική.

Η γραφειοκρατική γνώση ως μηχανισμός αδιαφάνειας

Ο Μαξ Βέμπερ ανέδειξε ότι κάθε γραφειοκρατία επιδιώκει να αυξήσει την υπεροχή του επαγγελματία μέσω της απόκρυψης της γνώσης και των προθέσεών του, και «τείνει να αποκλείει το κοινό, να κρύβει τη γνώση και τη δράση της από την κριτική όσο μπορεί». Το «υπηρεσιακό απόρρητο» είναι, κατά τον Βέμπερ, «η ειδική εφεύρεση της γραφειοκρατίας», και η επίκλησή του συχνά δεν εξυπηρετεί λειτουργικές ανάγκες αλλά την ίδια τη θέση ισχύος του μηχανισμού.

Στην ελληνική περίπτωση, η ΑΑΔΕ επικαλείται το απόρρητο όχι για να προστατεύσει ευαίσθητα δεδομένα τρίτων, αλλά για να θωρακίσει τις εσωτερικές της δυσλειτουργίες από τον έλεγχο, μια διαστροφή της βεμπεριανής λογικής θα λέγαμε, όπου το μέσο (απόρρητο) υποκαθιστά τον σκοπό (προστασία του δημοσίου συμφέροντος).

Ο Γιώργος Πιτσιλής είναι διοικητής της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων.

Η αντίδραση της κυβέρνησης απέναντι στις αποκαλύψεις ακολουθεί μια τακτική διπλής οδού. Από τη μία, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος επικαλείται τις «επιτυχίες» της Αρχής ωσάν  να είναι δικές της και διατυπώνει τη γενικόλογη αρχή ότι «όποιος παρανομεί πρέπει να λογοδοτήσει στη δικαιοσύνη», χωρίς να αγγίζει το ζήτημα της πολιτικής ευθύνης της ηγεσίας που επέλεξε και διατηρεί.

Από την άλλη, αποποιείται την ευθύνη επικαλούμενη τη θεσμική ανεξαρτησία, παραπέμποντας τα ζητήματα στην ίδια την Αρχή που ελέγχεται. Το αποτέλεσμα είναι ένα κενό ουσιαστικής λογοδοσίας καθώς η ΑΑΔΕ δεν υπόκειται σε άμεσο πολιτικό έλεγχο, ενώ ο κοινοβουλευτικός έλεγχος, αν και προβλέπεται, ασκείται πλημμελώς.

Η βιασύνη των ελέγχων και οι εσωτερικές διαρροές

Το βάθος αυτής της κρίσης αποκαλύφθηκε μεσούσης της επιχείρησης εξάρθρωσης δικτύου φοροδιαφυγής στη Θεσσαλονίκη. Σύμφωνα με την έρευνα του Documento, η κορύφωση της επιχείρησης επισπεύσθηκε τεχνητά υπό την πίεση του επικεφαλής της ΔΕΟΣ, Νίκου Μπατσίλα, προκειμένου να παραχθεί ένα ηχηρό επικοινωνιακό αποτέλεσμα ικανό να αντιστρέψει το κλίμα που είχαν δημιουργήσει οι αποκαλύψεις για συστηματικές επαφές στελεχών με επιχειρηματικά κυκλώματα και ειδικότερα με τον Mr. «Χωριάτικο».

Στον ειδικό ανακριτή οδηγούνται οι 16 συλληφθέντες για τη μεγάλη υπόθεση φορολογικής και ασφαλιστικής απάτης με επίκεντρο επιχειρήσεις εστίασης και νυχτερινής διασκέδασης στη Θεσσαλονίκη. Τρίτη 10 Νοεμβρίου 2026.

Η επιχείρηση, αντί να πλήξει τους «εγκεφάλους», κατέληξε στη σύλληψη περιφερειακών προσώπων, καθώς οι βασικοί υπεύθυνοι είχαν ενημερωθεί εκ των έσω και είχαν διαφύγει. Το γεγονός δεν συνιστά απλώς επιχειρησιακή αστοχία, αλλά σύμπτωμα ενός μηχανισμού όπου η ροή της κρίσιμης πληροφορίας διαμεσολαβείται από προσωπικές και υπηρεσιακές σκοπιμότητες.

Η ποινικοποίηση της κριτικής και η στρατηγική της σιωπής

Αντί η ηγεσία της ΑΑΔΕ να απαντήσει στις καταγγελίες για λίστα χρηματισμού 25 στελεχών, για ψευδή βεβαίωση προς τις διωκτικές αρχές την οποία φέρεται να εξέδωσε ο ίδιος ο επικεφαλής της ΔΕΟΣ και για συγκάλυψη παλαιότερων υποθέσεων, επέλεξε τη νομική αντεπίθεση.

53 χρόνια από την εξέγερση του Πολυτεχνείου: Διαδραστικοί χάρτες με τους νεκρούς της εξέγερσης και τους τραυματίες που κατέθεσαν στη δίκη που ακολούθησε μετά την πτώση της Χούντας και ένα συγκλονιστικό βίντεο-ντοκουμέντο από την πρώτη επέτειο (VIDEO)

Διαδραστικοί χάρτες: Οι νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου και οι τραυματίες που κατέθεσαν στη δίκη

Στον χάρτη που ακολουθεί, καταγράφονται οι νεκροί της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, καθώς και οι τραυματίες που κατέθεσαν ως μάρτυρες στη δίκη που ακολούθησε μετά την πτώση της Χούντας. Η πηγή που χρησιμοποιήσαμε είναι ο πίνακας που περιέχεται στο βιβλίο του Ιερώνυμου Λύκαρη, «Το αίμα το αδικαίωτο ποτέ δεν ησυχάζει», Μέρος Ι, σ. 346–361, εκδόσεις Καστανιώτη. Όσον αφορά τους νεκρούς, ο πίνακας βασίζεται στην ιστορική έρευνα του Διευθυντή Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ) Λεωνίδα Καλλιβρετάκη, με τίτλο «Τεκμηριώνοντας τα γεγονότα του Νοεμβρίου 1973». Όσον αφορά τους τραυματίες, ο πίνακας βασίζεται στα πρακτικά της δίκης σε πρώτο και δεύτερο βαθμό.

Για τον αριθμό των νεκρών, επισημαίνουμε ότι, παρά τον ακροδεξιό μύθο ότι “δεν υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο”, η ίδια η Χούντα παραδεχόταν αρχικά την ύπαρξη 12 νεκρών από πυροβόλα όπλα, γεγονός που προκύπτει τόσο από έγγραφα της Ασφάλειας όσο και από δημοσιεύματα του Τύπου τις επόμενες ημέρες της καταστολής της εξέγερσης.

Για τον αριθμό των τραυματιών, επισημαίνουμε ότι στον χάρτη αποτυπώνονται μόνο οι 133 τραυματίες που κατέθεσαν στις δίκες. Σε νοσοκομεία και κλινικές της πρωτεύουσας προσήλθαν ή διακομίσθηκαν συνολικά 320 άτομα, όπως προκύπτει από τα επίσημα βιβλία τους. Τα στοιχεία αυτά αποτυπώθηκαν στον δεύτερο χάρτη αυτής της ανάρτησης. Και πάλι ο αριθμός αυτός δεν είναι πλήρης. Από τις καταστάσεις της Ασφάλειας του καθεστώτος, προκύπτουν ονομαστικά 510 τραυματίες, κυρίως από πυροβόλα όπλα, θλώντα όργανα (γκλομπς κλπ) και δακρυγόνα. Ο Εισαγγελέας Τσεβάς, κατά την προανάκριση, κατέγραψε 1.103 τραυματίες με “πλήρη στοιχεία ταυτότητος”. Πολλοί ήταν οι τραυματίες που ουδέποτε ταυτοποιήθηκαν γιατί από φόβο αναζήτησαν ιδιωτικά τις πρώτες βοήθειες.

Πώς να διαβάσετε τον διαδραστικό χάρτη

Ο χάρτης δείχνει πού τραυματίστηκε ή σκοτώθηκε κάθε πρόσωπο που καταγράφεται στον πίνακα. Κάθε κόκκινο σημείο είναι μία περίπτωση. Ο κωδικός δίπλα του παραπέμπει στον πίνακα κάτω από τον χάρτη: «Τ» για τους τραυματίες, «Ν» για τους νεκρούς, που έχουν επιπλέον σκούρο περίγραμμα. Όπου πολλά περιστατικά έγιναν στην ίδια διασταύρωση, τα σημεία απλώνονται γύρω της και ενώνονται με λεπτές γραμμές με το ακριβές σημείο. Με τα κουμπιά πάνω από τον χάρτη επιλέγετε ημέρα (Όλες οι μέρες, 16, 17 ή 18–19 Νοεμβρίου), και οι αριθμοί κάτω από τον τίτλο αλλάζουν ανάλογα. Με τα κουμπιά δεξιά επιλέγετε περιοχή: «Πολυτεχνείο» για τη γύρω περιοχή, όπου βρίσκονται τα περισσότερα περιστατικά, «Ομόνοια–Αλεξάνδρας» για ευρύτερη εικόνα και «Όλο» για ολόκληρο τον χάρτη. Το κουμπί της επιλογής που ισχύει είναι μαυρισμένο. Με τα + και − μεγεθύνετε και σμικρύνετε. Τον χάρτη τον μετακινείτε σύροντάς τον. Πατώντας ένα κόκκινο σημείο ανοίγει καρτέλα με τα στοιχεία του προσώπου. Οι θέσεις είναι κατά προσέγγιση. Έξι περιπτώσεις εκτός κέντρου και δύο χωρίς τοποθεσία στο βιβλίο υπάρχουν μόνο στον πίνακα.

Από την γεωγραφική αποτύπωση των στοιχείων προκύπτουν η μαζικότητα της εξέγερσης και το μέγεθος της αιματηρής καταστολής της. Από το βράδυ της 16ης Νοεμβρίου η καταστολή παίρνει τον χαρακτήρα μακελειού με πυροβόλα όπλα από ταράτσες κτιρίων όπως αυτό του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης (ΥΔΤ) στη συμβολή των οδών Γ’ Σεπτεμβρίου, Μάρνη και Αβέρωφ. Η καταστολή κορυφώθηκε με την εισβολή του τανκ στο Πολυτεχνείο, αλλά συνεχίστηκε σε όλη την γύρω περιοχή, από την Κυψέλη μέχρι το Σύνταγμα την 17η και την 18η Νοεμβρίου, και ολοκληρώθηκε με μαζικές συλλήψεις την Δευτέρα 19 Νοεμβρίου ενάντια στην απεργία που εξήγγειλαν οι οικοδόμοι...  

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ τη συνέχεια, με τους διαδραστικούς χάρτες, τους αναλυτικούς πίνακες και όλο το υπόλοιπο υλικό, στην ιστοσελίδα της Εναλλακτικής Παρέμβασης Δικηγόρων 

*** 

Συγκλονιστικό βίντεο-ντοκουμέντο από την πρώτη επέτειο για την εξέγερση του Πολυτεχνείου

Ενα συγκλονιστικό βίντεο από τους εορτασμούς της πρώτης επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου, είδε για πρώτη φορά το φως της δημοσιότητας.  Είναι η πρώτη φορά που βλέπουμε αυτές τις εικόνες, οι οποίες ανακαλύφθηκαν σε μπομπίνες, στο υπόγειο του κτιρίου Τοσίτσα και έδωσε στη δημοσιότητα η Σχολή Αρχιτεκτόνων.

Σε ένα βίντεο 9 λεπτών που προκαλεί τεράστια συγκίνηση βλέπουμε σκηνές από τον προαύλιο χώρο του Πολυτεχνείου, την έκθεση που έγινε στο κτίριο Αβέρωφ, συνεντεύξεις με συγγενείς θυμάτων που με δάκρυα στα μάτια αφήνουν λουλούδια, την επίσκεψη του Σπύρου Μουστακλή και τις πορείες που διοργανώθηκαν.

Τα κινηματογραφικά φιλμ είχε τραβήξει ο Γιάννης Σημηριώτης, υπάλληλος τότε στο φωτογραφικό εργαστήριο της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών του ΕΜΠ.

Τα φιλμ συντηρήθηκαν και ψηφιοποιήθηκαν με την βοήθεια των εργαζομένων στο Αρχείο της ΕΡΤ, επεξεργάστηκαν στο Εργαστήριο Τεκμηρίωσης της Σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών ΕΜΠ από τους Μπάμπη Λουϊζίδη και Δημήτρη Παπαϊωάννου.

Την ταυτοποίηση των σκηνών και κάποιων από τα πρόσωπα που εμφανίζονται ανέλαβαν η Ελευθερία Βαρουχάκη και η Αφροδίτη Οικονόμου. «Δώρο από την Ιστορία προς την Ιστορία για τη φετινή επέτειο» όπως αναφέρεται στην ανάρτηση της Σχολής στο Facebook.

ΠΗΓΗ

Η διαφθορά των “αρίστων” είναι η χειρότερη…

Ο Λάζαρος Τσαβδαρίδης | INTIME NEWS ΧΑΛΚΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ

Η διαφθορά των “αρίστων” είναι η χειρότερη…

Οι κυβερνήσεις μετά το 2019 πάνε να σπάσουν ένα ρεκόρ. Δεκαέξι έχουν αναγκαστεί να παραιτηθούν μέχρι στιγμής. Και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι θα είχαν φύγει, αν είχαν την απαιτούμενη τσίπα.

• ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΡΕΛΙΑΣ

Η πολιτική είναι συνυφασμένη με τα σκάνδαλα και τη διαφθορά. Και, επομένως, οι υπηρέτες της είναι ευάλωτοι, εφόσον έχουν χαλαρή συνείδηση και ουδείς τους ελέγχει στοιχειωδώς πριν αναλάβουν θέσεις ευθύνης.

Όμως, οι κυβερνήσεις μετά το 2019 πάνε να σπάσουν ένα ρεκόρ. Δεκαέξι έχουν αναγκαστεί να παραιτηθούν μέχρι στιγμής. Και ποιος ξέρει πόσοι άλλοι θα είχαν φύγει, αν είχαν την απαιτούμενη τσίπα (σκάνδαλο υποκλοπών) ή δεν τους προστάτευε η κυβερνητική πλειοψηφία (σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ) κτλ.

Υπάρχει, όμως, μια ιδιαίτερη κατηγορία προσώπων που, ενώ ξέρουν ότι είναι «ανοικτά» (κουβαλάνε αμαρτίες), δεν διστάζουν να γίνουν υπουργοί αδιαφορώντας για το τι θα γίνει αν αποκαλυφθούν.

Ιδού πέντε παραδείγματα, παλιότερα και πρόσφατα:

1. Είχαν περάσει ελάχιστοι μήνες από το σχηματισμό της πρώτης κυβέρνησης Μητσοτάκη το 2019, όταν ήρθε η πρώτη παραίτηση. Ο υφυπουργός εμφανιζόταν ως κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου από πανεπιστήμιο των ΗΠΑ. Αλλά δεν τον είχε. Επιπλέον, έκανε επιχειρηματικές δουλειές εκεί, κάτι που δεν επιτρέπεται όταν γίνεσαι μέλος του υπουργικού συμβουλίου. Ουδείς είχε κάνει στοιχειώδη έλεγχο.
2. Στην κυβέρνηση της δεύτερης τετραετίας σημειώθηκε η πιο γρήγορη παραίτηση. Ο υφυπουργός αυτός είχε στο παρελθόν επιχειρηματικές περιπέτειες με ποινικό χαρακτήρα. Τις απέκρυψε, ουδείς έκανε στοιχειώδη έλεγχο. Διορίστηκε, αποκαλύφθηκαν και έφυγε σε 24 ώρες.
3. Πριν από λίγους μήνες ένας άλλος, εκ των αρίστων κι αυτός, πήγε στο σπίτι του για αμαρτίες του παρελθόντος. Προηγουμένως, βεβαίως, όλοι τον απολάμβαναν να αποφαίνεται ότι «δεν υπάρχει σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ!» και να κραυγάζει από τηλεοπτικά στούντιο «και ποια είναι η ευρωπαία εισαγγελέας;».
4. Και φτάσαμε στην υπόθεση του τελευταίου παραιτηθέντος. Που είναι, ίσως, η πιο απεχθής, διότι ενέπλεξε (δυστυχώς) το παιδί του. Από σεβασμό σε αυτό, ας μην πούμε τίποτα περισσότερο.

Και τώρα η τελευταία περίπτωση. Ο υφυπουργός Ενέργειας Νίκος Τσάφος (ακόμη εν ενεργεία…) κατείχε ομόλογα της εταιρείας ΕxxonMobil, η οποία έχει αναλάβει δουλειές στην Ελλάδα και ο υφυπουργός αυτός, θεωρητικά, πρέπει να την ελέγχει. Ο ίδιος είπε ότι πούλησε τα ομόλογά του πριν αναλάβει υπουργική θέση. Αλλά υπάρχει ένα ερώτημα: Ενημέρωσε τον πρωθυπουργό γι’ αυτό; Διότι θα μπορούσε να καταλάβει οποιαδήποτε άλλη θέση και όχι αυτή, για την οποία υπάρχει ένα είδος πολιτικού ασυμβίβαστου.

Κι επειδή οι σημερινοί κάτοχοι της εξουσίας έχουν (μάλλον είχαν…) για ψωμοτύρι την «αριστεία» και την «αξιοκρατία», η εξήγηση για τα φαινόμενα διαφθοράς τους εμπεριέχεται σε αυτό που λέει το λατινικό ρητό: «Η διαφθορά των αρίστων είναι η χειρότερη»…

ΠΗΓΗ 

Του Πάνου Κωνσταντόπουλου (Πηγή: "Εφ.Συν." 14/11/2026)

- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ανάρτηση στο μπλογκ μας: 

• Το γαϊτανάκι των υπουργικών παραιτήσεων (μέχρι τώρα) υπό το βάρος των σκανδάλων επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη

Τήνος: SOS για τα μονοπάτια - «Γινόμαστε μάρτυρες μιας ταχείας και ανορίωτης αλλοίωσης του κυκλαδίτικου τοπίου» (ΕΙΚΟΝΑ)

Επάνω, σημείο του μονοπατιού στο χωριό Αρνάδος, μετά την επισκευή που πραγματοποίησαν τεχνίτες και εθελοντές πριν από ένα μήνα, χάρη στη σχετική ανάθεση στον πολιτιστικό σύλλογο Αμπασάδα από τη Δημοτική Επιτροπή Τήνου. Κάτω, το ίδιο σημείο κατεστραμμένο, το 2023. Δέκα ημέρες μετά την πρόσφατη αποκατάσταση, εμφανίστηκαν και πάλι μπουλντόζες στην περιοχή, σε μια προσπάθεια να διανοίξουν παράνομο δρόμο σε άλλο σημείο του μονοπατιού.

«ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΙ ΤΟ ΤΟΠΙΟ»

Τήνος: SOS για τα μονοπάτια

Πολίτες στον Αρνάδο αποκατέστησαν ιδίοις εξόδοις τμήματα λιθόκτιστου μονοπατιού που είχαν γκρεμιστεί από εργολάβο

 Γιώργος Λιάλιος

Την εμπεδωμένη αίσθηση ατιμωρησίας που επικρατεί στις τουριστικές περιοχές, ιδίως στη νησιωτική Ελλάδα, αναδεικνύει ακόμα ένα περιστατικό καταστροφής μονοπατιού με σκοπό την οικοδόμηση, αυτή τη φορά στην Τήνο. Τοπικός εργολάβος κατέστρεψε τμήμα λιθόκτιστου μονοπατιού, το οποίο μετά από τρία χρόνια αποκατέστησαν πολίτες ιδίοις εξόδοις. Για να επανέλθει λίγες ημέρες αργότερα και να καταστρέψει νέο τμήμα. Η ουσία του προβλήματος βρίσκεται στη συνεχιζόμενη, από πολλές πολεοδομίες, αντίληψη ότι ένα μονοπάτι μπορεί να λογίζεται ως αναγνωρισμένη οδός και έτσι να δίνει δικαίωμα δόμησης σε «τυφλά» οικόπεδα.

Η υπόθεση αφορά το χωριό Αρνάδος, περίπου 8 χλμ. βόρεια της Χώρας της Τήνου. Τον Οκτώβριο του 2023, την Κυριακή των επαναληπτικών δημοτικών εκλογών, τοπικός εργολάβος κατέστρεψε το βασικό μονοπάτι του χωριού σε τρία σημεία με μπουλντόζες, ανοίγοντας δρόμο για τη διέλευση αυτοκινήτων. Στόχος ήταν να δοθεί πρόσβαση σε χωράφι προς οικοδόμηση. Η τοπική κοινωνία αντέδρασε αμέσως. «Μαζευτήκαμε 50 άτομα και κάναμε επωνύμως καταγγελίες σε όλους τους φορείς. Ξεκίνησε ένας αγώνας να κριθεί ο δρόμος παράνομος και να βεβαιωθούμε ότι δεν θα συνέχιζε η καταστροφή», λέει η σκηνοθέτις Ολγα Μαλέα, που διατηρεί σπίτι στο χωριό.

Τον Οκτώβριο του 2023, μπουλντόζες άνοιξαν δρόμο σε τρία σημεία του βασικού μονοπατιού του χωριού, για να εξασφαλίσουν πρόσβαση σε χωράφι προς οικοδόμηση.

Η μία μετά την άλλη οι υπηρεσίες κατέγραψαν την παρανομία: το τμήμα δόμησης του Δήμου Τήνου, το Τμήμα Περιβάλλοντος της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου, η Αποκεντρωμένη Διοίκηση. Επιβλήθηκαν και πρόστιμα, ωστόσο η ζημιά δεν αποκαταστάθηκε. Τότε οι πολίτες απευθύνθηκαν στον Δήμο Τήνου και ζήτησαν άδεια να αποκαταστήσουν ιδίοις εξόδοις τη ζημιά. «Τον Μάιο 2026, έπειτα από αίτημα 50 πολιτών, η Δημοτική Επιτροπή Τήνου ανέθεσε στον πολιτιστικό σύλλογο Αμπασάδα –που ασχολείται με τη διάσωση μονοπατιών και ξερολιθιών– την αποκατάσταση του μονοπατιού, με έξοδα πολιτών. Αυτή ήταν, και εξακολουθεί να είναι, μια μεγάλη νίκη για το χωριό του Αρνάδου, αλλά και ένα σημαντικό παράδειγμα αναγνώρισης του δημόσιου συμφέροντος έναντι προσωπικού οφέλους», υπογραμμίζει η κ. Μαλέα.

Η επισκευή πραγματοποιήθηκε πριν από ένα μήνα. Πέντε φορτηγά πέτρας μεταφέρθηκαν στο κατεστραμμένο μονοπάτι και έμπειροι τεχνίτες και εθελοντές το αποκατέστησαν σε δύο σημεία. Δέκα ημέρες μετά, εμφανίστηκαν και πάλι μπουλντόζες στην περιοχή και κατέστρεψαν το μονοπάτι σε διαφορετικό σημείο, σε μια προσπάθεια να διανοιχθεί άλλος παράνομος δρόμος. Αυτό το Σαββατοκύριακο, η Αμπασάδα διοργανώνει στον Αρνάδο το 5ο εργαστήριο ξερολιθιάς, με σκοπό να συνεχίσει την αποκατάσταση του μονοπατιού. «Είναι μια προκλητική ενέργεια, επίδειξη δύναμης. Είμαστε όμως πολλοί οι τρελοί στο νησί: στον Αρνάδο, στην Καρδιανή, στα Υστέρνια και δεν θα αφήσουμε να καταστραφεί το τοπίο της Τήνου στο όνομα ενός κακώς νοούμενου τουρισμού».

Προκήρυξη διαγωνισμού

Παράλληλα, ο Δήμος Τήνου προκήρυξε διαγωνισμό (προϋπολογισμού 220.000 ευρώ) για την αποκατάσταση των μονοπατιών στον Αρνάδο και στον Τριπόταμο. «Τα μονοπάτια μας είναι ο πολιτισμός μας και πρέπει να τα προστατεύσουμε», τονίζει ο δήμαρχος Παναγιώτης Κροντηράς. «Εννοείται ότι δεν πρέπει να καταστρέφονται τα μονοπάτια για να χτίζονται οικόπεδα χωρίς δρόμο. Δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση να πηγαίνει παντού το αυτοκίνητο. Γενικώς έχει ανοίξει μια συζήτηση στο νησί, ενόψει και του πολεοδομικού σχεδίου, καθώς υπάρχουν πολλά που μας ανησυχούν, όπως οι βίλες με τις πισίνες και το γκαζόν που “φυτρώνουν” συνεχώς στο νησί».

«Η νομοθεσία προστατεύει όλες τις ξερολιθικές κατασκευές, όπως είναι οι πεζούλες, τα αλώνια, τα σταυλάκια, τα λιθόστρωτα μονοπάτια και τα καλντερίμια», αναφέρει ο πρόεδρος του συλλόγου Αμπασάδα, Γιάννης Δελλατόλας, σημειώνοντας ότι εκφράζει την προσωπική του άποψη. «Ωστόσο η προστασία είναι μόνο θεωρητική, όχι στην πράξη. Δεν υπάρχει καμία οικοδομή εκτός οικισμού στην Τήνο που να μην καταστρέψει αρκετά μέτρα από κάποια ξερολιθιά. Κατά την προσωπική μου άποψη, γινόμαστε μάρτυρες μιας ταχείας και ανορίωτης αλλοίωσης του κυκλαδίτικου τοπίου. Είναι αδιανόητο να καταστρέφονται λιθόκτιστα μονοπάτια που είναι στην ίδια θέση από την αρχαιότητα για να πάρει κάποιος πρόσβαση να χτίσει στη μέση του πουθενά. Είναι αδιανόητο ότι οι υπηρεσίες εξακολουθούν να εκδίδουν οικοδομικές άδειες σε οικόπεδα με μόνη πρόσβαση τα μονοπάτια. Πολύ φοβάμαι πως όταν αντιληφθούμε την καταστροφή, θα είναι πια αργά».

ΠΗΓΗ: Η Καθημερινή 

- ΔΕΙΤΕ και μια παλαιότερη ανάρτηση στο μπλογκ μας:

• Τήνος: «Ο δρόμος, το νερό και η “αγία ανάπτυξη”» - Ερωτήματα από τη δημοτική κίνηση "Κοινό Τηνίων" σχετικά με τη διάνοιξη δρόμου από τον Δήμο του νησιού και την καταστροφή παραδοσιακού μονοπατιού (ΦΩΤΟς & VIDEO)

Η υγεία δεν είναι κόστος ούτε εμπόρευμα - Γράφει ο Γεώργιος Φαράντος*

(Dreamstime)

Η υγεία δεν είναι κόστος ούτε εμπόρευμα

Τα πρόσφατα στοιχεία για τη γρίπη και τον κορονοϊό συνιστούν μια ακόμη υπενθύμιση ότι η δημόσια υγεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους αγοράς

 Γεώργιος Φαράντος*

Τα πρόσφατα στοιχεία για τη γρίπη και τον κορονοϊό συνιστούν μια ακόμη υπενθύμιση ότι η δημόσια υγεία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται με όρους αγοράς. Σύμφωνα με τα πρόσφατα δημοσιεύματα, η θετικότητα της γρίπης ξεπέρασε το επιδημικό όριο του 10%, καταγράφηκε ένας θάνατος, τρία σοβαρά περιστατικά που χρειάστηκαν νοσηλεία σε ΜΕΘ και αύξηση των εισαγωγών. Παράλληλα, ανοδική πορεία παρουσιάζουν εκ νέου και οι εισαγωγές λόγω κορονοϊού. Τα δεδομένα αυτά δεν δικαιολογούν πανικό, αλλά επιβάλλουν σοβαρό προβληματισμό για την ετοιμότητα του δημόσιου συστήματος υγείας.

Το ερώτημα είναι βαθύτερο από μια συγκυριακή επιδημιολογική έξαρση. Αφορά το κατά πόσο η πολιτεία αντιμετωπίζει την υγεία ως θεμελιώδες κοινωνικό δικαίωμα ή ως πεδίο δημοσιονομικών περιορισμών. Τα τελευταία χρόνια έχει ενισχυθεί μια λογική που δίνει προτεραιότητα στη συγκράτηση των δαπανών και στη διεύρυνση του ρόλου των ιδιωτικών υπηρεσιών. Πρόκειται για μια αντίληψη που παρουσιάζεται ως εκσυγχρονισμός, αλλά συχνά οδηγεί στη σταδιακή μεταφορά βαρών στους πολίτες και στην υποχώρηση του δημόσιου χαρακτήρα της περίθαλψης.

Ωστόσο, κάθε φορά που εμφανίζεται μια σοβαρή υγειονομική πρόκληση, αποδεικνύεται ότι το βασικό ανάχωμα παραμένει το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Είναι τα δημόσια νοσοκομεία, οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι υπόλοιποι εργαζόμενοι που σηκώνουν το κύριο βάρος της προστασίας της κοινωνίας. Γι’ αυτό και οι ελλείψεις προσωπικού ή υποδομών δεν αποτελούν απλώς διοικητικά ζητήματα. Αφορούν την ασφάλεια και την αξιοπρέπεια των ασθενών.

Σε αυτό το πλαίσιο προκάλεσαν έντονο προβληματισμό οι εξελίξεις στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Αττικής. Σύμφωνα με δημοσιεύματα και ανακοινώσεις σωματείων, επτά υγειονομικοί και συνδικαλιστικά στελέχη βρέθηκαν αντιμέτωποι με πειθαρχικές διαδικασίες έπειτα από δημόσιες παρεμβάσεις τους σχετικά με ελλείψεις προσωπικού και ζητήματα πυρασφάλειας κατά την πυρκαγιά που απείλησε τις εγκαταστάσεις στο Δαφνί.

Προφανώς, κάθε δημόσιος φορέας έχει δικαίωμα να εξετάζει υπηρεσιακά ζητήματα στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων του. Ομως μια δημοκρατική πολιτεία οφείλει να διασφαλίζει ότι η ανάδειξη προβλημάτων δημόσιου ενδιαφέροντος δεν μετατρέπεται σε αιτία φόβου ή αποθάρρυνσης. Η διαφάνεια και η ελεύθερη διατύπωση απόψεων αποτελούν προϋποθέσεις βελτίωσης των δημόσιων υπηρεσιών και όχι εμπόδια για τη λειτουργία τους.

Την ίδια στιγμή, η Παγκόσμια Ημέρα Ψυχικής Υγείας υπενθύμισε ότι η υγεία δεν περιορίζεται στη σωματική νόσο. Οπως επισήμανε ο ΕΟΠΑΕ, η ψυχική υγεία αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνολικής ευημερίας του ανθρώπου και αφορά όλους τους πολίτες. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο κοινωνικών και οικονομικών πιέσεων, η ενίσχυση των υπηρεσιών ψυχικής υγείας δεν πρέπει να θεωρείται δευτερεύουσα προτεραιότητα.

Η υγεία δεν είναι προνόμιο ούτε εμπόρευμα. Είναι κοινωνικό αγαθό και δικαίωμα που πρέπει να παρέχεται ισότιμα σε όλους. Οι άνεργοι, οι χαμηλοσυνταξιούχοι, τα άτομα με αναπηρία, οι χρονίως πάσχοντες και κάθε ευάλωτη κοινωνική ομάδα δικαιούνται ποιοτικές υπηρεσίες χωρίς οικονομικά εμπόδια. Η απάντηση στις σημερινές προκλήσεις δεν βρίσκεται στην περαιτέρω εμπορευματοποίηση της περίθαλψης αλλά στην ενίσχυση ενός ισχυρού, καθολικού, δημόσιου και δωρεάν συστήματος υγείας, με επαρκή χρηματοδότηση, μόνιμο προσωπικό και σύγχρονες υποδομές. Μια κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φροντίζει τους πιο αδύναμους. Και αυτή η ευθύνη ανήκει πρωτίστως στη δημόσια πολιτεία.

*Διδάσκων Πολιτικών Δημόσιας Υγείας Πανεπιστήμιο Δυτικής Αττικής

ΠΗΓΗ

Μια χώρα για τους εισοδηματίες, τους εργολάβους και τους ισχυρούς – Οι υπόλοιποι Έλληνες δεν βγάζουν τον μήνα, δουλεύουν περισσότερες ώρες, με όλο και περισσότερους να εργάζονται στη φτηνή, μερική απασχόληση

Μια χώρα για τους εισοδηματίες, τους εργολάβους και τους ισχυρούς – Οι υπόλοιποι Έλληνες δεν βγάζουν τον μήνα!

 

Υπάρχουν ορισμένα δημοσιεύματα που, όταν τα βάλεις δίπλα δίπλα, λένε πολύ περισσότερα απ’ όσα θα μπορούσε να πει μια ολόκληρη κυβερνητική ομιλία περί ανάπτυξης, οικονομικής προόδου και βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου.

Τρία τέτοια δημοσιεύματα, που είδαν το φως της δημοσιότητας, αποτυπώνουν με ιδιαίτερα χαρακτηριστικό τρόπο την κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα στη σημερινή Ελλάδα. Μια πραγματικότητα που έχει δύο πρόσωπα: από τη μία, εκείνους που εισπράττουν, διαχειρίζονται και μοιράζουν τον πλούτο και, από την άλλη, τη μεγάλη κοινωνική πλειονότητα που παλεύει καθημερινά για την επιβίωση.

Ας δούμε τι αποκαλύπτουν τα στοιχεία.

Πρώτο: Τα εισοδήματα από ακίνητη περιουσία αυξήθηκαν πάνω από 40% μέσα σε τρία χρόνια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, τα δηλωμένα εισοδήματα από ακίνητη περιουσία αυξήθηκαν από 6,62 δισ. ευρώ το 2021 σε 9,28 δισ. ευρώ το 2024. Μιλάμε για επιπλέον 2,66 δισ. ευρώ μέσα σε τρία χρόνια!

Το μέσο δηλωθέν εισόδημα ανά φορολογική δήλωση ανέβηκε από 3.991 ευρώ το 2021 σε 5.108 ευρώ το 2024.

Πίσω από αυτούς τους αριθμούς βρίσκεται και η εκρηκτική άνοδος των ενοικίων, η οποία μετατρέπει τη στέγαση σε δυσβάσταχτο οικονομικό βάρος για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά.

Οι μισοί Έλληνες δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν μια έκτακτη οικονομική δαπάνη! Τα στοιχεία της Eurostat για το 2025 είναι αποκαλυπτικά και ιδιαίτερα ανησυχητικά. Το 50,5% του πληθυσμού στην Ελλάδα δηλώνει ότι αδυνατεί να καλύψει μια απρόβλεπτη οικονομική δαπάνη από δικούς του πόρους. Πρόκειται για αύξηση 6,6 ποσοστιαίων μονάδων σε σχέση με το 2024, όταν το αντίστοιχο ποσοστό ήταν 43,9%. Για να αντιληφθούμε το μέγεθος του προβλήματος, ο μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στο 29,2%.

Δηλαδή, περισσότεροι από τους μισούς κατοίκους της χώρας δεν έχουν τη δυνατότητα να αντιμετωπίσουν ένα έκτακτο έξοδο, μια βλάβη στο αυτοκίνητο, μια χαλασμένη ηλεκτρική συσκευή ή έναν απρόβλεπτο λογαριασμό, χωρίς να καταφύγουν σε δανεισμό ή οικονομική βοήθεια.

Αυτή είναι η καθημερινότητα των ανθρώπων που μετρούν και το τελευταίο ευρώ μέχρι το τέλος του μήνα.

Φωτογραφικοί διαγωνισμοί, απευθείας αναθέσεις και δημόσιο χρήμα χωρίς ουσιαστικό ανταγωνισμό.

Palestinian prominent prisoner Khalida Jarrar, a figure in the Marxist Popular Front for the Liberation of Palestine (PFLP), is greeted by well-wishers following her release from Israeli prison in the early hours of January 20, 2025, in the occupied West Bank town of Beitunia, outside Ramallah. Crowds cheered, chanted and honked car horns as two buses carrying some 90 Palestinian prisoners arrived in Beitunia following their release as part of the Gaza ceasefire deal that began on January 19 and saw three Israeli hostages freed by Hamas in the Gaza Strip. (Photo by Zain JAAFAR / AFP) (Photo by ZAIN JAAFAR/AFP via Getty Images)

Παλαιστίνια κρατούμενη μιλάει για τον εφιάλτη πίσω από τα ισραηλινά κάγκελα

Συνέντευξη με την Χαλίντα Τζαράρ

Πηγή: Jacobin

Το Ισραήλ έχει φυλακίσει πέντε φορές τη Χαλίντα Τζαράρ, μια ιστορική, ηγετική μορφή της παλαιστινιακής Αριστεράς, σχεδόν πάντα χωρίς κατηγορία ή δίκη. Η ίδια μιλάει στο Jacobin για το πώς οι γυναίκες κρατούμενες αντέγραψαν μια βιβλιοθήκη με το χέρι καθώς και για το ότι οι ισραηλινοί λογοκριτές δεν επέτρεψαν ποτέ την είσοδο έργων του Αντόνιο Γκράμσι.

Γεννημένη στη Ναμπλούς το 1963, η Χαλίντα Τζαράρ είναι μία από τις σημαντικότερες φωνές της παλαιστινιακής Αριστεράς — φεμινίστρια, κοσμική, σοσιαλίστρια — και μία από τις εμβληματικότερες προσωπικότητες του κινήματος των πολιτικών κρατουμένων. Για περισσότερο από μια δεκαετία ηγήθηκε της «Ανταμίρ», της κύριας παλαιστινιακής οργάνωσης υποστήριξης κρατουμένων. Το 2006, οι ψηφοφόροι την εξέλεξαν στο Παλαιστινιακό Νομοθετικό Συμβούλιο, όπου προήδρευσε της επιτροπής κρατουμένων, ενώ αργότερα συμμετείχε στην εθνική επιτροπή που προετοίμασε την ένταξη της Παλαιστίνης στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Σήμερα είναι ερευνήτρια στο Ινστιτούτο Muwatin του Πανεπιστημίου Μπιρ Ζεΐτ, όπου διεξάγει μια πρωτοποριακή μελέτη σχετικά με τις ταξικές και έμφυλες διαστάσεις του κινήματος των γυναικών κρατουμένων από το 1967.

Έχει πληρώσει για κάθε έναν από αυτούς τους ρόλους με την ίδια της την ελευθερία. Το Ισραήλ την έχει φυλακίσει πέντε φορές, για συνολικά περισσότερα από έξι χρόνια πίσω από τα κάγκελα. Σχεδόν κάθε φορά, το Ισραήλ την έθετε υπό «διοικητική κράτηση», ένα σύστημα που κληρονόμησε από τον βρετανικό αποικιακό νόμο έκτακτης ανάγκης. Αυτός ο νόμος επιτρέπει την αόριστης διάρκειας φυλάκιση βάσει ενός «μυστικού φακέλου», χωρίς απαγγελία κατηγοριών, χωρίς δίκη και χωρίς δικηγόρο ικανό να αμφισβητήσει αυτό που δεν μπορεί να διαβαστεί.

Το 2014, όταν ο ισραηλινός στρατός διέταξε την απέλαση της Τζαράρ από τη Ραμάλα προς την Ιεριχώ, εκείνη αρνήθηκε και έζησε για ένα μήνα σε μια σκηνή διαμαρτυρίας μέχρι να ανακληθεί η διαταγή. Το 2015, οι δώδεκα κατηγορίες εναντίον της αφορούσαν πολιτικές πράξεις: ομιλίες, συμμετοχή σε έκθεση βιβλίου και επίσκεψη σε αποφυλακισμένο κρατούμενο. Το 2021, κατά τη διάρκεια μιας ακόμη κράτησης, η κόρη της Σούχα, τριάντα ενός ετών ερευνήτρια, πέθανε ξαφνικά — και το Ισραήλ αρνήθηκε στη μητέρα της το δικαίωμα να την αποχαιρετήσει.

Οι ισραηλινές δυνάμεις τη συνέλαβαν για πέμπτη φορά τις πρώτες πρωινές ώρες της 26ης Δεκεμβρίου 2023, την ημέρα πριν από την προγραμματισμένη δημόσια παρουσίαση μιας μελέτης της σχετικά με τις παραβιάσεις του Ισραήλ εναντίον Παλαιστινίων κρατουμένων κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα. Ακολούθησαν δεκατρείς μήνες διοικητικής κράτησης. Πέρασε τους τελευταίους έξι μήνες σε πλήρη απομόνωση, σε ένα κελί διαστάσεων δυόμισι επί ενός μέτρου, χωρίς παράθυρο ή εξαερισμό. Οι Αρχές των φυλακών την μετέφεραν εκεί λίγες ημέρες αφότου ο υπουργός Εθνικής Ασφάλειας του Ισραήλ, Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ, επισκέφθηκε τις φυλακές Ντέιμον.

Όταν ρώτησε γιατί, ένας φρουρός της απάντησε: «Δεν θα μάθεις τον λόγο της απομόνωσής σου, ούτε πόσο θα διαρκέσει». Βγήκε από τη φυλακή στις 19 Ιανουαρίου 2025, στο πλαίσιο της πρώτης ανταλλαγής κρατουμένων μετά την κατάπαυση του πυρός.

Η παρακάτω συνομιλία πραγματοποιήθηκε στα αγγλικά, στα μέσα Αυγούστου. Η πολιτική του Ισραήλ για την καταστροφή των προσφυγικών καταυλισμών επεκτείνεται από το βόρειο τμήμα της Δυτικής Όχθης έως τις πύλες της Ιερουσαλήμ. Το Ισραήλ ψήφισε στις κοινοβουλευτικές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, ενώ οι Παλαιστίνιοι προγραμματίζουν εκλογές τον Νοέμβριο, στις οποίες πολλοί δεν πιστεύουν. Σε αυτό το πλαίσιο, η Τζαράρ μιλά για φυλακές και βιβλιοθήκες, για ιμπεριαλισμό και οξυγόνο — και για το τι κάνει ένας άνθρωπος, κλειδωμένος μόνος σε ένα σκοτεινό κελί, προκειμένου να μην τρελαθεί.

Jacobin: Το Ισραήλ σε συνέλαβε για πρώτη φορά στις 8 Μαρτίου 1989 — την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, στο αποκορύφωμα της πρώτης Ιντιφάντα. Σε ένα δοκίμιο, ξεκινάς την ιστορία του κινήματος των κρατουμένων όχι με μια μάχη, αλλά με ένα τραγούδι για τις γυναίκες της εξέγερσης του 1936 που, έξω από τις φυλακές της Βρετανικής Εντολής, έκρυβαν μηνύματα σε κωδικοποιημένες συλλαβές δημοτικών τραγουδιών. Επίσης, εντοπίζεις μια αδιάσπαστη νομική γραμμή από τους βρετανικούς αποικιακούς νόμους έκτακτης ανάγκης μέχρι τα σημερινά στρατιωτικά δικαστήρια — και το Ισραήλ έχει κρατήσει περίπου ένα εκατομμύριο Παλαιστινίους από το 1967, περισσότεροι από πενήντα χιλιάδες εκ των οποίων είναι παιδιά. Πώς εξηγείς το γεγονός ότι ένας νόμος έκτακτης ανάγκης, παλαιότερος από την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εξακολουθεί, το 2026, να βάζει ανθρώπους σε κελιά χωρίς απαγγελία κατηγοριών;

Χαλίντα Τζαράρ: Όταν μιλάμε για το αποικιακό σύστημα, πρέπει να μιλάμε για το αποικιακό σύστημα σε ολόκληρο τον κόσμο. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης, υπάρχει άμεση συνέχεια με το βρετανικό σύστημα: η Βρετανική Εντολή κυβερνούσε μέσω νόμων έκτακτης ανάγκης — κατεδαφίσεις σπιτιών, απαγορεύσεις κυκλοφορίας, συλλογικές τιμωρίες, διοικητική κράτηση. Όταν ήρθε το Ισραήλ, συνέχισε αυτό το σύστημα, έμαθε από αυτό, το ανέπτυξε — και σήμερα το εξάγει σε ολόκληρο τον κόσμο. Μιλάμε για ένα σύστημα που συνδέεται με όλα τα καπιταλιστικά και ιμπεριαλιστικά συστήματα.

Από το 1967, περίπου ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι έχουν περάσει από τις ισραηλινές φυλακές, μεταξύ των οποίων παιδιά και γυναίκες. Και το σωφρονιστικό σύστημα είναι ίδιο με αυτό της Βρετανικής Εντολής. Στην έρευνά μου, διαπίστωσα ότι είναι επίσης πολύ παρόμοιο με την ιρλανδική εμπειρία και με το αμερικανικό σύστημα.

Πρόκειται για ένα αποικιακό σύστημα που επιδιώκει πάντα το ίδιο πράγμα — να αποικίσει, να εγκατασταθεί. Στο πλαίσιο του φιλελεύθερου μηχανισμού του, ανέπτυξε κάτι που αποκαλώ «να το ωραιοποιήσει»: να καταστήσει τη βία αποδεκτή μέσω του νόμου, μέσω νόμων έκτακτης ανάγκης, μέσω στρατιωτικών διαταγών. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο υπάρχει η διοικητική κράτηση: συλλαμβάνουν οποιονδήποτε με βάση ένα λεγόμενο μυστικό φάκελο, και υπάρχουν άνθρωποι που περνούν επτά χρόνια έτσι, χωρίς κανείς να τους κατηγορήσει ποτέ για τίποτα.

Αυτός ο αγώνας ενάντια στους αποικιακούς νόμους έκτακτης ανάγκης δεν αφορά πλέον μόνο τους Παλαιστινίους — έχουν μετατραπεί σε έναν παγκόσμιο μηχανισμό, και πρέπει να τους αντιπαλέψουμε όλοι μαζί. Και όταν στρεφόμαστε στο διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο, διαπιστώνουμε ότι το Ισραήλ το έχει παραβιάσει στο σύνολό του: το δικαίωμα στη ζωή, τις συμβάσεις για τη μεταχείριση των κρατουμένων, το δικαίωμα σε μια δίκαιη δίκη. Σήμερα τίθεται ένα μεγάλο ερώτημα σχετικά με αυτό το σύστημα: Είναι το διεθνές δίκαιο για τους αδύναμους ή μια δικαιολογία για τους ισχυρούς; Πιστεύω ότι χρειαζόμαστε ένα διεθνές δίκαιο για τα θύματα, όχι για το αποικιακό σύστημα — ένα παγκόσμιο σύστημα στην υπηρεσία των αδύναμων και των θυμάτων, ώστε να προστατεύεται, τελικά, η ανθρωπότητα.

«Με εικονικές εταιρικές έδρες και αμφιλεγόμενα επιχειρηματικά σχέδια», αγορές γιοτ με κονδύλια της Ε.Ε. για τους πυρόπληκτους της Εύβοιας, ενώ στον “αέρα” βρίσκονται και τα αντιπλημμυρικά έργα στη Θεσσαλία μετά την αποχώρηση της ολλανδικής εταιρείας, που διεκδικεί και 2,5 εκ. από το Δημόσιο

Εύβοια: Αγορές γιοτ με κονδύλια της ΕΕ για τους πυρόπληκτους

Πηγή: Deutsche Welle 

Με εικονικές εταιρείες και αμφιλεγόμενα επιχειρηματικά σχέδια.

Στην υπόθεση πιθανής απάτης με ευρωπαϊκά κονδύλια που προορίζονταν για την οικονομική ανασυγκρότηση της βόρειας Εύβοιας μετά τις καταστροφικές πυρκαγιές του 2021 αναφέρεται ο Γκερντ Χέλερ, ανταποκριτής στην Ελλάδα για το Γερμανικό Δημοσιογραφικό Δίκτυο (RND).

«Με εικονικές εταιρικές έδρες και αμφιλεγόμενα επιχειρηματικά σχέδια, απατεώνες φαίνεται ότι κατάφεραν να αποσπάσουν με δόλο εκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκές επιδοτήσεις – μεταξύ άλλων για να αποκτήσουν πολυτελή σκάφη αναψυχής». Συγκεκριμένα «η υπόθεση αφορά τουλάχιστον 33 επενδυτικά έργα, για τα οποία εγκρίθηκαν επιδοτήσεις ύψους έως 225.000 ευρώ για το καθένα». Το πρόγραμμα κάλυπτε έως και το 50% του επενδυτικού κόστους, ωστόσο «σε πολλές περιπτώσεις φαίνεται ότι τα κονδύλια χρησιμοποιήθηκαν για τη χρηματοδότηση σκαφών ιδιωτικής χρήσης».

Στο επίκεντρο των ερευνών βρίσκεται η εταιρεία «Αναπτυξιακή Εύβοιας», αρμόδια για τη διαχείριση και έγκριση των επιδοτήσεων. Όπως επισημαίνει ο Γερμανός δημοσιογράφος, «πολλές από τις επιδοτούμενες επιχειρήσεις φέρεται να είχαν την έδρα τους στη βόρεια Εύβοια μόνο στα χαρτιά. Ως επαγγελματικές διευθύνσεις χρησιμοποιούνταν ξενοδοχεία ή αδόμητα οικόπεδα, στα οποία δεν υπήρχε καν σύνδεση με το δίκτυο ηλεκτροδότησης ή ύδρευσης». Μάλιστα, «21 επιχειρήσεις φέρεται να είχαν δηλώσει την ίδια εικονική διεύθυνση», ενώ πολλά επιχειρηματικά σχέδια ήταν σχεδόν πανομοιότυπα.

Στις έρευνες εξετάζεται τώρα το ενδεχόμενο ευθύνης και δημοσίων λειτουργών και πιθανών δωροδοκιών. Οι οικονομικές συνέπειες είναι ήδη σημαντικές: «η Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας έχει ήδη επιβάλει πρόστιμα ύψους 2,2 εκατομμυρίων ευρώ», ενώ εξετάζεται και «η πλήρης επιστροφή επιδοτήσεων ύψους περίπου 6,5 εκατομμυρίων ευρώ».

Όπως υπενθυμίζει ο ανταποκριτής του γερμανικού δικτύου, στο παρελθόν είχε αποκαλυφθεί και άλλο σκάνδαλο με επιδοτήσεις και σκάφη αναψυχής. Το νέο πλαίσιο που υιοθετήθηκε ωστόσο «φαίνεται ότι δεν απέδωσε επαρκώς, όπως δείχνει πλέον και το σκάνδαλο της Εύβοιας». 

*** 

 

Θεσσαλία: Αποχώρησε η ολλανδική εταιρεία – Διεκδικεί 2,5 εκ. από το Δημόσιο – Στον “αέρα” τα αντιπλημμυρικά έργα

Τρία και πλέον χρόνια μετά τις καταστροφικές πλημμύρες του «Daniel» στη Θεσσαλία, τα μεγάλα λόγια και οι υποσχέσεις για τη θωράκιση της περιοχής καταρρέουν ξανά με πάταγο, αποκαλύπτοντας τον πραγματικό χαρακτήρα των σχεδιασμών για την «ανασυγκρότησή» της. Σύμφωνα με πληροφορίες που ήρθαν στη δημοσιότητα, η πολυδιαφημισμένη ολλανδική εταιρεία «HVA International», στην οποία η κυβέρνηση ανέθεσε τις μελέτες, αποχώρησε από την περιοχή, απομάκρυνε περίπου 30 μηχανικούς, έκλεισε τα γραφεία της και απέστειλε εξώδικο στο Ελληνικό Δημόσιο διεκδικώντας 2,5 εκατ. ευρώ για την πρώτη και τη δεύτερη φάση των μελετών της.

Κράτος και εταιρεία ρίχνουν τώρα ο ένας στον άλλον την ευθύνη για τις εξελίξεις. Το κράτος υποστηρίζει ότι δεν παραδόθηκαν πρόσθετες μελέτες που προέβλεπε η σύμβαση με την εταιρεία, με την ίδια να απαντά ότι δύο χρόνια μετά δεν είχε πάρει τα στοιχεία που χρειαζόταν. Στο μεταξύ, μια σειρά μεγάλα έργα αποκατάστασης και αντιπλημμυρικής προστασίας παραμένουν ανολοκλήρωτα ή δεν έχουν ξεκινήσει καν, όπως της ορεινής υδρονομίας και της αποκατάστασης υποδομών, καθώς και τα φράγματα στη Σκοπιά, στο Μουζάκι και στην Πύλη, τα οποία άλλωστε εκκρεμούν εδώ και χρόνια, ακόμα και πριν τον «Daniel».

Οι εξελίξεις αποκαλύπτουν ξανά ότι η πολιτική που έπνιξε τον λαό δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως «σωτηρία» για την προστασία του. Η κυβέρνηση πριν τρία χρόνια ανέθεσε τη θωράκιση της περιοχής σε πολυεθνική εταιρεία, η οποία είχε εξαρχής αποσαφηνίσει τον χαρακτήρα της ως εταιρεία που διαχειρίζεται κεφάλαια, γεωργικές εκτάσεις και συμβόλαια με μεγάλους αγοραστές και που βλέπει την «κλιματική αλλαγή» ως «ευκαιρία».

Το «master plan» της, που κατατέθηκε τον Μάρτη του 2024, ήταν κομμένο και ραμμένο στη λογική του «κόστους – οφέλους», αυτή δηλαδή που έπνιξε τη Θεσσαλία! Έντυνε με επιστημονικό μανδύα την πολιτική της πλήρους εμπορευματοποίησης του νερού και της παράδοσης του θεσσαλικού κάμπου στα μεγάλα συμφέροντα, σε βάρος των λαϊκών και ιδιαίτερα των αγροτικών οικογενειών. Προβλέπονταν Σύμπραξη Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα, κίνητρα στους επιχειρηματικούς ομίλους και ένας οργανισμός νερού ως Νομικό Πρόσωπο Ιδιωτικού Δικαίου για όλη τη Θεσσαλία. Για τους αγρότες το σχέδιο των Ολλανδών θύμιζε …ΚΑΠ της ΕΕ, αφού περιλάμβανε εγκατάλειψη ή αναγκαστική αλλαγή καλλιεργειών μέσα σε έξι χρόνια, πρόστιμα, ακριβότερο ρεύμα για το πότισμα κ.ά.

Διεθνής κατακραυγή για τον ισραηλινό βομβαρδισμό του νοσοκομείου Νάσερ στη Γάζα

Διεθνής κατακραυγή για τον ισραηλινό βομβαρδισμό του νοσοκομείου Νάσερ

Ισραηλινοί βομβαρδισμοί έπληξαν τα ξημερώματα της Πέμπτης 12 Νοεμβρίου 2026, το Νοσοκομείο Νάσερ στη Χαν Γιούνις στο νότιο τμήμα της Λωρίδας της Γάζας, σκοτώνοντας έξι ανθρώπους, ανάμεσά τους ένα δεκατριάχρονο παιδί και τον 52χρονο γενικό χειρουργό Ριζκ Αμπού Σαΐρα, ο οποίος σκοτώθηκε δίπλα σε έναν από τους ασθενείς του. Τουλάχιστον 28 άνθρωποι τραυματίστηκαν.

Σύμφωνα με τον διευθυντή του νοσοκομείου, δρα Άχμεντ αλ-Φάρα, δύο πύραυλοι έπληξαν την εγκατάσταση χωρίς καμία προειδοποίηση, θέτοντας εκτός λειτουργίας τα χειρουργεία, τις χειρουργικές κλινικές, το ακτινολογικό τμήμα και τα εργαστήρια. Το ένα από τα δύο βλήματα, τύπου GBU-39/B, κατασκευής Boeing, δεν εξερράγη.

Το Νάσερ, το τελευταίο νοσοκομείο στη Γάζα που παρείχε εξειδικευμένες χειρουργικές επεμβάσεις, αδυνατεί πλέον να περιθάλψει ασθενείς. Η επίθεση έθεσε εκτός λειτουργίας τις χειρουργικές υπηρεσίες, τις χειρουργικές αίθουσες, το ακτινολογικό τμήμα και τα εργαστήρια ενός νοσοκομείου που εξυπηρετεί περισσότερους από ένα εκατομμύριο Παλαιστινίους, στην πλειονότητά τους εκτοπισμένους.

Στην κηδεία του Αμπού Σαΐρα, ο συνάδελφός του, δρ Μοχάμεντ Ζακούτ, τον αποχαιρέτησε ως έναν από τους «ευγενέστερους και ικανότερους γιατρούς», που δεν είχε απουσιάσει ούτε μία ημέρα στα τρία χρόνια του πολέμου και «έπεσε μάρτυρας στο πόστο του, ανάμεσα στους ασθενείς του». Ο Αμπού Σαΐρα συμμετείχε στο ντοκιμαντέρ American Doctor, όπως και ο χειρουργός Μοχάμεντ Οντάινι, ο οποίος τραυματίστηκε κρίσιμα και δίνει μάχη για τη ζωή του.

Ο ισραηλινός στρατός ανέλαβε την ευθύνη για το πλήγμα, ισχυριζόμενος ότι στόχευε διοικητή της Χαμάς. Είναι η έβδομη φορά που το νοσοκομείο έγινε στόχος από την έναρξη του πολέμου.

Στο μεταξύ, ο απολογισμός των ισραηλινών επιθέσεων το τελευταίο 24ωρο ανήλθε σε οκτώ νεκρούς Παλαιστινίους και 29 τραυματίες. Από την έναρξη της λεγόμενης «εκεχειρίας», στις 11 Οκτωβρίου 2025, τουλάχιστον 1.622 Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί και 5.878 έχουν τραυματιστεί, ενώ σύμφωνα με το Υπουργείο Υγείας της Γάζας ο καταγεγραμμένος απολογισμός από τις 7 Οκτωβρίου 2023 έχει φτάσει τους 74.653 νεκρούς και 176.007 τραυματίες.

Τους βομβαρδισμούς έχουν καταδικάσει οι κυβερνήσεις της Ισπανίας, Αιγύπτου, Τουρκίας, Κατάρ, Ιορδανίας, ενώ ο Οργανισμός Ισλαμικής Συνεργασίας έκανε λόγο για έγκλημα πολέμου, ζητώντας διερεύνηση και λογοδοσία.

Ακολουθεί η ανακοίνωση του BDS Greece:

Τα ξημερώματα της Πέμπτης, 12 Νοεμβρίου 2026, ο ισραηλινός στρατός διέπραξε ακόμη ένα αποτρόπαιο έγκλημα στη Γάζα. Βομβάρδισε το Ιατρικό Συγκρότημα Νάσερ στη Χαν Γιούνις, ένα από τα τελευταία λειτουργικά νοσοκομεία της νότιας Γάζας, πλήττοντας απευθείας τα χειρουργεία του.

Το ισραηλινό πλήγμα διαπέρασε, σύμφωνα με τις τοπικές αναφορές, την οροφή και τον τρίτο όροφο του κτιρίου Αλ-Γιασίν, για να εκραγεί στον δεύτερο όροφο, ακριβώς εκεί όπου βρίσκονται οι χειρουργικές αίθουσες. Συντρίμμια, κατεστραμμένες οροφές, καλώδια που κρέμονται, αίματα, διαλυμένος ιατρικός εξοπλισμός.Τουλάχιστον 6 νεκροί και 28 τραυματίες. Ανάμεσα στους δολοφονημένους ο 52χρονος χειρουργός Δρ. Ρεζίκ Αμπού Σαΐρα και ένα 13χρονο παιδί που νοσηλευόταν στο νοσοκομείο.

Ο γιατρός που επί χρόνια έδινε καθημερινά τη μάχη για να κρατήσει ζωντανούς τους συμπατριώτες του, που χειρουργούσε μέσα στην πολιορκία, τις ελλείψεις και τους βομβαρδισμούς, δολοφονήθηκε μέσα στον ίδιο τον χώρο όπου έσωζε ανθρώπινες ζωές.

Ικαρία: Νίκη για τους Ικαριώτες! Τέλος στις 110 ανεμογεννήτριες του Μυτιληναίου στην κορυφογραμμή του νησιού!

Κίνηση για την Προστασία των Νησίδων

ΙΚΑΡΙΑ: Τέλος στις 110 ανεμογεννήτριες του Μυτιληναίου!

Όταν οι τοπικές κοινωνίες αντιστέκονται, μπορούν να ανατρέψουν ακόμη και τους πιο μεγάλους ενεργειακούς σχεδιασμούς!

Μετά από πολλά χρόνια επίμονου αγώνα, η Επιτροπή Φορέων κατά των ΒΑΠΕ στην Ικαρία ανακοινώνει μια σημαντική εξέλιξη: η άδεια παραγωγής για το γιγαντιαίο αιολικό έργο των 110 ανεμογεννητριών του Ομίλου Μυτιληναίου, συνολικής ισχύος 330 MW, που σχεδιαζόταν στην κορυφογραμμή του νησιού, έπαψε πλέον να ισχύει!

Πρόκειται για το αποτέλεσμα μιας πολύχρονης προσπάθειας των τοπικών φορέων, των κατοίκων και της αυτοδιοίκησης που έδωσαν τη μάχη σε τεχνικό, νομικό και κοινωνικό επίπεδο.

Και ο αγώνας συνεχίζεται στην πράξη. Σε μια ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση, η Δημοτική Αρχή, μαζί με δημοτικούς συμβούλους και κατοίκους, εμπόδισε πριν δύο ημέρες την είσοδο συνεργείου της εταιρείας «Αιγαιοηλεκτρική» στην περιοχή Φυρήν Άσπα, όπου επρόκειτο να ξεκινήσουν εργασίες εκσκαφών για την εγκατάσταση ανεμογεννήτριας. Το Δημοτικό Συμβούλιο είχε απορρίψει ομόφωνα το σχετικό αίτημα της εταιρείας, ενώ ο Δήμος προχώρησε και σε νομικές ενέργειες, με εξώδικο, ασφαλιστικά μέτρα και αίτημα ανάκλησης αδειών. Το συνεργείο τελικά αποχώρησε (σ.σ. διαβάστε σχετικά: Η Δημοτική Αρχή της Ικαρίας μαζί με κατοίκους του νησιού , εμπόδισαν την εγκατάσταση ανεμογεννήτριας).

Η Ικαρία στέλνει ένα σημαντικό μήνυμα: ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ!

Εκεί όπου οι κοινωνίες ενημερώνονται, οργανώνονται, διεκδικούν και αντιστέκονται συλλογικά, μπορούν να αποτρέψουν καταστροφικά σχέδια για το φυσικό περιβάλλον, τον τόπο τους και την ίδια τους τη ζωή.

Οι ανεμογεννήτριες δεν εγκαθίστανται απλώς επειδή κάποια εταιρεία εξασφάλισε μια άδεια. Οι κάτοικοι έχουν λόγο για το μέλλον του τόπου τους. Η συμμετοχή της τοπικής κοινωνίας, η συλλογική δράση, η επιμονή και η νομική διεκδίκηση μπορούν να φέρουν αποτελέσματα.

Οι νίκες αυτές δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. Είναι παραδείγματα που δείχνουν ότι ο συλλογικός αγώνας μπορεί να έχει αποτέλεσμα.

Η εικόνα είναι από την προχθεσινή κινητοποίηση.

#ικαρια #savegreekmountains

 

- ΤΟ ΡΕΠΟΡΤΑΖ με το δελτίο Τύπου της Επιτροπής Φορέων κατά των ΒΑΠΕ από την Ικαριακή Ραδιοφωνία: 

Ικαρία: Έπαψε να ισχύει η άδεια για 110 ανεμογεννήτριες στην κορυφογραμμή του νησιού

Μια σημαντική εξέλιξη στον πολυετή αγώνα κατά της εγκατάστασης μεγάλων αιολικών πάρκων στην Ικαρία γνωστοποιεί η Επιτροπή Φορέων κατά των Βιομηχανικών Αιολικών Πάρκων (ΒΑΠΕ), καθώς η άδεια παραγωγής για το σχεδιαζόμενο έργο των 110 ανεμογεννητριών, συνολικής ισχύος 330 MW, έχει πλέον παύσει να ισχύει.

Σύμφωνα με δελτίο Τύπου που εξέδωσε σήμερα η Επιτροπή Φορέων, η εξέλιξη αυτή έρχεται έπειτα από περίπου πέντε χρόνια συντονισμένων ενεργειών τοπικών φορέων, συλλογικοτήτων και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, με στόχο την ακύρωση της άδειας για την εγκατάσταση ανεμογεννητριών στην κορυφογραμμή της Ικαρίας.

Πρόκειται για το έργο που προέβλεπε την εγκατάσταση 110 ανεμογεννητριών συνολικής ισχύος 330 MW, για το οποίο είχαν εκδοθεί η υπ’ αριθμ. 0875/2011 άδεια παραγωγής και η υπ’ αριθμ. 0542/2021 βεβαίωση παραγωγού ειδικού έργου.

Όπως αναφέρει η Επιτροπή, η Ρυθμιστική Αρχή Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων (ΡΑΑΕΥ), με την υπ’ αριθμ. ΑΔ-02684 απόφαση της 18ης Σεπτεμβρίου 2026, προχώρησε στην αυτοδίκαιη παύση της άδειας παραγωγής.

Η συγκεκριμένη μεταβολή αποτυπώνεται και στον Γεωπληροφοριακό Χάρτη της ΡΑΑΕΥ, όπου για το έργο της εταιρείας «ΙΚΑΡΟΣ ΑΝΕΜΟΣ Μ.Α.Ε.» εμφανίζεται ως κατάσταση η ένδειξη «ΑΥΤΟΔΙΚΑΙΗ ΠΑΥΣΗ».

Μια πολυετής προσπάθεια των φορέων της Ικαρίας

Η Επιτροπή χαρακτηρίζει την προσπάθεια που προηγήθηκε πολύχρονη, επίπονη και πολυδιάστατη, επισημαίνοντας ότι περιλάμβανε τεχνικές και νομικές παρεμβάσεις, αλλά και κινητοποιήσεις σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.