Γιατί δεν πρέπει να μπαίνουν μηχανοκίνητα σε παραλίες και προστατευόμενες περιοχές; Καταγγελία από τον Σύλλογο Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου

Νάξος: Γιατί δεν πρέπει να μπαίνουν μηχανοκίνητα σε παραλίες και προστατευόμενες περιοχές;

Κάποιες εικόνες δεν θα έπρεπε να υπάρχουν.

Όμως υπάρχουν, για να μας υπενθυμίζουν με τον πιο σκληρό τρόπο πόσο εύθραυστη είναι η άγρια ζωή. Στη Νάξο, εδώ όπου οι υγρότοποι δίνουν ζωή σε δεκάδες είδη που μεγαλώνουν τα μικρά τους αυτή την εποχή, ένα ακόμη περιστατικό μάς φέρνει αντιμέτωπους με τις συνέπειες της ανθρώπινης αμέλειας και αδιαφορίας.

Ο Σύλλογος Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου αναφέρει:

Naxos island wildlife protection

 

Η φωτογραφία αυτή λήφθηκε πριν δύο μέρες από επισκέπτη του νησιού και δείχνει έναν νεοσσό Καλαμοκανά που δεν πρόλαβε ποτέ να πετάξει, που δεν πρόλαβε ποτέ να κάνει την πρώτη του μετανάστευση με τους γονείς του. Βρέθηκε πατημένος από όχημα εντός χαρακτηρισμένου μικρού νησιωτικού υγροτόπου και περιοχής Natura 2000 στην νοτιοδυτική Νάξο. Αυτή την εποχή, στις αλυκές και τις αμμοθίνες της Νάξου μεγαλώνουν τα μικρά πολλών ειδών πτηνών, όπως οι Καλαμοκανάδες και οι Θαλασσοσφυριχτές. 

 

Οι περιοχές αυτές δεν είναι άδειοι χώροι ούτε τόποι για στάθμευση και οδήγηση εκτός δρόμου. Είναι πολύτιμα οικοσυστήματα και το σπίτι εκατοντάδων άγριων ζώων που φωλιάζουν, τρέφονται και αναπαράγονται εκεί. Το γεγονός ότι πολλά από αυτά τα είδη είναι μικρόσωμα και διακριτικά δεν μειώνει την αξία τους. Η άγρια ζωή δεν χρειάζεται να προσφέρει κάτι άμεσα στον άνθρωπο για να αξίζει την προστασία μας.

Ως Σύλλογος Προστασίας Άγριας Ζωής Νάξου, εδώ και περισσότερα από δέκα χρόνια παρέχουμε πρώτες βοήθειες και φροντίδα σε άγρια ζώα που έχουν ανάγκη. Όμως, η προστασία τους δεν σταματά στην περίθαλψη, χρειάζονται ασφαλείς τόπους για να επιστρέψουν, να φωλιάσουν και να μεγαλώσουν τα μικρά τους.
 

Οραματιζόμαστε ένα Νησί όπου άνθρωποι και άγρια ζωή συνυπάρχουν με σεβασμό, όπου οι προστατευόμενες περιοχές αντιμετωπίζονται ως αυτό που πραγματικά είναι: αναντικατάστατα κομμάτια της φυσικής μας κληρονομιάς. 

 

Δεν είναι ουτοπικό, μπορεί να γίνει, αρκεί να επιλέξουμε να ακολουθούμε τους κανόνες και να δώσουμε στη φύση τον χώρο που χρειάζεται για να συνεχίσει να υπάρχει και να ευδοκιμεί. 

ΠΗΓΗ