Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ-Ισραήλ - Tου Λεωνίδα Βατικιώτη

Υπαρξιακή απειλή για την Κύπρο από ΝΑΤΟ – Ισραήλ, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Ενώπιον μιας πρωτοφανούς, για όσα έχουμε ζήσει μετά το 1974, θανάσιμης απειλής βρίσκεται η Κύπρος. Αφορμή είναι το ανανεωμένο ενδιαφέρον για επίλυση του Κυπριακού. Η κινητικότητα που υπάρχει σε όλες τις κατευθύνσεις προϊδεάζει για σημαντικές εξελίξεις.

Συνεδρίαση Εθνικού Συμβουλίου στην Κύπρο την Παρασκευή 24/7 και πράσινο φως στον πρόεδρο Νίκο Χριστοδουλίδη, συνάντησή του το Σάββατο στην Αθήνα με τον Κ. Μητσοτάκη κι επίσκεψη του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτιέρες, στην Κύπρο την Δευτέρα αυξάνουν σημαντικά τις πιθανότητες για σύγκλιση πενταμερούς κι εκκίνηση επίσημων διαπραγματεύσεων για πρώτη φορά μετά το 2017.

Ωστόσο ακόμη και να μην υπήρχε ήδη η διπλωματική κινητικότητα των τελευταίων εβδομάδων, είναι τόσο σοβαρή η πολιτική, οικονομική και στρατιωτική κινητικότητα στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και διεθνώς που η ανακίνηση του Κυπριακού ήταν θέμα χρόνου.

Πρώτον, η βιασύνη του Τραμπ να κλείσει κάθε ανοιχτό μέτωπο σε όλον τον κόσμο προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Μετά την απαγωγή Μαδούρο στην Βενεζουέλα, την επίθεση στο Ιράν, την γενοκτονία στη Γάζα, τον οικονομικό κλοιό γύρω από την Κούβα, τις δολοφονικές επιθέσεις της Ουκρανίας στην ρωσική ενδοχώρα και τις πρόσφατες φραστικές επιθέσεις του Ρούμπιο στη Νικαράγουα των Σαντινίστας και τις απειλές για επέμβαση ακόμη και στο Σαχέλ, ήταν θέμα χρόνου να έρθει η σειρά της Κύπρου. Η ενδοτικότητα της κυπριακής ηγεσίας διευκόλυνε την αμερικανική βιασύνη.

Δεύτερο, η προώθηση των αμερικανικών ενεργειακών συμφερόντων στην ανατολική Μεσόγειο, την Ελλάδα και την ανατολική Ευρώπη με σημείο αναφοράς τον λεγόμενο νότιο διάδρομο που θα διοχετεύει φυσικό αέριο από τον Κόλπο του Μεξικού μέχρι την Ουκρανία, μέσω της Αλεξανδρούπολης, δεν μπορεί να αφήσει απ’ έξω την Κύπρο. Η οριστική πρόσδεσή της στο αμερικανικό άρμα θα διαμορφώσει μια ενιαία ενεργειακή ζώνη που θα επιτρέψει οικονομίες κλίμακας και ενιαίο δίκτυο υποδομών μεταφοράς, σταθμών μεταφόρτωσης κ.α.

Τρίτο, η ενεργή συμμετοχή των αγγλικών στρατιωτικών βάσεων στις ισραηλινές επιθέσεις στη Γάζα και την ισραηλινο-αμερικανική επίθεση στο Ιράν υπογράμμισαν τον ρόλο της Κύπρου σαν αβύθιστο αεροπλανοφόρο. Πολλώ δε μάλλον σε μια εποχή που το ένα μετά το άλλο τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα (Τζέραλντ Φορντ, Άμπρααμ Λίνκολν και Τζορτζ Μπους) αποδείχτηκαν τρωτά και εύκολα βυθιζόμενα σε τέτοιο σημείο ώστε το Πεντάγωνο να διατάξει την απομάκρυνσή τους. Η αποστολή ΝΑΤΟϊκών πλοίων (φρεγάτα Κίμων από Ελλάδα, αντιτορπιλικό Dragon από Αγγλία κ.α.) στην Κύπρο για να προστατεύσουν τις βάσεις επισήμαναν τη σημασία της στους επιθετικούς σχεδιασμούς.

ΝΑΤΟϊκό ορμητήριο η Κύπρος

Οι παραπάνω ιστορικής σημασίας εξελίξεις δεν επιβάλλουν μόνο την επιτάχυνση της λύσης του Κυπριακού, αλλά και μια κατεύθυνση επίλυσης που θα είναι σε βάρος της ανεξαρτησίας και της κυριαρχίας της Κύπρου και προς όφελος των αμερικανικών συμφερόντων. Κι αυτά τα συμφέροντα επιβάλουν μια Κύπρο έρμαιο των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων ακόμη κι αν είναι ακυβέρνητη, διαιρεμένη και χαοτική, όπως είναι σήμερα η Συρία. 

Γκάφες της Λατινοπούλου σε ομιλία της στην Ευρωβουλή για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο - «Η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης»

(ΡΑΦΑΗΛ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ / EUROKINISSI)

Λατινοπούλου για επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο / «Η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης»

Κριτική στην ακροδεξιά ευρωβουλεύτρια και επικεφαλής της «Φωνής Λογικής», Αφροδίτη Λατινοπούλου, ασκεί μέσω ανάρτησής του ο εκπρόσωπος Τύπου του ΑΚΕΛ Γιώργος Κουκουμάς, με αφορμή την ομιλία της στο Ευρωκοινοβούλιο για τη συμπλήρωση 52 χρόνων από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο.

Ο ίδιος υποστηρίζει πως τα όσα είπε η ευρωβουλεύτρια περιέχουν ανακρίβειες και αστοχίες. Συγκεκριμένα, στέκεται στο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου, που συμπεριέλαβε στην ομιλία της, το οποίο, όπως επισημαίνει ο Γιώργος Κουκουμάς, «αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας».

Επίσης, ο βουλευτής υπογραμμίζει πως στο βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της και συνοδεύεται με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς, υπάρχει και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964.

«Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων», αναφέρει.

«Το σίγουρο πάντως είναι ότι και στην Κύπρο και στην Ελλάδα -και παγκοσμίως- η αγραμματοσύνη της ακροδεξιάς είναι μνημειώδης. Αν, εν προκειμένω, δεν αφορούσε την τραγωδία της χώρας μας θα ήταν απλώς κωμική», καταλήγει στην ανάρτησή του.

Αναλυτικά η ανάρτησή του

Η ευρωβουλευτίνα της ελληνικής ακροδεξιάς Αφρ. Λατινοπούλου έκανε χθες στην Ευρωβουλή ομιλία για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. Η ομιλία της άρχισε με ένα συγκλονιστικό ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου για το μαύρο εκείνο καλοκαίρι της πατρίδας μας.

Μόνο που η ευρωβουλευτίνα μάλλον δεν γνωρίζει για ποιο πράγμα μιλούσε.

Αφ’ ενός, το συγκεκριμένο ποίημα του Λεύκιου Ζαφειρίου έχει τίτλο «15.07.1974». Προφανέστατα αναφέρεται στο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974 που διέπραξαν η Χούντα των Αθηνών και η ΕΟΚΑ Β΄, δίνοντας την σκυτάλη στην Τουρκία να εισβάλει και να ολοκληρώσει το ΝΑΤΟϊκό σχέδιο διαμελισμού της χώρας μας. Οι συγκλονιστικές εικόνες που αποτυπώνει το ποίημα και απήγγειλε η Αφ. Λατινοπούλου αφορούν τις δολοφονίες αριστερών και μακαριακών Κυπρίων που διέπραξαν Ελλαδίτες και Ελληνοκύπριοι φασίστες. Εικάζω ότι η Λατινοπούλου δεν λογάριαζε να καταδικάσει την ακροδεξιά και το ιδεολογικό της σόι, που είναι συνώνυμο με την προδοσία της Κύπρου.

Αφ’ ετέρου, το βίντεο που ανήρτησε με την ομιλία της συνοδεύτηκε με φωτογραφίες από την κυπριακή τραγωδία και τις βαρβαρότητες που υπέστη ο κυπριακός λαός από τους Τούρκους εισβολείς. Συμπεριέλαβε όμως και μια φωτογραφία που δεν προέρχεται από το 1974 αλλά από το 1964. Είναι μια πολύ χαρακτηριστική και δραματική φωτογραφία μιας Τουρκοκύπριας γυναίκας που σπαράζει μαθαίνοντας για τον χαμό του άντρα της από ελληνοκυπριακά πυρά έξω από το χωριό τους, μέσα στη δίνη των διακοινοτικών συγκρούσεων και του εθνικιστικού παροξυσμού. Εικάζω κι εδώ, ότι μάλλον κατά λάθος συμπεριλήφθηκε και ο πόνος των Τουρκοκυπρίων.

Δεν είναι το τέλος του κόσμου οι γκάφες της Λατινοπούλου. Προσφέρονται όμως για ορισμένα συμπεράσματα:

170 στρατιωτίνες στα κελεύσματα του μιλιταρισμού, του Σωτήρη Μερμίγκη

 Σωτήρης Μερμίγκης

Η πρόσφατη προκήρυξη της κυβέρνησης για την εθελοντική στράτευση των γυναικών στον Στρατό Ξηράς παρουσιάστηκε επίσημα ως ένα αποφασιστικό βήμα προς την ισότητα των φύλων, εντασσόμενη σε μια ευρύτερη συζήτηση περί εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με συχνές αναφορές στο ισραηλινό πρότυπο. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή εγείρει βαθιά κοινωνικοπολιτικά ερωτήματα. Αν και οι αρχικές εκτιμήσεις των επιτελών του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας προέβλεπαν μαζική ανταπόκριση, τα τελικά στοιχεία αποκαλύπτουν μια σαφώς πιο συγκρατημένη πραγματικότητα: για τις 100 θέσεις που προκηρύχθηκαν, υποβλήθηκαν τελικά 170 αιτήσεις που πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις, ανταπόκριση που ξεπερνά κατά 70% τις προβλέψεις του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αυτή η υπερκάλυψη, που νομοτελειακά θα οδηγήσει σε ελλείψεις υποδομών και καθυστερήσεις στις παροχές των στρατοπέδων, αποκαλύπτει την πλήρη οικονομική και ιδεολογική ασφυξία της νεολαίας, ειδικά στην επαρχία, που αναγκάζεται να αναζητήσει επαγγελματική διέξοδο και κοινωνική αναγνώριση μέσα από το χακί.

Αυτό το νούμερο δεν γεννήθηκε στο κενό. Εντάσσεται σε έναν γενικευμένο, τρομακτικό παραλογισμό που προωθούν οι άρχουσες τάξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη: τη βίαιη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας, με σκοπό να ευθυγραμμιστούν ολόκληροι λαοί με τα πολεμικά σχέδια ολιγαρχών, καπιταλιστών και τρισεκατομμυριούχων της πολεμικής βιομηχανίας.

​Στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση προγραμμάτων και συνεργασιών που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με ζητήματα άμυνας και ασφάλειας. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, οι φοιτητές αναγκάζονται να προχωρούν σε δυναμικές κινητοποιήσεις και μπλόκα ενάντια στα πολεμικά σεμινάρια που διοργανώνει το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ), διατρανώνοντας για το Πάντειο να μη γίνει πολέμου εργαστήρι. Την ίδια στιγμή, παρακολουθούμε μια πρωτοφανή εισβολή της πολεμικής βιομηχανίας στο ΕΚΠΑ. Μέσα από εκδηλώσεις όπως το Aerospace Careers, το Τμήμα Αεροδιαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας ανοίγει τις πόρτες του στη Lockheed Martin, έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές όπλων στον κόσμο. Η ακαδημαϊκή έρευνα, η γνώση και το μέλλον των νέων επιστημόνων δένονται χειροπόδαρα με τα γρανάζια της παραγωγής θανάτου και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Το πανεπιστήμιο παράγει γνώση, επιθυμίες και επαγγελματικές ευκαιρίες που εξυπηρετούν το αστικό σύστημα.

Αυτή η ιδεολογική προετοιμασία στα αμφιθέατρα δένει απόλυτα με τις κυνικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Όταν ο Υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, καλεί απροκάλυπτα τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να συνηθίσουν την εικόνα του φερέτρου σκεπασμένου με τη σημαία της ΕΕ, δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να ανακοινώνει ότι η νεολαία προορίζεται να γίνει κρέας για τα κανόνια των διεθνών ανταγωνισμών.

Η θλιβερή κληρονομιά της Χούντας της 21ης Απριλίου: Η πρόταση του δικτάτορα Παπαδόπουλου για διχοτόμηση της Κύπρου (ΕΙΚΟΝΕΣ & ΧΑΡΤΗΣ)

Thanasis Kampagiannis

 

Η θλιβερή κληρονομιά της Χούντας της 21ης Απριλίου, μόνιμη υπενθύμιση της επικινδυνότητας του κάθε είδους πατριδοκάπηλων

Παπαδόπουλος, Ιωαννίδης και Γλύξμπουργκ είχαν από καιρό στρώσει τον δρόμο στη διχοτόμηση της Κύπρου ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία, ακόμα και αν θα χρειαζόταν πραξικόπημα κατά του Μακαρίου. Βέβαια, όταν ο πολεμικός τυχοδιωκτισμός της Χούντας εκδηλώθηκε, η Τουρκία δεν αρκέστηκε στην Καρπασία όπως σχεδιαζόταν ούτε σε ρόλο "αντικομμουνιστικού αναχώματος" κατά του ΑΚΕΛ, αλλά άρπαξε το μισό νησί. Γράφει ο Τάσος Κωστόπουλος στη στήλη του στις (ανανεωμένες) Νησίδες της Εφημερίδα των Συντακτών (σ.σ. το άρθρο παρατίθεται ολόκληρο παρακάτω):

"Μπορεί ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης να προκάλεσε την κυπριακή τραγωδία του 1974 με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και τη συνακόλουθη τουρκική εισβολή, για την οποία όπως προκύπτει από τις τηλεφωνικές συνομιλίες Κίσινγκερ-Ετζεβίτ η αθηναϊκή χούντα είχε δώσει προκαταβολικά εγγυήσεις μη επέμβασης, η ιδέα όμως δεν ήταν αποκλειστικά δικιά του και καθόλου πρωτότυπη. Το ίδιο ακριβώς σχέδιο είχε υποβάλει στην Ουάσινγκτον αμέσως μετά την πραξικοπηματική ανάρρησή του στην εξουσία και ο προηγούμενος δικτάτορας, Γεώργιος Παπαδόπουλος. Σε μεγάλο βαθμό, το συμμεριζόταν δε και ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος.

Με άλλα λόγια, η εθνική και κοινωνική καταστροφή του 1974 δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά ως η τελική συνέπεια στρατηγικών επιλογών του ευρύτερου, τότε, σκληρού πυρήνα της εθνικοφροσύνης".

 

*** 

 

Κερύνεια, 20 Ιουλίου 1974. Η «παρουσία» του τουρκικού στρατού στην Κύπρο και η διχοτόμηση είχαν προ πολλού προβλεφθεί από τους εθνοσωτήρες | AP PHOTO

Η πρόταση Παπαδόπουλου για διχοτόμηση της Κύπρου

Τάσος Κωστόπουλος

Εναν μήνα μετά την 21η Απριλίου, ο ηγέτης της χούντας εισηγήθηκε στην Ουάσινγκτον διπλή Ενωση, με παραχώρηση ενός τμήματος της Κύπρου στην Τουρκία ● Κατά τη γνώμη του βασιλιά, ο Μακάριος θα χαιρόταν να πάρει το Πατριαρχείο της Αντιόχειας ως μέρος του συνολικού διακανονισμού ● Ο ίδιος ο βασιλιάς θεωρούσε πάντα πως ένας διακανονισμός για την Κύπρο έπρεπε πρώτα να κλειστεί ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία.

Μπορεί ο αόρατος δικτάτορας Ιωαννίδης να προκάλεσε την κυπριακή τραγωδία του 1974 με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και τη συνακόλουθη τουρκική εισβολή, για την οποία όπως προκύπτει από τις τηλεφωνικές συνομιλίες Κίσινγκερ-Ετζεβίτ η αθηναϊκή χούντα είχε δώσει προκαταβολικά εγγυήσεις μη επέμβασης (βλ. «Hello! Hello! Εδώ Κίσινγκερ!», «Εφ.Συν.», 27/7/2024), η ιδέα όμως δεν ήταν αποκλειστικά δικιά του και καθόλου πρωτότυπη. Οπως διαπιστώνουμε από τα αποχαρακτηρισμένα έγγραφα του αρχείου του Αμερικανού τότε προέδρου Λίντον Τζόνσον, αναρτημένα εδώ και κάμποσο καιρό στο διαδίκτυο, το ίδιο ακριβώς σχέδιο είχε υποβάλει στην Ουάσινγκτον αμέσως μετά την πραξικοπηματική ανάρρησή του στην εξουσία και ο προηγούμενος δικτάτορας, Γεώργιος Παπαδόπουλος. Σε μεγάλο βαθμό, το συμμεριζόταν δε και ο τότε βασιλιάς Κωνσταντίνος.

Με άλλα λόγια, η εθνική και κοινωνική καταστροφή του 1974 δεν προέκυψε ως κεραυνός εν αιθρία, αλλά ως η τελική συνέπεια στρατηγικών επιλογών του ευρύτερου, τότε, σκληρού πυρήνα της εθνικοφροσύνης.

Η όποια διαφορά ανάμεσα στην πρωτοβουλία του Ιωαννίδη και τα προηγούμενα σχέδια έγκειται μάλλον στους ενδιάμεσους «εγγυητές» που οι εγχώριες χουντικές ηγεσίες είχαν επιλέξει: αν ο Παπαδόπουλος διαβίβασε την πρότασή του στην επίσημη διπλωματική αντιπροσωπεία των ΗΠΑ, ο «αόρατος δικτάτορας» που τον διαδέχτηκε αρκέστηκε προφανώς σε σκοτεινότερα δίκτυα, τις διαβεβαιώσεις των οποίων πήρε τοις μετρητοίς. Αποδεικνύοντας, για ακόμα μια φορά, πως η βλακεία και ο εθνικισμός αποτελούν συνήθως μεγέθη ευθέως ανάλογα.

Ας έρθουμε, όμως, σε αυτό καθαυτό το αντικείμενο του σημερινού επετειακού μας αφιερώματος. Πρόκειται για μια ιστορία λίγο-πολύ άγνωστη στη «δημόσια» τουλάχιστον ιστορία (και κατ’ επέκταση στη συλλογική συνείδηση), που ακροθιγώς μόνο έχει απασχολήσει και τους επαγγελματίες ιστορικούς - παρ’ όλο που, όπως είπαμε ήδη, τα σχετικά τεκμήρια είναι από καιρό ευρέως προσβάσιμα μέσω διαδικτύου. Από την πρόσφατη βιβλιογραφία, σχετική αναφορά (με παραπομπή σε διαφορετικό αρχείο) εντοπίστηκε μονάχα στο βιβλίο του Σωτήρη Ριζά «Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο» (Αθήνα 2008, σελ. 478-480). Χαρακτηριστική είναι, αντίθετα, η απουσία οποιασδήποτε μνείας στο ογκώδες πόνημα του καθηγητή Αγγελου Συρίγου («Ελληνοτουρκικές σχέσεις», Αθήνα 2015).

Διχοτόμηση και πραξικόπημα

Η ιστορία μας ξεκινά στις 16 Μαΐου 1967, σχεδόν έναν μήνα μετά το πραξικόπημα, όταν ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα Φίλιπς Τάλμποτ ενημερώνει το Στέιτ Ντιπάρτμεντ και τους συναδέλφους του στην Αγκυρα και τη Λευκωσία για την πρόταση Παπαδόπουλου:

Για τις βάσεις της Αγγλίας πήγαν ελληνικές φρεγάτες, για την Κύπρο δεν θα πήγαινε ούτε ψαρόβαρκα - Του Πάσχου Λαζαρίδη

Για τις βάσεις της Αγγλίας πήγαν ελληνικές φρεγάτες, για την Κύπρο δεν θα πήγαινε ούτε ψαρόβαρκα

 Πάσχος Λαζαρίδης

Όταν δύο ιρανικά drones χτύπησαν την αγγλική βάση στο Ακρωτήρι, που είναι υπερπόντιο βρετανικό έδαφος, το ελληνικό πολιτικό σύστημα βρήκε ευκαιρία να πουλήσει πατριωτισμό. Έστειλε τις φρεγάτες Κίμων και Ψαρά, θυμήθηκε την ελληνοκυπριακή ενότητα, ξεχείλισε από εθνική υπερηφάνεια.

Πρόκειται για καραμπινάτη υποκρισία. 

Οι φρεγάτες δεν θα κουνούσαν ρούπι, σε περίπτωση που η Κύπρος κινδύνευε σοβαρά, είτε απειλούνταν από επίθεση τρίτου κράτους, είτε από αμφισβήτηση κυριαρχίας ή κυριαρχικών δικαιωμάτων.

Όταν το 1974, αλλά και αργότερα, η Κύπρος χρειάστηκε την βοήθεια της Ελλάδας, επειδή η Τουρκία ήταν σύμμαχος στο ΝΑΤΟ και επειδή οι ΗΠΑ είχαν πουλήσει την Κύπρο και επειδή η Ελλάδα δεν πάει ούτε τουαλέτα χωρίς την έγκριση των ΗΠΑ, η ελληνική άρχουσα τάξη αποφάσιζε ότι “η Κύπρος κείται μακράν”. 

Σήμερα, που ΗΠΑ και Αγγλία ζητούν από την Ελλάδα προστασία των βρετανικών βάσεων – ξένου εδάφους, φρεγάτες και αεροπλάνα καταφτάνουν στη Μεγαλόνησο. Δεν “κείται” φαίνεται και τόσο μακράν όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε βρετανικό, και όχι κυπριακό έδαφος. 

Από την απόσυρση της ελληνικής μεραρχίας επί Χούντας, μέχρι την ντροπή των S-300 και από τις νουθεσίες στους Κύπριους για το σχέδιο Ανάν, μέχρι το να παριστάνει τον γοβιό στην αμφισβήτηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Κύπρου από την Τουρκία, η ελληνική αστική τάξη έχει δώσει εξετάσεις και έχει αποτύχει παταγωδώς. 

Μπορεί να κάνει το κουτσαβάκι σε ανύποπτο χρόνο και συγκυρία, αλλά όταν πράγματι χρειάστηκε, ο ελληνικός αστικός κόσμος παρακαλούσε τις ΗΠΑ να σηκώσουν το τηλέφωνο και να μεσολαβήσουν με την Άγκυρα. 

Το άγος των διαδοχικών συμβιβασμών, υποχωρήσεων και χατζηαβατισμών, δεν ξεπλένεται με τσάμπα μαγκιές σαν και αυτή για την οποία κορδώνεται ο Κ. Μητσοτάκης στη Βουλή. 

Γιατί είναι τέρμα υποκριτικό να στέλνεις φρεγάτες στην Κύπρο για να υπερασπίσουν την βρετανική βάση και να υπονοείς ότι τις στέλνεις για να αντιμετωπίσεις την τουρκική απειλή. Και την ίδια στιγμή, τα ελληνικά F-16, οι ελληνικές φρεγάτες, να συντονίζονται με τα Νατοϊκά ραντάρ για να αντιμετωπίσουν, από κοινού με τα τουρκικά πολεμικά συστήματα, τους Ιρανικούς πυραύλους.

Γιατί όσο και αν η ακροδεξιά μούργα του διαδικτύου πιστεύει ότι το Ισραήλ και η Ελλάδα πολεμούν την Τουρκία και το Ιράν, η μαύρη και πικρή αλήθεια είναι ότι οι Ιρανικοί πύραυλοι πέραν του Ισραήλ, στοχεύουν και τις αμερικανικές και βρετανικές βάσεις, είτε είναι στην Τουρκία, είτε είναι στην Κύπρο και στην Ελλάδα.

Μπορεί η δεξιά και ακροδεξιά πελατεία του Κυριάκου Μητσοτάκη να μη θέλει να το πιστέψει, αλλά είναι γεγονός ότι η Ελλάδα και η Τουρκία είναι μαζί, στο πλευρό των ΗΠΑ, εναντίον του Ιράν. Η διαφορά είναι ότι η Ελλάδα το κάνει δωρεάν και με τσάμπα προσχώρηση στην εγκληματική παραφροσύνη των Τραμπ/Νετανιάχου, ενώ η Τουρκία κάθε της συναίνεση την ανταλλάσσει με νέες παραχωρήσεις των ΗΠΑ απέναντί της, στη Συρία, στο Αιγαίο, στον Καύκασο, στην Ανατολική Μεσόγειο. Σε εμάς, οι ΗΠΑ πουλάνε αεροπλάνα, στην Τουρκία της δίνουν χώρο για στρατηγική προώθηση ως περιφερειακή δύναμη.

Γεγονός επίσης είναι ότι οι ελληνικές φρεγάτες δεν θα κουνηθούν από τη θέση τους σε περίπτωση τουρκοκυπριακής κρίσης, αμφισβήτησης της κυπριακής ΑΟΖ ή όποιας άλλης πολιτικής εφαρμόζει η γειτονική χώρα παζαρεύοντας με τις ΗΠΑ τον όλο και πιο αναβαθμισμένο ρόλο της στην περιοχή, τη στιγμή που η Ελλάδα δηλώνει, βρέξει – χιονίσει, δεδομένη σύμμαχος των ΗΠΑ χωρίς να διεκδικεί τίποτα.

Υπερβολές; 

Ας θυμηθούμε πού κατέληξε το περίφημο “Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα” το οποίο η σημερινή ελληνική κυβέρνηση ξέθαψε για να παραστήσει τον Μεγαλέξανδρο.

Απαγωγή Μαδούρο: Γιατί η δήλωση Μητσοτάκη βάζει σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα - Του Γεράσιμου Λιβιτσάνου

INTIME

Απαγωγή Μαδούρο: Γιατί η δήλωση Μητσοτάκη βάζει σε κίνδυνο τα εθνικά συμφέροντα

ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΛΙΒΙΤΣΑΝΟΣ 

Τι σημαίνει η άρνηση του πρωθυπουργού να κάνει έστω και μια αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο. Πως «ακύρωσε» την εξωτερική πολιτική της χώρας για να εμφανιστεί «πρόθυμος υποστηρικτής» της επέμβασης Τράμπ στην Βενεζουέλα

«Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Η φράση αυτή στην δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, λίγες ώρες μετά την στρατιωτική εισβολή των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα και την απαγωγή του προέδρου της χώρας, Νίκολας Μαδούρο, έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Όχι μόνον από την δημοκρατική αντιπολίτευση αλλά στο σύνολο του πολιτικού σκηνικού. Αν κρίνει μάλιστα κανείς από την εικόνα των social media  φαίνεται να δημιουργεί στους πολίτες συναισθήματα αγανάκτησης ή ακόμη και ετερο-ντροπής.

Το Μέγαρο Μαξίμου – δια του εκπροσώπου τύπου Παύλου Μαρινάκη– προσπάθησε να «συμμαζέψει» τις εντυπώσεις που προκάλεσε τόσο η φράση όσο και συνολικά η δήλωση του πρωθυπουργού. Από ότι φαίνεται όμως η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να αποφύγει τις επιπτώσεις μια αντίδρασης που δεν είναι απλά αντίθετη αλλά επικίνδυνη γι αυτό που ονομάζουμε «εθνικά συμφέροντα».

Η δήλωση

Αξίζει να θυμίσουμε το περιεχόμενο της πρωθυπουργικής δήλωσης που έγινε  λίγο πριν τα μεσάνυχτα του Σαββάτου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην πρώτη φράση του έσπευσε να δηλώσει πως «ο Nicholas Maduro ήταν επικεφαλής μιας βάναυσης και καταπιεστικής δικτατορίας», υποστηρίζοντας πως «το τέλος του καθεστώτος του προσφέρει νέα ελπίδα για τη χώρα».

Στην συνέχεια προσπέρασε προκλητικά το ερώτημα του αν η αμερικανική εισβολή και απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας είναι συμβατή ή όχι με το Διεθνές Δίκαιο, αναφέροντας: «Δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών».

Συνέχισε λέγοντας πως «προτεραιότητα αυτή τη στιγμή πρέπει να είναι η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση» για να προσθέσει ότι η Ελλάδα θα λειτουργήσει στο πλαίσιο του ΟΗΕ και της Ε.Ε καθώς και ότι εστιάζει «στη διασφάλιση της ασφάλειας των Ελλήνων πολιτών» στην Βενεζουέλα.

Επικίνδυνη

Για το πολιτικό και διπλωματικό μήνυμα που έδωσε η δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία. Άλλωστε χρησιμοποιήθηκαν σε αυτήν ανοίκειες στην διπλωματική γλώσσα διατυπώσεις προκειμένου να διασφαλιστεί η σαφήνειά της: Η ελληνική κυβέρνηση αποδέχθηκε ως «τετελεσμένη» την κατάσταση που διαμόρφωσε στην Βενεζουέλα η αμερικανική στρατιωτική επέμβασή που διέταξε ο Ντόναλντ Τράμπ, όπως και την «μαφιόζικη» απαγωγή του εκλεγμένου προέδρου της χώρας.

Μάλιστα ήταν η πρώτη χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης που εξέδωσε τέτοιου είδους ανακοίνωση. Κατατάσσοντας έτσι την Ελλάδα σε έναν περιορισμένο κατάλογο χωρών «προθύμων» να στηρίξουν την κίνηση της κυβέρνησης Τράμπ.

Επίσης, με δεδομένο ότι η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στην Βενεζουέλα, προφανώς, παραβιάζει τον Καταστατικό Χάρτη του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών, είναι μάλλον περιττό να αναφέρει κανείς πως η δήλωση Μητσοτάκη έρχεται σε πλήρη διάσταση με την ιδιότητα της χώρας ως μέλους του Συμβουλίου Ασφαλείας του οργανισμού. Θυμίζουμε ότι η Ελλάδα διαθέτει την θέση αυτή από την 1η Ιανουαρίου του 2025 και έως το τέλος του 2026 μετά την ανακήρυξή της στις 6 Ιουνίου του 2024. Μάλιστα ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει το ποια στάση θα τηρήσει η Ελληνική Κυβέρνηση εφόσον το θέμα της επέμβασης στην Βενεζουέλα συζητηθεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας.

Το πλέον όμως επικίνδυνο στοιχείο της δήλωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι όχι απλά η απουσία οποιασδήποτε αναφορά στο Διεθνές Δίκαιο αλλά η άρνηση να τεθεί αυτό ως κριτήριο για την αμερικανική εισβολή και απαγωγή του Νίκολας Μαδούρο. Ο πρωθυπουργός με την δήλωσή του «αποκήρυξε» το βασικό όσο και διαχρονικό στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής της χώρας: Την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου ως μέσο επίλυσης των διακρατικών διενέξεων και διαφορών!

Είναι ίσως περιττό να αναφέρουμε ότι η πάγια θέση της χώρας για την επίλυση του Κυπριακού ζητήματος είναι οι αποφάσεις του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ενάντια στην τουρκική εισβολή και κατοχή και η εφαρμογή της διεθνούς νομιμότητας. Το ίδιο ισχύει και για την διαχρονική θέση της Ελλάδας να επιλυθούν οι ελληνοτουρκικές διαφορές για την υφαλοκρηπίδα και την ΑΟΖ με βάση το διεθνές δίκαιο. Ανάλογη επίκληση στο Διεθνές Δίκαιο κάνει η Ελλάδα και για το περίφημο «Casus Belli» (Αιτία Πολέμου) της Τουρκίας σχετικά με την ελληνική αιγιαλίτιδα ζώνη.

Με βάση αυτά είναι προφανές τι θα μπορούσε να σημαίνει μια στάση του είδους… «δεν είναι η στιγμή να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών», εάν επρόκειτο για μία στρατιωτική κίνηση της Τουρκίας στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου. Ακόμη και στην ίδια την Κύπρο. Η προσέγγιση του Έλληνα πρωθυπουργού θα μπορούσε να αποτελέσει «νομιμοποιητική βάση» για εξελίξεις στη περιοχή που έως σήμερα ήταν στην σφαίρα του αδιανόητου.

 

3+1: Ελλάδα, Κύπρος στην υπηρεσία Νετανιάχου και Τραμπ, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σε εμπόλεμη ζώνη μετατρέπουν την ανατολική Μεσόγειο Ισραήλ, Ελλάδα και Κύπρος. Η πρόσφατη, 10^η στη σειρά, 3μερή συνάντηση στην Ιερουσαλήμ αναβάθμισε το ρόλο του Ισραήλ δίνοντας περαιτέρω ώθηση στα πολεμικά σχέδια που απειλούν την ειρήνη στην Ανατολική Μεσόγειο.

Η τριμερής σύνοδο κορφής πραγματοποιήθηκε στο φόντο αδιάψευστων δηλώσεων και σχεδίων που προκρίνουν την δημιουργία από τις 3 χώρες δύναμης ταχείας επέμβασης, επιπέδου ταξιαρχίας στελεχωμένη από 2.500 ένοπλους, η οποία υποτίθεται θα αντιμετωπίσει τις τουρκικές απειλές. Δεν αποκλείεται όμως να πραγματοποιήσει και προληπτικά πλήγματα ενός της Τουρκίας!

Αντικειμενικός στόχος του Ισραήλ είναι να οξύνει τον ανταγωνισμό του με την Τουρκία, δημιουργώντας νέες εστίες έντασης μακριά από το Ισραήλ και εγγύτερα στην Τουρκία. Σε αυτό το εμπρηστικό σχέδιο χρησιμοποιεί την Ελλάδα και την Κύπρο, επικαλούμενο τις διακηρυγμένες τουρκικές αμφισβητήσεις των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων και τον αναθεωρητισμό της Άγκυρας. Το κοινό σχέδιο δράσης και το πρόγραμμα αμυντικής συνεργασία των τριών χωρών, πιθανότατα προώθησε αυτό το ολέθριο και απειλητικό για Ελλάδα και Κύπρο σχέδιο…

Η τριμερής σύνοδο διευκόλυνε περαιτέρω τα επεκτατικά σχέδια και την δράση του Ισραήλ ως δύναμη αποσταθεροποίησης.

Κατ’ αρχάς ο ίδιος ο ισραηλινός πρωθυπουργός, Νετανιάχου, είναι καταζητούμενος από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο κατηγορούμενος για εγκλήματα πολέμου όσο διαρκεί η γενοκτονία στη Γάζα. Οι συνομιλίες και οι φωτογραφίες των δύο ελλαδιτών πολιτικών μαζί του λειτουργούν σαν πλυντήριο για τον ισραηλινό πρωθυπουργό, ενώ ταυτόχρονα καταρρακώνουν το δικό τους πολιτικό κύρος, εντός κι εκτός των χωρών τους! Ποια ανάγκη και ποια ανταλλάγματα επέβαλλαν την στήριξη του υπόδικου Νετανιάχου;

Η ίδια η διεξαγωγή της συνόδου αποτέλεσε επιβράβευση της εν εξελίξει γενοκτονίας στην Γάζα. Το κοινό ανακοινωθέν σε ένα ρεσιτάλ υποκρισίας επιβεβαίωσε τη σημασία του ειρηνευτικού σχεδίου των 20 σημείων του Τραμπ, το οποίο εγκρίθηκε με το ψήφισμα 2803 του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ. Ωστόσο, το Ισραήλ παραβιάζει καθημερινά και κατάφωρα ακόμη κι αυτό το ειρηνευτικό σχέδιο που είναι προκλητικά μεροληπτικό σε βάρος των Παλαιστινίων. Το Ισραήλ, αψηφώντας τις προβλέψεις της ανακωχής, από τις 10 Οκτωβρίου έχει κατεδαφίσει περισσότερα από 1.500 σπίτια, συνεχίζει να αφήνει τα νοσοκομεία χωρίς εξοπλισμό, φάρμακα και ηλεκτρικό ρεύμα ανήμπορα να παράσχουν βασικές υπηρεσίες, 100.000 άνθρωποι σύμφωνα με ανθρωπιστικές υπηρεσίες του ΟΗΕ, διαβιούν υπό συνθήκες ακραίας έλλειψης τροφής, επειδή το Ισραήλ δε επιτρέπει να περάσουν τα φορτηγά με τα τρόφιμα στη Γάζα, ενώ οι θάνατοι παιδιών από υποθερμία στις πλημμυρισμένες από την βροχή σκηνές είναι σχεδόν καθημερινοί. Τι σημαίνει πρακτικά η δέσμευση στην συνθήκη ειρήνης;

Ίδια υποκρισία υπάρχει και για το Λίβανο. Ο Νετανιάχου και οι δύο συνένοχοί του, υποδυόμενοι τους ανήξερους, δεσμεύτηκαν για την εδαφική ακεραιότητα της χώρας των Κέδρων την ίδια ώρα που το κράτος – απαρτχάιντ βομβαρδίζει τον Λίβανο και έχει καταλάβει εδάφη του, όπου στρατοπεδεύουν δυνάμεις του! Αλλά, Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης προσποιούνται ότι δεν γνωρίζουν τίποτε για το έγκλημα (πολέμου)…

Αρνητικές εξελίξεις σηματοδοτεί η τριμερής συνάντηση και για τα ίδια τα ελληνο-κυπριακά συμφέροντα.

«Ο Νετανιάχου μίλησε για συνεργασία ενώ ο Μητσοτάκης για συμμαχία»: Κάποιες σκέψεις για την 10η τριμερή συνάντηση κορυφής Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας - Του Σωτήρη Ρούσσου*

Ο Νετανιάχου μίλησε για συνεργασία, ο Μητσοτάκης για συμμαχία

Του Σωτήρη Ρούσσου *

Κάποιες σκέψεις για την 10η τριμερή συνάντηση κορυφής Ισραήλ-Κύπρου-Ελλάδας.

1. Κάθε εξωστρεφής κίνηση είναι θετική και δεν υπάρχει τίποτα που να ακυρώνει την σημασία της συνάντησης.

2. Αρκεί κάθε μέρος να διατηρήσει την αυτοτελή του θέση στην διεθνή πολιτική και να μην αλλοιώνει τις βασικές αρχές της θέσης αυτής. Δηλαδή η Ελλάδα και η Κύπρος είναι σταθερά προσηλωμένες στην τήρηση τού διεθνούς δικαίου και των διεθνών κανόνων ενώ το Ισραήλ όχι. Η Αθήνα και η Κύπρος δεν πρέπει να θάβουν τις θέσεις αυτές για χάρη του Ισραήλ γιατί πυροβολούν τα πόδια τους.

3. Στη διπλωματία οι λέξεις έχουν μεγάλη σημασία. Ο Νετανιάχου μίλησε για συνεργασία ενώ ο Μητσοτάκης για συμμαχία. Τα δύο πράγματα διαφέρουν πολύ. Στη συμμαχία προβλέπεται συνήθως αμοιβαία συνδρομή σε περίπτωση επίθεσης τρίτου ενώ στη συνεργασία δεν προβλέπεται κάτι τέτοιο.

4. Η κοινή δήλωση για αποτροπή τυχόν επιθετικών ενεργειών στην Ανατολική Μεσόγειο δεν έχει μέχρι στιγμής καμία πρακτική σημασία. Δεν εμπόδισαν οι προηγούμενες 9 συναντήσεις την ακύρωση του αγωγού EastMed ούτε την αναστολή της πόντισης του καλωδίου ηλεκτρικής σύνδεσης από τον τουρκικό τσαμπουκά, ούτε το τουρκο-λιβυκό σύμφωνο.

5. Αντίθετα, αφού δεν πρόκειται για συμμαχία, δημιουργεί ανώφελη ανησυχία στην Άγκυρα που γίνεται πιο επιθετική, όπως έχει δείξει μέχρι τώρα η πραγματικότητα των τουρκικών κινήσεων που ανέφερα παραπάνω.

6. Η συνεργασία στον αμυντικό τομέα είναι απολύτως ετεροβαρής υπέρ του Ισραήλ αφού δεν υπάρχει ούτε ένα σοβαρό project μεταφοράς τεχνολογίας από το Ισραήλ προς την Ελλάδα ιδιαίτερα στον τομέα της άμυνας. Δεν μιλώ για αγορά πακέτο οπλικών συστημάτων αλλά για συμπαραγωγή.

7. Η διακυβέρνηση Τραμπ είναι βέβαια θετική ως προς την τριμερή αλλά δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι θα θυσιάσει το πολυεργαλείο που λέγεται Τουρκία (έτσι φαίνεται ότι την αντιλαμβάνεται ο Τραμπ) για χάρη της Ελλάδας ή της Κύπρου εκτός κι αν απειληθεί άμεσα το Τελ Αβίβ. Και κάτι τέτοιο δε φαίνεται στον ορίζοντα.

* O Σωτήρης Ρούσσος, είναι καθηγητής Διεθνών Σχέσεων και Θρησκείας στη Μέση Ανατολή στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου

Πηγή: Social media

ΠΗΓΗ

 

Σε πόλεμο με την Τουρκία οδηγεί το Ισραήλ την Ελλάδα, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Όλο και πιο κοντά στον πόλεμο με την Τουρκία οδηγεί την Ελλάδα η βαθύτερη ένταξή της στον αμερικανοϊσραηλινό σχεδιασμό στην ανατολική Μεσόγειο.

Οι απαιτήσεις της Τουρκίας απέναντι στην Ελλάδα, στο πλαίσιο της αναθεωρητικής της γραμμής που συμπυκνώνεται χωρίς να περιορίζεται στο δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», είναι γνωστές. Δεδομένες είναι κατ’ επέκταση και οι τουρκικές ευθύνες για την ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο η Ελλάδα δεν έχει κανένα, μα κανένα συμφέρον στις υπαρκτές εστίες έντασης να προσθέτει επιπλέον εύφλεκτο υλικό. Πολύ περισσότερο για χάρη των αμερικανονατοϊκών συμφερόντων, όπως συστηματικά πράττει!

Τελευταίο παράδειγμα το συζητούμενο προληπτικό πλήγμα της Ελλάδας εναντίον της Τουρκίας που, πλέον, επιβεβαιώνοντας πρόσφατες δημοσιογραφικές αποκαλύψεις, ως σχεδιαστή έχει το Ισραήλ! Περιεγράφηκε στην εφημερίδα Τα Νέα την Τρίτη 16 Δεκεμβρίου 2025, με λεπτομέρειες τουλάχιστον ανατριχιαστικές! Προβλέπει συγκεκριμένα «την δημιουργία μιας κοινής δύναμης ταχείας αντίδρασης επιπέδου ταξιαρχίας, 2.500 ανδρών, που θα έχει στη διάθεσή της πλοία, αεροπλάνα και άλλες υποδομές σε Ρόδο ή Κάρπαθο, Κύπρο και Ισραήλ. Το σκεπτικό είναι να απαρτίζεται από 1.000 στρατιώτες από την Ελλάδα, άλλους τόσους από το Ισραήλ και 500 από την Κύπρο και θα έχει στη διάθεσή της μία μοίρα της ελληνικής και μία της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας»! Την δύναμη ταχείας αντίδρασης θα συνδράμουν επίσης, με βάση το άρθρο των Νέων, φρεγάτες και υποβρύχια από την Ελλάδα και το Ισραήλ.

Επισήμως, στόχος αυτής της ταξιαρχίας είναι η διαφύλαξη των υποδομών επενδύσεων. «Από τη Ρόδο μέχρι την Κύπρο και το Ισραήλ, πλατφόρμες, αγωγοί και καλώδια ηλεκτρικής ενέργειας βρίσκονται εκτεθειμένα σε μια θάλασσα που κάποιοι παράγοντες ονομάζουν Mavi Vatan (Γαλάζια Πατρίδα) τους», αναφέρει στα Νέα ο ισραηλινός αναλυτής Σάι Γκαλ, υποστηρίζοντας ότι το ισραηλινό σχέδιο «γεμίζει ένα στρατηγικό κενό». Για να δείξει μάλιστα τους κινδύνους επικαλείται τα πρόσφατα γεγονότα στην Βαλτική. Τονίζει χαρακτηριστικά: «Το πραγματικό πεδίο μάχης έχει μετατοπιστεί στα ανοιχτά, στις υποδομές που τροφοδοτούν την Ευρώπη και στο βυθό που τη συνδέει. Και ο βυθός όχι ο χάρτης της επιφάνειας είναι τώρα η πρώτη γραμμή. Η Ευρώπη το έμαθε αυτό στη Βαλτική, ύστερα από ανεξήγητες διακοπές καλωδίων και τη ρήξη στον Nord Stream. Η Ανατολική Μεσόγειος δεν μπορεί να περιμένει το δικό της κάλεσμα αφύπνισης. Μια κοινή δύναμη θα έδινε στην περιοχή αυτό που της λείπει ακόμα, μια ενιαία αρχιτεκτονική ανίχνευσης, αποτροπής και ταχείας αντίδρασης ενάντια στον εξαναγκασμό και το σαμποτάζ. Η κοινή επίγνωση και η διαλειτουργικότητα… θα το κάνουν»!

Ο ισραηλινός αναλυτής που ανέλαβε την «ζύμωση» για την κοινή ταξιαρχία Ελλάδας – Ισραήλ – Κύπρου δεν μας είναι άγνωστος. Πριν λίγους μήνες προετοίμαζε την κοινή γνώμη για επίθεση στα κατεχόμενα με το επιχείρημα ότι χρησιμοποιείται από τρομοκρατικές οργανώσεις, με την άδεια της Τουρκίας. Το σχέδιο εκείνο αποκαλούνταν «Οργή του Ποσειδώνα».

Τώρα, οι φιλοδοξίες του ισραηλινού «αναλυτή» φτάνουν πιο βόρεια, στο Αιγαίο Πέλαγος. Και στις δύο προτάσεις το σχέδιο του Ισραήλ είναι συγκεκριμένο: Η εκμετάλλευση της Ελλάδας και της Κύπρου, με την χρησιμοποίηση των ελληνοτουρκικών διαφορών για την επέκταση του κράτους – απαρτχάιντ, προς υλοποίηση του «μεγάλου Ισραήλ» το οποίο προϋποθέτει σύνορα ρευστά, διαρκείς αιματοχυσίες και μόνο ένας λαός, ο …περιούσιος, να ζει υπό συνθήκες ασφάλειας!

Το Ισραήλ υλοποιεί σταθερά τα σχέδια του για επέκταση στις γειτονικές χώρες, προκαλώντας δεκάδες χιλιάδες νεκρούς και ξεριζωμένους: Από την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο και τη Συρία, μέχρι τον Λίβανο. Το σχέδιο του για το «μεγάλο Ισραήλ», που δεν το έχει απορρίψει κανένας ισραηλινός αξιωματούχος, υλοποιείται είτε μέσω της εν εξελίξει γενοκτονίας στην Παλαιστίνη και αιματηρών εισβολών στον Λίβανο, τη Συρία κ.α. επικαλούμενο το δικαίωμα του στην «αυτοάμυνα», είτε μέσω μαζικών αγορών όπως συμβαίνει στην Κύπρο, η οποία έχει εξελιχθεί σε οικονομική αποικία των Ισραηλινών. Στην Ελλάδα, το σχέδιο που προωθεί ο Σιωνισμός είναι η εμπλοκή της σε πόλεμο με την Τουρκία, που θα επιτρέψει στο κράτος απαρτχάιντ να διατηρεί θερμά μέτωπα, αρκετά χιλιόμετρα μακριά από τα σύνορά του ώστε να μην κινδυνεύει ο πληθυσμός του, επιλέγοντας την ύφεση ή την ένταση κατά το δοκούν… Όπως συμβαίνει στη Συρία.

Η Ελλάδα κάνει άλλο ένα βήμα συνενοχής αγοράζοντας το ισραηλινό πυραυλικό σύστημα PULS— Το PULS σημαίνει στήριξη στους πολέμους του Ισραήλ

Η Ελλάδα κάνει άλλο ένα βήμα συνενοχής — Το PULS σημαίνει στήριξη στους πολέμους του Ισραήλ

BDS Greece

*[UPDATE: Η Επιτροπή Εξοπλιστικών Προγραμμάτων και Συμβάσεων της Βουλής ενέκρινε την Πέμπτη 4/12 το βράδυ σε κλειστή συνεδρίασή της, την εισήγηση της κυβέρνησης για αγορά του ισραηλινού πυραυλικού συστήματος PULS. Η επιτροπή αποτελείται από βουλευτές και η σύνθεσή της είναι ως εξής: 15 της ΝΔ, 3 του ΠΑΣΟΚ, 3 του ΣΥΡΙΖΑ, 2 του ΚΚΕ, 1 της Νέας Αριστεράς, 1 της Ελληνικής Λύσης, 1 της ΝΙΚΗΣ, 1 της Πλεύσης Ελευθερίας και 1 Ανεξάρτητος.]

Η απόφαση της ελληνικής κυβέρνησης να εισηγηθεί στη Βουλή την αγορά των εκτοξευτών πυραύλων PULS από το Ισραήλ, με το πρόσχημα ότι τώρα υπάρχει εκεχειρία στη Γάζα, είναι βαθιά πολιτικά, ηθικά και στρατιωτικά απαράδεκτη.

Με την προτεινόμενη απόκτηση 36 συστημάτων πυροβολικού PULS στο πλαίσιο του σχεδίου «Ασπίδα του Αχιλλέα», η Ελλάδα δεν αγοράζει όπλα απλά — γίνεται συνεργός στα μαζικά εγκλήματα, που το Ισραήλ έχει διαπράξει και συνεχίζει να διαπράττει στη Γάζα, τη κατεχόμενη Δυτική Όχθη και σε πολλές χώρες στην ευρύτερη περιοχή.

🔎 Τι είναι το PULS

• Το PULS (Precise & Universal Launching System) είναι ένα επιθετικό πυραυλικό όπλο της αιματοβαμμένης ισραηλινής εταιρείας Elbit Systems, με δυνατότητα εκτόξευσης διαφόρων τύπων πυρομαχικών — από ρουκέτες μεσαίου βεληνεκούς ως βαλλιστικά βλήματα μεγάλης ακτίνας (έως και 300 χλμ). Η δε νέα έκδοση βλημάτων προβλέπει βεληνεκές μεγαλύτερο των 300 χλμ ως 500 χλμ και επιτρέπει στρατηγικά πλήγματα.
• Το κόστος για τα 36 συστήματα υπολογίζεται στα ~ 650–692 εκατ. Ευρώ!

📌 Τι σημαίνει αυτό για την Ελλάδα — και γιατί είναι επικίνδυνο

• Συνεργασία με το κράτος-τρομοκράτη: Με αυτή την αγορά, η Ελλάδα συνδέεται άμεσα με την ισραηλινή πολεμική μηχανή — τη στιγμή μάλιστα που το Ισραήλ συνεχίζει να διαπράττει γενοκτονία, κατοχή και εθνοκάθαρση στην Παλαιστίνη. Αυτή η συνεργασία στηρίζει οικονομικά το Ισραήλ, ξεπλένει τα εγκλήματα του και καθιστά τη χώρα μας απόλυτα συνένοχη.
• Ηθική απαξίωση: Η επιλογή όπλων που προορίζονται για «στρατηγικά πλήγματα» και επιθέσεις σε ζωτικούς στόχους και κατοικημένες περιοχές (όπως στη Γάζα) έρχεται σε πλήρη αντίθεση με κάθε έννοια διεθνούς δικαίου και ανθρωπίνων δικαιωμάτων — ειδικά όταν η Ελλάδα ως αγοραστής γνωρίζει ότι αυτά τα όπλα έχουν χρησιμοποιηθεί για βομβαρδισμούς κατοικημένων περιοχών στη Γάζα με χιλιάδες νεκρούς και σε χώρες που έχει επιτεθεί το Ισραήλ.
• Οικονομικό βάρος σε κοινωνία: Η προμήθεια των PULS και των υπόλοιπων στοιχείων της «Ασπίδας του Αχιλλέα» από το Ισραήλ εντάσσεται σε ένα τεράστιο πρόγραμμα προμηθειών σε στρατιωτικές δαπάνες κόστους δισεκατομμυρίων ευρώ. Αυτά τα χρήματα προέρχονται από μας τους φορολογούμενους — ενώ την ίδια στιγμή τα δημόσια αγαθά (Υγεία, Παιδεία, Κοινωνική Πρόνοια) υποχρηματοδοτούνται. Το να χρησιμοποιούνται πόροι που αφαιρούνται από τις κοινωνικές δαπάνες για αγορά ενός επιθετικού οπλικού συστήματος είναι πολιτικά, κοινωνικά και ηθικά απαράδεκτο.
• Στρατηγική εμπλοκή στην ισραηλινή πολεμική μηχανή:

Η ενίσχυση της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας–Ισραήλ, που ήδη συμβαίνει με πολλές κοινές ασκήσεις, συμφωνίες εξοπλισμών, με την ELBIT να εκπαιδεύει Έλληνες πιλότους στην Καλαμάτα, ενοικίαση και αγορά drones, πώληση της ΕΛΒΟ σε ισραηλινή εταιρία, εξαγορά Intracom Defence κ.α. σημαίνει ότι η Ελλάδα μετατρέπεται στο «μακρύ χέρι» του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή. Αυτό, αυξάνει σημαντικά την πολιτική εξάρτηση της χώρας, τον κίνδυνο να εμπλακεί σε πολέμους του Ισραήλ, αλλά και να καταστεί στόχος αντιποίνων.

🗣 Γιατί το BDS Greece λέει «Όχι»

Η κυβέρνηση, η Γκιλφόϊλ και στο βάθος οι ενεργειακοί κολοσσοί, με «συμπλήρωμα» άσκηση της ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας με το κράτος τρομοκράτη Ισραήλ

Ενεργειακοί σχεδιασμοί του κεφαλαίου με «συμπλήρωμα» άσκηση της ελληνικής ΠΑ με το κράτος τρομοκράτη Ισραήλ

Όπως ανακοίνωσε ο εκπρόσωπος των δολοφόνων των IDF, σύμφωνα με το ισραηλινό i24, «Η Ισραηλινή Πολεμική Αεροπορία (IAF) και η Ελληνική Πολεμική Αεροπορία πραγματοποίησαν κοινή άσκηση πάνω από την Ελλάδα τη Δευτέρα». 

Αναφέρεται πως «Η εκπαίδευση επικεντρώθηκε σε επιχειρήσεις εναέριου ανεφοδιασμού, επιτρέποντας σε ισραηλινά αεροσκάφη να ανεφοδιάσουν δεκάδες ελληνικά μαχητικά αεροσκάφη εν πτήσει (...) Η Μοίρα 120, η οποία ειδικεύεται στον ανεφοδιασμό εν πτήσει, έπαιξε βασικό ρόλο στην άσκηση, επιτρέποντας στα μαχητικά αεροσκάφη να λειτουργούν ως «μακρύ χέρι» για το Ισραήλ.

φώτο της άσκησης που έδωσαν οι IDF

Να θυμίσουμε ότι αυτές οι ασκήσεις εναέριου εφοδιασμού για το κράτος - τρομοκράτη αποτελούν τις πρόβες για να μπορεί να προχωρά σε βομβαρδισμούς άλλων χωρών της περιοχής. 

Διάφορες ντουντούκες έσπευσαν να αναπαράγουν ότι οι κοινές ασκήσεις με το Ισραήλ στέλνουν «ηχηρό μήνυμα» στην Τουρκία αφού συμπίπτουν με το 6ο Διατλαντικό Συνέδριο Ενεργειακής Συνεργασίας (P-TEC), που θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη και την Παρασκευή στην Αθήνα. Σε αυτό θα βρεθούν ο Αμερικανός υπουργός Ενέργειας Κρις Ράιτ, ο υπουργός Εσωτερικών Νταγκ Μπέργκαμ, ο αναπ. υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, αρμόδιος για «θέματα διαχείρισης και πόρων» M. Rigas, 24 υπουργοί Ενέργειας ευρωπαϊκών χωρών και πάνω από 400 στελέχη ενεργειακών εταιρειών.

Πηγή: Eurokinissi

Άλλωστε οι δύο υπουργοί συναντήθηκαν σήμερα το απόγευμα στο Μέγαρο Μαξίμου με τον Μητσοτάκη όπου σύμφωνα με την ΕΡΤ που επικαλείται «κυβερνητικά στελέχη» αναγνωρίστηκε ο ρόλος «της χώρας μας από τις ΗΠΑ, ένας ρόλος που δεν περιορίζεται μόνο στο γεωπολιτικό πεδίο, αλλά έχει βαθύ ενεργειακό DNA, καθώς η Αθήνα μετατρέπεται σε πυλώνα ενεργειακής ασφάλειας για ολόκληρη τη νοτιοανατολική Ευρώπη».

Πάντως ο πρέσβης των ΗΠΑ στην Τουρκία δήλωσε ότι στελέχη της αμερικανικής κυβέρνησης εστιάζουν τις προσπάθειές τους στην επαναδιαπραγμάτευση των όρων συνεργασίας Τουρκίας - Ισραήλ και ανέφερε ότι «αν διατηρήσουμε την ενότητά μας, αν διατηρήσουμε αυτή την ορμή, αν ο Τζάρεντ (Κούσνερ), ο Στιβ (Γουίτκοφ) και η υπέροχη ομάδα τους συνεχίσουν να προωθούν τη διαδικασία στη Γάζα, θα δείτε μια εμπορική συμφωνία μεταξύ Τουρκίας και Ισραήλ στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Ο Πρόεδρος (Τραμπ) άλλαξε ολόκληρη τη σκακιέρα. Αυτή η αλλαγή συμβαίνει παντού. Η Τουρκία και το Ισραήλ δεν θα πολεμήσουν μεταξύ τους. Κατά τη γνώμη μου, αυτό δεν θα συμβεί και θα αναδυθεί σύγκλιση (σ.σ. συμμαχία) από την Κασπία Θάλασσα μέχρι τη Μεσόγειο».

Υπ. Αμυνας: Υπουργείο … «δωρητών» μεγαλοεπιχειρηματιών (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Ο μεγαλοεπιχειρηματίας, Ευάγγελος Μυτιληναίος, κατά την ομιλία του στο υπουργείο Αμυνας

Υπ. Αμυνας: Υπουργείο … «δωρητών» μεγαλοεπιχειρηματιών

Μέσα φιέστα Δένδια, έξω διαδηλώσεις στρατιωτικών. Αυτή ήταν η εικόνα που έδωσε το υπουργείο Αμυνας, κατά το σόου που οργάνωσε ο Νίκος Δένδιας, με παρόντα τον πρωθυπουργό, λίγες ημέρες μετά τη δήθεν διαφοροποίησή του πρώτου για τα μέτρα σχετικά με το μνημείο του Αγνωστου Στρατιώτη.

Μέσα παρήλαυναν εκατοντάδες προσκεκλημένοι και προσκεκλημένες, ως επί το πλείστον πολιτικοί και μεγαλοεπιχειρηματίες δωρητές μετά των συνοδών τους, που έκαναν επίδειξη ενδυμάτων, παραπέμποντας σε πασαρέλα. Απόντες, ως αναμενόταν, προκειμένου να μην φωτογραφηθούν δίπλα στον Κυριάκο Μητσοτάκη και αναγκαστούν να τον ανταλλάξουν χειραψία, ήταν οι Κώστας Καραμανλής και Αντώνης Σαμαράς.

Εξω, απέναντι από το κτίριο του υπουργείου, στην πλατεία Ενόπλων Δυνάμεων, μπροστά από το άγαλμα του στρατάρχη, Αλέξανδρου Παπάγου, εκατοντάδες στρατιωτικοί που διαμαρτύρονταν για τις σαρωτικές αλλαγές που προωθεί ο υπουργός Αμυνας, πολλές εκ των οποίων, όπως καταγγέλλουν προκαλούν ισχυρό πλήγμα στις Ενοπλες Δυνάμεις (ΕΔ) και στο προσωπικό τους. Ως γνωστόν, χιλιάδες στρατιωτικοί προ εβδομάδων, πραγματοποίησαν μεγαλειώδη διαδήλωση διαμαρτυρίας, πρωτοφανή για τα δεδομένα των ελληνικών ΕΔ, στο κέντρο της Αθηνας.

Για να μην χαλάσει η φιέστα Δένδια, μετά από προφορική εντολή που φέρεται να εδόθη από το ΥΠΕΘΑ, έδιωξαν τους διαδηλωτές από την πλατεία, όπου είχε δοθεί η αρχική άδεια, καθότι αποτελεί μνημείο. Να υποθέσουμε ότι η επόμενη τροπολογία, μετά από την μητσοτακική για τον Αγνωστο Στρατιώτη, θα είναι τροπολογία Δένδια για απαγόρευση διαδηλώσεων μπροστά από το άγαλμα του στρατάρχη;

Μνημείο Αγνωστου Στρατιώτη

Μιλώντας, ενώπιον του Κυριάκου Μητσοτάκη, για το εμβληματικό έργο όπως είπε, της νέας βιοκλιματικής όψης του υπουργείου Αμυνας, ο Ν. Δένδιας έκρινε ότι η «εκδήλωση είναι ο ιδανικός χρόνος», για να ανακοινώσει ότι, «πολύ σύντομα θα προκηρυχθεί διαγωνισμός για την ανάδειξη του Μνημείου του Άγνωστου Στρατιώτη και του ρόλου του ως σημείου εθνικής ενότητας και κοινής ιστορικής αναφοράς».

Τουρκική απειλή: «Κι αν έρθουν μια απ’ αυτές τις νύχτες;». Σκέψεις πάνω στα τρέχοντα εθνικά ζητήματα - Του Νίκου Αλεξάτου* (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Στρατιωτικές επιχειρήσεις «Αττίλας 1 και 2», καλοκαίρι του 1974

Τουρκική απειλή: «Κι αν έρθουν μια απ’ αυτές τις νύχτες;»

Νίκος Αλεξάτος

 

«Για να με έχεις φίλο, θέλω το Αιγαίο». Σκέψεις πάνω στα τρέχοντα εθνικά ζητήματα.

Μελετώντας τις ειδήσεις των τελευταίων ημερών και βλέποντας το τι συνέβη με τον Πρωθυπουργό στη Νέα Υόρκη οδηγήθηκα σε μια σειρά από σκέψεις τις οποίες θα ήθελα να μοιραστώ.

Η παρουσία Μητσοτάκη στη Νέα Υόρκη, στο πλαίσιο της 80ής Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, δεν μπορεί παρά να προκαλέσει ανησυχία. Ο πρωθυπουργός της χώρας δεν κατάφερε στο ελάχιστο να παράξει αξιόλογα αποτελέσματα εξωτερικής πολιτικής. Αντίθετα, το τι έγινε εκεί και κυρίως το τι δεν έγινε, θα πρέπει να μας βάλουν σε σκέψεις.

Η πολυαναμενόμενη συνάντηση του Έλληνα πρωθυπουργού με τον πρόεδρο της Τουρκίας δεν έγινε. Την ακύρωσε η τουρκική πλευρά. Τέτοιες ακυρώσεις έχουν πραγματική πολιτική σημασία. Και καθώς γίνεται λόγος για φιάσκο της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής, χρήσιμο είναι να θυμάται κανείς πως ένα τέτοιου είδους φιάσκο μπορεί να κρύβει κινδύνους και να έχει σοβαρές συνέπειες.

Από την επίσκεψη Μητσοτάκη λοιπόν έχουμε φωτογραφίες που θα μας θυμίζουν πως ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν συναντήθηκε με τον πρόεδρο των ΗΠΑ, δεν συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Τουρκίας, παρά συναντήθηκε μόνο με τον πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Συρίας, ηγετική μορφή του ISIS (Ισλαμικό Κράτος) που βαρύνεται με ειδεχθή και μαζικά εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας γενικά, και κατά των χριστιανών ειδικά. Επίσης συναντήθηκε με τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο και με τη νέα πρέσβη των ΗΠΑ στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ η οποία δεν έχει έρθει καν ακόμη στην Αθήνα.

Να σημειώσουμε εδώ πως από τις 20 Ιανουαρίου του 2025 οι ΗΠΑ δεν έχουν Πρέσβη στην Αθήνα. Θα μπορούσαμε λοιπόν να διαπιστώσουμε πως η παρουσία της Αθήνας σε αυτήν την κορυφαία ετήσια διαδικασία έδειξε μια υποβαθμισμένη παρουσία και σημασία της Ελλάδας.

Ποιοι πούλησαν την Κύπρο, πατριώτη; - Του Δημήτρη Παπαδημητρίου*

AP PHOTO

Ποιοι πούλησαν την Κύπρο, πατριώτη;

Δημήτρης Παπαδημητρίου*

Κάθε φορά που οι λαοί, οι κοινωνίες και τα κινήματα υψώνουν τη φωνή τους για την ελευθερία της Παλαιστίνης, η Ακροδεξιά, ένα ακροκεντρώο συνονθύλευμα και οι θιασώτες του εθνικισμού σπεύδουν να αντιτείνουν το ίδιο φτηνό επιχείρημα: «Ναι, αλλά για την Κύπρο δεν λέτε τίποτα».

AP Photo/Maya Levin

Ενα επιχείρημα που δεν γεννήθηκε από αγωνία για την κυπριακή τραγωδία, αλλά από την ανάγκη συγκάλυψης εγκλημάτων, αποσιώπησης της ιστορικής αλήθειας και διάσπασης της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Γιατί η Κύπρος δεν ξεχάστηκε ποτέ· απλώς η πραγματική ιστορία της ενοχλεί. Ενοχλεί επειδή αποκαλύπτει ότι δεν ήταν «οι άλλοι» που πούλησαν την Κύπρο, αλλά η ίδια η ελληνική χούντα – το πιο «πατριωτικό» προσωπείο της Ακροδεξιάς, που οδήγησε το νησί στο πραξικόπημα, άνοιξε τον δρόμο στην τουρκική εισβολή και το παρέδωσε στη διχοτόμηση. Οσοι επικαλούνται σήμερα το «Κυπριακό» για να σιωπήσουν τον αγώνα της Παλαιστίνης, ξεχνούν σκόπιμα ότι οι δικοί τους πολιτικοί πρόγονοι ήταν εκείνοι που πρόδωσαν και την Κύπρο και την Ελλάδα.

Η τραγωδία της Κύπρου το καλοκαίρι του 1974, λοιπόν, δεν υπήρξε απλώς αποτέλεσμα τουρκικής επεκτατικότητας - ιμπεριαλισμού ή διεθνών ισορροπιών. Ηταν η κορύφωση μιας βαθιάς, επικίνδυνης και τελικά προδοτικής πολιτικής που ακολούθησε η ελληνική στρατιωτική χούντα απέναντι στο Κυπριακό, οδηγώντας το νησί σε διχοτόμηση, χιλιάδες νεκρούς και αγνοούμενους και μια κατοχή που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και η τουρκική εισβολή δεν ήταν ανεξάρτητα γεγονότα. Ηταν οι δύο πράξεις της ίδιας προδοσίας – με υπογραφή των Συνταγματαρχών της 21ης Απριλίου.

Tο φιτίλι της καταστροφής

Στις 15 Ιουλίου 1974, η Εθνική Φρουρά της Κύπρου, καθοδηγούμενη από αξιωματικούς της ελληνικής χούντας μέσω της ΚΥΠ και της ΕΛΔΥΚ, προχώρησε σε πραξικόπημα ανατροπής του εκλεγμένου Προέδρου Μακαρίου, με στόχο την ένωση (ένωση-πρόφαση) με την Ελλάδα. Το σενάριο είχε στηθεί με τη συμβολή του Ιωαννίδη και του στενού του κύκλου, οι οποίοι θεωρούσαν τον Μακάριο «επικίνδυνο κομμουνιστή» και εμπόδιο στα εθνικά σχέδια του καθεστώτος.

Η πράξη αυτή έδωσε την τέλεια αφορμή στην Τουρκία να επέμβει, υποστηρίζοντας δήθεν την προστασία της τουρκοκυπριακής μειονότητας. Στις 20 Ιουλίου ξεκίνησε η τουρκική εισβολή –ο «Αττίλας Ι»– και στις 14 Αυγούστου ακολούθησε ο «Αττίλας ΙΙ», με την κατοχή να επεκτείνεται στο 37% του νησιού.

«Η τουρκική εισβολή υπήρξε η άμεση και προβλέψιμη συνέπεια του πραξικοπήματος. Δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία» (Φάκελος Κύπρου, Βουλή των Ελλήνων – Κυπριακή Βουλή, 2018).

Πλήρης γνώση - μηδενική άμυνα

Η πιο τρομακτική αποκάλυψη των ντοκουμέντων του Φακέλου της Κύπρου είναι η πλήρης γνώση της χούντας για τις κινήσεις της Τουρκίας. Οι ελληνικές στρατιωτικές αρχές είχαν λάβει πληροφορίες για μετακινήσεις τουρκικών μονάδων από τις 17 Ιουλίου. Η 39η Μεραρχία είχε ήδη επιβιβαστεί σε πλοία στη Μερσίνα, ενώ υπήρχαν αναφορές από ΚΥΠ και Ναυτικό για κινητικότητα στο Αιγαίο.

Και όμως, δεν εστάλησαν ενισχύσεις. Τα ελληνικά υποβρύχια έλαβαν εντολή να παραμείνουν σταθμευμένα. Η μόνη ενισχυτική αποστολή στρατού από την Κρήτη –το 573 Τάγμα Πεζικού– ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή, καθώς κρίθηκε πως «επρόκειτο για παραπλάνηση».

«Γνώριζαν. Αλλά η ηγεσία δεν ήθελε να εμπλακεί. Κάποιοι έκαναν διακοπές την ώρα της εισβολής» (Φάκελος Κύπρου, Βουλή των Ελλήνων - Κυπριακή Βουλή, 2018).

Νίκη στον αγώνα τού Τούρκου δικηγόρου Günay Dağ: Διατηρεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας ως αιτών πολιτικό άσυλο - Ήταν απεργός πείνας από τις 12 Μαΐου 2025

 

Διατηρεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας ο Τούρκος δικηγόρος Günay Dağ

Ο Günay Dağ, δικηγόρος στο Λαϊκό Νομικό Γραφείο (HHB) και μέλος της Ένωσης Προοδευτικών Δικηγόρων (ÇHD) στην Τουρκία, που βρίσκεται στην Ελλάδα από το 2020 ως αιτών άσυλο λόγω της δράσης του στην πατρίδα του για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες, διατηρεί το καθεστώς διεθνούς προστασίας, σύμφωνα με τον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών. Συγκεκριμένα, όπως αναφέρει ο ΔΣΑ, η τριμελής επιτροπή της Αρχής Προσφυγών, αναίρεσε την απόφαση ανάκλησης του ασύλου του, που είχε γίνει για «λόγους εθνικού συμφέροντος». 

Ο ΔΣΑ με απόφασή του είχε συνταχθεί με το Συμβούλιο Δικηγορικών Συλλόγων της Ευρώπης (CCBE), το οποίο στην από 25/06/25 επιστολή του Προέδρου του προς τον Υπουργό Μετανάστευσης και Ασύλου καλούσε τις ελληνικές αρχές να λάβουν όλα τα απαραίτητα μέτρα για την αποκατάσταση του καθεστώτος διεθνούς προστασίας

«Η απεργία πείνας του επαναστάτη δικηγόρου από την Τουρκία Günay Dağ, που βρισκόταν σε αντίσταση από τις 12 Μαΐου, ολοκληρώθηκε με νίκη και το αίτημα του για ακύρωση της πολιτικής και άδικης απόφασης που του αφαιρούσε το πολιτικό άσυλο έγινε δεκτό» σχολιάζει με τη σειρά του το Νομικό Γραφείο του Λαού. «Το πολιτικό άσυλο του Τούρκου επαναστάτη δικηγόρου Günay Dağ είχε ακυρωθεί πριν από περίπου 3 μήνες με μια παράνομη απόφαση, και ο Günay Dağ ξεκίνησε απεργία πείνας στις 12 Μαΐου 2025 με αίτημα να του επιστραφεί το πολιτικό άσυλο που δικαιούταν. Συνεχίσαμε τον αγώνα μας ενάντια σε αυτή την παράνομη απόφαση για 87 ημέρες με απεργία πείνας, χρησιμοποιώντας διάφορα νομικά και πολιτικά μέσα και δρόμους αγώνα. Σήμερα, την 87η ημέρα της απεργίας πείνας, μάθαμε ότι η ένστασή μας κατά αυτής της απόφασης έγινε δεκτή και η παράνομη απόφαση για την ακύρωση του πολιτικού του ασύλου ανακλήθηκε. Έτσι, η αντίσταση και ο αγώνας μας ολοκληρώθηκαν με νίκη» προσθέτει.

«Φυσικά, δεν ήμασταν μόνοι σε αυτόν τον αγώνα. Με την αλληλεγγύη και την υποστήριξη συντρόφων/ισσων και συναδέλφων/ισσων από την Ελλάδα και πολλές χώρες του κόσμου, μεγαλώσαμε αυτόν τον αγώνα και κερδίσαμε μαζί τη νίκη. Αυτή η νίκη είναι η νίκη της διεθνιστικής αλληλεγγύης και του συλλογικού αγώνα. Αυτή η πραγματικότητα εκφράστηκε επίσης ξεκάθαρα στην απόφαση της επιτροπής ενστάσεων, δηλώνοντας ότι αυτή η νίκη είναι αποτέλεσμα της αλληλεγγύης και του κοινού αγώνα. Στην απόφασή της, η επιτροπή αναφέρθηκε σε όλες τις πράξεις αλληλεγγύης, σε όλες τις δηλώσεις υποστήριξης και αλληλεγγύης για τον Günay Dağ και τόνισε ότι ο ισχυρισμός ότι “αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια”, ο οποίος ήταν ο λόγος για την ακύρωση του πολιτικού του ασύλου, είναι αβάσιμος και παράνομος» συμπληρώνει το Νομικό Γραφείο.