170 στρατιωτίνες στα κελεύσματα του μιλιταρισμού, του Σωτήρη Μερμίγκη

 Σωτήρης Μερμίγκης

Η πρόσφατη προκήρυξη της κυβέρνησης για την εθελοντική στράτευση των γυναικών στον Στρατό Ξηράς παρουσιάστηκε επίσημα ως ένα αποφασιστικό βήμα προς την ισότητα των φύλων, εντασσόμενη σε μια ευρύτερη συζήτηση περί εκσυγχρονισμού των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων με συχνές αναφορές στο ισραηλινό πρότυπο. Ωστόσο, η εξέλιξη αυτή εγείρει βαθιά κοινωνικοπολιτικά ερωτήματα. Αν και οι αρχικές εκτιμήσεις των επιτελών του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας προέβλεπαν μαζική ανταπόκριση, τα τελικά στοιχεία αποκαλύπτουν μια σαφώς πιο συγκρατημένη πραγματικότητα: για τις 100 θέσεις που προκηρύχθηκαν, υποβλήθηκαν τελικά 170 αιτήσεις που πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις, ανταπόκριση που ξεπερνά κατά 70% τις προβλέψεις του Γενικού Επιτελείου Στρατού. Αυτή η υπερκάλυψη, που νομοτελειακά θα οδηγήσει σε ελλείψεις υποδομών και καθυστερήσεις στις παροχές των στρατοπέδων, αποκαλύπτει την πλήρη οικονομική και ιδεολογική ασφυξία της νεολαίας, ειδικά στην επαρχία, που αναγκάζεται να αναζητήσει επαγγελματική διέξοδο και κοινωνική αναγνώριση μέσα από το χακί.

Αυτό το νούμερο δεν γεννήθηκε στο κενό. Εντάσσεται σε έναν γενικευμένο, τρομακτικό παραλογισμό που προωθούν οι άρχουσες τάξεις σε ολόκληρη την Ευρώπη: τη βίαιη στρατιωτικοποίηση της οικονομίας και της κοινωνίας, με σκοπό να ευθυγραμμιστούν ολόκληροι λαοί με τα πολεμικά σχέδια ολιγαρχών, καπιταλιστών και τρισεκατομμυριούχων της πολεμικής βιομηχανίας.

​Στα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα παρατηρείται κατακόρυφη αύξηση προγραμμάτων και συνεργασιών που σχετίζονται άμεσα ή έμμεσα με ζητήματα άμυνας και ασφάλειας. Στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, οι φοιτητές αναγκάζονται να προχωρούν σε δυναμικές κινητοποιήσεις και μπλόκα ενάντια στα πολεμικά σεμινάρια που διοργανώνει το Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων (ΙΔΙΣ), διατρανώνοντας για το Πάντειο να μη γίνει πολέμου εργαστήρι. Την ίδια στιγμή, παρακολουθούμε μια πρωτοφανή εισβολή της πολεμικής βιομηχανίας στο ΕΚΠΑ. Μέσα από εκδηλώσεις όπως το Aerospace Careers, το Τμήμα Αεροδιαστημικής Επιστήμης και Τεχνολογίας ανοίγει τις πόρτες του στη Lockheed Martin, έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές όπλων στον κόσμο. Η ακαδημαϊκή έρευνα, η γνώση και το μέλλον των νέων επιστημόνων δένονται χειροπόδαρα με τα γρανάζια της παραγωγής θανάτου και των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Το πανεπιστήμιο παράγει γνώση, επιθυμίες και επαγγελματικές ευκαιρίες που εξυπηρετούν το αστικό σύστημα.

Αυτή η ιδεολογική προετοιμασία στα αμφιθέατρα δένει απόλυτα με τις κυνικές δηλώσεις της κυβέρνησης. Όταν ο Υπουργός Άμυνας, Νίκος Δένδιας, καλεί απροκάλυπτα τους Έλληνες και τις Ελληνίδες να συνηθίσουν την εικόνα του φερέτρου σκεπασμένου με τη σημαία της ΕΕ, δεν κάνει τίποτα λιγότερο από το να ανακοινώνει ότι η νεολαία προορίζεται να γίνει κρέας για τα κανόνια των διεθνών ανταγωνισμών.

Απέναντι σε αυτή τη λαίλαπα, η παραδοσιακή Αριστερά εμφανίζεται συχνά εγκλωβισμένη στο λαϊκό παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο. Επί δεκαετίες προειδοποιούσε για τον κίνδυνο του ιμπεριαλισμού και της στρατιωτικοποίησης, με μια γλώσσα που η κοινωνία την εισέπραττε ως γραφική υπερβολή. Τώρα όμως που ο λύκος είναι εδώ, τώρα που πόλεμοι δι’ αντιπροσώπων συντελούνται δίπλα μας, η κοινωνία παρακολουθεί απαθής, ιδεολογικά αφοπλισμένη και εθισμένη στη δεξιά, συντηρητική ρητορική.

Και μέσα σε αυτή την αστάθεια, το κράτος επιστρατεύει το πιο χυδαίο επικοινωνιακό όπλο του, το λεγόμενο pinkwashing. Μας πουλάει τη γυναικεία στράτευση ως έμφυλη χειραφέτηση και ισότητα. Ποια ισότητα; Σε μια χώρα που οι γυναικοκτονίες διαπράττονται πλέον ανά εβδομάδα, σε μια χώρα που αρνείται πεισματικά να αναγνωρίσει τον όρο αυτόνομα στο ποινικό δίκαιο, και που η πατριαρχική σήψη ξερνάει καθημερινά influencers και δήθεν άλφα αρσενικά που δικαιολογούν τη βία κατά των γυναικών, ακόμα και στο πλαίσιο γυναικοκτονίας. Εκεί το κράτος σιωπά. Θυμάται όμως την ισότητα όταν πρόκειται να στείλει τις γυναίκες να εκπαιδευτούν στη βία, να σκοτωθούν ή να γίνουν συνένοχες σε εγκλήματα πολέμου.

Αυτή ακριβώς την τακτική αντέγραψε η ελληνική κυβέρνηση από το Ισραήλ, το οποίο αυτοπλασάρεται ως η μόνη δημοκρατία της Μέσης Ανατολής επειδή στρατεύει υποχρεωτικά γυναίκες, την ίδια στιγμή που διεξάγει μια απροκάλυπτη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ισοπεδώνει τη Γάζα, βομβαρδίζει τον Λίβανο και κρατά υπό παράνομη κατοχή τα υψώματα Γκολάν στη Συρία. Αυτό είναι το περίφημο ισραηλινό μοντέλο που ζηλεύουν οι εγχώριοι μιλιταριστές.

Μόνο που ξεχνούν μια λεπτομέρεια. Το Ισραήλ είναι μια πάνοπλη αποικία των ΗΠΑ, ένας μόνιμος στρατώνας που επιβιώνει μόνο επειδή η Ουάσιγκτον και οι Βρυξέλλες το μπουκώνουν με δισεκατομμύρια και όπλα τελευταίας τεχνολογίας, χρησιμοποιώντας το ως πεδίο δοκιμών για τις πολεμικές τους βιομηχανίες.

Αντίθετα, η Ελλάδα είναι ένα ξεζουμισμένο, υποτελές asset της Δύσης. Το ΝΑΤΟ έχει μετατρέψει τη χώρα σε μια απέραντη βάση, από τη Σούδα και τη Λάρισα μέχρι το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, φυσικά για κάθε άλλο από το να προστατεύσει τον ελληνικό λαό, και σίγουρα για να εξυπηρετήσει τα δικά του επιθετικά σχέδια. Και το τίμημα αυτού του τυφλού υπερπατριωτισμού το πληρώνουν ήδη απλοί εργαζόμενοι. Τι δουλειά έχει η Ελλάδα στα Στενά του Ορμούζ και στην Ερυθρά Θάλασσα; Γιατί κινδυνεύουν Έλληνες ναυτεργάτες από τις επιθέσεις των Χούθι της Υεμένης; Η απάντηση είναι εξοργιστική: επειδή οι Έλληνες εφοπλιστές, στο βωμό του μέγιστου κέρδους, σπάνε τον αποκλεισμό για να μεταφέρουν εμπορεύματα στο Ισραήλ, και το ελληνικό κράτος στέλνει φρεγάτες για να φυλάει τα κέρδη της ολιγαρχίας, μετατρέποντας τους πολίτες του σε στόχους, αναγκάζοντάς τους να υπογράψουν κυριολεκτικά θανατόχαρτα. Προκειμένου να αποποιηθούν κάθε νομική και οικονομική ευθύνη σε περίπτωση τραυματισμού ή θανάτου, οι εφοπλιστές εκβιάζουν τα πληρώματα να δηλώσουν εγγράφως ότι εισέρχονται οικειοθελώς και χωρίς πίεση στα εμπόλεμα περάσματα. Ενώ οι εφοπλιστές, σε στενή συνεργασία με εταιρείες στρατιωτικών πληροφοριών, γνωρίζουν άριστα τους κινδύνους και τις επικείμενες επιθέσεις, στέλνουν τους εργάτες μέσα στη φωτιά επειδή τα ναύλα χτυπάνε κόκκινο. Το αστικό κράτος, η κυβέρνηση και το Υπουργείο Ναυτιλίας σιωπούν εγκληματικά, αρνούμενα να κηρύξουν τις ζώνες εμπόλεμες, γινόμενα συνένοχα στο μακελειό για να διασφαλιστούν τα κέρδη της εφοπλιστικής ολιγαρχίας.

Ο σύγχρονος πόλεμος του 21ου αιώνα δεν έχει καμία σχέση με τα ρομαντικά παραμύθια περί απελευθέρωσης αλύτρωτων πατρίδων. Είναι ένας βιομηχανοποιημένος, απρόσωπος και αποξενωμένος σφαγέας. Δεν υπάρχουν πια μάχες σώμα με σώμα. Υπάρχει μόνο το πάτημα ενός κουμπιού από χιλιόμετρα μακριά, drones που θερίζουν ζωές, πύραυλοι που εξαϋλώνουν ολόκληρες πόλεις και εκατομμύρια αμάχων που μετατρέπονται σε πρόσφυγες. Σε αυτή τη φρίκη, το διεθνές δίκαιο είναι ένα άχρηστο κουρελόχαρτο, ο ΟΗΕ ένας ανίκανος παρατηρητής που αδυνατεί να σταματήσει τις σφαγές στη Γάζα ή στο Σουδάν, το δουλεμπόριο στο Κονγκό και στον Αμαζόνιο και οι μεγάλες δυνάμεις κινούνται με απόλυτο, αιματηρό κυνισμό σε Βενεζουέλα, Κούβα, Ιράν και Ουκρανία.

Οι 170 γυναίκες που κατέθεσαν τα χαρτιά τους δεν φταίνε. Δεν μπορούν να φταίνε. Η τάση των γυναικών να καταταγούν δεν είναι απαραίτητα ελεύθερη επιλογή, αλλά η ανάγκη τους να κερδίσουν την αναγνώριση υιοθετώντας τα ανδρικά πρότυπα ισχύος. Η αληθινή απελευθέρωση δεν σημαίνει να ταυτιστεί κανείς με τον καταπιεστή του ή να ενσωματωθεί σε έναν μηχανισμό βίας, αλλά να ανατρέψει τις δομές που γεννούν τη βία. Το pinkwashing του κράτους είναι ψευδαίσθηση ισότητας που αφήνει την πατριαρχία ανέπαφη, απλώς της βάζει χακί. Επιπλέον το καπιταλιστικό κράτος στερεί από τη νεολαία τη σταθερή εργασία, την πρόνοια και την προοπτική, ενώ στη συνέχεια εμφανίζεται ως σωτήρας, προσφέροντας μισθό και κοινωνικό status μέσω του στρατιωτικού μηχανισμού. Πρόκειται, συνεπώς, για τα θύματα ενός συστήματος που τους έκλεψε το μέλλον και τους παρουσιάζει το όπλο ως τη μόνη διέξοδο επιβίωσης. Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν οι γυναίκες έχουν δικαίωμα στη στράτευση. Το πραγματικό ερώτημα είναι γιατί, σε μια εποχή υποτιθέμενης προόδου, η στρατιωτική ένταξη και η εξοικείωση με το θάνατο προβάλλονται ως η μοναδική μορφή κοινωνικής αναγνώρισης. Κάθε πόλεμος που δεν είναι ταξικός, που δεν αποσκοπεί στη χειραφέτηση των καταπιεσμένων αλλά στα κέρδη των πολεμικών βιομηχανιών, είναι μια αλλοτριωτική ματαιότητα. Η ισότητα στο να πεθαίνεις για τα συμφέροντα των λίγων δεν είναι πρόοδος, μα η απόλυτη βαρβαρότητα.

ΠΗΓΗ