Νέο αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Reporters United: Υπουργοί και βουλευτές της ΝΔ, ο Αντ. Σαμαράς και λοιποί επώνυμοι (πολιτικοί και μη) σε ιδιωτική συνάντηση με το ακροδεξιό ισραηλινό λόμπι στην Αθήνα (VIDEO)

Reporters United

Νέο ρεπορτάζ: Υπουργοί ΝΔ και Σαμαράς σε ιδιωτική συνάντηση με το ακροδεξιό ισραηλινό λόμπι στην Αθήνα.

 

Στις 12.10.26 κορυφαίοι υπουργοί της ΝΔ, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς και άλλοι βουλευτές συναντήθηκαν με τους επικεφαλής της οργάνωσης λόμπινγκ Israel Allies Foundation στην Αθηναϊκή Λέσχη, παρουσία της πρέσβειρας του Ισραήλ Πνινάτ Γιανάι.

 

Σκοπός της συνάντησης ήταν η δημιουργία ενός σώματος (caucus) της Israel Allies Foundation με μέλη της ελληνικής Βουλής. Με μία λεπτομέρεια: Η σύνθεση αυτών των σωμάτων είναι ως επί το πλείστον μυστική.

 

Όταν μάθαμε για την επικείμενη συνάντηση, αποφασίσαμε να πάμε επιτόπου για ρεπορτάζ. Μόλις έγινε αντιληπτή η παρουσία μας, ένας κύριος έκλεισε τις κουρτίνες της εισόδου για να μας περιορίσει την ορατότητα και κατέγραψε με κινητό τις κινήσεις μας.

 

Παρόλ’ αυτά εντοπίσαμε τον Άδωνι Γεωργιάδη (με το Tesla του), τον Θάνο Πλεύρη, τη Νίκη Κεραμέως, τον Κώστα Καραγκούνη, τον Σταύρο Καλαφάτη, καθώς και τους βουλευτές Κώστα Τσιάρα, Ανδρέα Νικολακόπουλο, Δημήτρη Μαρκόπουλο και Διαμαντή Γκολιδάκη.

 

Στους παρευρισκομένους ήταν κι ο δήμαρχος Βάρης - Βούλας - Βουλιαγμένης Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παύλος Χρηστίδης και ο ανεξάρτητος βουλευτής Γιάννης Κόντης, ο οποίος είχε εκλεγεί με τους Σπαρτιάτες.

 

Το παρών έδωσαν επίσης o επιχειρηματίας (και μεγαλομέτοχος της ΠΑΕ Άρης) Θεόδωρος Καρυπίδης, ο πρώην διευθύνων σύμβουλος του Υπερταμείου και του ΣΚΑΪ Γρηγόρης Δημητριάδης και η ηθοποιός Μιμή Ντενίση.

 

Η Israel Allies Foundation έχει στενούς δεσμούς με την ακροδεξιά στο Ισραήλ. Ο ιδρυτής της Μπένι Έλον είχε ταχθεί υπέρ της προσάρτησης παλαιστινιακών εδαφών και της «εθελοντικής μεταφοράς» των Παλαιστινίων έξω από την Παλαιστίνη.

 

Προσκεκλημένη ήταν κι η Ισραηλινή υπουργός Τεχνολογίας Γκίλα Γκαμλιέλ. Τον Οκτώβριο του 2023, επί υπουργίας της, το ισραηλινό υπουργείο Πληροφοριών πρότεινε την εκδίωξη 2,2 εκατομμυρίων Παλαιστινίων από τη Γάζα.

 

Ρωτήσαμε την Israel Allies Foundation ποια είναι η σύνθεση της ομάδας βουλευτών στην ελληνική Βουλή. Δεν λάβαμε απάντηση.

 

Μία μέρα μετά τη συνάντηση, οι Ισραηλινοί επικεφαλής της οργάνωσης και η επιχειρηματίας Ειρήνη Καρυπίδη συναντήθηκαν στη Βουλή με τον κ. Τσιάρα, επικεφαλής του «caucus».

 

Ισραηλινά δημοσιεύματα υποστηρίζουν ότι «η ελληνική Βουλή ίδρυσε μια ομάδα βουλευτών για το Ισραήλ». Όμως, η Βουλή δεν έχει εκδώσει δελτίο Τύπου.

 

Το Reporters United έχει δημοσιεύσει σειρά ρεπορτάζ για τη συνεργασία του ελληνικού πολιτικού συστήματος με το κράτος του Ισραήλ εν μέσω γενοκτονίας στη Γάζα. Για να συνεχίσουμε, στήριξέ μας με μια μηνιαία συνδρομή, όσο μικρή κι αν είναι, στο reportersunited.gr.

 

Νικόλας Λεοντόπουλος, Thodoris Chondrogiannos

Spoovio

 

ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ

Τα Fake News της κυβέρνησης, για “μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία”, στα μούτρα μας, ενώ λέει «ΟΧΙ» στη φορολόγηση των υπερκερδών των διυλιστηρίων

Μαξίμου fake news στα μούτρα μας

Θυμάστε το συνέδριο Athens Alitheia Forum του Παύλου Μαρινάκη τον περασμένο Μάρτιο για την προστασία της δημοσιότητας από τη διασπορά fake news; Όλα όσα έλεγαν οι κυβερνητικοί εκεί για την παραπληροφόρηση και τις κατασκευασμένες-ψευδείς ειδήσεις τα κάνουν πράξη. Με τη βοήθεια των αγαπημένων τους φυσικά μέσων ενημέρωσης στο διαδίκτυο που αναρτούν ταχύτατα τα fake news της κυβέρνησης.

Περισσότερα από 100 δημοσιεύματα στον ηλεκτρονικό Τύπο της περασμένης Παρασκευής ανέφεραν με τον ίδιο ακριβώς τίτλο μια “τεράστια επιτυχία της κυβέρνησης”. Την είδηση ότι η Κομισιόν ενέκρινε “αποκλειστικά για την Ελλάδα” την ενεργειακή ρήτρα αναπροσαρμογής. Οι δηλώσεις του Κυριάκου Πιερρεκάκη ήταν πρωτοσέλιδο έως και το απόγευμα του Σαββάτου. Οπότε και αποδείχθηκε η παραπλάνηση της κυβέρνησης και μαζί η ενοχή των ΜΜΕ που κατάπιαν αμάσητη τη ψευδή είδηση πανηγυρίζοντας μαζί με τα κυβερνητικά στελέχη για κάτι που ήδη υπάρχει…

Το μέγαρο Μαξίμου με επικεφαλής τον Επίτροπο, υπουργό Εθνικής Οικονομίας Κ.Πιερρακάκη παρουσίασαν το μαύρο- άσπρο

Το γεγονός ήταν ότι η Κομισιόν απέρριψε το αίτημα του Κυριάκου Μητσοτάκη που αιτήθηκε από τον περασμένο Αύγουστο “μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία” σε ό,τι αφορά στο πλαίσιο για τη ρήτρα αναπροσαρμογής. Το συγκεκριμένο πλαίσιο είχε εγκριθεί για όλες τις χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης τον περασμένο Ιούνιο. 

Δεν έχουμε μνήμη χρυσόψαρου όπως θεωρεί το Μαξίμου. Θυμόμαστε ακόμη τους υπέρτιτλους στα ίδια τα ΜΜΕ που σήμερα αναπαρήγαγαν την παραποιημένη fake είδηση της κυβέρνησης Μητσοτάκη, για το 1 δισεκατομμύριο ευρώ που θα έχει στη διάθεση της για να επιδοτήσει ενεργειακές επενδύσεις. Η ενεργειακή ακρίβεια όμως τα άλλαξε όλα.

Στην απόφαση της Κομισιόν του περασμένου Ιουνίου υπήρχε ένας σαφής όρος για όλα τα κράτη-μέλη. “Θα μπορούν να χρησιμοποιούν την ενεργειακή ρήτρα για επενδύσεις το τμήμα του δημοσιονομικού περιθωρίου που δεν αξιοποιούν για αμυντικές δαπάνες. Με άλλα λόγια, εάν μια χώρα δεν κάνει πλήρη χρήση της ευελιξίας που της παρέχεται για την άμυνα, το αδιάθετο μέρος θα μπορεί να κατευθυνθεί σε επιλέξιμες ενεργειακές δαπάνες” (Οικονομικός Ταχυδρόμος, 4/6/2026)

Το αίτημα Μητσοτάκη λοιπόν προς την Κομισιόν αφορούσε “μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία”, μιας και το περιθώριο των αμυντικών δαπανών έχει ήδη εξαντληθεί.

Σε αυτό το αίτημα ο Κ. Μητσοτάκης εισέπραξε ένα μεγαλοπρεπές “Όχι” από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Ο Επίτροπος Βάλντις Ντομπρόφσκις απάντησε επί του αιτήματος της Ελλάδας: “Δεν μπορούμε να ερχόμαστε με νέες δημοσιονομικές ευελιξίες συνέχεια”.

Με το ντόρο και τις προσδοκίες που είχε καλλιεργήσει η κυβέρνηση όλο τον περασμένο Σεπτέμβριο κι ενώ η ακρίβεια στο πετρέλαιο χτυπάει κόκκινο, ήταν απίθανο να δοθεί η πραγματική είδηση. Έτσι το επιτελείο των fake news του Μαξίμου έκανε αυτό που γνωρίζει πολύ καλά. Έμπλεξε τα δύο γεγονότα, την ενεργειακή ρήτρα διαφυγής που ενέκρινε για όλους η Κομισιόν και την επιστολή Μητσοτάκη με το ένα δισ. που στοχεύει να ρίξει στην αγορά ενέργειας.

Για αυτό έλαβε την περίφημη …έγκριση. Να πληρώσει ο κρατικός προϋπολογισμός ένα δισ. ευρώ για μια 3ετία, περίπου 300 εκατ. το χρόνο σε προγράμματα ενεργειακής στήριξης. Από τις δικές μας τσέπες, φυσικά.

Όταν βέβαια την επόμενη ημέρα τα Μέσα ενημέρωσης κατάλαβαν τη γκάφα τους, απλά εξαφάνισαν από τις σελίδες τους διθυραμβικούς τίτλους τους όπως το “εγκρίθηκε η ρήτρα διαφυγής για την ενέργεια αποκλειστικά για την Ελλάδα”. Τα ρεπορτάζ του Σαββατοκύριακου εστίασαν πλέον όχι στην “τεράστια επιτυχία” της κυβέρνησης αλλά στο που θα κατευθυνθεί το ένα δισ. το 2028. Λεφτά που θα πληρώσουμε όλοι εμείς οι πολίτες από τους φόρους.

Όσο για τη δήλωση Μητσοτάκη ότι πρέπει να ζητήσει την άδεια της Κομισιόν για να μειώσει τον Ειδικό Φόρο, επίσης αποδείχθηκε ένα τεράστιο fake news αφού ήδη 11 χώρες τον έχουν μειώσει χωρίς καμία άδεια της Κομισιόν. Το αρμόδιο υπουργείο Πιερρακάκη ακόμη, λέει, πως εξετάζει το θέμα. 

Αυτό που δεν μας λέει ούτε η κυβέρνηση ούτε τα ΜΜΕ είναι αν, μετά την απόρριψη του αιτήματος Μητσοτάκη από την Κομισιόν για μεγαλύτερη δημοσιονομική ευελιξία, θα καταφέρει να επιδοτήσει το πετρέλαιο ώστε η τιμή του στην αντλία να είναι στο 1,75 ευρώ.

«Δεν πάει άλλο» στην Ευρώπη / Οι λαοί ασφυκτιούν, οι κυβερνήσεις εξοπλίζονται (ΕΙΚΟΝΕΣ)

EPA/Borja Sanchez-Trillo

«Δεν πάει άλλο» στην Ευρώπη / Οι λαοί ασφυκτιούν, οι κυβερνήσεις εξοπλίζονται

Μαριάνθη Πελεβάνη

Από τη Γαλλία και την Ισπανία μέχρι την Πορτογαλία, το Βέλγιο και την Ολλανδία, η κοινωνική οργή επιστρέφει στους δρόμους της Ευρώπης. Μαθητές διαμαρτύρονται για σχολεία χωρίς επαρκείς εκπαιδευτικούς και υποδομές, εργαζόμενοι ξεσηκώνονται ενάντια στις συνεχιζόμενες περικοπές και ανισότητες, νέοι και οικογένειες διεκδικούν το δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή κατοικία. Πίσω από τις διαφορετικές αφορμές βρίσκεται η ίδια σύγκρουση: πώς γίνεται σε μια από τις πλουσιότερες περιοχές του κόσμου, η στέγη, η εκπαίδευση και η στοιχειώδης οικονομική ασφάλεια να μετατρέπονται σε προνόμια;

Για χρόνια, οι Ευρωπαίοι καλούνταν να υπακούσουν στη δημοσιονομική πειθαρχία, την ανταγωνιστικότητα και τις «αναγκαίες προσαρμογές» ως μονόδρομο. Σήμερα, οι συνέπειες αυτής της πολιτικής αποτυπώνονται στην καθημερινότητα: σπίτια απλησίαστα, ενοίκια που καταβροχθίζουν μισθούς, σχολεία με ελλείψεις, εργαζόμενοι που δεν βγάζουν τον μήνα.

Την ίδια στιγμή, οι κυβερνήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης επικαλούνται την ανάγκη δημοσιονομικής πειθαρχίας όταν πρόκειται για κοινωνικές δαπάνες, αλλά κινητοποιούν εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ για οπλικά συστήματα. Η αντίφαση δεν είναι απλώς οικονομική. Είναι βαθιά πολιτική: ποια συμφέροντα προστατεύονται ως προτεραιότητα και ποιες ακόμη και βασικές ανάγκες καλούνται διαρκώς να περιμένουν;

Οι κινητοποιήσεις δεν συνιστούν ακόμη ένα ενιαίο ευρωπαϊκό κίνημα ούτε έχουν παντού τα ίδια αιτήματα. Αναδεικνύουν, ωστόσο, μια κοινή πραγματικότητα: το κόστος της καπιταλιστικής ανάπτυξης μεταφέρεται στους εργαζόμενους, ενώ η πρόσβαση σε βασικά αγαθά εξαρτάται όλο και περισσότερο από την αγοραστική δύναμη. Το ερώτημα είναι αν η διάχυτη δυσαρέσκεια θα παραμείνει σε επιμέρους εστίες διαμαρτυρίας ή αν θα μετατραπεί σε ευρύτερη αμφισβήτηση των πολιτικών που την τροφοδοτούν.

Γαλλία: Η μαθητική εξέγερση απέναντι στο σχολείο των ανισοτήτων

Η Γαλλία βρίσκεται στο επίκεντρο της αναταραχής, με τις μαθητικές κινητοποιήσεις να εξαπλώνονται από την περιοχή του Παρισιού σε ολόκληρη τη χώρα. Οι μαθητές διαμαρτύρονται για ελλείψεις εκπαιδευτικών, υπερπλήρη τμήματα, ανεπαρκείς σχολικές υποδομές και περιορισμούς στην πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση.

Στο πλευρό των μαθητών και οι εργαζόμενοι, με εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους να συμμετέχουν στις κινητοποιήσεις σε όλη τη Γαλλία, παρά τις συγκρούσεις, τις συλλήψεις και την άγρια αστυνομική καταστολή.

Η σύγκρουση δεν αφορά μόνο την εκπαίδευση. Εκδηλώνεται ενώ η κυβέρνηση Μακρόν προωθεί προϋπολογισμό λιτότητας και τα νοικοκυριά πιέζονται από την οικονομική ανασφάλεια. Οι ελλείψεις προσωπικού και υποδομών είναι εντονότερες στις φτωχότερες συνοικίες, εκεί όπου οι μαθητές έχουν λιγότερες οικονομικές δυνατότητες. Έτσι, η υποχρηματοδότηση δεν αποτελεί  αστοχία αλλά ταξική επιλογή. Όταν η ποιότητα της εκπαίδευσης εξαρτάται από την κοινωνική και οικονομική θέση της οικογένειας, οι ανισότητες δεν περιορίζονται από το σχολείο· αναπαράγονται μέσα σε αυτό.

Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ): Απαλλαγή από τα Θρησκευτικά, ένα δικαίωμα που πρέπει να διασφαλίζεται στην πράξη

Απαλλαγή από τα Θρησκευτικά: Ένα δικαίωμα που πρέπει να διασφαλίζεται στην πράξη

Οι πρόσφατες υπουργικές αποφάσεις που καθορίζουν το κανονιστικό πλαίσιο της διδασκαλίας του μαθήματος της Ηθικής σε μαθητές/-τριες που απαλλάσσονται από το μάθημα των Θρησκευτικών  επαναφέρουν  στο προσκήνιο ένα χρόνιο έλλειμμα της ελληνικής πολιτείας ως προς τη διασφάλιση της θρησκευτικής ελευθερίας, της ελευθερίας της συνείδησης και του πλουραλισμού στο δημόσιο σχολείο.

 Οι ανωτέρω κανονιστικές ρυθμίσεις εκδόθηκαν στο πλαίσιο συμμόρφωσης προς τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας και ειδικότερα προς τις αποφάσεις 2417/2025 και 2418/2025 του Συμβουλίου της Επικρατείας (Γ΄ Τμήμα, επταμελής σύνθεση), με τις οποίες ακυρώθηκε η  παράλειψη της Διοίκησης να θεσπίσει ισότιμο μάθημα προς το μάθημα των θρησκευτικών, συναφούς περιεχομένου, για τους μαθητές/-τριες που απαλλάσσονται του υποχρεωτικού μαθήματος των θρησκευτικών, κατόπιν των κριθέντων με τις 1749-1750/2019 και 1478-1480/2022 αποφάσεις της Ολομέλειας του Συμβουλίου της Επικρατείας. Οι αποφάσεις αυτές επιβεβαιώνουν την πάγια πλέον νομολογία του Δικαστηρίου  ότι η απαλλαγή από το μάθημα των Θρησκευτικών δεν αποτελεί προνόμιο, ούτε απλή διοικητική διευκόλυνση, αλλά θεμελιώδες δικαίωμα που απορρέει από την ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης, όπως αυτή κατοχυρώνεται στο άρθρο 13 παρ. 1 του Συντάγματος, σε συνδυασμό με το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 2 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου. Παράλληλα, καθιστούν σαφές ότι το Κράτος οφείλει να παρέχει  εναλλακτικό μάθημα ισάξιου διδακτικού και παιδαγωγικού περιεχομένου, ώστε η άσκηση ενός δικαιώματος να μην οδηγεί σε σχολικό αποκλεισμό, σε απώλεια εκπαιδευτικών ευκαιριών, σε περιθωριοποίηση ή σε δυσμενέστερη μεταχείριση.  

Ωστόσο, η αποτελεσματική προστασία των δικαιωμάτων κρίνεται στην πράξη και όχι στη θεωρία. Η εισαγωγή ρυθμίσεων που εξαρτούν την άσκηση του δικαιώματος από ποσοτικά κριτήρια και άλλες οργανωτικές προϋποθέσεις, όπως η απαίτηση ελάχιστου αριθμού μαθητών/-ριών για τη δημιουργία χωριστού τμήματος εναλλακτικού μαθήματος, εγείρει σοβαρό κίνδυνο ακύρωσης του δικαιώματος στην πράξη, καθώς η άσκησή του εξαρτάται από τη συνδρομή προϋποθέσεων που ενδέχεται να μην πληρούνται. 

Ειδικότερα, η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ) επισημαίνει ότι:

•  Στην πλειονότητα των σχολικών μονάδων, ιδίως στην περιφέρεια, στις νησιωτικές και ορεινές περιοχές και στα μικρά και ολιγοθέσια σχολεία, ο αριθμός των μαθητών και μαθητριών που αιτούνται απαλλαγής σπάνια φθάνει το όριο των δέκα ανά τάξη. Το όριο αυτό είναι αυθαίρετο. Κατά τη νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας απαιτείται μόνο η ύπαρξη ικανοποιητικού αριθμού μαθητών, χωρίς να ορίζεται συγκεκριμένος αριθμός. Παράλληλα, στη χώρα λειτουργούν ακόμη και ολόκληρες σχολικές μονάδες με έναν ή δύο μαθητές. Η εφαρμογή του ορίου οδηγεί επιπλέον σε προδήλως αντιφατικά αποτελέσματα. Για παράδειγμα, σε ένα επαρχιακό σχολείο με δώδεκα μαθητές, αν οι εννέα λάβουν απαλλαγή, δεν θα διδαχθεί το μάθημα της Ηθικής. Αντίθετα, θα διεξαχθεί κανονικά το μάθημα των Θρησκευτικών, παρότι οι απαλλαγέντες αποτελούν τη συντριπτική πλειονότητα της τάξης. 

• Επιπλέον, η επιβολή του ορίου των 10 μαθητών μετατρέπει ένα ατομικό δικαίωμα σε «συλλογικό προαπαιτούμενο», ή ακριβέστερα σε συλλογικό προνόμιο υπό αίρεση, η απόλαυση του οποίου εξαρτάται από το πόσοι μαθητές/-τριες συμμερίζονται τις ίδιες πεποιθήσεις. Στερεί έτσι, στην ουσία, από τους μαθητές/-τριες των μικρότερων σχολείων την πρόσβαση σε εναλλακτική εκπαίδευση και εισάγει διακρίσεις λόγω γεωγραφικής ή πληθυσμιακής κατανομής, αντίθετες προς την αρχή της ισότητας (άρθρο 4 παρ. 1 του Συντάγματος) και προς την απαγόρευση των διακρίσεων κατά την απόλαυση των δικαιωμάτων της ΕΣΔΑ (άρθρο 14 της ΕΣΔΑ σε συνδυασμό με το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ και το άρθρο 2 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου). Προσκρούει, επίσης, στο άρθρο 13 παρ. 1 εδ. β΄ του Συντάγματος, κατά το οποίο η απόλαυση των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων δεν εξαρτάται από τις θρησκευτικές πεποιθήσεις κάποιου, αφού ο απαλλασσόμενος μαθητής/-τρια τυγχάνει, εξαιτίας ακριβώς των πεποιθήσεών του, περιορισμένης πρόσβασης στην εκπαίδευση. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) έχει ήδη εξετάσει περίπτωση μαθητή που δεν παρακολούθησε ποτέ μάθημα Ηθικής λόγω ανεπαρκούς αριθμού ενδιαφερομένων και, κατά συνέπεια, δεν έφερε βαθμό στο αντίστοιχο πεδίο των σχολικών του τίτλων. Έκρινε ότι η διαφορετική αυτή μεταχείριση δεν ήταν δικαιολογημένη και  συνιστούσε μορφή αδικαιολόγητου στιγματισμού του μαθητή και διαπίστωσε παραβίαση του άρθρου 14 σε συνδυασμό με το άρθρο 9 της ΕΣΔΑ (Grzelak κατά Πολωνίας, 15.06.2010, αρ. προσφ. 7710/02).

• Όταν η μη συμπλήρωση του (αυθαίρετου) ορίου των 10 μαθητών καταδικάζει τις/ους ίδιους σε κενές ώρες ή σε άσκοπη παραμονή στο σχολικό περιβάλλον, ασκείται μια έμμεση αλλά σαφής πίεση στις οικογένειες να μην ασκήσουν το δικαίωμα απαλλαγής, προκειμένου το παιδί τους να μην «ξεχωρίζει» ή να μη στερείται διδακτικού χρόνου. Η πρακτική αυτή ενδέχεται να δημιουργεί συνθήκες έμμεσου εξαναγκασμού, κοινωνικού στιγματισμού και στοχοποίησης των μαθητών/τριών, υπονομεύοντας την ελεύθερη και απρόσκοπτη άσκηση του δικαιώματός τους. 

• Όπου ο αριθμός των απαλλασσομένων δεν επαρκεί για τη συγκρότηση αυτοτελούς τμήματος, η ρύθμιση προβλέπει τη συγκέντρωση όλων των απαλλασσόμενων μαθητών της τάξης στο ίδιο τμήμα, για το σύνολο του ωρολογίου προγράμματος. Το ΕΔΔΑ έχει ήδη κρίνει ότι η υποχρέωση των γονέων να υποβάλλουν υπεύθυνη δήλωση ότι το παιδί τους δεν είναι ορθόδοξος χριστιανός παραβιάζει το δικαίωμα που κατοχυρώνει το δεύτερο εδάφιο του άρθρου 2 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου, ερμηνευόμενου υπό το φως του άρθρου 9 της ΕΣΔΑ, και υπογράμμισε ότι η ελευθερία της θρησκευτικής συνείδησης περιλαμβάνει το δικαίωμα του ατόμου να μην υποχρεώνεται να ενεργεί κατά τρόπο από τον οποίο μπορεί να συναχθεί αν έχει ή δεν έχει ορισμένες πεποιθήσεις ( βλ. ΕΔΔΑ, Παπαγεωργίου και λοιποί κατά Ελλάδας). Κατά συνέπεια, η διαδικασία απαλλαγής με παράλληλη πρόβλεψη κατανομής των μαθητών σε τμήματα με κριτήριο τη στάση τους απέναντι στο μάθημα των Θρησκευτικών, καθιστά τις πεποιθήσεις τους ορατές σε ολόκληρη τη σχολική κοινότητα και συνιστά ανεπίτρεπτη παραβίαση του δικαιώματος της θρησκευτικής ελευθερίας υπό την αρνητική της διάσταση, ενώ την ίδια στιγμή αποτελεί επεξεργασία ειδικών κατηγοριών δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα (άρθρο 9 του Γενικού Κανονισμού για την Προστασία Δεδομένων 2016/679), για την οποία η Ολομέλεια του Συμβουλίου της Επικρατείας έχει ήδη ακυρώσει προηγούμενη ρύθμιση της διαδικασίας απαλλαγής, επειδή εκδόθηκε χωρίς την προηγούμενη γνώμη της Αρχής (ΣτΕ Ολ 1478/2022). Αντίστοιχα ζητήματα σεβασμού της ελευθερίας της συνείδησης και της απαγόρευσης των διακρίσεων τίθενται με την υποχρεωτική συμμετοχή σε θρησκευτικές τελετές στο πλαίσιο του σχολικού προγράμματος στην υπόθεση Τσιτσελίκης και λοιποί κατά Ελλάδας, η οποία εκκρεμεί επίσης ενώπιον του ΕΔΔΑ.

• Το σύγχρονο  δημόσιο σχολείο οφείλει να  ενθαρρύνει και να σέβεται ουσιαστικά τον πλουραλισμό των σύγχρονων κοινωνιών και να προάγει τις αρχές της ισότητας του , της διαφορετικότητας και του αλληλοσεβασμού.Το δημόσιο σχολείο οφείλει να είναι ένας χώρος συμπερίληψης, κριτικής σκέψης και σεβασμού της ετερότητας. Το μάθημα της Ηθικής δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται ως «λύση ανάγκης» για τους απαλλασσόμενους, αλλά ως θεσμικός πυλώνας για μια δημοκρατική και συμπεριληπτική παιδεία.

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας:

Eurostat: 1 στα 2 νοικοκυριά δεν μπορούν να καλύψουν έκτακτες δαπάνες – Νέα αρνητική πρωτιά για την Ελλάδα (ΓΡΑΦΗΜΑ)

Documento Creative, Unsplash

Eurostat: 1 στα 2 νοικοκυριά δεν μπορούν να καλύψουν έκτακτες δαπάνες – Νέα αρνητική πρωτιά για την Ελλάδα

Είκοσι μονάδες πάνω από τον μέσο όρο της Ε.Ε.

Ενώ η κυβέρνηση κάνει «σημαία» τις αυξήσεις μισθών, οι αριθμοί συνεχίζουν να λένε την πραγματική και πικρή αλήθεια για τις οικονομικές δυνατότητες των Ελλήνων. Τρανό παράδειγμα η νέα έρευνα της Eurostat που έδειξε ότι σχεδόν τα μισά νοικοκυριά στην Ελλάδα αδυνατούν να ανταποκριθούν άμεσα σε έκτακτες δαπάνες.

Το 50,5% δίνει ακόμα μία αρνητική πρωτιά στην Ελλάδα, ποσοστό που απέχει τόσο από τη δεύτερη Λετονία (43,7%) όσο και από την τρίτη Βουλγαρία (42,4%). Από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο δε, απέχει περισσότερες από 21 μονάδες.

Στον αντίποδα βρίσκονται Ολλανδία (15,3%) και Μάλτα (18,7%).

ΠΗΓΗ

Σύρος / Καταγγελία από τον Σύλλογο Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου: Η επιστημονική δεοντολογία και η ασφάλεια των ασθενών στο στόχαστρο του αυταρχισμού – Όχι στην προαποφασισμένη «βιομηχανία» ΕΔΕ της Διοίκησης

Σύλλογος Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου 

Θέμα: Η επιστημονική δεοντολογία και η ασφάλεια των ασθενών στο στόχαστρο του αυταρχισμού – Όχι στην προαποφασισμένη «βιομηχανία» ΕΔΕ της Διοίκησης.

Το Διοικητικό Συμβούλιο του Συλλόγου Εργαζομένων του Γενικού Νοσοκομείου Σύρου, αφού ενημερώθηκε από δημοσίευμα  εφημερίδας σχετικά με πρόθεση ( ; ) της διοίκησης για τη διενέργεια Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης (ΕΔΕ) σε βάρος των ορθοπεδικών χειρουργών του νοσοκομείου μας, εκφράζει την έντονη αντίθεσή του απέναντι σε αυτή την αυταρχική διοικητική πρακτική.

Ως σωματείο, δεν  μπορούμε να πάρουμε  θέση για το αν όντως έπρεπε ή δεν έπρεπε να ακυρωθούν τα συγκεκριμένα χειρουργεία, καθώς αυτό αποτελεί αμιγώς επιστημονικό ζήτημα. Καθιστούμε όμως απολύτως ξεκάθαρο ότι αυτή ήταν η επιστημονική κρίση των θεραπόντων ιατρών, οι οποίοι είναι οι μόνοι αρμόδιοι να αξιολογήσουν αν οι επικρατούσες συνθήκες διασφάλιζαν την υγεία των ασθενών τους. Καταγγέλλουμε, επομένως, την προσπάθεια ποινικοποίησης της ιατρικής άποψης και τη μετατροπή της επιστημονικής ευθύνης σε πειθαρχικό παράπτωμα..

Με βάση τα πραγματικά περιστατικά, η τεχνική βλάβη ή το πρόβλημα στο σύστημα κλιματισμού των χειρουργείων όφειλε να έχει γνωστοποιηθεί εγκαίρως και επίσημα στο προσωπικό του χειρουργείου. Αυτή η έγκαιρη ενημέρωση αποτελεί στοιχειώδη υποχρέωση της Διοίκησης, προκειμένου οι καθ' ύλην αρμόδιοι επιστήμονες - οι χειρουργοί που έχουν την ευθύνη των προγραμματισμένων επεμβάσεων - να αποφασίσουν έγκαιρα, βάσει αποκλειστικά επιστημονικών, ιατρικών και υγειονομικών κριτηρίων, εάν οι συνθήκες του περιβάλλοντος επιτρέπουν την ασφαλή διενέργεια μιας ιατρικής πράξης. Αντί αυτού, η Διοίκηση επιλέγει, για άλλη μια φορά, την οδό των απειλών, του πειθαρχικού ελέγχου και της τρομοκράτησης.

Ο κ.  Διοικητής με τις δηλώσεις του στον τύπο, εφόσον αυτές αποδόθηκαν ορθά, ομολογεί ότι επιλέγει πειθαρχικές διαδικασίες αντί να ζητήσει ενημέρωση από τους γιατρούς του νοσοκομείου. Έχει ήδη αποφανθεί κατά τρόπο αυθαίρετο-  καθώς δεν επικαλείται  καμία τεκμηρίωση από αρμόδια ιατρική υπηρεσία, επιτροπή χειρουργείου κλπ -  ότι τα χειρουργεία έπρεπε να γίνουν κανονικά, ερχόμενος σε πλήρη αντίθεση με την επιστημονική κρίση των ορθοπεδικών χειρουργών. Ωστόσο, ο ίδιος εκτίθεται ανεπανόρθωτα στις δημόσιες τοποθετήσεις του, καθώς εκφράσεις του τύπου « θα περάσουν ΕΔΕ» δείχνουν ότι έχει ήδη αποφασίσει, καταλύοντας κάθε έννοια αντικειμενικότητας της διαδικασίας.

Με τη στάση της  αυτή, η  διενέργεια ΕΔΕ, αξιοποιείται καταχρηστικά ως  μέσο πειθαρχικής δίωξης και επικοινωνιακού αντιπερισπασμού, αντί  για εργαλείο αναζήτησης της αλήθειας και απόδοσης ευθυνών, αν υπάρχουν.

Αντί ο κ. Διοικητής να στρέφεται κατά των γιατρών, οφείλει να απαντήσει για τα σοβαρά προβλήματα που ανακύπτουν κατά την υλοποίηση του μεγάλου έργου της ενεργειακής αναβάθμισης, το οποίο εκτελείται με το νοσοκομείο σε πλήρη λειτουργία. Υπενθυμίζουμε την  πρόσφατη πτώση μέρους της οροφής έξω από τα τακτικά ιατρεία της παιδιατρικής καθώς και την εισροή υδάτων σε πολλαπλά σημεία του νοσοκομείου κατά την διάρκεια της τελευταίας νεροποντής, γεγονότα για τα οποία ο κ. Διοικητής παρέλειψε να διατάξει ΕΔΕ.

Αποτελεί αποκλειστική και κύρια ευθύνη της Διοίκησης  να διερευνά σε βάθος τον τρόπο με τον οποίο εκτελούνται οι εργασίες από τους αναδόχους και να μεριμνά για την ελαχιστοποίηση των προβλημάτων που αυτές προκαλούν στην καθημερινή, εύρυθμη λειτουργία του ιδρύματος. Είναι ανεπίτρεπτο να μην υπάρχει συντονισμός, να μένουν οι χειρουργικές αίθουσες χωρίς κλιματισμό και αντί η Διοίκηση να ελέγξει την πορεία του έργου, να ζητά τα ρέστα από το ιατρικό προσωπικό. Η ενεργειακή αναβάθμιση πρέπει να υπηρετεί το νοσοκομείο και τους ασθενείς, όχι να βάζει σε κίνδυνο την ασφάλειά τους και να γίνεται άλλοθι για αυταρχικές διώξεις.

Ως Σύλλογος Εργαζομένων θέτουμε ένα εύλογο και κρίσιμο ερώτημα που απασχολεί κάθε πολίτη των Κυκλάδων:
«Ποιος ασθενής θα αποδεχόταν να αποφασίζει κάποιος χωρίς ιατρικές γνώσεις, στην προκείμενη περίπτωση ο κ. Διοικητής, για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να χειρουργηθεί υπό τις δεδομένες  συνθήκες, αντί για τον αρμόδιο, εξειδικευμένο χειρουργό;»

Εμείς, ως υγειονομικοί και εργαζόμενοι που στηρίζουμε καθημερινά το υποστελεχωμένο νοσοκομείο μας, ξέρουμε πολύ καλά την απάντηση. Η ιατρική ευθύνη, η τήρηση των κανόνων ασηψίας και ασφάλειας μέσα στην αίθουσα του χειρουργείου δεν είναι αντικείμενο διοικητικών εντολών ή γραφειοκρατικών εγωισμών. Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, και ανήκει αποκλειστικά στους γιατρούς.

Το νέο τρομαχτικό δόγμα εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ - Γράφει ο πολιτικός επιστήμονας, Τρίτα Πάρσι

Τρίτα Πάρσι: Το νέο τρομαχτικό δόγμα εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ

Ο Τρίτα Πάρσι, πολιτικός επιστήμονας και ειδικός στις διεθνείς σχέσεις και τη γεωπολιτική της Μέσης Ανατολής, συνοψίζει σε ανάρτησή του άρθρο του Ισραηλινού υποστράτηγου Ταμίρ Χέιμαν (Tamir Hayman). Ο Χέιμαν, επικεφαλής ενός από τα σημαντικότερα ινστιτούτα στρατηγικών μελετών του Ισραήλ, περιγράφει το νέο δόγμα εθνικής ασφάλειας της χώρας και τις βασικές αρχές και κατευθύνσεις που ακολουθεί το καθεστώς.

Ακολουθούν οι βασικές αρχές του δόγματος, όπως τις συνοψίζει ο Τρίτα Πάρσι:

1. Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι μια «δύναμη σε παρακμή».

Υπό το βάρος των συνεχιζόμενων κοινωνικών και πολιτικών μεταβολών στο εσωτερικό τους, οι ΗΠΑ πρόκειται, ούτως ή άλλως, να εγκαταλείψουν σύντομα το Ισραήλ.

Η προοπτική αυτή ωθεί το Ισραήλ προς μεγαλύτερη αυτοδυναμία, προκειμένου να αποφύγει την «υπερβολική εξάρτηση» από τις ΗΠΑ, καθώς αυτή «εκθέτει το Ισραήλ στην επιρροή ενός προοδευτικού αμερικανικού συστήματος αξιών, ασύμβατου με τον εβραϊκό χαρακτήρα του».

Στη συνέχεια, καταλήγει: «Η αποκοπή των δεσμών με τις Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι, επομένως, μόνο αναπόφευκτη, αλλά και απαραίτητη για την ανεξαρτησία του Ισραήλ και τη διαφύλαξη της εβραϊκής εθνικής του ταυτότητας».

2. Προτεραιότητα της εβραϊκής ταυτότητας έναντι της δημοκρατίας

Η εβραϊκή ταυτότητα του κράτους υπερισχύει του δημοκρατικού συστήματος διακυβέρνησής του.

3. Η ειρήνη ως μέσο και όχι ως αυτοσκοπός

«Μια ουσιαστική ειρηνευτική συμφωνία είναι ανέφικτη στη Μέση Ανατολή, καθώς οι ειρηνευτικές συμφωνίες δεν αποτελούν παρά τεχνικές και προσωρινές διευθετήσεις, οι οποίες απαιτούν διαρκή επανεξέταση.

Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη, η ειρήνη δεν συνιστά αυταξία που εγγυάται την ασφάλεια, αλλά μέσο για την επίτευξη άλλων πολιτικών στόχων».

4. Απόρριψη της ανεξάρτητης ύπαρξης των αραβικών κρατών

«Η θεμελιώδης παραδοχή είναι ότι τα περισσότερα αραβικά κράτη δεν αποτελούν πραγματικά έθνη-κράτη, αλλά συνονθυλεύματα φυλών και εθνοτικών ομάδων, χωρίς κοινή ιστορία και χωρίς ένα συνεκτικό εθνικό όραμα.

Κατά συνέπεια, η υπονόμευση της σταθερότητάς τους αντιμετωπίζεται ως μια φυσική διαδικασία, την οποία το Ισραήλ μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικότερα από ό,τι μια αντιπαράθεση με ισχυρά έθνη-κράτη – και την οποία, μάλιστα, θα πρέπει να ενθαρρύνει».

5. Ο πόλεμος ως θεμελιώδης κατάσταση του κράτους

Σύρος / SYRART and LIFE FEST: Αναβολή εργαστηρίου κινηματογράφου για εφήβους, της Πέμπτης 15/10

Λόγω των δυσμενών καιρικών συνθηκών και της έκδοσης απαγορευτικού απόπλου, οι εισηγήτριες δεν κατάφεραν να ταξιδέψουν από την Αθήνα. Ως εκ τούτου, το σημερινό εργαστήριο κινηματογράφου για εφήβους, Πέμπτη 15 Οκτωβρίου, αναβάλλεται.

Ελπίζουμε ότι αύριο θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί κανονικά.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την κατανόηση και θα σας παρακαλούσαμε να κοινοποιήσετε την ενημέρωση.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Για το Φεστιβάλ,
Κυριακή Κυρίτση και Αθανασία Καμαργιάννη

Ναβανέθεμ «Νάβι» Πιλάι: Το Νόμπελ Ειρήνης 2026 που δυσκολεύει τους αρνητές της γενοκτονίας στη Γάζα

Το Νόμπελ που δυσκολεύει τους αρνητές της γενοκτονίας στη Γάζα

Η λέξη «γενοκτονία» εξακολουθεί να προκαλεί βαθιές πολιτικές αντιπαραθέσεις όταν χρησιμοποιείται για όσα συμβαίνουν στη Γάζα. Κυβερνήσεις την απορρίπτουν, πολιτικές δυνάμεις διχάζονται γύρω από τη χρήση της και όσοι αρνούνται να την αποδεχθούν επικαλούνται την απουσία οριστικής δικαστικής απόφασης.

Τώρα, όμως, το Νόμπελ Ειρήνης 2026 απονέμεται στη γυναίκα που προήδρευσε της επιτροπής του ΟΗΕ η οποία κατέληξε ότι το Ισραήλ διέπραξε γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων στη Γάζα. Η βράβευση της Νοτιοαφρικανής δικαστικού Ναβανέθεμ «Νάβι» Πιλάι δίνει νέα πολιτική και συμβολική βαρύτητα σε έναν χαρακτηρισμό που κάποιοι εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ως ατεκμηρίωτη κατηγορία.

Η απόφαση της Νορβηγικής Επιτροπής Νόμπελ, που ανακοινώθηκε στις 9 Οκτωβρίου, υπερβαίνει κατά πολύ την προσωπική αναγνώριση μιας 85χρονης Νοτιοαφρικανής δικαστικού. Αποκτά ιδιαίτερη πολιτική και συμβολική σημασία σε μια περίοδο κατά την οποία η εφαρμογή του διεθνούς δικαίου αμφισβητείται ανοιχτά από κυβερνήσεις που επιθυμούν να εξαιρούν τους εαυτούς τους και τους συμμάχους τους από τη λογοδοσία.

Η γυναίκα που κατήγγειλε τη γενοκτονία στη Γάζα τιμάται με το σημαντικότερο διεθνές βραβείο ειρήνης. Και αυτό αποτελεί μια πραγματικότητα που οι κυβερνήσεις οι οποίες απορρίπτουν το πόρισμά της δεν μπορούν να προσπεράσουν εύκολα.

Η έκθεση που κατονόμασε τον Νετανιάχου

Τον Σεπτέμβριο του 2025, η Ανεξάρτητη Διεθνής Εξεταστική Επιτροπή του ΟΗΕ, υπό την προεδρία της Πιλάι, δημοσίευσε ένα πόρισμα με εξαιρετικά σοβαρές διαπιστώσεις. Έχοντας εξετάσει τις ισραηλινές στρατιωτικές επιχειρήσεις, τις συνθήκες διαβίωσης του παλαιστινιακού πληθυσμού και τις δηλώσεις Ισραηλινών αξιωματούχων, κατέληξε ότι το Ισραήλ είχε διαπράξει τέσσερις από τις πέντε πράξεις γενοκτονίας που περιγράφονται στη Σύμβαση του 1948.

Το πόρισμα δεν περιορίστηκε στην καταγραφή των θανάτων και της καταστροφής. Εξέτασε το καθοριστικό νομικό στοιχείο, την πρόθεση καταστροφής, ολοκληρωτική ή μερικώς, μιας εθνικής, εθνοτικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας».. Η επιτροπή έκρινε ότι υπήρχαν επαρκή στοιχεία για τη διαπίστωση αυτής της πρόθεσης και απέδωσε ευθύνη στο ισραηλινό κράτος.

Προχώρησε ακόμη περισσότερο. Κατονόμασε τον πρωθυπουργό Μπενιαμίν Νετανιάχου, τον πρόεδρο Ισαάκ Χέρτσογκ και τον πρώην υπουργό Άμυνας Γιοάβ Γκάλαντ, διαπιστώνοντας ότι είχαν υποκινήσει την γενοκτονία.

Το Ισραήλ απέρριψε κατηγορηματικά τα συμπεράσματα. Ωστόσο, η έκθεση αποτελούσε προϊόν θεσμοθετημένης διεθνούς έρευνας, με συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο και αναλυτική τεκμηρίωση. Ο χαρακτηρισμός «γενοκτονία» είχε πλέον αποκτήσει το βάρος ενός επίσημου πορίσματος ερευνητικού οργάνου των Ηνωμένων Εθνών.

Το Νόμπελ και η βολική επίκληση των δικαστηρίων

Η βράβευση της Πιλάι επαναφέρει ένα επιχείρημα που ακούγεται συστηματικά στις πολιτικές αντιπαραθέσεις για τη Γάζα. Όσοι απορρίπτουν τον χαρακτηρισμό «γενοκτονία» επικαλούνται την απουσία οριστικής απόφασης του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, το οποίο εξετάζει την προσφυγή της Νότιας Αφρικής εναντίον του Ισραήλ.

Πρόκειται για πραγματικό νομικό δεδομένο. Το Δικαστήριο δεν έχει ακόμη εκδώσει οριστική απόφαση επί της ουσίας. Όμως η εκκρεμότητα μιας δικαστικής διαδικασίας δεν εξαφανίζει τα ευρήματα των διεθνών ερευνητικών οργάνων. Ούτε μετατρέπει αυτομάτως σε ατεκμηρίωτη κατηγορία ένα πόρισμα που προέκυψε από συστηματική εξέταση αποδεικτικών στοιχείων.

Η Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ διευκρίνισε ότι δεν αποφαίνεται η ίδια για το εάν διαπράχθηκε γενοκτονία. Ο πρόεδρός της, Γέργκεν Βάτνε Φρίντνες, παρέπεμψε τη σχετική νομική κρίση στο Διεθνές Δικαστήριο, εκφράζοντας παράλληλα εμπιστοσύνη στην επαγγελματική επάρκεια και την ακεραιότητα της Πιλάι.

Αυτή η διάκριση έχει τη σημασία της. Αλλά εξίσου σημαντικό είναι το πολιτικό μήνυμα της επιλογής. Η Επιτροπή Νόμπελ τιμά μια δικαστικό που υπερασπίστηκε δημόσια το συμπέρασμα περί γενοκτονίας, σε μια συγκυρία όπου το ίδιο το κύρος της διεθνούς δικαιοσύνης βρίσκεται υπό επίθεση.

Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας» (ΦΩΤΟς)

Τέμπη και Σκουριές – «Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας»

Γράφει: Αφροδίτη Μιχαηλίδου 

Μπορεί σε λίγες μέρες να γυρίζουμε τα ρολόγια μας μια ώρα πίσω, όμως στην Χαλκιδική την Παρασκευή  9 Οκτωβρίου άλλαξε η ώρα κάπως αλλιώτικα.

Ανταμώσαμε ξανά σε ένα πολιτικό γεγονός που μας είχε λείψει, σε μια συναυλία όπως παλιά. Γύρισε ο χρόνος δεκατρία χρόνια πίσω, τότε που οι άνθρωποι της περιοχής, ενωμένοι πάλευαν να προστατέψουν εκείνο που εισβολείς με κάθε μορφή βίας ήρθαν να τους κλέψουν. Το δάσος, τον αέρα, τα νερά, την ίδια την ζωή τους. Τότε κράτος και πολυεθνική, με βία και καταστολή στην πιο βαριά μορφή τους, γέννησαν σύγχρονους καπετάνιους που η ιστορία του καθενός είναι πιο «βαριά» από όλα τα μεταλλεύματα του κόσμου. Κι ενώ για πάνω από μια δεκαετία αναπόφευκτα μετρούσαμε  πληγές, η συναυλία έδωσε ξανά το «μαζί».
Γύρισε λοιπόν ο χρόνος κι άλλαξε ο καιρός. Έβρεξε φως κι άστραψαν τα πρόσωπα σαν φύλλα από το χρυσό δάσος των Σκουριών. Άστραψαν δάκρυα, χαμόγελα, μάτια και χείλη από μια φλόγα που σιγόκαιγε άσβεστη στα σωθικά όλων.

Ο δείκτης έδειξε ξανά  τις μέρες εκείνες, τότε που τα σημερινά εφηβάκια δεν είχαν γεννηθεί,  οι γονείς τους ήταν πιο νέοι και οι μεγαλύτεροι σε ηλικία ήταν αρκετά μικρότεροι. Όσοι έχουν φύγει από κοντά μας, επέστρεψαν ζωντανοί και πάλι στην μνήμη, στο παρόν.  Βέβαια τότε, δεκατρία χρόνια πίσω, υπήρχε η ελπίδα της νίκης, τώρα υπάρχει η πνιγηρή σκιά και η βεβαιότητα της ήττας.
Το ορυχείο των Σκουριών εγκαινιάστηκε, το βουνό καταστράφηκε, το δάσος σχεδόν εξαφανίστηκε.

Να αγγίξουμε ξανά τις πληγές μας

«Να μην φοβόμαστε να αγγίξουμε τις πληγές μας» είπε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου, παρών και τώρα και τότε και πάντα όπως και πολλοί ακόμη καλλιτέχνες.  Πώς αλλιώς αλήθεια κλείνεις μια πληγή χωρίς να την αγγίξεις; Και τα σημάδια της μπορούν πραγματικά να επουλωθούν;  Ήταν εύκολο εγχείρημα να βρεθούν ξανά τόσοι πολλοί άνθρωποι ξανά μαζί και πάλι πιστοί σε έναν κοινό σκοπό μετά από όλα αυτά που μεσολάβησαν;

Το μόνο βέβαιο είναι πως όχι μόνο δεν ήταν το ίδιο εύκολο για όλους,μα για κάποιους ήταν συνάμα μια γενναία υπέρβαση που έπρεπε να βρει πολλαπλάσιο σθένος για να πραγματωθεί. Εξάλλου, «τα όρια του καθενός είναι διαφορετικά»...
Όμως σαν από θαύμα όλοι μαζί,  βρήκαν τα πόστα τους κι έστησαν κάτι που όσο δύσκολο είναι, τόσο μπορετό έγινε. Έγινε και προσφέρθηκε απλόχερα σε όλους. Με τα μάτια μας είδαμε πόσο ακούραστα το έκαναν…

Και βέβαια ανάμεσα σε όλα αυτά που αφορούν το κίνημα της Χαλκιδικής, διαπράχθηκε κι ακόμη ένα έγκλημα.  Το έγκλημα των Τεμπών, που στέρησε  από όλους μας την άνοιξη εκείνη  του ’23 μαζί με τους ανθρώπους που πήρε από τις οικογένειές τους και αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα συγκάλυψης κι ενοχής της κυβέρνησης που τίποτε δεν άφησε που να μην ισοπεδώσει.

Δεν υπάρχει άνθρωπος παρά μόνον οι ανόητοι, που να πιστεύει ότι στα Τέμπη δεν έγινε μπάζωμα, δε δόθηκαν άνωθεν εντολές για ακαριαία αλλοίωση του χώρου και το φορτίο δεν ήταν παράνομο. Και φυσικά η απαξίωση των σιδηροδρόμων ήταν και είναι αμετανόητα στοχευμένη.

Ποιος φοβάται την αυτοοργάνωση; Μία συνέντευξη με τη Γαλλίδα φιλόσοφο, Catherine Malabou

Ποιος φοβάται την αυτοοργάνωση; Μία συνέντευξη με την Catherine Malabou

• Catherine Malabou, Παύλος Μαραγκός

Συνέντευξη στον Παύλο Μαραγκό

Είναι η στεγαστική κρίση απλώς μια δυσλειτουργία της αγοράς; Ποιος κερδίζει από την τεχνητή νοημοσύνη; Στη συζήτησή μας, η Γαλλίδα φιλόσοφος Catherine Malabou εξετάζει τι τα ενώνει όλα αυτά: ποιος έχει σήμερα την εξουσία, πώς αυτή μεταμορφώνεται και πού καταφέρνει να περνά απαρατήρητη. Η ιδιοκτησία συναντά τη στεγαστική κρίση, η τεχνολογία την ολιγαρχική εξουσία και ο έλεγχος των σωμάτων την αντιδραστική πολιτική. Στο επίκεντρο βρίσκεται ένας αναρχισμός που δεν γυρίζει την πλάτη στους θεσμούς, αλλά επιμένει να τους αλλάζει από τα κάτω. Η δημοκρατία, άλλωστε, δεν είναι ποτέ μία ολοκληρωμένη υπόθεση.

Στο βιβλίο σας There Was No Revolution υποστηρίζετε ότι η Γαλλική Επανάσταση δεν κατάφερε να καταργήσει τη δουλεία, επειδή η ιδιωτική ιδιοκτησία διατήρησε τις παλιές σχέσεις κυριαρχίας με νέα μορφή. Σήμερα, η πρόσβαση στη στέγη εξαρτάται όλο και περισσότερο από το αν διαθέτει κανείς ιδιοκτησία ή κληρονομεί περιουσία. Δείχνει η στεγαστική κρίση τα όρια της ισότητας σε κοινωνίες που έχουν ως βάση την ιδιωτική ιδιοκτησία;

Απολύτως. Ένα από τα βασικά επιχειρήματα του There Was No Revolution είναι ότι η κατάργηση των προνομίων της φεουδαρχίας δεν έβαλε τέλος στην κυριαρχία. Η Επανάσταση διακήρυξε την ισότητα, αλλά παράλληλα κατοχύρωσε ξανά την ιδιωτική ιδιοκτησία ως βασική αρχή της νέας πολιτικής τάξης. Έτσι, οι σχέσεις εξάρτησης δεν εξαφανίστηκαν. Απλώς άλλαξαν μορφή. Η δουλεία συνέχισε να υπάρχει και μετά την Επανάσταση. Αυτό είναι ίσως η πιο καθαρή απόδειξη ότι η διακήρυξη δικαιωμάτων για όλους μπορούσε να συνυπάρχει με βαθιές μορφές αποκλεισμού.

Η στεγαστική κρίση φανερώνει ένα παρόμοιο παράδοξο. Τυπικά, όλοι έχουν το ίδιο νομικό δικαίωμα να αποκτήσουν ιδιοκτησία ή να μπουν στην αγορά κατοικίας. Πίσω όμως από αυτή την τυπική ισότητα κρύβεται μια βαθιά υλική ανισότητα. Η πρόσβαση στη στέγη εξαρτάται όλο και περισσότερο από τον κληρονομημένο πλούτο, το συσσωρευμένο κεφάλαιο ή οικονομικούς πόρους που είναι πολύ άνισα κατανεμημένοι. Έτσι, η ιδιοκτησία λειτουργεί ξανά ως μηχανισμός που αναπαράγει τα προνόμια από γενιά σε γενιά.

Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει απλώς να καταργήσουμε την ιδιωτική ιδιοκτησία. Το ζήτημα είναι πιο σύνθετο. Ο Προυντόν ξεχωρίζει την ιδιοκτησία από την κατοχή. Η κατοχή είναι θεμιτή: το σπίτι, τα εργαλεία, το χωράφι που καλλιεργεί ο αγρότης. Προσφέρει αυτονομία και προστασία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η πρόσβαση στην ασφάλεια, στην κινητικότητα, ακόμη και στην ιδιότητα του πολίτη, περνά στα χέρια όσων δεν εργάζονται, αλλά απλώς είναι ιδιοκτήτες και αναγκάζουν τους άλλους να πληρώνουν για όσα θα έπρεπε δικαιωματικά να έχουν. Η ιδιωτική ιδιοκτησία αρχίζει εκεί όπου η κατοχή παύει να είναι δικαίωμα. Τότε, η λεγόμενη ισότητα απέναντι στον νόμο, που συμβαδίζει με την ιδιωτική ιδιοκτησία, κινδυνεύει να μείνει σε μεγάλο βαθμό στα χαρτιά.

Η στεγαστική κρίση, επομένως, φανερώνει κάτι περισσότερο από μια οικονομική δυσλειτουργία, είναι πολιτική αντίφαση. Οι φιλελεύθερες δημοκρατίες συνεχίζουν να παρουσιάζουν την ισότητα ως βασικό τους ιδανικό, ενώ αφήνουν μία από τις πιο βασικές προϋποθέσεις της ζωής -τη δυνατότητα να έχει κανείς έναν τόπο να κατοικεί- να εξαρτάται όλο και περισσότερο από την κληρονομημένη περιουσία. Η στέγη δεν είναι απλώς ένα εμπόρευμα. Είναι βασική υλική προϋπόθεση για τη συμμετοχή στην κοινωνική και πολιτική ζωή.

Γι’ αυτό πιστεύω ότι η στεγαστική κρίση δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται μόνο ως ζήτημα πολιτικής για τις πόλεις ή ρύθμισης της αγοράς. Μας αναγκάζει να ξανασκεφτούμε τη σχέση ανάμεσα στην ισότητα και την ιδιοκτησία. Όσο η ιδιοκτησία παραμένει βασικό μέσο για να έχει κανείς θέση στην κοινωνία, η δημοκρατία θα συνεχίσει να αναπαράγει μορφές κυριαρχίας που η ίδια υποστηρίζει ότι θέλει να ξεπεράσει.

«Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής»: Συνέντευξη του συγγραφέα Θανάση Τριαρίδη στον Δημήτρη Γκιβίση

Η Κυβέρνηση οργανώνει και συντονίζει τις δολοφονίες των μεταναστών

Συνέντευξη του Θανάση Τριαρίδη στον Δημήτρη Γκιβίση

Ο Θανάσης Τριαρίδης, ένας άνθρωπος που για χρόνια, τόσο με το έργο του όσο και στο δημόσιο λόγο του, υπερασπίζεται το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι, μιλάει για την κρατική θανατοπολιτική, για τον εκφασισμό της Ευρώπης, και για την ανάγκη δημιουργίας ενός ηθικού οδοφράγματος αντίστασης στην ελαύνουσα απανθρωπιά. Αφορμή της συνέντευξης ήταν η θεατρική παράσταση «Να ξέρετε πως αυτό που ακούτε είναι σφύριγμα τρένου», που παρακολούθησα πρόσφατα στο θέατρο «Αυλαία», καθώς και η συζήτηση που ακολούθησε με τον συγγραφέα και τον Ιάσονα Αποστολόπουλο.

- Γράφεις σε πολλά κείμενά σου ότι έχουμε μια κυβέρνηση δολοφόνων. Το λες αυτό σαν σχήμα λόγου για να δώσεις το περίγραμμα μιας κατάστασης, ή το εννοείς στην κυριολεξία; Kαι γιατί;

Το λέω ως απόλυτη κυριολεξία εδώ και πέντε χρόνια -και όσο πιο καθαρά γίνεται: Η Ελληνική Κυβέρνηση δολοφονεί τους μετανάστες σε στεριά και θάλασσα μέσα από ένα οργανωμένο σχέδιο θανατοπολιτικής. Στο σχέδιο αυτό δολοφονίας και εξόντωσης των μεταναστών συμμετέχουν μέλη της κυβέρνησης, εκατοντάδες κρατικοί λειτουργοί, όλος ο κρατικός μηχανισμός και όλα τα παρακρατικά λαδικά της κυβέρνησης σε επίπεδο «δημοσιογραφίας» και «δημοσιολογίας».  Με άλλα λόγια έχουμε μια κυβέρνηση που οργανώνει δολοφονίες, διορίζει νεοναζί υπουργούς που εξαγγέλλουν δολοφονίες, και υποστηρίζει συμμορίες δολοφόνων. Αυτό που σας περιγράφω είναι ο νομικός ορισμός της δολοφονικής συμμορίας. Και από την πρώτη ώρα που τα έγραψα όλα αυτά, διευκρίνισα πως ξέρω πολύ καλά τι λέω -και είμαι έτοιμος να δεχτώ μηνύσεις και να το υπερασπιστώ σε οποιοδήποτε δικαστήριο. Εξάλλου πλέον, μετά το μαζικό έγκλημα του Adriana στην Πύλο, δεν το λέω μόνον εγώ: το λέει ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Εισαγγελέας του Ναυτοδικείου, το ΒΒC (ας δει κανείς το ντοκιμαντέρ «Πεθαίνοντας στην Μεσόγειο»), οι New York Times, δεκάδες ανεξάρτητες δημοσιογραφικές πηγές στην Ελλάδα και το Εξωτερικό, δεκάδες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις που ασχολούνται επί του πεδίου. Σύντομα θα το πουν και τα Ευρωπαϊκά Δικαστήρια -ή και οι Έλληνες δικαστές που θα αντισταθούν στην κυβερνητική στραγγάλη.

- Πώς τροφοδοτείται η κρατική θανατοπολιτική στη χώρα που ζούμε; Και επίσης, θεωρείς ότι όλη αυτή η φρίκη ενισχύεται μόνο από τις κραυγές των μισάνθρωπων, ή και από την σιωπή μεγάλων τμημάτων της ελληνικής κοινωνίας;

Είναι προφανές πως όσοι διεκδικούμε το δικαίωμα των μεταναστών να λογαριάζονται ως άνθρωποι σαν κι εμάς και όχι σαν κοπριά της ευτυχίας μας, είμαστε μια τραγική μειοψηφία. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης (και μέσα σε αυτούς και η πλειοψηφία των πολιτών της Ελλάδας), συμφωνούν με την θανατοπολιτική εναντίων των μεταναστών. Η διαρκώς αυξάνουσα πλειοψηφία των πολιτών της Δύσης φασιστικοποιείται με βήμα ταχύ. Κάθε έννοια ηθικής ξεχαρβαλώνεται, κάθε έννοια δικαίου γίνεται όλο και πιο ωμά το δίκαιο του ισχυροτέρου, κάθε έννοια ανθρωπιάς αντικαθίσταται με μια εφιαλτική ρητορική του μίσους. Η Ιστορία του κόσμου μπαίνει στην μεγάλη σκοτεινιά του μετα-ανθρώπου: Οι άνθρωποι της Δύσης ετοιμάζουμε τα καινούρια Άουσβιτς σε βάρος των πεινασμένων του κόσμου.

Ο εκφασισμός της Ευρώπης -της Δύσης ολόκληρης- καλπάζει. Το τυφλό μίσος, η απανθρωπιά του αλυχτισμένου ρατσισμού, οι ιερουργίες του φόβου και οι τελετουργίες του φόνου είναι ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος των καιρών μας. Οι άνθρωποι παραδινόμαστε στις αλυσίδες της εξουσίας. Η ανθρώπινη ηθική ηττάται -διότι, παρά την μεγάλη προσδοκία του Καντ, η κακία αποδεικνύεται ελκυστικότερη από την αγάπη.

Οι φτωχοί και οι πεινασμένοι λογαριάζονται πλέον ως ένοχοι. Είναι ένοχοι επειδή γεννήθηκαν, επειδή σπάρθηκαν μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, επειδή οι «ανεύθυνοι γονιοί» τους τους γέννησαν. Για το λόγο αυτό πρέπει να πεθάνουν -και πριν πεθάνουν, μάς χρωστάνε και μια μεγάλη συγνώμη που μας ενόχλησαν με την ακανόνιστη αναπνοή τους.

Είναι προφανές πως οι ελίτ της Δύσης ετοιμάζουν τον αφανισμό των πεινασμένων. Θα είναι το επερχόμενο Ολοκαύτωμα του 21ου αιώνα -και μπροστά του το Ολοκαύτωμα που κάνανε οι ναζί θα είναι μια προαναγγελία. Αυτό το Ολοκαύτωμα θα σταδιοποιηθεί μέσα από μια σειρά από κανονικοποιήσεις του αποτρόπαιου. Αυτό το Ολοκαύτωμα έχει ξεκινήσει. Η ακαθόριστα ανορίωτη ισχύς της Τεχνητής Νοημοσύνης θα επιταχύνει τον όλεθρο -και θα περιορίσει κάθε πιθανότητα παρέκκλισης.

- Απέναντι σε αυτή τη βαρβαρότητα, που θεωρεί ότι οι ζωές των προσφύγων και των μεταναστών δεν έχουν την ίδια αξία με τις ζωές των γηγενών, ποια πιστεύεις ότι είναι σήμερα η πρόκληση για όσους θέλουν να παραμείνουν άνθρωποι;  Πώς μπορούν να δράσουν; Τι μπορούν να διεκδικήσουν, να φωνάξουν, να απαιτήσουν;