LIVE: Ο πόλεμος τελείωσε. Το Ισραήλ ηττήθηκε - Αναμένοντας την υπογραφή και την αντίδραση του «ηττημένου» Ισραήλ - Έξι αποδείξεις ότι οι ΗΠΑ ηττήθηκαν στον πόλεμο με το Ιράν (Συνεχής Ροή Αναλύσεων από το info-war)

LIVE: Ο πόλεμος τελείωσε. Το Ισραήλ ηττήθηκε

Τον τερματισμό των εχθροπραξιών σε όλα τα μέτωπα, συμπεριλαμβανομένου του Λιβάνου, ανακοίνωσαν οι ΗΠΑ και το Ιράν. Η υπογραφή αναμένεται στην Ελβετία στις 19 Ιουνίου. Άνοιγμα των στενών του Ορμούζ χωρίς τέλη ανακοίνωσε ο Τραμπ. Ιδιαίτερα βαρύ το κλίμα στο Ισραήλ. Συνεχής ροή αναλύσεων.

Περιεχόμενα (επτά)

1. Οι τιμές για τους καταναλωτές δεν πρόκειται να πέσουν πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ
2. Η ανακοίνωση της Χαμάς για το μνημόνιο ΗΠΑ – Ιράν
3. Γκίντεον Λεβί: Το Ισραήλ θα αντιμετωπίζεται από εδώ και πέρα ως εμπόδιο
4. Αναμένοντας τα αντίποινα των Ισραηλινών
5. Πήγαμε πίσω και από τη συμφωνία του Ομπάμα λέει κορυφαίος Αμερικανός διπλωμάτης
6. Το Τελ Αβίβ ο μεγάλος ηττημένος αναφέρουν εντός και εκτός του Ισραήλ
7. Για μεγάλη νίκη κάνει επισήμως λόγο η Τεχεράνη

***

Έξι αποδείξεις ότι οι ΗΠΑ ηττήθηκαν στον πόλεμο με το Ιράν – του Άρη Χατζηστεφάνου

Αναμένοντας τις λεπτομέρειες του μνημονίου ειρηνευτικής συμφωνίας μεταξύ των ΗΠΑ και του Ιράν μπορούμε να προχωρήσουμε σε ορισμένες βασικές παρατηρήσεις:

1) Η λήξη των εχθροπραξιών όχι μόνο δεν φέρνει τους αντιμαχόμενους στο Status quo ante – το οποίο από μόνο του θα συνιστούσε πρωτοφανή αποτυχία της αμερικανικής υπερδύναμης – αλλά ενισχύει το κύρος του Ιράν στην περιοχή. Ο Τραμπ αναγκάζεται να «πληρώσει» για να κρατήσει ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ – τα οποία ο ίδιος έκλεισε. Ακόμη και αν δεν υπάρξουν τέλη για τη διέλευση, η Ουάσινγκτον θα αναγκαστεί να άρει βασικές κυρώσεις εναντίον του Ιράν, ενώ αρκετοί μιλούν και για άμεση μεταφορά κεφαλαίων προς την Τεχεράνη, μέσω συμμαχικών χωρών.

2) Τα πολύ επιτυχημένα πλήγματα του Ιράν εναντίον αμερικανικών βάσεων στις χώρες του Περσικού Κόλπου και η αποτυχία του Πενταγώνου να αναχαιτίσει αυτές τις πυραυλικές επιθέσεις επιβεβαιώνουν ότι η φιλοξενία ξένων στρατιωτικών εγκαταστάσεων, όχι μόνο δεν προσφέρει ασφάλεια, αλλά μετατρέπει τις χώρες σε πιθανούς στόχους. Οι εικόνες των εγκαταλελειμμένων βάσεων και των αμερικανικών στρατιωτών που κρύβονταν σε πολυτελή ξενοδοχεία (μετατρέποντας τα σε ανθρώπινες ασπίδες), είναι σε συμβολικό επίπεδο ανάλογη με την απομάκρυνση των Αμερικανών διπλωματών από την πρεσβεία της Σαϊγκόν μετά την ήττα στο Βιετνάμ.

Ένας Ιρανός κάνει το σήμα της νίκης καθώς περνάει με το δίκυκλό του μπροστά από ένα τεράστιο πανό που απεικονίζει τους εκλιπόντες ανώτατους ηγέτες του Ιράν, Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί και Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, χθες σε δρόμο της Τεχεράνης, αφού έχει γίνει γνωστή η συμφωνία με τις ΗΠΑ | EPA/ABEDIN TAHERKENAREH

ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΤΕΧΕΡΑΝΗΣ

Ντιλ πανωλεθρίας του Τραμπ: Οι Ιρανοί επέβαλαν σχεδόν όλους τους προπολεμικούς τους όρους

Οι Ιρανοί επέβαλαν σχεδόν όλους τους προπολεμικούς όρους τους, ενώ οι Αμερικανοί απέτυχαν σε όλους τους στρατηγικούς τους στόχους

Γιώργος Τσιάρας

Με όλους τους αστερίσκους και τα θολά σημεία του, που φυσικά θα δούμε παρακάτω, αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες ώρες είναι ένας κοσμοϊστορικός θρίαμβος για το Ιράν, το οποίο βγαίνει από τον αιφνιδιαστικό πόλεμο εξόντωσης που του επιβλήθηκε πολύ ισχυρότερο, στρατηγικά και πολιτικά, απ’ ό,τι μπήκε αναγκαστικά πριν από τρεισήμισι μήνες. Και που τελικά εξασφάλισε σχεδόν όλους τους όρους και τα προαπαιτούμενα που από την αρχή είχε θέσει – με αποκορύφωμα τη συμπερίληψη του Λιβάνου, την αποσύνδεση της συμφωνίας από το πυραυλικό πρόγραμμα και την προσθήκη της τελευταίας στιγμής για τα τέλη διέλευσης που θα πληρώνουν οι διερχόμενοι από το Ορμούζ.

Ταυτόχρονα, το προσύμφωνο με την Τεχεράνη είναι μια άνευ προηγουμένου ιστορική ταπείνωση για τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, που απέτυχαν παταγωδώς σε όλους τους επιμέρους πολιτικούς και στρατιωτικούς στόχους που χάραξαν με την επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου. Και ένα αναμφισβήτητο προσωπικό ξεγύμνωμα μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου για τον υπερφίαλο Ντόναλντ Τραμπ, ανήμερα μάλιστα των 80ών του γενεθλίων!

Πισώπλατη επιδρομή

Πριν από μόλις εκατό μέρες, την επαύριο της πισώπλατης αμερικανο-ισραηλινής επιδρομής, το Ιράν έμοιαζε καταδικασμένο. Η ηγεσία του δολοφονημένη, η αεράμυνα κατεστραμμένη, χιλιάδες γυναικόπαιδα νεκρά, σπιούνοι και πράκτορες παντού. Η οικονομία σε διάλυση, οι Ρώσοι και Κινέζοι σύμμαχοι άφαντοι και όλη η χώρα «έβραζε» από φήμες για εξέγερση της αντιπολίτευσης ή και εισβολή των Κούρδων από το Ιράκ που, όπως μάθαμε αργότερα από τα χείλη του ίδιου του Τραμπ, είχαν συμφωνήσει να παίξουν τον ρόλο του… πεζικού των ΗΠΑ. Η ήττα της Ισλαμικής Επανάστασης έμοιαζε αναπόφευκτη, μισό αιώνα μετά τον θρίαμβό της, και ο Τραμπ με τον Νετανιάχου μοίραζαν ήδη μεταξύ τους τα πετρελαϊκά και γεωστρατηγικά ιμάτια.

Ελάχιστοι ήταν τότε -ανάμεσά τους και ο υπογράφων- που επέμεναν ότι το Ιράν είναι πολύ μεγάλη μπουκιά για τα δόντια της παρηκμασμένης υπερδύναμης και του λυσσασμένου της μεσανατολικού μαντρόσκυλου. Αλλά το Ιράν αποδείχτηκε, αν μη τι άλλο, πολύ καλύτερα προετοιμασμένο από τις ΗΠΑ για την υπαρξιακή αυτή μάχη. Τα μαζικά πλήγματα «αποκεφαλισμού» του καθεστώτος σκόνταψαν στο «Δόγμα του Μωσαϊκού», όπου κάθε «γρανάζι» του μηχανισμού έχει έτοιμους πίσω του τρεις ετοιμοπόλεμους αντικαταστάτες. Αεράμυνα; Οσο Αμερικανοί και Ισραηλινοί ανατίναζαν Δημοτικά σχολεία, δεξαμενές πετρελαίου και γέφυρες, οι πραγματικοί στόχοι -οι εκτοξευτήρες και τα τεράστια αποθέματα πυραύλων και drones- έμεναν αλώβητοι μέσα στα άπαρτα περσικά βουνά, με τους «Φρουρούς» να σοκάρουν το Πεντάγωνο προκαλώντας τεράστιες ζημιές στο Ισραήλ και καταστρέφοντας αμερικανικές βάσεις σε ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο.

Αλλά το κυριότερο κομμάτι του παζλ, το πραγματικό πυρηνικό όπλο της Τεχεράνης, ήταν φυσικά το άμεσο (και κυρίως… επιλεκτικό, αφού οι πελάτες του Ιράν δεν επηρεάστηκαν) σφράγισμα των Στενών του Ορμούζ στην «εχθρική» ναυσιπλοΐα: αυτό ήταν το χτύπημα που τσάκισε τελικά τη ραχοκοκαλιά της υπερδύναμης και ανάγκασε τους περισσότερους περιφερειακούς συμμάχους των ΗΠΑ, ξεκινώντας από τη διπρόσωπη Σαουδική Αραβία, να απαιτήσουν πρώτα την εκεχειρία και μετά την οριστική κατάπαυση του πυρός. Για να αποδειχτεί (και) σε αυτόν τον ασύμμετρο πόλεμο φθοράς πως δεν κερδίζει αυτός που έχει το τεχνολογικό πλεονέκτημα, αλλά εκείνος που αντέχει τις αναπόφευκτες θυσίες και αυξάνει συνεχώς το κόστος για τον (υπερόπτη και ρατσιστή/οριενταλιστή) αντίπαλο.

Μην πιστεύετε εμένα – διαβάστε την ανάλυση του πρακτορείου Bloomberg: η συμφωνία με το Ιράν φέρει όλα τα χαρακτηριστικά μιας αμερικανικής ήττας, γράφει. Ο Τραμπ μπορεί να συγχαίρει τον εαυτό του για την… ειρήνη, αλλά στην πραγματικότητα είναι ο πρώτος πρόεδρος που άνοιξε πόλεμο με την Τεχεράνη και τώρα χρειάζεται ανακωχή, για να λύσει τα προβλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Προβλήματα που περιλαμβάνουν την ανάγκη καταστροφής των αποθεμάτων εμπλουτισμένου ουρανίου που… δεν υπήρχαν πριν από τη μονομερή αποχώρηση του Τραμπ από τη συμφωνία του Ιράν με τον Ομπάμα, και φυσικά την ανάγκη ανοίγματος των Στενών του Ορμούζ, που ήταν ανοιχτά και… τζάμπα για όλους πριν από τον πόλεμο!

Η πραγματική αποτυχία της Αμερικής, λέει τo Βloomberg, είναι ότι σύρεται να υπογράψει την Παρασκευή ένα μνημόνιο που αφήνει άλυτα όλα τα προβλήματα που πήγε να λύσει με τον πόλεμο, στον οποίο όμως πια συνειδητοποιεί πως δεν έχει καμιά πιθανότητα να επικρατήσει. Ταυτόχρονα όμως, προσθέτω εγώ, αυτή η «ιστορική» συμφωνία δεν είναι πραγματική – είναι ένα «αβάντσο» 60 ημερών προκειμένου να συνεχιστούν οι διαπραγματεύσεις και να αποσυμφορηθεί κάπως το χωρίς προηγούμενο «μποτιλιάρισμα» στο Ορμούζ, σε μια εξαιρετικά εύθραυστη συγκυρία για την παγκόσμια οικονομία. Ποιος εμπιστεύεται πραγματικά τους Αμερικανούς, και ειδικά τον συγκεκριμένο πρόεδρο, ότι θα τιμήσουν την υπογραφή τους;

ΠΗΓΗ 

Ελληνας μπατριώτης είσαι αν… Κάνε το τεστ

Έλληνας μπατριώτης είσαι..

Αν ανταποκρίνεσαι άμεσα στο κάλεσμα της τουρκικής και της αμερικανικής πρεσβείας να ξαναβάλεις στην φυλακή έναν 82χρονο που πήρε νόμιμα άδεια αποφυλάκισης υπό περιορισμούς.

Αν δεν σε ενδιαφέρει ότι πολεμικά πλοία του Ισραήλ απαγάγουν Έλληνες και ξένους πολίτες στη δική σου ζώνη έρευνας και διάσωσης και το λιμενικό σου δεν απαντά καν στις εκκλήσεις για βοήθεια.

Αν ο επιτελάρχης σου, σου λέει ότι μοιράζεσαι τις ίδιες αξίες με το μοναρχικό, ακραία ισλαμιστικό, θεοκρατικό καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας και ύστερα από μερικά χρόνια η χώρα σου εμπλέκεται σε έναν πόλεμο αποστέλλοντας αντιβαλλιστικούς πυραύλους για να προστατεύσει το Ριάντ.

Αν πλοία drones γεμάτα με εκρηκτικά εντοπίζονται στα χωρικά ύδατα της χώρας σου και αυτό δεν επηρεάζει ούτε κατ’ ελάχιστο τις διπλωματικές σου σχέσεις με τη χώρα που το έστειλε.

Αν δεν σε ενοχλεί καθόλου ότι μια ξένη χώρα όπως το Ισραήλ έχει πρόσβαση σε υποκλαπείσες συνομιλίες και κινήσεις του αρχηγού Γενικού Επιτελείου και του μισού υπουργικού Συμβουλίου της χώρας σου.

Αν ο πρωθυπουργός σου πηγαίνει στη Νέα Υόρκη και το μόνο που πετυχαίνει είναι να συναντήσει τον πρώην αρχηγό της Αλ Κάιντα στη Συρία και να φωτογραφηθεί με το ζεύγος Τραμπ το οποίο στέκεται ακίνητο σαν τον Αι Βασίλη για τις αναμνηστικές φωτογραφίες των Χριστουγέννων.

Αν λες συνέχεια «ναι αλλά για την Κύπρο δεν λέτε τίποτα» και ψηφίζεις πολιτικούς, σαν τον Γεωργιάδη και τον Βορίδη, που υμνούσαν το καθεστώς της χούντας που έδωσε τη μισή Κύπρο στους Τούρκους.

Δηλαδή ρουφιάνοι, προδότες και κατάσκοποι ποιοι είναι, αν δεν είσαι εσύ;

ΠΗΓΗ 

Ομέρ Μπάρτοφ, τι πήγε λάθος με το Ισραήλ; - Συνέντευξη του αμερικανο-ισραηλινού ιστορικού στην Ελευθ. Τσαλίκη (ΕΙΚΟΝΕΣ)

David Degner /Αρχείο Ομέρ Μπάρτοφ

ΟΜΕΡ ΜΠΑΡΤΟΦ, ΤΙ ΠΗΓΕ ΛΑΘΟΣ ΜΕ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ;

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΣΑΛΙΚΗ

Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου, ο αμερικανο-ισραηλινός Ομέρ Μπάρτοφ, ένας από τους σημαντικότερους ιστορικούς του Ολοκαυτώματος,  μιλάει στο News 24/7 για το πώς το Ισραήλ έχει μετατραπεί σε μια χώρα που διαπράττει εγκλήματα πολέμου και πώς μπορεί ο λαός του να παρακολουθεί αμέτοχος την γενοκτονία των Παλαιστινίων.

Πώς είναι δυνατόν ένα κράτος που ιδρύθηκε αμέσως μετά το Ολοκαύτωμα να κατηγορείται μερικές δεκαετίες αργότερα για την διάπραξη εγκλημάτων πολέμου μεγάλης κλίμακας; Γιατί ένας λαός που πάντα έφερνε το τραύμα του Ολοκαυτώματος παρακολουθεί με αδιαφορία την γενοκτονία που διαπράττει το κράτος του προς τους Παλαιστίνιους;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που διερευνά ο Ομέρ Μπάρτοφ (Omer Bartov) στο νέο του βιβλίο «Ισραήλ: τι πήγε λάθος» (στα ελληνικά κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο), εξετάζοντας την μεταμόρφωση του σιωνισμού μέσα στα χρόνια, την σύνδεση της ισραηλινής ανεξαρτησίας με τον παλαιστινιακό εντοπισμό και την πολιτική χρήση του Ολοκαυτώματος.

Ως ένας από τους κορυφαίους μελετητές του Ολοκαυτώματος, ο αμερικανο-ισραηλινός ιστορικός Ομέρ Μπάρτοφ, ήταν από τους πρώτους που τοποθετήθηκαν τόσο ξεκάθαρα – προειδοποιώντας, στην αρχή και αναγνωρίζοντας στην συνέχεια – ότι το κράτος του Ισραήλ διαπράττει γενοκτονία εναντίον των Παλαιστινίων.

Έχοντας γεννηθεί σε ένα αριστερό κιμπούτς, μεγαλώσει στο Τελ Αβίβ σε μια οικογένεια σιωνιστών και υπηρετήσει για τέσσερα χρόνια στον ισραηλινό στρατό (IDF) η γραφή του αν και υπο το πρίσμα του ιστορικού εμπεριέχει και μια προσωπική εξιστόρηση που ζωντανεύει τα γεγονότα. Έτσι, αβίαστα φωτίζει στον αναγνώστη όλα εκείνα τα σημεία της ισραηλινής κοινωνίας που βοηθούν να την κατανοήσουμε και να δούμε την αλληλουχία των γεγονότων που έχει οδηγήσει ένα μεγάλο μέρος της, στην αποκτήνωση.

«Ο λόγος για τον οποίο έγραψα αυτό το βιβλίο ήταν επειδή ένιωθα ότι υπήρχε πολύ προπαγάνδα, μεγάλη περιφρόνηση για την άλλη πλευρά, άγνοια, συσκότιση και πολλά ψέματα» λέει στο NEWS 24/7 ο Μπάρτοφ και συνεχίζει εξηγώντας ότι «ήθελα απλώς να προσπαθήσω να εξετάσω την κατάσταση ιστορικά για να καταλάβω πώς φτάσαμε σε αυτό το σημείο και αυτό όσο πιο αντικειμενικά και αναλυτικά μπορούσα αλλά και με ενσυναίσθηση, τόσο για τους Ισραηλινούς όσο και για τους Παλαιστινίους».

«Αυτό που θα ήθελα οι άνθρωποι να πάρουν από το βιβλίο είναι να αποκτήσουν λίγη κατανόηση, λίγη ενσυναίσθηση και επίσης λίγη πολιτική βούληση ως πολίτες ευρωπαϊκών χωρών, είτε είναι η Ελλάδα, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ισπανία…Οι πολίτες μπορούν πραγματικά να πετύχουν πράγματα μέσω της άσκησης επιρροής στις δικές τους κυβερνήσεις για να προσπαθήσουν να οδηγήσουν τη χώρα τους σε μια καλύτερη κατεύθυνση. Πιστεύω ότι οι Ευρωπαίοι, σίγουρα, έχουν κάποια ευθύνη απέναντι σε αυτό το κράτος – το οποίο δημιουργήθηκε ως δικαίωμα μετά το Ολοκαύτωμα – όχι όμως την ευθύνη να το υποστηρίζουν ό,τι κι αν κάνει, αλλά την ευθύνη να προσπαθήσουν να το βοηθήσουν να γίνει ένα καλύτερο κράτος για όλους τους πολίτες του» προσθέτει στην κουβέντα μας.

Ένας άνθρωπος, ένα τρισεκατομμύριο, οκτώ δισεκατομμύρια θεατές - Της Τζένης Κριθαρά

Ένας άνθρωπος, ένα τρισεκατομμύριο, οκτώ δισεκατομμύρια θεατές

ΤΖΕΝΗ ΚΡΙΘΑΡΑ

Ίσως ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος να μην αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης προόδου - όπως μας το πλασάρουν - αλλά μνημείο της συλλογικής μας αποτυχίας. 

Ο Έλον Μασκ έγινε και επίσημα ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος στην ανθρώπινη Ιστορία. Ο ιδιοκτήτης της Tesla, της πλατφόρμας Χ και της Space X είδε την περιουσία του να αγγίζει το 1,1 τρισεκατομμύριο δολάρια αμέσως μόλις η διαστημική του εταιρεία εισήχθη στο αμερικανικό χρηματιστήριο. Δεν έβαλε τέλος στην παγκόσμια πείνα. Δεν εξασφάλισε καθαρό νερό για όλον τον πλανήτη. Δεν ανακάλυψε τη θεραπεία για τον καρκίνο. Βασίστηκε απλώς στην άνοδο της χρηματιστηριακής αξίας των εταιρειών του, στην κερδοσκοπία των αγορών, στις κρατικές επιδοτήσεις που στήριξαν την ανάπτυξη των επιχειρήσεών του και στην εργασία εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων που δεν θα δουν ποτέ ούτε το απειροελάχιστο κλάσμα αυτού του πλούτου. Την ίδια ώρα, περίπου 700 εκατομμύρια άνθρωποι εξακολουθούν να ζουν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και εκατοντάδες εκατομμύρια άλλοι αντιμετωπίζουν επισιτιστική ανασφάλεια.

Σε μια εποχή που η συσσώρευση αδιανόητου πλούτου θεωρείται μεγαλύτερο κατόρθωμα από την εξάλειψη της ανθρώπινης δυστυχίας, ο Έλον Μασκ έχει φτάσει να αποτελεί σύμβολο επιτυχίας! Στην πραγματικότητά, όμως, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ένα σύμβολο ανισότητας και εκμετάλλευσης. Κανένας δισεκατομμυριούχος δεν δημιούργησε μόνος του τον πλούτο που κατέχει. Πίσω από κάθε εταιρική αυτοκρατορία βρίσκονται εργαζόμενοι, δημόσιες υποδομές, πανεπιστήμια, ερευνητικά προγράμματα, φυσικοί πόροι και ολόκληρες κοινωνίες. Όταν, λοιπόν, ο πλούτος που παράγεται συλλογικά καταλήγει να συσσωρεύεται σε τέτοιο βαθμό στα χέρια ενός μόνο ανθρώπου, το ερώτημα δεν είναι πόσο ικανός είναι εκείνος. Το ερώτημα είναι πόσο δίκαιο είναι το σύστημα που το επιτρέπει.

Το ζήτημα δεν είναι μόνο ηθικό. Είναι και αμιγώς πολιτικό. Ένας άνθρωπος που έχει στα χέρια του ένα τρισεκατομμύριο δολάρια δεν αγοράζει μόνο υπερπολυτελείς κατοικίες, γιοτ και – εν προκειμένω – διαστημόπλοια. Αγοράζει επιρροή. Αγοράζει πρόσβαση. Αγοράζει τη δυνατότητα να διαμορφώνει τον δημόσιο διάλογο, να επηρεάζει κυβερνήσεις, να χρηματοδοτεί πολιτικές εκστρατείες, να ελέγχει πλατφόρμες επικοινωνίας και να καθορίζει τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζουν εκατομμύρια άνθρωποι. Τον είδαμε να κάνει και μία απόπειρα να κινήσει τα νήματα μέσα από τον Λευκό Οίκο κατά την τρέχουσα διακυβέρνηση Τραμπ, όμως γρήγορα αποδείχθηκε πως η διαφάνεια και η λογοδοσία που απαιτούνται στην πολιτική δεν είναι το φόρτε του. Η συγκέντρωση όλου αυτού του πλούτου από ένα άτομο είναι απειλητική για την ίδια τη δημοκρατία. Ενώ η τυπική ισότητα παραμένει και κάθε πολίτης συνεχίζει να διαθέτει μία ψήφο, η πραγματική δύναμη παύει να κατανέμεται ισότιμα. Ως εκ τούτου, η δημοκρατία αρχίζει να μοιάζει όλο και λιγότερο με διακυβέρνηση των πολλών και περισσότερο με διαχείριση των πολλών προς όφελος των ελάχιστων.

Το πιο εντυπωσιακό – ίσως και το πιο εξοργιστικό – στην όλη ιστορία δεν είναι ο ένας, ο τρισεκατομμυριούχος. Είναι οι οκτώ δισεκατομμύρια θεατές αυτού του θλιβερού έργου. Οι συνθήκες της εποχής τούς «διδάσκουν» να θεωρούν αυτό το θέαμα απολύτως φυσιολογικό. Αντί να στρέφουν το βλέμμα τους στην ακραία ανισότητα, αναγκάζονται να επικροτήσουν την … επιτυχία.  Αντί να καταγγέλλουν τη συσσώρευση αδιανόητης εξουσίας σε ένα πρόσωπο, θαυμάζουν την «ιδιοφυΐα». Αντί να πολεμούν τον καπιταλισμό, το σύστημα που παράγει την ανισότητα, καταπίνουν αμάσητα success stories υπερπλουσίων. Έχουν πειστεί για τα καλά πως το πρόβλημα δεν είναι ο ένας άνθρωπος που έχει υπερβολικά πολλά, αλλά οι ίδιοι που έχουν λίγα. Κάπως έτσι, η ανισότητα μετατρέπεται σε αντικείμενο λατρείας και οι λάτρεις της φτάνουν στο σημείο να αναπαράγουν τις απόψεις αυτών που συσσωρεύουν τον πλούτο, παρότι οι ανάγκες και τα συμφέροντά τους δεν συμπίπτουν πουθενά. 

Ίσως, τελικά, το ερώτημα δεν είναι πώς ένας άνθρωπος συγκεντρώνει ένα τρισεκατομμύριο. Ίσως το ερώτημα είναι τι είδους κοινωνία θεωρεί αυτή την εξέλιξη φυσιολογική. Και η απάντηση είναι ντροπιαστική: μια κοινωνία που ανέχεται να συσσωρεύεται ο πλούτος στα χέρια των ελάχιστων, ενώ εκατομμύρια άνθρωποι στερούνται τα βασικά για μια αξιοπρεπή ζωή. Ίσως ο πρώτος τρισεκατομμυριούχος να μην αποτελεί θρίαμβο της ανθρώπινης προόδου – όπως μας το πλασάρουν – αλλά μνημείο της συλλογικής μας αποτυχίας. 

ΠΗΓΗ 

59 χρόνια από την ισραηλινή κατοχή του 1967: Ενα συνεχιζόμενο έγκλημα εποικιστικής αποικιοκρατίας κατά του παλαιστινιακού λαού - Του Μαρουάν Εμίλ Τουμπάσι*

Η μετατροπή της κατοχής παλαιστινιακής γης σε μόνιμη πραγματικότητα αποτελεί ένα συνεχιζόμενο έγκλημα και όχι μια σειρά μεμονωμένων παραβιάσεων | AP Photo/Michael Varaklas

Ενα συνεχιζόμενο έγκλημα εποικιστικής αποικιοκρατίας

Πριν από λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν πενήντα εννέα χρόνια από την ισραηλινή κατοχή του 1967, ενώ ο πόλεμος κατά του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται

 Μαρουάν Εμίλ Τουμπάσι*

Πριν από λίγες ημέρες συμπληρώθηκαν πενήντα εννέα χρόνια από την ισραηλινή κατοχή του 1967, ενώ ο πόλεμος κατά του παλαιστινιακού λαού συνεχίζεται και οι προσπάθειες επιβολής νέων τετελεσμένων επί του παλαιστινιακού εδάφους και στην ευρύτερη περιοχή επιταχύνονται. Υστερα από όλες αυτές τις δεκαετίες, δεν είναι πλέον πολιτικά ούτε ιστορικά ακριβές να περιγράφεται η 5η Ιουνίου 1967 ως απλή «Ηττα» (Naksa), ούτε αρκεί να χαρακτηρίζονται όσα υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός ως απλές «παραβιάσεις» του διεθνούς δικαίου.

Οσα συνέβησαν τον Ιούνιο του 1967 δεν ήταν ένα γεγονός ανεξάρτητο από τη Νάκμπα του 1948. Αντίθετα, αποτέλεσαν τη συνέχεια ενός εποικιστικού-αποικιοκρατικού σχεδίου που στόχευε στην κατάληψη της παλαιστινιακής γης και στην αντικατάσταση του γηγενούς πληθυσμού της από μια εποικιστική κοινωνία. Η κατοχή του 1967 ολοκλήρωσε τον έλεγχο του υπόλοιπου της ιστορικής Παλαιστίνης και εξελίχθηκε σταδιακά σε ένα ολοκληρωμένο σύστημα κυριαρχίας και αποικιοκρατίας.

Ο εποικισμός δεν υπήρξε αποτέλεσμα της κατοχής· ήταν ένας από τους βασικούς της στόχους. Η συνεχιζόμενη de facto προσάρτηση παλαιστινιακών εδαφών δεν αποτελεί απόκλιση από το σιωνιστικό σχέδιο, αλλά φυσική προέκτασή του. Με την πάροδο των δεκαετιών, η στρατιωτική κατοχή μετατράπηκε σε ένα σύστημα που βασίζεται στη δήμευση γης, στην επέκταση των εποικισμών, στην επιβολή διακριτικών νομικών καθεστώτων και στην άρνηση του δικαιώματος του παλαιστινιακού λαού στην αυτοδιάθεση.

Στη Δυτική Οχθη, οι πολιτικές αυτές εκδηλώνονται καθημερινά μέσα από την επέκταση των εποικισμών, την κατάσχεση γης, τη νομιμοποίηση εποικιστικών φυλακίων και τον κατακερματισμό των παλαιστινιακών περιοχών σε απομονωμένους θύλακες. Οι πρακτικές αυτές υπερβαίνουν κατά πολύ τη διαχείριση μιας κατοχής. Στοχεύουν στην εδραίωση μόνιμου ελέγχου και στην εξάλειψη κάθε προοπτικής για ένα κυρίαρχο και εδαφικά ενιαίο παλαιστινιακό κράτος.

Γι’ αυτό και ο όρος «παραβιάσεις» δεν επαρκεί για να περιγράψει την πραγματικότητα. Οι παραβιάσεις υποδηλώνουν εξαιρέσεις σε έναν νομικό κανόνα. Στην περίπτωση της Παλαιστίνης, πρόκειται για ένα ολόκληρο σύστημα εποικιστικής αποικιοκρατίας, του οποίου η ίδια η ύπαρξη συνιστά διαρκές έγκλημα κατά του διεθνούς δικαίου, του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, των Συμβάσεων της Γενεύης και πολυάριθμων διεθνών αποφάσεων.

Ο εποικισμός είναι έγκλημα. Η προσάρτηση είναι έγκλημα. Ο εξαναγκαστικός εκτοπισμός είναι έγκλημα. Το απαρτχάιντ είναι έγκλημα. Η μετατροπή της κατοχής σε μόνιμη πραγματικότητα αποτελεί ένα συνεχιζόμενο έγκλημα και όχι μια σειρά μεμονωμένων παραβιάσεων. Ο συνεχιζόμενος πόλεμος καταστροφής στη Γάζα αποκάλυψε τη φύση αυτού του σχεδίου με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο. Η μαζική καταστροφή υποδομών, οι πολιτικές λιμοκτονίας και αποκλεισμού, οι εκτοπισμοί πληθυσμών και η συστηματική υπονόμευση των όρων επιβίωσης εντάσσονται σε μια ευρύτερη προσπάθεια επιβολής νέων δημογραφικών και πολιτικών δεδομένων.

Η Κούβα αντιστέκεται ενισχύοντας την άμυνα της, στηρίζοντας τους φτωχούς - Του Λεωνίδα Βατικιώτη (ΔΙΑΓΡΑΜΜΑΤΑ)

Η Κούβα αντιστέκεται ενισχύοντας την άμυνα της, στηρίζοντας τους φτωχούς, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Σημαντικά συντομευμένη εκδοχή του άρθρου δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Documento την Κυριακή 14 Ιουνίου 2026

Θα αντέξει η Κούβα; Αυτό είναι το ερώτημα που απασχολεί κάθε άνθρωπο ο οποίος σέβεται και θεωρεί αναφαίρετο το δικαίωμα ενός κράτους κι ενός λαού να αποφασίζει για τον εαυτό του και να μην υποτάσσεται στις εντολές των Αμερικανών.

Ο αριθμός όσων αγωνιούν για το μέλλον της Κούβας είναι τόσο μεγάλος που εκπλήσσει. Μικρό δείγμα του είναι τα κράτη που παίρνουν τον λόγο κάθε Σεπτέμβριο στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ για να καταδικάσουν το παράνομο και εγκληματικό αμερικανικό εμπάργκο κατά της Κούβας. Σιγκαπούρη και Μπαρμπάντος, Ιράκ και Ερυθραία, Γουινέα Μπισάου και Βολιβία, Ρωσία και Λευκορωσία απέναντι σε ΗΠΑ, Ισραήλ και Ουκρανία με 1-2 ευκαιριακούς κάθε χρόνο συμμάχους, όπως εσχάτως η Αργεντινή. 

Ανθρωπιστική κρίση προκαλεί το εμπάργκο των ΗΠΑ

Τα στοιχεία που παρουσίασε ο ύπατος εκπρόσωπος του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα Βόλκερ Τούρκ στις 9 Ιουνίου ήταν γροθιά στο στομάχι. Μετά την επιβολή του αμερικανικού εμπάργκο στις εισαγωγές καυσίμων, το ποσοστό επιβίωσης στα περιστατικά παιδικού καρκίνου μειώθηκε από 85% σε 65%! Τα ποσοστά παιδικής θνησιμότητας διπλασιάστηκαν φτάνοντας 9,9 ανά χίλιες γεννήσεις. Πάντως, αυτό το ποσοστό που αποτελεί δραματική και απότομη επιδείνωση για την Κούβα, για πολλές χώρες της Καραϊβικής και της Λατινικής Αμερικής αποτελεί άπιαστο όνειρο. Σύμφωνα με στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, το ποσοστό στο Μπελίζε, τις Μπαχάμες και τις Βρετανικές Παρθένους νήσους ανέρχεται σε 11‰, στον Παναμά 12‰, στο Σεντ Κιτς εντ Νέιβις 14‰, στο Σουρινάμ 15‰, στην Αγία Λουκία, την Τζαμάικα και την Γρενάδα 16‰, στο Τρινιδάδ εντ Τομπάγκο και την Γουατεμάλα 17‰, στην Γουιάνα 23‰, στην Δομινικανική Δημοκρατία 28‰ και στην Αϊτή 39‰. Η Κούβα, με άλλα λόγια, ακόμη και μετά το γενοκτονικό εμπάργκο του Τραμπ έχει καλύτερες επιδόσεις στην δημόσια υγεία από όλες σχεδόν τις γειτονικές της χώρες.

Παρόλα αυτά, επιδείνωση εμφανίζει σχεδόν κάθε δείκτης δημόσιας υγείας στην Κούβα, όπως δημόσια παραδέχονται υπουργοί της επαναστατικής κυβέρνησης. Μέχρι τις 9 Ιουνίου, σύμφωνα με την υφυπουργό Δημόσιας Υγείας, 95.555 ασθενείς ανέμεναν χειρουργική επέμβαση. Εξ αυτών, 5.152 εγχειρήσεις αφορούσαν καρκίνο. Οι 2.888 Κουβανοί που υποβάλλονται σε αιμοκάθαρση αναγκάζονται να επαναχρησιμοποιούν συσκευές και εξοπλισμό εξ αιτίας ελλείψεων, ενώ όσοι ζουν μακριά από τα κέντρα αιμοκάθαρσης πλέον νοσηλεύονται για να αποφεύγουν τις μετακινήσεις, αυξάνοντας υπέρμετρα το συνολικό κόστος θεραπείας. Επίσης, η επαναχρησιμοποίηση συσκευών και εξαρτημάτων απαιτεί επιπλέον ηλεκτρικό και ανθρώπινα χέρια. 364 φάρμακα από το βασικό συνταγολόγιο (56% του συνόλου) δεν είναι διαθέσιμα. 375 καρδιοπαθείς δεν μπόρεσαν να βάλουν βηματοδότη. Η διατήρηση της εγχώριας παραγωγής εμβολίων συναντά εμπόδια λόγω αδυναμίας εύρεσης πρώτων υλών, θέτοντας σε κίνδυνο ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της επανάστασης: Την εξάλειψη πολλών μεταδοτικών ασθενειών που οδηγούν στον θάνατο χιλιάδες φτωχούς στην Καραϊβική και όλον τον αναπτυσσόμενο κόσμο. Σήμερα, η επανεμφάνιση του δάγκειου και του κίτρινου πυρετού στην Λατινική Αμερική και του Έμπολα στο Κονγκό προκαλεί έντονη ανησυχία στις αρχές δημόσιας υγείας της Κούβας για την ικανότητα του συστήματος να αντιμετωπίσει μια τέτοια εμφάνιση. Στις δοκιμασίες που ταλανίζουν το δημόσιο σύστημα υγείας της Κούβας, εντελώς επιλεκτικά, ας προσθέσουμε: Την δυσκολία στην παραγωγή βασικών τεστ ανίχνευσης καρκίνου, ανελκυστήρες που έχουν τεθεί εκτός λειτουργίας ακόμη και σε νοσοκομεία που εξυπηρετούν χρόνια πάσχοντες και άτομα με ειδικές ανάγκες και, τέλος, τον υποσιτισμό που υπομένουν έγκυες, γυναίκες που μόλις γέννησαν και τρόφιμοι γηροκομείων εξ αιτίας της έλλειψης τροφίμων. Μόνο στην Αβάνα 100.000 παιδιά στερούνται ακόμη και αυτό το γάλα. Υπό το βάρος των συσσωρευμένων ελλείψεων, το σύστημα υγείας επανασχεδιάζεται, υπό μια βασική προϋπόθεση, συμπληρώνει η υφυπουργός Δημόσιας Υγείας: «Να μην κλείσει καμία μονάδα, κανένα νοσοκομείο ή εξωτερική κλινική»!

Συγκρίνοντας την Κούβα με άλλες χώρες

Αξίζει όμως να κάνουμε ορισμένες συγκρίσεις.

Ας συγκρίνουμε τι συνέβη στην Ελλάδα στην διάρκεια της δημοσιονομικής κρίσης όταν ο υπουργός Υγείας (τότε και τώρα) Άδωνις Γεωργιάδης έκλεινε νοσοκομεία και απέλυσε γιατρούς και η τότε υπουργός Παιδείας Άννα Διαμαντοπούλου έβαζε λουκέτα σε σχολεία, για να ισοσκελίσουν τους κρατικούς προϋπολογισμούς και να γίνουν αρεστοί στην Τρόικα, επενδύοντας στο πολιτικό τους μέλλον. 

Πανεπιστήμιο Στάνφορντ (ΗΠΑ): Εκατοντάδες φοιτητές γύρισαν την πλάτη στον CEO της Google (VIDEO)

Εκατοντάδες φοιτητές γύρισαν την πλάτη στον CEO της Google (video)

Εκατοντάδες φοιτητές πραγματοποίησαν αποχώρηση διαμαρτυρίας κατά τη διάρκεια της τελετής αποφοίτησης του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ, λίγο αφότου ο CEO της Google, Σούνταρ Πιντσάι, ξεκίνησε την ομιλία του.

Βίντεο που κυκλοφόρησαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δείχνουν τελειόφοιτους να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους στο στάδιο του Στάνφορντ φωνάζοντας «Ελευθερία στην Παλαιστίνη». Η διαμαρτυρία πραγματοποιήθηκε λίγα μόλις λεπτά αφότου ο Πιντσάι, ο οποίος είχε προσκληθεί να εκφωνήσει την κεντρική ομιλία της τελετής, ανέβηκε στο βήμα.

Η διαμαρτυρία δεν στρεφόταν τόσο εναντίον του ίδιου του Πιντσάι όσο εναντίον της Google και των επιχειρηματικών της σχέσεων με την κυβέρνηση του Ισραήλ. Στο επίκεντρο βρίσκεται το Project Nimbus, μια συμφωνία ύψους 1,2 δισεκατομμυρίων δολαρίων μεταξύ της Google, της Amazon και του ισραηλινού κράτους για την παροχή υπηρεσιών cloud computing, τεχνητής νοημοσύνης (AI) και μηχανικής μάθησης (ML) στον ισραηλινό στρατό.

Πριν από τη σύναψη της συμφωνίας, η Google είχε παραδεχτεί ότι τεχνολογία της ήταν πιθανό να χρησιμοποιηθεί για παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως την παρακολούθηση, τη στοχοποίηση ή άλλες επιθετικές ενέργειες εναντίον των Παλαιστινίων, σύμφωνα με εσωτερικά έγγραφα που είχαν περιέλθει στην κατοχή του The Intercept.

Το κίνημα No Tech for Apartheid, το οποίο δημιουργήθηκε από εργαζομένους στον τεχνολογικό κλάδο, περιγράφει το Project Nimbus ως ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της εμπλοκής των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών σε συστήματα κρατικής βίας και στρατιωτικής επιτήρησης και καταστολής.

Το κίνημα συνδέει το Project Nimbus και με άλλες συνεργασίες της Google με αμερικανικές κρατικές υπηρεσίες, όπως η Immigration and Customs Enforcement (ICE) και η Customs and Border Protection (CBP), ως διαφορετικές εκφάνσεις του ίδιου προβλήματος.

Ο Πιντσάι επέλεξε να μην αναφερθεί σε κανένα από τα ζητήματα που βρίσκονται σήμερα στο επίκεντρο της κριτικής προς τη Google: ούτε στη γενοκτονία στη Γάζα, ούτε στο Project Nimbus, ούτε στις αντιδράσεις των εργαζομένων της εταιρείας, ούτε και στις ανησυχίες για τον ρόλο των τεχνολογικών κολοσσών σε κρατικά και στρατιωτικά προγράμματα. Αντίθετα, προτίμησε να εκφωνήσει μια μπανάλ ομιλία προσωπικής ενδυνάμωσης, γεμάτη αναφορές στην αισιοδοξία, την ανθεκτικότητα και την ατομική εξέλιξη.

Άδειες σχολές, άδειες θέσεις: Το ΕΣΥ ξεμένει από νοσηλευτικό προσωπικό

iStock

ΑΔΕΙΕΣ ΣΧΟΛΕΣ, ΑΔΕΙΕΣ ΘΕΣΕΙΣ: ΤΟ ΕΣΥ ΞΕΜΕΝΕΙ ΑΠΟ ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ

REPORTAGE: ΝΙΚΗ ΜΠΑΚΟΥΛΗ

Χιλιάδες είναι τα κενά σε γιατρούς, αλλά και σε νοσηλευτικό προσωπικό του ΕΣΥ. Αν δεν αλλάξει κάτι άμεσα, θα αδειάσουν τα νοσοκομεία από νοσηλευτές και διασώστες του ΕΚΑΒ.

Στα νιάτα μου (θα καταλάβεις αμέσως την ηλικία μου) ο διορισμός στο δημόσιο ήταν στόχος ζωής. Το “εισιτήριο” για μια ασφαλή ζωή, αφού άπαξ και καθόσουν στη θέση, δεν σηκωνόσουν μέχρι την συνταξιοδότηση.

Οριακά με θεωρούσαν “προβληματική” που αρνούμουν πεισματικά να περάσω δεκαετίες σε μια ατελείωτη “λούπα”, δηλαδή κάνοντας τα ίδια και τα ίδια.

Βλέπεις, έτσι είχα στο μυαλό μου το δημόσιο. Δεν ήταν, αλλά έγινε. Και αυτός είναι ο λόγος που σήμερα είναι πολλοί αυτοί που αρνούνται το Δημόσιο.

Όχι μόνο ως προοπτική, αλλά και ως πραγματικότητα: αρνούνται διορισμούς.

Ένας από τους τομείς που πλήττονται περισσότερο είναι αυτός της δημόσιας υγείας.

Πέραν της υποστελέχωσης σε γιατρούς, υπάρχει τεράστιο πρόβλημα με το νοσηλευτικό προσωπικό, δηλαδή τους απόφοιτους από τα τμήματα νοσηλευτικής των πανεπιστημίων ή τους βοηθούς νοσηλευτών και όσων εργάζονται στο ΕΚΑΒ -στο τηλεφωνικό κέντρο ή σε εξειδικευμένες κινητές μονάδες.

Σχετικό Άρθρο

Ειδικευόμενοι γιατροί: Γιατί είναι ωρολογιακή βόμβα για το ΕΣΥ

Χιλιάδες τα κενά στο νοσηλευτικό προσωπικό της Ελλάδας

Ο διεθνής Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης 

- ΟΟΣΑ 

(Organization for Economic Co-operation and Development -OECD) εργάζεται για τη δημιουργία καλύτερων πολιτικών για καλύτερες ζωές.

Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα του “αξιοποιούμε περισσότερα από 60 χρόνια εμπειρίας και γνώσης για να διαμορφώνουμε πολιτικές που προάγουν την ευημερία και τις ευκαιρίες, βασισμένες στην ισότητα και την ευημερία”.

Στην έκθεση για την υγεία του 2025 για το νοσηλευτικό προσωπικό (βλ. νοσηλευτές, βοηθοί νοσηλευτών, τραυματιοφορείς και τα λοιπά) “που διαδραματίζουν κεντρικό ρόλο στην παροχή υγειονομικής περίθαλψης και αποτελούν την πολυπληθέστερη κατηγορία εργαζομένων στον τομέα της υγείας στις περισσότερες χώρες του ΟΟΣΑ” έδωσε στοιχεία και η Ελλάδα.

Ήταν ωστόσο, ελλιπή, όπως επισημάνθηκε. Χαρακτηριστικά, αναφέρθηκε πως “η Ελλάδα αναφέρει μόνο νοσηλευτές που εργάζονται σε νοσοκομεία, με αποτέλεσμα να υπάρχει υποεκτίμηση”.

Τα δεδομένα αφορούσαν το 2023, με την Ελλάδα να βρίσκεται πολύ κάτω του μέσου όρου του ΟΟΣΑ.

Έχουμε 3,8 νοσηλευτές ανά 1.000 κατοίκους, ενώ ο μέσος όρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι 8,5 και του ΟΟΣΑ 9,2.

Στα νοσοκομεία του ΕΣΥ υπάρχουν περί τους 15.550 μόνιμους, 2.000 επικουρικούς και 2.500 ειδικευόμενους.

15.500 μόνιμοι νοσηλευτές διά 34.399 κλίνες=0,58 νοσηλευτές ανά κλίνη.

Προφανώς και τα μαθηματικά προκαλούν μεγαλύτερη απελπισία, αν ληφθούν υπ’ όψιν μόνο οι μόνιμοι.

Αν βάλουμε στην εξίσωση και τα ιδιωτικά θεραπευτήρια που προτιμώνται από το νοσηλευτικό προσωπικό, η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη.

Οι ελλείψεις είναι πολλές χιλιάδες και τα κενά είναι φύσει αδύνατο να καλυφθούν από τους απόφοιτους των σχολών, που αφενός είναι πολύ λιγότεροι από ό,τι παλαιότερα, αφετέρου προτιμούν να φεύγουν για χώρες του εξωτερικού ή τον ιδιωτικό τομέα που έχει 14 μισθούς το χρόνο, εν αντιθέσει με τους 12 του ΕΣΥ.

Οι πάρα πολλές ελλείψεις μεταφράζονται σε εξουθένωση του υπάρχοντος προσωπικού, αφού παρά την υποστελέχωση κάπως πρέπει να “βγει” η δουλειά.

Μισθολόγιο, στέγη και κόστος ζωής

Επικοινωνήσαμε με τον Σταύρο Παπαδήμα, αντιπρόεδρο του Σωματείου Εργαζομένων ΕΚΑΒ Αθηνών για να ρωτήσουμε αν έχει αλλάξει κάτι, από την τελευταία φορά που καλύψαμε τις τεράστιες ελλείψεις στο Εθνικό Κέντρο Άμεσης Βοήθειας.

Η προβοκάτσια με τον Παλαιστίνιο «τρομοκράτη» - Του Άρη Χατζηστεφάνου (VIDEO)

Η προβοκάτσια με τον Παλαιστίνιο «τρομοκράτη»

Τα ελληνικά ΜΜΕ αναπαρήγαγαν χωρίς έλεγχο, πληροφορίες μυστικών υπηρεσιών για επικείμενη επίθεση σε ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο. Στόχος να συνδέσουν με την τρομοκρατία τις διαμαρτυρίες για τη γενοκτονία στη Γάζα.

Μας αξίζει καλύτερη ενημέρωση. Γίνε συνδρομητής στο Infowar.

Στήριξε την ανεξάρτητη δημοσιογραφία.

Στις αρχές Ιουνίου ισραηλινά ΜΜΕ υποστήριξαν ότι Παλαιστίνιος που συνελήφθη στην Κρήτη ετοίμαζε επίθεση σε ισραηλινό κρουαζιερόπλοιο. Ποια ήταν η πηγή τους; Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης.

Ποια ήταν η πηγή των ελληνικών μέσων ενημέρωσης; Κανείς δεν ξέρει. Όλα όμως επικαλούνταν ανώνυμους αξιωματούχους των αρχών ασφαλείας. Το οποίο ακούγεται λίγο σαν διαρροή της κυβέρνησης Μητσοτάκη.

Σύμφωνα λοιπόν με αυτές τις δημοσιογραφικές πληροφορίες η επίθεση μπορεί να γινόταν ακόμη και την Τρίτη – δηλαδή λίγα 24ωρα μετά τη σύλληψη του Παλαιστίνιου.

«Οι ελληνικές αρχές προσπαθούν, λέει το ρεπορτάζ, να εξακριβώσουν εάν κρουαζιερόπλοιο που αναμένεται στην Κρήτη μέσα στις επόμενες ημέρες, τα επόμενα 24ωρα, ενδέχεται να αποτελούσε στόχο».

Ας δούμε τι υλικά είχε στη διάθεσή του ο Παλαιστίνιος για να επιτεθεί σε ένα κρουαζιερόπλοιο σύμφωνα με όσα ανακοίνωσε με στόμφο η ελληνική αστυνομία:

• Ένα λάπτοπ
• ένα κινητό τηλέφωνο
• μια πιστωτική κάρτα
• μια ηλεκτρική ζυγαριά και
• ένα μαγνητικό αναδευτήρα.

Τα τρία πρώτα τα έχουμε όλοι στο σπίτι μας και τα δυο τελευταία, μπορούμε να τα παραγγείλουμε και να έρθουν σε μια ή δυο το πολύ ημέρες.

Δηλαδή με μια ζυγαριά και έναν αναδευτήρα, χωρίς κανένα εκρηκτικό υλικό θα χτυπούσε σε λίγες ημέρες ένα από τα καλύτερα φρουρούμενα κρουαζιερόπλοια σε όλο τον κόσμο. Το οποίο σαν σενάριο ούτε σε αμερικανική τηλεσειρά της δεκαετίας του ’80.

Αυτή η προβοκατόρικη διαρροή έκανε το γύρο του κόσμου και φυσικά είχε έναν και μοναδικό σκοπό – να συνδέσει με την τρομοκρατία με όσους αντιδρούν με τη γενοκτονία.

«Αυτό το crown iris το οποίο είναι μάλλον στόχευση θα μας πείς, το χουνε πάρει κάτι φλοτίλες και κάτι χαμασαίοι εν Ελλάδι, εννοώ οπαδοί και κάτι ΚΚΕ από λιμάνι σε λιμάνι για να εμποδίσουν λέει να κατέβουν ισραηλινοί τουρίστες».

Σε άλλες χώρες τέτοιες συνδέσεις ίσως και να είναι ποινικά διώξιμες. Στην Ελλάδα ορισμένοι το αποκαλούν ακόμη δημοσιογραφία.

Τα προβλήματα όμως δεν σταματούν εδώ. Για ημέρες τα περισσότερα ελληνικά μέσα ενημέρωσης υποστήριζαν χωρίς την παραμικρή απόδειξη ότι η Χαμάς διαθέτει κέντρα εκπαίδευσης στη Μαλαισία. Η μόνη σχετική αναφορά προέρχεται από μια έκθεση που δημοσίευσε πριν από 12 χρόνια η ισραηλινή υπηρεσία αντικατασκοπείας Shin Bet, η οποία παρεμπιπτόντως ελέγχεται απευθείας από το γραφείο του Νετανιάχου.

To Ισραήλ έχει φυσικά πολλούς λόγους να στρέφεται εναντίον της Μαλαισίας – μια από τις χώρες που καταδίκασε από την πρώτη στιγμή τη γενοκτονία.

Παρεμπιπτόντως, το 2024 υπήρξε μια οργανωμένη επιχείρηση προώθησης πλαστού τηλεγραφήματος του Reuters που υποτίθεται έλεγε ότι το οι Ηνωμένες Πολιτείες έβαλαν τη Μαλαισία στη λίστα των χωρών που στηρίζουν την τρομοκρατία. To Reuters όμως το διέψευσε αμέσως.

Στη δική μας υπόθεση, υπάρχει ένα ακόμη πρόβλημα. 

Ας γνωρίσουμε τον Κυρανάκη, τον Γραμματέα της ΝΔ του Μητσοτάκη

Ας γνωρίσουμε τον Κυρανάκη, τον Γραμματέα της ΝΔ του Μητσοτάκη

 ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Εγκαλούσε τους ανέργους γιατί... δεν ήξεραν να δομούν βιογραφικά, δήλωνε ότι «οι κομμουνιστές σκότωναν Έλληνες», συναγελάζεται με την (αυτοαποκαλούμενη) «Ομάδα Αλήθειας», με την οποία έχει κοινές ιδέες και θα συνεργάζεται, πλέον, με κομματική «σφραγίδα» - Αποκαλυπτικές δηλώσεις του νέου Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας

Ο κύριος Κωνσταντίνος Κυρανάκης είναι, πλέον, ο νέος Γραμματέας της Πολιτικής Επιτροπής της Νέας Δημοκρατίας. Η επιλογή του, από τον ίδιο τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας και πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη, και η εκλογή του, σηματοδοτεί τις επιδιώξεις του κυβερνώντος κόμματος το προσεχές διάστημα, το οποίο προβλέπεται – και είναι – προεκλογικό. 

Ποιος είναι, όμως, ο κύριος Κωνσταντίνος Κυρανάκης; Ποιο είναι το πολιτικό και ιδεολογικό του πρόσημο; Ποιες είναι «άριστες» θέσεις του που οδήγησαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να τον εμπιστευθεί σε ένα τόσο κρίσιμο κομματικό πόστο;

Πάμε να απαντήσουμε σε αυτά τα ερωτήματα, μέσα από τα ίδια τα λόγια του νέου Γραμματέα της Πολιτικής Επιτροπής της ΝΔ, ο οποίος, μάλιστα, μετά την εκλογή είπε ότι αυτή που έρχεται «δεν είναι μόνο εκλογική μάχη, είναι μάχη ιδεών».

Θα συμφωνήσουμε, είναι μάχη ιδεών. Βέβαια, οι ιδέες του Κυρανάκη είναι και ιδέες του Μητσοτάκη, εκτός αν είχε διαχωρίσει τη θέση του, κάτι το οποίο δεν έχει κάνει. Αντιθέτως, ο πρωθυπουργός επικροτεί τόσο τις ιδέες του Κυρανάκη που του δίνει την (και συμβολική) θέση του Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας,  κολυμπώντας (ξανά) στον «βούρκο» της ακροδεξιάς και του ταγματασφαλίτικου αντικομμουνισμού. 

Ο Κυρανάκης που ξέρει να δομεί βιογραφικά 

Ήταν Σεπτέμβριος του 2020 όταν ο Κυρανάκης, ως βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας, εξήγησε, σε τηλεοπτική παρουσία του στο MEGA, βασικές, κατά τη γνώμη του, αιτίες που οι άνεργοι δεν βρίσκουν δουλειά. Συγκεκριμένα, υποστήριξε ότι «πολλές φορές ακούμε για ανέργους, οι οποίοι ψάχνουν για δουλειά και λένε ότι δεν έχουν στον ήλιο μοίρα, αλλά δεν ψάχνουν στο ίντερνετ, να δούνε τι υπάρχει αυτή τη στιγμή από προγράμματα» του ΟΑΕΔ (ΔΥΠΑ). 

Συμπλήρωσε, μάλιστα, το εξής: «Πάρα πολλές φορές υπάρχουν νέα παιδιά, τα οποία πάνε από πολιτικό γραφείο σε πολιτικό γραφείο για να ψάξουν για δουλειά αλλά δεν κάθονται να κάνουν μια σωστή δόμηση βιογραφικού, για να μπορέσουν να διεκδικήσουν μια θέση στην αγορά εργασίας».

Από τις διαπιστώσεις και την κριτική που έκανε ο Κυρανάκης στους ανέργους, μπορεί εύκολα να καταλάβει κανείς ότι σίγουρα ο ίδιος θα ξέρει να δομεί βιογραφικά για δουλειά και να τα αναδεικνύει.  Συνεπώς, καλό είναι γνωρίζουμε, για να μαθαίνουμε, ποιος είναι ο Κυρανάκης που ξέρει να δομεί βιογραφικά για δουλειά. Είναι, άλλωστε, ένα πρόσωπο που ο πρωθυπουργός, πριν τον εμπιστευτεί για τη θέση του Γραμματέα της ΝΔ, τον επέλεξε για υφυπουργό Ψηφιακής Διακυβέρνησης και στη συνέχεια για αναπληρωτή υπουργό Μεταφορών.

Πόσους ταγματο-Κυρανάκηδες έχετε στη ΝΔ, κύριε Μητσοτάκη;

Ας συνεχίσουμε με το πολιτικό και ιδεολογικό πρόσημο του νέου Γραμματέα της Νέας Δημοκρατίας: 

Σύρος: Ανοιχτή συζήτηση σχετικά με τις 8 προγραμματισμένες επισκέψεις του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου Crown Iris στο νησί - Τετάρτη 17 Ιουνίου, ώρα 19:00 στην πλατεία Μιαούλη

AΝΟΙΧΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΕΠΙΣΚΕΨΕΙΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛΙΝΟΥ ΚΡΟΥΑΖΙΕΡΟΠΛΟΙΟΥ CROWN IRIS ΣΤΗ ΣΥΡΟ – ΤΕΤΑΡΤΗ 17/6, 19:00’, ΠΛ. ΜΙΑΟΥΛΗ

Η πρόσφατη επίσκεψη του ισραηλινού κρουαζιερόπλοιου CROWN IRIS στο νησί μας στις 5/6/2026 συνοδεύτηκε από:

• πρωτοφανή αστυνομοκρατία (έφεραν μέχρι και ειδικές δυνάμεις) και αναίτιες πολύωρες προσαγωγές συμπολιτών μας,
• απαγόρευση πορειών και περιορισμό στην ελεύθερη κίνηση μόνιμων κατοίκων και επισκεπτών,
• απαγόρευση πρόσβασης και στάθμευσης στο Νησάκι,
• προκλητικές και προσβλητικές συμπεριφορές από ισραηλινούς επιβάτες του απέναντι στους κατοίκους του νησιού.

Ως κάτοικοι της Σύρου έχουμε κάθε λόγο να αντισταθούμε στο ξέπλυμα της γενοκτονίας του παλαιστινιακού λαού και των παράνομων πολεμικών επιχειρήσεων του Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, που ρισκάρουν μια πολεμική ανάφλεξη παγκόσμιας εμβέλειας με επίκεντρο τη γειτονιά μας, και να μην ανεχτούμε τα πρωτοφανή μέτρα καταστολής και τον περιορισμό των δικαιωμάτων μας, προκειμένου να μετατρέπεται η πόλη μας σε φυλασσόμενο πάρκο για Ισραηλινούς.

Ενόψει των επόμενων 8 προγραμματισμένων αφίξεων του Crown Iris για φέτος, εκ των οποίων 2 τον Ιούλιο (7&21/7) και 2 τον Αύγουστο (16&21/8), καλούμε όλους τους πολίτες της Σύρου σε ανοιχτή συζήτηση την Τετάρτη 17/6, στις 19:00’, στην πλατεία Μιαούλη.

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΣΥΡΟΥ

 

ΠΗΓΗ: Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Σύρου

Οι βαθιές γεωπολιτικές επιπτώσεις των επιθέσεων του Ιράν κατά του Ισραήλ - Του Trita Parsi*

Οι βαθιές γεωπολιτικές επιπτώσεις των επιθέσεων του Ιράν κατά του Ισραήλ

Του  Trita Parsi*

Ο Trita Parsi, συγγραφέας και αναλυτής, Ιρανικής καταγωγής, γράφει για την πρόσφατη επίθεση του Ιράν εναντίον του Ισραήλ, αφού το τελευταίο – για πολλοστή φορά – δεν σεβάστηκε τις συνομιλίες εκεχειρίας. Ο Parsi υπογραμμίζει τη σημασία αυτού του γεγονότος, καθώς είναι προφανές ότι οι γραμμές μάχης έχουν μετατοπιστεί υπέρ του Ιράν. Από την πλευρά του Ιράν περιλαμβάνεται πλέον ο Λίβανος και όλος ο άξονας της Αντίστασης, ενώ το Ισραήλ δεν μπορεί να κάνει πολλά περισσότερα πέρα από το να επιχειρεί να προβοκάρει κάθε προσπάθεια κατάπαυσης του πυρός, κάθε συμφωνία που θα επιτρέψει στις ΗΠΑ να βγουν από τον καταστροφικό για το κύρος και το ρόλο τους πόλεμο ενάντια στο Ιράν. Οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών επιβεβαιώνουν ότι οι συσχετισμοί έχουν αλλάξει, σε βάρος του αμερικανικού – σιωνιστικού μπλοκ.

Είναι η πρώτη φορά που το Ιράν επιτίθεται στο Ισραήλ, αφού το Ισραήλ επιτέθηκε στο έδαφος άλλης χώρας

Μπορεί να χρειαστεί κάποιος χρόνος για να συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος αυτού που μόλις συνέβη.

Είναι η πρώτη φορά που το Ιράν επιτίθεται στο Ισραήλ, αφού το Ισραήλ επιτέθηκε στο έδαφος άλλης χώρας (δηλαδή, όχι του Ιράν).

Αυτό σημαίνει ότι οι γραμμές μάχης έχουν μετατοπιστεί.

Η αποτρεπτική δύναμη του Ιράν είχε ήδη αποκατασταθεί, στο βαθμό που το Ισραήλ γνώριζε ότι οποιαδήποτε επίθεση εναντίον του θα έβρισκε απάντηση.

Τώρα, όμως, το Ιράν απέδειξε ότι θα ανταποκριθεί και σε ισραηλινές επιθέσεις εναντίον του Λιβάνου.

Αυτή είναι η πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες που μια περιφερειακή δύναμη διαθέτει τα μέσα, την ικανότητα και τη βούληση να ασκήσει σκληρή δύναμη ενάντια σε ισραηλινές στρατιωτικές κινήσεις ή επιθετικές ενέργειες εναντίον τρίτου μέρους.

Αυτό θα είναι ιδιαίτερα σημαντικό, δεδομένου ότι ο Τραμπ έχει δηλώσει ότι επιδιώκει να εμποδίσει το Ισραήλ να συνεχίσει την κλιμάκωση.

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Τραμπ είπε στον ισραηλινό δημοσιογράφο Μπαράκ Ραβίντ ότι «Ελπίζω το Ισραήλ να μην ανταποδώσει. Αν ο Μπίμπι τους χτυπήσει πίσω, απλά θα συνεχιστεί όπως τα τελευταία 47 χρόνια, ή τα τελευταία 3000 χρόνια». Ο Τραμπ πρόσθεσε επίσης: «Είμαστε πολύ κοντά σε μια τελική συμφωνία με το Ιράν. Θα είναι μια καλή συμφωνία. Δεν θέλω να καταρρεύσει εξαιτίας αυτού που συμβαίνει τώρα».

Δεν είναι σίγουρο αν αυτό θα επεκταθεί και στην Παλαιστίνη, αλλά αν συμβεί, μπορεί να αλλάξει ριζικά την κατάσταση.

Το Ισραήλ κατάφερε να προσαρτήσει εδάφη, να διαπράξει γενοκτονία και εγκλήματα πολέμου χωρίς πραγματικές συνέπειες, επειδή η Δύση αρνήθηκε να το κάνει και καμία περιφερειακή δύναμη δεν είχε τη σκληρή δύναμη να προκαλέσει κόστος στο Ισραήλ.

Αν αυτή η εξίσωση αλλάξει, το μέλλον της ισραηλινο-παλαιστινιακής σύγκρουσης πιθανότατα θα πάρει μια σημαντική στροφή.

Γι’ αυτό το Ισραήλ θα κάνει ό,τι μπορεί για να αποτρέψει οποιαδήποτε αλλαγή.

Από την πλευρά των ΗΠΑ, η υποστήριξη του Ισραήλ σε αυτό το σημείο δεσμεύει εκ νέου τις ΗΠΑ στην πολυετή πολιτική τους να επιδιώκουν τη διατήρηση μιας ισορροπίας στην περιοχή που επιτρέπει την σχεδόν πλήρη ισραηλινή κυριαρχία.

Αυτή η πολιτική έχει κοστίσει πάρα πολύ στα συμφέροντα των ΗΠΑ, έχει αποσταθεροποιήσει την περιοχή και έχει επιτρέψει στους Ισραηλινούς να γίνουν όλο και πιο επιθετικοί και απερίσκεπτοι (αφού δεν αντιμετωπίζουν συνέπειες για αυτό).

Όσο προβληματική και αν ήταν, η κατάσταση θα γίνει πολύ πιο δύσκολη και αποσταθεροποιητική στο μέλλον, καθώς η διατήρηση της κυριαρχίας του Ισραήλ θα απαιτήσει τη συνέχιση του πολέμου με το Ιράν. Αυτό έρχεται σε σαφή αντίθεση με τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Αν τα συμφέροντα των ΗΠΑ βρισκόταν στο επίκεντρο της αμερικανικής πολιτικής, η αποχώρηση από τη Μέση Ανατολή και τις περιφερειακές αντιπαλότητες θα ήταν προφανής.

Πηγή: Trita Parsi Substack

Trita Parsi

*Συγγραφέας βιβλίων για τη Μέση Ανατολή και το Ιράν, πρόεδρος του Εθνικού Αμερικανο-Ιρανικού Συμβουλίου.

ΠΗΓΗ 

Στη φυλακή ο Γιωτόπουλος - Προηγήθηκε παρέμβαση Τουρκίας και ΗΠΑ στην ελληνική δικαιοσύνη - Του Άρη Χατζηστεφάνου

Στη φυλακή ο Γιωτόπουλος – Προηγήθηκε παρέμβαση Τουρκίας και ΗΠΑ στην ελληνική δικαιοσύνη

Του Άρη Χατζηστεφάνου

Λίγες εβδομάδες μετά την ηχηρή παρέμβαση των υπουργείων Εξωτερικών της Τουρκίας και των ΗΠΑ στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης σχετικά με την υπό όρους απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου αναίρεσε την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου.

Αν και συνήθως η άρνηση των δικαιωμάτων, που προβλέπει η νομοθεσία για τους κρατούμενους της 17 Νοέμβρη, αποδίδεται στην εκδικητικότητα της οικογένειας Μητσοτάκη, πολύ λιγότερος λόγος γίνεται για το ρόλο που ενδέχεται να παίζουν ξένες διπλωματικές αποστολές στις αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι σχετικές δηλώσεις ξένων αξιωματούχων, συχνά αφορούν ακόμη και το ποιες θεατρικές παραστάσεις μπορούν να ανεβαίνουν στην Ελλάδα, γεγονός που μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα είδος πολιτικού, δικαστικού και πολιτισμικού προτεκτοράτου.

Αξίζει να θυμηθούμε μερικές από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων μέσα και από τις αποκαλύψεις των Wikileaks:

Ιδιαίτερα ηχηρή ήταν πάντα η αμερικανική παρέμβαση για τις απόλυτα νόμιμες άδειες που είχε λάβει ο Κουφοντίνας, χωρίς ποτέ να παραβιάσει τους όρους τους.

To 2017, ο πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ επιτέθηκε για αυτό το λόγο στο Συμβούλιο των Φυλακών υποστηρίζοντας ότι η απόφασή του προσέβαλε τη μνήμη των θυμάτων και τους συγγενείς τους. Η πίεση μάλιστα προς την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να μην εφαρμοστεί ο σωφρονιστικός κανονισμός, κλιμακώθηκε με ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Παρόμοια διπλωματική επίθεση εναντίον της χώρας μας πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το 2018. Την ίδια χρονιά, μάλιστα, στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης είχε προσπαθήσει να παρέμβει και η πρέσβης της Βρετανίας, Κέιτ Σμιθ. Χρησιμοποιώντας πανομοιότυπες φράσεις με τον πρέσβη των ΗΠΑ είχε σημειώσει ότι «η μνήμη των θυμάτων τρομοκρατίας και τα συναισθήματα των οικογενειών τους προσβάλλονται βάναυσα» από την άδεια του Κουφοντίνα.