Το AfD υπήρξε ένα περιθωριακό κόμμα στης ακροδεξιάς. Για χρόνια, μια γραφική απόπειρα συνέχισης του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος στην Γερμανία. Από την Κυριακή, η «Εναλλακτική για την Γερμανία» με έναν 35χρονο πρώην πωλητή αποσμητικών χώρου στο τιμόνι, φτάνει πιο κοντά στην εξουσία από την κατάρρευση του Ράιχ κι έπειτα.
Ο Ούρλιχ Ζίγκμουντ κατάφερε μέσα από το Tik Tok να χωρέσει τις ναζιστικές ιδέες σε συσκευασία φιλική προς τον ψηφοφόρο.
Πριν από μερικά χρόνια αν έλεγες στην Γερμανία ότι οι συνεχιστές του εθνικοσοσιαλιστικού ιδεώδους θα κέρδιζαν εκλογές στην Γερμανία θα σε περνούσαν για τρελό.
H δεξιά που έδωσε στο πιάτο των φασιστών την δημοκρατία
Το αποτέλεσμα στην Σαξονία δεν οφείλεται μόνο στον Ζίγκμουντ που κατάφερε να κάνει trend το μίσος για τους μετανάστες, την μη αναγνώριση του Ολοκαυτώματος, τα συνθήματα και τους χαιρετισμούς των Ναζί, την ομοφοβική ατζέντα, την λογική της λογοκρισίας και της απέχθειας προς τους θεσμούς και την δημοκρατία.
Η Ευρωπαϊκή ηγεσία και οι χριστιανοδημοκράτες έχουν παραδώσει την δημοκρατία στους φασίστες και στους απογόνους των Ναζί. Η δεξιά σε όλη την Ευρώπη- της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης- υιοθέτησαν τον σκληρό πυρήνα της ακροδεξιάς ατζέντας.
Ρατσισμός, Ισλαμοφοβία, pushbacks και απελάσεις, Ευρώπη Φρούριο έγιναν κεντρική ιδέα της δεξιάς πλειοψηφίας στην Ευρώπη.
Όταν η εξίσωση Ναζισμού- Κομμουνισμού γίνεται επίσημη θέση των Βρυξελλών, όταν τα Ευρωπαϊκά κράτη υποχρεούνται να δαπανούν προϋπολογισμούς ολόκληρους για την πολεμική προετοιμασία απέναντι σε έναν φανταστικό εχθρό σε βάρος του κοινωνικού κράτους, αυξάνοντας τις ανισότητες και την φτώχεια, η ακροδεξιά δεν καραδοκεί απλά.
Πανηγυρίζει και περιμένει την κατάλληλη στιγμή.
Δεν πρόκειται για ένα θεωρητικό συμπέρασμα. Στο Ευρωκοινοβούλιο σε πλείστες περιπτώσεις οι δεξιοί ευρωβουλευτές, ακόμα κι αυτοί που θεωρούν εαυτούς κεντρώους, ψήφισαν χέρι χέρι με τους ακροδεξιούς. Χωρίς προσχήματα.
Δείξε μου τον φίλο σου
Εκείνοι που αυτές τις μέρες θα δηλώνουν την έκπληξη και τον αποτροπιασμό τους για το αποτέλεσμα στην Σαξονία, είναι οι ίδιοι που έστρωσαν το έδαφος. Οι ίδιοι που έδωσαν στο πιάτο την δημοκρατία στους φασίστες. Πίστεψαν ότι αν ενσωματώσουν την ατζέντα της μισαλλοδοξίας και του ρατσισμού θα τους στερήσουν το οξυγόνο.
Το ίδιο ατόπημα, ξανά και ξανά. Στην πολιτική και στις ιδεολογίες, πάντα το ορίτζιναλ κερδίζει, όχι το αντίγραφο.
Δείτε ποιοι πανηγυρίζουν. Ο Τραμπ, Μασκ, ο Σαλβίνι, ο Όρμπαν, η Λεπέν, οι Χρυσαυγίτες, οι Βρετανοί εθνικιστές που βγήκαν παγανιά προ ημερών.
Έναν αιώνα από την Βαϊμάρη η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία
Η νίκη των Χιτλερικών στη Γερμανία έσπασε ένα «ταμπού» που κρατάει στην Ευρώπη από το 1945. Μπαίνουμε σε μια σκοτεινή εποχή. Η όρεξη των φασιστών έχει ανοίξει. Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες που είναι φοβισμένες, που θα δυσκολευτούν να ζεστάνουν τα σπίτια τους τον χειμώνα, η νεολαία που ζυμώνεται με την ιδέα του πολέμου και του ρατσιστικού μίσους, μετατρέπονται σε ιδανικό λίπασμα για τον φασισμό.
100 σχεδόν χρόνια από την Δημοκρατία της Βαϊμάρης, η ιστορία επαναλαμβάνεται. Με χαρακτηριστικά τραγωδίας.
***
Οι Γερμανοί επαναλαμβάνουν την ιστορία τους!
Ο Ηλίας Γεροντόπουλος σχολιάζει την πρωτιά του AfD στην Σαξονία και την παγίδα στην οποία έπεσε η Γερμανία η οποία «ξέχασε» την πρόσφατη ιστορία της.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως τραγωδία κι ως φάρσα, έλεγε ο Μαρξ. Κι εμένα η μόνη μου διαφωνία στην παραπάνω φράση είναι η παθητική φωνή που προσωποποιεί την ιστορία. Αυτό σκεφτόμουν χθες, όταν επιβεβαιώθηκε η τραγική κατάληξη των γερμανικών εκλογών: Όχι, δεν είναι η ιστορία της Γερμανίας που επαναλαμβάνεται. Είναι οι Γερμανοί που επαναλαμβάνουν την ιστορία τους!
Η σύγχρονη ακροδεξιά, χωρίς να χαρίζει ούτε λίγη απ’ τη σκοτεινή ακροδεξιά της, είναι πια στοιχειωδώς σύγχρονη. Δεν θα συναντήσεις τα φανατισμένα, τα πορωτικά και πορωμένα παραληρήματα τύπου Αδόλφου. Θα συναντήσεις χαμόγελα, αστειάκια, χορούς, ρατσιστικά ανέκδοτα, ομοφοβικό “χιούμορ”, επιθετικά λόγια καφενείου φτιαγμένα να διασκεδάζουν αλλά και να πείθουν ένα κοινό που ‘χει ανάγκη να γελάσει, να γοητευθεί, όσο και να λύσει τα οικονομικά του (κυρίως) προβλήματα. Αυτό κάνει την ακροδεξιά να μοιάζει περισσότερο συμπαθητική, περισσότερο θεσμική, λιγότερο επικίνδυνη. Όμως, συγγνώμη για την απουσία κατανόησης, όλα αυτά δεν γίνεται ν’ αποτελούν δικαιολογία. Όχι, αν είσαι πολίτης οποιασδήποτε ευρωπαϊκής χώρας. Σίγουρα όχι αν είσαι Γερμανός!
Η Γερμανία ξαναπέφτει σε μια παγίδα που, την προηγούμενη φορά, αιματοκύλισε την υφήλιο. Μια παγίδα που προσπαθεί να κρυφτεί πίσω από σύγχρονα επικοινωνιακά τρικ, σαν χαρακτήρας κακής κωμωδίας με ψεύτικο μουστάκι και μαύρα γυαλιά. Ούτως ειπείν, μια παγίδα που δεν (θα ‘πρεπε να) κοροϊδεύει κανέναν. Κι όχι, κανένας πια δεν θα πιστέψει το “δεν ήξερα” που συνήθως έρχεται ν’ απελευθερώσει τον πολίτη απ’ την ευθύνη της επιλογής του. Σε μια χώρα (τη μοναδική ίσως) που την απολυταρχία της την ψήφισε, την εξέλεξε, την είδε να σκοτώνει με “δημοκρατικές διαδικασίες” τη δημοκρατία – κι έπειτα εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, η ατομική ευθύνη στην κάλπη ζυγίζει τόνους πάνω απ’ την αντίστοιχη κάθε άλλης χώρας. Και τα συνήθη επιχειρήματα των ταλαιπωρημένων ανθρώπων, της βιοπάλης που ξεπερνά την οποιαδήποτε ηθική υποχρέωση, χάνουν κάθε ουσία και δύναμη. Δεν έχει περάσει ούτε ολόκληρος αιώνας απ’ τον όλεθρο του Τρίτου Ράιχ. Η άνοδος του AFD δεν είναι ένα λάθος των συνθηκών. Είναι ένα συλλογικό, πολιτικό έγκλημα. Προφανώς, με κυρίαρχη ευθύνη και της τοπικής αριστεράς που, αυτοαναφορική ή μπερδεμένη μέσα στα δικά της σύνδρομα, αδυνατεί να προτείνει στον ταλαιπωρημένο ψηφοφόρο μια καλύτερη εναλλακτική.
Θα μου πεις, ο μεροκαματιάρης εργάτης που βλέπει ξανά τον καπιταλισμό να του μασάει την επιβίωση (αλλά δεν τον βλέπει που τακιμιάζει με τους ακροδεξιούς ηγέτες), πώς να ενδιαφερθεί για το ηθικό χρέος απέναντι στην υπόσχεση της Γερμανίας για “ποτέ ξανά” ναζισμό; Λοιπόν, θα ‘πρεπε τουλάχιστον να ‘ναι λίγο περισσότερο υποψιασμένος πια, μπροστά στις εύκολες λύσεις, τις υποσχέσεις μεγαλείου και την κατασκευή εχθρών της ακροδεξιάς. Θα ‘πρεπε τουλάχιστον να γνωρίζει το πάθημα. Όχι μόνο επειδή λυπάται τους ανθρώπους που γίνονται στόχοι αλλά κι επειδή λυπάται τα παιδιά της δικής του χώρας.
Θέλω να πιστεύω πως η Ευρώπη (και μαζί όλος ο κόσμος) θα καταφέρει να γλιτώσει τα χειρότερα της έντονης ανάδυσης του νεο-φασισμού και νεο-ναζισμού. Όμως, αν δεν τα γλιτώσει, αυτό που πρέπει να θυμούνται οι οπαδοί της βίας, του πολέμου και της ανθρωπιστικής σήψης, είναι ότι αυτή τη φορά τα κράτη έχουν την εμπειρία. Έχουν τη γνώση να διαχειριστούν τον επιθετικό, τον πολεμόχαρο, και κυρίως τον ηττημένο. Και να μην του χαρίσουν τις πολλές (αφελείς σε επίπεδο βλακείας) ευκαιρίες που έκαναν σε λιγότερο από 30 χρόνια μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου τη Γερμανία ξανά οικονομική υπερδύναμη.
Στο φινάλε ωστόσο, στο σήμερα και το τώρα, το ζήτημα είναι η ίδια η ευρωπαϊκή δημοκρατία που καλείται, ή να ωριμάσει, ή να καταστραφεί. Κι αν πρόκειται να ωριμάσει, ας δώσει στους πολίτες της να το καταλάβουν: η ψήφος δεν είναι δικαίωμα – είναι ευθύνη! Ευθύνη απέναντι στο παρόν και το μέλλον. Αν ψηφίσεις το κακό των άλλων, αν ψηφίσει λιγότερη συμπόνια, λιγότερη ψυχραιμία και λιγότερα ανθρώπινα δικαιώματα, θα είσαι εσύ που φέρνεις την καταστροφή, πρώτα αυτών των άλλων, και τελικά τη δική σου. Κι αυτό δεν πρέπει να έχει δικαιολογίες. Τουλάχιστον αυτό, δεν πρέπει…
- ΑΚΟΥΣΤΕ επίσης:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου