01 Οκτωβρίου 2026

Σκάνδαλο από την Ακρόπολη έως το Μυστρά - Του Χρήστου Κουτσονάσσιου*

Σκάνδαλο από την Ακρόπολη έως το Μυστρά

Του Χρήστου Κουτσονάσσιου *

Εταιρεία δημοσκοπήσεων βρέθηκε να διαχειρίζεται τα καταστήματα από την Ακρόπολη μέχρι τον Μυστρά αντί πινακίου φακής….

Με… αρχιτεκτονικό τρόπο σχεδιάστηκε το ξεπούλημα των 27 πωλητηρίων που βρίσκονται σε αρχαιολογικούς χώρους, μουσεία και μνημεία στην εταιρία Space Hellas του Σπύρου Μανωλόπουλου, που δραστηριοποιείται στα αμυντικά συστήματα, αντί του ευτελούς ποσού των 50.600 ευρώ τον μήνα για όλα συνολικά . Υπενθυμίζουμε ότι ο κ. Μανωλόπουλος ελέγχει επίσης την εταιρία Singular Logic, που διεξάγει τις εκλογές, ενώ είναι γνωστές οι σχέσεις της οικογένειάς του με την οικογένεια του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη εδώ και δεκαετίες. Ο όμιλος του Σπύρου Μανωλόπουλου, διατηρώντας παραδοσιακά άριστες σχέσεις με την οικογένεια Μητσοτάκη, έχει καταστεί ο απόλυτος κυρίαρχος των δημόσιων συμβάσεων. Η Space Hellas μετρά πλέον 1.373 υπογεγραμμένα έργα, ενώ η Singular Logic προσθέτει ακόμη 712.

Μόνο για την Ακρόπολη ο τζίρος του καταστήματος ήταν πέρυσι ήταν 5.000.000 ευρώ.

Ποιος άλλωστε από τους επισκέπτες μνημείων και αρχαιολογικών χώρων φεύγει χωρίς να αγοράσει έστω ένα μικρό αναμνηστικό ή και περισσότερα για συγγενείς και φίλους;

Διαβάστε τα μηνιαία μισθώματα για να φρίξετε:

Τα 27 σημεία πώλησης που δημοπρατήθηκαν μαζί τον Αύγουστο:

Αρχαιολογικός χώρος Ακρόπολης Αθηνών (για 17.000 ευρώ)

Μεσαιωνική Πόλη Ρόδου (για 1.250 ευρώ)

Loggia Ρέθυμνο (για 550 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Παλαιό Φρούριο Κέρκυρας (για 580 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Κνωσού (για 7.650 ευρώ)

Παλαιά Πόλη Χανίων (για 250 ευρώ)

Λουτρά Παραδείσου Θεσσαλονίκης (για 450 ευρώ)

Αρχαιολογικό Μουσείο Χανίων (για 1.250 ευρώ)

Αρχαιολογικό Μουσείο Αιγών (για 750 ευρώ)

Βασιλικοί τάφοι Αιγών (για 1.350 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Επίδαυρος (για 1.600 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Σουνίου (για 1.050 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Ολυμπιείο (για 550 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Αρχαίας Αγοράς (για 650 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Ολυμπίας (για 2.100 ευρώ)

Αρχαιολογικό Μουσείο Ολυμπίας (για 2.100 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Δελφών (για 3.000 ευρώ)

Αρχαιολογικό Μουσείο Δελφών (για 3.000 ευρώ)

Παλάτι Μαγίστρου (για 1.250 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Μυκηνών (για 1.100 ευρώ)

Ακρωτήρι Θήρας (για 1.150 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Παλαμηδίου (για 400 ευρώ)

Τέμενος Ντεφτεντάρ στην Κω (για 310 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος ανακτόρου Μυστρά (για 400 ευρώ)

Βιοτεχνία ελληνικών μαντιλιών (για 350 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Κεραμικού, πωλητήριο εισόδου (για 255 ευρώ)

Αρχαιολογικός χώρος Κεραμικού, πωλητήριο εξόδου (για 255 ευρώ)

Πώς στήθηκε το κόλπο γκρόσσο:

Το να περάσουν τα πωλητήρια στις εταιρίες Μανωλόπουλου ήταν πλέον θέμα… μάλλον τυπικό. Το μόνο που χρειαζόταν και πάλι ήταν να μπουν κάποιοι όροι στον διαγωνισμό που θα μπορούσαν να πληρούνται μόνο από την κοινοπραξία των εταιριών του. Ο πρώτος ήταν (ξανά) πως ο ανάδοχος θα έπρεπε να έχει διαχειριστεί πωλητήριο του υπουργείου Πολιτισμού ή του ΟΔΑΠ για τουλάχιστον έναν χρόνο. Ο άλλος ήταν πως θα πρέπει να έχει υλοποιήσει τουλάχιστον ένα ολοκληρωμένο πληροφοριακό σύστημα άνω του 1.000.000 ευρώ. Προφανώς η Singular Logic έχει αναλάβει και ολοκληρώσει πολλά τέτοια συστήματα. Έτσι αποκλείστηκαν με ευκολία όλοι οι άλλοι υποψήφιοι.,

Και το ακόμη πιο σκανδαλώδες; Τα περισσότερα από αυτά ανακαινίστηκαν, κατασκευάστηκαν ή κατασκευάζονται με κονδύλια από το Ταμείο Ανάκαμψης ή του ΕΣΠΑ, δηλαδή με πόρους του ελληνικού λαού. Όπως στο Μουσείο της Ακρόπολης, που κατασκευάστηκε πρόσφατα με πόρους του ΤΑΑ, ύψους περίπου 600.000 ευρώ.

Όλα αυτά οκτώ μήνες πριν από τις εκλογές με την Singular Logic να μεταδίδει τα αποτελέσματα.

*Ο Χρήστος Κουτσονάσσιος είναι δικηγόρος

Πηγή: Social media μέσω neostrategy.gr

Zaraleaks TV: Του κακομοίρη (VIDEO)

 

Zaraleaks TV: Του κακομοίρη

Στο νέο επεισόδιο του Zaraleaks TV ο Χριστόφορος Ζαραλίκος σχολιάζει την εβδομάδα που μας πέρασε μέσα από την «ελευθερία της έκφρασης» με την εκπομπή να ξεκινά από τον Καρέτσα και τον υπνοθεραπευτή -που τελικά «έχασε τον ύπνο του»- και να περνά στους «κακομοίρηδες», αλλά και τους «νοικοκύρηδες» της πολιτικής επικαιρότητας. Κλινικές «ευεξίας και μακροζωίας», αναγεννητικές θεραπείες, πλασμαφαιρέσεις και τα παλιά καλά «νανογιλέκα» καταλαμβάνουν την επικαιρότητα και αυτή την εβδομάδα, την ώρα που στο δημόσιο σύστημα υγείας πέφτουν μέχρι και τα ταβάνια.

Μας μιλάει όμως και για την Κίμπερλι, την αμερικανική πρεσβεία, τους λομπίστες, τη Ρουμανία, τα ενεργειακά και επιχειρηματικά συμφέροντα, αλλά και την ομιλία του Κ. Μητσοτάκη στον ΟΗΕ.

Δείτε το ολόκληρο το βίντεο του ZaraleaksTV, εγγραφείτε στο κανάλι του Χριστόφορου Ζαραλίκου και στηρίξτε με τους διαθέσιμους τρόπους.

ΠΗΓΗ 

Από τον Κρίστοφερ στη Γκίλφοϊλ – Ποιος αποφασίζει πότε πέφτουν οι κυβερνήσεις;

milakas 44- new

Από τον Κρίστοφερ στη Γκίλφοϊλ – Ποιος αποφασίζει πότε πέφτουν οι κυβερνήσεις;

Από τη «μαντεψιά» Κρίστοφερ το 1993 έως τη φερόμενη προειδοποίηση Γκίλφοϊλ, ερωτήματα για τον ρόλο της Ουάσιγκτον

Δημήτρης Μηλάκας

Η Αμερικανίδα… ανθύπατος στην Αθήνα, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, σύμφωνα με τη Wall Street Journal, φέρεται να προέβλεψε σχεδόν επτά εβδομάδες πριν συμβεί την πτώση της κυβέρνησης στη Ρουμανία. Φέρεται μάλιστα να απέδωσε την επικείμενη εξέλιξη σε αμερικανική παρέμβαση και να είπε στον Έλληνα υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρο Παπασταύρου: «Μπορούμε να το κάνουμε σε όποια χώρα θέλουμε. Μπορούμε να το κάνουμε και εδώ». Το «εδώ» ήταν η Ελλάδα…

Διαβάζοντας τις διαψεύσεις της ελληνικής κυβέρνησης και την κατηγορηματική δήλωση ότι δεν δέχεται παρεμβάσεις, θυμήθηκα μια παλιά ιστορία. Ιούνιος του 1993, Σύνοδος των Υπουργών Εξωτερικών του ΝΑΤΟ στη Βουλιαγμένη. Ήμουν εκεί.

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, Γουόρεν Κρίστοφερ, απάντησε σε ερώτηση της Μάρας Ζαχαρέα, κυβερνητικής ρεπόρτερ τότε του MEGA, και άφησε άναυδους όσους δημοσιογράφους τον ακούγαμε: «προέβλεψε» (από τον Ιούνιο) με βεβαιότητα ότι θα γίνουν εκλογές στην Ελλάδα τον Οκτώβριο. Παρά την ισχνή πλειοψηφία της κυβέρνησης Μητσοτάκη, οι πρόωρες εκλογές δεν βρίσκονταν μέχρι εκείνη τη στιγμή στο κάδρο. Η πρόβλεψή του αποδείχθηκε ακριβέστατη.

Ο Αντώνης Σαμαράς, τότε, είχε ήδη συγκρουστεί με τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για το Μακεδονικό και είχε απομακρυνθεί από το υπουργείο Εξωτερικών. Λίγες εβδομάδες μετά τη δήλωση Κρίστοφερ ίδρυσε την Πολιτική Άνοιξη. Στις 9 Σεπτεμβρίου ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Γιώργος Συμπιλίδης απέσυρε την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση, κρατώντας την έδρα του. Η κυβερνητική πλειοψηφία των 151 έγινε 150. Η Βουλή διαλύθηκε και οι εκλογές έγιναν στις 10 Οκτωβρίου, με τον Ανδρέα Παπανδρέου να παίρνει τη ρεβάνς μετά την οπερέτα του Ειδικού Δικαστηρίου.

Δεν μπορούμε να γνωρίζουμε —πολύ λιγότερο να αποδείξουμε— αν ο Κρίστοφερ ήξερε κάτι που εμείς αγνοούσαμε ή αν είχε… μαντικές ικανότητες. Ξέρω, όμως, τι άκουσα εκείνη την ημέρα στη Βουλιαγμένη. Και γνωρίζουμε ότι τρεις μήνες αργότερα οι κάλπες στήθηκαν ακριβώς τον μήνα που είχε αναφέρει.

Από τη Ρουμανία στο αμερικανικό LNG

Ας επιστρέψουμε στη Ρουμανία. Η κυβέρνηση του Ίλιε Μπολοζάν έπεσε στις 5 Μαΐου, όταν οι Σοσιαλδημοκράτες αποχώρησαν από τον συνασπισμό και συνέπραξαν με την ακροδεξιά σε πρόταση δυσπιστίας.

Η δημόσια σύγκρουση αφορούσε τη λιτότητα, τους φόρους και τις περικοπές. Σήμερα, 29 Σεπτεμβρίου, οι Financial Times καταγράφουν και μια διαφωνία για το αμερικανικό φυσικό αέριο: ο Μπολοζάν στήριζε την ανάπτυξη του Κάθετου Διαδρόμου, αλλά δεν ήθελε να δεσμεύσει τη χώρα του σε πολύ μεγαλύτερες αγορές αμερικανικού LNG, καθώς η Ρουμανία διαθέτει δικούς της ενεργειακούς πόρους. Πηγές της εφημερίδας αναφέρουν ότι το ζήτημα αυτό συνέβαλε στη ρήξη του με τους Σοσιαλδημοκράτες, οι οποίοι ήταν εναρμονισμένοι με τις απαιτήσεις της Ουάσιγκτον…

Τα στοιχεία αυτά δεν αποδεικνύουν ότι η Ουάσιγκτον ανέτρεψε τον Μπολοζάν. Δίνουν, όμως, συγκεκριμένο περιεχόμενο στα ερωτήματα που γεννά η φράση της Γκίλφοϊλ:

  • Γιατί μια Αμερικανίδα πρέσβης φέρεται να επικαλείται τη δυνατότητα της Ουάσιγκτον να «ρίξει» τη ρουμανική κυβέρνηση, αν δεν ικανοποιήσει τις απαιτήσεις της για αγορά μεγαλύτερων ποσοτήτων αμερικανικού αερίου;
  • Τι συνέβαινε στη συζήτησή της με τον Παπασταύρου;
  • Ποιο ήταν το αντικείμενο της διαφωνίας τους ώστε να ακουστεί, σύμφωνα με το δημοσίευμα, το «μπορούμε να το κάνουμε και εδώ»;
  • Τι ζητούσε η αμερικανική πλευρά και σε τι αντέδρασε ο Έλληνας υπουργός;

Η απάντηση που αποδίδει στον Παπασταύρου η Wall Street Journal —ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούν να αντικαταστήσουν μια κυβέρνηση εκλεγμένη από τον ελληνικό λαό— καθιστά ακόμη πιο αναγκαίο να μάθουμε τι προηγήθηκε. Η διάψευση της «απειλής» δεν απαντά σε αυτό το ερώτημα. Ούτε μας λέει αν εξακολουθεί να υπάρχει η διαφωνία ή αν τελικά η κυβέρνηση προσαρμόστηκε στις αμερικανικές απαιτήσεις.

Η ιστορία του 1993 με την πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν αποδεικνύει αμερικανική παρέμβαση. Ούτε η ενεργειακή διαφωνία στη Ρουμανία αποδεικνύει ότι οι ΗΠΑ έριξαν την κυβέρνησή της. Οι αποδείξεις ίσως εμφανιστούν 20-30 χρόνια μετά τους αποχαρακτηρισμούς των απόρρητων τηλεγραφημάτων…

Όμως, όταν μια πρέσβης φέρεται να μιλά για την πτώση μιας κυβέρνησης (της Ρουμανίας) πριν αυτή συμβεί και να προσθέτει ότι το ίδιο μπορεί να γίνει «και εδώ», η ελληνική κυβέρνηση οφείλει κάτι περισσότερο από μια διάψευση. Οφείλει να πει τι ακριβώς ειπώθηκε και ποια ήταν η διαφωνία.

Και το πολιτικό μας σύστημα οφείλει να αναρωτηθεί γιατί κάποιοι στην Ουάσιγκτον θεωρούν ότι μπορούν να του μιλούν σαν να κυβερνούν μπανανία.

ΠΗΓΗ 

Ένα δυσοίωνο αύριο: Όταν η μηχανή αποκτά εξουσία - Του Γιώργου Σαχίνη

φώτο shutterstock.com

Ένα δυσοίωνο αύριο: Όταν η μηχανή αποκτά εξουσία, του Γιώργου Σαχίνη

Ποιος ελέγχει αυτούς που ελέγχουν την Τεχνητή Νοημοσύνη;

«Η πιο θλιβερή πτυχή της ζωής σήμερα είναι ότι η επιστήμη συγκεντρώνει γνώση γρηγορότερα απ’ ό,τι η κοινωνία συγκεντρώνει σοφία». Η φράση, που αποδίδεται στον Ισαάκ Ασίμοφ, μοιάζει σήμερα λιγότερο με φιλοσοφικό απόφθεγμα και περισσότερο με πολιτική προειδοποίηση.

Γιατί η μεγάλη συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη έχει αρχίσει να ξεφεύγει από το πεδίο της τεχνολογίας. Δεν αφορά πλέον μόνο το πόσο καλά γράφει ένα chatbot, πόσο πειστική εικόνα παράγει ένας αλγόριθμος ή αν μια μηχανή μπορεί να περάσει με επιτυχία ένα τεστ.

Το πραγματικό ερώτημα είναι πολύ πιο άβολο: Ποιος ελέγχει την ισχύ που αποκτά η Τεχνητή Νοημοσύνη και, κυρίως, ποιος ελέγχει αυτούς που την ελέγχουν;

Διότι η ιστορία της εξουσίας έχει μια απλή συνήθεια. Όταν μια νέα δύναμη εμφανίζεται, αργά ή γρήγορα κάποιος επιχειρεί να την ελέγξει.
Σήμερα, όμως, η νέα δύναμη αναπτύσσεται με τέτοια ταχύτητα, ώστε οι πολιτικοί θεσμοί μοιάζουν να τρέχουν πίσω από την τεχνολογία κρατώντας στο ένα χέρι νομοσχέδια και στο άλλο… σημειώσεις για το τι ακριβώς συνέβη. Και αυτό δεν είναι απλώς τεχνολογικό πρόβλημα. Είναι πρόβλημα δημοκρατίας.

Η μηχανή δε χρειάζεται να επαναστατήσει για να γίνει επικίνδυνη 

Η συζήτηση για τους κινδύνους της Τεχνητής Νοημοσύνης συχνά εγκλωβίζεται σε ένα εύκολο σενάριο, κάποια στιγμή οι μηχανές θα γίνουν τόσο έξυπνες ώστε θα στραφούν εναντίον των ανθρώπων. Είναι το σενάριο που βολεύει περισσότερο και την επιστημονική φαντασία και την τηλεόραση. Μόνο που το πραγματικό πρόβλημα είναι πιθανότατα πολύ λιγότερο θεαματικό και πολύ περισσότερο πολιτικό. Η μηχανή δε χρειάζεται να αποκτήσει “κακία”.

Δε χρειάζεται να μισήσει τον άνθρωπο. Δε χρειάζεται να αποφασίσει ότι θέλει να κατακτήσει τον πλανήτη. Αρκεί να αποκτήσει τεράστια ικανότητα να εκτελεί στόχους, ενώ οι άνθρωποι που της δίνουν αυτούς τους στόχους δεν μπορούν πλέον να προβλέψουν όλες τις συνέπειες.

Εκεί αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα. Γιατί μια τεχνολογία γίνεται επικίνδυνη όχι μόνο όταν αποκτά δική της βούληση, αλλά και όταν αποκτά τεράστια ισχύ χωρίς αντίστοιχο μηχανισμό λογοδοσίας. Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο η συζήτηση για την Τεχνητή Νοημοσύνη συναντά την πολιτική.

Αυτοί που φτιάχνουν τη μηχανή είναι και αυτοί που φοβούνται τη μηχανή 

Το παράδοξο είναι ότι οι προειδοποιήσεις δεν προέρχονται μόνο από πολέμιους της τεχνολογίας. Προέρχονται και από ανθρώπους που βρίσκονται στο κέντρο της.
Ο Σαμ Άλτμαν της OpenAI, ο Ντάριο Αμοντέι της Anthropic, ερευνητές της Google DeepMind, στελέχη της Meta, αλλά και ο Έλον Μασκ, από διαφορετικές αφετηρίες και με διαφορετικές επιδιώξεις, έχουν μιλήσει κατά καιρούς για τους κινδύνους που μπορεί να προκύψουν από την ανάπτυξη όλο και ισχυρότερων συστημάτων. Και εδώ υπάρχει μια αντίφαση που δύσκολα κρύβεται. Οι ίδιοι άνθρωποι και οι ίδιες εταιρείες που προειδοποιούν για τους κινδύνους συμμετέχουν ταυτόχρονα στην πιο σκληρή τεχνολογική κούρσα της εποχής.

Γιατί; Επειδή κανείς δε θέλει να είναι ο μόνος που θα πατήσει φρένο.
Αν μια εταιρεία επιβραδύνει για λόγους ασφάλειας και ο ανταγωνιστής της συνεχίσει, ο πρώτος κινδυνεύει να χάσει την αγορά. Έτσι δημιουργείται ένας μηχανισμός που θυμίζει κούρσα εξοπλισμών. Ο ένας επιταχύνει επειδή φοβάται τον άλλο. Ο άλλος επιταχύνει επειδή φοβάται ότι θα μείνει πίσω. Στο τέλος όλοι γνωρίζουν ότι η ταχύτητα μπορεί να δημιουργεί κινδύνους, αλλά κανείς δε θέλει να είναι εκείνος που θα μειώσει ταχύτητα.

Η αγορά, βλέπετε, δε φημίζεται για την υπομονή της απέναντι στην αυτοσυγκράτηση.

Από το chatbot στον ψηφιακό πράκτορα 

Μέχρι πρόσφατα, ο μέσος χρήστης αντιμετώπιζε την Τεχνητή Νοημοσύνη περίπου ως έναν εξαιρετικά γρήγορο συνομιλητή. Ρωτάς. Απαντά. Ζητάς ένα κείμενο. Το γράφει. Θέλεις μια εικόνα. Την παράγει. Η επόμενη γενιά όμως είναι διαφορετική.

Εκπαιδευτικοί Κυκλάδων / Διπλή επιστροφή ενοικίου: Οι εργαζόμενοι ζητούν αξιοπρεπείς μισθούς, ισονομία και ένα κράτος που εφαρμόζει όσα εξαγγέλλει


ΚΟΙΝΗ ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΥΛΛΟΓΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΥΚΛΑΔΩΝ


Διπλή επιστροφή ενοικίου:

οι εργαζόμενοι ζητούν αξιοπρεπείς μισθούς, ισονομία

και ένα κράτος που εφαρμόζει όσα εξαγγέλλει

 


Για άλλη μια φορά, η κυβέρνηση επιλέγει να αντιμετωπίσει το αυξημένο κόστος ζωής με επιδόματα αντί για ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς. Η θέσπιση της διπλής επιστροφής ενοικίου σε εκπαιδευτικούς, μέλη Ε.Ε.Π. και Ε.Β.Π., καθώς και σε ιατρούς, νοσηλευτές και λοιπό υγειονομικό προσωπικό που υπηρετούν στην ελληνική περιφέρεια παρουσιάστηκε ως μέτρο στήριξης των εργαζομένων, με τη διαβεβαίωση ότι τα απαραίτητα στοιχεία θα αντλούνταν και θα διασταυρώνονταν από τις αρμόδιες υπηρεσίες, χωρίς να απαιτείται καμία ενέργεια από τους ίδιους.

Στην πράξη, όμως, το μέτρο εξαρχής απέκλεισε χιλιάδες εργαζομένους που υπηρετούν στην Αττική και τη Θεσσαλονίκη, χωρίς να λαμβάνεται υπόψη το υψηλό κόστος διαβίωσης που αντιμετωπίζουν. Στη συνέχεια, πολλοί ακόμη εργαζόμενοι που δικαιούνταν την ενίσχυση δεν την έλαβαν, επειδή το κράτος και οι αρμόδιες υπηρεσίες δεν κατάφεραν να αντιστοιχίσουν σωστά τα στοιχεία των δικαιούχων. Αντί, λοιπόν, το πρόβλημα να λυθεί από τη διοίκηση, οι εργαζόμενοι βρέθηκαν να αναζητούν μόνοι τους πληροφορίες και να καλούνται να υποβάλουν ένσταση, χωρίς σαφείς οδηγίες για το τι ακριβώς πρέπει να κάνουν.

Οι εργαζόμενοι δε ζητούν ελεημοσύνη, ούτε επικοινωνιακά μέτρα. Ζητούν αξιοπρεπείς μισθούς, ισονομία και ένα κράτος που εφαρμόζει όσα εξαγγέλλει. Η κυβέρνηση οφείλει να σταματήσει να μετατρέπει τα αυτονόητα δικαιώματα των εργαζομένων σε μια διαρκή διαδικασία αποδείξεων, ενστάσεων και αναζήτησης. Η στήριξη πρέπει να είναι πραγματική, καθολική και χωρίς αποκλεισμούς.

Ζητάμε:

  • Κατάργηση των άδικων εξαιρέσεων και ίση αντιμετώπιση όλων των εργαζομένων.
  • Σαφείς οδηγίες και άμεση καταβολή της διπλής επιστροφής ενοικίου σε όλους τους δικαιούχους, χωρίς να υποχρεώνονται να αναζητούν πληροφορίες ή να υποβάλλουν ένσταση χωρίς συγκεκριμένες οδηγίες.

 

 

Την ανακοίνωση συνυπογράφουν οι Σύλλογοι Εκπαιδευτικών Π.Ε:


  • Νάξου, Αμοργού και Μικρών Κυκλάδων
  • Πάρου - Αντιπάρου «Π. Καλλιέρος»
  • Σύρου - Τήνου - Μυκόνου

Εφιαλτικά σενάρια εργαλειοποίησης της Ελλάδας για ισραηλινή επίθεση στην Τουρκία - Του Λεωνίδα Βατικιώτη

Εφιαλτικά σενάρια εργαλειοποίησης της Ελλάδας για ισραηλινή επίθεση στην Τουρκία, του Λεωνίδα Βατικιώτη

Προβληματισμό και ανησυχία προκάλεσε ρεπορτάζ της εφημερίδας Τα Νέα με τίτλο «Τι σημαίνει το “προληπτικό πλήγμα” που τρέμουν οι Τούρκοι στρατηγοί;» Το ρεπορτάζ δεν κόμιζε κάτι νέο. Ανάλογα σενάρια έχουν δημοσιευθεί ξανά, στο πρόσφατο μάλιστα παρελθόν. Η επαναφορά τους ωστόσο έχει σημασία επειδή δείχνει ότι ανάλογα εμπρηστικά σενάρια, ελληνικής επίθεσης στην Τουρκία, όχι απλώς παραμένουν στο τραπέζι, αλλά συγκεκριμενοποιούνται και αναπαράγονται στη δημόσια σφαίρα προς ζύμωση και εξοικείωση της ελληνικής κοινής γνώμης.

Το προληπτικό πλήγμα για το οποίο μίλησε πρώτη φορά δημόσια ο αρχηγός ΓΕΕΘΑ, στρατηγός Δημήτρης Χούπης, τον Δεκέμβριο του 2025, περιλαμβάνει τέσσερις φάσεις, όπως μας ενημερώνει το ρεπορτάζ της καθημερινής εφημερίδας του ομίλου Μαρινάκη. Η πρώτη φάση ξεκινάει με παρατεταμένη διπλωματική κρίση και περιλαμβάνει μετακίνηση και προετοιμασία των τουρκικών δυνάμεων. Η δεύτερη φάση ξεδιπλώνεται πριν οι τουρκικές δυνάμεις λύσουν κάβους ή τροχοδρομήσουν και περιλαμβάνει ηλεκτρονικά αλλά και συμβατικά πλήγματα με μαχητικά Rafale και F-16 Viper να βομβαρδίζουν τουρκικά αεροδρόμια και πυραύλους Exocet να πλήττουν τουρκικά πλοία, εξουδετερώνοντας την τουρκική αποβατική ισχύ, σύμφωνα με τους ελληνικούς σχεδιασμούς. Η τρίτη φάση προβλέπει την ενεργοποίηση της ισραηλινής «Ασπίδας του Αχιλλέα» που θα δημιουργήσει μια «αδιαπέραστη ομπρέλα», σύμφωνα με το δημοσίευμα, πάνω από Αιγαίο, αναχαιτίζοντας μαζικά στον αέρα τους εχθρικούς πυραύλους και τα drones. Στην τέταρτη φάση κι ενώ η Τουρκία έχει υποστεί στρατιωτική παράλυση, σύμφωνα με τους εμπνευστές του προληπτικού πλήγματος, ενεργοποιείται η διπλωματία με την παρέμβαση της διεθνούς κοινότητας (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ) που πιέζει για άμεση κατάπαυση του πυρός. Τότε κάθονται οι δύο πλευρές στο τραπέζι ενώ η ισορροπία δυνάμεων έχει αλλάξει δραματικά και προς όφελος της Ελλάδας …προφανώς.

Στο ρεπορτάζ δεν διαβάσαμε καμιά πληροφορία για τον τρόμο που προκάλεσε το σενάριο του προληπτικού πλήγματος στους Τούρκους στρατηγούς, όπως προαναγγέλλει ο τίτλος του άρθρου. Μάλλον αυθαίρετα. Ο τρόμος όμως υπάρχει και προκύπτει από την τεράστια κι εγκληματική αφέλεια που συνοδεύει το σενάριο.

Τυχόν εφαρμογή του θα οδηγήσει την Ελλάδα να υποστεί τη μεγαλύτερη δοκιμασία από ιδρύσεώς της.

Το σενάριο γεννάει, ακόμη και σε μη ειδικούς, συγκεκριμένα ερωτήματα:

Πρώτο, η Τουρκία άραγε δεν διαθέτει άμυνα και υπηρεσίες πληροφοριών ώστε να αντιδράσει και να γλυτώσει τις απώλειες ακόμη κι αυτού του πρώτου πλήγματος;

Δεύτερο, ας υποθέσουμε ότι οι Τούρκοι είναι μπουνταλάδες και πίνοντας τσάι θα βλέπουν ένα – ένα τα αποβατικά και άλλα πλοία τους όπως και τα αεροδρόμια να καταστρέφονται και να βγαίνουν εκτός μάχης, ρίχνοντας την ευθύνη στο κισμέτ. Στην ενδοχώρα δεν διαθέτουν εφεδρείες για να αναπληρώσουν τις απώλειες;

Τρίτο, Ελλάδα και Τουρκία, ως γνωστό, μοιράζονται χερσαία σύνορα, ενώ στα κατεχόμενα Κυπριακά εδάφη η Τουρκία έχει εγκαταστήσει μια δυσανάλογα μεγάλη, για την έκταση του νησιού, στρατιωτική μηχανή. Η δε άμυνα της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι συμβολική. Στο ενδεχόμενο ελληνικής επίθεσης στην ίδια την Τουρκία θα μείνουν αμέτοχες οι τουρκικές δυνάμεις στον Έβρο και τα κατεχόμενα;

Τέταρτο, η περίφημη «αδιαπέραστη ομπρέλα» που θα δημιουργήσει η ισραηλινή «Ασπίδα του Αχιλλέα» γιατί δεν ενεργοποιήθηκε στη διάρκεια των ιρανικών επιθέσεων στο Ισραήλ το 2025 και 2026; Να θυμίσουμε ότι στο Ισραήλ απαγορεύτηκε με ποινή φυλάκισης κάθε μετάδοση εικόνας από τις ζημιές που προκάλεσαν οι ιρανικοί βομβαρδισμοί – προφανώς επειδή θα αποδεικνυόταν ότι η «μοναδική δημοκρατία στην Μέση Ανατολή» είναι τόσο άτρωτη όσο και δημοκρατία. Το επιχείρημα του Ισραήλ ότι οι μετέπειτα επικαιροποιήσεις της «Ασπίδας» πήραν υπόψη τους τα ιρανικά πλήγματα δεν προξενεί καμία ασφάλεια για δύο λόγους. Επειδή πρώτο οι Ιρανοί δεν χρησιμοποίησαν πυραύλους τελευταίας τεχνολογίας και, δεύτερο, επειδή κανένα κράτος δεν στέλνει εκτός των συνόρων την τελευταία λέξη της τεχνολογίας του. Γιατί επομένως η «Ασπίδα» να έχει όλες τις «ενημερώσεις»; Μέχρι να φτάσουν μάλιστα οι ιρανικοί πύραυλοι στον εναέριο χώρο του κράτους – απαρτχάιντ ξεπερνούσαν αλλεπάλληλα κύματα αντιαεροπορικών πυρών των Εμιράτων, της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας των αμερικανικών αεροπλανοφόρων κοκ. Αν η ισραηλινή «Ασπίδα», επενδυμένη με πλήθος αμερικανικών επιστρώσεων, αποδείχθηκε σουρωτήρι στο γεωγραφικά συγκεντρωμένο Ισραήλ γιατί να αποδειχθεί νικηφόρα στο χαοτικό Αιγαίο;

Πέμπτο, πόθεν προκύπτει ότι η Τουρκία στην τέταρτη φάση θα προσέλθει με το κεφάλι σκυμμένο και θα καθίσει ως «μετανοούσα Μαγδαληνή» για την αναθεωρητική της πολιτική και τα επεκτατικά της σχέδια με αποκορύφωμα την «Γαλάζια Πατρίδα» στο τραπέζι των συνομιλιών να διαπραγματευτεί από θέσεις μάλιστα αδυναμίας; Κι αν, λέμε αν, η Τουρκία εκμεταλλευτεί το γεγονός ότι η Ελλάδα ανέλαβε εξ ολοκλήρου το πολιτικό και διπλωματικό κόστος έναρξης του πολέμου, διαψεύδοντας η ίδια χιλιοειπωμένες δηλώσεις από τον ίδιο τον πρωθυπουργό ότι «δεν απειλεί κανέναν, επιδιώκει τη σταθερότητα, μέσα από το διεθνές δίκαιο»; Κι αν η Τουρκία αδράξει την ευκαιρία κι επιλέξει να συνεχίσει τον πόλεμο και να κλιμακώσει τις επιχειρήσεις, όπως έχει κατ’ επανάληψη απειλήσει στο παρελθόν, δια στόματος μάλιστα Ταγίπ Ερντογάν;

Έκτο, από που συνάγεται ότι ο διεθνής παράγοντας (ΗΠΑ, ΝΑΤΟ, ΕΕ, ακόμη και η Γαλλία) θα επιβάλει κατάπαυση του πυρός; Οι ΗΠΑ δεν κατάφεραν να σταματήσουν την Τουρκία να εισβάλει στη Συρία και να επιτεθεί στους Κούρδους συμμάχους των ΗΠΑ. Οι ΗΠΑ αποδέχονται αδιαμαρτύρητα την απαράδεκτη αξίωση της Τουρκίας να εξαιρεθεί η Λήμνος από τις ΝΑΤΟϊκές ασκήσεις. Η ΕΕ έχει αποδεχτεί ανεπιφύλακτα την παράνομη κατοχή της μισής Κύπρου από την Τουρκία, αρνείται να αποσύρει το καθεστώς της υποψήφιας χώρας από την Τουρκία, παρά τις αλλεπάλληλες αμφισβητήσεις εκ μέρους της Άγκυρας των ευρωπαϊκών πολιτικών και την έχει εντάξει στο πρόγραμμα Επανεξοπλισμού της Ευρώπης (Rearm Europe και Safe). Η Γαλλία μόλις πριν ένα χρόνο σε μια επίδειξη κυνισμού πούλησε στην Τουρκία τους πυραύλους Meteor που φέρουν τα Rafale, οι οποίοι πρώτα πουλήθηκαν στην Ελλάδα και υποτίθεται θα εξασφάλιζαν την υπεροπλία της έναντι της Τουρκίας. Αποδεδειγμένα δηλαδή, κατ’ επανάληψη και με πλείστες αφορμές μέχρι στιγμής οι σύμμαχοι έχουν απορρίψει το αίτημα της Αθήνας να σταθούν στο πλάι της απέναντι στην Τουρκία. Γιατί να το κάνουν όταν η Ελλάδα θα έχει ξεκινήσει έναν πόλεμο, από τα νησιά του Αιγαίου μάλιστα, δικαιώνοντας πλήρως τις τουρκικές αξιώσεις για την υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης τους;

Έβδομο, οι δράσεις και οι αντιδράσεις της Ελλάδας στο πλαίσιο του «προληπτικού πλήγματος» προβλέπουν επιχειρησιακή ετοιμότητα του ελληνικού στρατού. Στον ελληνικό στρατό αντίθετα αν κάτι δουλεύει πλήρως είναι οι παραγγελίες πολεμικού υλικού και τα …παρελκόμενα. Κατά τ’ άλλα οι παραιτήσεις στελεχών έχουν αποκτήσει χαρακτηριστικά πανδημίας μεταδιδόμενες από το Πολεμικό Ναυτικό στον Στρατό Ξηράς ακόμη και στις Σχολές ως αποτέλεσμα, σύμφωνα με ανακοινώσεις των αξιωματικών, των δυσμενών συνθηκών εργασίας, της έλλειψης επαγγελματικής ικανοποίησης και ουσιαστικών κινήτρων, του προσβλητικά χαμηλού μισθολογίου και αναχρονιστικών απολαβών, της αυξημένης επικινδυνότητας και απασχόλησης σε αλλότριες δραστηριότητες τρίτων φορέων κ.λπ. Αυτός ο στρατός θα διεξάγει το «προληπτικό πλήγμα» και θα αντιμετωπίσει τα απαντητικά πλήγματα;

Όγδοο, και τελευταίο ερώτημα, που γεννάται είναι το κάπως τετριμμένο …ποιος κυβερνάει αυτό τον τόπο; Συγκεκριμένα, ποιος αποφασίζει για το αν, πότε και τι είδους πόλεμος θα γίνει με την Τουρκία; Αποφασίζει μόνος του ο στρατηγός Χούπης, με την βοήθεια του ΕΛΙΑΜΕΠ και των πολεμικών βιομηχανιών που βρίσκονται πίσω από την «Ασπίδα του Αχιλλέα» και, …κατά σύμπτωση, είναι ίδιες με τις εταιρείες πίσω από το λογισμικό παρακολούθησης Predator αν το αμυντικό δόγμα της Ελλάδας θα μετατραπεί σε πολεμικό; Αυτή η τεράστια σημασίας αλλαγή του αμυντικού δόγματος από αμυντικό σε επιθετικό δεν έπρεπε να απασχολήσει την Βουλή; Δεν έπρεπε να αποτελέσει ζήτημα δημόσιας αντιπαράθεσης; Είναι δυνατό να έχουν γνώμη επί του θέματος, την οποία προπαγανδίζουν συστηματικά στα ελληνικά Μέσα, ακόμη και Ισραηλινοί σύμβουλοι και να μην έχουν έλληνες βουλευτές;