Στη Χώρα του Δύοντος ΕΣΥ
Πριν
από αρκετά χρόνια, μιλούσαμε για το «καρόσι», μια ιαπωνική λέξη που
σημαίνει «θάνατος από υπερεργασία». Ήταν τόσοι πολλοί οι Ιάπωνες
εργαζόμενοι που ξεψυχούσαν ύστερα από πάμπολλες ώρες δουλειάς που η
κυβέρνηση αναγκάστηκε να ορίσει ανώτατα όρια στα ωράρια εργασίας που
συχνά άγγιζαν απάνθρωπα νούμερα. Ο όρος είναι δόκιμος, περιγράφει ένα
βιολογικό και κοινωνικό φαινόμενο, δεν είναι προϊόν δημοσιογραφικής
φαντασίας. Στο διαδίκτυο κυκλοφορούν πολλές φωτογραφίες που δείχνουν
νεαρούς κουστουμαρισμένους Ιάπωνες να έχουν πέσει ξεροί, να τους έχει
πάρει ο ύπνος στο δάπεδο ενός σταθμού ή βαγονιού του μετρό.
Να όμως που το καρόσι χτυπά και τη δική μας πόρτα, και οι υγειονομικοί του ΕΣΥ συγκαταλέγονται στα πρώτα υποψήφια θύματα. Είναι φυσικό να γεννηθεί μια τέτοια σκέψη στο άκουσμα της είδησης για τον 48χρονο αναισθησιολόγο που βρέθηκε νεκρός στο γραφείο του, στο δημόσιο νοσοκομείο Μεσολογγίου, μετά από άλλη μια εξοντωτική εφημερία. Διαβάζω στο fb την ανάρτηση του Μιχάλη Ρίζου, παθολόγου-εντατικολόγου στο Αττικό Νοσοκομείο, όπου καταθέτει την προσωπική του εμπειρία, και είναι σαν να ζω στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ή μάλλον στη Χώρα του Δύοντος ΕΣΥ.
Παραθέτω ένα απόσπασμα στο οποίο ο Μ. Ρίζος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία:
«Από το πρωί σήμερα κυκλοφόρησε η θλιβερή είδηση για το θάνατο εν ώρα υπηρεσίας - εφημερίας, 48χρονου συναδέλφου αναισθησιολόγου στο νοσοκομείο Μεσολογγίου (του ενός από τους δύο που υπηρετούσαν και άρα έκαναν από 15 εφημερίες ο καθένας τους για να καλύψουν το μηνιαίο πρόγραμμα). Άλλος ένας νεκρός εργαζόμενος πάνω στη δουλειά. Και τι έγινε θα πει κάποιος; Θα το συνηθίσουμε κι αυτό όπως τόσα και τόσα. Έτσι όμως είναι;
Να όμως που το καρόσι χτυπά και τη δική μας πόρτα, και οι υγειονομικοί του ΕΣΥ συγκαταλέγονται στα πρώτα υποψήφια θύματα. Είναι φυσικό να γεννηθεί μια τέτοια σκέψη στο άκουσμα της είδησης για τον 48χρονο αναισθησιολόγο που βρέθηκε νεκρός στο γραφείο του, στο δημόσιο νοσοκομείο Μεσολογγίου, μετά από άλλη μια εξοντωτική εφημερία. Διαβάζω στο fb την ανάρτηση του Μιχάλη Ρίζου, παθολόγου-εντατικολόγου στο Αττικό Νοσοκομείο, όπου καταθέτει την προσωπική του εμπειρία, και είναι σαν να ζω στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου ή μάλλον στη Χώρα του Δύοντος ΕΣΥ.
Παραθέτω ένα απόσπασμα στο οποίο ο Μ. Ρίζος καταθέτει την προσωπική του εμπειρία:
«Από το πρωί σήμερα κυκλοφόρησε η θλιβερή είδηση για το θάνατο εν ώρα υπηρεσίας - εφημερίας, 48χρονου συναδέλφου αναισθησιολόγου στο νοσοκομείο Μεσολογγίου (του ενός από τους δύο που υπηρετούσαν και άρα έκαναν από 15 εφημερίες ο καθένας τους για να καλύψουν το μηνιαίο πρόγραμμα). Άλλος ένας νεκρός εργαζόμενος πάνω στη δουλειά. Και τι έγινε θα πει κάποιος; Θα το συνηθίσουμε κι αυτό όπως τόσα και τόσα. Έτσι όμως είναι;
Ως πότε θα συνεχίζονται αυτοί οι εξοντωτικοί ρυθμοί εργασίας για τον κλάδο μας και συνολικά; Αυτός ο απίστευτος αριθμός εργατοωρών που γιατροί, νοσηλευτές, τεχνολόγοι, τραυματιοφορείς κλπ περνάνε στα δημόσια νοσοκομεία ακόμα και σε προχωρημένη ηλικία; Ο γράφων πριν λίγους μήνες έκλεισε τα 60 και συνεχίζει (και θα συνεχίζει μέχρι, αν και πότε βγούμε στη σύνταξη) να κάνει 5 εφημερίες, τρεις 16ωρες και δύο 24ωρες, άθροισμα 96 ώρες εντατική υπερωρία το μήνα. Όπως και πολλοί άλλοι συνάδελφοί μου ειδικά στις λεγόμενες μάχιμες ειδικότητες (εντατικολόγοι, παθολόγοι, καρδιολόγοι, αναισθησιολόγοι, επειγοντολόγοι, γενικοί χειρουργοί). Και είμαι από τους τυχερούς, άλλοι κάνουν αρκετές παραπάνω».
Φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου. Προχθές ο 48χρονος αναισθησιολόγος πραγματοποίησε την προσωπική του Έξοδο από αυτόν τον κόσμο, όπως μέσα στο 2026 την πραγματοποίησαν πάμπολλοι εργαζόμενοι στις οικοδομές, στην καθαριότητα, στις μεταφορές (ανάμεσά τους και πολλοί ηλικιωμένοι) – και χωρίς να γίνουν είδηση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου