Ποιος κερδίζει από τη σχέση Ελλάδας-Ισραήλ; – του Αντώνη Φάρα
Από το λογαριασμό του Αντώνη Φάρα στο facebook.
Στην Ιλιάδα, η Ασπίδα του Αχιλλέα σφυρηλατήθηκε από τον Ήφαιστο αφού ο Αχιλλέας έχει δώσει την πανοπλία του στον Πατρόκλο και αυτός είχε χάσει την ζωή του (και την πανοπλία).
Τότε είναι που η Θέτιδα ζήτησε από τον Ήφαιστο να φτιάξει μία ασπίδα για τον γιό της και ο τεχνουργός-θεός ανταποκρίθηκε. Έφτιαξε όμως μία ασπίδα που λειτουργούσε ως ένας ολόκληρος καθρέφτης του κόσμου: απεικόνιζε την ειρήνη, τη δουλειά στα χωράφια, τον τρύγο, τους γάμους και τη ζωή των ανθρώπων της εποχής. Στους μελετητές των ομηρικών επών είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι η «περιγραφή της ασπίδας σβήνει μεταξύ της μάχης για το σώμα του Πάτροκλου και της εισόδου του Αχιλλέα ξανά στη μάχη», η οποία είναι και ένα από τα πιο αιματηρά μέρη του έπους. Κατά συνέπεια, η ασπίδα θα μπορούσε να μεταφραστεί ως μία «ανάπαυση πριν από έναν επικείμενο κατακλυσμό».
Στη σύγχρονη Ελλάδα, η κυβερνητική ρητορική δανείζεται το ίδιο όνομα για το αντιαεροπορικό πρόγραμμα δισεκατομμυρίων με το Ισραήλ, με το οποίο ολοκληρώνει τη βαθιά οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση από το Τελ Αβίβ και την οποία μάλιστα παρουσιάζει ως μια πατριωτική αναγκαιότητα και μια αμοιβαία επωφελή συμμαχία.
Η δημόσια συζήτηση γύρω από τις ελληνο-ισραηλινές σχέσεις συχνά αναλώνεται σε αφηρημένα γεωπολιτικά συνθήματα, το οποίο εξέφρασε πλέον κυνικά στη Βουλή ο Άδωνις Γεωργιάδης: «το να είμαστε με το Ισραήλ μας κρατάει ασφαλείς από την Τουρκία».
Η πατριωτική αυτή κορώνα είναι πραγματικά ανάξια σοβαρού σχολιασμού ακόμη και ως τέτοια, καθώς αναδεικνύει ότι η Ελλάδα είναι ανίκανη να σχεδιάσει μια πολυδιάστατη, ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική και μια αυτάρκη αμυντική στρατηγική και αναζητεί διαρκώς «πάτρωνες» στην περιοχή. Όπως φάνηκε -πρόσφατα κιόλας με τον πόλεμο ενάντια στο Ιράν – η πρόσδεση της χώρας σε ένα κράτος με διαρκή πολεμικά μέτωπα και διεθνή καταδίκη μετατρέπει την Ελλάδα σε συνένοχο, την εκθέτει σε περιφερειακούς κινδύνους και περιορίζει τη διπλωματική της ευελιξία, προσφέροντας ως αντάλλαγμα μια ψευδαίσθηση προστασίας.
Τι συμβαίνει όμως αν πάμε να ελέγξουμε τη σχέση Ελλάδας-Ισραήλ με βάση τους αριθμούς του εμπορίου, των εξοπλισμών και των επενδύσεων; Ποιος κερδίζει από τη σχέση Ελλάδας-Ισραήλ;
Στο πεδίο του εμπορίου αγαθών, ο συνολικός διμερής όγκος συναλλαγών κυμαίνεται σταθερά μεταξύ 1,3 και 1,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως. Στην επιφάνεια, η Ελλάδα καταγράφει ένα ονομαστικό πλεόνασμα, καθώς οι ελληνικές εξαγωγές φτάνουν τα 1,07 με 1,11 δισεκατομμύρια δολάρια, ενώ οι εισαγωγές από το Ισραήλ περιορίζονται στα 472 με 500 εκατομμύρια δολάρια.
Η ουσία όμως βρίσκεται στη σύνθεση των προϊόντων, όπου η Ελλάδα εξάγει υλικό πλούτο και ώρες βαριάς εργασίας, κυρίως σιδηροσωλήνες μεγάλης διαμέτρου αξίας 231 εκατομμυρίων δολαρίων, μονωμένα σύρματα και καλώδια αξίας 95,6 εκατομμυρίων, τσιμέντο και δομικά υλικά 42,5 εκατομμυρίων, καθώς και ακατέργαστο χάλυβα και αγροτικά προϊόντα. Αντίθετα, οι ισραηλινές εξαγωγές επικεντρώνονται σε διυλισμένο πετρέλαιο 137 εκατομμυρίων δολαρίων, ηλεκτρονικό και οπτικό εξοπλισμό, εξειδικευμένα βιομηχανικά χημικά και άυλο λογισμικό.
Εκεί όπου το υποτιθέμενο εμπορικό πλεόνασμα εξανεμίζεται πλήρως είναι οι κρατικές στρατιωτικές συμβάσεις, οι οποίες υπερβαίνουν συνολικά τα 4,65 δισεκατομμύρια ευρώ. Το ποσό αυτό περιλαμβάνει τη διακρατική ανάθεση ύψους 1,65 δισεκατομμυρίων ευρώ στην ισραηλινή Elbit Systems για το Κέντρο Αεροπορικής Εκπαίδευσης Καλαμάτας για περίοδο 22 ετών, τη σύμβαση ύψους 750 εκατομμυρίων δολαρίων για τα πυραυλικά συστήματα PULS με αποκλειστικό ανάδοχο την ισραηλινή πολεμική βιομηχανία, καθώς και το πρόγραμμα για τον αντιαεροπορικό θόλο με την ονομασία «Ασπίδα του Αχιλλέα», του οποίου το κόστος αγγίζει τα 3 δισεκατομμύρια ευρώ (με το 75% να πηγαίνει στην ισραηλινή πολεμική βιομηχανία και το 25% στην ανάπτυξη εγχώριας πολεμικής βιομηχανίας, ή ορθότερα στην μεταφορά τεχνογνωσίας). Αυτά τα κεφάλαια προέρχονται απευθείας από τη φορολόγηση των ελληνικών λαϊκών στρωμάτων και διοχετεύονται εξολοκλήρου στο ισραηλινό στρατιωτικο-βιομηχανικό σύμπλεγμα.
Η καταγραφή όμως δεν μπορεί να σταματήσει εκεί. Στην πραγματική οικονομία και τον τομέα των υπηρεσιών, η διείσδυση του ισραηλινού κεφαλαίου επικεντρώθηκε στην εκμετάλλευση των υποτιμημένων ακινήτων μετά την κρίση. Οι Ισραηλινοί επενδυτές καταλαμβάνουν πλέον την πρώτη θέση μεταξύ των ξένων αγοραστών ακινήτων στο λεκανοπέδιο της Αττικής, ενώ το πρόγραμμα Golden Visa διοχέτευσε πάνω από 5,54 δισεκατομμύρια ευρώ στην εγχώρια κτηματαγορά, με τις αιτήσεις από το Ισραήλ να καταγράφουν ετήσιο ρυθμό αύξησης της τάξης του 77,6%.
Παράλληλα, με τις τουριστικές ροές να κυμαίνονται από 600.000 έως 1.000.000 αφίξεις ετησίως, μεγάλοι ισραηλινοί όμιλοι όπως η Brown Hotels, η Fattal Hotel Group και η Vision Hotels εξαγόρασαν δεκάδες ξενοδοχειακές μονάδες στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας γύρω από την Ομόνοια και το Ψυρρή, καθώς και στη Θεσσαλονίκη και τα νησιά. Όταν όλα αυτά τα δεδομένα συνεξεταστούν, η πραγματική ροή αξίας αποδεικνύεται συντριπτικά ελλειμματική για την ελληνική κοινωνία.
Τα 600 εκατομμύρια δολάρια του ονομαστικού πλεονάσματος σε υλικά αγαθά εξανεμίζονται άμεσα μπροστά στα 4,3 δισεκατομμύρια ευρώ των αμυντικών συμβάσεων. Την ίδια ώρα, τα κέρδη από τη λειτουργία των δεκάδων ξενοδοχείων και των εκατοντάδων ακινήτων που αποκτήθηκαν σε συνθήκες κρίσης δεν επανεπενδύονται στην εγχώρια παραγωγή αλλά καταλήγουν σε ξένα επενδυτικά κεφάλαια. Έτσι, η εγχώρια εργασία παραμένει εγκλωβισμένη στην παραγωγή βαρέων υλικών και στην παροχή χαμηλόμισθων τουριστικών υπηρεσιών, επιβαρυνόμενη ταυτόχρονα με το τεράστιο δημοσιονομικό κόστος των εισαγόμενων εξοπλισμών.
Η σύγχρονη «Ασπίδα του Αχιλλέα» δεν έχει καμία σχέση με την ομηρική ασπίδα που προστάτευε τον μόχθο και τη ζωή των ανθρώπων. Έχει όμως με τον « επικείμενο κατακλυσμό», καθώς είναι μια ασπίδα προστασίας των συμφερόντων της εγχώριας ολιγαρχίας και των ξένων πολεμικών βιομηχανιών, την οποία η ελληνική κοινωνία καλείται να πληρώσει με τη φτωχοποίηση και την εκμετάλλευσή της. Την οποία ο παλαιστινιακός και ο λιβανέζικος λαός πληρώνουν με το αίμα τους.
Η χώρα και οι εργαζόμενοι/ες δεν έχουν τίποτα να κερδίσουν από αυτή τη σχέση που δεν είναι παρά μία σχέση εκμετάλλευσης.
Πραγματική ασπίδα για την κοινωνία είναι η προστασία του δημόσιου πλούτου, η στήριξη της υγείας και της παιδείας, η αξιοπρεπής δουλειά, τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η στήριξη των λαών που αντιστέκονται ενάντια στα στρατιωτικο-βιομηχανικά συμπλέγματά και στην υποδούλωση.
Μέσα από αυτή την υπόθεση φαίνεται ξανά ότι η αλληλεγγύη με τη Παλαιστίνη, η διακοπή διπλωματικών/οικονομικών/στρατιωτικών σχέσεων με το κράτος τρομοκράτη του Ισραήλ, είναι αναγκαία συνθήκη για τη βελτίωση και της ζωής και της καθημερινότητας για τους πολίτες της χώρας.
 |
(Πίνακας: Ο Ήφαιστος παραδίδει στη Θέτιδα την Ασπίδα του Αχιλλέα, του Maarten van Heemskerck, 1536) |
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου