Κατειλημμένα Προσφυγικά: Ρουτίνες, στιγμιότυπα, συγκινήσεις…
Της Χαράς Κορτέση – Δαφέρμου*
To Σάββατο 8 Αυγούστου το απόγευμα βρέθηκα για πολλοστή φορά στα Προσφυγικά προκειμένου να παρακολουθήσω τη συνέλευση που είχαν στο Παιδικό Στέκι, με το οποίο ασχολούμαι εδώ και μήνες, με τις μανάδες των παιδιών. Το Παιδικό Στέκι είναι μία από τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες και δημιουργικές δομές που η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών έχει δημιουργήσει προκειμένου να ανταποκριθεί στις ανάγκες της, αλλά και στις ανάγκες της ευρύτερης κοινότητας.
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρων ο τρόπος που επικοινωνούν οι δομές μεταξύ τους και πώς προβλήματα που μπορούν να διατυπωθούν κατά τη λειτουργία μιας δομής μπορεί να οδηγήσουν στη δημιουργία μιας άλλης. Π.χ. μία προσφύγισσα μου είπε ότι όταν ανέφερε στη δομή των γυναικών ότι το παιδί της, που μόλις είχε πάει σχολείο, δυσκολευόταν πολύ γιατί δεν μιλούσε καλά τη γλώσσα και επιπλέον δεχόταν bulling, η Κοινότητα αποφάσισε να ιδρύσει το Παιδικό Στέκι. Τώρα, χάρη σε αυτή τη βοήθεια, και οι δύο κόρες της μιλούν καλά ελληνικά. Σημειώνω ότι η γυναικεία δομή στηρίζει τις γυναίκες της κοινότητας, ενίοτε όμως φιλοξενεί και κακοποιημένες γυναίκες που προσφεύγουν σ’ αυτήν.
Το Παιδικό Στέκι, με τη συμβολή μελών της Κοινότητας και αλληλέγγυων εκπαιδευτικών όλων των βαθμίδων, στηρίζει τα παιδιά με πολλούς τρόπους: διαμεσολαβεί ανάμεσα στους γονείς και το σχολείο, ενισχύει και παρακολουθεί τα παιδιά στα μαθήματά τους, επικοινωνώντας σε συστηματική βάση με τους εκπαιδευτικούς του σχολείου, οργανώνει με τη συμμετοχή των ίδιων των παιδιών δημιουργικές δραστηριότητες, θεατρικές παραστάσεις και πολλά ακόμη.
Με τη συμβολή ενηλίκων κατασκευάζουν παρτέρια, τα γεμίζουν χώμα και τα διακοσμούν.
Έχω κατ’ επανάληψη παρακολουθήσει γενικές συνελεύσεις παιδιών του δημοτικού σχολείου, οι οποίες είναι υποδειγματικές. Κάποιο παιδί αναλαμβάνει το συντονισμό και κάποιο άλλο γράφει σε πίνακα τα θέματα που τίθενται για συζήτηση. Παίρνουν το λόγο με τη σειρά, χρησιμοποιώντας ένα μικρό λούτρινο ζωάκι ή άλλο αντικείμενο που το κρατάει όποιος έχει το λόγο.
Το Σάββατο παρακολούθησα, όπως προανέφερα, τη συζήτηση με τις μανάδες των παιδιών, επίσης υποδειγματική. Δεν θα σχολιάσω την εμπιστοσύνη που διαφαινόταν στον τρόπο που διατύπωναν σκέψεις και αιτήματα σχετικά με τα παιδιά τους, γιατί θέλω να σταθώ αλλού.
Φεύγοντας σταμάτησα να μιλήσω με νέες και νέους της Κοινότητας των Προσφυγικών, αυτές και αυτούς που ο κυβερνητικός εκπρόσωπος (στηριζόμενος στις πεποιθήσεις του και οχι σε ενημέρωση και γνώση) αποκαλεί μπαχαλάκηδες και οι οποίοι δουλεύουν ασταμάτητα φροντίζοντας για όλους και για όλα. Με κάλεσαν να καθίσω μαζί τους στο κιόσκι και μου σύστησαν την φιλοξενουμενη τους κυρία Σ., μία γυναίκα της ηλικίας μου, η οποία βρισκόταν εκεί για θεραπείες στο διπλανό αντικαρκινικο νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Της έκαναν παρέα για να μην νιώθει μόνη.
Όποιος περνούσε την χαιρετούσε και την ρωτούσε τι θέλει για να της το προσφέρουν. Όταν μείναμε οι δυο μας η κ.Σ., μετανάστρια που έχει εγκατασταθεί εδώ και πάνω από τριάντα χρόνια σε ορεινό χωριό της κεντρικής Ελλάδας δουλεύοντας στα μπαμπακια, δήλωσε εντυπωσιασμενη από όσα βίωνε στα Προσφυγικά και όσα της προσφέρονταν απλόχερα. «Μου αρέσει που όλοι έχουν ομόνοια μεταξύ τους. Όλοι είναι φιλικοί, θέλουν να κάνουν το καλό. Μου προσφέρουν μεγάλη βοήθεια», μου είπε. «Πού θα έμενα; Ποιον θα είχα κοντά μου; Θα έρθουν ο άντρας μου, ο γιος μου και η κόρη μου να με δουν να τους γνωρίσουν». Παρήγγειλε να φέρουν και μερικά κιλά κρέας, ως ένα ‘ευχαριστώ’. «Θέλουμε να είμαστε κι εμείς καλοί με αυτούς που είναι καλοί μαζί μας» είπε.
Σε λίγο σηκώθηκα να φύγω για να προλάβω το τελευταίο τρένο για τον Αυλώνα, όπου μένω την θερινή περίοδο. «Πού θα πας τέτοια ώρα μόνη σου;» διαμαρτυρήθηκε η κυρία Σ. «Πάρε τηλέφωνο να πεις ότι θα μείνεις εδώ μαζί μου, έχει κι άλλο κρεβάτι εκεί που μένω, είναι πολύ καθαρά, έχουν αφήσει και καθαρά καινούργια σεντόνια». Την ευχαρίστησα, τη διαβεβαίωσα ότι είμαι ασφαλής και έφυγα. Τι να σχολιάσω; Την άνεση που ένιωσε η κ.Σ. ότι στο χώρο που την φιλοξενούσε μπορούσε να προσφέρει στέγη και σε άλλον άνθρωπο που βρισκόταν έστω σε προσωρινή ανάγκη; Την ανθρωπιά και την αστείρευτη κοινωνική προσφορά της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών; Αυτή τη γειτονιά της ανθρωπιάς και της αλληλεγγύης φιλοδοξούν να διαλύσουν η Περιφέρεια Αττικής και η Κυβέρνηση;
* Η Χαρά Κορτέση – Δαφέρμου είναι συνταξιούχος Πανεπιστημιακός ΕΚΠΑ
***
ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΚΑΤΕΙΛΗΜΜΕΝΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΩΝ: Να είμαστε σε ετοιμότητα για τη μέρα Χ
ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΣΕ ΕΤΟΙΜΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΕΡΑ Χ
Ο Αύγουστος αποτελεί μια περίοδο που το κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί επιλέγουν ως προνομιακό χρόνο και πεδίο πολιτικής δράσης.
Είναι μια περίοδος κατά την οποία οι κοινωνίες και τα κινήματα βρίσκονται σε διακοπές και αδράνεια. Δεν είναι μόνο οι καταλήψεις που κινδυνεύουν. Την περίοδο του καλοκαιριού και του Αυγούστου πλήθος αντικοινωνικών, αντεργατικών και άλλων νόμων ψηφίζονται εν κρυπτώ.
Αναφορικά με την Κοινότητα των Προσφυγικών της Λ. Αλεξάνδρας, αυτός ο Αύγουστος φέρει κινδύνους και μας καλεί σε ετοιμότητα. Μπορεί η Περιφέρεια Χαρδαλιά να έχει υποστεί συντριπτική ήττα, το παραμύθι της
ευρωπαϊκής χρηματοδότησης να έχει ξεσκεπαστεί και ένα διευρυμένο κινηματικό και θεσμικό ανάχωμα να έχει υψωθεί απέναντί τους, όμως το καθεστώς Μητσοτάκη συνεχίζει να απειλεί με εκκενώσεις και επιχειρήσεις
διάλυσης της Κοινότητας.
Ο Αύγουστος αποτελεί διαχρονικά μια ιδανική ευκαιρία για καταστολή, παρόλο που στην περίπτωση των Προσφυγικών, το μέγεθος του κόστους και του ρίσκου, που έχει αναδείξει το ισχυρό κίνημα που αναπτύχθηκε, τους προειδοποιεί για το αντίθετο.
Από την πλευρά μας, κοινωνίες και κινήματα οφείλουμε να είμαστε σε διαρκή ετοιμότητα για δράση. Το δεκαήμερο 10–20 Αυγούστου, καθώς και ολόκληρη η περίοδος μέχρι το τέλος του μήνα, συνεχίζουν να αποτελούν περίοδο έκτακτης ανάγκης, με αυξημένα αντανακλαστικά.
Για την υπεράσπιση των Κοινοτήτων μας και των Προσφυγικών ειδικότερα, δεν είναι αρκετή μόνο η άμυνα των κατοίκων τους. Χρειάζεται ο καθένας και η καθεμιά να είναι έτοιμοι και έτοιμες να κινητοποιηθούν στην Αθήνα,
στην επαρχία και διεθνώς, στη δουλειά, στους χώρους διακοπών και συνολικά στην καθημερινότητά τους, για να σταματήσουν τα σχέδια του κράτους και της καταστολής για τη λεηλασία και την καταστροφή της Κοινότητας και της γειτονιάς των Προσφυγικών.
Για όλη αυτή την περίοδο επαναλαμβάνουμε το κάλεσμα για ενίσχυση της παραμονής και της παρουσίας στα Προσφυγικά και καλούμε, σε περίπτωση κατασταλτικής επιχείρησης, για:
Μαζική προσέλευση στη γειτονιά
Μαζικές δράσεις παντού, όπου βρίσκεται ο καθένας και η καθεμιά
Για γενικό ξεσηκωμό
Για να σταματήσουν τα σχέδια κράτους και κυβέρνησης
Για να κρατήσουμε τα Προσφυγικά ως ένα απελευθερωμένο έδαφος αυτονομίας, αυτοοργάνωσης, αλληλεγγύης και κοινωνικού αγώνα
—
Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε / Either we will win or we will win,
Συνέλευση Κατειλημμένων Προσφυγικών (ΣΥ.ΚΑ.ΠΡΟ.) / Assembly of Squatted
Prosfygika (SY.KA.PRO.)
Μail: sykapro_squat@riseup.net
Blog: sykaprosquat.noblogs.org
Instagram: @sykapro
Twitter: @Prosfygika
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου