Ποιος διεθνής διασυρμός με το ασανσέρ στην Ακρόπολη; Οι μπίζνες να’ ναι καλά
Της Δέσποινας Κουτσούμπα *
Τι θα μπορούσε να κάνει το Υπουργείο Πολιτισμού για τον ανελκυστήρα της Ακρόπολης, ώστε να μην ταλαιπωρούνται οι επισκέπτες με κινητικά προβλήματα;
Θα μπορούσε να ανακοινώσει εξαρχής ότι ο ανελκυστήρας μία ή δύο μέρες την εβδομάδα -πχ κάθε Τρίτη και Πέμπτη, είτε όλη μέρα είτε συγκεκριμένες ώρες- δεν λειτουργεί για λόγους συντήρησης. Να το γνωρίζουν όλοι και να κανονίσουν την επίσκεψή τους. Επίσης να πει ότι όταν βρέχει, όταν έχει δυνατό αέρα ή όταν έχει 40 βαθμούς το ασανσέρ δεν θα λειτουργεί, και να βγαίνει ανακοίνωση από την προηγούμενη μέρα, έστω το πρωί της ίδιας μέρας, για τι ότι το ασανσέρ δεν θα λειτουργήσει.
Έτσι οι ξεναγοί και οι επισκέπτες με κινητικά προβλήματα θα μπορούσαν να κανονίσουν επίσκεψη σε άλλους χώρους ή Μουσεία, αντί να φτάνουν μέχρι την είσοδο του ανελκυστήρα -πολλές φορές μέσα στη ζέστη και από δρόμους που δεν είναι εύκολα προσβάσιμοι, μια ολόκληρη περιπέτεια- και να ανακαλύπτουν ότι δεν λειτουργεί.
Βεβαίως οι ξαφνικές βλάβες είναι πάρα πολλές, δυστυχώς δεν είναι “μεμονωμένα περιστατικά”, το γνωρίζει πολύ καλά η Πυροσβεστική που καλείται κάθε τρεις και μία στην Ακρόπολη για να κατεβάσει ανθρώπους με αμαξίδια που εγκλωβίζονται λόγω βλάβης, οπότε και με τα παραπάνω μέτρα πάλι δεν θα αποφεύγονταν όλες οι ταλαιπωρίες, τουλάχιστον όμως θα γλίτωναν κάποιοι επισκέπτες την ταλαιπωρία και οι συνάδελφοί μας δεν θα αναγκάζονταν να απολογούνται συνεχώς για πράγματα για τα οποία δεν φταίνε!
Γιατί δεν συμβαίνει αυτό το τόσο απλό πράγμα; Δεν γνωρίζω τον λόγο, υποψιάζομαι όμως ότι δεν συμβαίνει γιατί θα είναι πλήγμα στο γόητρο της Υπουργού, του Πρωθυπουργού και βέβαια του χορηγού. Και δεν το θέλουν αυτό.
Οπότε δεν πειράζει να πλήττεται η εικόνα της χώρας στο εξωτερικό -ξέρετε, οι επισκέπτες αυτοί γυρνάνε στις χώρες τους και λένε τι αντιμετώπισαν, γράφουν σε ομάδες με άλλους υποψήφιους επισκέπτες της χώρας μας και όλα τα σχετικά. Δεν το κάνουν για αντιπολίτευση -όπως ισχυρίζεται το ΔΤ του ΥΠΠΟ, κι εσείς το ίδιο κάνετε, λέτε στους φίλους και τους γνωστούς σας πώς περάσατε σε μια ξένη χώρα για να τους προτρέψετε να πάνε ή να μην πάνε.
Ο άλλος λόγος που δεν συμβαίνει τίποτα λογικό, βέβαια, είναι γιατί ελάχιστα ΜΜΕ από αυτά που κάποτε έγραφαν για το “παλιό αναβατόριο που δεν λειτουργούσε” -και σωστά τα έγραφαν- μετά άρχισαν τους ύμνους στον “μοναδικό ανελκυστήρα πλαγιάς”, το Ωνάσειο και τον Μητσοτάκη, και όσα συμβαίνουν στ’ αλήθεια στην Ακρόπολη δεν τους απασχολούν. Ούτε αν υπάρχουν τουαλέτες, αν οι επισκέπτες κατουράνε σε μπουκάλια, αν φοράνε πάνα για να αντέξουν, αν ο ανελκυστήρας δεν λειτούργησε τις μισές μέρες στο peak της τουριστικής σεζόν, δεν είναι πλέον θέματα για τα δελτία ειδήσεων. Κάποτε βέβαια ήταν. Μετά βρέθηκε χορηγός…
Πάμε πάλι πίσω: οφείλουμε να ζητήσουμε το ΥΠΠΟ -μέσω των υπηρεσιών του και χωρίς χορηγό και χωρίς εμπλοκή της πολιτικής ηγεσίας- να σχεδιάσει νέο ανελκυστήρα για τις συνθήκες της Ακρόπολης, με μια σοβαρή μελέτη. Μέχρι τότε, οφείλει να αποσυνδέσει τη λειτουργία του ανελκυστήρα από τη “φήμη” της Υπουργού και του χορηγού. Ο ανελκυστήρας είναι αρμοδιότητας της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αθηνών και η Εφορεία πρέπει να “κανονικοποιήσει” τη λειτουργία του υπάρχοντος ανελκυστήρα, ανακοινώνοντας έγκαιρα τις μέρες που δεν λειτουργεί και τον λόγο, ανακοινώνοντας επίσης τις βλάβες. Στις ανακοινώσεις περί πλήρους προσβασιμότητας να προστεθεί η σήμανση “εκτός από μέρες με βροχή, με 40 βαθμούς, και τις περιόδους συντήρησης που είναι οι κάτωθι”.
Δεν είναι καμιά επανάσταση, είναι απλώς στοιχειώδης σεβασμός στους επισκέπτες και τους επαγγελματίες. Που εδώ που τα λέμε, έχει φτάσει η απαίτηση σεβασμού να είναι επαναστατική!
Κατακαλόκαιρο, προεκλογικά, δίνουν “χρυσωρυχεία” των αρχαιολογικών χώρων
Στο μεταξύ, στο ΥΠΠΟ τον Αύγουστο υπάρχουν πάντα ειδήσεις (και γενικά στις διακοπές, γιατί τότε υπογράφονται οι “καλές οι συμβάσεις” στο ΥΠΠΟ).
Μετά την εταιρεία της ορθοδοντικού και του στελέχους του Πρώτου Θέματος, που θα χρεώνει 1 ευρώ την τουαλέτα και 2 ευρώ το λόκερ στην Ακρόπολη, τώρα έχουμε την Space (Μανωλόπουλος) και τη Radiant (Βουβάκης) που παίρνουν όλα τα πωλητήρια των αρχαιολογικών χώρων!
Στις 14/8/2026 υπογράφηκε η σύμβαση για 27 πωλητήρια τα οποία ο ΟΔΑΠ δίνει σε ιδιωτική εταιρεία για να τα διαχειρίζεται για 6+6 χρόνια, με ενοίκιο 50.600 ευρώ. Μεταξύ αυτών “χρυσωρυχεία” όπως το νέο πωλητήριο της Ακρόπολης, της Κνωσού, των Δελφών, των Μυκηνών, των Αιγών. Δηλαδή πωλητήρια που βρίσκονται σε προνομιακή θέση και χτίστηκαν στις θέσεις αυτές από το ΥΠΠΟ (κανένας ιδιώτης δεν θα μπορούσε να ανοίξει κατάστημα στην είσοδο της Ακρόπολης, των Δελφών ή των Μυκηνών!), επειδή ήταν του ΥΠΠΟ.
Και εννοείται τα πωλητήρια τα δίνουμε “του κουτιού”, είναι αυτά που έχουν φτιαχτεί ή ανακατασκευαστεί ή πρόκειται να κατασκευαστούν (ναι, έκαναν διαγωνισμούς και για τα μελλοντικά πωλητήρια πριν περάσει το καλοκαίρι, μην τύχαινε να πάει για εκλογές ο Μητσοτάκης και δεν είχαν εκτελεστεί όλα τα συμβόλαια!).
Να σημειώσουμε ότι και σε όλους τους προηγούμενους διαγωνισμούς, που βγήκαν μεμονωμένα και όχι συγκεντρωτικά, από το πωλητήριο στο ανθοπωλείο της Βουλής μέχρι το πωλητήριο στο Μουσείο ΜΣ στο Παύλου Μελά της Θεσσαλονίκης (το οποίο δεν έχει κόσμο και σύντομα θα δείτε την εταιρεία να το κλείνει, όπως ο “Γρήγορης” έκλεισε τα αναψυκτήρια που δεν είχαν κέρδος, που δήθεν ήταν υποχρεωμένος να τα έχει ανοιχτά με βάση τη σύμβαση, αλλά ποιος ασχολείται;) επίσης τα πήρε όλα η ίδια ένωση εταιρειών Space-Radiant. Μάλιστα ίδρυσαν και μια νέα εταιρεία, την Ελληνικά Αναμνηστικά ΑΕ, για να τα διαχειρίζεται.
Τώρα θα μου πείτε τι ξαφνικό ενδιαφέρον έπιασε ειδικά τη Space, που διαχειρίζεται εκ. ευρώ ψηφιακών έργων του δημοσίου και είναι ανακατεμένη μέχρι και σε αμυντικά έργα (και θα φάει και από το ReArm προφανώς) να ασχοληθεί με καταστήματα και εμπόριο; Περίεργο; Όχι, αν κανείς ψάξει τις φωτογραφικές διατάξεις στις συμβάσεις, καθώς και προηγούμενες συμβάσεις των ίδιων εταιρειών με το ΥΠΠΟ και το υπόλοιπο δημόσιο. Και κυρίως αν συνειδητοποιήσει για πόσα εκ. κέρδη μιλάμε το χρόνο!
Τα πωλητήρια του ΟΔΑΠ δεν είναι απλό πράγμα: είναι η τελευταία εικόνα του επισκέπτη από τον αρχαιολογικό χώρο ή το μουσείο που επισκέπτεται, είναι το αναμνηστικό που θα πάρει μαζί του, είναι η εικόνα που το ελληνικό Υπουργείο Πολιτισμού θέλει να δώσει στους επισκέπτες, και βέβαια είναι και έσοδα.
Ως τώρα τα διαχειριζόταν ο ΟΔΑΠ (Οργανισμός Διαχείρισης και Ανάπτυξης Πολιτιστικών Πόρων – παλιότερα το ΤΑΠ) και τα προϊόντα που πουλούσαν εκεί είχαν την σφραγίδα του ΤΑΠ και τώρα του ΟΔΑΠ, ως εγγυημένα από το ελληνικό ΥΠΠΟ. Ήξερε ο επισκέπτης ότι παίρνει κάτι που ήταν επιστημονικά και ποιοτικά ελεγμένο -αλλιώς υπάρχουν και τα καταστήματα με αναμνηστικά στην Πλάκα και γύρω από κάθε αρχαιολογικό χώρο. Τώρα δεν τα παραδίδουμε απλώς στον ιδιώτη (στον ίδιο ιδιώτη όλα) αλλά του δίνουμε και την δυνατότητα να πουλάει από εκεί και προϊόντα που θα είναι δικής του έμπνευσης και παραγωγής, κάποια από αυτά και με τη βούλα του ΟΔΑΠ. Ποια είναι η (τεράστια) διαφορά; Ότι το ΤΑΠ πριν και ο ΟΔΑΠ τώρα σχεδίαζαν προϊόντα με κριτήριο την εικόνα του επισκέπτη για την χώρα. Η ιδιωτική εταιρεία μπορεί κάλλιστα να σχεδιάζει με κριτήριο το εμπορικό κέρδος.
Άρα: νέες εγκαταστάσεις πληρωμένες από το δημόσιο, εγγυημένη τεράστια πελατεία, σφραγίδα του κράτους, σίγουρο κέρδος, όλα αυτά μαζί αποδίδονται μέσα στο κατακαλόκαιρο σε ένωση εταιρειών που η μία έχει ειδική σχέση με το ΥΠΠΟ και η άλλη έχει ειδική σχέση με την οικογένεια Μητσοτάκη, μέσα από διαγωνισμούς που είχαν μόνο έναν ανάδοχο (όπως και αυτός του “Γρηγόρη” άλλωστε). Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;
Ευτυχώς ξεκαθάρισε η Λ. Μενδώνη στη Βουλή, όταν συζητιόταν η ΑΕ Εμπορίας Πολιτισμού ότι “δεν ξεπουλιέται η πολιτιστική κληρονομιά” γιατί “η κυριότητα των μνημείων παραμένει στο ελληνικό δημόσιο”. Εντωμεταξύ αυτό είναι γραμμένο στο Σύνταγμα, δεν μπορεί να δώσει καμία Μενδώνη τους αρχαιολογικούς χώρους σε ιδιώτες, δεν είναι ότι μας έκανε καμιά χάρη. Όμως, έτσι ακριβώς είναι οι καλές ιδιωτικοποιήσεις: ο ιδιώτης δεν θέλει κανέναν αρχαιολογικό χώρο, που έχει τόσο κόστος συντήρησης, αποκατάστασης και λειτουργίας. Ο ιδιώτης πάντα θέλει αυτό που του δίνει τις εισπράξεις. Το υπόλοιπο άλλωστε το διαχειρίζεται το δημόσιο ώστε ο ιδιώτης να έχει σίγουρα κέρδη.
Αναψυκτήρια, πωλητήρια και WC στους χώρους με τεράστια επισκεψιμότητα (την οποία έχει δημιουργήσει διαχρονικά η Αρχαιολογική Υπηρεσία με έξοδα του ελληνικού λαού), σε μια “εκλεκτή” εταιρεία. Τι κάνει νιάου νιάου στα κεραμίδια;
Στη φωτογραφία διαφημιστική ανάρτηση για τις εταιρείες που αναλαμβάνουν τα πωλητήρια του ΟΔΑΠ, από εταιρικό σάιτ, που επέλεξε να την διακοσμήσει με φωτογραφία από κατάστημα με αναμνηστικά στο Μοναστηράκι, και όχι βέβαια από τις παραγωγές του ΟΔΑΠ, που είναι άλλης ποιότητας (ως τώρα). Η επιλογή αυτή του σάιτ όμως δεν είναι λάθος, είναι εικόνα από το μέλλον… Τσολιαδάκια στην Ακρόπολη; Αν πουλάνε γιατί όχι; Μήπως να συστηματοποιήσουμε και το δρώμενο με το Μπόλυγουντ ή θα περιμένουμε την ίδρυση της ΑΕ για να το κάνει αυτό;
* Η Δέσποινα Κουτσούμπα είναι αρχαιολόγος στην Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων του ΥΠΠΟ
Πηγή: Social media
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου