Νάσερ: Έναν χρόνο μετά, κανείς δεν λογοδότησε για τη δολοφονία των δημοσιογράφων
Στις 25 Αυγούστου 2025, ο ισραηλινός στρατός κατοχής χτύπησε το νοσοκομείο Νάσερ στο Χαν Γιουνίς στη Παλαιστίνη. Λίγα λεπτά μετά το πρώτο πλήγμα ακολούθησε δεύτερο χτύπημα στο ίδιο σημείο, την ώρα που δημοσιογράφοι, διασώστες και υγειονομικοί είχαν σπεύσει για να βοηθήσουν τους τραυματίες.
Ο απολογισμός ήταν 22 νεκροί. Ανάμεσά τους πέντε Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι: ο Hussam al-Masri του Reuters, η Mariam Abu Dagga που συνεργαζόταν με το Associated Press, ο Mohammed Salama του Al Jazeera, ο Moaz Abu Taha και ο Ahmed Abu Aziz.
Ο Hussam al-Masri δολοφονήθηκε στο πρώτο πλήγμα, στο σημείο από το οποίο λειτουργούσε η ζωντανή κάμερα του Reuters. Το δεύτερο χτύπημα ήρθε ενώ άνθρωποι είχαν ήδη συγκεντρωθεί για να βοηθήσουν. Οι εικόνες της επίθεσης κατέγραψαν σε πραγματικό χρόνο τη στιγμή που το σημείο χτυπήθηκε ξανά.
Έναν χρόνο μετά, η επίσημη ισραηλινή εκδοχή καταρρέει ακόμη περισσότερο.
Το Ισραήλ είχε υποστηρίξει ότι στόχος ήταν κάμερα που θεωρήθηκε ότι χρησιμοποιούνταν από τη Χαμάς. Έρευνα του Reuters έδειξε αργότερα ότι η συγκεκριμένη κάμερα ανήκε στο ίδιο το πρακτορείο και χρησιμοποιούνταν επί ημέρες για τη μετάδοση εικόνας από τη Γάζα.
Σήμερα, νέα έρευνα του Associated Press αποκαλύπτει ότι Ισραηλινός στρατιώτης που συμμετείχε στην επιχείρηση δήλωσε πως δεν υπήρχαν στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι η κάμερα συνδεόταν με τη Χαμάς. Έναν χρόνο μετά τη δολοφονία 22 ανθρώπων, κανείς δεν έχει λογοδοτήσει.
Reuters και Associated Press επανέρχονται σήμερα, στην επέτειο της επίθεσης, απαιτώντας από την ισραηλινή κυβέρνηση πλήρη και διαφανή εξήγηση και τονίζοντας ότι οι απαντήσεις που έχουν λάβει μέχρι σήμερα παραμένουν ανεπαρκείς.
Για τους Παλαιστίνιους δημοσιογράφους, όμως, η ατιμωρησία αποτελεί μέρος της καθημερινής πραγματικότητας μέσα στην οποία προσπαθούν να καταγράψουν τη γενοκτονία στη Γάζα, την ώρα που η πρόσβαση των ξένων δημοσιογράφων παραμένει δραστικά περιορισμένη.
Στο Νάσερ δεν δολοφονήθηκαν απλώς πέντε δημοσιογράφοι. Χτυπήθηκαν άνθρωποι που κατέγραφαν, κάμερες που μετέδιδαν και εκείνοι που έτρεξαν να σώσουν τους πρώτους τραυματίες.
Έναν χρόνο μετά, οι συνάδελφοί μας παραμένουν νεκροί. Οι εικόνες παραμένουν. Τα ερωτήματα παραμένουν. Και η απαίτηση για λογοδοσία παραμένει.
ΠΗΓΗ: Journalists Network For Palestine – Greece
***
ΕΡΤ για όλους ή μικρόφωνο σε μία-του Ισραήλ-άποψη;
Η ΕΡΤ είναι η δημόσια τηλεόραση της Ελλάδας. Υποτίθεται ότι ο ρόλος της είναι να ενημερώνει αντικειμενικά, να παρουσιάζει διαφορετικές απόψεις και να δίνει βήμα στον πλουραλισμό — όχι να λειτουργεί ως μονόδρομος μιας συγκεκριμένης πολιτικής και γεωπολιτικής αφήγησης.
Κι όμως, μετά από σχεδόν τρία χρόνια γενοκτονίας στη Λωρίδα της Γάζας, πόσες εκπομπές της ΕΡΤ είδαμε να δίνουν πραγματικά χώρο στην παλαιστινιακή πλευρά;
Πόσους ακαδημαϊκούς, ερευνητές, δημοσιογράφους ή αναλυτές που αμφισβητούν την ισραηλινή πολιτική είδαμε να συμμετέχουν ισότιμα στις συζητήσεις; Πόσες φορές ακούσαμε στην ΕΡΤ μια πραγματικά διαφορετική φωνή;
Στην τελευταία συζήτηση για τον πόλεμο και την κατάσταση στην Παλαιστίνη, δεν βρέθηκε ούτε ένας ακαδημαϊκός ή αναλυτής που να εκπροσωπεί μια διαφορετική προσέγγιση. Όλοι οι συνομιλητές κινούνταν μέσα στο ίδιο πλαίσιο. Όλοι υπέρ της στρατηγικής σχέσης με το Ισραήλ. Κανείς απέναντι.
Αυτό δεν είναι πλουραλισμός. Είναι μονοφωνία με δύο μικρόφωνα.
Και ας μιλήσουμε για την πραγματικότητα.
Με περίπου 75.000 Παλαιστίνιους νεκρούς, σύμφωνα με τις παλαιστινιακές αρχές, ανάμεσά τους δεκάδες χιλιάδες γυναίκες και παιδιά, με ισοπέδωση πόλεων, καταστροφή νοσοκομείων, σχολείων και υποδομών και με διεθνείς θεσμούς να εξετάζουν καταγγελίες για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία…
δεν βρέθηκε ούτε μία φωνή στην εκπομπή για να θέσει ευθέως το ερώτημα:
Μήπως το πρόβλημα δεν είναι «η υπερβολική χρήση βίας»;
Μήπως μιλάμε για μια συστηματική στρατιωτική επιχείρηση που έχει προκαλέσει καταστροφή πρωτοφανούς κλίμακας και για την οποία διεξάγονται διεθνείς διαδικασίες διερεύνησης;
Δεν βρέθηκε ούτε ένας άνθρωπος να πει: «Τι γίνεται με τους Παλαιστίνιους;»
Δεν βρέθηκε ούτε ένας να ρωτήσει: «Πόσες ακόμη ζωές πρέπει να χαθούν για να θεωρηθεί ότι η Ελλάδα πρέπει να επανεξετάσει τη σχέση της με την ισραηλινή κυβέρνηση;»
Δεν βρέθηκε ούτε ένας να θέσει το αυτονόητο: «Γιατί η Ελλάδα πρέπει να συνεχίζει να εξοπλίζει και να εμβαθύνει τη στρατηγική της συνεργασία με ένα κράτος που κατηγορείται διεθνώς για τόσο σοβαρές παραβιάσεις του διεθνούς δικαίου;»
Και κυρίως:
Πού είναι η παλαιστινιακή φωνή;
Πού είναι ο καθηγητής που διαφωνεί;
Πού είναι ο ερευνητής που καταδικάζει την ισραηλινή πολιτική;
Πού είναι ο δημοσιογράφος που μιλά για την κατοχή;
Πού είναι ο ειδικός που εξετάζει τις καταγγελίες για εγκλήματα πολέμου και γενοκτονία;
Πού είναι έστω ένας άνθρωπος που θα έλεγε ξεκάθαρα ότι οι Παλαιστινιακές ζωές έχουν την ίδια αξία με τις ισραηλινές;
Η ελληνική κοινωνία δεν είναι ενιαία ως προς το Ισραήλ. Υπάρχουν εκατομμύρια διαφορετικές απόψεις.
Και όμως, στην «πλουραλιστική» δημόσια τηλεόραση, όταν πρόκειται για την Παλαιστίνη, ξαφνικά ο πλουραλισμός εξαφανίζεται. Η ΕΡΤ πληρώνεται από όλους τους Έλληνες πολίτες. Και επομένως οφείλει να υπηρετεί όλους, όχι μία κυβέρνηση, όχι μία διπλωματική γραμμή, όχι μία γεωπολιτική συμμαχία και σίγουρα όχι μία μόνο αφήγηση.
Δεν ζητάμε από την ΕΡΤ να γίνει «φιλοπαλαιστινιακή». Ζητάμε κάτι πολύ πιο απλό: Να γίνει πραγματικά δημόσια. Να ακούγονται όλες οι πλευρές. Να υπάρχει αντίλογος. Να καλούνται άνθρωποι με διαφορετικές επιστημονικές και πολιτικές προσεγγίσεις. Να μην παρουσιάζεται ως «ανάλυση» μια συζήτηση όπου όλοι συμφωνούν μεταξύ τους.
Γιατί όταν μετά από τρία χρόνια καταστροφής και δεκάδες χιλιάδες νεκρούς δεν υπάρχει ούτε μία παλαιστινιακή ή αντιπολεμική φωνή στο τραπέζι, το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πλουραλισμού.
Το πρόβλημα είναι η επιλογή να μην υπάρξει πλουραλισμός.
Η Παλαιστίνη δεν χρειάζεται την άδεια της ΕΡΤ για να υπάρχει. Αλλά η ΕΡΤ χρειάζεται τον πλουραλισμό για να μπορεί να αποκαλείται δημόσια τηλεόραση.
Ντροπή.
ΠΗΓΗ: PalestinianCommunityInGreece
μέσω mediatvnews.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου