 |
| eurokinissi |
Βιολάντα: Το εργατικό κέντρο Τρικάλων για τις -όχι και τόσο- «αυθόρμητες συγκεντρώσεις»
Πλήθος αντιδράσεων προκάλεσαν οι συγκεντρώσεις μερίδας εργαζομένων της μπισκοτοβιομηχανίας «Βιολάντα» έξω από την αστυνομική διεύθυνση και τα δικαστήρια, με στόχο να υποστηρίξουν τον ιδιοκτήτη της επιχείρησης που συνελήφθη και απολογείται σήμερα - λίγες εβδομάδες μετά τα εργατικά δυστυχήματα.
Το εργατικό κέντρο Τρικάλων καταγγέλλει πως αυτές οι συγκεντρώσεις «δεν είναι καθόλου αυθόρμητες, έγιναν με οργανωμένη παρέμβαση της εργοδοσίας μέσω ενός στενού πυρήνα στελεχών της επιχείρησης και συγγενών του εργοδότη».
Παράλληλα, καλεί τους εργαζόμενους να σκεφτούν ορισμένα ζητήματα που σχετίζονται:
- «Πρώτον με το ότι θα μπορούσαν κάποιοι από αυτούς να ήταν στην θέση των θυμάτων και των οικογενειών τους.
- Δεύτερον ότι εργοδότης και εργαζόμενοι δεν είναι στην ίδια θέση αλλά τα κέρδη του εργοδότη και η ανάπτυξη του πάτησαν πάνω σε απλήρωτες υπερωρίες, σε νυχτερινά ή αργίες που δεν πληρωνόταν, σε αποζημιώσεις που δεν δίνονταν και γενικότερα σε πολύ δύσκολες συνθήκες δουλειάς, με υπερεντατικοποίηση και υπερεκμετάλλευση των εργαζομένων.
- Τρίτον η δικαιολογημένη αβεβαιότητα που αισθάνονται για την δουλειά τους και το εισόδημα τους πρέπει να γίνει οργανωμένη διεκδίκηση από τον εργοδότη και από το Υπουργείο Εργασίας να διασφαλίσουν τους μισθούς τους για όσο χρονικό διάστημα παραμένει η επιχείρηση κλειστή και στα τρία εργοστάσια. Με το άνοιγμα της επιχείρησης να διεκδικήσουν ανθρώπινα ωράρια και συνθήκες εργασίας, μέτρα υγείας και ασφάλειας και μισθούς στο ύψος των αναγκών τους».
Το εργατικό κέντρο Τρικάλων σημειώνει πως «όλο αυτό το χρονικό διάστημα από τους ελέγχους που έχουν γίνει και από τις μαρτυρίες εργαζομένων και άλλων, που είδαν το φως της δημοσιότητας, έχουν αποκαλυφθεί μια σειρά στοιχεία για τις ευθύνες της εργοδοσίας και επιβεβαιώνουν όσα από την πρώτη στιγμή ανέδειξε το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων και το Συνδικάτο Γάλακτος Τροφίμων και Ποτών».
Τέλος, το εργατικό κέντρο Τρικάλων καλεί σε σύσκεψη συντονισμού εργατικών σωματείων και φορέων που οργανώνει την Πέμπτη, στις 6.30 μ.μ.
- ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ και μερικά άρθρα για το θέμα:
Το είπε καθαρά το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων. Οι συγκεντρώσεις υπέρ του ιδιοκτήτη της Βιολάντα δεν ήταν αυθόρμητες. Οργανώθηκαν. Και οργανώθηκαν από εκείνους που έχουν λόγο να δείξουν ότι «ο κόσμος είναι μαζί μας».
Εύλογος ο αποτροπιασμός της κοινής γνώμης. Εύλογη η οργή όταν συνάδελφοι των καμένων εργατριών φώναζαν «βάστα γερά αφεντικό». Όταν κρατούσαν πανό που έγραφε «Η αξιοπρέπεια δε συκοφαντείται». Και ναι, υπάρχει κάτι βαθιά τραυματικό σε αυτή την εικόνα. Αλλά αν μείνουμε μόνο εκεί, θα χάσουμε το ουσιαστικό.
Γιατί η δημόσια στήριξη ενός εργοδότη από εργαζόμενους δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην ταύτιση. Μπορεί να σημαίνει φόβο. Μπορεί να σημαίνει ότι ο εργαζόμενος δεν βλέπει ρεαλιστικό δρόμο σύγκρουσης χωρίς άμεσο προσωπικό κόστος. Ότι σκέφτεται: «Αν πέσει αυτός, τι θα γίνει αύριο με τη δουλειά μου;»
Εδώ βρίσκεται η καρδιά της υπόθεσης.
Αν πράγματι υπήρχε προσπάθεια δημιουργίας σωματείου μέσα στο εργοστάσιο και αυτή πολεμήθηκε, τότε εκεί πρέπει να εστιάσουμε. Η οργάνωση των εργατών στους χώρους εργασίας δεν είναι ιδεολογική πολυτέλεια. Είναι μηχανισμός προστασίας. Είναι το μόνο αντίβαρο στην απόλυτη εργοδοτική ισχύ.
Χωρίς σωματείο, κάθε εργαζόμενος είναι μόνος. Μόνος απέναντι στην απόλυση. Μόνος απέναντι στην πίεση. Μόνος απέναντι στη «σύσταση» να υπογράψει ή να διαδηλώσει υπέρ του εργοδότη του.
Από την άλλη, όμως, όταν βλέπουμε έναν συνδικαλισμό για χρόνια να σιωπά και να συμβιβάζεται τότε η κοινωνία παύει να τον βλέπει ως δύναμη προστασίας. Τον βλέπει ως γραφειοκρατία. Και τότε ο εργαζόμενος μένει γυμνός.
Άρα ναι, συκοφαντείται η αξιοπρέπεια όταν εργαζόμενοι στηρίζουν δημόσια τον εργοδότη τους μετά από ένα έγκλημα. Αλλά η συκοφαντία δεν ξεκινά από το πανό. Ξεκινά από τη διάλυση των όρων που θα επέτρεπαν σε αυτούς τους ανθρώπους να σταθούν αλλιώς.
Πυρκαγιά στην βιομηχανία μπισκότων "Βιολάντα" στα Τρίκαλα. /ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΛΛΙΑΡΑΣ/EUROKINISSI
Εργατική αποκτήνωση
Πέντε εργάτριες της Βιολάντα σκοτώθηκαν από τη φονική έκρηξη αλλά και πάλι βρέθηκαν πρόθυμοι εργαζόμενοι να στηρίξουν τον κρατούμενο εργοδότη. Και αν αυτό δεν είναι αποκτήνωση, τότε τι είναι;
Τις προάλλες γράφαμε για τον σεβασμό που όλοι πρέπει να τρέφουμε για την εργατική τάξη, για τους ανθρώπους δηλαδή που παράγουν το διαρκώς αυξανόμενο πλούτο σ’ αυτόν τον πλανήτη.
Το ότι είναι κάποιοι μέλη της εργατικής τάξης όμως (και εργάζονται για να παράγουν τον πλούτο που ανήκει-δυστυχώς-στους εργοδότες τους) δεν σημαίνει ότι διαθέτουν αυτό που ονομάζουμε ταξική συνείδηση. Τα τελευταία 150 χρόνια το κομμουνιστικό κίνημα παλεύει μέσα σ’ αυτή τη μεγάλη αντίφαση. Να εκφράσει, δηλαδή, τους ανθρώπους που δεν συνειδητοποιούν που ακριβώς βρίσκεται το (μακροπρόθεσμο) συμφέρον τους.
Υπάρχει όμως μία ακόμη κατηγορία εργατών και εργατριών που όχι δεν διαθέτουν ταξική συνείδηση αλλά ταυτίζονται πλήρως με τα συμφέροντα των εργοδοτών τους πιστεύοντας ότι μ’ αυτόν τον τρόπο μπορούν να προστατεύσουν τις θέσεις εργασίας τους.
Η εικόνα εργαζόμενων από το εργοστάσιο της Βιολάντα να εκφράζουν-ενσώματα- τη συμπαράστασή τους στον κρατούμενο εργοδότη τους λίγες ημέρες μετά το θάνατο των πέντε εργατριών και συναδελφισσών τους μετά τη φονική έκρηξη αποδεικνύει ότι η εθελουδουλεία είναι δυστυχώς παρούσα και σήμερα.
Η έλλειψη σεβασμού στη μνήμη των πέντε γυναικών είναι φυσικά το μείζον ηθικό ζήτημα. Αλλά προκύπτουν και άλλα θέματα άξια σχολιασμού από αυτή τη στάση.
Η εργασιακή ανασφάλεια που ανέκαθεν ένιωθε ο εργαζόμενος (κυρίως αυτός που εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα αλλά όχι μόνο) φαίνεται ότι χτυπάει κόκκινο κατά την εποχή που διανύουμε. Οι ηθικοί φραγμοί σπάνε και μπαίνουν κάτω από την ανάγκη της διατήρησης της εργασίας, δηλαδή της επιβίωσης.
Ειδικά στις μικρές κοινωνίες της ελληνικής περιφέρειας, εκεί που οι ευκαιρίες απασχόλησης είναι συγκεκριμένες και οι πάντες γνωρίζουν τους πάντες η ανασφάλεια βασιλεύει και μεταμορφώνεται σε μοτίβο συμπεριφοράς έξω από τα ανθρώπινα μέτρα και τα όρια της στοιχειώδους ενσυναίσθησης.
Με μία λέξη: Αποκτήνωση. Κακά τα ψέματα, άλλος καταλληλότερος χαρακτηρισμός δεν υπάρχει για να περιγραφεί το φαινόμενο.
Ο αείμνηστος Βασίλης Ραφαηλίδης είχε πει ότι πάντα θα βρίσκονται διάφοροι χαχόλοι που πιστεύουν ότι επειδή ένας στους χίλους έβγαλε λεφτά με κάποιον τρόπο, θα τα καταφέρουν και οι ίδιοι. Από αυτή τη μάζα, η δεξιά και ακόμη περισσότερο η ακροδεξιά στρατολογούν τους ανθρώπους από τις λαϊκές τάξεις που τους στηρίζουν διαχρονικά.
Είναι αυτή η μάζα, η τρομερά εύπλαστη, που την χειρίζονται με μεγάλη άνεση οι εκάστοτε κρατούντες. Είναι αυτή που συνεχίζει την παράδοση των τσιρακιών από την περίοδο των συντεχνιών της προβιομηχανικής εποχής στην Ελλάδα, είτε πριν είτε μετά την Επανάσταση.
Παιδιά έμπαιναν στην τέχνη, εκπαιδεύονταν στην υποταγή και στους εξευτελισμούς και αν έδειχναν τη σχετική ανθεκτικότητα μπορούσαν κάποια στιγμή να γίνουν και αυτοί καλφάδες ή μάστοροι. Δεν διανοούνταν να αμφισβητήσουν αυτήν την ιεραρχία την οποία αναπαρήγαγαν ως τη μόνη επιλογή τους.
Προφανώς δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη “τσιράκι” απέκτησε αρνητική έννοια με τα χρόνια. Θα περίμενε βέβαια κανείς ότι τον 21ο αιώνα ο βαθμός ωριμότητας θα ήταν μεγαλύτερος. Χρόνια αγώνων πίσω μας, βιβλιογραφίας, αναλύσεων, μία αστείρευτη γνώση. Όμως και πάλι. Το σχήμα ανασφάλεια-φόβος-εθελοδουλεία-αποκτήνωση δουλεύει υπερωρίες…
 |
«Και κάποια μέρα θα σε λύσουν, μα θα φοβάσαι να φύγεις...»
Η εικόνα των εργαζομένων στο εργοστάσιο «Βιολάντα», την Τρίτη, έξω από τα δικαστήρια των Τρικάλων, να χειροκροτούν και να επευφημούν τον εργοδότη τους, φωνάζοντας «Κώστα κράτα γερά», ήταν ανατριχιαστική και βαθιά σοκαριστική. Και όσο και αν ψάξεις να βρεις έναν λόγο για να δικαιολογήσεις αυτή την πρωτοβουλία, ακόμα και αν έγινε κατόπιν «πιέσεων» από την εργοδοτική πλευρά, όπως καταγγέλλει το Εργατικό Κέντρο Τρικάλων, άδικος κόπος. Δεν υπάρχει.
Πριν από λίγες ημέρες πέντε συναδέλφισσές τους βρήκαν μέσα στο εργοστάσιο, στον κοινό χώρο εργασίας τους, τραγικό θάνατο. Πέντε οικογένειες διαλύθηκαν, θρηνούν, πενθούν. Παιδιά έμειναν ορφανά, γονείς καταστράφηκαν, σύντροφοι χώρισαν. Και αυτοί -δυστυχώς ανάμεσά τους πολλές γυναίκες- έκριναν σωστό, ηθικό, έντιμο, συναδελφικό, αλληλέγγυο, να συγκεντρωθούν -ακόμα και πανό έφτιαξαν «η αξιοπρέπεια δεν συκοφαντείται»- για να συμπαρασταθούν στον εργοδότη τους. Στον άνθρωπο που κατηγορείται για δεκάδες παραβάσεις, οι οποίες πιθανότατα -η έρευνα είναι σε εξέλιξη- να οδήγησαν σε αυτό το τραγικό δυστύχημα.
Και όμως την ώρα που τα στοιχεία που αποκαλύπτονται καθημερινά από καταθέσεις εργαζομένων αλλά και άλλων εμπλεκομένων παρουσιάζουν κατάφωρες παραβιάσεις των διατάξεων ασφάλειας από τον ιδιοκτήτη, την ώρα που η κατηγορία σε βάρος του αναβαθμίστηκε σε βαθμό κακουργήματος, συνάδελφοι των θυμάτων της φονικής έκρηξης, χωρίς να σκεφτούν προφανώς ότι θα μπορούσαν να ήταν και αυτοί στη θέση των πέντε γυναικών, ένιωσαν την ανάγκη να στέλνουν φιλιά στον «κύριο Κώστα» και να χτυπούν τα τζάμια του αυτοκινήτου που τον μετέφερε για να τους δει. Και ευτυχώς που μία γυναίκα (μία μόνο) είχε το θάρρος, είχε την ψυχή και στάθηκε απέναντι φωνάζοντάς τους «Δεν ντρέπεστε λίγο; Δεν ντρέπεστε, πέντε νεκρές γυναίκες».
Και κάπως έτσι μου ήρθε στο μυαλό το τραγούδι των αδελφών Κατσιμίχα: «Και κάποια μέρα θα σε λύσουν, μα θα φοβάσαι να φύγεις, θα τρέμεις. Θα σε κλοτσάνε και θα σ’ αρέσει, δικέ μου. Σαν το σκυλί τους θα σ’ έχουν, δικέ μου, μα δεν θα έχεις ψυχή να το νιώσεις, θα είναι για σένα αργά».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου