Εκδήλωση: Η Χίος ήταν έγκλημα – Αγώνας για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια
Εκδήλωση που διοργανώνεται από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας, Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, 18.30 στο Κοινωνικό Κέντρο Τσαμαδού 15 στα Εξάρχεια
Η Χίος ήταν έγκλημα – Αγώνας για τη δικαιοσύνη και την αλήθεια
Δεκαπέντε νεκροί είναι πάρα πολλοί για να θεωρηθούν ένα ακόμα περιστατικό του αστυνομικού δελτίου και να ξεχαστούν γρήγορα. Πόσο μάλλον όταν έπεσαν θύματα μιας διαρκούς εγκληματικής πρακτικής του κράτους στα σύνορα, πόσο μάλλον όταν η κυβέρνηση προσπαθεί με κάθε δυνατό τρόπο να εκφοβίσει όσες και όσους αναζητούν την αλήθεια και απαιτούν την απόδοση δικαιοσύνης.
Το έχουμε πει και θα συνεχίσουμε να το λέμε: Η Χίος ήταν έγκλημα, τα pusbacks δολοφονούν.
Όχι, η ανατροπή της μεταναστευτικής βάρκας δεν ήταν η «κακιά η ώρα», αλλά ένα πραγματικό ενδεχόμενο κάθε pushback, το οποίο γνωρίζουν καλά οι κυβερνώντες. Όχι, δεν αποδεχόμαστε το επίσημο αφήγημα, όταν αυτό αντιφάσκει με τα ευρήματα, τις καταθέσεις των επιζώντων και την ίδια την κοινή λογική. Όχι, δεν θεωρούμε business as usual την προσπάθεια της κυβέρνησης να συκοφαντήσει και να τρομοκρατήσει δημοσιογράφους, δικηγόρους και πολιτικούς για να επιβληθεί ο νόμος της σιωπής. Όχι, δεν θα φοβηθούμε και δεν θα συνθηκολογήσουμε. Οι νεκροί της Χίου απαιτούν δικαιοσύνη και αλήθεια.
Την Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου, στο Κοινωνικό Κέντρο Τσαμαδού 15 στα Εξάρχεια, πραγματοποιούμε εκδήλωση ενημέρωσης για το έγκλημα της Χίου, δίνοντας το λόγο σε όσους βρέθηκαν στο στόχαστρο του κράτους τις τελευταίες ημέρες.
Τη συζήτηση ανοίγουν οι:
- Χρήστος Αβραμίδης, δημοσιογράφος,
- Δημήτρης Χούλης, δικηγόρος,
- Ερμιόνη Φρεζούλη, Κοινωνικός Χώρος Αντιβαρο Χίος
Συντονίζει η Όλγα Λαφαζάνη από το Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Αθήνας.
Η αλληλεγγύη δεν ποινικοποιείται. Η ενημέρωση δεν φιμώνεται.
ΠΗΓΗ: omniatv
- ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:
Αλλάζοντας παράδειγμα για το κίνημα αλληλεγγύης προς τους πρόσφυγες
Μιχάλης Ψημίτης*
Με δεδομένη την αλληλεγγύη μας προς τους πρόσφυγες, το να επιλέξουμε να δούμε την απάντηση στο έγκλημα που έγινε πριν από λίγες μέρες στη Χίο αποκλειστικά ή κυρίως από την οπτική γωνία της κοινωνικής οργής μιας αγανακτισμένης μερίδας της κοινωνίας που προσπαθεί να πείσει ή να πιέσει τους «απέναντι» με λογικά επιχειρήματα, τεκμηριώνοντας τα πραγματικά γεγονότα, αποδεικνύοντας τις φονικές ενέργειες του λιμενικού σώματος και καταγγέλλοντας τις πολιτικές ευθύνες της ελληνικής κυβέρνησης, μου φαίνεται ατελέσφορο ή τουλάχιστον λειψό.
Αυτή η σκοπιά δεν έχει πλέον νόημα, επειδή στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανείς από την «άλλη πλευρά» ή από το «ουδέτερο κοινό» που να χρειάζεται να πειστεί στα σοβαρά ότι η εκδοχή του Λιμενικού για το συμβάν δεν είναι η αληθινή εκδοχή των πραγμάτων. Ακόμα και οι πιο ρατσιστικές και φασίζουσες φωνές εντός της κυβέρνησης και δεξιόθεν αυτής μας κλείνουν προκλητικά το μάτι, την ίδια στιγμή που διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους στην προσπάθεια να υπερασπιστούν την ηθική ακεραιότητα και τη γενναιότητα του Λιμενικού. Η αλήθεια εδώ γίνεται απλώς ζήτημα υπερήφανης πατριωτικής επιλογής για το ποια μαρτυρία οφείλουμε να πιστέψουμε: των ηθικών και γενναίων λιμενικών ή των αδίστακτων δουλεμπόρων;
Διατυπωμένο έτσι, το δίλημμα ανοίγει και κλείνει ταυτόχρονα ένα δημόσιο θέατρο του παραλόγου που τροφοδοτείται νοηματικά από μια αρρωστημένα φονική ρατσιστική ιδεολογία («Η φύλαξη των συνόρων έχει νεκρούς») και δικαιολογείται διαδικαστικά από τους κανόνες ευπρέπειας που επιβάλλει η «συμμετοχή στον δημόσιο διάλογο» και η αντίστοιχη θλιβερή υποχρέωση να κάνουμε ότι πιστεύουμε πως αυτό που λέει ο άλλος είναι αυτό που σκέφτεται πραγματικά και στο οποίο οφείλουμε αποκλειστικά να απαντήσουμε. Με άλλα λόγια, το σύστημα εξουσίας μάς ωθεί σε απομόνωση και εξουθένωση, αναγκάζοντάς μας να κινηθούμε με τους δικούς του κανόνες, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία του τακτικισμού.
Τι θα γινόταν όμως αν το κίνημα αλληλεγγύης στους πρόσφυγες άλλαζε παράδειγμα, όχι τόσο με την έννοια της κοσμοθεωρίας του, αλλά με την έννοια των μεθόδων, των πρακτικών και των αναζητούμενων λύσεων που υποστηρίζει στην πάλη του υπέρ των προσφύγων; Τι θα γινόταν αν αλλάζαμε την οπτική γωνία της επιχειρηματολογίας μας και της δράσης μας και οργανώναμε εδώ και τώρα μια εκστρατεία απαίτησης να δικαστούν οι λιμενικοί για εγκληματικές πράξεις και η κυβέρνηση για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (νοούμενα εν προκειμένω ως πράξεις που διαπράττονται στο πλαίσιο μιας εκτεταμένης και συστηματικής επίθεσης εναντίον άμαχου πληθυσμού σε καιρό ειρήνης);
Το αίτημα δεν απευθύνεται, προφανώς, στο εγχώριο πολιτικό και δικαστικό σύστημα εξουσίας, αλλά αφορά ένα ακόμη υπό διαμόρφωση διεθνές σύστημα απονομής δικαιοσύνης που θα υπερασπίζεται απόλυτα το διεθνές δίκαιο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Το σύστημα αυτό εν μέρει υπάρχει και εν μέρει μένει να συμπληρωθεί και να εδραιωθεί πολιτικά με τις κατάλληλες πρωτοβουλίες και ενέργειες, όπως καλά κατανόησε η κυβέρνηση της Ν. Αφρικής στην προσφυγή της στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Ισραήλ για τη γενοκτονία των Παλαιστινίων.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι μόνο μέχρι τον Ιούνιο του 2025 περισσότεροι από 42 εκατομμύρια άνθρωποι εξαναγκάστηκαν σε εκτοπισμό από διώξεις, συγκρούσεις, βία, παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και περιβαλλοντική υποβάθμιση παγκοσμίως και συνυπολογίζοντας τη (με ελάχιστες εξαιρέσεις) διακηρυγμένη αποφασιστικότητα των καθεστώτων του παγκόσμιου Βορρά να συνεχίσουν αμείωτα τον ακήρυχτο πόλεμο αποτροπής, που την τελευταία δεκαετία σκότωσε σχεδόν τρεισήμισι χιλιάδες πρόσφυγες μόνο στο Αιγαίο, συμπεραίνουμε πως οι θάνατοι κοντά στα σύνορα δυστυχώς θα παραμείνουν και στα επόμενα χρόνια μια παγκόσμια σταθερά, παρά τις συγκινητικές προσπάθειες διάσωσης που καταβάλλουν οι εθελοντικές οργανώσεις της κοινωνίας πολιτών.
Ενισχύοντας σταθερά αυτές τις προσπάθειες, ας ετοιμαστούμε παράλληλα για την προοπτική μιας μακροχρόνιας πολιτικής, νομικής και δικονομικής μάχης σε διεθνές επίπεδο, με τελικό στόχο την απόδοση δικαιοσύνης και την καταδίκη των ενόχων. Γιατί στο ζήτημα των προσφύγων παίζεται το μέλλον του πολιτισμού ολόκληρης της Δύσης.
*Ομότιμος καθηγητής Κοινωνιολογίας, Πανεπιστήμιο Αιγαίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου