Πάντα υπήρχαν δυο Ελλάδες – της Μαριάννας Τζιαντζή
από το λογαριασμό της Μαριάννας Τζιαντζή στο facebook
Πάντα υπήρχαν δυο Ελλάδες. Σήμερα η μια Ελλάδα βλέπει με συγκίνηση και περηφάνια τις φωτογραφίες από την Καισαριανή, ενώ η άλλη χοροπηδά και χαίρεται που το «Φέρτο» του Ακύλα θα εκπροσωπήσει τη χώρα στη Eurovision. Δυο Ελλάδες υπήρχαν και στα χρόνια της Κατοχής, όπως μας θυμίζει μια αξιοπρεπής αστή, η Λητώ Κατακουζηνού.
Στο βιβλίο που έγραψε για τον άντρα της, έναν πρωτοπόρο ψυχίατρο-νευρολόγο («Άγγελος Κατακουζηνός, ο Βαλής μου», 1994) και στενό φίλο των πρωτοκλασάτων της γενιάς του ΄30, περιγράφει την οδυνηρή έκπληξη που ένιωσαν και οι δυο τους όταν οι Κολωνακιώτες φίλοι τους, όχι μόνο δεν λυπήθηκαν για την εκτέλεση των 200 πατριωτών στην Καισαριανή, αλλά δήλωναν ότι «οι κομμουνισταί» είναι οι πραγματικοί εχθροί τους. Ακολουθεί το σχετικό απόσπασμα:
4 του Μάη, 1944. Ο Βαλής φόρεσε τη μαύρη γραβάτα του, ντύθηκα κι εγώ στα μαύρα και βγήκαμε όξω να συναντήσουμε κάνα φίλο να μοιραστούμε τον πόνο μας. Στην πλατεία Κολωνακίου πέσαμε πάνω σε κάτι γνωστούς. «Γιατί μαυροντυμένοι; Τι σας συμβαίνει;» ρώτησαν ανήσυχοι.
«Διακόσιοι Έλληνες τουφεκίστηκαν σήμερα και μας ρωτάτε τι μας συμβαίνει; Σήμερα όλοι οι Έλληνες έπρεπε να μαυροντυθούμε».
«Άγγελε, δεν είσαι με τα καλά σου. Δεν ξέρετε, λοιπόν, ότι όλοι αυτοί ήτανε κομμουνισταί;»
Παγώσαμε. «Δεν ξέρω κι ούτε μ’ ενδιαφέρει. Έλληνες ήταν και πολεμούσαν τον εχθρό. Και σαν Έλληνες έχουμε το χρέος να τους πενθούμε!»
«Άγγελε, πρόσεξε, στραβό δρόμο πήρες, όλοι αυτοί θέλουν να πιουν το αίμα μας».
«Τους Γερμανούς, θέλετε να πείτε…»
«Άσ’ τους Γερμανούς, πόλεμο κάνουν οι άνθρωποι. Τους άλλους, αυτούς που πενθείτε σήμερα, αυτούς να φοβάστε. Αυτοί μια μέρα θα μας πάρουνε το βιος μας, αυτοί. Άκουσε καλά αυτό που σου λέμε. Άσε τους ρομαντισμούς και σκέψου πιο ρεαλιστικά».
Ο Βαλής τούς κεραυνοβόλησε με κείνο το αυστηρό και ντρέτο βλέμμα του και δίχως μιλιά τούς γυρίσαμε την πλάτη. «Πάμε πίσω στο σπίτι μας, Λητώ…»
Με τους γονείς μας, το ίδιο θλιμμένοι, τα λέγαμε στο σαλόνι. «Σήμερα, πατέρα, δεχτήκαμε με τη Λητώ διπλό χτύπημα. Η εκτέλεση των παλικαριών στην Καισαριανή και η εκτέλεση μιας μερίδας της κοινωνίας μας. Αυτής που συναναστρεφόμαστε. Και να φανταστεί κανείς ότι είναι άνθρωποι αξίας, έντιμοι, αξιοπρεπείς. Μπροστά στο φόβο, όμως, μιας υλικής καταστροφής, χάσανε μεμιάς την ανθρωπιά τους».
(Δημοσιεύτηκε πριν αρκετά χρόνια στην ιστοσελίδα mao.gr, δηλαδή ΜediAOasis, υπό τον τίτλο «Aστική τάξη και Εθνική Αντίσταση: Σιγά μην κλάψω για τους 200 της Καισαριανής, έλεγε το Κολωνάκι»).
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Ακόμα και αν δεν αποδειχτεί η αυθεντικότητα των 8 φωτογραφιών, ακόμα και αν πλανιέται η υποψία ότι η τεχνητή νοημοσύνη έβαλε το χεράκι της, το αίμα που χύθηκε στη μάντρα της Καισαριανής ήταν, είναι και θα είναι αληθινό. Αληθινά ήταν εκείνα τα παλικάρια, αληθινοί οι Γερμανοί, αληθινοί οι Έλληνες συνεργάτες του κατακτητή, αληθινοί και οι σημερινοί απόγονοί τους.
***
- ΑΚΟΥΣΤΕ & ΔΙΑΒΑΣΤΕ επίσης:
Επέσατε θύματα
«Ξαφνικά η Ιστορία μπροστά στα μάτια μας» -τίτλος στη σημερινή «Εφ.Συν.»- από το περασμένο Σάββατο, όταν και ήρθαν για πρώτη φορά στο φως της δημοσιότητας 8 φωτογραφίες που φέρονται να αποτυπώνουν στιγμές πριν από την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής την 1η Μαΐου 1944 από τους ναζί.
Νιώσαμε βαθιά συγκίνηση καθώς 82 χρόνια μετά μάς δίνεται η δυνατότητα ν' αποκτήσουμε εικόνα για κάποιους από αυτούς τους ήρωες που βάδισαν αγέρωχα, χωρίς ίχνος φόβου στα μάτια τους, με τη γροθιά υψωμένη, προς τον θάνατο. Ακριβώς όπως το είδαμε και στην πολύ καλή ταινία του Παντελή Βούλγαρη, «Το τελευταίο σημείωμα» (2017), εμπνευσμένη από αυτήν τη συγκλονιστικά σπαρακτική ιστορία, σκηνές της οποίας λίγο πριν από την εκτέλεση των 200 αυτών αγωνιστών της Αντίστασης βλέπουμε στο βίντεο που συνοδεύει το σημερινό τραγούδι.
Εραστές της ζωής και της λευτεριάς
Στις κιτρινισμένες άκρες αυτών των φωτογραφιών, εκεί που η σκιά του θανάτου συναντά το φως της απόλυτης αξιοπρέπειας, η καρδιά σταματά να χτυπά για μια στιγμή. Δεν είναι απλώς χαρτί και μελάνι, είναι η σάρκα της ιστορίας μας, ποτισμένη με το δάκρυ της μάνας και το πείσμα του αγωνιστή.
Κοιτάξτε τα μάτια τους. Αυτά τα μάτια που αντίκρισαν τις κάννες των όπλων και δεν χαμήλωσαν. Οι 200 της Καισαριανής δεν πήγαν στο απόσπασμα σαν μελλοθάνατοι, αλλά σαν εραστές της ζωής και της λευτεριάς. Όπως αναφέρεται στις συγκλονιστικές μαρτυρίες από το Σκοπευτήριο της Καισαριανής, το αίμα τους που πότισε το χώμα εκείνη την Πρωτομαγιά του '44, δεν στέγνωσε ποτέ. Παραμένει υγρό, ζεστό, να μας θυμίζει πως η αξιοπρέπεια ενός λαού μετριέται με το «όχι» που λέει μπροστά στον δήμιο.
Πονάει η μνήμη όταν βλέπεις τα σημειώματα που πέταξαν από τα καμιόνια. «Καλύτερα να πεθαίνει κανείς στον αγώνα για τη λευτεριά παρά να ζει σκλάβος», έγραφαν με τρεμάμενο χέρι, κι όμως η ψυχή τους ήταν ατσάλι. Το Μουσείο ΕΑΜικής Αντίστασης φυλάσσει αυτές τις ιερές στιγμές, όπου ο άνθρωπος υπερβαίνει τον εαυτό του για χάρη του «εμείς».
Είναι μια βαθιά, αβάσταχτη μοναξιά να κοιτάς αυτές τις φωτογραφίες σε μια εποχή που η λήθη βολεύει. Όμως, η θυσία τους είναι μια ανοιχτή πληγή που αρνείται να κλείσει, μια διαρκής υπενθύμιση ότι ο κόσμος αυτός αξίζει να αλλάξει. Σύμφωνα με το αφιέρωμα της Εφημερίδας των Συντακτών, οι 200 δεν είναι ήρωες μακρινοί, είναι οι παππούδες μας, τα αδέρφια μας, η ίδια μας η συνείδηση που μας ψιθυρίζει μέσα από τη σιωπή του Σκοπευτηρίου: «Μην μας ξεχνάτε. Συνεχίστε».
Κάθε λήψη είναι ένας λυγμός, αλλά και μια υπόσχεση. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι που δακρύζουν μπροστά σε αυτά τα πρόσωπα, η Καισαριανή δεν θα είναι ποτέ ένας τόπος θανάτου, αλλά το αιώνιο Θυσιαστήριο της Λευτεριάς.
*Υπ. Διδάκτωρ Παντείου Πανεπιστημίου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου