Ο,τι δεν θάβεται, πνίγεται: Η φρικαλεότητα ως η νέα κανονικότητα

Ο,τι δεν θάβεται πνίγεται

Στα Τέμπη η αλήθεια μπαζώθηκε. Στην Πύλο πνίγηκε. Στον Εβρο χαντακώθηκε. Δεν είναι σχήμα λόγου αλλά πολιτική πρακτική. Στη Χίο επιχειρείται ξανά το ίδιο: να μη μείνει τίποτα στην επιφάνεια. Οταν η αλήθεια είναι αβάσταχτη, τόσο το χειρότερο για την αλήθεια.

Για την κυβέρνηση της Ν.Δ. η συνταγή είναι γνωστή: σύγχυση, αποποίηση και μετατόπιση ευθυνών. Αντιπερισπασμός, ενοχοποίηση των θυμάτων, ειδικά αν αυτοί είναι πρόσφυγες και μετανάστες.

Η τραγωδία της Χίου δεν μας βρίσκει αδαείς. Ξέρουμε πια πώς μια είδηση «χάνεται». Πώς οι ευθύνες γίνονται αφηγήματα. Πώς οι νεκροί μετατρέπονται σε στατιστική ή σε υποσημείωση.

Εδώ και χρόνια, η ίδια ιστορία επαναλαμβάνεται. Μια ιστορία εγκληματικών pushbacks που δεν αντέχει ούτε στοιχειώδη έλεγχο λογικής: ένα πλαστικό φουσκωτό, φορτωμένο ανθρώπους, δεν μπορεί να εμβολίσει κρατικό σκάφος. Ο εμβολισμός απαιτεί μέγεθος, ισχύ και ταχύτητα. Οχι ανθρώπους που προσπαθούν απλώς να επιβιώσουν.

Κι όμως, αυτή η εκδοχή σερβίρεται ξανά. Οχι τόσο για να πείσει αλλά για να λειτουργήσει ως θεσμικό άλλοθι. Για να συνεχιστεί χωρίς παρεκκλίσεις η πολιτική της αποτροπής. Το Λιμενικό λέει ότι θα ερευνήσει τον εαυτό του και το κράτος ζητά να το εμπιστευτούμε, ενώ έχει αποτύχει κατ’ επανάληψη να πει την αλήθεια.

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει συνειδητά αυτόν τον δρόμο. Από τον Πλεύρη έως τον Γεωργιάδη, από τα υπουργικά γραφεία ώς τις πρόθυμες τηλεοπτικές εξέδρες, η γραμμή είναι μία: συκοφάντηση μαρτύρων, στοχοποίηση ΜΚΟ, θόλωμα των νερών, «πνίξιμο» της είδησης. Οταν ο Γεωργιάδης επιστρατεύει σενάρια για «σκοτεινούς ρόλους» και φτάνει να επικαλείται ακόμη και την ΕΥΠ, το μόνο που κάνει είναι επικοινωνιακή επιχείρηση συγκάλυψης.

Ο υπουργός Υγείας, με την καταγγελία του για «καθοδήγηση μεταναστών από ΜΚΟ» στη Χίο, δεν επαναλαμβάνει απλώς ανοησίες. Μετατρέπει τους διεθνείς φορείς του ανθρωπισμού (στη συγκεκριμένη περίπτωση την Υπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ) και την αλληλεγγύη σε συνωμοσία.

Και όλα αυτά στρώνουν το έδαφος ώστε, την ώρα που (ξανα)μετράμε νεκρούς, ένας διαδικτυακός ακροδεξιός οχετός να φτάνει στο σημείο να επιδοκιμάζει εγκληματικές πρακτικές και να χαίρεται με τους θανάτους συνανθρώπων μας, θυμίζοντας τους οπαδούς του Τραμπ. Η φρικαλεότητα αναδύεται πλέον ως η νέα κανονικότητα. Και αυτό είναι το πιο ανησυχητικό από όλα.

Aπό πορεία στη Χίο για την τραγωδία με τους 15 νεκρούς μετανάστες | EUROKINISSI

Ας συμφωνήσουμε λοιπόν στα βασικά

Μανώλης Πιμπλής

Ακούστηκε στη δημόσια σφαίρα, από επίσημα χείλη, ότι πρέπει να συμφωνήσουμε στα βασικά, πρέπει δηλαδή να συμφωνήσουμε ότι ο διακινητής διαπράττει κακουργηματική πράξη. Μάλιστα. Και ότι το Λιμενικό είναι δύναμη αποτροπής. Ενδεχομένως. Πρόκειται όμως για πρωθύστερο σχήμα. Πριν συμφωνήσουμε σε κάτι τέτοιο για το Λιμενικό Σώμα, επείγει να συμφωνήσουμε πρώτα σε κάποια άλλα πράγματα. Ενα είναι ότι μια γυναίκα, έγκυος ή μη, που μπαίνει σε καρυδότσουφλο, δεν είναι συνεργός του διακινητή. Και κυρίως δεν είναι εισβολέας.

Οπως πάλι ειπώθηκε -από άλλους- στη δημόσια σφαίρα, έρχεται όχι ως εισβολέας, αλλά ως ικέτιδα. Ο όρος «εισβολέας», που παραπέμπει σε στρατιωτικά σώματα, χρησιμοποιείται εδώ για να διευρύνει τεχνητά, στις συνειδήσεις των πολιτών, την ποινική απαξία της μόνης μη νόμιμης πράξης όσων έρχονται, της παράνομης εισόδου στη χώρα. Που και αυτή θέλει συζήτηση σε ακραίες περιπτώσεις. Πόσο παράνομος είναι λ.χ. ένας Παλαιστίνιος που βομβαρδίζεται, πέφτει στη θάλασσα για να σωθεί, κολυμπάει και βγαίνει «παράνομα» στις ακτές της Αιγύπτου; Και τηρουμένων των αναλογιών, πόσο «παράνομοι» είναι κάποιοι που εγκαταλείπουν όπως όπως το Αφγανιστάν, γιατί οι κόρες τους εκεί απαγορεύεται να πάνε σχολείο και θα μείνουν αγράμματες;

Πρέπει όμως να συμφωνήσουμε και σε κάτι άλλο. Στο ότι η ζωή του Αφγανού πρόσφυγα και του Πακιστανού μετανάστη δεν έχουν μικρότερη αξία από τη ζωή του Ινδού τουρίστα. Ή του Ευρωπαίου συνταξιούχου που μένει έξι μήνες τον χρόνο στην Ελλάδα. Και πρέπει να συμφωνήσουμε επίσης ότι αν μια βάρκα έχει ξεφύγει, δεν μπόρεσε το σκάφος του Λιμενικού να την αποτρέψει να πλησιάσει, και το επιχειρησιακό δίλημμα είναι «ή τους αφήνουμε να φτάσουν στην ακτή ή τους βυθίζουμε», το σωστό είναι να τους αφήσουμε να φτάσουν στην ακτή. Αν δεν μπορέσουμε να συμφωνήσουμε σε αυτά τα βασικά, τότε δεν έχει νόημα να συζητάμε αν το Λιμενικό είναι δύναμη αποτροπής. Τίποτα δεν λύνεται με βυθίσεις, πνιγμούς και σκοτωμούς, πόσο μάλλον το μεταναστευτικό, στην εποχή του WiFi, των κινητών, των αεροπλάνων, της εκμηδένισης των αποστάσεων και της γενικής πρόσβασης στην πληροφορία.

Την Ελλάδα, αν έτεινε πληθυσμιακά στα 20 εκατομμύρια και ευημερούσε, αν δηλαδή είχε πολίτες λίγο ώς πολύ αισιόδοξους και ευτυχείς, θα την απασχολούσαν πολύ λιγότερο οι ξένοι μετανάστες της, από τώρα που τείνει στα 7 εκατομμύρια και διώχνει τα δικά της παιδιά στο εξωτερικό. Που βλέπει τον μετανάστη σαν μια πιθανότητα του καθρέφτη της. Αλλά για την κακοδαιμονία της, οι μόνοι που δεν φταίνε είναι οι ξένοι πρόσφυγες και μετανάστες. Πρέπει να συμφωνήσουμε και σε αυτό. Αυτούς που σπέρνουν το μίσος στο διαδίκτυο, ζητώντας από την πολιτεία να γίνει δολοφόνος, το καλύτερο θα είναι να τους πάρει σπίτι του ο Τραμπ. Οσο για εμάς τους υπόλοιπους, που δεν θέλουμε να σκοτώσουμε κανέναν, μένει να συμφωνήσουμε στο θεμελιώδες, που καθιστά όλα τα προηγούμενα πρωθύστερα σχήματα και αυτά: στο ότι πρέπει πάση θυσία να παραμείνουμε άνθρωποι.

ΠΗΓΗ: efsyn.gr