Από μια χώρα που έχει επισήμως καταδικαστεί για τη μαζική δολοφονία μεταναστών και προσφύγων στο Φαρμακονήσι. Από μια χώρα που βαρύνεται με το έγκλημα της Πύλου και τους εκατοντάδες νεκρούς. Από μια χώρα διεθνώς στιγματισμένη για τα παράνομα pushbacks. Αυτή η χώρα είναι πολύ δύσκολο κανείς να πιστέψει πως δεν ευθύνεται για ένα ακόμη έγκλημα στο Αιγαίο με θύματα και πάλι απελπισμένους ανθρώπους που αναζητούν διέξοδο από τη φτώχεια και τους πολέμους.

Και αυτό δεν είναι ούτε προκατάληψη ούτε «ιδεολογική εμμονή». Είναι το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει όταν το κράτος έχει μετατρέψει την αποτροπή σε πολιτική, τη βία σε εργαλείο και τον θάνατο σε διαχειρίσιμο κόστος. Όταν τα σύνορα δεν φυλάσσονται απλώς, αλλά υπερασπίζονται με πτώματα.

Και πίσω από αυτή τη χώρα και τους υπουργούς της κρυμμένη η πολιτισμένη Ευρώπη που βολεύεται από τη θανατοπολιτική των πρόθυμων φρουρών των συνόρων της. Μια Ευρώπη που πληρώνει, συγκαλύπτει και σιωπά, αρκεί οι ανεπιθύμητοι να μην φτάνουν ποτέ στο εσωτερικό της. Που μιλά για «αξίες» την ώρα που μετρά πνιγμένους.

Και πάνω από μια ολόκληρη ήπειρο να βασιλεύει η σιωπή και η συγκάλυψη ενώ οι φωνές διαμαρτυρίας να καλύπτονται από τις απάνθρωπες κραυγές του ρατσισμού και της ξενοφοβίας που με τις ψήφους τους έχουν τυλίξει τη γηραιά μας ήπειρο με υδάτινους φράχτες και συρματοπλέγματα. Με κυβερνήσεις που εκλέγονται υποσχόμενες σκληρότητα και επανεκλέγονται χάρη στον φόβο.

Το Αιγαίο και η Μεσόγειος να έχουν μετατραπεί σε έναν τεράστιο υγρό τάφο που κάθε χρόνο καταπίνει χιλιάδες ανεπιθύμητους, ανάμεσά τους και τόσα παιδιά. Σαν τα αγέννητα παιδιά που χάθηκαν χθες βράδυ στο Αιγαίο χωρίς να προλάβουν να δουν ποτέ το φως της πολιτισμένης Ευρώπης. Και μαζί τους να βυθίζεται οριστικά και το τελευταίο άλλοθι όσων εξακολουθούν να μιλούν για «ατυχήματα».

ΠΗΓΗ