Σύρος: Αναβολή της αυριανής (Τετάρτη, 25/2/2026) συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου με θέμα το αίτημα της Πρωτοβουλίας Κατοίκων Σύρου για παιδικές χαρές-κοινόχρηστους χώρους

Δελτίο Τύπου

Μόλις λάβαμε ενημέρωση ότι το Δημοτικό Συμβούλιο δεν θα πραγματοποιηθεί αύριο, Τετάρτη 25/2.

 

Αναμένουμε οριστικοποίηση νέας ημερομηνίας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΣΥΡΟΥ

 

- ΣΧΕΤΙΚΗ η ανάρτηση στο μπλογκ μας:  

• Σύρος: Η Πρωτοβουλία Κατοίκων Σύρου για τους Υπαίθριους Χώρους Παιχνιδιού καλεί τους πολίτες στη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, την Τετάρτη 25/2/2026 και ώρα 16:30, για τη συζήτηση σχετικού αιτήματος από 731 πολίτες και 23 φορείς/συλλόγους/συλλογικότητες

Σύρος - Τήνος / Ψηφίσματα συμπαράστασης στους διωκόμενους κατοίκους της Τήνου: διώκονται επειδή υπερασπίστηκαν ειρηνικά το νησί τους, επειδή είπαν “όχι” στις ανεμογεννήτριες - Κάλεσμα συμπαράστασης την ημέρα της δίκης, Τρίτη 24/02/2026, ώρα 9:00 στην πλατεία Μιαούλη (ΣΥΝΕΧΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ)

altersyros: Η δίκη, που ήταν να πραγματοποιηθεί στις 16/2/2026, διεκόπη επειδή, εξ αιτίας του απαγορευτικού απόπλου, οι κατηγορούμενοι δεν μπόρεσαν να έρθουν στο δικαστήριο της Σύρου. Η δίκη προγραμματίστηκε να πραγματοποιηθεί την Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2026.

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ: Η Τήνος κατά των ανεμογεννητριών 

- ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ για την επέλαση της ενεργειακής φρενίτιδας και τις καταστροφικές συνέπειες σε βουνά, δάση, λίμνες, ποτάμια, νησιά, θάλασσες και γενικότερα στο περιβάλλον και την βιοποικιλότητα της χώρας, ενδεικτικά στα παρακάτω:  

• https://www.facebook.com/savegreekmountains 

• https://www.facebook.com/nisides

•  Ελεύθερα νερά 

- Ακολουθούν ψηφίσματα:  

***

6. "ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗ"

Αλληλεγγύη στους κατοίκους της Τήνου που διώκονται επειδή είπαν “όχι” στις ανεμογεννήτριες

Για άλλη μια φορά, η «δικαιοσύνη» των SLAPP, της κρατικής καταστολής και των εργολαβικών συμφερόντων σέρνει στα δικαστήρια της Σύρου τους κατοίκους της Τήνου. Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2026, 80 κάτοικοι της Τήνου καλούνται να δικαστούν στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο Σύρου.

Η επιχείρηση εξόντωσης και τρομοκράτησης των τηνιακών κρατάει χρόνια. Από τους αναίτιους ξυλοδαρμούς από τα ΜΑΤ στις βουνοκορφές της Τήνου το 2020, στις αγωγές SLAPP εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ που κατέθεσε η εταιρεία για να κάμψει το ηθικό των κατοίκων και την απίστευτη ταλαιπωρία του «πηγαινέλα» στη Σύρο, που επιβάλλει στους νησιώτες τεράστιο οικονομικό και ψυχολογικό κόστος, την ώρα που η δίκη θα μπορούσε κάλλιστα να διεξαχθεί στην Τήνο αφού εκεί υπάρχει ειρηνοδικείο που θα μπορούσε να εκδικάσει τις υποθέσεις βάσει του νόμου 5108/2024.

Στην Τήνο, οι περίπου 200 κάτοικοι, ανάμεσά τους και ο νυν δήμαρχος Παναγιώτης Κροντηράς, και η έπαρχος της Τήνου, Αναστασία Δεληγιάννη υπερασπίστηκαν τα βουνά τους από την άναρχη εγκατάσταση βιομηχανικών ανεμογεννητριών και βαφτίστηκαν «εγκληματίες».

Για την κυβέρνηση και τους επενδυτές, «περιβάλλον» είναι μόνο ό,τι αποφέρει κέρδος, τα κοινά αγαθά –το τοπίο, το βουνό, η γη– είναι εμπορεύματα και όποιος αντιστέκεται στην εμπορευματοποίηση της φύσης και την υποβάθμιση της ζωής του, βρίσκεται αντιμέτωπος με το δόγμα «νόμος και τάξη».

Ως Αναμέτρηση, συνεχίζουμε να στεκόμαστε στο πλευρό των Τηνιακών αγωνιστών, όπως κάναμε από την πρώτη στιγμή. Όσοι στάθηκαν μπροστά στον καταπέλτη των πλοίων, στις μπουλντόζες και τα ΜΑΤ, δεν είναι εγκληματίες. Είναι οι θεματοφύλακες της αξιοπρέπειας και της περιβαλλοντικής και πολιτιστικής κληρονομιάς των νησιών μας.

Απαιτούμε την άμεση αθώωση και την παύση κάθε δίωξης για όλους τους κατοίκους της Τήνου που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις και τον τερματισμό της δικαστικής ομηρίας και των SLAPP τακτικών που στόχο έχουν να εξοντώσουν οικονομικά τους αγωνιζόμενους πολίτες.

Στις 24 Φεβρουαρίου, στη Σύρο, δεν δικάζονται μόνο οι Τηνιακοί. Δικάζεται το δικαίωμα όλων μας να υπερασπιζόμαστε τον τόπο μας και το μέλλον μας.

*** 

 5. Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου

 

 ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ – ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κάλεσμα συμπαράστασης στους διωκόμενους κατοίκους της Τήνου- Υπερασπιζόμαστε το δικαίωμα των νησιών να αποφασίζουν για το μέλλον τους

Την Τρίτη, 24/02/2026, στη Σύρο οδηγούνται στο εδώλιο ενεργοί πολίτες της Τήνου, επειδή ύψωσαν τη φωνή τους για τον τόπο τους.

To Παρατηρητήριο Ποιότητας Περιβάλλοντος Σύρου στέκεται με αλληλεγγύη στο πλάι των διωκόμενων πολιτών, υπερασπιζόμενο το αυτονόητο δικαίωμα των νησιωτών να έχουν λόγο για το μέλλον των νησιών τους.

Οι κοινωνίες των νησιών μας έχουν καθολικά αντιταχθεί στο «όραμα» μετατροπής τους σε «πλωτές μπαταρίες». Η εγκατάσταση βιομηχανικών αιολικών πάρκων, απολύτως ασύμβατων με τις κλίμακες και το ανάγλυφο των τόπων μας, δεν μπορεί να επιβάλλεται ως τετελεσμένο, ούτε μέσω της ποινικοποίησης της κοινωνικής αντίστασης.

Το Παρατηρητήριο έχει το ίδιο υπάρξει στόχος εκδικητικών διώξεων τύπου SLAPP, επειδή τόλμησε να διεκδικήσει την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος και της υγείας των κατοίκων της Σύρου. Έχουμε, λοιπόν, έναν λόγο παραπάνω να στεκόμαστε δίπλα σε όσους αγωνίζονται με αξιοπρέπεια, επιμονή και δημοκρατικό τρόπο.

Καλούμε τους πολίτες της Σύρου και των Κυκλάδων να σταθούν στο πλευρό των διωκόμενων, να διαδώσουν το μήνυμα και να μην αφήσουν την τρομοκράτηση να περάσει. Δεν έχουμε κοινά συμφέροντα με τους ολιγάρχες της ενέργειας που οραματίζονται βιομηχανικά έργα σε κάθε απάτητη γωνιά της πατρίδας μας, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στη φύση και τον άνθρωπο. Η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να προχωρήσει με φίμωση των κοινωνιών, αλλά με συμμετοχή, σεβασμό και δίκαιες λύσεις.

Επιδιορθωτές Υπολήψεων: Πώς ξεπλένεις ένα μαστροπό - Του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

 

Επιδιορθωτές Υπολήψεων: Πώς ξεπλένεις ένα μαστροπό

του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ

Περιηγούμαστε σε συνέδρια και φιλανθρωπίες που διοργανώνονται ως πλυντήρια υστεροφημίας. Γνωρίζουμε από κοντά ημιπαράνομες ομάδες με δεσμούς με το Ισραήλ και νόμιμες εταιρίες που θα ξεπλύνουν τη δημόσια εικόνα ενός εγκληματία. Αναρωτιόμαστε για δημοσιογράφους και ΜΜΕ που θα αποτελέσουν το στεγνωτήριο.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, ο Ρ. Γ. Τσέιμπερς (R. W. Chambers) εκδίδει μεταξύ άλλων, το διήγημα «The Repairer of Reputations», το οποίο θα μπορούσαμε να αποδώσουμε ως «Ο Επιδιορθωτής Υπολήψεων». Ο χαρακτήρας-κόμβος είναι ο σακατεμένος, μικρόσωμος Γουάιλντ, ο οποίος μένει πάνω από ένα σιδεράδικο σε μια αλλόκοτη, εκφασισμένη εκδοχή των Η.Π.Α. Ορίζεται από δύο πράγματα: από τη σχέση επιθετικότητας και μίσους με τη γάτα του και από τον ισχυρισμό του ότι ενορχηστρώνει ένα δίκτυο επαφών σε όλα τα σημαντικά στρώματα της κοινωνίας, με το οποίο μπορεί να επιδιορθώσει την υπόληψή σας… με το κατάλληλο αντίτιμο.

Υπάρχει μια αλληλουχία διηγημάτων δυστοπικής λογοτεχνίας, τα οποία κάποιοι εντερπρενέρ τα διαβάζουν και σκέφτονται «να μια καλή επιχειρηματική ιδέα». Στις αυγές του 21ου αιώνα λοιπόν, έχει δημιουργηθεί ένας τομέας εταιρειών που ασχολούνται ακριβώς με την επιδιόρθωση ηλεκτρονικών υπολήψεων. Δεν αναφερόμαστε σε εταιρίες χάραξης στρατηγικής, όπως η Edelman, η οποία ανέλαβε τη στήριξη της κυβέρνησης Μητσοτάκη με μυστική σύμβαση. Αναφερόμαστε σε εταιρείες, οι οποίες αναλαμβάνουν να «καθαρίσουν» την ηλεκτρονική εικόνα ενός προσώπου, που έχει ήδη πιαστεί με τη γίδα στην πλάτη.

Ιδανικό παράδειγμα προς μελέτη θα ήταν κάποιο πρόσωπο μεγάλης δημοσιότητας, με αρκετά χρήματα στη διάθεσή του, ώστε να νοικιάσει τέτοιες υπηρεσίες και βαρυνόμενο με ειδεχθή σκάνδαλα παγκοσμίου απήχησης. Το ιδανικό παράδειγμα βέβαια, θα έπρεπε να περιλαμβάνει και μια εκ των ένδον εικόνα για το σχεδιασμό, τους ανθρώπους, τις στρατηγικές και τις τακτικές που χρειάζονται για να «θαφτούν» τα μη κολακευτικά άρθρα κάτω από θετικό ή «ακίνδυνο» κατά παραγγελία υλικό.

Το παράδειγμα προς μελέτη ονομάζεται Τζέφρι Έπστιν.

(σ.σ. ανά τακτά διαστήματα παρατίθεται σύνδεσμος προς την ομάδα εγγράφων που εξετάζονται αμέσως μετά, για την περίπτωση που αποσυρθούν από το Υπ. Δικαιοσύνης των Η.Π.Α.).

Τα παιδιά που δεν φεύγουν ποτέ από τη Γάζα: Πώς τα ευρωπαϊκά κράτη και το Ισραήλ παραβιάζουν συστηματικά τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (ΕΙΚΟΝΕΣ)

Τα παιδιά που δεν φεύγουν ποτέ από τη Γάζα

Πώς τα ευρωπαϊκά κράτη και το Ισραήλ παραβιάζουν συστηματικά τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού.

Του Κώστα Ζαφειρόπουλου

Για πέντε μήνες, ο Παλαιστίνιος Σάντι Mπαράκα δεν ήξερε αν η οικογένειά του ήταν ζωντανή. Το σπίτι τους στη Χαν Γιούνις καταστράφηκε ολοσχερώς. Η σύζυγος και τα έξι παιδιά τους μετακινήθηκαν πάνω από είκοσι φορές σε διαφορετικά μέρη. Η μία κόρη του πάσχει από χρόνιο άσθμα, αλλά δεν υπάρχουν εισπνευστήρες ούτε ιατρική φροντίδα διαθέσιμη για εκείνη. Ο πατέρας του είναι καθηλωμένος σε ένα σκισμένο αναπηρικό καροτσάκι, μέσα σε μια κατεστραμμένη σκηνή, εκτεθειμένος στις καιρικές συνθήκες.

Στην Ελλάδα, όπου βρίσκεται ο Σάντι, η οικογενειακή επανένωσή τους έχει εγκριθεί. Στα χαρτιά. Στη Γάζα, η οικογένειά του δεν μπορεί να φύγει. Σε ολόκληρη την Ευρώπη, χιλιάδες Παλαιστίνιοι που έχουν αναγνωριστεί ως πρόσφυγες περιμένουν να εφαρμοστούν διοικητικές αποφάσεις που τους επιτρέπουν να επανενωθούν με τις οικογένειές τους. Σε ορισμένες χώρες, οι διαδικασίες ενεργοποιούνται, έστω και αργά. Σε άλλες, παραμένουν παγωμένες. O ακριβής αριθμός όσων τα έχουν καταφέρει παραμένει άγνωστος.

O Σάντι μού δείχνει βίντεο από την πατρίδα του. Ολόκληρη η οικογένειά του διαμένει σε κατεστραμμένες σκηνές που δεν προσφέρουν πραγματικό καταφύγιο. Τα αποθέματα τροφής έχουν σχεδόν εξαντληθεί, το καθαρό νερό είναι πολύ δύσκολο να εξασφαλιστεί, η ιατρική φροντίδα ανύπαρκτη. «Το μόνο που ζητάμε από την ελληνική κυβέρνηση είναι να συντονιστεί με το ελληνικό προξενείο στο Κάιρο ώστε να βγάλει τις οικογένειές μας από τη Γάζα. Δεν έχουν ηλεκτρικό ρεύμα. Υπάρχουν τόσες πολλές ασθένειες εκεί. Αγαπάμε τη γη μας, αλλά θέλουμε να ζούμε με αξιοπρέπεια και ασφάλεια. Δεν υπάρχει ζωή εκεί για μας», λέει.

Η οικογένεια του Παλαιστίνιου Σάντι Μπαράκα δικαιούται να επανενωθεί από το 2024, όπως φαίνεται στο έγγραφο, αλλά η απόφαση δεν έχει υλοποιηθεί.

Η οικογένεια του Σάντι Μπαράκα όταν ήταν ενωμένη στη Γάζα

Στη χώρα μας, το χάσμα ανάμεσα στο «εγκρίνεται» και στο «υλοποιείται» για πολλές δεκάδες Παλαιστίνιους πρόσφυγες είναι τεράστιο. Δικηγόροι και οργανώσεις περιγράφουν δεκάδες περιπτώσεις όπου οι αιτήσεις γίνονται δεκτές στην Αθήνα, αλλά οι οικογένειες στη Γάζα καλούνται να εμφανιστούν αυτοπροσώπως στο ελληνικό προξενείο στο Κάιρο – χωρίς κανένας να εγγυάται/διασφαλίζει ασφαλή έξοδο από τη Γάζα και μεταφορά ώς την Αίγυπτο.

Τον Οκτώβριο του 2025, το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Συνηγόρων του Παιδιού (European Network of Ombudspersons for Children – ENOC) απηύθυνε ανοιχτή επιστολή προς την πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Ρομπέρτα Μέτσολα, καθώς και προς τους επικεφαλής των ευρωπαϊκών θεσμών, ζητώντας άμεση δράση για τα παιδιά που παραμένουν εγκλωβισμένα στη Γάζα, παρά το γεγονός ότι έχουν ήδη εκδοθεί θετικές αποφάσεις οικογενειακής επανένωσης από κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Στην επιστολή, το ENOC επισημαίνει ότι τα παιδιά αυτά εξακολουθούν να ζουν σε συνθήκες ακραίου κινδύνου, χωρίς επαρκή πρόσβαση σε τροφή, νερό, ιατρική περίθαλψη και ασφάλεια, και καλεί τα κράτη-μέλη να λάβουν όλα τα αναγκαία μέτρα για την άμεση μεταφορά τους σε ασφαλές περιβάλλον μαζί με τις οικογένειές τους. Το δίκτυο τονίζει ότι η μη εφαρμογή των αποφάσεων επανένωσης συνιστά παραβίαση θεμελιωδών δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται τόσο από τη Διεθνή Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού όσο και από το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο, υπογραμμίζοντας ότι το βέλτιστο συμφέρον του παιδιού πρέπει να αποτελεί πρωταρχική μέριμνα κάθε διοικητικής και πολιτικής απόφασης.

Την παρέμβαση αυτή υποστήριξε και η πανευρωπαϊκή οργάνωση Eurochild, η οποία υπογράμμισε ότι η αποτυχία εφαρμογής αυτών των αποφάσεων εκθέτει τα παιδιά σε συνεχιζόμενο κίνδυνο και συνιστά σοβαρή απόκλιση από τις υποχρεώσεις των ευρωπαϊκών κρατών για την προστασία των δικαιωμάτων του παιδιού, επισημαίνοντας ότι η οικογενειακή ενότητα δεν αποτελεί πολιτική επιλογή αλλά νομική υποχρέωση.

Κατηγορίες σχολείων και απολυτηρίων: Η αποθέωση του ταξικού διαχωρισμού με το Διεθνές Απολυτήριο (International Baccalaureate) στα δημόσια Λύκεια

Κατηγορίες σχολείων και απολυτηρίων: η αποθέωση του ταξικού διαχωρισμού

Το Διεθνές Απολυτήριο (International Baccalaureate) στα δημόσια Λύκεια

Γιούλα Γκεσούλη

Ο Πιερρακάκης, ως υπουργός Παιδείας, προετοίμασε το έγκλημα και το υλοποιεί τώρα η Ζαχαράκη με σχέδιο νόμου που έχει δώσει ήδη στη «διαβούλευση» («Ιδρυση Ανώτατης Σχολής Παραστατικών Τεχνών, σύσταση νέας κατηγορίας θέσεων Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, πλαίσιο λειτουργίας Ανώτερων Σχολών Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης και Ανώτερων Σχολών Μουσικής Εκπαίδευσης και άλλες ρυθμίσεις»).

Μάλιστα, για το σκοπό αυτό, ο Πιερρακάκης, ως απεσταλμένος του Μητσοτάκη, είχε μεταβεί το 2024 στη Γενεύη, στην έδρα του International Baccalaureate και συζήτησε με τον Γενικό Διευθυντή Olli-Pekka Heinonen και στελέχη του Οργανισμού για την εισαγωγή του Διεθνούς Απολυτήριου (IB) σε δημόσια σχολεία της Ελλάδας.

Η διαφορά ανάμεσα στις εξαγγελίες Πιερρακάκη και το σχέδιο νόμου Ζαχαράκη είναι ότι ο Πιερρακάκης μιλούσε για εισαγωγή του ΙΒ από τον Σεπτέμβριο του 2026 σε τουλάχιστον πέντε Πρότυπα Λύκεια της χώρας, με στόχο την επέκτασή του σε όλα τα Πρότυπα Λύκεια, ενώ το νομοσχέδιο Ζαχαράκη (άρθρα 75 έως 78) αναφέρεται στην οργανική ενσωμάτωση του ΙΒ στις τάξεις Β’ και Γ’ των δημόσιων και ιδιωτικών ΓΕ.Λ.

Τι είναι το International Baccalaureate

Είναι ένα διετές πρόγραμμα, στα αγγλικά που απευθύνεται σε μαθητές της Β’ και Γ’ Λυκείου. Εως τώρα εφαρμόζεται σε κάποια ακριβά ιδιωτικά σχολεία στη χώρα μας και συνδέεται απευθείας με πανεπιστήμια του εξωτερικού. Το απολυτήριο Λυκείου που χορηγείται μέσω αυτού του προγράμματος δεν θεωρείται εισιτήριο για τη συμμετοχή στις πανελλήνιες εξετάσεις για την εισαγωγή στα ελληνικά δημόσια ΑΕΙ.

Πρόκειται δηλαδή για ένα ακριβοπληρωμένο πρόγραμμα σπουδών (κοστίζει περίπου 40.000 ευρώ μόνο για τις δύο τάξεις του Λυκείου), που αφορά λίγους κι εκλεκτούς, οι οποίοι απαλλάσσονται από τη βάσανο των πανελληνίων και έχουν πρόσβαση απευθείας σε πανεπιστήμια του εξωτερικού.

Την έμπνευση να μπει και στα δημόσια σχολεία την είχε πρώτος ο Γιωργάκης Παπανδρέου, ως υπουργός Παιδείας, το 1995 με το νόμο για το Εθνικό Συμβούλιο Παιδείας (Ν. 2327/1995, άρθρο 10, παράγ. 23), προβλέποντας μάλιστα ότι «το Διεθνές Απολυτήριο, …θεωρείται ισότιμο και αντίστοιχο του απολυτηρίου τίτλου που χορηγούν τα λύκεια της ημεδαπής».

Δυστυχώς για τους ΠΑΣΟΚους οι σχετικές διατάξεις του νόμου Γ. Παπανδρέου ουδέποτε εφαρμόστηκαν, επειδή υπήρξαν ισχυρότατες αντιδράσεις από την εκπαιδευτική κοινότητα και έτσι τη δόξα τώρα τους την κλέβει ο Μητσοτάκης με την αγρίως νεοφιλελεύθερη πολιτική του.

Τι αλλάζει με το νομοσχέδιο Ζαχαράκη

Σύμφωνα με τις διατάξεις του νομοσχέδιου Ζαχαράκη

 

200 της Καισαριανής: Τα βλέμματα, τα σώματα και το τραγούδι τους - Ένα μπόι που δεν έκοψαν οι σφαίρες

Ένα μπόι που δεν έκοψαν οι σφαίρες

Γιώτα Ιωαννίδου

Οι ήρωες δεν είναι πλάσματα υπερφυσικά που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να φτάσουν. Αλλά απλοί άνθρωποι που δείχνουν ακριβώς το μεγαλείο του ελεύθερου ανθρώπου. Και εκείνη την ώρα το πιο εκπληκτικό και πιο μεγάλο είναι ακριβώς ότι δεν παύουν όλα τα παραπάνω να ανασαίνουν μέσα τους.

Και ξαφνικά η ιστορία αποκτά πρόσωπα… Ό,τι έζησε μέσα μας από τους στίχους, τα χαρακτικά και τις αφηγήσεις στέκεται μπροστά στα μάτια μας. Γίνεται εικόνα πραγματικών ανθρώπων. Των διακοσίων κομμουνιστών που εκείνο το χάραμα της Πρωτομαγιάς του 1944, συνάντησαν στη μάντρα της Καισαριανής το «σύνορο του κόσμου». Ατράνταχτο παράδειγμα, αδιάψευστη μαρτυρία του μεγαλείου του ανθρώπου.

Ήταν η εποχή που γεννούσε την ίδια στιγμή ήρωες και αποβράσματα δωσίλογων και προσκυνημένων. Οι δεύτεροι παρέδιδαν τους πρώτους στους εκτελεστές τους. Αυτοί που πάντα επικαλούνταν την εθνική ταυτότητα σαν αδιαπραγμάτευτο κριτήριο τοποθέτησης. Χάρις στους πρώτους η ανθρωπότητα κατάφερε να ζει μέχρι σήμερα με την ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Αντικρύζεις πρόσωπα στις φωτογραφίες που ηλεκτρίζουν τη συλλογική μνήμη και την ατομική αναζήτηση. Προσπαθείς να ακουμπήσεις στις ρυτίδες τους που κρύβονται πίσω από την αποφασιστικότητα. Βαθαίνεις στο βλέμμα που η περηφάνια κρύβει τη λύπη και τη λαχτάρα για ένα ελεύθερο και δίκαιο κόσμο, που μπορεί οι άλλοι να ζήσουν. Είναι Άνοιξη… σίγουρα οι μυρωδιές των λουλουδιών και οι αχτίδες του ήλιου θα προκαλούν τις αισθήσεις και τη δίψα για ζωή. Κι αυτό κάνει το θάνατο να βαραίνει πολύ περισσότερο. Μα τα πρόσωπα μοιάζουν να χαμογελούν και τα χείλη να σιγοτραγουδούν. Λάμπει στο βλέμμα αυτό που οι κάθε λογής τύραννοι και εκτελεστές δεν μπορούν να λεηλατήσουν. Αυτό που γονάτιζε την πεποίθηση των βασανιστών μπροστά στα ματωμένα σώματα. «Ό,τι έχουμε μπορείτε να το πάρετε. Τη νιότη μας, τη ζωή μας. Ό,τι είμαστε θα ανήκει πάντα σε εμάς και στην απελευθερωμένη ανθρωπότητα». Όλοι κοιτούν ευθεία, μακριά. Πάνω από τους ώμους των συντρόφων τους και την αρχή της μέρας. Περιγελούν τον φακό που θα αποθανατίσει τον θάνατό τους.

Αυτές οι φωτογραφίες συντάραξαν πολύ κόσμο. Γιατί  στη δική μας εποχή πάλι αναζητά  τις σημαίες του

Ή μήπως δεν είναι έτσι; Μήπως εμείς θέλουμε να τα βλέπουμε έτσι; Γιατί οι ήρωες πρέπει να έχουν πάντα ακέραια την εικόνα του αλύγιστου; Μήπως τα χείλη που σιγοτραγουδούν φωνάζουν σιωπηλά το όνομα, της αγαπημένης ή της μάνας ή του μικρού παιδιού που θα ορφανέψει; Μήπως τα βλέμματα στο βάθος έχουν μια ελπίδα ότι η ζωή δεν θα κοπεί τούτο το πρωινό; Μήπως βαθιά στη σκέψη τριβελίζει κάποια επιθυμία ή κάποια υπόσχεση; Μήπως στο στόμα υπάρχει ακόμη η πίκρα από τα λάθη που δε διορθώθηκαν; Από τους συντρόφους και τις συντρόφισσες που δεν άκουσαν; Και η αμφιβολία ότι όλα δεν έγιναν όπως είχαν σχεδιαστεί;

Σίγουρα υπήρξαν όλα αυτά τα ανθρώπινα. Γιατί οι ήρωες δεν είναι πλάσματα υπερφυσικά που οι απλοί άνθρωποι δεν μπορούν να φτάσουν. Αλλά απλοί άνθρωποι που δείχνουν ακριβώς το μεγαλείο του ελεύθερου ανθρώπου. Και εκείνη την ώρα το πιο εκπληκτικό και πιο μεγάλο είναι ακριβώς ότι δεν παύουν όλα τα παραπάνω να ανασαίνουν μέσα τους. Και η στάση τους είναι τελικά ηρωική γιατί ακριβώς με όλα αυτά και παρόλα αυτά, επιλέγουν να μη γονατίσουν. Και στέκουν ακέραιοι απέναντι στον θάνατο και θέλουν το αποτύπωμα που θα αφήσουν με αυτόν να γεννήσει μέρες ηλιόλουστες και ευτυχισμένες που άλλοι θα ζήσουν. Και υψώνουν τη γροθιά και το μπόι τους για να συναντήσουν τις σφαίρες.

«Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των σκοτωμένων εμείς καθόμασταν τα βράδια και ζωγραφίζαμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου. Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας…» (Τάσος Λειβαδίτης).

Αφιέρωμα στην Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών της Λεωφ. Αλεξάνδρας: «Παράδειγμα αυτοδιαχείρισης, αυτονομίας και συλλογικής οργάνωσης»

Ο Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε απεργία πείνας με σύνθημα «Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε» | ΤΑΤΙΑΝΑ ΜΠΟΛΑΡΗ/EUROKINISSI

Η κοινωνική κατοικία είναι εδώ!

Δανάη Κισκήρα - Μπαρτσώκα

 

Το πρόγραμμα της Περιφέρειας Αττικής για ανάπλαση και «επιστροφή στην κοινωνία» 108 από τα 228 διαμερίσματα των Προσφυγικών της λεωφόρου Αλεξάνδρας, ενός πολεοδομικού συνόλου που χτίστηκε τη δεκαετία του 1930, αδικεί το παράδειγμα της κοινότητας που άρχισε να αναπτύσσεται γύρω στο 2011 και να ξαναδίνει ζωή εκεί όπου υπήρχε εγκατάλειψη ● Τι θα απογίνουν τα 250 μέλη της αυτοοργανωμένης κοινότητας και των δομών της, οι ιδιοκτήτες και οι ενοικιαστές των υπόλοιπων διαμερισμάτων; ● Ο Αριστοτέλης Χαντζής ξεκίνησε απεργία πείνας μέχρι θανάτου ● «Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να νικήσουμε», λένε οι κάτοικοι.

Με τη γνώριμη ρητορική της «επιστροφής στην κοινωνία», η Περιφέρεια Αττικής επιχειρεί να ξεκινήσει άμεσα –μέσα στο πρώτο τρίμηνο του 2026– την πρώτη φάση του σχεδίου παρέμβασης στα Προσφυγικά της λεωφόρου Αλεξάνδρας, προκηρύσσοντας διαγωνισμό για τις τέσσερις από τις οκτώ ιστορικές πολυκατοικίες. Το έργο, ύψους 15 εκατ. ευρώ και ενταγμένο στο Περιφερειακό ΕΣΠΑ 2021-2027, προβλέπει την ανακαίνιση και αποκατάσταση των εξωτερικών όψεων των κτιρίων και 108 διαμερισμάτων έως το 2028.

Πίσω από τις εξαγγελίες, ωστόσο, παραμένουν κρίσιμα ερωτήματα, καθώς από τα 228 διαμερίσματα του συγκροτήματος, τα 177 έχουν ήδη μεταβιβαστεί στην Περιφέρεια, 51 εξακολουθούν να ανήκουν σε ιδιώτες, ενώ δεν έχει αποκλειστεί το ενδεχόμενο νέων απαλλοτριώσεων.

Οι δομές

Οι οκτώ πολυκατοικίες, συνολικής επιφάνειας 17.215 τ.μ., έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα μνημεία με αποφάσεις του ΣτΕ το 2003 και το 2009, ως ελάχιστα σωζόμενα συγκροτήματα κοινωνικής κατοικίας της μεσοπολεμικής περιόδου. Δεν πρόκειται, επομένως, για «ανενεργά ακίνητα», αλλά για ιστορικό και πολεοδομικό σύνολο με βαρύνουσα σημασία για την πόλη.

Η Περιφέρεια δηλώνει ότι τα 108 διαμερίσματα θα αξιοποιηθούν για «κοινωνική κατοικία» και για τη φιλοξενία συνοδών ασθενών του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Αγιος Σάββας». Η επίσημη αφήγηση μιλά για «ανάπλαση» και «προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς». Ομως η πραγματικότητα στο εσωτερικό των κτιρίων διαψεύδει την εικόνα της εγκατάλειψης που συστηματικά καλλιεργείται.

Τα Προσφυγικά δεν είναι ετοιμόρροπα κτίρια, είναι κατασκευές που άντεξαν τους μεγάλους σεισμούς της Αθήνας επί σχεδόν έναν αιώνα χάρη στην ποιότητα της αρχικής δόμησης αλλά και στη συνεχή φροντίδα των ίδιων των κατοίκων τους και φέρουν πάνω τους ιστορικά σημάδια από τις σφαίρες των Δεκεμβριανών. Περισσότεροι από 400 άνθρωποι, από 27 εθνικότητες, συγκροτούν έναν ζωντανό κοινωνικό ιστό στο κέντρο της πόλης. Για αυτούς, το σχέδιο «αποκατάστασης» μεταφράζεται σε βίαιη εκκένωση και εκτοπισμό.

Η στοχοποίηση της γειτονιάς ως «εστίας ανομίας» λειτουργεί ως ιδεολογικό άλλοθι, αφού, στην πράξη, στα Προσφυγικά λειτουργούν συνελεύσεις, δομές υγείας, φιλοξενίας, πολιτισμού και αλληλεγγύης. Η διακίνηση ναρκωτικών, που συχνά χρησιμοποιείται ως φόβητρο από κυβερνητικά χείλη, αντιμετωπίστηκε ήδη από το 2010 με συλλογικές αποφάσεις και σαφή απαγόρευση στο εσωτερικό της κοινότητας. Αντίθετα, η μόνη συστηματική επιθετικότητα που καταγγέλλεται είναι οι επανειλημμένες αστυνομικές επιχειρήσεις με χημικά, δίπλα σε νοσοκομεία και κατοικίες με παιδιά και ηλικιωμένους.

Το κράτος διακηρύσσει ότι επιδιώκει τη δημιουργία κοινωνικής κατοικίας, παραβλέποντας ότι τα Προσφυγικά λειτουργούν ήδη ως κοινωνική στέγη για ευάλωτους ανθρώπους, όπως ηλικιωμένους, ασθενείς, άστεγους, πρόσφυγες, μονογονεϊκές οικογένειες. Σήμερα, πίσω από τα 15 εκατομμύρια της «αποκατάστασης» που εξαγγέλλει η κυβέρνηση, πολλοί διακρίνουν ακόμα μια διαδικασία εξευγενισμού που θα εκτοξεύσει το κόστος ζωής στην περιοχή των Αμπελοκήπων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη δημιουργία δομών για συνοδούς ασθενών των γειτονικών νοσοκομείων, ωστόσο τέτοιες δομές λειτουργούν ήδη με πρωτοβουλία των κατοίκων, την ώρα που δεκάδες δημόσια και εκκλησιαστικά ακίνητα παραμένουν αναξιοποίητα, σε μια περίοδο συστηματικής υποβάθμισης του ΕΣΥ.

Αναπαραγωγή ζωής

Στην καρδιά της γειτονιάς λειτουργεί η Δομή Παιδικού Στεκιού και Αυτομόρφωσης μαζί με τον Αυτοοργανωμένο Βρεφονηπιακό Σταθμό, με καθημερινό εκπαιδευτικό πρόγραμμα και συνεργασίες με σχολεία και συλλόγους γονέων. Το Κοινωνικό Κέντρο στεγάζει τη γενική συνέλευση και πλήθος πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων, ενώ η Δομή Βιβλιοθήκης, η Ομάδα Αυτομόρφωσης και η Δομή Σινεμά συγκροτούν σταθερούς χώρους γνώσης και πολιτισμού. Η Καλλιτεχνική Ομάδα οργανώνει θεατρικά και μουσικά εγχειρήματα, δίνοντας δημόσιο βήμα στην έκφραση.

Στο πεδίο της καθημερινής αναπαραγωγής της ζωής, λειτουργούν η Δομή Λογιστικού Τροφίμων, η Δομή Ρούχων, η Δομή Αποθήκης (με έπιπλα και οικοσκευή), καθώς και η Δομή Σκίπινγκ, που συλλέγει προϊόντα από λαϊκές αγορές. Ο αυτοοργανωμένος φούρνος «Berkin Elvan» παράγει καθημερινά ψωμί, ενώ η Δομή Συλλογικού Καφενείου αποτελεί σταθερό σημείο συνάντησης. Παράλληλα, η Ομάδα Αλληλεγγύης Αστέγων αξιοποιεί τις υποδομές της κοινότητας για τη σίτιση δεκάδων ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας.

Στον τομέα της υγείας και της κοινωνικής φροντίδας λειτουργεί η Δομή Υγείας και Κοινωνικού Φαρμακείου, σε συνεργασία με κοινωνικά ιατρεία και σωματεία υγειονομικών. Η Δομή Φιλοξενίας θεραπευόμενων και συνοδών του αντικαρκινικού νοσοκομείου «Ο Αγιος Σάββας» καλύπτει ανάγκες που το κράτος αφήνει ακάλυπτες. Υπάρχει επίσης Δομή Ζώων για τη φροντίδα των αδέσποτων της περιοχής.

Σημαντικό ρόλο παίζουν οι δομές έμφυλης και κοινωνικής ενδυνάμωσης: η Γυναικεία Δομή, που προσφέρει στήριξη και χώρο έκτακτης φιλοξενίας, και η Αντρική Ομάδα Πολιτικής Εκπαίδευσης σε έμφυλα ζητήματα, που επιχειρεί να ανοίξει δημόσια συζήτηση πάνω στις πατριαρχικές δομές. Η Δομή Νεολαίας ενισχύει τη συμμετοχή των νεότερων μελών στους κοινωνικούς αγώνες.

Την υλική και τεχνική υποδομή στηρίζουν η Δομή Ιντερνετ, η Δομή Τεχνικών Εργασιών (που συντηρεί και ανακαινίζει τα κτίρια) και η Ομάδα Νομικών Υποθέσεων, η οποία αναλαμβάνει ζητήματα εγγράφων και δικαιωμάτων. Παράλληλα, η Δομή Διεθνιστικής Αλληλεγγύης, με δύο σπίτια φιλοξενίας, καθώς και η Δομή Φιλοξενίας της συλλογικότητας «Borderless» στεγάζουν πρόσφυγες, μετανάστες και αλληλέγγυους από άλλες χώρες. Η Ομάδα Πανό και η Ομάδα Γυμναστικής ενισχύουν τη δημόσια παρουσία και τη συλλογική συνοχή της κοινότητας.

Με ίδιους πόρους

Ολο αυτό το δίκτυο λειτουργεί χωρίς κρατική χρηματοδότηση, στηριγμένο στην αυτοοργάνωση και τη συλλογική ευθύνη. Οι ίδιοι οι κάτοικοι της Κοινότητας των Κατειλημμένων Προσφυγικών δηλώνουν αποφασισμένοι να υπερασπιστούν τον χώρο και πως δεν έχουν άλλη επιλογή, «Ή θα νικήσουμε ή θα νικήσουμε», όπως λένε, την ώρα που ένα μέλος τους, ο Αριστοτέλης Χαντζής, έχει προχωρήσει σε απεργία πείνας «μέχρι θανάτου για την υπεράσπιση της ζωής».

Τα Προσφυγικά δεν αποτελούν «πρόβλημα προς διαχείριση», αλλά ζωντανό παράδειγμα κοινωνικής αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, πόσο μάλλον τη στιγμή που η κοινωνική κατοικία στην Ελλάδα παραμένει σχεδόν ανύπαρκτη. Ετσι, το ερώτημα που προκύπτει δεν είναι αν τα Προσφυγικά θα «επιστρέψουν στην κοινωνία», όπως διατείνεται η κυβέρνηση, αλλά αν η πολιτεία είναι διατεθειμένη να αναγνωρίσει την κοινωνία που ήδη υπάρχει μέσα τους.

Το ανύπαρκτο βίντεο του Άδωνι Γεωργιάδη και η πολιτική της μετα-αλήθειας: Για τα fake news του υπουργού Υγείας σχετικά με τα γεγονότα στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας

EUROKINISSI

Η άποψή μας / Το ανύπαρκτο βίντεο του Άδωνι Γεωργιάδη και η πολιτική της μετα-αλήθειας

Υπάρχουν στιγμές που ο δημόσιος διάλογος στην Ελλάδα μοιάζει να έχει περάσει σε μια μετα-πραγματικότητα φάση, όπου η απόδειξη δεν είναι προϋπόθεση για έναν ισχυρισμό, ιδίως όταν αυτός προέρχεται από κυβερνητικό αξιωματούχο. Το πρόσφατο περιστατικό με τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη είναι χαρακτηριστικό και ταυτόχρονα ανησυχητικό.

Ο υπουργός εμφανίζεται σε ζωντανή εκπομπή της δημοσιογράφου Νατάσας Γιάμαλη και δηλώνει με βεβαιότητα ότι της έχει στείλει βίντεο που αποδεικνύει πως γιατρός τον χτύπησε κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας και γι’ αυτό βρέθηκε δεμένoς με χειροπέδες. Η δημοσιογράφος ελέγχει το μήνυμα στον αέρα. Δεν υπάρχει κανένα βίντεο. Υπάρχει ένα screenshot.

• Διαβάστε επίσης: Γενικό Κρατικό Νίκαιας / Σφοδρές αντιδράσεις για το ξύλο στους υγειονομικούς – Στους «κομμουνιστές» τα ρίχνει ο Γεωργιάδης

Το screenshot δεν δείχνει καμία επίθεση. Δείχνει έναν άνθρωπο με υψωμένη γροθιά, μια εικόνα που, στο πλήρες και υπαρκτό βίντεο, αντιστοιχεί απλώς σε σύνθημα διαμαρτυρίας. Ο γιατρός Δημήτρης Ζιαζιάς έχει ήδη διαψεύσει κατηγορηματικά ότι υπήρξε οποιαδήποτε σωματική επαφή. Παρ’ όλα αυτά, ο υπουργός επιμένει ότι υπάρχει βίντεο, αλλά «δεν έχει σήμα» για να το στείλει. Το βίντεο δεν φτάνει ποτέ. Την επόμενη μέρα, δημοσιεύεται μόνο το screenshot. Για το βίντεο, σιωπή.

• Διαβάστε επίσης: Νίκαια / «Αυτές οι εικόνες είναι χούντα» λέει ο γιατρός που έδεσαν με χειροπέδες – «Έπρεπε να του έχω κάνει αυτόφωρο» απαντά ο Γεωργιάδης

Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πρόβλημα.

Δεν πρόκειται απλώς για μια υπερβολή πολιτικού λόγου. Πρόκειται για κατασκευή πραγματικότητας. Για έναν υπουργό που κατηγορεί δημόσια πολίτη για βία χωρίς να παρουσιάζει αποδείξεις, ενώ αφήνει να αιωρείται και η απειλή πειθαρχικών αλλά και ποινικών διώξεων. Σαφώς πρόκειται για επικοινωνιακό εκφοβισμό και σίγουρα όχι για θεσμική συμπεριφορά.

• Διαβάστε επίσης: Ιατρός ΓΝΑ Νίκαιας / Καταγγέλλει απειλές από «άλλες εποχές» – «Ήμουν δεμένος με χειροπέδες μέχρι το τέλος της φιέστας»

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η κανονικοποίηση. Δηλώσεις όπως ότι «θα τον σκότωναν» οι διαμαρτυρόμενοι αν δεν υπήρχαν ΜΑΤ αντιμετωπίζονται σχεδόν ως συνηθισμένη πολιτική ρητορική. Όμως δεν είναι. Είναι ακραίες αφηγήσεις κινδύνου χωρίς τεκμήρια, που τροφοδοτούν φόβο, πόλωση και τελικά απονομιμοποιούν τη διαμαρτυρία ως δημοκρατικό δικαίωμα.

Το μοτίβο είναι γνώριμο διεθνώς κυρίως από τον Τραμπ: δημιουργία εχθρού, δραματοποίηση απειλής, μετάθεση συζήτησης από την ουσία. Στην προκειμένη περίπτωση, η ουσία είναι η κατάσταση του δημόσιου συστήματος υγείας. Αντί για απαντήσεις, ο υπουργός παράγει θόρυβο.

200 της Καισαριανής: «Μπορούμε να δούμε το θάρρος τους»

«Μπορούμε να δούμε το θάρρος τους» - Το συγκλονιστικό αφιέρωμα του Guardian στους 200 της Καισαριανής

Διεθνές το ενδιαφέρον για τα συγκλονιστικά φωτογραφικά ντοκουμέντα από τις εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς του 1944.

Εκτενές αφιέρωμα στα ντοκουμέντα που έχουν κυκλοφορήσει εδώ και μια εβδομάδα και αφορούν τους 200 εκτελεσθέντες κομμουνιστές φιλοξένησε η ιστοσελίδα Guardian, καθώς η συγκλονιστική αποτύπωση των όσων έγιναν την Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή αποκτά και διεθνές ενδιαφέρον.

Στο άρθρο με τίτλο «Τώρα μπορούμε να δούμε το κουράγιο τους» το βρετανικό μέσο αναδεικνύει τον αντίκτυπο που είχε η δημοσιοποίησή τους στη χώρα μας, αλλά και την σημασία που έχουν στην περαιτέρω αποτύπωση των ναζιστικών θηριωδιών κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

«Οι φωτογραφίες καταγράφουν τους άνδρες να περπατούν με το κεφάλι ψηλά προς το πεδίο βολής στην Αθήνα, κοιτάζοντας χωρίς φόβο την κάμερα. Είναι γνωστό ότι πήγαν στο θάνατο τραγουδώντας αντάρτικα τραγούδια σε μια τελευταία πράξη αντίστασης» σημειώνεται χαρακτηριστικά.

Ο Guardian συνομιλεί με τον 96χρονο συγγραφέα και αντιστασιακό Βαγγέλη Σακκάτο (ο οποίος έχει αρθρογραφήσει πολλές φορές στην «Εφημερίδα των Συντακτών»), σχολιάζοντας ότι κοιτάει με έναν συνδυασμό οργής και δέους τα φωτογραφικά αυτά ντοκουμέντα, καθώς δεν φανταζόταν ότι θα έρθει ποτέ η στιγμή που θα μπορούσε να «δώσει πρόσωπο» στους πρωταγωνιστές της τραγωδίας που θα έμενε στην ιστορία ως μια από τις χειρότερες θηριωδίες που διέπραξαν οι ναζί στη χώρα μας. 

Το γεγονός ότι μέχρι πρότινος δεν υπήρχαν εικαστικά αποδεικτικά στοιχεία, οι μαρτυρίες για τις τελευταίες στιγμές αυτών των κομμουνιστών βασίστηκαν στα σημειώματα που οι ίδιοι πετούσαν από τα καμιόνια, όταν οι Γερμανοί τους οδηγούσαν στον θάνατο από το στρατόπεδο του Χαϊδαρίου στην Καισαριανή. 

Και σχολιάζει ο Guardian ότι η εκτέλεση των 200 είναι από εκείνα τα γεγονότα που έχουν ασκήσει τεράστια επιρροή στη συλλογική μνήμη ενός έθνους που υπέφερε για περισσότερα από τρία χρόνια γερμανικής κατοχής.

«Οι εκτελέσεις της Πρωτομαγιάς, που θεωρούνται ως η κορύφωση της αντίστασης κατά των ναζί από τους κομμουνιστές ενέπνευσαν μερικούς από τους μεγαλύτερους σύγχρονους καλλιτέχνες της χώρας. Ποιητές, συνθέτες, ζωγράφοι, κινηματογραφιστές έχουν όλοι τους αντλήσει έμπνευση από ένα περιστατικό που έκτοτε έχει κατακτήσει τη φαντασία του λαού». 

«Είναι άλλο πράγμα να ακούς για την ανδρεία τους και άλλο να τη βλέπεις» σχολιάζει ο Γιάννης Έρης, εθελοντής του ΚΚΕ , ο οποίος κάνει ξεναγήσεις στο πεδίο βολής και στο μουσείο της εθνικής αντίστασης στην Καισαριανή, και συμπληρώνει «ξέρουμε τώρα ότι στάθηκαν απέναντι στο εκτελεστικό απόσπασμα όχι μόνο με τεράστια υπερηφάνεια, αλλά και υψώνοντας τις γροθιές τους. Τη νύχτα πριν φρόντισαν να πλυθούν και να ξυριστούν. Δεν φοβόντουσαν αυτό που επρόκειτο να συμβεί. Το έβλεπαν ως τιμή».

Οι φωτογραφίες πιστεύεται ότι τραβήχτηκαν από τον Έρμαν Χόιερ, υπολοχαγό της Βέρμαχτ, με τον ίδιο να ήταν πιθανότατα μέλος μονάδας που είχε σταλεί στην Ελλάδα από το υπουργείο προπαγάνδας του Γκέμπελς για να καταγράψει την καθημερινή ζωή. 

Ο Guardian φιλοξενεί και δηλώσεις από τον Κωστή Καρπόζηλο, καθηγητή Ιστορίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ο οποίος υπογραμμίζει «επιτέλους, έχουμε εικαστική επιβεβαίωση για αυτό που στοιχειώνει την ελληνική αριστερά εδώ και δεκαετίες. Αυτές οι εικόνες θα ανοίξουν το δρόμο για μια πολύ αναγκαία συζήτηση γύρω από την πολιτική της μνήμης στη σύγχρονη Ελλάδα, η οποία για τόσο καιρό έχει επισκιάζεται από τις διαιρέσεις του εμφυλίου πολέμου».

Χαρακτηριστικό, εξάλλου, όπως σημειώνει η ιστοσελίδα είναι το γεγονός ότι μόλις δημοσιοποιήθηκαν οι φωτογραφίες ακροδεξιοί βάνδαλοι προκάλεσαν φθορές στο μνημείο των 200 στην Καισαριανή.

Οι καταστροφικές συνέπειες της συμφωνίας Ελλάδας – Chevron για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων (VIDEO)

Οι καταστροφικές συνέπειες της συμφωνίας Ελλάδας – Chevron

Με την Ηλιάνα Ζερβού & τη Νεκταρία Ψαράκη

Μέσα στην εβδομάδα έπεσαν οι υπογραφές μεταξύ του ελληνικού κράτους και της κοινοπραξίας Chevron-Hellenic Energy σχετικά με την παραχώρηση αποκλειστικών δικαιωμάτων έρευνας και εκμετάλλευσης υδρογονανθράκων σε θαλάσσιες περιοχές νότια της Πελοποννήσου και της Κρήτης, με εορταστικούς τίτλους στα μέσα για τις επιτυχίες της ελληνικής κυβέρνησης και την εμβάθυνση των σχέσεων με τις ΗΠΑ. Σε εντελώς αντίθετο κλίμα, στο 3ο ΘΕΜΑ συζητάμε με τον Κώστα Καλούδη, υπεύθυνο εκστρατείας της Greenpeace για το κλίμα και την ενέργεια, για τις καταστροφικές επιπτώσεις τόσο των ερευνών όσο και των εξορύξεων σε περίπτωση που βρεθούν κοιτάσματα πετρελαίου ή φυσικού αερίου. Από τις ολέθριες συνέπειες στον υδροβιότοπο, την συντριπτική αλλαγή στην μορφή των περιοχών αυτών μέχρι και την όλο και μεγαλύτερη εξάρτηση από αμερικάνικους κολοσσούς, με μηδαμινά κέρδη για τα κρατικά ταμεία.

Στη συνέχεια, επικοινωνούμε απευθείας με Κρήτη και την Βενετία Γιγή που είναι μέλος της Πρωτοβουλίας πολιτών Κρήτης ενάντια στις εξορύξεις που τρέχουν καμπάνιες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης για το θέμα. Η ίδια ξεκαθαρίζει ότι μπορεί η Chevron να μη ξέρει αν θα βρει εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα αλλά θα βρει σίγουρα αντιστάσεις από τους ανθρώπους της περιοχής που δε διατίθενται να δουν τη ποιότητα ζωής τους να αλλάζει συντριπτικά για τα κέρδη της Chevron.

ΠΗΓΗ 

 

Εγκλήματα πολέμου: Το Ισραήλ βομβαρδίζει με χημικά Γάζα και Λίβανο, της Αντωνίας Πάνου

 Αντωνία Πάνου

Οι πρόσφατες αναφορές από τη Γάζα και τον Λίβανο παρά τις αντίστοιχες εκεχειρίες -ή μάλλον λόγω των εκεχειριών που λειτουργούν ως προπέτασμα καπνού- πέρα από τη συνέχεια των κλασσικών βομβαρδισμών, επικεντρώνονται σε μια νέα μορφή «χημικής» δραστηριότητας. Εκτός δηλαδή από την παλαιότερη χρήση λευκού φωσφόρου στη Γάζα, περιλαμβάνονται αεροπορικοί ψεκασμοί ουσιών τόσο στη Γάζα όσο και στον νότιο Λίβανο και τη Συρία.

Την 1η Φεβρουαρίου 2026, ισραηλινά αεροσκάφη ψέκασαν χημικές ουσίες πάνω από γεωργικές εκτάσεις στον νότιο Λίβανο και τη Συρία.

Ο ισραηλινός στρατός δήλωσε αρχικά ότι πρόκειται για «μη τοξική ουσία». Ωστόσο, αναλύσεις από τα υπουργεία Γεωργίας και Περιβάλλοντος του Λιβάνου έδειξαν υψηλές συγκεντρώσεις του ζιζανιοκτόνου glyphosate (γλυφοσάτη), που φτάνουν έως και 50 φορές πάνω από το κανονικό όριο. Η ουσία θεωρείται «πιθανώς καρκινογόνος» από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Ο ΟΗΕ εξέφρασε ανησυχία για «σοβαρό ανθρωπιστικό κίνδυνο» και καταστροφή της γεωργικής παραγωγής.

Χρήση Λευκού Φωσφόρου σε Γάζα και Λίβανο

Αν και η χρήση του έχει καταγγελθεί έντονα από την αρχή της σύγκρουσης, οι επιπτώσεις παραμένουν ορατές:

Γάζα: Η Διεθνής Αμνηστία και η HRW έχουν τεκμηριώσει τη χρήση εναέριων εκρήξεων λευκού φωσφόρου πάνω από πυκνοκατοικημένες περιοχές, όπως το λιμάνι της Γάζας, χαρακτηρίζοντάς τις ως παράνομες επιθέσεις.

Λίβανος: Η Human Rights Watch (το Παρατηρητήριο ανθρωπίνων Δικαιωμάτων) επιβεβαίωσε τη χρήση λευκού φωσφόρου σε τουλάχιστον 17 δήμους, προκαλώντας πυρκαγιές σε δάση και ελαιώνες (πάνω από 60.000 δέντρα κάηκαν).

Ο ισραηλινός στρατός (IDF) έχει αρνηθεί κατηγορηματικά τη χρήση λευκού φωσφόρου στη Γάζα, χαρακτηρίζοντας τις κατηγορίες ψευδείς.

Διεθνείς Αντιδράσεις

ΟΗΕ: Η ειρηνευτική δύναμη (UNIFIL) ανέφερε ότι τέτοιες ενέργειες παραβιάζουν την Απόφαση 1701 του Συμβουλίου Ασφαλείας και παρεμποδίζουν τις περιπολίες τους.

Νομικές Κινήσεις: Η κυβέρνηση του Λιβάνου έχει καταδικάσει τα περιστατικά ως «περιβαλλοντικό έγκλημα» και εξετάζει προσφυγές σε διεθνή δικαστήρια.

Οι διεθνείς οργανισμοί και οι περιβαλλοντικές μελέτες έχουν καταγράψει συγκεκριμένες παραβιάσεις και μακροπρόθεσμες ζημιές:

Νομικές Συνέπειες & Αναφορές Διεθνών Οργανισμών

Η χρήση λευκού φωσφόρου και άλλων χημικών ουσιών (όπως η γλυφοσάτη) διέπεται από ένα αυστηρό, αν και περίπλοκο, νομικό πλαίσιο:

Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων: Σε έκθεση του Ιουνίου 2024 επιβεβαίωσε τη χρήση λευκού φωσφόρου σε τουλάχιστον 17 δήμους του νότιου Λιβάνου. Χαρακτηρίζει τις επιθέσεις σε κατοικημένες περιοχές ως «παράνομα αδιάκριτες», καθώς παραβιάζουν την υποχρέωση λήψης προφυλάξεων για τους αμάχους.

Διεθνής Αμνηστία: Έχει ζητήσει τη διεξαγωγή έρευνας για εγκλήματα πολέμου, τονίζοντας ότι η χρήση του σε πυκνοκατοικημένες περιοχές (όπως το λιμάνι της Γάζας και χωριά του Λιβάνου) είναι παράνομη σύμφωνα με το Διεθνές Ανθρωπιστικό Δίκαιο.

Πρωτόκολλο III (Σύμβαση CCW): Παρόλο που ο λευκός φώσφορος επιτρέπεται ως «προπέτασμα καπνού», το Πρωτόκολλο III απαγορεύει τη χρήση εμπρηστικών όπλων κατά στρατιωτικών στόχων που βρίσκονται μέσα σε συγκεντρώσεις αμάχων. Οι οργανισμοί πιέζουν για την κάλυψη των νομικών «παραθύρων» που επιτρέπουν τη χρήση του.

Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο: Πρόσφατες πολιτικές (Δεκέμβριος 2024) ενισχύουν τη σύνδεση μεταξύ περιβαλλοντικής καταστροφής και εγκλημάτων πολέμου, αναγνωρίζοντας ότι η σκόπιμη καταστροφή του περιβάλλοντος μπορεί να διωχθεί ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας.

Διεθνείς Διπλωματικές Αντιδράσεις (Φεβρουάριος 2026)

Μετά τις αναφορές για ψεκασμό γλυφοσάτης την 1η Φεβρουαρίου, η διεθνής κοινότητα αποφάνθηκε τα εξής:

Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ): Η εκπρόσωπος του ΟΗΕ στη Γενεύη, Αλεσάντρα Βελούτσι δήλωσε ότι η χρήση ζιζανιοκτόνων εγείρει σοβαρά ερωτήματα για το διεθνές ανθρωπιστικό δίκαιο και τον μακροπρόθεσμο αντίκτυπο στην επιστροφή των αμάχων.

UNIFIL: Η ειρηνευτική δύναμη στον Λίβανο χαρακτήρισε την ενέργεια «απαράδεκτη» και παραβίαση της Απόφασης 1701. Ανέφερε ότι οι ισραηλινές δυνάμεις (IDF) την είχαν ενημερώσει για ψεκασμό «μη τοξικής ουσίας», αναγκάζοντας τους κυανόκρανους να ακυρώσουν περιπολίες για πάνω από 9 ώρες.

Κυβέρνηση Λιβάνου: Ο Πρόεδρος Ζοζέφ Αούν καταδίκασε το περιστατικό ως «έγκλημα κατά του περιβάλλοντος και της υγείας» και έδωσε εντολή στο Υπουργείο Εξωτερικών να καταθέσει επίσημη καταγγελία στον ΟΗΕ και σε διεθνή δικαστήρια.

Ανθρωπιστικοί Οργανισμοί: Το Euro-Med Human Rights Monitor χαρακτήρισε τους ψεκασμούς ως «έγκλημα πολέμου», υποστηρίζοντας ότι στοχεύουν στην καταστροφή των απαραίτητων πόρων για την επιβίωση των αμάχων.

Περιβαλλοντικές επιπτώσεις στο έδαφος

Η καταστροφή δεν περιορίζεται στις άμεσες πυρκαγιές, αλλά εισχωρεί βαθιά στο οικοσύστημα:

Παλαιστίνιοι δημοσιογράφοι: “Επιστρέψαμε από την κόλαση” των φυλακών του Ισραήλ (ΦΩΤΟς)

 

“Επιστρέψαμε από την κόλαση” των φυλακών του Ισραήλ

Η Επιτροπή Προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ) συγκέντρωσε 59 μαρτυρίες από Παλαιστίνιους δημοσιογράφους που αφέθηκαν ελεύθεροι από ισραηλινές φυλακές από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Όλοι τους- εκτός από έναν από αυτούς που αφέθηκαν ελεύθεροι- ανέφεραν ότι υπέστησαν βασανιστήρια, κακοποίηση ή άλλες μορφές βίας λόγω της εργασίας τους. Οι περιγραφές στην αναλυτική παρουσίαση της CPJ συγκλονίζει. 

Επιγραμματικά:

>>56 άτομα ξυλοκοπήθηκαν επανειλημμένα μέσα στις φυλακές από τις αρχές, καθώς και κατά τη σύλληψη και τη μεταφορά τους σε κέντρο κράτησης.

 >>36 περιέγραψαν ότι τοποθετήθηκαν σε θέσεις αναγκαστικής καταπόνησης

>> 14 είπαν ότι υποβλήθηκαν σε ηχητικά βασανιστήρια, συχνά με συνεχή μουσική υψηλής έντασης, με αποτέλεσμα στέρηση και αισθητηριακό αποπροσανατολισμό

>> 27 κοινές καταγγελίες για ιατρική αμέλεια και, σε αρκετές περιπτώσεις, για τη συνενοχή των εργαζομένων στον τομέα της υγείας σε πράξεις βίας κατά των κρατουμένων

 >>55 ανέφεραν ακραία πείνα ή υποσιτισμό

 >>17 μαρτυρίες δημοσιογράφων αφορούσαν σεξουαλική βία και 19 ακόμη περιέγραφαν ταπεινωτικά σωματικά τεστ

Οι αφηγήσεις των δημοσιογράφων περιγράφουν ένα σύστημα που έχει κατασκευαστεί για να τους φιμώσει και να εμποδίσει το κοινό να φτάσει σε ρεπορτάζ από τη Γάζα και τη Δυτική Όχθη.

Παρακάτω ολόκληρη η αναφορά της Επιτροπής προστασίας Δημοσιογράφων (CPJ)

Ο Παλαιστίνιος δημοσιογράφος Άχμεντ Αμπντέλ Άαλ θυμάται τη στιγμή που ξεκίνησε η σπαρακτική μουσική. Για πέντε ημέρες, είπε, κρατήθηκε με δεμένα μάτια σε ένα δωμάτιο σε ένα ισραηλινό κέντρο κράτησης, γυμνός και ξυλοκοπημένος, ενώ δυνατά εβραϊκά και αγγλικά τραγούδια έπαιζαν σε ασταμάτητη ένταση. Κάθε φορά που έπεφτε σε απώλεια των αισθήσεων, ηλεκτροπληξία ή ένα χτύπημα τον ξυπνούσε απότομα.

Ένας άλλος δημοσιογράφος, ο οποίος ζήτησε να μην κατονομαστεί από φόβο αντιποίνων, περιέγραψε παρόμοια μεταχείριση μέσα σε αυτό που οι κρατούμενοι αποκαλούν «δωμάτιο ντίσκο». Είπε ότι οι στρατιώτες έδεσαν τα γεννητικά του όργανα με φερμουάρ και τον ξυλοκόπησαν μέχρι που τα τραύματα κατέστησαν αδύνατο να ουρήσει χωρίς αίμα. «Μου είπαν ότι δεν θα ήμουν πλέον άντρας», είπε. 

Οι αφηγήσεις τους συγκαταλέγονται στις 59 εμπεριστατωμένες μαρτυρίες που συνέλεξε η Επιτροπή για την Προστασία των Δημοσιογράφων από Παλαιστίνιους δημοσιογράφους που απελευθερώθηκαν από τις φυλακές του Ισραήλ όπου κρατούνταν από τις 7 Οκτωβρίου 2023. 

Η CPJ έχει καταγράψει την κράτηση τουλάχιστον 94 Παλαιστινίων δημοσιογράφων και ενός εργαζόμενου στα μέσα ενημέρωσης κατά την περίοδο αυτή – 32 δημοσιογράφοι και ένας εργαζόμενος στα μέσα ενημέρωσης από τη Γάζα, 60 από τη Δυτική Όχθη και δύο στο Ισραήλ. Τριάντα παραμένουν υπό κράτηση, από τις 19 Φεβρουαρίου 2026. Η Απογραφή Φυλακών της CPJ για το 2025 διαπίστωσε ότι το Ισραήλ κατατάσσεται ως η χώρα με τον μεγαλύτερο αριθμό φυλακισμένων δημοσιογράφων από το 2023.

Η οργάνωση προσπάθησε να επικοινωνήσει και με τους 65 δημοσιογράφους που αφέθηκαν ελεύθεροι από την ισραηλινή κράτηση από τις 7 Οκτωβρίου 2023. Ένας, ο Ισμαήλ αλ-Γκουλ , σκοτώθηκε σε ισραηλινή αεροπορική επιδρομή και οι άλλοι πέντε αρνήθηκαν να μιλήσουν. 

Αποκαλυπτική μαρτυρία πρώην κυβερνήτη σκάφους του Λιμενικού που ρίχνει φως στα σκοτεινά γεγονότα του εγκλήματος της Χίου

Eurokinissi

Μια αποκαλυπτική μαρτυρία που ρίχνει φως στα σκοτεινά γεγονότα στη Χίο

Η εγκληματική πολιτική ΕΕ - κυβερνήσεων, τα pushbacks, η «μαύρη γραμμή», τα Κλιμάκια Ειδικών Αποστολών που «βαράνε στο ψαχνό» και οι εντολές που έρχονται «από τα γραφεία»

ΠΡΩΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΣΚΑΦΟΥΣ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΙΚΟΥ ΜΙΛΑΕΙ ΣΤΟΝ «ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗ»

 

Αποκαλυπτική είναι η μαρτυρία πρώην κυβερνήτη σκάφους του Λιμενικού ο οποίος μίλησε στον «Ριζοσπάστη» υπό τον όρο της ανωνυμίας, φωτίζοντας τον μηχανισμό πίσω από τις παράνομες επαναπροωθήσεις (pushbacks) που διενεργούνται συστηματικά στο Αιγαίο.

Ο πρώην κυβερνήτης, που παραιτήθηκε γιατί «δεν μπορούσε να συνεχίσει αυτή τη ζωή», περιγράφει με λεπτομέρειες τις τακτικές, τις εντολές και τη συστηματική συγκάλυψη που κρύβονται πίσω από κάθε ναυάγιο, κάθε πτώμα που ξεβράζει η θάλασσα.

Η μαρτυρία του αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα υπό το φως του πρόσφατου πολύνεκρου εγκλήματος στα ανοιχτά της Χίου, στις 3 Φλεβάρη, όπου 15 πρόσφυγες από το Αφγανιστάν - άνδρες, γυναίκες και παιδιά - σκοτώθηκαν σε σύγκρουση περιπολικού του Λιμενικού με υπερφορτωμένη δουλεμπορική λέμβο, σε απόσταση μόλις 1,5 μιλίου από την ακτή.

Τα όσα συγκλονιστικά περιγράφει επιβεβαιώνουν ότι η εγκληματική πολιτική κυβερνήσεων και ΕΕ, που έχει ως προτεραιότητα την καταστολή και όχι τη διάσωση, είναι αυτή που στρώνει το έδαφος για ναυάγια και πνιγμούς, μετατρέποντας το Αιγαίο και τη Μεσόγειο σε θάλασσα νεκρών, με συνένοχους την ΕΕ και την αστική τάξη σε Ελλάδα και Τουρκία, αλλά και τη Frontex.

Αλλωστε, πολλά στοιχεία έχουν δει κατά καιρούς το φως της δημοσιότητας για τον τρόπο δράσης και του Λιμενικού της Τουρκίας, στο πλαίσιο ανταγωνισμών που συνυπάρχουν στο Αιγαίο, παράλληλα με τα ΝΑΤΟικά παζάρια για διευθετήσεις στην περιοχή.

Αυτή η πολιτική είναι ταυτόχρονα το υπόβαθρο για τη δράση πολυπλόκαμων κυκλωμάτων διακίνησης προσφύγων και μεταναστών, με τζίρους εκατομμυρίων ευρώ, σε βάρος της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ζωής.

Τέλος, αποκαλύπτεται και επιβεβαιώνεται ο κατασταλτικός προσανατολισμός που δίνει το αστικό κράτος συνολικά στους ένστολους και πιο ειδικά στο Λιμενικό, στο όνομα της «φύλαξης των συνόρων», με τον ίδιο τρόπο που στο εσωτερικό οι δυνάμεις ασφαλείας υπηρετούν το δόγμα «νόμος και τάξη» ενάντια στον «εχθρό λαό».

«Σβήνεις τα φώτα, πετάς τη μηχανή, τους παρατάς»: Τα τρία σενάρια του pushback

Ο πρώην κυβερνήτης περιγράφει «εγχειριδιακές» μεθόδους διαχείρισης τέτοιων περιστατικών στη θάλασσα, που έχουν τη σφραγίδα της κυβέρνησης και της υπηρεσίας. Απ' αυτή τη σκοπιά, οι συστηματικές «επαναπροωθήσεις» σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να θεωρηθούν «μεμονωμένο περιστατικό» ή «πρωτοβουλία» κάποιου στελέχους:

«Πρώτον. Την εντοπίζεις (τη βάρκα με τους πρόσφυγες) εκτός ελληνικών υδάτων. Αυτό ήταν το πιο εύκολο. Εσβηνες τα φώτα, πήγαινες πάνω στη βάρκα κατευθείαν, πέταγες τη μηχανή στη θάλασσα και τους παράταγες. Αυτό ήταν το εύκολο σενάριο».

«Δεύτερο. Αν τους πετύχαινες στην οριογραμμή και ερχόντουσαν προς τα εδώ, πήγαινες, τους ανέβαζες πάνω στο σκάφος, ρυμουλκούσες τη βάρκα προς την άλλη μεριά, τους έβαζες ξανά μέσα και τους παράταγες. Αν αντιστεκόταν κανένας είχε ξύλο, ή με τα όπλα».

Σκάφος του Λιμενικού σταματά με απόνερα φουσκωτό

«Τρίτο, αν είχαν μπει μέσα στα ελληνικά νερά και είχαν προχωρήσει πολύ, ήταν πιο δύσκολο. Αν ήταν βάρκα φουσκωτή, δεν μπορείς να τη ρυμουλκήσεις, θα γυρίσει. Τους ανέβαζες στο σκάφος. Με σβηστά τα φώτα εννοείται, κλειστά τα πάντα, από ασυρμάτους και τέτοια, και πήγαινες στην άλλη μεριά και τους παράταγες».

Και τι απόγιναν αυτοί; Ο ίδιος δίνει τη σοκαριστική απάντηση: «Οταν παρατάς μια βάρκα και έχει ένα τεσσαρο-πεντάρι (μποφόρ), είναι μια βάρκα ακυβέρνητη φουσκωτή με 30 άτομα πάνω. Και το κάνεις εν γνώσει σου... Αυτό είναι έγκλημα. Μετά ακούς ναυάγιο εδώ, ναυάγιο εκεί. Ποιος το έκανε αυτό το ναυάγιο; Από μόνο του έγινε, όταν τους έχεις παρατήσει εκεί χωρίς μηχανή, χωρίς τίποτα; Μετά το ναυάγιο δεν εμπλέκεται πουθενά το Λιμενικό. Σου λέει, ξεκινήσαν με μια βάρκα, τους έπιασε καιρός και βουλιάξανε. Και πήγαμε εμείς και από τους είκοσι σώσαμε τους δέκα»...

Η «μαύρη γραμμή»: Πώς εξαφανίζονται τα αποδεικτικά στοιχεία

Ενα από τα πιο αποκαλυπτικά σημεία της μαρτυρίας αφορά τον τρόπο επικοινωνίας μεταξύ πληρωμάτων και κέντρου επιχειρήσεων. Το σύστημα επικοινωνίας έχει σχεδιαστεί εξαρχής ώστε να μην αφήνει ίχνη - ακριβώς αυτό που καταγράφεται και στην υπόθεση της Χίου, όπου δεν έχουν δοθεί στη δημοσιότητα ούτε οι επικοινωνίες με το κέντρο επιχειρήσεων, ούτε λειτουργούσε κάμερα καταγραφής:

Έγκλημα στη Χίο / Μπάζωσαν την αλήθεια στον βυθό: Εχασαν... και το σκάφος της τραγωδίας

Αλήθεια μπαζωμένη στον βυθό

Οι κάμερες δεν κατέγραφαν, ο κυβερνήτης δεν έγραψε τίποτα στο ημερολόγιο του σκάφους του Λιμενικού γιατί τον πονούσε το αριστερό χέρι, αν και δεξιόχειρας, και χθες το φουσκωτό όπου έχασαν τη ζωή τους τουλάχιστον 15 πρόσφυγες δεν βρέθηκε στις -ετεροχρονισμένες- θαλάσσιες έρευνες. Η λογική λέει ότι ο κρατικός μηχανισμός προσπαθεί με κάθε τρόπο να συγκαλύψει όσα έγιναν κατά το πολύνεκρο ναυάγιο στα ανοιχτά της Χίου στις 3 Φεβρουαρίου.

Εάν δεν βρεθεί κανένα πειστήριο ή όσο το δυνατόν λιγότερα, τόσο το καλύτερο! Μένει ο λόγος των μαρτύρων απέναντι στον λόγο των λιμενικών. Οι επιζήσαντες έχουν ήδη καταθέσει την τραγική εμπειρία τους: «Το σκάφος του Λιμενικού πέρασε από πάνω μας». Ούτε ηχητικά σήματα ούτε οπτικές προειδοποιήσεις. Κι επειδή τα λεγόμενά τους δεν αρέσουν στην κυβέρνηση, 11 άνθρωποι που ένιωσαν τον χάρο πάνω από τα κεφάλια τους παραμένουν σε απομόνωση στη δομή της ΒΙΑΛ στη Χίο, χωρίς τη δυνατότητα επικοινωνίας είτε με άλλους πρόσφυγες της δομής είτε με μέλη ΜΚΟ ή δημοσιογράφους. Ο οδοστρωτήρας της κυβερνητικής προπαγάνδας περνάει πλέον πάνω από τα κεφάλια όλων μας.

Εάν υπάρχει ένα νήμα που ενώνει πρόσφατα τραγικά συμβάντα, αυτό «κεντά» τις λέξεις «συγκάλυψη» και «προπαγάνδα». Στα Τέμπη την άνοιξη του 2023 ήρθε το μπάζωμα μετά το έγκλημα και ο κρατικός μηχανισμός έκανε ό,τι μπορούσε για να δυσχεράνει τις έρευνες. Λίγο καιρό αργότερα, το καλοκαίρι του 2023, στο έγκλημα της Πύλου, έγινε συστηματική προσπάθεια συγκάλυψης και θολώματος των πραγματικών γεγονότων που οδήγησαν σε εκατόμβη νεκρών.

Στην περίπτωση των 5 νεκρών εργατριών στη «Βιολάντα» δούλεψε η προπαγάνδα, μη δυνάμενη ωστόσο να τραβήξει παρέα και τη συγκάλυψη. Οι ευθύνες της εργοδοσίας αναδύονται από τα αδήλωτα υπόγεια του εργοστασίου και η οσμή του εγκλήματος επιχειρείται να μη γαργαλήσει τα «ρουθούνια» του κρατικού ελεγκτικού μηχανισμού.

Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές παρέμενε άγνωστο εάν η ανακρίτρια θα δώσει εντολή να συνεχιστούν οι έρευνες τις επόμενες μέρες. Το «σπασμένο καράβι» χάθηκε στη θαλάσσια απεραντοσύνη, παίρνοντας μαζί του ένοχα μυστικά. Πόσο ανακουφισμένοι θα πρέπει να αισθάνονται κάποιοι...

Εχασαν... και το σκάφος της τραγωδίας

 

Γιώργος Παγούδης

Χίος: απέτυχαν στον εντοπισμό του φουσκωτού στην περιοχή του ναυαγίου ● Ερωτήματα για την ολιγωρία των λιμενικών να περισυλλέξουν το κουφάρι του σκάφους, το οποίο φέρει επάνω του τα σημάδια της εγκληματικής ενέργειας ● «Μάζεψα τα νεκρά σώματα πάνω από το ημιβυθισμένο φουσκωτό», είχε δηλώσει ο δύτης Βαγγέλης Κερυθράς, κάτι που επιβεβαιώνεται και από τις φωτογραφίες που διέρρευσαν στη συνέχεια και δείχνουν το φουσκωτό κατεστραμμένο αλλά να μισοεπιπλέει

Χαμένο στον βυθό του Αιγαίου παραμένει το φουσκωτό σκάφος που έγινε φέρετρο για τουλάχιστον 15 πρόσφυγες στο τραγικό περιστατικό της σύγκρουσης με το υπερσύγχρονο ταχύπλοο του Λιμενικού Σώματος στη Χίο.

Χθες λίγα λεπτά πριν από τις δέκα το πρωί κλιμάκιο ειδικών δυνάμεων του Λιμενικού της Χίου προσέγγισε τον τόπο του ναυαγίου με δύο σκάφη και παρουσία δικαστικής λειτουργού επιχείρησαν να το εντοπίσουν στον βυθό με στόχο την ανέλκυσή του. Προσπάθεια που όμως κατέληξε άκαρπη.

Τα σκάφη του Λιμενικού παρέμειναν στο σημείο πάνω από τέσσερις ώρες, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες για τον εντοπισμό του χρησιμοποιήθηκε ρομπότ. Οι κινήσεις τους, που ήταν ορατές από τη στεριά, μαρτυρούν ότι η έρευνα επεκτάθηκε και σε απόσταση τουλάχιστον δυο μιλίων προς Βορρά από το στίγμα της σύγκρουσης, ωστόσο ούτε αυτό είχε αποτέλεσμα. Τα σκάφη τελικά αποχώρησαν από το πεδίο και κατέφτασαν στο λιμάνι της Χίου λίγο πριν από τις τρεις το μεσημέρι.

Παραμένει άγνωστο αν η ανακρίτρια που χειρίζεται την υπόθεση θελήσει πλέον τη συνέχιση της έρευνας με άλλα, πιο προηγμένα, μέσα εντοπισμού και σε ευρύτερο πεδίο.