Σαθρά προσχήματα για τον πόλεμο και «δικαίωση» του… Ετζεβίτ, του Διονύση Ελευθεράτου
Διερωτάται κανείς μήπως η κυβέρνηση τούτη ευελπιστεί ότι το εκάστοτε ακροατήριό της πάσχει από μεγάλη έλλειψη ευθυκρισίας ή μνήμης – είτε αμφότερα. Την «ακαδημαϊκή» αυτήν απορία επαναφέρει μια πρόσφατη συνέντευξη του πρωθυπουργού για τα του πολέμου, στη «φίλια» ιστοσελίδα iefimerida – στη Σοφία Γιαννακά. Θα δούμε κάποιες από τις τοποθετήσεις του Κυριάκου Μητσοτάκη (στο εξής ΚΜ). Τοποθετήσεις άνετες και αβίαστες, καθώς o KM δεν δεχόταν πιεστικές «follow up» ερωτήσεις, επί των όποιων απαντήσεων έδινε.
Ανέφερε η δημοσιογράφος ότι οι Ευρωπαίοι ηγέτες «καθημερινά βγαίνουν και παίρνουν αποστάσεις από τις εξελίξεις». Ότι ακόμη και η Τζόρτζια Μελόνι αναγνώρισε πως η επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ αντιβαίνει στους κανόνες του διεθνούς δικαίου. «Εσείς δεν το έχετε πει ποτέ αυτό, αυτές τις ημέρες» σημείωσε η Σοφία Γιαννακά και κάλεσε τον πρωθυπουργό να απαντήσει στις επικρίσεις που δέχεται. Κι όταν ανέφερε – η δημοσιογράφος- ως παράδειγμα τον Πέδρο Σάντσεθ, ο ΚΜ εκστόμισε ένα «ευτυχώς που δεν είμαι…» (Σάντσεθ). Εκατομμύρια Ισπανών θα σκέφτονταν «ευτυχώς που δεν έχουμε εσένα πρωθυπουργό» αν παρακολουθούσαν τη συνέντευξη- αλλά ας πάμε παρακάτω.
«Αμυντική παρουσία» στο πλευρό… των επιτιθέμενων
«Η Ελλάδα είναι δύναμη ειρήνης και η όποια παρουσία μας στην περιοχή έχει αμιγώς αμυντικά χαρακτηριστικά». Αυτή ήταν η πρώτη φράση της πρωθυπουργικής απάντησης. Λόγια του αέρα… Διότι όταν ενεργείς ως αρωγός του επιτιθέμενου, δεν μπορείς να διατείνεσαι ότι η παρουσία σου είναι αμυντική. Κάτι τέτοιο δεν νοείται, ούτε όταν βοηθάς τον επιτιθέμενο στην προσπάθειά του να αποκρούσει τα απαντητικά πυρά εκείνου που δέχθηκε πρώτος επίθεση.
Πχ η πλεύση της φρεγάτας «Κίμων» προς το Ισραήλ, με στόχο να λειτουργεί ως «ραντάρ» για λογαριασμό της επιτιθέμενης χώρας (κάτι που προφανώς κρίθηκε απαραίτητο, αφ’ ότου καταστράφηκαν ισχυρά αμερικανικά μέσα κατόπτευσης στον Κόλπο), ούτε κατά διάνοια ήταν αμυντική κίνηση. Όνειδος σκέτο ήταν. Χρειάζεται, επίσης, μεγάλο θράσος για να «βαφτίσει» κανείς αμυντική τη λειτουργία της βάσης στη Σούδα.
Ανέφερε ο πρωθυπουργός, στη συνέχεια: «Ο πόλεμος αυτός πρέπει να τελειώσει το συντομότερο δυνατόν (…) Η παράταση του πολέμου αυτή τη στιγμή θα έχει αρνητικές επιπτώσεις και στην παγκόσμια οικονομία, αλλά και δεν νομίζω ότι θα λυθεί τελικά κανένα πρόβλημα στη Μέση Ανατολή μέσα από μια παρατεταμένη πολεμική σύγκρουση».
Και ακόμη: «Η Ελλάδα έχει ταχθεί, επίσης, με απόλυτη σαφήνεια, κατά της χερσαίας επιχείρησης του Ισραήλ στον νότιο Λίβανο. Το Ισραήλ είναι στρατηγικός μας σύμμαχος. Αυτό δεν μας εμποδίζει από το να λέμε την άποψή μας… »
Συνοψίζουμε: Θέλει – λέει- να τερματιστεί ο πόλεμος, αλλά αποφεύγει να μας πει αν καλώς ή κακώς άρχισε. Δεν μας λέει αν κρίνει την επίθεση των ΗΠΑ και Ισραήλ συμβατή προς τη διεθνή νομιμότητα, με την οποία – ποιος ξέρει- ίσως είναι πρόωρο να ασχοληθούμε, καθ’ όσον η… αναβολή που δόθηκε στην εν λόγω εξέταση από τον ΚΜ (με την επέμβαση στη Βενεζουέλα) μπορεί να διαρκεί ακόμη. Ανησυχεί ο ΚΜ μόνο για το παρατεταμένο της σύρραξης και τις συνέπειές του. Μάλλον όλα θα τα θεωρούσε «ΟΚ», εάν οι επιτιθέμενοι είχαν πετύχει γρήγορη νίκη, με «αστραπιαίο πόλεμο», απέναντι σε ένα «παραλυμένο» Ιράν.
Αλλά για να μην τον… παρεξηγήσουμε και νομίσουμε ότι είναι 100% υποτελής και δεδομένος στον άξονα Νετανιάχου – Τραμπ, ο ΚΜ μας λέει ότι δεν εγκρίνει τη νέα ισραηλινή επίθεση στο Λίβανο. Δήλωση που δεν έχει πρακτικό αντίκρισμα, αφ’ ης στιγμής παραμένουν άθικτοι (χωρίς τις παραμικρές επανεξετάσεις ή τροποποιήσεις) όλοι οι «κρίκοι» που δένουν την ελληνική εξωτερική πολιτική στο άρμα του «στρατηγικού» κατά φαντασία «συμμάχου». Ο οποίος θεωρείται τέτοιος, βάσει μιας γεωπολιτικά αφελούς, ηθικά διάτρητης και πρακτικά επικίνδυνης (τώρα φαίνεται ξεκάθαρα αυτό) εκδοχής του δόγματος «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος».
Εν αρχή τα πυρηνικά…
Μπορεί να απέφυγε ο ΚΜ στη συγκεκριμένη συνέντευξη να δηλώσει ανοιχτά ότι επιδοκιμάζει την επίθεση, ουσιαστικά όμως μας το είχε πει ήδη, νωρίτερα. Και ο ίδιος και στελέχη της κυβέρνησής του – αξέχαστα μένουν κι εκείνα τα «συνδιαμορφώνουμε τις εξελίξεις». Με τον τρόπο του το είπε ο ΚΜ και στο iefimerida, όταν άρχισε να αναφέρει πόσο κακό και επικίνδυνο είναι το Ιράν, το οποίο υπέστη για άλλη μια φορά επίθεση ενώ διαπραγματευόταν με τις ΗΠΑ (όχι, αυτό δεν το είπε ο ΚΜ, ο γράφων το θυμίζει).
Αρκετές αποστροφές του ΚΜ συμπυκνώνουν τη σαθρότητα της πολεμοκάπηλης «επιχειρηματολογίας» – στην Ελλάδα και διεθνώς. Την ευτέλεια των προσχημάτων που επαναλαμβάνονται μονότονα, μπας και κρυφτούν οι πραγματικοί στόχοι αυτού του πολέμου – το «στρίμωγμα» της Κίνας, η εξυπηρέτηση της κυβέρνησης Νετανιάχου, κ.α. Ας δούμε κάποιες από τις σχετικές αποστροφές του πρωθυπουργού.
ΚΜ: « Όλοι αυτοί οι οποίοι μπορεί να μας ασκούν μια κριτική από τα αριστερά, φαντάζομαι ότι συμφωνούν με τη βασική παραδοχή ότι το Ιράν δεν μπορεί ποτέ να αποκτήσει πυρηνικά όπλα… »
Μερικές επισημάνσεις, κρίσεις και υπομνήσεις. Πρώτον: Το πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν άρχισε επί Σάχη, στις αρχές Μαρτίου του 1957, δηλαδή 22 ολόκληρα χρόνια πριν από την ισλαμική επανάσταση και την απαρχή της διακυβέρνησης Χομεϊνί. Και τότε το Ιράν είχε την ολόθερμη στήριξη των ΗΠΑ, σε αυτό.
Δεύτερον: Το 2015, επί προεδρίας Ομπάμα στις ΗΠΑ, η Τεχεράνη υπέγραψε συμφωνία για τον περιορισμό και τον αυστηρό διεθνή έλεγχο του πυρηνικού της προγράμματος. Οι διεθνείς επιθεωρητές βεβαίωναν ότι το Ιράν τήρησε στο ακέραιο τη συμφωνία εκείνη, την οποία είχε επιδοκιμάσει σχεδόν όλη η διεθνής κοινότητα. Στον αντίποδα, το Ισραήλ είχε «λυσσάξει» εναντίον της συμφωνίας. Όχι φυσικά επειδή υποψιαζόταν ότι οι Ιρανοί θα «έπιαναν κορόιδo» την Ουάσινγκτον και θα κατασκεύαζαν κάτω από τη μύτη της πυρηνικά όπλα, αλλά διότι στην πραγματικότητα άλλο ενδιέφερε το Τελ Αβίβ: Να μην εξομαλυνθούν οι σχέσεις της Τεχεράνης με τον υπόλοιπο κόσμο. Να μην αρθούν οι κυρώσεις σε βάρος του Ιράν (εκείνες του ΟΗΕ άρθηκαν στα μέσα του Ιανουαρίου 2016). Τα πράγματα άλλαξαν το 2018, όταν ο πρόεδρος Τραμπ απέσυρε τις ΗΠΑ από τη συμφωνία.
Έτσι, έχουμε το εξής παράδοξο στη συμπεριφορά της «συλλογικής Δύσης» – που εσχάτως μετρά ρωγμές σε αυτό το «συλλογικό»: Να επικροτεί με ενθουσιασμό τη συμφωνία κι όταν αυτήν την ακυρώνει ο Τραμπ (κόντρα στη θέση όλων των άλλων μονίμων μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας και της Γερμανίας) να… φταίει πάλι το Ιράν.
Ο Ντ. Τραμπ και ο Λ. Γκράχαμ
Τρίτον: Στις 25 Μαρτίου 2025, στις ΗΠΑ η Διευθύντρια Εθνικών Πληροφοριών (DNI), Τούλσι Γκάμπαρντ, ανακοίνωσε: «Η Κοινότητα Πληροφοριών (σ.σ: ο φορέας που ελέγχει τις 18 κυβερνητικές υπηρεσία πληροφοριών) εξακολουθεί να εκτιμά πως το Ιράν δεν κατασκευάζει πυρηνικό όπλο, καθώς και ότι ο ανώτατος ηγέτης Χαμενεΐ δεν έχει εγκρίνει την επανεκκίνηση του προγράμματος πυρηνικών όπλων, που ανεστάλη το 2003». Ο Τραμπ αγνόησε την ανακοίνωση. Τον Ιούνιο, με το πέρας του πολέμου «των δώδεκα ημερών», ο Αμερικανός πρόεδρος βεβαίωνε τον «ολοσχερή αφανισμό» του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος. Στους οκτώ κατοπινούς μήνες, οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες ανέφεραν ότι παρέμενε ανενεργό. Αλλά ξαφνικά «αναστήθηκε»…
Στις ΗΠΑ, ένα από τα ρεπουμπλικανικά «γεράκια » που πίεζαν τον Τραμπ να επιτεθεί στο Ιράκ ήταν ο γερουσιαστής Λίντσεϊ Γκράχαμ. Δεν ξέρουμε ποιος από τους άφθονους εναλλασσόμενους υποκριτικούς «λόγους» της επίθεσης του… αρέσει περισσότερο, αλλά αν προτιμά τα περί της «ιρακινής πυρηνικής απειλής» το πράγμα γίνεται κωμικοτραγικό: Ο Λ. Γκράχαμ είχε δηλώσει στο δίκτυο NBC News ότι το Ισραήλ θα έπρεπε να ρίξει πυρηνικές βόμβες στη Λωρίδα της Γάζας, εφ’ όσον δυσκολευόταν να επικρατήσει αλλιώς…
Ουδέν πρόβλημα;…
Αλήθεια, πώς εξηγείται η… γενική μακαριότητα για το γεγονός ότι το Ισραήλ διαθέτει πυρηνικά όπλα; Είναι το κράτος που διέπραξε καθαρή γενοκτονία – άλλο αν ο ΚΜ στο πρόσφατο παρελθόν… ξίνισε με τον όρο, χαρακτηρίζοντάς τον υπερβολικό. Είναι το κράτος που επί δεκαετίες εφαρμόζει πρακτικές εθνοκάθαρσης, τις οποίες μάλιστα επιτάχυνε και επέκτεινε η κυβέρνηση Νετανιάχου – και πολύ πριν από την 7η Οκτωβρίου 2023. Είναι το κράτος που ακόμη και στενοί φίλοι του ενίοτε αναγκάζονται να το «εγκαλούν» (με όσο το δυνατόν… μαλακότερο ύφος και – φυσικά- άνευ κυρώσεων), καθώς δεν έχει αφήσει απαραβίαστη σχεδόν καμία πτυχή της διεθνούς νομιμότητας.
Το Ισραήλ περιφρονεί κατ’ εξακολούθηση τις αποφάσεις του ΟΗΕ. Στη Δυτική Όχθη έχει κάνει «ψωμοτύρι» τους διαδοχικούς παράνομους εποικισμούς (αυτό το έχει παραδεχθεί και ο ΚΜ), τα φρικτά – και συχνά θανατηφόρα – πογκρόμ εναντίον των Παλαιστινίων, τις κατεδαφίσεις σπιτιών, τις εκδιώξεις οικογενειών από τη γη τους, τις καταστροφές καλλιεργειών, ακόμη τη δηλητηρίαση υδάτινων πόρων. Από το 2007, με τον μόνιμο αποκλεισμό της Λωρίδας της Γάζας μετέτρεψε την περιοχή αυτή στη «μεγαλύτερη ανοικτή φυλακή του κόσμου», όπου ακόμη και οι ώρες κανονικής υδροδότησης και ηλεκτροδότησης ορίζονταν από τα δικά του «κέφια».
Επίσης, το Ισραήλ είναι επιτομή του «αναθεωρητικού» κράτους. Θεωρεί «βιβλικό δικαίωμα» την ίδια την επέκτασή του – κατά το δοκούν. Αυτό δεν το διακηρύττουν μόνο κάποιοι «τρελαμένοι» υπερ- ορθόδοξοι φονταμενταλιστές, οι οποίοι άλλωστε εκπροσωπούνται στην παρούσα κυβέρνηση Νετανιάχου. Το όραμα του «μεγάλου Ισραήλ» το υιοθέτησε και επισήμως ο ίδιος ο Νετανιάχου, τον Αύγουστο 2025 (εδώ), προκαλώντας τις διαμαρτυρίες και «φιλοδυτικών», προσκείμενων στις ΗΠΑ αραβικών χωρών.
Σπάνε «ταμπού» και στις ΗΠΑ
Ακόμη και στις ίδιες τις ΗΠΑ, όχι μόνο αναγνωρίζονται πλέον – σε κλίμακα ασυνήθιστα μεγάλη – αλήθειες για τη φυσιογνωμία του Ισραήλ ως «κράτους απαρτχάιντ» (παραδοχή που στη Βόρεια Αμερική μέχρι πρότινος θα αποτελούσε «έγκλημα καθοσιώσεως»), αλλά πλέον θρυμματίζονται και ταμπού σχετικά με τους γεωπολιτικούς στόχους του. Σε πρόσφατο δημοσίευμά του, το ρεπουμπλικανικό περιοδικό New Conservative αναρωτιόταν: «Αξίζει να θυσιαστούν ζωές Αμερικανών στρατιωτών, για να μπορεί το Ισραήλ να επεκταθεί ανεξέλεγκτα στη Μέση Ανατολή;». Προσοχή στη διατύπωση: «Ανεξέλεγκτη επέκταση». Τα στρουθοκαμηλικά σκονάκια περί «άμυνας » σιγά – σιγά αραιώνουν.
Γιατί λοιπόν να είναι εφιαλτική μόνον η σκέψη ότι θα μπορούσε το Ιράν κάποτε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και ταυτόχρονα να κρίνεται περίπου ως… καθαγιασμένο το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ, κράτους που βαρύνεται με όλα τα παραπάνω και επιπλέον με σωρεία αποδεδειγμένων – εδώ και δεκαετίες – εγκλημάτων πολέμου; Κι αν ως χθες, εντός του Ισραήλ, εισηγούνταν ρίψη πυρηνικής βόμβας στη Γάζα ακροδεξιοί, θρησκόληπτοι πολιτικοί που κατόπιν αποδοκιμάζονταν (όπως ο υπουργός Πολιτιστικής Κληρονομιάς Αμιχάι Ελιγιάχου, το Νοέμβριο του 2023), ποιος βεβαιώνει ότι τέτοιες «λαμπρές» ιδέες θα παραμείνουν στη σφαίρα των «απορριπτέων», έτσι όπως κινείται το «περιούσιο» κράτος της Μέσης Ανατολής;
«Ένα λογικό κράτος δεν διεξάγει πόλεμο εναντίον των αμάχων, δεν έχει χόμπι να σκοτώνει μωρά και δεν θέτει ως στόχο την εκδίωξη πληθυσμών», τόνισε (τον Μάιο του 2025) σε μια γενναία, περιεκτική δήλωσή του ο Γιάιρ Γκολάν, αρχηγός του κόμματος των Δημοκρατών, πρώην αναπληρωτής αρχηγός του επιτελείου του Ισραηλινού Στρατού. Ένα τέτοιο κράτος διαθέτει πυρηνικά και αυτό θεωρείται «φυσιολογικό»…
Για τους βαλλιστικούς πυραύλους
Ας πάμε όμως στη συνέχεια των… αποφθεγμάτων του ΚΜ (πέραν των πυρηνικών): «Δεν μπορεί να είναι (το Ιράν) μια μόνιμη απειλή για την ευρύτερη περιοχή μέσω ενός εκτεταμένου προγράμματος επιθετικών -το τονίζω- βαλλιστικών πυραύλων… ».
Και εδώ ο Έλληνας πρωθυπουργός αναμασά – σαν «παπαγαλάκι» – μία από τις αξιώσεις, τις οποίες πρόβαλαν οι ΗΠΑ στις διαπραγματεύσεις που διακόπηκαν με την επίθεση. Όπως είναι γνωστό, λόγω των κυρώσεων που υφίσταται τα Ιράν δεν διαθέτει αξιόμαχη αεροπορία. Ούτε έχει ισχυρή αντιαεροπορική άμυνα. Απαιτώντας λοιπόν από το Ιράν να μείνει χωρίς τους βαλλιστικούς πυραύλους που διαθέτει, στην ουσία του ζητούν να μείνει παντελώς απροστάτευτο, έρμαιο των διαθέσεων του πάνοπλου Ισραήλ. Καμία ιρανική κυβέρνηση δεν θα το δεχόταν αυτό, παρά μόνον εάν επρόκειτο για κυβέρνηση «αχυρανθρώπων» και ανδρείκελων των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Αν η έλλειψη δημοκρατίας είναι λόγος επίθεσης…
Κατόπιν ο ΚΜ τα έβαλε όλα… στο μίξερ: «Ένα θεοκρατικό καθεστώς το οποίο ουσιαστικά έχει επιβάλει μια στυγνή δικτατορία επί των πολιτών του. Δεν νομίζω ότι έχω καμία ιδιαίτερη διάθεση να συνταχθώ ή να εκφράσω κάποια ιδιαίτερη συμπάθεια για το καθεστώς αυτό».
Ας αρχίσουμε από την τελευταία φράση: Το θέμα είναι αν δικαιολογείται ή όχι η στρατιωτική επίθεση σε μία χώρα, όχι αν μας αρέσει (που «δεν») το καθεστώς της και τα χαρακτηριστικά της εσωτερικής της διακυβέρνησης. Εάν τεθεί το δεύτερο ως κριτήριο για το πρώτο, τότε φθάνουμε σε δυσθεώρητα επίπεδα παραλογισμού. Αλλά και φαρισαϊσμού.
Η Αίγυπτος, χώρα «στρατηγικός εταίρος» της Ελλάδας, κυβερνάται από μία ωμή δικτατορία που επί χρόνια κονιορτοποιεί δημοκρατικά και ανθρώπινα δικαιώματα. Στην ημερήσια διάταξη έχουν βρεθεί και βρίσκονται βασανιστήρια και εκτελέσεις (συχνά μετά από μαζικές δίκες – παρωδίες), καθώς και αθρόες φυλακίσεις πολιτών που αντιτίθενται στο καθεστώς. Ακόμη και η απλή κριτική για την εκτεταμένη διαφθορά του αιγυπτιακού καθεστώτος μπορεί να επισύρει εγκλεισμό και βασανιστήρια.
Αν στο αυταρχικό Ιράν έχει εκλεγεί πρόεδρος ένας πολιτικός, ο Πεζεσκιάν, μη αρεστός στην μεγαλύτερη μερίδα του θρησκευτικού ιερατείου (το οποίο σε αρκετά ζητήματα δεν δρα ως ενιαία, μονολιθική οντότητα), στην Αίγυπτο οι «εκλογικές επικρατήσεις» του Σίσι – 2014, 2018, 2023 – με ποσοστά από 89,6% έως 97% διαθέτουν όση «εγκυρότητα» είχαν και τα κωμικοτραγικά «δημοψηφίσματα» της ελληνικής χούντας, το 1968 και 1973. Τι πρέπει να γίνει, λοιπόν; Να σκεφτούμε μήπως χρειάζεται κάποιος πόλεμος εναντίον της Αιγύπτου, ώστε να «απελευθερωθεί» ο καταπιεσμένος λαός της;
Η διπλή «απελευθέρωση» του 1974
Μήπως να επανεξετάσουμε και την ηθογραφία της νεότερης Ιστορίας, της νεοελληνικής συμπεριλαμβανόμενης; Θα είχε, άραγε, δικαίωμα ένα ισχυρό κράτος ή κάποιος συνασπισμός κρατών (ας πούμε με τον… όρο να διαθέτουν κοινοβουλευτικά πολιτεύματα) να επιτεθεί εναντίον της Ελλάδας κατά τις περιόδους «ημέτερων» δικτατορικών κυβερνήσεων και να καθορίσει – έτσι, δια της βίας- τη γεωπολιτική, οικονομική και εμπορική ρότα της χώρας; Ουδείς φυσικά θα υποστήριζε κάτι τέτοιο.
Έλα όμως που όσοι – εδώ, στην Ελλάδα – «βολεύονται» με ανάλογα εξωφρενικά προσχήματα για άλλες χώρες, δεν «δικαιώνουν» μόνο κάποια υποθετικά σενάρια, βασισμένα σε «what if», ως προς τα καθ’ ημάς. «Δικαιώνουν» και ισχυρισμούς που όντως διατυπώθηκαν για τον «Αττίλα» του 1974 και την κατοπινή τουρκική κατοχή, στο 37% της Κύπρου. Τουλάχιστον δύο πρώην Τούρκοι πρωθυπουργοί, ο Ετζεβίτ (επί των ημερών του έγινε η εισβολή στην Κύπρο) και κατόπιν ο Οζάλ, είχαν δηλώσει ότι η εισβολή του 1974 ευεργέτησε… την Ελλάδα και την Κύπρο, καθώς στην μεν πρώτη είχε ως αποτέλεσμα να επανέλθει ταχύτερα η δημοκρατία, στη δε δεύτερη απέτρεψε το «στέριωμα» μιας εξουσίας που είχε καταληφθεί με το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.
Θερμά συγχαρητήρια, λοιπόν, στους εγχώριους οπαδούς των απανταχού πολεμικών, επιβαλλόμενων εξ των έξω «απελευθερώσεων»!… Κατάφεραν, έστω και ετεροχρονισμένα, να πετύχουν μια ηθική «ιστορική δικαίωση» και του Ετζεβίτ…
Μια ματιά στη Σαουδική Αραβία και το Ισραήλ
Στο «μίξερ», βεβαίως, ο ΚΜ έθεσε και τη θεοκρατία… Ως τι άραγε; Ως «λογική γέφυρα» που θα μετατρέψει την απέχθειά μας για τους μουλάδες του (πολιτισμικά δισυπόστατου) Ιράν σε άτυπη έγκριση του πολέμου; Έτσι… πάει;
Αν ναι, τότε στη σαλαφιστική Σαουδική Αραβία, την κατ’ εξοχήν καταπιεστική, άτεγκτα θεοκρατική χώρα (και αυτή «στρατηγικός εταίρος μας»), ποιοι «απελευθερωτές» και πότε αναμένεται να… μπουκάρουν; Όποιοι κι αν είναι, πάντως, πιθανότατα δεν θα λάβουν τις ευχές του στρατηγού Κ. Φλώρου που, ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ, τον Μάρτιο του 2021, παρόντος του Σαουδάραβα ομολόγου του και εξαίροντας το μνημόνιο στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας – Σαουδικής Αραβίας, δήλωσε (από στη Σούδα) ότι οι δυο χώρες μοιράζονται «τις ίδιες αξίες».
Δεν έχει νόημα να αναρωτηθούμε (ούτε ρητορικά) αν ο ΚΜ αδυνατεί να εντοπίσει στοιχεία θεοκρατίας στο Ισραήλ – ειδικά το σημερινό… Απλώς, θυμίζουμε: Πρώτον: Το Ισραήλ επικαλείται τη Βίβλο για τα «αναθεωρητικά» οράματά του. Ο νυν πρωθυπουργός του, ο Νετανιάχου, στις ομιλίες και τα διαγγέλματά του συχνά επικαλείται τον Μεσσία και επιθετικά θρησκευτικά δόγματα, για να καταστήσει «ιερότερες» τις πολεμικές επιχειρήσεις, αλλά και την εθνοκάθαρση.
Δεύτερον: Με νόμο του 2018, το Ισραήλ κηρύχθηκε και επισήμως «εβραϊκό έθνος – κράτος», θωρακίζοντας και επαυξάνοντας τις φυλετικές και θρησκευτικές διακρίσεις στο εσωτερικό του, αλλά και διαμορφώνοντας προϋποθέσεις για μια ακόμη «θηλιά», στον λαιμό των Παλαιστινίων: Αν προχωρήσει το Ισραήλ σε προσάρτηση της Δυτικής Όχθης, τότε θα επενεργήσει αυτομάτως ο νόμος που ορίζει την άσκηση «του δικαιώματος εθνικής αυτοδιάθεσης» ως «αποκλειστικό προνόμιο του εβραϊκού λαού».
Τρίτον: Στο σημερινό πολιτικό σύστημα του Ισραήλ έχουν αυξημένο ειδικό βάρος ακροδεξιοί φονταμενταλιστές, σαν τον Μπεν Γκβιρ, ο οποίος το 2015, ως δικηγόρος υπερασπιζόταν με μεγάλο ζήλο φανατικούς ομοϊδεάτες του, εμπρηστές χριστιανικής εκκλησίας. Καθόλου τυχαία ή ανεξήγητα, στη θητεία της παρούσας κυβέρνησης (και πριν την 7η Οκτωβρίου) στην Ιερουσαλήμ γίνονταν περισσότερες και βιαιότερες επιθέσεις «υπερ- ορθόδοξων Εβραίων», επιδρομές και βανδαλισμοί σε νεκροταφεία, ναούς και οικήματα «άλλων» (ενδεικτικά εδώ). Ομοίως και απειλητικά κηρύγματα μίσους εναντίον μουσουλμάνων και χριστιανών διαφόρων δογμάτων. Πόσο αμέτοχη σε αυτά είναι η θρησκευτική Δεξιά που κυβερνά το Ισραήλ; Περίπου όσο «άμοιρη ευθυνών» είναι και τα για τα πογκρόμ των εποίκων στη Δυτική Όχθη…
Ένα «χρήσιμο εργαλείο» που το λένε ISIS
Οφείλουμε, όμως, να αναγνωρίσουμε κάτι: Το Ισραήλ ανέκαθεν παραγκώνιζε τις θρησκευτικές «προκαταλήψεις» του, όταν επρόκειτο είτε να σφυρηλατήσει συμμαχίες, είτε να κρίνει ποιες δυνάμεις θα στήριζε είτε να δει ποιες θα χρησιμοποιούσε ως «εργαλεία».
Στις αρχές Αυγούστου 2016, συνέταξε έκθεση για το Ισλαμικό Κράτος (ISIS) ο πανεπιστημιακός καθηγητής Εφρέμ Ινμπάρ, τότε διευθυντής του ισραηλινού Κέντρου Ερευνών BESA, ενός think tank με μεγάλη επιρροή. Η έκθεση – εισήγηση του BESΑ προς την ισραηλινή κυβέρνηση (εδώ) ήταν σαφής: Θα αποτελούσε «στρατηγικό λάθος» η καταστροφή του ISIS, διότι ήταν αξιοποιήσιμος εναντίον της Χεζμπολάχ και του Ιράν. Η ισχύς του έπρεπε μεν να μειωθεί (πρακτικά, όπως έδειξαν οι κατοπινές εξελίξεις, να αυξομειώνεται αναλόγως των συγκυριών και των… αναγκών του Ισραήλ), αλλά όχι να εκλείψει. Η δε κυβέρνηση Ομπάμα στις ΗΠΑ στηλιτευόταν ως «ανίκανη να αναγνωρίσει το γεγονός ότι ο ISIS μπορεί να αποτελέσει χρήσιμο εργαλείο», εναντίον της Τεχεράνης.
Όσα έγιναν στη δεκαετία που παρήλθε από τότε δείχνουν ότι μάλλον δεν… πετάχτηκε στα αζήτητα η ιδέα – εισήγηση περί «χρήσιμου εργαλείου». Μεταξύ άλλων, ο ISIS επιδόθηκε σε πολύνεκρες τρομοκρατικές επιθέσεις μέσα στο ίδιο το Ιράν – στα έτη 2017, 2018, 2022 και 2024.
Ναι, και το 2024. Δηλαδή, όταν γινόταν το αιματοκύλισμα στη Γάζα ο ISIS σκότωνε «άπιστους σιϊτες» στο Ιράν. Και τον Ιούνιο του 2025 ο πρώην υπουργός Άμυνας του Ισραήλ, Α. Λίμπερμαν, αποκάλυψε ότι χώρα του χρησιμοποιούσε στη Γάζα ένοπλη ομάδα, συνδεόμενη με τον ISIS. Το γραφείο του Νετανιάχου ουσιαστικά το επιβεβαίωσε.
Πόση υποκρισία, ακόμη;
Αντί επιλόγου: Στη συγκεκριμένη συνέντευξη ο ΚΜ δεν αναφέρθηκε ειδικά στους διαδηλωτές του Ιράν, όπως έχουν κάνει άλλοι. Οι οποίοι, αν τυχόν ρωτηθούν για την «αραβική άνοιξη» στο Μπαχρέιν και για τους εκατοντάδες ειρηνικούς σιίτες διαδηλωτές, τους οποίους εξολόθρευσαν εκεί τα στρατεύματα της (έχουσας τις «ίδιες αξίες» με εμάς) Σαουδικής Αραβίας, πιθανότατα θα ξύσουν αμήχανα το κεφάλι. Διότι το καθεστώς του Μπαχρέιν ήταν και παραμένει «καλό», άρα δεν έπρεπε να κλονιστεί.
Οι ίδιοι άνθρωποι, αν ρωτηθούν για τους Παλαιστίνιους της Γάζας που έπεφταν κατά δεκάδες νεκροί από τα ισραηλινά πυρά, την άνοιξη του 2018 (λίγο πριν από την εβδομηκοστή επέτειο της «Νάκμπα») κάθε Παρασκευή, επειδή συμμετείχαν στις διαδηλώσεις κατά μήκος του φράχτη, πιθανόν θα αναρωτηθούν «γιατί πήγαν εκεί, αφού ήξεραν τι θα γίνει…». Οι πιο «προχωρημένοι»… δημοκράτες, θα μπορούσαν να ενστερνιστούν και τη δήλωση που έκανε τότε ο Λίμπερμαν (το 2018 ήταν υπουργός Άμυνας του Ισραήλ), απαντώντας στις «συγκρατημένες» διεθνείς επικρίσεις για το αιματοκύλισμα: «Στη Γάζα δεν υπάρχουν αθώοι…».
Πόσες ακόμη «βόμβες» υποκρισίας θα φάμε κατακέφαλα, για να «δικαιολογηθεί» τούτος ο βρόμικος πόλεμος;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου