ΗΠΑ-Ισραήλ σε ρόλο «ΑΙ Ηρώδη»
Του Έκτορα-Ξαβιέ Δελαστίκ
Ζούμε μέσα σε μια δυστοπία Επιστημονικής Φαντασίας; Οι πρόσφατες πληροφορίες για το χτύπημα σε ιρανικό σχολείο της πόλης Μινάμπ που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από 180 άτομα, στη συντριπτική πλειοψηφία τους παιδιά, φαίνεται να υποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Η θέση μας είναι πως ζούμε όντως μια δυστοπία επιστημονικής φαντασίας, αλλά για τον ακριβώς αντίθετο λόγο από αυτόν που αυθόρμητα σκεπτόμαστε.
Οι Η.Π.Α. ως σύγχρονος, μηχανικός Ηρώδης
Πληροφορίες του Reuters αναφέρουν μεταξύ άλλων πως οι ΗΠΑ έχουν αναλάβει βομβαρδισμούς κυρίως στο νότιο Ιράν, με το Ισραήλ να επικεντρώνεται στο δυτικό του μέρος. Το συγκεκριμένο άρθρο έμεινε στις επίσημες ανακοινώσεις της αμερικανικής κυβέρνησης, η οποία αναγνώριζε σημαντική πιθανότητα να ευθύνεται για την εκατόμβη, αρνούμενη όμως να κάνει παραπάνω σχόλια μέχρι να ολοκληρωθεί η έρευνα.
Επειδή οι Η.Π.Α. είναι αρκετά σε καλύτερη κατάσταση από την Ελλάδα όσον αφορά την ελευθερία του Τύπου, οι δημοσιογραφικές έρευνες συνεχίστηκαν, με τους NY Times να δημοσιεύουν στοιχεία που δείχνουν το βομβαρδισμό να λαμβάνει χώρα μαζί με το βομβαρδισμό διπλανής ιρανικής βάσης. Σημειώνεται πως το σχολικό κτίριο χτίστηκε αρχικά ως μέρος της στρατιωτικής βάσης, αλλά διαχωρίστηκε από αυτήν εδώ και τουλάχιστον μια δεκαετία. Σημειώνεται επίσης πως το σχολείο χτυπήθηκε με τριπλό χτύπημα (triple-tapping): το πρώτο χτύπημα καταστρέφει το στόχο, ενώ το επόμενο χτύπημα (επόμενα δύο στη συγκεκριμένη περίπτωση) είναι για να σκοτώσει τους διασώστες μαζί με τυχόν επιζώντες τραυματίες.
Η πλευρά στην οποία θα επικεντρωθούμε αφορά μια πλευρά του πολέμου που περιγράφεται σε άρθρο της Washington Post, το οποίο αφορά τη χρήση «εργαλείων Τεχνητής Νοημοσύνης» από το Υπουργείο Πολέμου των Η.Π.Α. στους βομβαρδισμούς της εναντίον του Ιράν. Πρόκειται για το «Maven Smart System», το οποίο χρησιμοποιείται από το Υπουργείο Πολέμου για την αναγνώριση και οργάνωση βομβαρδισμών, με το οποίο διατείνεται πως μπόρεσε να πλήξει πάνω από 1.000 στόχους εντός 24 ωρών. Ειδικοί σε παρόμοιες εφαρμογές διατείνονται πως είναι ισχυρό το ενδεχόμενο η επιλογή του σχολείου ως στόχου να είναι ένα από τα συστηματικά λάθη που μπορούμε να περιμένουμε από τη χρήση ενός τέτοιου συστήματος.
Το Maven Smart Systems (Maven SS για συντομία) έχει κατασκευαστεί από την εταιρία Palantir, η οποία έχει αποδείξει σε βάθος χρόνου πως τα δύο πράγματα που αγαπάει περισσότερο είναι ο σύγχρονος ολοκληρωτισμός και το κρατικό χρήμα, καθώς αποτελεί πρακτικά μια εταιρία-τεχνοβλαστό της CIA. Πριν μιλήσουμε βαθύτερα γι αυτή τη σχέση, μάλλον αξίζει να πούμε μερικά λόγια για τη σχέση επιστημονικής φαντασίας και πολέμου. Τόσο ως καθρέφτη των συλλογικών φόβων μας για το παρόν και το μέλλον, όσο και για να καταλάβουμε τα κίνητρα επιχειρηματιών και αξιωματούχων που ταυτίζουν ενεργητικά τον εαυτό τους με τον «κακό» κάθε βιβλίου ή ταινίας που πέφτει στα χέρια τους.
Επιστημονική φαντασία και φαντασίωση του πολέμου
Ίσως να έχετε δει το War Games (1983), όπου ένα αυτοματοποιημένο πρόγραμμα διαχείρισης του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου σχεδόν ξεκινά τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ή ίσως το επεισόδιο «Metalhead» της σειράς Black Mirror, στο οποίο τετράποδα ρομπότ εμφανώς σχεδιασμένα για πολεμικές επιχειρήσεις κυνηγούν όποιον άνθρωπο βρεθεί μπροστά τους μέχρι εξόντωσης. Ίσως να έχετε διαβάσει τη σειρά The Expanse, όπου μέρος της πλοκής είναι ένα εξαιρετικά περίπλοκο, αυτόματο σύστημα που ενεργοποιούμενο μοιάζει ταυτόχρονα με τιτάνια μηχανή, φυσική καταστροφή και εισβολή από κάποιο εξωγήινο είδος. Ίσως πάλι έχετε διαβάσει κάποιο από τα δεκάδες διηγήματα επιστημονικής φαντασίας που προσεγγίζουν την «Τεχνητή Νοημοσύνη» στον πόλεμο.
Στην πραγματικότητα, σχεδόν όλοι οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας (αλλά και του φανταστικού) καλούνται αργά ή γρήγορα να καταπιαστούν (ή να αποφύγουν ενσυνείδητα) το πώς οι τα φανταστικά τους ευρήματα χρησιμοποιούνται στον πόλεμο. Δε θα επεκταθούμε σε λογοτεχνική ανάλυση, αλλά θα σταθούμε στα τρία συχνότερα μοτίβα που μπορούμε να αναγνωρίσουμε:
- Απρόσωπη, ψυχρή βία: Ακριβώς επειδή ο κύριος δρων
είναι μια μηχανή, η ασκούμενη βία χάνει και τον ανθρώπινο χαρακτήρα και
τα συναισθηματικά κίνητρα που θα επέτρεπαν να κατανοήσουμε σε ένα
επίπεδο το θύτη. Η βία γίνεται έτσι απόκοσμη και θυμίζει λογοτεχνικά
περισσότερο τον κοσμικό τρόμο των αρχών του 20ού αιώνα.
- Απομακρυσμένη, διαμεσολαβημένη βία: Θα μπορούσε να
πει κανείς πως η βία μπορεί να είναι απομακρυσμένη από τα πρώτα
ανθρωποειδή που έμαθαν να πετούν πέτρες και ξύλα για να κυνηγήσουν.
Οποιαδήποτε όμως ουσιαστική λογοτεχνική περιγραφή πεδίου μάχης στέκεται
πολύ στις σωματικές αισθήσεις – το βήχα από το χώμα στα ρουθούνια, τη
ζαλάδα και την κώφωση από τις εκρήξεις, τη μυρωδιά των νεκρών κ.ο.κ. Ένα
μέρος της επιστημονικής φαντασίας στον πόλεμο αφορά συγκεκριμένα τη
δυνατότητα απομάκρυνσης του θύτη από αυτό το μιαρό πεδίο της μάχης, όπου
είναι για να πεθαίνουν μόνον οι (πάντα κατώτεροι τεχνολογικά και ηθικά)
εχθροί του. Θα μπορούσαμε να πούμε πως απευθύνεται στη φαντασίωση του
πολίτη πως αν είναι να αναγκαστεί να εμπλακεί σε πόλεμο, θα ήθελε να το
κάνει με τις ανέσεις και την αποστασιοποίηση ενός στρατηγού.
- Βιομηχανική βία: Ακριβώς επειδή η βία ασκείται άμεσα από μια μηχανή (τηλεχειριζόμενα ή με ικανότητα λήψης αποφάσεων), μπορεί να υπάρξει οικονομία κλίμακας. Η πολεμική σύρραξη αντιμετωπίζεται με όρους μάνατζμεντ και οι σφαγές διεξάγονται σε κλίμακες αδιανόητες για ανθρώπινους στρατούς, ακριβώς επειδή ο πραγματικός στρατός δεν είναι ανθρώπινος. Δε χρειάζεται ξεκούραση, δεν εμφανίζει ανυπακοή, δεν αποκτά μετατραυματικό στρες. Ίσως εδώ να βρίσκεται και η πιο έντονη απανθρωποποίηση του εχθρού, ο οποίος μετατρέπεται σε μια απλή μεταβλητή ενός συστήματος διαχείρισης πολεμικών πόρων.
Ο λόγος για τον οποίο τα αναδεικνύουμε είναι για να πλαισιώσουμε μια σημαντική εξαίρεση, αυτήν της ηθικής ευθύνης ενός «πολέμου εικονικής πραγματικότητας». Στο βιβλίο «Ender’s Game» («Το παιχνίδι του Έντερ» – μτφ από εκδ. Μέδουσα), παιδιά-στρατιώτες εκπαιδεύονται για να γίνουν μελλοντικοί αξιωματικοί στον πόλεμο εναντίον ενός εξωγήινου είδους ζωής. Χωρίς να θέλουμε να αποκαλύψουμε την πλοκή, κεντρικό στα πολλά θέματα που πραγματεύεται είναι η ηθική ευθύνη που φέρει ο χειριστής ή διοικητής ενός συστήματος «απομακρυσμένου πολέμου».
Όμως πρέπει να θυμόμαστε πως η λογοτεχνία και ο κινηματογράφος είναι πρωτίστως ένας διάλογος μεταξύ καλλιτέχνη και κοινού. Κανένα τους δε μπορεί πραγματικά να συλλάβει την ουσία του τρόπου με τον οποίο επιχειρηματίες, στρατιωτικοί και κυβερνήσεις αντιλαμβάνονται και απεργάζονται αυτά τα θέματα. Για τον απλό λόγο πως… ελάχιστα άτομα του κοινού ανήκουν σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες. Ώρα για επιστροφή στην πραγματικότητα λοιπόν.
Επιστροφή στην πραγματικότητα: εταιρίες εναντίον κυβέρνησης;
Είπαμε νωρίτερα πως το «Maven Smart System» του αμερικανικού Υπουργείου Πολέμου κατασκευάστηκε από την Palantir. Ίσως να θυμάστε πως αυτό που ξέρει να κάνει η Palantir είναι να φτιάχνει βάσεις δεδομένων και απεικονίσεις, και όχι συστήματα «Τεχνητής Νοημοσύνης». Πράγματι, στην πραγματικότητα ο πυρήνας του συστήματος βασίζεται στο σύστημα Claude της εταιρίας Anthropic, με την Palantir να έχει αναλάβει κυρίως την τροφοδοσία του με δεδομένα.
Στα τέλη Φεβρουαρίου υπήρξε ένα κρεσέντο έντασης μεταξύ της κυβέρνησης των Η.Π.Α. και της Anthropic. Ο Υπουργός Πολέμου Πιτ Χέγκσεθ (Pete Hegseth) έδωσε διορία μέχρι τις 27/2 στην Anthropic να «συμφωνήσει στους Όρους Χρήσης της κυβέρνησης Τραμπ» εάν θέλει να παραμείνει ανάδοχος έργων. Από τη μεριά της η Anthropic περιγράφει ως «κόκκινη γραμμή» της τη μη χρήση των εργαλείων της σε αυτόνομα drones και σε παρακολούθηση αμερικανών πολιτών. Στις 6 Μαρτίου, ο Πιτ Χέγκσεθ έδωσε διορία 180 ημερών στις υπηρεσίες του Υπουργείου Πολέμου να αποσύρουν τα προϊόντα της Anthropic και να τα αντικαταστήσουν με άλλα, εννοώντας προφανώς την αντικατάσταση του Claude με ανάλογο προϊόν κάποιας πιο «συνεργάσιμης» εταιρίας. Σημειώνουμε πως υπάρχουν ενεργά συμβόλαια με τις Google, OpenAI και xAI, οπότε και μάλλον το κενό θα καλυφθεί πάρα πολύ γρήγορα.
Η δημοσιογραφική κάλυψη είναι τέτοια που δημιουργεί μια αίσθηση σύγκρουσης μεταξύ μιας κυβέρνησης που θέλει ανεξέλεγκτες τεχνολογικές δυνατότητες και της «εταιρικής ευθύνης» μιας εταιρίας η οποία θέλει να κρατήσει έστω κάποια τεχνολογικά ταμπού. Μια επιδερμική προσέγγιση του ζητήματος δε μπορεί όντως να παράγει διαφορετικό συμπέρασμα, και το τμήμα Δημοσίων Σχέσεων της Anthropic είναι τρισευτυχισμένο γι αυτό. Ας τους χαλάσουμε τη μέρα μπαίνοντας λίγο βαθύτερα.
Ποιός ελέγχει τους ρομποτικούς φύλακες;
Κατ’ αρχάς, η Anthropic είναι η πρώτη μεγάλη εταιρία εργαλείων «Τεχνητής Νοημοσύνης» η οποία συνεργάστηκε με το Πεντάγωνο για τη διαχείριση απόρρητων δεδομένων. Επίσης, από την αρχή της συνεργασίας ήταν σαφές πως παρήγαγε εργαλεία για πολεμικές εφαρμογές, πράγμα με το οποίο ποτέ δεν έδειξε να έχει πρόβλημα. Η ένταξη της Anthropic στο Maven SS έγινε από τα τέλη του 2024. Δεν δεχόμαστε λοιπόν την ερμηνεία των ηθικών φραγμών, όπως επίσης και δεν τη δέχονται αναλυτές πολύ πιο κοντά στο περιβάλλον αυτό.
Την πιο ξεκάθαρη ίσως περιγραφή της κόντρας έκανε ο πρώην αναπληρωτής βοηθός του Υπουργού Αμύνης των Η.Π.Α., Μάικλ Χόροβιτς (Michael Horowitz) στο CNN: περιέγραψε πως η κόντρα δεν αφορά την ίδια τη χρήση των εργαλείων της εταιρίας από το στρατό, αλλά αφορά το δικαίωμά της να επιτρέπει συγκεκριμένες χρήσεις των εργαλείων της και να απαγορεύει κάποιες άλλες. Το πραγματικό επιχείρημα της κυβέρνησης είναι πως κάθε κατασκευαστής όπλων μπορεί να παρέχει ή όχι όπλα, αλλά δεν έχει αξιώσεις μετά για το πού ακριβώς θα χρησιμοποιηθεί η κάθε συγκεκριμένη βόμβα.
Όπως έχουμε περιγράψει και παλαιότερα με αφορμή ουκρανικά τρακτέρ και ρωσικές Πόρσε, οι εταιρίες ψηφιακής τεχνολογίας προσπαθούν λυσσωδώς να έχουν αξιώσεις στο τί μπορεί να κάνει και τί όχι ο καταναλωτής με τις συσκευές και τα προγράμματα που έχει ήδη αγοράσει. Το ιδανικό σενάριο γι αυτές είναι ο καταναλωτής να είναι απλά χρήστης των υπηρεσιών τους, με τις συσκευές τους να μπορούν να «παγώσουν» ανά πάσα στιγμή με απόφαση της εταιρίας. Στο πλαίσιο του βομβαρδισμού του Ιράν από τις Η.Π.Α. έχουμε λοιπόν την περιφερειακή σύγκρουση μιας πολεμικής κυβέρνησης που απαιτεί βιομηχανική χρήση βίας έναντι του «ιερού» δικαιώματος των εταιριών υψηλής τεχνολογίας να συνεχίζουν να επιβάλλονται στο χρήστη.
Με άλλα λόγια έχουμε μια σύγκρουση του κακού και του χειρότερου, όχι απλά πάνω σε «υποθετικά σενάρια» όπως τα περιγράφει Χόροβιτς, αλλά πάνω στο επιτρεπτό ή μη επιτρεπτό του οικονομικού μοντέλου των εταιριών αυτών. Σε αυτό το πλαίσιο γίνεται κατανοητή και η αρχική απειλή του Υπουργείου Πολέμου να κινηθεί με επίταξη των υπηρεσιών της Anthropic, εάν αυτή δεν υποχωρούσε οικειοθελώς.
Γραφειοκρατική θηριωδία
Κατά την εκτίμησή μας, το πιο σημαντικό ίσως σημείο είναι το λιγότερο συζητημένο. Ήδη το άρθρο της Washington Post ανέφερε πως το Maven παρέχει «στοχοποίηση σε πραγματικό χρόνο και προτεραιοποίηση στόχων» στο βομβαρδισμό του Ιράν. Πολύ πιο αναλυτικά και ουσιαστικά, ο αναλυτής και συγγραφέας σε θέματα «Τεχνητής Νοημοσύνης» Άντονι Μάιο (Anthonoy Maio) περιγράφει μεταξύ των αποτελεσμάτων του Maven την παραγωγή «αυτοματοποιημένων νομικών αιτιολογήσεων για τα χτυπήματα βάσει των νόμων περί πολεμικών συγκρούσεων».
Αυτό το σημείο είναι ταυτόχρονα πολύ απλούστερο και ασύλληπτα σημαντικότερο απ’ όσο φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, η επιλογή στόχων σε ένα ευνομούμενο κράτος δε γίνεται όπως βλέπουμε στις ταινίες. Αντιθέτως, γίνεται μια σειρά εκθέσεων, όπου πρέπει να περιγραφεί το κτίριο-στόχος, να καταγραφεί ο λόγος επιλογής του, τα επιθυμούμενα αποτελέσματα του βομβαρδισμού, ο χρόνος και ο τύπος βόμβας που θα χρησιμοποιηθεί, οι εκτιμώμενες απώλειες αμάχων για κάθε σενάριο βομβαρδισμού κ.ο.κ. Με άλλα λόγια, μια σειρά στάδια τα οποία έχουν σκοπό να εξασφαλίσουν πως… δε θα βομβαρδιστεί εις τριπλούν ένα σχολείο την ώρα των μαθημάτων.
Αυτές οι εκθέσεις είναι ακριβώς αυτό που αναφέρεται ως «νομικές αιτιολογήσεις», καθώς είναι αυτά τα στοιχεία τα οποία θα μελετηθούν σε περίπτωση έρευνας για εγκλήματα πολέμου (όπως ο βομβαρδισμός του σχολείου στην πόλη Μινάμπ). Το γεγονός ότι το Υπουργείο Πολέμου και οι εταιρίες υψηλής τεχνολογίας που εμπλέκονται στο Maven SS (και όποια εταιρία αντικαταστήσει την Anthropic) θεωρούν καλή ιδέα την αυτοματοποίησή τους μας δείχνει δύο πράγματα. Πρώτον, τη βαθύτατη ενόχληση και περιφρόνηση που δείχνουν προς οποιαδήποτε δικαστική διαδικασία αφορά τις πράξεις τους, καθώς οι εκθέσεις αυτές μετατρέπονται σε ένα απλό διοικητικό βαρίδι που μπορεί να αυτοματοποιηθεί. Δεύτερον, το βαθύ και δομικό εκφασισμό της αμερικανικής πολιτικής που αποζητά τη δημιουργία νέων στόχων με ρυθμό πολυβόλου.
Ας δούμε με βάση την ισραηλινή εμπειρία τί ακριβώς είναι αυτές οι «αυτοματοποιημένες νομικές αιτιολογήσεις».
Η ισραηλινή εμπειρία της βιομηχανοποιημένης σφαγής
Επί της ουσίας το σύστημα αυτό έχει στηθεί πάνω στη συμπυκνωμένη εμπειρία των αντίστοιχων ισραηλινών συστημάτων που χρησιμοποιήθηκαν στη γενοκτονία στη Γάζα. Σε έρευνες των +972Mag και του Local Call, περιγράφονται τρία συστήματα αυτοματοποίησης των βομβαρδισμών, με μικρότερη ή μεγαλύτερη χρήση εργαλείων «Τεχνητής Νοημοσύνης».
Πρώτο νοηματικά έρχεται το Lavender. Βάσει αυτού, κάθε άντρας, γυναίκα και παιδί στη Γάζα είναι εν δυνάμει τρομοκράτης. Το Lavender χρησιμοποιεί πληροφορίες κάθε είδους (δημοτολόγιο, δεδομένα κινητής τηλεφωνίας, γεωεντοπισμού, ιατρικά και προσωπικά δεδομένα κ.α.) για να κατατάξει τους κατοίκους σε μια «σειρά πιθανότητας» να είναι μέλη κάποιας βαθμίδας της Χαμάς. Οι πηγές του ισραηλινού στρατού επιβεβαιώνουν πως επί της ουσίας παρήγαγε λίστες ανθρώπων προς δολοφονία, με μία πηγή να αναφέρει πως αφιέρωνε περίπου 20 δευτερόλεπτα πριν δώσει το ok για τη δολοφονία κάθε στόχου.
Μιλάμε για «λίστες ανθρώπων προς δολοφονία» πολύ συγκεκριμένα, καθώς το επόμενο σύστημα στη διαδικασία βομβαρδισμών είναι το «Habsora» (εβραϊκός όρος για το χριστιανικό Ευαγγέλιο). Το Habsora δε στοχοποιεί ανθρώπους, αλλά διαμερίσματα. Επί της ουσίας, αξιοποιεί δεδομένα που αφορούν και το Lavender, άλλες πηγές δεδομένων, συν δεδομένα γεωεντοπισμού και πολεοδομικά στοιχεία. Με αυτά χαρακτηρίζει κτίρια, γραφεία και διαμερίσματα ως λιγότερο ή περισσότερο «σημαντικά για τη Χαμάς». Από εκεί και πέρα, για κάθε κτίριο ή διαμέρισμα που αποτελεί στόχο, παράγει τα σενάρια βομβαρδισμού, εκτιμώντας τις παράπλευρες απώλειες ανάλογα με την ώρα και τον τύπο βόμβας.
Το τελευταίο σύστημα που αποκαλύπτεται και κάνει τα παραπάνω να φαίνονται πολιτισμένα απαντά στο πολύ απλό ερώτημα «ποιά είναι η πιο αξιόπιστη στιγμή για τη δολοφονία ενός στόχου με βομβαρδισμό;». Η απάντηση που έδωσε ο ισραηλινός στρατός ήταν «τη στιγμή που μπαίνει στο σπίτι της οικογένειάς του». Το σχετικό σύστημα λοιπόν παρακολουθεί στόχους και όταν κάποιος πλησιάσει στο σπίτι του, στέλνει τη διαταγή βομβαρδισμού στο κοντινότερο αεροσκάφος ή drone. Το επίσημο όνομα του συστήματος: «Where’s Daddy?», και ευθύνεται για το ξεκλήρισμα ολόκληρων παλαιστινιακών οικογενειών ως «παράπλευρων απωλειών».
Αυτή είναι η υλική πλευρά των «αυτοματοποιημένων νομικών αιτιολογήσεων».
Θέλουμε να ζούμε σε μια δυστοπία;
Μετά τα παραπάνω, κατανοούμε πλέον τον τρόπο με τον οποίο η στρατιωτική γραφειοκρατία και η στρατιωτική θηριωδία είναι δυο όψεις του ίδιου ακριβώς νομίσματος. Καταλαβαίνουμε τί ακριβώς εννοούσε ο Υπουργός Πολέμου των ΗΠΑ στη δήλωση που έκανε στο χώρο της SpaceX του Ίλον Μασκ (Elon Musk) για μοντέλα «Τεχνητής Νοημοσύνης» που θα λειτουργούν «χωρίς ιδεολογικούς περιορισμούς που περιορίζουν τις νόμιμες στρατιωτικές χρήσεις».
Σε αυτό το σημείο πρέπει να ξανασυναντηθεί η Επιστημονική Φαντασία με την πραγματικότητα. Τα βιβλία και οι ταινίες που έχουν ασχοληθεί ουσιαστικά με το θέμα, μόλις κάποιος ξύσει λίγο τη νέον επιφάνειά τους, φαίνεται αμέσως πως αποτελούν κριτική στις ανθρώπινες σχέσεις και την πολιτική της εξουσίας, παρά στην τεχνολογία. Συναντούν έτσι σε ένα βαθύτερο επίπεδο την πραγματικότητα που μόλις περιγράψαμε, στην οποία η πρόθεση συγκεκριμένων ανθρώπων και ιδεολογικών χώρων για σφαγές χωρίς δισταγμούς και ανάγκη ξεκούρασης του στρατεύματος θεοποιεί την τεχνολογία.
Πράγμα που σημαίνει πως ο τρόμος που σωστά προκαλεί το φάντασμα ενός πολέμου-cyborg είναι στην πραγματικότητα τρόμος απέναντι στη θηριωδία ανθρώπων χωρίς καμμία ηθική αναστολή οι οποίοι έχουν ξαφνικά νέα εργαλεία. Ανθρώπων που θέλουν να χρησιμοποιήσουν τα νέα αυτά εργαλεία με την προσήλωση ενός παιδιού που βασανίζει έντομα, καθώς ποτέ δεν ξεπέρασαν αυτό το στάδιο παιδικής κοινωνικοπάθειας. Το βαθύτερο ζήτημα της εποχής είναι πως η αστική τάξη πειραματίζεται με την πιθανότητα γενικευμένων πολέμων ως εργαλείου πολεμικής και (αν)οικοδομικής ανάπτυξης. Γι αυτό το λόγο φυτεύει σε κυβερνητικές θέσεις τέτοια «μπουμπούκια» και τους δίνει χώρο να ανθίσουν.
Από τη δική μας πλευρά, το γεγονός ότι το Ιράν είναι το πρώτο πραγματικό πολεμικό πεδίο δοκιμής της τεχνολογίας του Maven SS σημαίνει πως πρέπει να το στηρίξουμε χωρίς καμμία περιστροφή. Όποιος άνθρωπος απεύχεται το ενδεχόμενο (ακόμα πιο) αυτοματοποιημένων σφαγών δε μπορεί παρά να ελπίζει στη στρατηγική ήττα των Η.Π.Α. στο Ιράν. Δευτερευόντως και σε ήττα του Ισραήλ, καθώς η δική του τεχνολογία είναι για χρήση «κυβέρνησης εναντίον αμάχων», ενώ των Η.Π.Α. αφορά συγκεκριμένα τις διακρατικές συρράξεις.
Από εκεί και πέρα, οι τεχνολογίες αυτές αποτελούν πεδίο κυβερνήσεων. Οπότε και η αντίθεση σε αυτές είναι αναπόδραστα αντίθεση πολιτών με τις κυβερνήσεις τους. Πρέπει όμως να θυμόμαστε πως δεν εξαντλείται στην απλή πίεση πολιτών να μην υιοθετήσει η κυβέρνησή τους τέτοια οπλικά συστήματα. Συνεχίζεται και στην πίεση ενάντια στην κατασκευή αποικιοκρατικών data centers τα οποία αναλαμβάνουν άμεσα ή έμμεσα μέρος της υπολογιστικής ισχύος που απαιτείται. Επί παραδείγματι, κατά τη διάρκεια της γενοκτονίας στη Γάζα αποκαλύφθηκε πως το Ισραήλ είχε χρησιμοποιήσει servers της Amazon για να αποθηκεύσει μέρος των δεδομένων που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία. Κατά πάσα πιθανότητα, μέρος των δεδομένων που απαιτούσαν τα συστήματα που αναφέραμε παραπάνω.
Κλείνοντας, μην ξεχνούμε πως στο πλαίσιο όλων αυτών τίθενται και οι εξαγγελίες της κυβέρνησης για τη δημιουργία αποικιακών data centers μεγάλων εταιριών στην Ελλάδα, καθώς και οι εξαγγελίες για προγράμματα για την πυρηνική ενέργεια, πιθανότατα στο πλαίσιο κάλυψης των αναγκών τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου