Ζει κανένας Παπαφλέσσας σήμερα;

 Πάσχος Λαζαρίδης

Όσο ο ένας μετά τον άλλον, οι ηγέτες του Ιράν δολοφονούνταν από αμερικανικούς και ισραηλινούς πυραύλους, η ακροδεξιά και ακροκεντρώα αγέλη του διαδικτύου χαχάνιζε από ευχαρίστηση. “Βράσε πιλάφια” σχολίαζε ο ένας, “σε περιμένουν οι παρθένες” διαβεβαίωνε ο άλλος, “επιτέλους” αναφώνισε και μια καθηγήτρια Φιλοσοφίας της Επιστήμης (!) μόλις πληροφορήθηκε ότι σκοτώθηκε ο 86χρονος Χαμενεΐ μαζί με την οικογένειά του και την τρίχρονη εγγονή του.

Για πράγματα για τα οποία δεν μπορείς να μιλήσεις, πρέπει να σωπαίνεις, έλεγε ο Βιτγκενστάιν. Παρόλα αυτά, τα όρια της γλώσσας αυτών των ανθρώπων, υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια του κόσμου τον οποίον μπορούν να καταλάβουν.

Από την διαδικτυακή ορδή της Ομάδας Αλήθειας, μέχρι τον ακροδεξιό όχλο που λατρεύει την δολοφονική ισχύ του Ισραήλ, και από τις καθηγήτριες της Φιλοσοφίας της Επιστήμης (!) μέχρι τους διεθνολόγους – παπαρολόγους της ελληνικής τηλεόρασης, συγκροτείται μια ρηχή όσο και φανατισμένη παράταξη που δεν μπορεί καν να διανοηθεί τι βρίσκεται έξω από τα όρια του δυτικού λόγου. Χλευάζουν τη σφαγή των Παλαιστινίων, χειροκροτούν την ισοπέδωση του Λιβάνου, ηδονίζονται με κάθε νέα δολοφονία της ηγεσίας του αντιπάλου, δικαιολογούν κάθε σφαγή αμάχων και παιδιών ως “παράπλευρη απώλεια” για την οποία φταίνε πάντα οι βομβαρδιζόμενοι και ποτέ οι βομβαρδιστές.

Δεν μπορούν με τίποτα να καταλάβουν ότι οι ηγέτες του Ιράν, όπως και οι ηγέτες της Χαμάς ή της Χεζμπολάχ, αναλαμβάνουν οικειοθελώς πόστα, τα οποία τους οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στον θάνατο. Ορισμένοι μάλιστα από αυτούς τους ηγέτες, είναι σαν να επιζητούν τον θάνατο, περιμένοντας το πυραυλικό χτύπημα στο γραφείο τους, περπατώντας χωρίς φρουρά ανάμεσα στο πλήθος που διαδηλώνει, έχοντας προαναγγείλει οι ίδιοι, ήρεμοι και συνειδητοποιημένοι, το μαρτύριό τους.

Ποια είναι η ερμηνεία που δίνει η δυτική υπεροψία σε αυτή την περιφρόνηση προς τον θάνατο; Μα ποια άλλη από τη βολικότερη δυνατή: αυτή που αθωώνει τους φονιάδες και απαξιώνει τους μάρτυρες. Φανατικοί. Μουλάδες. Παράφρονες. Θρησκόληπτοι.

Αυτή η προσφορά αυτοθυσίας, να οδηγείσαι προς τον βέβαιο θάνατό σου έχοντας αναλάβει ύπατα αξιώματα, δεν είναι φυσικά χαρακτηριστικό της ισλαμικής θεολογίας, όσο και αν θέλουν να την παρουσιάζουν σήμερα αποκλειστικά ως τέτοια.

Όχι λίγες φορές στην ιστορία, στη δική μας ιστορία, στην παγκόσμια ιστορία, ηγέτες που υπηρετούσαν έναν άξιο σκοπό, αποδέχτηκαν τη μοίρα του θανάτου.

Αυτά μπορεί να τα διδάσκουμε ως νεκρή μνήμη του παρελθόντος σε ότι αφορά την Ελλάδα, αλλά δεν βολεύει καθόλου να τα αναγνωρίζουμε ως δρώσα πραγματικότητα του σήμερα, σε ένα άλλο μέρος του κόσμου.

Όταν ο Παπαφλέσσας στάθηκε στο Μανιάκι τον Μάιο του 1825, ήξερε ότι η μοίρα του είναι ο θάνατος. Δεν την απέφυγε. Βάδισε προς τη θυσία ατάραχος και βέβαιος, όντας μάλιστα Υπουργός των Εσωτερικών. Δεν κρύφτηκε. Δεν υποχώρησε. Δεν έστειλε άλλον στη θέση του. Με τον γνωστό χαρακτήρα του, πρέπει να είπε και τις συνηθισμένες του υπερβολές και τα παροιμιώδη του ψέματα, για να εμψυχώσει και να πείσει τις λίγες εκατοντάδες των Ελλήνων να σταθούν και να πολεμήσουν ενάντια σε ένα στρατό χιλιάδων Τούρκων και Αιγυπτίων. Το αποτέλεσμα από τη θυσία στο Μανιάκι ήταν να ξεκινήσει ο κλεφτοπόλεμος στον Μωριά και να επιβιώσει η Επανάσταση για τρία ακόμα χρόνια, μέχρι να φύγει ο Ιμπραήμ. Ο Παπαφλέσσας δεν έζησε για να το δει. Διάλεξε τον σίγουρο θάνατο με την πεποίθηση ότι η δική του θυσία μπορεί να δώσει τη νίκη στην πατρίδα.

Σήμερα η πολιτική και πνευματική ηγεσία, με δεκάρικους τετριμμένους λόγους, θα εξάρει την αυτοθυσία των Ελλήνων και τον άφθαστο ηρωισμό τους.

Θα αποστρέψει όμως το βλέμμα από εκεί που σήμερα υπάρχουν Παπαφλέσσες. Και ακόμα χειρότερα, με την πρώτη ευκαιρία, θα σπεύσει πάλι απαξιωτικά να μιλήσει για “μουλάδες” και για “τρομοκράτες”, αναπαράγοντας στο δεκαπλάσιο την ισραηλινή προπαγάνδα.

Θα χαρακτηριστούν και πάλι, τρομοκράτες, θρησκόληπτοι και φανατικοί, εκείνοι οι ηγέτες που επέλεξαν, ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες, να πέσουν για την εθνική ανεξαρτησία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας τους, υπερασπιζόμενοι τα πιστεύω τους.

Και ανάποδα, θα χαρακτηριστούν “ηγέτες του ελεύθερου κόσμου” άνθρωποι χωρίς την παραμικρή κουλτούρα, συνείδηση και μόρφωση, άνθρωποι με παραληρηματικό λόγο και πραγματικό θρησκόληπτο φανατισμό, που ανατρέχουν στη Βίβλο για να δικαιολογήσουν τις σφαγές που διατάζουν.

Τι ειρωνεία αλήθεια, το έθνος των τρομοκρατών να έχει επικεφαλής ακαδημαϊκούς των Μαθηματικών και της Επιστήμης των Υπολογιστών, μελετητές του Καντ, συγγραφείς για τον διαφωτισμό και το διεθνές δίκαιο, σοφούς της θεολογίας και της φιλοσοφίας, θαυμαστές της ποίησης και της λογοτεχνίας, και τα έθνη της Δύσης να έχουν επικεφαλής αμόρφωτους και απολίτιστους βαρβάρους, με λεξιλόγιο λίγων δεκάδων λέξεων, με ανύπαρκτη ηθική συγκρότηση και με μηδενική κουλτούρα…

Και τι ειρωνεία, το ένα έθνος να έχει ηγέτες που δεν διστάζουν να δώσουν τη ζωή τους για το σκοπό τον οποίο υπηρετούν, και η “πολιτισμένη Δύση” να έχει ηγέτες που στις πέντε λέξεις τους οι έξι είναι ψέματα και ο δημόσια δηλωμένος πλέον στόχος τους είναι μέσα από τον πόλεμο να “βγάλουν χρήμα”. Οι ίδιοι, και οι ολιγαρχίες οι οποίες τους συντηρούν.

Όποιος θέλει να δει πού υπάρχει σήμερα το ηθικό μεγαλείο, η αυτοθυσία και η αγωνιστική συγκρότηση, ας κοιτάξει προς το αμυνόμενο Ιράν.

Όποιος δεν θέλει, ας βάλει το κεφάλι στην άμμο, ας συγκινηθεί από τα περασμένα μεγαλεία του ελληνικού έθνους, αλλά ας θυμάται, ότι πέρα από τον Παπαφλέσσα και τον Καραϊσκάκη, η Ελλάδα δυστυχώς είχε και τους Νενέκους.

ΠΗΓΗ