Οι ήττες των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και τα διδάγματα για τους λαούς, του Νίκου Γουρλά
Οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές ξεκινούν πολέμους με τη βεβαιότητα της εύκολης νίκης. Με στρατό που διαθέτει την τελειότερη τεχνολογία, με τεράστιους προϋπολογισμούς και χιλιάδες στρατιώτες. Κάθε φορά διαβεβαιώνουν ότι οι επιχειρήσεις που θα πραγματοποιήσουν θα είναι ταχύτατες και λίγων ημέρων. Όμως η πραγματικότητα τους διαψεύδει με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο.
Η προπαγάνδα τους προβάλλει πάντοτε την εικόνα μιας ακατανίκητης στρατιωτικής μηχανής που τίποτα και κανένας δεν μπορεί να σταματήσει. Αυτό το βλέπουμε ολοκάθαρα στις αναρτήσεις και τις δηλώσεις του ημιπαράφρονα Τραμπ, αλλά και παλιότερα από άλλους Αμερικάνους ηγέτες που αυτοανακηρύσσονταν νικητές και άλλοτε πολύ σύντομα, άλλοτε σε λίγα χρόνια τα μαζεύαν και έφευγαν αφήνοντας πίσω καταστροφή, δυστυχία και προσφυγιά για τους λαούς.
Σε κάθε νέο πόλεμο που ξεκινούν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές φαίνεται να ξεχνούν τα διδάγματα της Ιστορίας. Από το Βιετνάμ μέχρι το Αφγανιστάν, από τη Σομαλία μέχρι το Ιράκ την Υεμένη και τον Λίβανο έχουν βρεθεί αντιμέτωποι με την ήττα και την υποχώρηση. Η ιστορία επαναλαμβάνει το ίδιο μάθημα. Η στρατιωτική υπεροχή και τα δισεκατομμύρια δολάρια δεν αρκούν για να επιβληθεί η κυριαρχία τους πάνω σε λαούς που αντιστέκονται.
Το πιο εμβληματικό παράδειγμα στρατιωτικής ήττας των Αμερικάνων είναι ο πόλεμος του Βιετνάμ. Για περισσότερο από δέκα χρόνια οι ΗΠΑ διεξήγαγαν έναν αιματηρό πόλεμο στην περιοχή της Ινδοκίνας. Πάνω από μισό εκατομμύριο Αμερικανοί στρατιώτες στάλθηκαν στο μέτωπο. Χρησιμοποιήθηκαν μαζικοί βομβαρδισμοί, χημικά όπλα όπως το Agent Orange και τεχνολογία που καμία άλλη χώρα της εποχής δεν μπορούσε να ανταγωνιστεί. Ο βιετναμέζικος λαός και οι αντάρτικες δυνάμεις των Βιετκόνγκ αντιστάθηκαν για χρόνια. Το 1975 οι Αμερικάνοι αποχώρησαν. Οι εικόνες των ελικοπτέρων που απομάκρυναν το προσωπικό από την πρεσβεία στη Σαϊγκόν έγιναν σύμβολο της ήττας μιας υπερδύναμης απέναντι σε έναν λαό που αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία του δεκαετίες ολόκληρες πρώτα με του Γάλλους και στην συνέχεια με τους Αμερικάνους.
Ο πόλεμος στο Αφγανιστάν αποτέλεσε τη μεγαλύτερη στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001, οι ΗΠΑ και οι Νατοϊκοί σύμμαχοί τους εισέβαλαν στη χώρα με στόχο την ανατροπή των Ταλιμπάν. Η στρατιωτική υπεροχή του ΝΑΤΟ ήταν συντριπτική. Όμως και πάλι αυτός ο πόλεμος δεν ήταν περίπατος όπως διαβεβαίωναν οι στρατηγοί τους. Οι Ταλιμπάν συνέχισαν έναν μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς για δύο δεκαετίες. Το 2021 οι αμερικανονατοϊκές δυνάμεις αποχώρησαν. Η 15η Αυγούστου 2021 έμεινε στην ιστορία ως η μέρα που οι Ταλιμπάν εισήλθαν θριαμβευτές στην Καμπούλ, ενώ τα αμερικανικά ελικόπτερα απομακρύνουν πανικόβλητα το διπλωματικό προσωπικό τους. Και αυτός ο πόλεμος τέλειωσε με μια ταπεινωτική ήττα αυτή τη φορά για την συλλογική Δύση. Η εικόνα της αποχώρησης από το αεροδρόμιο της πόλης και πάλι θύμισε για ακόμα μια φορά την εκκένωση της Σαϊγκόν το 1975.
Στο Ιράκ και την Υεμένη οι πόλεμοι κερδήθηκαν στην πραγματικότητα στα «χαρτιά». Η αμερικανική εισβολή του 2003 είχε παρουσιαστεί ως μια επιχείρηση αστραπή για την ανατροπή του Σαντάμ Χουσεΐν. Στην πρώτη φάση του πολέμου πράγματι μπήκαν σχετικά σύντομα στην Βαγδάτη. Στην συνέχεια οι Αμερικάνοι έζησαν έναν παρατεταμένο εφιάλτη αντάρτικου πολέμου που κράτησε χρόνια. Από το 2004 έως το 2011, δεκάδες χιλιάδες ένοπλοι Ιρακινοί αντάρτες χτυπούσαν σε καθημερινή βάση τις αμερικανικές δυνάμεις προκαλώντας βαριές απώλειες και μια ανυπολόγιστη οικονομική αιμορραγία για τις ΗΠΑ.
Το 2008 η κυβέρνηση Μπους αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συμφωνία SOFA (Status of Forces Agreement), που προέβλεπε την πλήρη αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2011 . Παρά τις αντιρρήσεις του Πενταγώνου, η συμφωνία τηρήθηκε, οι Αμερικάνοι τα μάζεψαν και έφυγαν. Σήμερα οι ίδιες αντάρτικες ομάδες μετά την επίθεση των Αμερικάνων στο Ιράν έχουν κάνει σουρωτήρι τις εναπομείνασες Αμερικανικές βάσεις, ενώ η Αμερικάνικη πρεσβεία έχει δεχτεί επανειλημμένα επιθέσεις.
Παρόμοια εικόνα εμφανίζεται και στην Υεμένη. Από το 2015 οι δυνάμεις των Χούθι αντιμετωπίζουν έναν στρατιωτικό συνασπισμό υπό την ηγεσία της Σαουδικής Αραβίας, με την υποστήριξη των ΗΠΑ και άλλων δυτικών χωρών. Παρά τους βομβαρδισμούς και τον αποκλεισμό, η σύγκρουση συνεχίζεται εδώ και σχεδόν μια δεκαετία.
Ακόμα και σε επεμβάσεις «αστραπή» που υποτίθεται έγιναν για λόγους γοήτρου οι Αμερικάνοι ηττήθηκαν. Ας θυμηθούμε την επέμβαση των ειδικών δυνάμεων στο Ιράν μετά την ισλαμική επανάσταση, αλλά και πιο πρόσφατα στην Σομαλία το 1993. Στη μάχη του Μογκαντίσου, λίγες εκατοντάδες έως λίγες χιλιάδες Σομαλοί μαχητές κατάφεραν να προκαλέσουν σημαντικές απώλειες στις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις. Ο απολογισμός ήταν συντριπτικός, 18 νεκροί Αμερικανοί, 84 τραυματίες και ένας αιχμάλωτος πιλότος. Οι Σομαλοί, με λιγότερο από 1.500 μαχητές και ελάχιστα μέσα, κατάφεραν να προκαλέσουν μια ταπεινωτική ήττα στην υπερδύναμη. Το αποτέλεσμα ήταν η άμεση διαταγή απόσυρσης από τον τότε πρόεδρο Μπιλ Κλίντον και λίγους μήνες αργότερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποχώρησαν από τη Σομαλία. Οι καλύτερες δυνάμεις ταχείας επέμβασης των Αμερικάνων είχαν αναγκαστεί να υποχωρήσουν απέναντι σε μια από τις φτωχότερες χώρες του πλανήτη.
Αλλά και το Ισραήλ που κάθε τόσο ανακοινώνει την διάλυση της Χεζμπολάχ έχει δεχτεί ταπεινωτικές ήττες στον Λίβανο όταν μετά από δεκαοκτώ χρόνια κατοχής στον νότιο Λίβανο, ο ισραηλινός στρατός αναγκάστηκε να αποσύρει τα στρατεύματά του ύστερα από ένα μακροχρόνιο πόλεμο φθοράς από την Λιβανέζικη αντίσταση. Ήταν η πρώτη φορά που το Ισραήλ αποχωρούσε από κατεχόμενο έδαφος χωρίς συμφωνία ή στρατιωτική νίκη. Μέχρι και σήμερα, παρά την τεράστια αεροπορική και χερσαία υπεροχή, δεν έχουν καταφέρει να προχωρήσουν παρά ελάχιστα χιλιόμετρα
Η επίθεση στο Ιράν για άλλη μια φόρα επιβεβαιώνει την ιμπεριαλιστική αλαζονεία των Αμερικάνων. Είναι η ίδια αλαζονεία που ηττήθηκε από τους φτωχούς αγρότες στο Βιετνάμ, από τις πολιτοφυλακές στη Σομαλία, από ξυπόλητους αντάρτες στο Αφγανιστάν και το Ιράκ, από φτωχούς ορεσίβιους στην Υεμένη και τώρα ελπίζει ότι θα τα βγάλει πέρα με το Ιράν. Το Ιράν είναι μια χώρα σχεδόν 90 εκατομμυρίων κατοίκων με πλούσια ιστορία, συγκροτημένο κράτος, τακτικό στρατό και το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης που αριθμεί περίπου 190.000 άτομα ενεργό προσωπικό, με εκατομμύρια εφέδρους. Διαθέτει ένα από τα πιο προηγμένα πυραυλικά προγράμματα στην περιοχή, ενώ εξακολουθεί να διατηρεί ένα δίκτυο συμμάχων σε όλη την Μέση Ανατολή από την Υεμένη μέχρι τον Λίβανο και από το Ιράκ μέχρι τη Συρία, παρά τα κτυπήματα που δέχτηκαν οι δυνάμεις της αντίστασης σε Γάζα και Συρία. Οι Αμεικανο-Σιωναζί πιστεύουν ότι με την δολοφονία του Αλί Λαριτζανί θα δημιουργήσουν κενό εξουσίας και θα καταρρεύσει η αντίσταση του Ιρανικού λαού. Όπως και με τις δολοφονίες του Νασράλα και του Χαμενεΐ έτσι και αυτή του Λαριτζανί θα πέτυχουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα: θα ενδυναμώσουν περισσότερο την ενότητα του Ιρανικού λαού, ενισχύοντας την αποφασιστικότητα του μέχρι να ξεκουμπιστούν οι Αμερικανοί και οι Σιωναζί σύμμαχοί τους ηττημένοι για ακόμα μια φορά.
Οι Ιμπεριαλιστές αρνούνται να πάρουν υπόψιν τους την δύναμη της λαϊκής βούλησης και την θέληση των λαών να αντιταχθούν στην υποδούλωση. Γιατί είτε πρόκειται για Σομαλούς πολιτοφύλακες είτε για Αφγανούς χωρικούς, είτε ακόμα και Ιρανούς που μπορεί να διαφωνούν με το καθεστώς, η απόφαση όλων αυτών να μην υποταχθούν σε μια ξένη δύναμη είναι το ισχυρότερο όπλο.
Επιπλέον οι φτωχοί λαοί μπορεί να μην έχουν αεροπλανοφόρα και τεχνολογία αιχμής όμως έχουν το πλεονέκτημα του ασύμμετρου πολέμου που οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές αδυνατούν να αντιμετωπίσουν. Γιατί η γνώση του εδάφους, η υποστήριξη του πληθυσμού, η προσαρμοστικότητα και η υπομονή είναι ακατανίκητα όπλα. Κάθε ημέρα αντίστασης είναι μια ημέρα φθοράς για τον κατακτητή. Οι ΗΠΑ δαπάνησαν 2 τρισεκατομμύρια δολάρια στο Αφγανιστάν για να ηττηθούν, ένα μάθημα που η ίδια η αμερικανική κοινή γνώμη έχει αρχίσει να καταλαβαίνει. Αυτός είναι ο λόγος που αυτή τη φορά σύμφωνα με δημοσκοπήσεις μόνο ένας στους τέσσερις Αμερικάνους εγκρίνει τον πόλεμο στο Ιράν , ενώ και στην Ευρώπη, οι λαοί είναι ενάντια στον πόλεμο στο Ιράν με μεγάλα ποσοστά
Καταλυτικό ρόλο στην ήττα των Αμερικάνων Ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους θα παίξει το αντιπολεμικό αντιιμπεριαλιστικό κίνημα που στην χώρα μας και παγκοσμίως βρίσκεται προς το παρόν σε χαμηλά επίπεδα. Παρόλα αυτά οι πρώτες αντιδράσεις ήταν ενθαρρυντικές στην χώρα μας και διεθνώς. Στις ΗΠΑ έγιναν διαδηλώσεις στην Νέα Υόρκη, στην Ουάσιγκτον, το Λος Άντζελες. Στο Λονδίνο χιλιάδες διαδηλωτές πραγματοποίησαν πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία. Οι διαδηλώσεις που έγιναν στις στην Αθήνα στην Θεσσαλονίκη, στην Κρήτη κ.λπ. είναι σοβαρή παρακαταθήκη ενωτικού αντιιμπεριαλιστικού και αντιπολεμικού αγώνα που πρέπει να κλιμακωθεί αποκτώντας μόνιμα χαρακτηριστικά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου