Αυτός μόλυνε τη θάλασσα κι εσύ κορίτσι μου, Σοφάκι θα σ’ έλεγα αν ήσουν κόρη μου, κόπιασες, πάλεψες με τα μέσα σου κι έξω λυσσασμένα κύματα και κράτησες τα πανιά σου ανοιχτά, το σκάφος σου σε πορεία νικηφόρα, ακόμη και για όλες κι όλους εκείνους που δεν ξέρουν από θάλασσα και θύελλες. Ευχαριστώ θ’ ακούσεις πολλά. Για το κουράγιο, το θάρρος κι άλλα τέτοια. Το μεγάλο θα στο πει μόνο η ψυχή σου, που ξεχωρίζει όμορφη, μέσα στο βούρκο των «ευγενών» τεράτων του καθωσπρεπισμού και της εκβιασμένης «κανονικότητας».