Οι 10 όροι της εκεχειρίας του Ιράν ταπεινώνουν τις ΗΠΑ, του Λεωνίδα Βατικιώτη
Οι ζητωκραυγές του αμερικανού υπουργού Πολέμου Πίτε Χεγκσεθ, για νίκη των ΗΠΑ, με αφορμή την ανακοίνωση ανακωχής 15 ημερών, δεν έκρυψαν το γεγονός ότι οι όροι του Ιράν συμβολίζουν μια στρατηγική, ιστορικών διαστάσεων ήττα των ΗΠΑ. Μια ήττα που άμεσα αφορά αλλά ξεπερνάει κατά πολύ τον αδικαιολόγητο και παράνομο πόλεμο που ξεκίνησαν Ισραήλ-ΗΠΑ στις 28 Φεβρουαρίου 2026 εναντίον του Ιράν.
Οι δέκα όροι του Ιράν είναι οι εξής:
- Εγγυήσεις για μη επίθεση κατά του Ιράν
- Διατήρηση του ιρανικού ελέγχου στα Στενά του Ορμούζ
- Αναγνώριση του δικαιώματος του Ιράν στον εμπλουτισμό ουρανίου
- Πλήρης άρση των πρωτογενών κυρώσεων των ΗΠΑ
- Πλήρης άρση των δευτερογενών κυρώσεων των ΗΠΑ
- Τερματισμός όλων των αποφάσεων του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ κατά του Ιράν
- Τερματισμός όλων των αποφάσεων της Διοίκησης της Διεθνούς Επιτροπής Ατομική Ενέργειας κατά του Ιράν
- Καταβολή αποζημιώσεων στο Ιράν
- Απόσυρση των στρατιωτικών δυνάμεων των ΗΠΑ από την περιοχή
- Κατάπαυση του πυρός σε όλα τα μέτωπα περιλαμβανομένων των επιθέσεων εναντίον των δυνάμεων της Ισλαμικής Αντίστασης στον Λίβανο
Οι όροι του Ιράν παρότι θα αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης στις συνομιλίες που θα ξεκινήσουν στο Πακιστάν σηματοδοτούν μια τεράστια νίκη της Ισλαμικής Δημοκρατίας γιατί ισοδυναμούν με άτακτη υποχώρηση εκ μέρους των Αμερικανών.
Ας θυμηθούμε τους στόχους που επικαλέστηκαν οι ΗΠΑ για την κήρυξη αυτού του τόσο αιματηρού όσο και αναίτιου πολέμου επιλογής: Πρώτο, την αλλαγή καθεστώτος. Δεύτερο, την καταστροφή των ιρανικών πυραύλων. Τρίτο, την ακύρωση της δυνατότητας του Ιράν να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Τέταρτο, την διακοπή της στρατιωτικής βοήθειας στις δυνάμεις της αντίστασης από την Παλαιστίνη, την Υεμένη και τον Λίβανο, μέχρι τη Συρία και το Ιράκ. Κανένας από αυτούς τους στόχους δεν υλοποιήθηκε και οι ΗΠΑ σύρονται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων αναγκασμένες να συζητήσουν ακόμη και τετελεσμένα που δημιούργησε το Ιράν, όπως την αλλαγή του καθεστώτος στα Στενά του Ορμούζ, απ’ όπου διέρχεται το 20 ως 25% των παγκόσμιων ενεργειακών αγαθών.
Απέτυχε κάθε στρατιωτικός στόχος των ΗΠΑ
Η αποδοχή εκ μέρους του Τραμπ των απαιτήσεων του Ιράν ακολούθησε μια σειρά βαθιά απογοητευτικών εξελίξεων για τις ΗΠΑ που απέδειξαν την αδυναμία τους να επιβληθούν στο πεδίο της μάχης:
- Οι επιτυχημένες και κλιμακούμενες επιθέσεις του Ιράν σε αμερικανικά αεροπλανοφόρα, πολεμικής και οικονομικής σημασίας εγκαταστάσεις τους στις αραβικές χώρες όπως και στο σιωνιστικό καθεστώς, που απέδειξαν την πολεμική ικανότητα και αντοχή του Ιράν να μάχεται αποτελεσματικά με τους δύο από τους πιο καλά εξοπλισμένους στρατούς του κόσμου και να νικάει. Οι Ιρανοί άντεξαν έχοντας απέναντί τους στρατούς και αλληλοσυμπληρούμενες υποδομές από περισσότερες από 20 χώρες συμμάχους των ΗΠΑ!
- Η αποτυχημένη απόπειρα κλοπής του εμπλουτισμένου ουρανίου, κοντά στο Ισφαχάν, με προκάλυμμα την απελευθέρωση του αμερικανού πιλότου, που οδήγησε στην απώλεια μεγάλης αξίας πολεμικού υλικού (ελικόπτερα Black Haw και ΜΗ6 Little Bird, αεροπλάνα C130 και Α10). Οι απώλειες των Αμερικανών ξεπέρασαν ακόμη κι εκείνες της επιχείρησης στο Ταμπάς το 1980, όταν αμερικανικά ελικόπτερα επιχειρώντας να απελευθερώσουν τους αμερικανούς ομήρους συγκρούστηκαν μεταξύ τους, λόγω αμμοθύελλας, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν όλοι οι Αμερικάνοι. Την διαφορά στην τωρινή επιχείρηση, που επέβλεπαν ο Τραμπ και ο Χέγκσεθ από τον θάλαμο επιχειρήσεων, έκανε η παγίδα που έστησαν οι Ιρανοί επιτρέποντας στους Αμερικανούς πρώτα να προσγειωθούν και μετά να ακολουθήσει μια κόλαση πυρός.
- Συνεχείς δοκιμές στην άμυνα του Ιράν και μάλιστα σε περιοχές που ανέκαθεν θεωρούνταν αδύναμα σημεία του όπως τα σύνορα στα βορειοδυτικά. Όλες αποδείχτηκαν αποτυχημένες και προκάλεσαν τεράστιες απώλειες στην μεριά των επιτιθέμενων. Το Ιράν αποδείχτηκε απόρθητο φρούριο από στεριά, αέρα και θάλασσα.
- Ο βομβαρδισμός αμάχων όπως στο δημοτικό σχολείο στην Μινάμπ που οδήγησε στην δολοφονία 180 μαθητριών, πολιτικών υποδομών όπως η γέφυρα στο Καράτζ, σιδηροδρομικών σταθμών ενός δικτύου που αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO, πανεπιστημίων όπως το Σαρίφ, επιστημονικών ινστιτούτων όπως το Παστέρ, βιβλιοθηκών, ακόμη και της εβραϊκής Συναγωγής με στόχο να στρέψουν τους Εβραίους του Ιράν εναντίον της Τεχεράνης που καθιστούν τις ΗΠΑ υπόλογες για ειδεχθή εγκλήματα πολέμου. Εκτιμάται ότι ΗΠΑ – Ισραήλ βομβάρδισαν 30 Πανεπιστήμια, 760 σχολεία και δεκάδες νοσοκομεία και κλινικές στο Ιράν.
- Οι αλλεπάλληλες απειλές του Τραμπ που κορυφώθηκαν με την ανάρτηση του στις 7 Απριλίου, που αποτελεί τεκμήριο αιώνιας ντροπής για τις ΗΠΑ και θα μείνει στην ιστορία της βαρβαρότητας, ότι θα καταστρέψει τον πολιτισμό του Ιράν αν δεν υποκύψει. Ως τότε: Στις 21 Μαρτίου ο Τραμπ έδωσε 48 ώρες να ανοίξουν τα Στενά του Ορμούζ ειδάλλως θα ισοπεδώσει τα εργοστάσια ενέργειας. Λίγο πριν λήξει το τελεσίγραφο, στις 23 Μαρτίου, έδωσε παράταση 5 ημερών επικαλούμενες παραγωγικές διαπραγματεύσεις. Στις 26 Μαρτίου έδωσε νέα προθεσμία μέχρι τις 6 Απριλίου, υποτίθεται κατόπιν διπλωματικής αίτησης. Στις 4 Απριλίου ανακοίνωσε ότι σε 48 ώρες θα πέσει φωτιά επάνω στο Ιράν. Την επομένη, Κυριακή 5 Απριλίου δήλωσε ότι η Τρίτη θα είναι η «Ημέρα των Εργοστασίων Ενέργειας και η Ημέρα των Γεφυρών». Όλη αυτή την περίοδο ΗΠΑ – Ισραήλ και οι σύμμαχοί τους βομβάρδιζαν ανηλεώς και κυρίως τέσταραν τις ιρανικές άμυνες, για να καταλήξουν ότι ήταν άτρωτες! Όχι μόνο στην ηπειρωτική χώρα αλλά ακόμη και στα νησάκια του Περσικού, που αποτελούσαν το Σχέδιο Β’ για τους Αμερικανο-ισραηλινούς καθώς ήλπιζαν ότι θα τα καταλάβουν σχετικά εύκολα.
Όλα τα παραπάνω επιτεύχθηκαν χάρη στην απίστευτη συνοχή που έδειξε όχι μόνο το καθεστώς αλλά και ο λαός του Ιράν απέναντι στους εισβολείς. Τα αμερικανο-ισραηλινά σχέδια ακυρώθηκαν ειδικά το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης όταν απέναντι στην κατάπτυστη απειλή του Τραμπ ότι θα καταστρέψει τον Ιρανικό πολιτισμό, χιλιάδες Ιρανοί και Ιρανές κάθε ηλικίας από την μια άκρη της χώρας ως την άλλη δημιούργησαν ανθρώπινες αλυσίδες γύρω από τις κρίσιμες ενεργειακές, παραγωγικές εγκαταστάσεις και άλλες υποδομές του κράτους αποτρέποντας τον βομβαρδισμό τους. Στρατός και λαός του Ιράν έσωσαν τη χώρα. Το κράτος εμπιστεύτηκε τους πολίτες του κι αυτό λέει πολλά για την Ισλαμική Δημοκρατία…
Ντόμινο εξελίξεων
Παρότι, δεν είναι εύκολο να προβλεφθούν όσα θα ακολουθήσουν στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων και δεν αποκλείεται αναζωπύρωση του μετώπου με ευθύνη του Ισραήλ, η αναδίπλωση των ΗΠΑ θα έχει αλυσιδωτές και κυρίως θετικές, συνέπειες σε όλον τον κόσμο.
Εντός των ΗΠΑ, στο πεδίο της πολιτικής, οι φωνές που απαιτούσαν την παραίτηση του Τραμπ πολλαπλασιάστηκαν. Στις 7 Απριλίου 50 μέλη του Κογκρέσου ζήτησαν την εκδίωξη του Τραμπ, με την ενεργοποίηση της 25ης τροποποίησης του αμερικανικού συντάγματος, που προβλέπει την αντικατάστασή του από τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης. Το γεγονός ότι ο Βανς λίγη ώρα μετά την ανάρτησή του Τραμπ ότι απόψε θα πεθάνει ο πολιτισμός του Ιράν έκανε τα πράγματα ακόμη χειρότερα, ζητώντας τη χρήση πυρηνικών εναντίον της αδούλωτης χώρας, εγγυάται ότι η αλλαγή σκυτάλης στον Λευκό Οίκο δεν θα αλλάξει σημαντικά τη ροή των πραγμάτων, δηλαδή δεν θα κάνει τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό λιγότερο απειλητικό στην Καραϊβική, την Λατινική Αμερική κ.α.
Εντός των ΗΠΑ, στο οικονομικό πεδίο, ορισμένα από τα κέρδη που θα αποκόμιζε η αμερικανική ενεργειακή βιομηχανία (η οποία επέβαλε την επίθεση στο Ιράν) από την κλοπή του ορυκτού πλούτου της Ισλαμικής Δημοκρατίας και από την επέκτασή της στην Ασία θα μείνουν στα χαρτιά. Η υποχώρηση στις τιμές του πετρελαίου ακόμη και στα 94 δολ. το βαρέλι από την επομένη κιόλας της αποδοχής της συμφωνίας εκεχειρίας σημαίνει ότι πολλές επενδύσεις που σχεδιάζονταν από τους Αμερικανούς κι είχαν προϋπόθεση υψηλές τιμές του πετρελαίου θα μείνουν επίσης στα χαρτιά. Μακροπρόθεσμα οι προοπτικές είναι πιο ζοφερές, αφορούν τις ίδιες τις ΗΠΑ (κι όχι έναν κλάδο) και σχετίζονται με την υπόσταση του δολαρίου. Η απαίτηση του Ιράν να πληρώνεται με κινέζικο νόμισμα τα τέλη διέλευσης από το Ορμούζ ναρκοθετούν την σταθερότητα του δολαρίου, κάνουν ακόμη πιο ασθενή την βάση στήριξής του. Το δολάριο έπαψε πλέον να είναι το προφανές και αυτονόητο μέσο πληρωμής σε ένα από τα σπουδαιότερα περάσματα του παγκόσμιου εμπορίου. Το σχέδιο του Σαντάμ Χουσεΐν και του Μουαμάρ Καντάφι θα γίνει πράξη.
Στο Ισραήλ ο Νετανιάχου δέχεται ανηλεή κριτική ακόμη και από τους Σιωνιστές. Οι μέρες του είναι μετρημένες. Είναι ενδεικτική η ανάρτηση του αρχηγού της αντιπολίτευσης, Γιαΐρ Λαπίντ: «Δεν υπήρξε ποτέ τέτοια πολιτική καταστροφή σε ολόκληρη την ιστορία μας. Το Ισραήλ δεν βρισκόταν καν κοντά στο τραπέζι όταν λήφθηκαν αποφάσεις που αφορούν τον πυρήνα της εθνικής μας ασφάλειας. Ο στρατός εκτέλεσε τα πάντα όπως του ζητήθηκαν, το κοινό έδειξε εκπληκτική ανθεκτικότητα, αλλά ο Νετανιάχου απέτυχε πολιτικά, απέτυχε στρατηγικά, δεν πέτυχε ούτε έναν από τους στόχους που ο ίδιος έθεσε. Θα χρειαστούν χρόνια για να διορθώσουμε τις πολιτικές και στρατηγικές ζημιές που προκάλεσε ο Νετανιάχου εξαιτίας της αλαζονείας, αμέλειας και έλλειψης στρατηγικού σχεδιασμού». Ο πρώην ισραηλινός πρωθυπουργός καίτοι υποτιμάει το γεγονός ότι αν κάτι ηττήθηκε είναι το Σιωνιστικό σχέδιο για το Μεγάλο Ισραήλ, δεν θα διστάσει να τραβήξει την καρέκλα που κάθεται ο απατεώνας και φυγόδικος εντός κι εκτός Ισραήλ, Νετανιάχου, οδηγώντας το σιωνιστικό μόρφωμα σε πολιτική κρίση.
Στην Δυτική Ασία (Λίβανο, Παλαιστίνη, Υεμένη, Συρία κ.α.) οι δυνάμεις της Αντίστασης αποκτούν νέα ορμή. Μόνο τυχαία δεν ήταν η επίδειξη δύναμης της Χαμάς κι άλλων ένοπλων οργανώσεων της παλαιστινιακής αντίστασης στη Γάζα την Τρίτη 6 Απριλίου. Προφανώς, αλλαγές δεν αναμένονται από την μια μέρα στην άλλη, μετά όμως το επίτευγμα του Ιράν να κερδίσει την τέταρτη θέση στην διάταξη των δυνάμεων όλου του κόσμου και να μπορεί ανεμπόδιστα πλέον να συνεργάζεται με όλες τις μαχητικές οργανώσεις, τίποτε δεν θα είναι πια ίδιο στην περιοχή. Οι ανηλεείς επιθέσεις των Σιωνιστών στον Λίβανο αμέσως μετά την αναδίπλωση του Τραμπ, με βομβαρδισμούς όχι μόνο στα νότια αλλά ακόμη και την Βηρυτό οδηγώντας στον θάνατο 100 αμάχους, με άμεσο στόχο να προκαλέσει όσο το δυνατό περισσότερα πλήγματα στην Χεζμπολάχ και απώτερο στόχο να ακυρώσει την συμφωνία εκεχειρίας, δείχνουν ότι το Ισραήλ δεν πρόκειται εύκολα να παραιτηθεί από τον ιδρυτικό του στόχο που αποτελεί και λόγο ύπαρξής του: την συνεχή επέκταση σε βάρος των γειτονικών κρατών και του δικαιώματος στη ζωή εκατομμυρίων Αράβων.
Τα αραβικά καθεστώτα πλήρωσαν πανάκριβα την υποταγή τους στην αμερικανοκρατία και την συνεργασία τους με το κράτος απαρτχάιντ του Ισραήλ. Η οικονομική ζημιά που έχουν υποστεί είναι ανυπολόγιστη και δεν περιορίζεται στην καταστροφή των ξενοδοχείων και των υποδομών τους. Αμερικανικές εταιρείες, όπως της υψηλής τεχνολογίας που είχαν εγκαταστήσει data centers, θα αποσυρθούν σιωπηρώς μαζί με τις αμερικανικές βάσεις από τα εδάφη τους. Οι δεσμοί που τους συνδέουν με την Ουάσιγκτον και το Τελ Αβίβ είναι τόσο ισχυροί ώστε δεν αναμένεται αλλαγή διπλωματικής ρότας. Σίγουρα ωστόσο η ανάπτυξη διπλωματικών και εμπορικών σχέσεων με το Ιράν θα λειτουργήσει εξισορροπητικά στην περιοχή, επιτρέποντας σε ορισμένα τουλάχιστον κράτη, όπως το Ομάν, να συνεργάζονται στο εξής πιο στενά με το Ιράν.
Στην πιο αντιφατική θέση βρίσκεται η Ευρώπη. Η ΕΕ επίσημα και θεσμικά εντάσσεται στο στρατόπεδο των χαμένων. Οι κυρώσεις που είχε επιβάλει στο Ιράν και η απροθυμία της να καταδικάσει την παράνομη αμερικανο-ισραηλινή επίθεση στο Ιράν την θέτουν στην ίδια μοίρα με ΗΠΑ και Ισραήλ. Μεμονωμένες χώρες ωστόσο επέλεξαν να διαφοροποιηθούν. Για παράδειγμα η Ιταλία απέρριψε αίτημα των ΗΠΑ να χρησιμοποιήσουν τον εναέριο χώρο της πολεμικά αεροπλάνα που μετέφεραν πυρομαχικά για την επίθεση ενάντια στο Ιράν. Άλλες χώρες, όπως η Ελλάδα, συντάχθηκαν ενεργά στο πλευρό ΗΠΑ – Ισραήλ ενισχύοντας την αντιαεροπορική κάλυψη των επιτιθέμενων. Η Ελλάδα έτσι, έμμεσα πλην σαφώς, διευκόλυνε την παράνομη επίθεση στο Ιράν καλύπτοντας τα νώτα των εισβολέων. Δεν ανέλαβε και το πιο τιμητικό καθήκον…
Η σημαντικότερη αλλαγή ωστόσο αφορά το ίδιο το Ιράν, που επιστρέφει στην οικονομική και διπλωματική κανονικότητα, με τις δάφνες της νίκης. Η άρση όλων των οικονομικών και πολιτικών κυρώσεων που είχαν επιβάλει ΗΠΑ και ΕΕ, από κοινού με τα έσοδα που θα απολαμβάνει από την διέλευση των πλοίων στα Στενά του Ορμούζ (100 δις. δολ. ετησίως ή 2 εκατ. δολ. ανά πλοίο) μαζί και με τις αποζημιώσεις (αν περάσουν όλα αυτά στην τελική συμφωνία ειρήνης) θα επιτρέψουν στο Ιράν να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα και να προσφέρει στον λαό του όλα όσα στερήθηκε από το 1979 λόγω των οικονομικών κυρώσεων και της (γκανγκστερικής) κατάσχεσης περιουσιακών του στοιχείων στο εξωτερικό.
Παρότι μένει να δούμε το αποτέλεσμα της συμφωνίας με τι ΗΠΑ, το Ιράν κατέβαλλε ένα τεράστιο τίμημα σε ανθρώπινες ζωές, αρχής γενομένης από την θρησκευτική – πολιτειακή, πολιτική και στρατιωτική του ηγεσία αλλά και σε υλικά μέσα για να μπορεί να ζει ελεύθερο χωρίς κυρώσεις, χωρίς στρατιωτικές απειλές. Το Ιράν απέδειξε όχι μόνο ότι θέλει αρετή και θάρρος η ελευθερία αλλά κι ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι αήττητος. Γι’ αυτό όλη η ανθρωπότητα είμαστε ευγνώμονες απέναντι στο Ιράν.
ΠΗΓΗ: Λεωνίδας Βατικιώτης
Στρατηγική ήττα των ΗΠΑ το προσχέδιο τερματισμού του πολέμου – του Άρη Χατζηστεφάνου
Σε λιγότερο από 24 ώρες ο πρόεδρος Τραμπ πέρασε από τις απειλές περί αφανισμού του πολιτισμού του Ιράν, στο σημείο να αποδεχτεί τους βασικούς όρους της Τεχεράνης σαν βάση των διαπραγματεύσεων. Όπως είχαμε εξηγήσει πολλές φορές, οι απειλές και τα σχέδια επέκτασης του πολέμου από την πλευρά της Ουάσιγκτον αποτελούσαν το πρελούδιο της υποχώρησης του Τραμπ ο οποίος βρισκόταν για εβδομάδες εγκλωβισμένος σε ένα πόλεμο που ροκάνιζε τους βασικούς πυλώνες της αμερικανικής κυριαρχίας.Όπως εξηγούσε, αμέσως μετά την απόφαση διακοπής των εχθροπραξιών, η πολιτική αναλύτρια Αμάλ Σαάντ στην ουσία «οι ΗΠΑ δεν συμφώνησαν σε κατάπαυση του πυρός, αλλά αποδέχτηκαν μια νέα ισορροπία δυνάμεων… Το Ιράν» εξηγούσε η ίδια «προχώρησε πολύ πέρα από αυτό που συνήθως επιτυγχάνουν οι εκεχειρίες και η κλασική αποτροπή, που είναι η επιστροφή στο status quo ante. Αντίθετα, η αντιπαράθεση δημιούργησε μια νέα στρατηγική πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία το Ιράν κατάφερε να αναδιαμορφώσει τον πολιτικό χάρτη της περιοχής, με την Τεχεράνη να αναδεικνύεται ως η πιο ισχυρή αντι-ηγεμονική δύναμη που διαμορφώνει τη νέα περιφερειακή τάξη».
Ο ίδιος ο Τραμπ στο μήνυμά του αναγκάστηκε να παραδεχθεί δημόσια ότι η διαπραγμάτευση πραγματοποιείται στη βάση των δέκα σημείων που παρουσίασε η Τεχεράνη – και όχι στα 15 δικά του σημεία. Τα δέκα ιρανικά αιτήματα (που κυκλοφορούν ανεπίσημα χωρίς σχετική τοποθέτηση του ανώτατου συμβουλίου εθνικής ασφαλείας του Ιράν) είναι τα εξής .
-Εγγυήσεις ότι το Ιράν δεν θα δεχτεί ξανά επίθεση
-Μόνιμο τέλος στον πόλεμο, όχι απλώς κατάπαυση του πυρός
-Τερματισμό των ισραηλινών επιθέσεων στο Λίβανο
-Άρση όλων των αμερικανικών κυρώσεων κατά του Ιράν
-Τέλος σε όλες τις περιφερειακές συγκρούσεις εναντίον των συμμάχων του Ιράν
-Το Ιράν θα ανοίξει ξανά το Στενό του Ορμούζ
-Το Ιράν θα επιβάλει τέλος 2 εκατομμυρίων δολαρίων ανά πλοίο που διέρχεται από το Ορμούζ
-Το Ιράν θα μοιράζεται αυτά τα τέλη με το Ομάν
-Το Ιράν θα θεσπίσει κανόνες για την ασφαλή διέλευση από τα στενά του Ορμούζ
-Το Ιράν θα χρησιμοποιήσει τα τέλη του Ορμούζ για την ανοικοδόμηση αντί για αποζημιώσεις.
Να σημειωθεί ότι σε παρεμφερή εκδοχή των δέκα σημείων περιλαμβάνεται και το αίτημα απομάκρυνσης των αμερικανικών βάσεων από την περιοχή.
Όπως υποστήριξε και ο Βρετανός δημοσιογράφος Όουεν Τζόουνς το γεγονός ότι αυτά τα αιτήματα θα χρησιμοποιηθούν σαν βάση της διαπραγμάτευσης αποτελεί «τη μεγαλύτερη στρατηγική ήττα των ΗΠΑ από την εποχή που αναδύθηκαν ως υπερδύναμη». Ακόμη όμως και ιέρακες της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, όπως ο γνωστός νεοσυντηρητικός Μπιλ Κρίστολ χαρακτήρισαν τις εξελίξεις σαν «τη μητέρα όλων των TACOS» από τα αρχικά της φράσης Trump Always Chickens Out – Ο Τραμπ πάντα κιοτεύει.
Σε όλα τα σχόλια και τις ανακοινώσεις του ο Τραμπ επιχειρεί να παρουσιαστεί ως ο απόλυτος νικητής που ταπείνωσε τον αντίπαλό του. Στην πραγματικότητα δεν πέτυχε ούτε έναν από τους δηλωμένους στόχους του: Στο Ιράν δεν υπήρξε αλλαγή καθεστώτος παρά μόνο δολοφονία της πολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας, το πυρηνικό πρόγραμμα της χώρας δεν διακόπτεται και ο έλεγχος των στενών του Ορμούζ παραμένει πρωτίστως υπό τον έλεγχο της Τεχεράνης. Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια του πολέμου το Ιράν είδε τις εξαγωγές πετρελαίου να αυξάνονται έστω και ελάχιστα τη στιγμή που τα φιλοαμερικανικά καθεστώτα του Κόλπου αιμορραγούσαν οικονομικά από τη διακοπή της εξαγωγής πετρελαίου και την ολοκληρωτική κατάρρευση του τουρισμού και των αερομεταφορών.
Σε γεωστρατηγικό επίπεδο οι σχέσεις της Τεχεράνης με το Πεκίνο και τη Μόσχα όχι μόνο δεν διακόπηκαν αλλά ενισχύθηκαν απειλώντας περαιτέρω την κυριαρχία του πετροδολαρίου – επάνω στο οποίο στηρίζεται η δυνατότητα της αμερικανικής οικονομίας να διατηρεί το γιγαντιαίο δημόσιο χρέος των 39 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.
Ολοκληρωτική είναι η αποτυχία και των σχεδίων του Ισραήλ – τα οποία όπως είχαμε εξηγήσει διέφεραν σε πολλά σημεία από αυτά της Ουάσιγκτον. Η προσπάθεια πρόκλησης εμφυλίου πολέμου, μέσω της δράσης πρακτόρων της Μοσάντ και της ενεργοποίησης κουρδικών ομάδων έπεσε στο κενό ενώ αντίθετα οι βομβαρδισμοί συσπείρωσαν τον ιρανικό πληθυσμό γύρω από την ηγεσία του.
Την ίδια στιγμή η Χεζμπολάχ στο Λίβανο απέδειξε ότι όχι μόνο δεν έχει αφανιστεί πολιτικά και στρατιωτικά, όπως υποστήριζαν διάφοροι γραμματοκομιστές του Τελ Αβίβ, αλλά τις τελευταίες ημέρες κατάφερνε σημαντικά στρατιωτικά χτυπήματα εναντίον του IDF.
Είναι δεδομένο ότι το Ισραήλ θα επιχειρήσει να δυναμιτίσει τον τερματισμό των εχθροπραξιών εναντίον του Ιράν με κάθε δυνατό μέσο. Για αυτό άλλωστε (όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις πρώτες πληροφορίες) ο Τραμπ κράτησε το Τελ Αβίβ στο σκοτάδι στο τελευταίο στάδιο των διαπραγματεύσεων. Με το κύρος του όμως καταρρακωμένο στη διεθνή σκακιέρα και την αποδοχή του στη διεθνή κοινή γνώμη στα χαμηλότερα επίπεδα της ιστορίας του, είναι αμφίβολο αν μπορεί να αντιστρέψει το κλίμα.
Ο πόλεμος, όπως εξηγούσε πρόσφατα ο Ισραηλινός δημοσιογράφος Γκιντεόν Λεβί, είναι το όπιο της ισραηλινής κοινωνίας – και αν κρίνουμε από τις πρώτες αντιδράσεις στα social media – τα συμπτώματα της στέρησης είναι ήδη εμφανή. Όπως σημείωνε σε μήνυμά του ο παραιτηθείς πρώην επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ, Τζο Κεντ «είναι ύψιστης σημασίας να εξασφαλίσουμε ότι οι Ισραηλινοί δεν θα σαμποτάρουν τη διαδικασία». Ο ίδιος αναφέρθηκε σε γνωστές πρακτικές του Ισραήλ να δολοφονεί τους διαπραγματευτές και να πραγματοποιεί χτυπήματα που κλιμακώνουν τις εχθροπραξίες.
 |
| ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΤΗΣ ΕΙΚΟΝΑΣ |
Το παιχνίδι βέβαια δεν έχει τελειώσει ακόμη. Οι δυνάμεις του πολέμου (και είναι πολλές πέρα από τον Τραμπ) ίσως να μην έχουν πεί την τελευταία τους λέξη. Τα μέχρι στιγμής στοιχεία όμως συνηγορούν ότι η Μέση Ανατολή βιώνει σαν φάρσα μια νέα κρίση του Σουέζ – το ιστορικό γεγονός που σήμανε το συμβολικό τέλος της βρετανικής αυτοκρατορίας και την ανάδυση της αμερικανικής υπερδύναμης. Μόνο που τώρα στη θέση του Λονδίνου βρίσκεται η Ουάσιγκτον.
- ΔΕΙΤΕ επίσης:
Μέση Ανατολή: Συνεχής ροή… αναλύσεων
Στον αέρα απειλείται να τιναχθεί η εκεχειρία καθώς ΗΠΑ και Ισραήλ παραβιάζουν μαζικά τα συμφωνηθέντα. Ο IDF βρίσκεται σε γενοκτονικό αμόκ και βομβαρδίζει ακατάπαυστα κατοικημένες περιοχές της Βηρυτού σε μια προσπάθεια να ξαναξεκινήσει τον πόλεμο.
- Μοιρασμένοι ρόλοι ΗΠΑ-Ισραήλ για την εκεχειρία και την επιδρομή στο Λίβανο
- Ιράν: Οι ΗΠΑ παραβίασαν ήδη τρείς από τους δέκα όρους της εκεχειρίας
- Ιράν: Όχι εκεχειρία αν συνεχιστούν οι Ισραηλινοί βομβαρδισμοί στο Λίβανο
- Τρία εξώφυλλα, χίλιες λέξεις
- Σκέψεις για τη σημερινή δολοφονική επέλαση του Ισραήλ στον Λίβανο
- Ο πρωθυπουργός του Πακιστάν δημοσίευσε tweet που είχαν γράψει άλλοι για αυτόν. Μήπως οι ΗΠΑ;
- NYT: Πώς ο Τραμπ αποφάσισε τον πόλεμο με το Ιράν
- Οριστικό το ρήγμα στη MAGA Αμερική
- Καθαίρεση των Τραμπ και Χέγκσεθ ζητούν μέλη του Κογκρέσου
- Και αν οι απειλές Τραμπ είναι το τελευταίο βήμα πριν από την ήττα της Ουάσιγκτον;
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου