 |
Ο Αριστοτέλης Χαντζής όταν είχε συμπληρώσει μία εβδομάδα απεργίας πείνας |
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ ΧΑΝΤΖΗΣ απεργός πείνας εδώ και 72 μέρες για τη σωτηρία των Προσφυγικών«Η πολιτεία έχει να επιδείξει μόνο θανατοπολιτική»
Στην καρδιά της Αθήνας, η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας δίνει έναν αγώνα που ξεπερνά τα όρια μιας απλής οικιστικής διεκδίκησης, μετατρέποντας την ιστορία σε ανάχωμα απέναντι στην κρατική αδιαφορία και τον εκτοπισμό. Κεντρικό πρόσωπο αυτής της κρίσιμης αναμέτρησης είναι ο Αριστοτέλης Χαντζής, μέλος και κάτοικος της κοινότητας, ο οποίος από τις 5 Φεβρουαρίου 2026 διεξάγει απεργία πείνας μέχρι θανάτου, διεκδικώντας την άμεση ακύρωση της σύμβασης της Περιφέρειας Αττικής και την έμπρακτη αναγνώριση της αυτοχρηματοδοτούμενης αποκατάστασης των κτιρίων από τους ίδιους τους κατοίκους.
Με το σύνθημα για νίκη στην απεργία πείνας να αντηχεί στις γειτονιές, αύριο (σ.σ. Σάββατο 18/4) το μεσημέρι στις 12 διοργανώνεται πορεία αντοχής και αποφασιστικότητας με αφετηρία τα Προσφυγικά, διασχίζοντας το Γκύζη, τους Αμπελόκηπους και το Πολύγωνο σε μια πράξη αλληλεγγύης που αρνείται τη «θανατοπολιτική» των αναπλάσεων.
Η κορύφωση της ενημέρωσης και του διαλόγου θα λάβει χώρα την Τρίτη στις 7 μ.μ., στο Αμφιθέατρο της Τεχνόπολης στο Γκάζι, στην εκδήλωση με τίτλο «ΟΙ ΚΟΙΝΩΝΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ!». Εκεί, ένα πολυφωνικό πάνελ ομιλητών από τον χώρο της επιστήμης, της αρχιτεκτονικής, των κινημάτων και των οικογενειών θυμάτων της κρατικής βίας θα συζητήσει για το τι υπερασπίζεται σήμερα η κοινότητα με την ίδια της τη ζωή, αναζητώντας απαντήσεις για το πώς η κοινωνική αυτονομία μπορεί να σταθεί όρθια σε ένα δυστοπικό περιβάλλον διαρκών κρίσεων.
Σήμερα, ο Αριστοτέλης Χαντζής μιλάει στην «Εφ.Συν.» για τους λόγους που τον κρατούν σταθερό σε αυτή την οριακή επιλογή, το μοντέλο κοινωνικής αυτοοργάνωσης των Προσφυγικών και τον αγώνα ενάντια στον εκτοπισμό της ιστορικής γειτονιάς.
• Βρίσκεσαι πλέον σε μια εξαιρετικά κρίσιμη φάση της απεργίας πείνας. Τι είναι αυτό που σε κρατάει σταθερό σε αυτή την επιλογή;
Δεν θα έκανα αυτή την επιλογή αν δεν είχα τη σιγουριά της σταθερότητας. Δεν είναι ότι κάτι με κρατάει σταθερό στην επιλογή, αλλά η επιλογή είναι ακριβώς για την ανάδειξη ενός θέματος το οποίο είναι ζωής ή θανάτου πολλών ανθρώπων από εμάς που ζούμε στα Προσφυγικά. Το ότι επέλεξα να είμαι εθελοντής σε μια απόφαση που έχουμε πάρει συλλογικά, στο να μείνουμε και να υπερασπιστούμε μέχρι τέλους αυτή τη γειτονιά, και με αυτό το μέσο –δηλαδή το μέσο της απεργίας πείνας– έρχεται ακριβώς επειδή έχω όλα αυτά που θεωρώ προνόμια που άλλοι άνθρωποι εδώ δεν τα έχουνε. Και επίσης δεν έχω τις υποχρεώσεις που πολλοί άνθρωποι έχουν.
• Μου είπες ότι η απόφαση ήταν συλλογική. Πώς φτάσατε στο σημείο να καταλήξετε στην απεργία πείνας ως μέσο αγώνα;
Ακριβώς επειδή θέλαμε να αναδείξουμε ότι οποιαδήποτε εκκένωση των Προσφυγικών θα φέρει σύντομα ή λίγο αργότερα θανάτους στον δρόμο. Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι την πολυτέλεια να νοικιάσουν ένα σπίτι. Για την ανάδειξη ενός τέτοιου ζητήματος, χρειάζεται ακριβώς να φτάσεις και στο ύστατο μέσο αγώνα. Για εμάς, η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών είναι μία εναλλακτική πρόταση στο κράτος και τον καπιταλισμό. Οπότε θέλαμε να χρησιμοποιήσουμε ένα μέσο για να ακουστούμε σε όλη την κοινωνία, ακριβώς γιατί πιστεύουμε ότι αυτό το μοντέλο κοινωνικής διαχείρισης που κάνουμε στα Προσφυγικά είναι κάτι που η κοινωνία μας το έχει χρησιμοποιήσει πάρα πολλές φορές κατά το παρελθόν σε κρίσιμες περιόδους· είτε κατά την περίοδο της Κατοχής με την Εθνική Αλληλεγγύη, είτε την περίοδο των μνημονίων που η κοινότητα των κατειλημμένων Προσφυγικών είναι κομμάτι αυτού του κινήματος και παρέμεινε ως τέτοιο με δομές αλληλεγγύης, με δομές κοινωνικής αυτοοργάνωσης, με λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές.
Μέχρι στιγμής η αλήθεια είναι ότι η πολιτεία, όλοι οι αρμόδιοι θεσμοί, έχουν δείξει εγκληματική αδιαφορία απέναντι στην ανθρώπινη ζωή. Το μόνο που έχουν να επιδείξουν είναι μια θανατοπολιτική. Είτε αυτό σημαίνει Τέμπη είτε εργατικά ατυχήματα («Βιολάντα») είτε Πύλος με χιλιάδες κάθε χρόνο νεκρούς στο Αιγαίο. Το ζήτημα είναι το κατά πόσο αντιστεκόμαστε ως κοινωνίες και ως κινήματα και πόσο έχουμε σθένος στον αγώνα ώστε να κινητοποιήσουμε και άλλα κομμάτια της κοινωνίας και να μην αφήσουμε το κράτος να συνεχίσει αυτή την αδιαφορία.
Υπάρχει ένα κίνημα αλληλεγγύης που προσπαθεί να σπάσει την εγκληματική σιωπή που έχει πέσει από τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Ενώ μας είχαν προσεγγίσει μεγάλα κανάλια, μετά για κάποιο λόγο μάθαμε ότι οι διευθυντές τους τους είπαν ότι δεν θα παίξει το θέμα των Προσφυγικών. Αυτό είναι χαρακτηριστικό για το πόσο ανένδοτοι και αδιάφοροι είναι στην ανθρώπινη ζωή. Παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν σημάδια ότι μια κοινωνία που έχει θέληση και ευαισθητοποιείται μπορεί να κάνει την Πολιτεία να αλλάξει τις θέσεις της.
• Η ανάπλαση των Προσφυγικών συνιστά εκτοπισμό, λέτε. Ποιο πιστεύεις ότι είναι το πραγματικό σχέδιο που πρόκειται να υλοποιηθεί πίσω από αυτή την πολιτική;
Η επίθεση που δέχονται τα Προσφυγικά είναι σε δύο διαφορετικές κατευθύνσεις οι οποίες έχουν την ίδια σημασία για το κράτος και το κεφάλαιο. Η μία είναι ο ιδεολογικός πόλεμος που μας διεξάγουν. Δεν θέλουν μια τέτοια κοινότητα να αποτελεί εναλλακτική πρόταση απέναντι στα κοινωνικά προβλήματα που το κράτος και το κεφάλαιο έχουν δημιουργήσει. Δεν θέλουν μια τέτοια κοινότητα να δίνει λύσεις σε κοινωνικά ζητήματα, να αποτελεί μια εναλλακτική πρόταση απέναντι στον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού. Και από την άλλη είναι η «business» σε σχέση με την περιοχή των Αμπελοκήπων και του ευρύτερου κέντρου.
Είχε πει ο δήμαρχος Χάρης Δούκας σε συνέντευξή του ότι η δουλειά με τα Προσφυγικά προχωράει, αλλά πίσω από τη δουλειά των Προσφυγικών είναι η δουλειά της διπλής ανάπλασης, είναι η δουλειά του εκσυγχρονισμού των Αμπελοκήπων, των περιοχών των Αμπελοκήπων, Γκύζη, κέντρου... Και αυτή είναι η μεγάλη δουλειά στην ουσία. Το πώς θα κάνουν τις γειτονιές μας γειτονιές για ακριβά πορτοφόλια. Οπότε θα πρέπει να έχουμε στον νου μας ότι οποιοδήποτε ανάχωμα μπαίνει στα σχέδιά τους, είναι πραγματικά ένα ανάχωμα απέναντι στην πολιτική που θέλουν να χαράξουν για πολύ ευρύτερες κοινωνικές ομάδες από αυτές των Προσφυγικών. Στην ουσία με όχημα τα Προσφυγικά πάνε να καταστρέψουν δύο παραδοσιακές λαϊκές γειτονιές. Εδώ δημιουργήθηκε η ΕΠΟΝ στους Αμπελόκηπους, είναι η περιοχή της Παναγιώτας Σταθοπούλου – και έχουν αλλάξει μέχρι και τον δρόμο που ονομαζόταν οδός Παναγιώτας Σταθοπούλου σε οδό Βαλτινών. Είναι και η ιστορικότητα των ίδιων των Προσφυγικών από τις μάχες των Δεκεμβριανών, αλλά και το πώς η προσφυγιά ήταν η ραχοκοκαλιά της Αντίστασης.
• Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να στείλετε σε όσους δεν γνωρίζουν τι συμβαίνει στα Προσφυγικά; Συνοπτικά, τι προσφέρουν τα Προσφυγικά στην περιοχή;
Τα Προσφυγικά είναι ένα μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης το οποίο μπορεί να υιοθετηθεί ευρύτερα σε κάθε γειτονιά. Εχουν δώσει μάχες ενάντια στη ναρκομαφία, ενάντια δηλαδή σε αυτούς που λυμαίνονται τις γειτονιές μας για να σκοτώνουν τη νεολαία μας. Εχουν χτίσει σχέσεις αλληλεγγύης ανάμεσα στους ανθρώπους λειτουργώντας αμεσο-δημοκρατικά οργανωμένα και αυτό δείχνει ότι η πολιτική δεν είναι μόνο ένα προνόμιο κάποιων 300 στο Κοινοβούλιο, αλλά είναι ευθύνη κάθε ανθρώπου εντός της κοινωνίας.
Στα Προσφυγικά έχουν χτιστεί 22 δομές κοινής ωφέλειας για στέγαση –οποιοσδήποτε μπορεί να έρθει και να ζητήσει σπίτι– δομές που ασχολούνται με παιδεία, υγεία, τροφή, κουλτούρα, τέχνη, τεχνική υποστήριξη των κατοικιών των Προσφυγικών αλλά και εκτός γειτονιάς. Υπάρχει ειδική μέριμνα για κακοποιημένες γυναίκες, δομή φιλοξενίας καρκινοπαθών και των συνοδών τους από το αντικαρκινικό νοσοκομείο «Αγιος Σάββας». Ηδη υπάρχει ένα σπίτι όπου έχουν φιλοξενηθεί πάσχοντες και δημιουργείται αυτή την περίοδο ακόμα ένα σπίτι σε συνεργασία με τον σύλλογο των εργαζομένων του νοσοκομείου «Αγιος Σάββας».
Υπάρχει συνεργασία με την κοινωνική κουζίνα αστέγων («Solidarity Crew»), η οποία στεγάζεται σε υποδομή των Προσφυγικών και δίνει γύρω στις 100 μερίδες ημερησίως πέντε μέρες την εβδομάδα. Εχουμε κάνει επαφή μέσω του «Μπλόκου Βοιωτίας» κατά την περίοδο των αγροτικών κινητοποιήσεων ώστε να έρχονται τρόφιμα από την ύπαιθρο με σκοπό να τροφοδοτούν κοινωνικές κουζίνες, κάτι το οποίο συνεχίζεται. Σκοπός είναι αυτό να αποτελέσει ένα μοντέλο για το πώς μπορεί η ύπαιθρος να τροφοδοτεί ευάλωτες κοινωνικές ομάδες της πόλης. Ολες αυτές οι δομές και υποδομές είναι ανοιχτές προς κάθε κατεύθυνση. Οποιοσδήποτε μπορεί να έρθει και, αναλόγως των δυνατοτήτων, θα υπάρχει στήριξη. Κάτι που δεν μπορούν να το καλύψουν οι δομές των Προσφυγικών, θα βρούμε τρόπο να το καλύψουν άλλες δομές εντός του αθηναϊκού ιστού.
• Την προσεχή εβδομάδα θα έχετε παρουσία στο Δημοτικό Συμβούλιο της Αθήνας. Από εκεί τι περιμένετε; Τι προσδοκίες υπάρχουν;
Πλέον όλοι οι αρμόδιοι δεν έχουν καμία δικαιολογία να λένε ότι δεν ξέρουν. Γνωρίζουν πολύ καλά, μέσω παρεμβάσεων που έχουν γίνει στο Περιφερειακό Συμβούλιο, στο Δημοτικό Συμβούλιο αλλά και στο προαύλιο της Βουλής την ώρα που στην Ολομέλεια γινόταν η συζήτηση για το «κράτος δικαίου». Και τι γνωρίζουν; Οτι τα Προσφυγικά δεν είναι μια γειτονιά-φάντασμα, όπως συχνά προωθούν μέσα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης που ελέγχουν. Είναι κοινωνικές κατοικίες και οποιαδήποτε εκκένωση θα φέρει τον θάνατο και θα αλλάξει τη ζωή εκατοντάδων ανθρώπων, μεταξύ των οποίων δεκάδων παιδιών και ευάλωτων κοινωνικών ομάδων (υπερήλικοι, καρκινοπαθείς, τοξικοεξαρτημένοι, άτομα με αναπηρία).
Προσδοκούμε να ακυρωθεί η σύμβαση η οποία είναι παράτυπη και παράνομη όσον αφορά τους ευρωπαϊκούς νόμους σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και όσον αφορά την τεχνική μελέτη για ένα έργο σε μια γειτονιά που έχει χαρακτηριστεί μνημείο νεότερης πολιτιστικής κληρονομιάς και ιστορικό μνημείο. Εχουμε συγκροτήσει μία πρόταση η οποία είναι εμπεριστατωμένη, μαζί με αρχιτέκτονες και πολιτικούς μηχανικούς. Εχουμε συστήσει μία αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία με την επωνυμία «Κάτοικοι και Φίλοι των Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας - Στάνλεϊ», ως ένα νομικό πρόσωπο το οποίο μπορεί να διεκδικήσει την αποκατάσταση των εξωτερικών όψεων των Προσφυγικών, αυτοχρηματοδοτούμενο και να μη δοθεί ούτε ευρώ δημόσιου χρήματος.
- ΔΙΑΒΑΣΤΕ/ΔΕΙΤΕ επίσης:
Προσφυγικά: Παρέμβαση στην ΕΡΤ για την απεργία πείνας του Αρ. Χαντζή
- ΣΧΕΤΙΚΗ και η ανάρτηση στο μπλογκ μας:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου