«Πτυχιούχοι» της μεγάλης των κομματόσκυλων σχολής
Του Δημήτρη Σούλτα *
Δεν χρειάζεσαι πτυχίο για να ασχοληθείς με την πολιτική και να εκλεγείς βουλευτής. Δεν είναι ΑΣΕΠ η πολιτική και δεν έχει αποδειχθεί ποτέ και πουθενά ότι όσο περισσότερα πτυχία διαθέτεις τόσο καλύτερος πολιτικός γίνεσαι. Πτυχιούχοι, διδάκτορες και «ειδικοί» μας έχουν χαντακώσει κατά καιρούς, πτυχιούχοι χρεωκόπησαν τη χώρα, ειδικοί με διδακτορικά συνέταξαν τα μνημόνια που αποδείχθηκαν – με την ομολογία των συντακτών τους – λάθος και καταστροφικά για τη χώρα.
Είναι ελιτιστική η άποψη που ζητά πτυχίο για να εμπιστευτεί έναν πολιτικό. Βουλευτής μπορεί – και θα έπρεπε- να είναι και ένας υδραυλικός, ένας οικοδόμος, μία κομμώτρια. Αν δεις τη σύνθεση της Βουλής είναι γεμάτη νομικούς, μηχανικούς, γιατρούς, δημοσιογράφους, όλοι τους με πτυχία. Δεν δημιουργεί το πτυχίο πολιτικό αισθητήριο. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό κάποιος που ζει μέσα στην κοινωνία, που γνωρίζει τι σημαίνει δουλειά και αγώνας για την επιβίωση να είναι πιο επαρκής πολιτικά.
Είναι διαφορετικό αυτό όμως και διαφορετικό το είδος της πολιτικής ακρίδας, που βιοπορίζεται έχοντας το «πτυχίο» της μεγάλης των κομματόσκυλων σχολή. Η συζήτηση δεν είναι αν ο Μακάριος Λαζαρίδης μπορεί να είναι βουλευτής και υπουργός, αλλά πώς έφτασε μέχρι εκεί. «Σπούδασε» σε ένα ανύπαρκτο κολλέγιο σε ένα ισόγειο στου Γκύζη και όσο και αν έψαξα το βιογραφικό του η δημοσιογραφική του εμπειρία εξαντλείται στην αρθρογραφία του στη φερόμενη ως εφημερίδα «Ελεύθερη Ώρα». Στη συνέχεια «επιστημονικός συνεργάτης» σε υπουργείο χωρίς πτυχίο, διευθυντής του Γραφείου Τύπου της ΝΔ και μετά βουλευτής και υπουργός.
Αυτά τα φιντάνια ένα πράγμα διδάσκονται στα κομματικά γραφεία με επιτυχία: Το θράσος. Έκανε αναρτήσεις γράφοντας «εμείς που περάσαμε από τα δημόσια πανεπιστήμια» και ακόμα και τώρα που αποκαλύφθηκε το ανύπαρκτο βιογραφικό του πουλάει τρέλα.
Σε μία κανονική χώρα θα καλούνταν να επιστρέψει τα χρήματα που έλαβε από το υπουργείο Παιδείας, αφού δεν πληρούσε τις τυπικές προϋποθέσεις για «επιστημονικός συνεργάτης» και θα είχε παραιτηθεί την επομένη του διορισμού του ως υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης. Αντιθέτως, στην πανέμορφη χώρα μας, θα συνεχίσει να βρίσκεται στην υπουργική καρέκλα για να αντιμετωπίσει ένα σκάνδαλο το οποίο έχει δηλώσει ότι «δεν υπήρξε», ενώ θα στρώνει το δρόμο για τους επόμενους Λαζαρίδηδες ώστε να παραμείνει ζωντανή η πολιτική κληρονομιά των ανεπάγγελτων.
Είδα την συνέντευξη του Μακάριου Λαζαρίδη στο Open και ήταν εξαιρετικός στο ρόλο του αρπαγμένου Δαπίτη δημόσιου πανεπιστημίου, με δεδομένο ότι δεν πέρασε ούτε από το πεζοδρόμιο ανάλογου ιδρύματος. (Κορυφαία στιγμή το «με πήραν επειδή ήμουν ωραίος»). Άλλωστε το «χαρτί» που έλαβε από το εργαστήριο ελευθέρων σπουδών γράφει «Βachelor of Arts». Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς δημοσιογράφος, δεν είναι απλώς πολιτικός επιστήμονας, είναι κατά βάση καλλιτέχνης.
* Ο Δημήτρης Σούλτας είναι δημοσιογράφος
Πηγή: Social media μέσω neostrategy.gr
***
Πώς ο υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης «απέδειξε» ότι είναι και «Ειδικός Επιστήμονας» και «λεβέντης» - Κατά τα άλλα, τι νέα, κύριε Μητσοτάκη; Ο Πίνατ τι κάνει; Ας είναι καλά το σκυλάκι. Αυτό, σίγουρα, δεν βρέθηκε σε θέση «Ειδικού Επιστήμονα», χωρίς να έχει πτυχίο πανεπιστημίου...
O κύριος Μακάριος Λαζαρίδης είναι ένας τύπος, ο οποίος υπερασπίζεται με πάθος, από τα τηλεοπτικά παράθυρα, την πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη. Αρκετές φορές, μάλιστα, χρησιμοποιεί τον τρόπο και το ύφος του Αδ.Γεωργιάδη, αλλά έχει διαμορφώσει και μια δική του πολιτική «περσόνα» με στοιχεία ενός, θα λέγαμε, κουτσαβακισμού της «αριστείας».
Αυτός ο κύριος, ως ένας εκ των εκλεκτών του πρωθυπουργού, ανέλαβε πρόσφατα τη θέση του υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης. Έτσι, μάθαμε (ή θυμηθήκαμε) ορισμένα στοιχεία για την «εξαιρετική» πορεία του, η οποία, μεταξύ άλλων, περνάει από την αναπαραγωγή χρυσαυγίτικων οχετών για τον Άρη Βελουχιώτη μέχρι την «πύρινη» αρθρογραφία του στην ακροδεξιά και φιλοχουντική «Ελεύθερη Ώρα».
Μέχρι εδώ, θα μπορούσε να πει κανείς ότι δεν είναι και ο πρώτος υπουργός του Μητσοτάκη με ακροδεξιό παρελθόν και… μέλλον. Υπήρξε, όμως, ένα «ζητηματάκι» για το οποίο ο Μακάριος Λαζαρίδης έχει κληθεί να δώσει δημόσια εξηγήσεις: Κατείχε θέση επιστημονικού συνεργάτη το 2007 στο υπουργείο Παιδείας χωρίς τα τυπικά προσόντα. Ο άνθρωπος, στα νιάτα του, είχε ολοκληρώσει ένα εργαστήριο σπουδών, αλλά η θέση χρειαζόταν πτυχίο δημοσίου Πανεπιστημίου ή ισότιμου τίτλου σπουδών. Τότε, όταν σπούδαζε ο Λαζαρίδης (τέλη της δεκαετίας του ’80 με αρχές του ’90), δεν είχε γίνει η «μπίζνα» με τα κολέγια και τα ιδιωτικά «πανεπιστήμια». Άρα, ισότιμος τίτλος θα μπορούσε να είναι μόνο ένα πτυχίο από πανεπιστημιακό ίδρυμα του εξωτερικού, το οποίο έπρεπε και να αναγνωρίζεται στην Ελλάδα.
Σήμερα, με τη συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό OPEN, o Λαζαρίδης επιβεβαίωσε ότι δεν κατείχε τα τυπικά προσόντα για τη θέση, επικαλούμενος μια «χαλαρότητα» στις διαδικασίες επιλογής εκείνης την εποχή. «Δεν απαιτούνταν τόσο αυστηρός έλεγχος», δήλωσε, με άνεση, για μια θέση που είχε τον χαρακτηρισμό του Ειδικού Επιστήμονα και όχι του μετακλητού χωρίς άλλες προϋποθέσεις. Επί της ουσίας, ο υφυπουργός του Μητσοτάκη παραδέχτηκε ότι δεν πληρούσε τα κριτήρια για τη θέση και έφταναν μόνο οι πολιτικές συστάσεις.
Ο Λαζαρίδης, φυσικά, δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να απολογηθεί για κάτι που παραδέχεται και ο ίδιος. Αντίθετα, πούλησε εξυπνάδες (με πήραν «γιατί ήμουν ωραίος») και έβγαλε τον καημό του και τα (πολιτικά) θεματάκια του, λέγοντας, σε κατάσταση απελπισίας, την εξής μπούρδα: «Δεν είμαι και τεμπέλης όπως είναι οι αριστεροί»! Επιπλέον, όταν του υπενθύμισαν την καθαρίστρια, η οποία μπήκε φυλακή για πλαστογραφία απολυτηρίου δημοτικού, είπε (ως άνθρωπος με… υψηλό ήθος) «και τι να κάνω εγώ;».
Να υπογραμμίσουμε, σε αυτό το σημείο, ότι στην «αριστεία» όπως την περιγράφει ο πρωθυπουργός, δεν χωράει ούτε η κοινωνική εμπειρία, ούτε ο μόχθος εργαζομένων του μεροκάματου. Αυτά δεν είναι «τυπικά προσόντα» για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Το παράδειγμα Λαζαρίδη, όμως, είναι πρότυπο «αριστείας» – και δεν είναι εξαίρεση – για τον αρχι-«άριστο» πρωθυπουργό. Σηματοδοτεί και νοηματοδοτεί πώς αντιλαμβάνονται στην κυβέρνηση του την «αριστεία», με την οποία μας έχουν ζαλίσει εδώ και χρόνια. Ο πρωθυπουργός, άλλωστε, πάντα δήλωνε περήφανος για τα στελέχη που επέλεγε στο κόμμα της ΝΔ και στην κυβέρνηση για τα «εξαιρετικά» βιογραφικά τους και το ήθος τους.
Το παράδειγμα Λαζαρίδη δεν αποτελεί μόνο δείγμα λειτουργίας της δημόσιας διοίκησης ως ενός (και) ρουσφετολογικού μηχανισμού που επιτρέπει ακόμα και «βαφτίσια» πτυχίων. Είναι το «όραμα», στην πράξη, μιας εξουσίας που, ακόμα κι όταν εγκαλείται για κάτι εμφανώς παράτυπο, απαντά, με λίγα λόγια, ως εξής: «Γιατί έτσι γουστάρω, γιατί μπορώ».
Κατά τα άλλα, τι νέα, κύριε Μητσοτάκη; Όλα καλά στο Μέγαρο Μαξίμου; Ο Πίνατ τι κάνει; Ας είναι καλά το σκυλάκι. Αυτό, σίγουρα, δεν βρέθηκε σε θέση «Ειδικού Επιστήμονα», χωρίς να έχει πτυχίο πανεπιστημίου…
Υ.Γ: Ο κύριος Λαζαρίδης είναι τόσο «λεβέντης» που όταν τον ρώτησαν, στη συνέντευξη στο OPEN, για την παρακάτω ανάρτηση (όπου έγραφε «όσοι έχουμε αποφοιτήσει από δημόσιο πανεπιστήμιο») απάντησε περίπου ότι… μπέρδεψε το «μ» με το «ν» και έγραψε «έχουμε» αντί «έχουνε».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου