 |
| Από παλαιότερη διαμαρτυρία εργαζομένων σε ΚΔΑΠ των Σερρών | Σωτήρης Μπαρμπαρούσης/ΑΠΕ ΜΠΕ/PIXEL |
Κέντρα Δημιουργικής Απασχόλησης9+1 αλήθειες για τους συμβασιούχους
1. Η νομική και λογική συνέπεια της επισφαλούς εργασίας είναι ότι δυστυχώς έχει μία ή πολλές ημερομηνίες λήξης. Οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύτηκαν την ανάγκη εργασίας εκατοντάδων εργαζομένων και με τη συνεργασία των δημοτικών αρχών, εξασφαλίζοντας και τα σχετικά ευρωπαϊκά κονδύλια μέσω ΕΣΠΑ, δημιούργησαν ένα επαναλαμβανόμενο καθεστώς εργασιακής ομηρίας που εξυπηρετούσε μέχρι σήμερα όλους ή σχεδόν όλους.
2. Οπως ελάχιστοι έχουμε επισημάνει έγκαιρα, η εργασιακή ομηρία μέσω συμβάσεων επισφαλούς εργασίας (ορισμένου χρόνου ή έργου-μπλοκάκι) είναι καλύτερη μεν από την ανεργία (και μάλιστα μακροχρόνια για πολλούς νέους-ες), αλλά δεν διαρκεί για πάντα, έχει ημερομηνία λήξης! Και κατά τούτο το κρίσιμο στοιχείο είναι χειρότερη από τη σταθερή (μόνιμη εργασία).
3. Δυστυχώς, όσοι χτυπούσαμε το καμπανάκι του κινδύνου ήμασταν δυσάρεστοι, αλλά απέναντι στις δυνάμεις του καθησυχασμού και της αδράνειας είχαμε προβλέψει έγκαιρα αυτή την εξέλιξη. Τα προγράμματα χρηματοδότησης τελειώνουν (ειδικά όταν η χώρα μας αντιμετωπίζεται πλέον με αυξημένη καχυποψία στα ζητήματα των ευρωπαϊκών χρηματοδοτήσεων) και μαζί με αυτά οι έστω επισφαλείς συμβάσεις εργασίας, και εκατοντάδες εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν για πρώτη φορά τόσο άμεσα το φάσμα της ανεργίας.
4. Είναι δε απαράδεκτο το εργασιακό καθεστώς στη χώρα μας όταν επί χρόνια το Δημόσιο, τα ΝΠΔΔ και οι ΟΤΑ καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες τους μέσω πρόσκαιρων, πρόχειρων, εμβαλωματικών και εκλογοθηρικών λύσεων που στο τέλος τους σταθερά ηττημένοι είναι μόνο οι εργαζόμενοι, αφού όλοι οι άλλοι κάνουν φτηνά τη δουλειά τους, πλην των εργαζομένων που –όσο δουλεύουν– οι όροι αμοιβής και εργασίας τους είναι απόλυτα εκμεταλλευτικοί – μια μέρα θα ξυπνήσουν και θα είναι άνεργοι, ανεξάρτητα από το πόσα πολλά χρόνια δούλευαν με αλληλοδιαδοχικές συμβάσεις, ανεξάρτητα από το βάθος της εξειδίκευσης και προϋπηρεσίας τους.
5. Η προσπάθεια για (ένα ακόμη) νομοθετικό μπάλωμα που επιστρατεύει κυριολεκτικά την τελευταία (και όχι συμπτωματικά παρατεταμένη προεκλογική) περίοδο η κυβέρνηση με τη συνεργασία της ΕΕΤΑΑ όχι μόνο δεν θα λύσει το πρόβλημα, αλλά για πολλούς από τους συμβασιούχους εργαζόμενους δυστυχώς θα το επιδεινώσει και ως προς τη διάρκεια και ως προς τα κριτήρια του ηλεκτρονικού καταλόγου και ως προς την εξάρτηση της μισθοδοσίας από τις επιταγές εισόδου (vouchers).
6. Δυστυχώς, επίσης δεν λένε την αλήθεια όσοι υπόσχονται (ενδεχομένως και καλόπιστα) νομοθετική ρύθμιση για άμεση και σταθερή εργασιακή αποκατάσταση των εργαζομένων στα ΚΔΑΠ. Το άρθρο 103 παρ. 8 του ισχύοντος Συντάγματος –που μέχρι στιγμής δεν έχω αντιληφθεί ούτε ένα κόμμα της Βουλής των Ελλήνων να θέτει θέμα αναθεώρησής του– απαγορεύει την οποιαδήποτε μετατροπή των συμβάσεων σε αορίστου χρόνου: «Απαγορεύεται η από τον νόμο μονιμοποίηση προσωπικού που υπάγεται στο πρώτο εδάφιο ή η μετατροπή των συμβάσεών του σε αορίστου χρόνου. Οι απαγορεύσεις της παραγράφου αυτής ισχύουν και ως προς τους απασχολουμένους με σύμβαση έργου».
7. Συνταγματικά επιτρεπτή και ανεκτή λύση θα αποτελούσε η διενέργεια προκήρυξης για μόνιμο (τακτικό) προσωπικό με μοριοδότηση της προϋπηρεσίας, λύση που έχει θετικά αλλά δημιουργεί και ανασφάλειες για τους επιτυχόντες, τη μη δυνατότητα υπέρμετρης μοριοδότησης της προϋπηρεσίας, τη δυνατότητα συμμετοχής και άλλων υποψηφίων στο πλαίσιο μιας ανοιχτής διαδικασίας και άλλα πολλά και γνωστά σε όσους έχουν συμμετάσχει σε αντίστοιχες προκηρύξεις του ΑΣΕΠ.
8. Επιβάλλεται άμεσα να διασφαλιστεί νομοθετικά τουλάχιστον η συνέχιση απασχόλησης των εργαζομένων, τουλάχιστον με τους αυτούς όρους μέχρι σήμερα.
9. Οι εργαζόμενοι δεν πρέπει ούτε να υποτιμήσουν ούτε να υπερτιμήσουν τη δυνατότητα νομικής-δικαστικής προστασίας σε συνεργασία με τους δήμους απασχόλησής τους. Είναι μια δύσκολη συμπληρωματική οδός, που πρέπει όμως ειλικρινά να ενημερώσουμε τους ενδιαφερόμενους ότι μπορεί άμεσα να χρειαστούν είτε με τη μορφή του αιτήματος προσωρινής απασχόλησης (προσωρινή διαταγή-ασφαλιστικά μέτρα) είτε με τη μορφή τακτικής αγωγής για αναγνώριση της ύπαρξης και λειτουργίας σύμβασης εργασίας αορίστου χρόνου αναδρομικά από την έναρξη απασχόλησής τους. Οι δημοτικές αρχές πρέπει να κινητοποιηθούν άμεσα και να στηρίξουν το αίτημα των εργαζομένων και των συνδικαλιστικών φορέων τους για συνέχιση τουλάχιστον της απασχόλησής τους, ενώ σταθερά πρέπει να ζητήσουν να έχουν οι δήμοι την πρωτοβουλία σχετικών προκηρύξεων για μόνιμο-τακτικό προσωπικό καθώς και για την άμεση κατάργηση της απαράδεκτης νομοθετικής ρύθμισης (γνωστής στους εργαζόμενους ως «νομοθετικής ρύθμισης Βορίδη») που υποχρεώνει τις δημοτικές αρχές σε άσκηση-εξάντληση των ενδίκων μέσων κατά θετικών υπέρ των συμβασιούχων δικαστικών αποφάσεων. Εννοείται ότι θα πρέπει να αποτραπεί και η χειροτέρευση της πιο πάνω ρύθμισης που επεξεργάζεται και προωθεί η κυβέρνηση.
10. Τελευταία αλλά και πιο σημαντική αλήθεια: Κανένας δεν μπορεί να υπερασπιστεί καλύτερα το δικαίωμα στην εργασία από τους ίδιους τους απειλούμενους εργαζόμενους και τις συλλογικές εκφράσεις τους. Και μάλιστα τώρα, πριν να είναι πολύ αργά!
* Eργατολόγος-δικηγόρος στον Αρειο Πάγο
- ΣΧΕΤΙΚΕΣ οι αναρτήσεις στο μπλογκ μας:
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου