 |
| Σκίτσο του Μιχάλη Κουντούρη |
Το ερώτημα γίνεται πιεστικό καθώς ξεκαθαρίζει μπροστά μας το μετεκλογικό τοπίο: απόλυτη κυριαρχία της συντηρητικής παράταξης, γονατισμένη δημοκρατική αντιπολίτευση και βαριά ήττα της Αριστεράς, Ακροδεξιά με 13% συν 3% για ένα αντιπολιτικό μόρφωμα. Αυτό συνδυάζεται με την αποχή, τη μη αντιπροσώπευση και την αποκοπή μεγάλου μέρους του κοινωνικού σώματος από το πολιτικό σύστημα.
Ειδικότερα για την Ακροδεξιά, πέραν αυτής που έχει από καιρό εγκατασταθεί στη Νέα Δημοκρατία, είναι διακριτά τρία ρεύματα, η συνωμοσιολογική και ρωσόφιλη λαϊκιστική Δεξιά του Βελόπουλου, ο θρησκευτικός φονταμενταλισμός της Νίκης και οι Σπαρτιάτες, μετεξέλιξη και προέκταση της εγκληματικής νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί με τα δικά της αυτόνομα χαρακτηριστικά η Πλεύση Ελευθερίας, κόμμα αντιπολιτικής και αρχηγικού αυταρχισμού με απεύθυνση προς ακροδεξιά ρεφλέξ.
Η νέα αρχιτεκτονική του πολιτικού συστήματος: πανίσχυρη κυβέρνηση χωρίς λογοδοσία σε μια χώρα με σοβαρά ήδη ελλείμματα κράτους δικαίου: παράνομες παρακολουθήσεις από κρατικές υπηρεσίες, περιορισμένη ανεξαρτησία του Τύπου και παράνομες επαναπροωθήσεις προσφύγων/μεταναστών. Σε αυτά πρέπει να προστεθεί η στοχοποίηση υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Συνοπτικά: μια δεξιά κυβέρνηση και ακροδεξιά κοινωνική και κοινοβουλευτική αντιπολίτευση που θα ανοίγει όλο και πιο αντιδραστική ατζέντα.
Ολα αυτά σημαίνουν προοπτική μεγάλης πίεσης στην καθημερινότητα. Σημαίνουν πίεση στο σχολείο, στον δρόμο, στο Πανεπιστήμιο, στον δημόσιο χώρο, ίσως στοχοποίηση ανθρώπων και ομάδων που αντιτίθενται στην αντιδραστική καταιγίδα. Ενδεχομένως σημαίνουν και επανεμφάνιση ομάδων οργανωμένης βίας με ρατσιστικό κίνητρο. Θα γίνει πιο δύσκολη η καθημερινότητα του ανθρώπου που θέλει να βοηθήσει έναν πρόσφυγα ή μετανάστη, του δασκάλου που θέλει να μιλήσει για ανθρώπινα δικαιώματα, του επιβάτη στα μέσα μεταφοράς που θα αντιδράσει στη ρατσιστική λεκτική βία, του πολίτη που θα διαμαρτυρηθεί απέναντι στην οικιστική αυθαιρεσία ή την καταπάτηση δημόσιου χώρου.
Τι κάνουμε στο σχολείο;
Ο ορίζοντας είναι βαρύς, ειδικά στον χώρο της εκπαίδευσης. Εχει εξαγγελθεί ένα νεοφιλελεύθερο κυβερνητικό πρόγραμμα: αξιολογήσεις σχολικών μονάδων και εκπαιδευτικών – σχολικά vouchers - επιλογή σχολείου με αναπότρεπτη εξέλιξη τη δημιουργία σχολείων πολλών ταχυτήτων - αναθεώρηση του άρθρου 16 για ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων. Ηδη τα πεπραγμένα είναι βαριά: κατάργηση μαθημάτων κοινωνικού προβληματισμού από το Λύκειο, ελάχιστη βάση εισαγωγής, απελευθέρωση των κολεγίων και εξίσωση με τα κρατικά πτυχία.
Παράλληλα πυκνώνουν τα δείγματα μιας αντιδραστικής ιδεολογικής επίθεσης. Το παράδειγμα του ηθικού πανικού γύρω από την παιδική ταινία «Αγόρια στο ντους» είναι πολύ διδακτικό. Κίτρινοι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι και ακροδεξιοί δικηγόροι οργάνωσαν την επίθεση εναντίον της δασκάλας για να αποκομίσουν οφέλη (τηλεθέαση οι μεν, την εκλογή οι δε).
Ομως δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η ατζέντα της Alt-Right που διεκδικεί εκπαίδευση α λα καρτ με νησίδες εξαίρεσης από το αναλυτικό πρόγραμμα. Τα ακροδεξιά λόμπι αντιδρούν σε κάθε νεωτεριστική σύγχρονη προσέγγιση γύρω από τα έμφυλα ζητήματα και την πατριαρχία, πολεμάνε τη σεξουαλική αγωγή, υπονομεύουν τη δημοκρατική παιδεία, προωθούν τον ιστορικό αναθεωρητισμό για τον φασισμό, την Αντίσταση και τη χούντα. Οι αρμόδιοι θεσμικοί φορείς της εκπαίδευσης συχνά υποχωρούν στις πιέσεις ή και πρωτοστατούν στη συντηρητικοποίηση. Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν ένα αμφίπλευρο bullying.
Τι κάνουμε λοιπόν σήμερα, ειδικά σε άμεσο ανθρώπινο επίπεδο; Εχει σημασία η στήριξη στον διπλανό, η συνάντηση με όσους έχουν τις ίδιες αγωνίες. Να αναζητήσουμε κάθε προοπτική για συμμαχίες αντιφασιστικές, δημοκρατικές. Εχει πολλή σημασία το μικρο-επίπεδο, η μικρή κοινότητα, οι πυρήνες σε κάθε σχολική μονάδα, σε κάθε σύλλογο διδασκόντων, σε κάθε μαθητικό συμβούλιο. Εχει σημασία η επαφή με ένα Μέσο που μπορεί να δημοσιοποιήσει γρήγορα μια ακροδεξιά απειλή. Να έχουμε μια συλλογικότητα κοντά μας, ανθρώπους δικούς μας εκεί που δουλεύουμε, να υπάρχει δίαυλος ανοιχτός διαρκώς. Να στηριχτούν οι άνθρωποι που πρώτοι θα υποστούν την ακροδεξιά πίεση στη δουλειά τους και στη δημόσια δράση τους. Συντροφικότητα, υποστήριξη, αλληλεγγύη.
Χρειάζεται πιο πολύ από ποτέ να προωθήσουμε δράσεις στήριξης των εκπαιδευτικών και της σχολικής κοινότητας. Να μιλήσουμε για την εκπαίδευση στα δικαιώματα του ανθρώπου και τη δημοκρατική παιδεία. Να σταθούμε αλληλέγγυοι με κάθε δάσκαλο, δασκάλα, καθηγητή και καθηγήτρια που θα στοχοποιηθεί επειδή προωθεί το ανοιχτό δημοκρατικό σχολείο. Επειδή φέρνει ανθρώπους στην τάξη, επειδή διαβάζει με τα παιδιά βιβλία, ακούνε τραγούδια και βλέπουν ταινίες. Χρειαζόμαστε μια «συνωμοσία του δημοκρατικού σχολείου». Κι αυτό δεν γίνεται χωρίς συνέργεια και με τους γονείς. Πρέπει να βρούμε γονείς που θα γίνουν «συνένοχοι» σε μια τέτοια συνωμοσία και θα σταθούν δίπλα μας.
*Εκπαιδευτικός, διευθυντής του Σημείου για τη Μελέτη και Αντιμετώπιση της Ακροδεξιάς
Συνυπογράφoυμε
Η συντακτική Επιτροπή του Σκασιαρχείου:
Δαμιανός Βογανάτσης
Φωτεινή Δημοπούλου
Μπάμπης Μπαλτάς
Χάρης Παπαδόπουλος
Βίκυ Σπήτα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου