Με μια ηχηρή απόφαση για την αστυνομική βία και ασυδοσία έπεσε χθες η αυλαία της δίκης για τον ξυλοδαρμό του Αλέξανδρου στην πλατεία της Νέας Σμύρνης από άντρες της ομάδας ΔΙΑΣ. Το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ομόφωνα ένοχους τους δύο από τους τρεις αστυνομικούς για τα αδικήματα των βασανιστηρίων και της συνέργειας σε βασανιστήρια.
Οι δικαστές έκριναν ομόφωνα ένοχους τους αστυνομικούς Π.Α. και Δ.Σ. Ο πρώτος αστυνομικός και βασικός κατηγορούμενος καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση με αναστολή, ο δεύτερος σε έναν χρόνο με αναστολή, ενώ και στους δύο δόθηκε το ελαφρυντικό του πρότερου σύννομου βίου. Ο τρίτος κατηγορούμενος απαλλάχθηκε από την κατηγορία της συνέργειας.
Ο Αλέξανδρος, μηνυτής των τριών αστυνομικών, ήταν παρών σε όλες τις συνεδριάσεις του δικαστηρίου και παρακολουθούσε με αξιοσημείωτη υπομονή τους κατηγορούμενους, τους δύο συνηγόρους τους και τους μάρτυρες υπεράσπισης να αλλοιώνουν την πραγματικότητα, στην προσπάθειά τους να παρουσιάσουν χωρίς ίχνος συστολής μια διαστρεβλωμένη εικόνα του περιστατικού εκείνης της Κυριακής, προκειμένου να φανούν θύματα και όχι θύτες.
Η εξέταση των απολογούμενων αστυνομικών από την έδρα ήταν εξονυχιστική και δεκάδες ήταν οι ερωτήσεις που υποβλήθηκαν από την πρόεδρο του δικαστηρίου, Πέλλη Τζανέτη, που ζητούσε επιτακτικά να μάθει γιατί οι κατηγορούμενοι χτυπούσαν με πτυσσόμενη μεταλλική ράβδο τον Αλέξανδρο σε καίρια σημεία του σώματός του, γιατί δεν σταματούσαν ενώ ο ίδιος σφάδαζε από τον πόνο, αλλά και και ποια ακριβώς ήταν η δήθεν «απειλή» που εντόπισαν οι αστυνομικοί στην πλατεία.
Τα στιγμιότυπα όμως του βάναυσου ξυλοδαρμού του, τα αλλεπάλληλα χτυπήματα που δέχθηκε με πτυσσόμενη μεταλλική ράβδο, οι κραυγές και οι αντιδράσεις περαστικών και κατοίκων ήταν αδιάψευστα, παρά την προσπάθεια της υπεράσπισης να «περάσει» στους δικαστές τον ισχυρισμό περί «αναρχομπάχαλων δολοφόνων».
Ο ξυλοδαρμός του Αλέξανδρου πριν από δύο χρόνια ήταν το περιστατικό που σε ένα συνεχές αστυνομικής αυθαιρεσίας λειτούργησε σαν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και οδήγησε σε μία από τις μαζικότερες και αυθόρμητες κινητοποιήσεις γειτονιάς κατά της αστυνομικής καταστολής. Ηταν η εποχή που οι άντρες της ΕΛ.ΑΣ., με πρόσχημα την προστασία της δημόσιας υγείας, προχωρούσαν σε κρεσέντο τραμπουκισμών μέσα σε πλατείες, στην προσπάθειά τους να περιστείλουν το συνταγματικό δικαίωμα της συνάθροισης.
Η οριστική έκβαση θα φανεί στο Εφετείο, όπου θα προσφύγουν οι δύο αστυνομικοί στην προσπάθειά τους να λάβουν ηπιότερη μεταχείριση από τους δικαστές. Ο Αλέξανδρος, ωστόσο, θα ξαναβρεθεί και νωρίτερα στις δικαστικές αίθουσες με τους καταδικασμένους ως βασανιστές του, αφού εκκρεμεί μια δεύτερη δίκη, αυτή τη φορά για τις πλημμεληματικές κατηγορίες που αντιμετωπίζουν: της συκοφαντικής δυσφήμησης και της ψευδούς καταμήνυσης.
«Ρήγμα στο πέπλο ατιμωρησίας»
 |
Μαρίνα Δαλιάνη, συνήγορος υποστήριξης κατηγορίας |
«Δύο χρόνια πέρασαν από τον on camera άγριο και απρόκλητο ξυλοδαρμό ενός φοιτητή στην πλατεία της Ν. Σμύρνης από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ – η κραυγή «Πονάω!» έκανε τον γύρο του κόσμου, προκαλώντας τη γενικευμένη αγανάκτηση οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επιστημονικών ενώσεων, αλλά και της κοινωνίας των πολιτών. Δύο χρόνια μετά, το Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, μετά από μια ενδελεχή ακροαματική διαδικασία και αφού συνεκτίμησε το πλούσιο αποδεικτικό υλικό, ήλθε να καταδικάσει δύο αστυνομικούς για το αδίκημα των βασανιστηρίων.
Η σπάνια αυτή απόφαση δεν συνιστά απλά μια πρώτη δικαίωση για το θύμα, αλλά αποτελεί πρωτίστως ένα ρήγμα στο πέπλο ατιμωρησίας που διαχρονικά καλύπτει την αστυνομική βία και αυθαιρεσία στη χώρα μας, έχοντας οδηγήσει αυτήν σε σειρά καταδικών από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Είναι χαρακτηριστικό ότι οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί ακόμα και κατά την επίδειξη του πλούσιου οπτικοακουστικού υλικού δεν εξέφρασαν την παραμικρή μεταμέλεια για τη συμπεριφορά τους, εμφορούμενοι από μια πεποίθηση γενικευμένης πρακτικής».
«Αν δεν υπήρχαν τα βίντεο, είναι πολύ πιθανό να ήταν άλλη η απόφαση»
Αλέξανδρος, θύμα των αστυνομικών
● Ποια ήταν τα συναισθήματά σου στο άκουσμα της απόφασης του δικαστηρίου;
Το γεγονός ότι ήμασταν σε μια ανοιχτή πλατεία με τόσους αυτόπτες μάρτυρες θεωρώ πως βοήθησε ώστε να υπάρξει μια πρώτη δικαίωση, αν και μένει να δούμε και ποια θα είναι η τελική έκβαση στο Εφετείο. Δεν πιστεύω όμως πως η απόφαση σηματοδοτεί μια ευρύτερη αλλαγή όσον αφορά τη δικαίωση άλλων περιστατικών αστυνομικής βίας, όπως τον βασανισμό του Βασίλη Μάγγου ή τις δολοφονίες του Νίκου Σαμπάνη και του Κώστα Φραγκούλη από αστυνομικούς, κρίνοντας και από τη μέχρι τώρα δικαστική εξέλιξη των υποθέσεων αυτών.
● Οι κατηγορούμενοι επιχείρησαν να δώσουν μια διαστρεβλωμένη οπτική προκειμένου να φανούν τα θύματα μιας «επίθεσης». Φοβήθηκες μήπως οι ισχυρισμοί τους γίνουν δεκτοί από το δικαστήριο;
Ηταν η προσπάθεια της άλλης πλευράς να ποινικοποιήσει πολιτικά φρονήματα και τη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις. Ευτυχώς δεν εισακούστηκαν, αν και κάποια στιγμή αμφέβαλλα αν θα υπάρξει πράγματι καταδίκη για βασανιστήρια ή αν θα καταδικαστούν εν τέλει με μια ελαφρύτερη κατηγορία, δεδομένου ότι στην Ελλάδα μέχρις στιγμής δεν έχει υπάρξει καταδίκη για βασανιστήρια σε ανοιχτό χώρο.
● Τα βίντεο των περαστικών ήταν καθοριστικά για την έκβαση της υπόθεσης. Θεωρείς ότι η δράση μέσω των σόσιαλ μίντια είναι κι αυτή μια μορφή αλληλεγγύης;
Πιστεύω πως είναι σημαντική δύναμη στα χέρια του κόσμου που βλέπει περιστατικά αστυνομικής βίας ώστε να τα καταγράφει. Θα ήθελα να αρκεί η μαρτυρία, αλλά κάποιες φορές πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι ελέφαντας. Αν δεν υπήρχαν τα βίντεο, αν το περιστατικό είχε γίνει αλλού, σε κάποιο στενό, χωρίς αυτόπτες μάρτυρες, και ήταν απλώς η δική μου μαρτυρία απέναντι στη μαρτυρία των αστυνομικών, είναι πολύ πιθανό να ήταν άλλη η απόφαση. Ηταν σημαντική η συμβολή του κόσμου και τους ευχαριστώ γι’ αυτό. Επίσης, δεν θεωρώ πως είναι τυχαίο ότι η κλιμάκωση της έντασης εκείνη τη μέρα ξεκίνησε επειδή μια κοπέλα άρχισε να καταγράφει τους αστυνομικούς στην πλατεία. Εδειξαν από την πρώτη στιγμή ότι δεν τους άρεσε αυτή η πρακτική.
● Αν γύριζες πίσω τον χρόνο, θα πήγαινες ξανά στην πλατεία της Ν. Σμύρνης προκειμένου να εκφράσεις την αλληλεγγύη σου;
Φυσικά. Ηταν η ανθρώπινη στάση απέναντι σε μια αδικία που εξελισσόταν επί μήνες, με την απαγόρευση των μετακινήσεων και την επιβολή προστίμων. Πέρα από τη δική μου κούραση, τη στοχοποίηση που δέχθηκα και τον ξυλοδαρμό μου, θεωρώ ότι ο κόσμος τότε αντέδρασε μαζικά, κυρίως λόγω των ασφυκτικών ελέγχων στον δημόσιο χώρο. Η κυβερνητική στοχοποίηση του δημόσιου χώρου ως του κατεξοχήν πεδίου μετάδοσης του κορονοϊού προσπάθησε να μετατοπίσει τη συζήτηση από τις τραγικές ελλείψεις στο σύστημα υγείας στο αν θα καθόμαστε σε παγκάκια στις πλατείες. Με υγειονομικούς όρους, ήταν μια εντελώς αποτυχημένη πρακτική: το ελληνικό κράτος εν τέλει επέβαλε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα απαγόρευσης κυκλοφορίας και ταυτόχρονα κατάφερε να έχει τους περισσότερους νεκρούς πανευρωπαϊκά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου